muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7262, Karar No: 2014/4003, Tarih: 26.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7262 E.  ,  2014/4003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarını reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16592, Karar No: 2010/22263, Tarih: 30.12.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/16592 E.  ,  2010/22263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 13.153,20 lira ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, davanın kısmen kabul edilmiş olmasına göre davada kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına maktu vekalet ücreti verilmesi gerekirken dilekçe yazım ücretinin verilmesi doğru değil ise de; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, bu yöne ilişen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 8.fıkrasında yer alan"...175,00 TL dilekçe yazım ücretinin" sözleri çıkartılarak yerine "1.000,00 TL vekalet ücretinin" sözleri yazılmak suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 30.12.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3884, Karar No: 2017/8547, Tarih: 20.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/3884 E.  ,  2017/8547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki Özerli Mahallesi, ... ada ... parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1532, Karar No: 2019/9290, Tarih: 21.05.2019

**18. Ceza Dairesi         2019/1532 E.  ,  2019/9290 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/1 ve 62. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Bakırköy 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/04/2016 tarihli ve 2016/153 esas, 2016/226 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle yapılan yargılama neticesinde, 5237 Kanun’un 125/1 ve 62. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, bahse konu cezanın 5237 sayılı Kanun'un 50/1-f. maddesi gereğince kamuya yararlı bir işte gönüllü olarak çalıştırılma seçenek yaptırımına çevrilmesine ilişkin Bakırköy 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/05/2017 tarihli ve 2017/164 esas, 2017/292 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25/02/2019 gün ve 18095 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Bakırköy 12. Asliye Ceza Mahkemesince 31/10/2018 tarihli ek kararı ile ilâma; 5237 sayılı Kanun'un 50/1-d maddesi gereğince sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının, kafe-bar türü eğlence yerlerine 75 gün süre ile gitmekten yasaklanması tedbirine çevrilmesi hükmünün eklenmesine dair karar verilmiş ise de; hükmün kesinleşmesinden sonraki safhada mahkemece kararda değişiklik yapılamayacağı cihetle bahse konu ek kararın hukukî değerden yoksun olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre;

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun “Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar” başlıklı 50/1-f maddesinde “Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama süresinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlemesindeki özelliklere göre; Mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle ve gönüllü olmak koşuluyla kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya, çevrilebilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, sanığın 30/05/2017 tarihinde alınan ifadesinde kamuya yararlı bir işte çalışmak isteyip istemediğine dair beyanının alınmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, sanığın denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi sebebiyle yeniden ele alınıp hükmün açıklanmasına karar verildiğinde, aynı Kanun'un 231/11. maddesi hükmü uyarınca önceki hükümde değişiklik yapılmadan aynen açıklanması, ancak kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumu değerlendirilerek, cezanın yarısına kadar belirlenecek bir kısmının infaz edilmemesi ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine dair cezanın bireyselleştirilmesi hükümlerinin tatbik edilebileceği, bunun dışındaki hususlarda hükmün değiştirilemeyeceği gözetilmeden, denetim süresi içerisinde suç işlediği anlaşılan sanık hakkında hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, bu hususa riayet edilmeyerek 5237 sayılı Kanun'un 50/1-f maddesinin uygulanması suretiyle sanık hakkında hükmedilen cezaların kamuya yararlı bir işte gönüllü olarak çalışma seçenek yaptırımına çevrilmesinde,

İsabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Bakırköy 12. Asliye Ceza Mahkemesince 31/10/2018 tarihli ek kararı ile ilâma; 5237 sayılı Kanun'un 50/1-d maddesi gereğince sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının, kafe-bar türü eğlence yerlerine