muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/16511, Karar No: 2025/1796, Tarih: 25.02.2025

İnceleme konusu 14/01/2018 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiasıyla adı geçen sanık hakkında yapılan soruşturma sonucunda ise, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden 22/05/2018 tarihli iddianameyle kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda da Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/11/2018 tarihli ve 2018/449 esas, 2018/833 sayılı kararı ile mahkûmiyetine, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına ve beş yıl süre denetim süresine tâbi tutulmasına dair dair karar verildiği, kararın itiraz edilmeden 26/12/2018 tarihinde kesinleştiği,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinin 2. fıkrasında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle yapılan soruşturmalarda 5 yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verileceği, 4. fıkrasında erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılması gereken durumlar sayılarak, maddenin 6. fıkrasında ise “Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez.” hükmüne yer verildiği,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesinde ise, "...soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmünün yer aldığı,

Somut olayda, İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/01/2023 tarihli ve 2022/371 esas, 2023/37 sayılı kararına konu 05/05/2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı verilmiş olan kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının durma kararı nedeniyle geçerliliği ortadan kalkmış olduğundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/6. maddesindeki şartın gerçekleşmediği ve sonraki eylemin tek başına dava konusu yapılmayıp her iki suça ilişkin dava dosyalarının birleştirilerek tek bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi gerekeceği anlaşılmakla, yazılı şekilde sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 14.01.2018 tarihli eylemi nedeniyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 22.05.2018 tarihli ve 2018/2258 Soruşturma, 2018/3307 Esas, 2018/2091 sayılı iddianamesi ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı, iddianamede; daha önce aynı suçtan dolayı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği ve ihlal üzerine kamu davası açıldığından bahisle, yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususunun belirtildiği,

B. Yapılan yargılama sonucunda; Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 20.11.2018 tarihli ve 2018/449 Esas, 2018/833 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 191/1. ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı CMK'nın 231/8. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

C. Dayanak İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2022/371 Esas sayılı dosyasının Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden incelenmesinde;

Şüpheli hakkında, 09.04.2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine kararını ihlâl ettiğinden bahisle İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 14.09.2015 tarihli iddianamesi ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.01.2023 tarihli ve 2022/371 Esas, 2023/37 Karar sayılı kararı ile "erteleme kararına itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresi ve merciinin de gösterilmesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için, karar içeriğindeki yasa yolu bildirimi de usulsüz olduğu" gerekçesi ile kamu davasının durmasına karar verildiği, durma kararının itiraz edilmeksizin 10.03.2023 tarihinde kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

D. Dosyalar kapsamına göre; sanık hakkında önceden işlemiş olduğu aynı nev'iden suç nedeniyle İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinde açılmış bir kamu davası olduğundan, bu kez inceleme konusu 14.01.2018 tarihli suçtan dolayı 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi gereğince kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden doğrudan kamu davası açılması üzerine, yapılan yargılama sonucunda Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda anılan kararı ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise de; İzmir 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.01.2023 tarihli ve 2022/371 Esas, 2023/37 Karar sayılı kararı ile kovuşturma şartının gerçekleşmemesi nedeniyle kamu davasının durmasına karar verildiği,

İnceleme tarihi itibariyle,

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde (UYAP) ve adli sicilde yapılan incelemede, şüpheli hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan anılan durma kararından sonra 27.03.2023 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği ve incelemeye konu suç tarihi olan 14.01.2018 tarihinden önce ve sonra sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan birden fazla açık ve kapalı kaydın bulunduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan kamu davası açılması koşullarının oluşup oluşmadığının belirlenebilmesi için;

Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan yürütülen soruşturmalarda, 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesinde yer alan "Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez" amir hükmü gereği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sadece bir kez verilebileceği düzenlendiğinden, aynı şüpheli hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçu nedeniyle farklı tarihlerde işlediği eylemlerden dolayı birden fazla kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmiş ise, bunlardan usûlüne uygun olarak verilip kesinleşen ilk kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının esas alınması gerektiği, bu durumda, erteleme kararının kesinleşmesine kadar işlenen tüm eylemlerin tek suç olarak ve TCK'nın 61.maddesi kapsamında alt sınırdan uzaklaşma gerekçesi olabileceği kabul edildiğinden, Cumhuriyet başsavcılığı ve/veya mahkemelerden ilgili dosyaların getirtilip dosya arasına alınıp, usûlüne uygun şekilde verilip kesinleşen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının bulunup bulunmadığı belirlenip, dosyaların derdest ise incelemeye konu dava dosyası ile birleştirilmesi; hüküm verilmiş ve kesinleşmiş ise, gerektiğinde olağanüstü kanun yollarına başvurulabileceği, sonucuna göre, tüm deliller birlikte gözetilmek suretiyle, incelemeye konu eylem nedeniyle yeniden kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilip verilmeyeceği ya da incelemeye konu eylemin ihlâl niteliğinde eylem olup olmadığı veya eylemlerin tek suç, ayrı suç veya zincirleme suç oluşturup oluşturmadığı tartışılıp değerlendirildikten sonra hukukî durumun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2018 tarihli ve 2018/449 Esas, 2018/833 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-a maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3291, Karar No: 2019/11187, Tarih: 01.10.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/3291 E.  ,  2019/11187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen re'sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yokluklarında verilen hükümlerin katılan mağdurlar vekilleri Av. Asım Akyüz ile Av. Ahmet Ay'a tebliğine dair belgelere dosyada rastlanılmadığından, varsa buna ilişkin belgelerin temini, aksi halde gerekçeli kararın adları geçen vekillere tebliğiyle tebellüğ belgeleri ile verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükümlerin temyiz edilmesi durumunda bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9633, Karar No: 2010/17824, Tarih: 21.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/9633 E.  ,  2010/17824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın arsa niteliğinde kabulü doğrudur. Ancak;

Yapılan inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan taşınmazın yakın tarihlerdeki iki ayrı pay satış bedelinin arasındaki açık nispetsizlik gözetildiğinde emsal satışın gerçeği yansıtmadığı ve bu nedenle uygun emsal olmadığı kanısını uyandırmaktadır.

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın kamulaştırılarak yola dönüştürülen bölümünün TMK. nun 999. maddesi uyarınca yol olarak tapudan terkini yerine, tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 21.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/88, Karar No: 2016/1283, Tarih: 08.02.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/88 E.  ,  2016/1283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :............Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davacılardan.......'in eşi, diğerlerinin babası ......'ın yolcu olarak bulunduğu, davalıların maliki, sürücüsü ve zorunlu mali mesuliyet sigortacısı olduğu kamyonetin tek taraflı olarak yaptığı kazada yaşamını yitirdiğini, murisin ölümü nedeniyle müvekkillerinin onun desteğinden yoksun kaldığını ve derin üzüntü duyduklarını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacıların her biri için 2.000,00'er TL destekten yoksun kalma tazminatı ile 100.000,00'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen ve müştereken tahsilini talep etmiş; 19.02.2013 tarihli ıslah dilekçesiyle maddi tazminat miktarını davacı eş......... için 83.265,34 TL'ye, davacı ....... için 3.012,69 TL'ye yükselttiklerini bildirmiştir.

Davalı ... vekili, kazanın müvekkilinin kusurundan değil, yolun eğimli olması ve aracın frenlerinin tutmaması nedeniyle meydana geldiğini, talep edilen tazminat miktarlarının fahiş olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Daire’mizin 10/02/2015 tarih, 2013/14900 Esas 2015/2461 Karar sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davalı ... aleyhine açılan manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile davacılardan ... için 25.000,00 TL, ...,... için ayrı ayrı 20.000,00 TL manevi tazminatın davalı ......'ten 15.03.2011 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsili ile davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacılar vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA 8.2.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10474, Karar No: 2018/13807, Tarih: 20.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/10474 E.  ,  2018/13807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5275 sayılı Kanun'un 106/4. maddesinin “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez” şeklindeki düzenlemesine aykırı olarak, suça sürüklenen çocuğun tayin olunan adli para cezasını ödememesi halinde, ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği ihtarının yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı CMUK'nın 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından “suça sürüklenen çocuğun adli para cezasını ödememesi halinde, ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” ilişkin bölümün çıkartılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6181, Karar No: 2006/9048, Tarih: 13.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/6181 E.  ,  2006/9048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde davacıya ait olduğu iddia edilen açık otoparka davalının müdahalesinin ve muarazanın önlenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, kat mülkiyeti kurulmuş olan taşınmazda davacının kullanımına özgülendiği ileri sürülen açık otoparka davalının yapmış olduğu müdahalenin ve muarazanın önlenmesi istemine ilişkin olup, bu haliyle uyuşmazlığın kat mülkiyeti hükümleri çerçevesinde çözümlenmesi gerekir.

Kat Mülkiyeti Yasasının Ek 1.maddesi bu yasadan kaynaklanan her türlü anlaşmazlığın –değerine bakılmaksızın- sulh mahkemesince çözümleneceğini öngörmektedir. Bu durumda mahkemece, yasanın göreve ilişkin özel ve emredici hükmü karşısında HUMK.nun 7.maddesinin son fıkrasının uygulanamayacağı da gözetilerek davaya Sulh Hukuk Mahkemesince bakılmak üzere görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esası hakkında hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3222, Karar No: 2019/19384, Tarih: 02.12.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/3222 E.  ,  2019/19384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5.Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile Manisa 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/1100 Esas - 2017/783 sayılı kararı ortadan kaldırılarak Manisa ili, Yunusemre ilçesi, Emlakdere mahallesi, 167 parsel sayılı taşınmazın kuru arazi niteliğinde kabulü ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 11/1-g maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden 2016 yılı Yunusemre İlçe Tarım Müdürlüğü verileri ile kapama bağ niteliğindeki arazide %5 kapitalizasyon faizi uygulamak suretiyle bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde ve hükmün faize ilişkin bendinin 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

Davacı idare harçtan muaf olduğu gibi davalı tarafından yatırılan istinaf başvuru harcının davalı taraf üzerinde bırakılması gerektiği düşünülmeksizin davacı idarenin istinaf yargılama giderleri içerisinde harçtan sorumlu tutulması,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 2018/1046 Esas - 2019/115 Karar sayılı ilamının hüküm fıkrasının (E) bendindeki (98,10 TL istinaf başvuru harcı,) ile (toplam 112,10 TL) ibarelerinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 2018/1046 Esas - 2019/115 Karar sayılı ilamının hüküm fıkrasının (E) bendindeki (98,10 TL istinaf başvuru harcı,) ile (toplam 112,10 TL) ibarelerinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5.Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3299, Karar No: 2018/5476, Tarih: 18.09.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/3299 E.  ,  2018/5476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 22/01/2013 gününde verilen dilekçe ile cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma eylemleri nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalılardan ... yönünden esastan reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulüne dair verilen 25/11/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalılardan ... tarafından adli yardım talepli olarak ve davalılardan ..., ..., ... vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334'de ''(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkca dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.'' hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336'da ise ''(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali duruma ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.'' şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dilekçeye ekli ve dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalının yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, davalılardan ...'ın adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelemesine geçildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde

bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün taraflar yönünden ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının 35,90 TL'sinin davacıya 3.074,00 TL'sinin de temyiz eden davalılara sorumlulukları oranında yükletilmesine ve peşin alınan harçların bundan mahsubuna 18/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4537, Karar No: 2012/10408, Tarih: 13.11.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/4537 E.  ,  2012/10408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve Akine Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Anamur Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 17.02.2012 gün ve 717/68 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 2588 sayılı Kanunla eklenen 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi uyarınca Hazineden harç alınmasına mahal olmadığına 13.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.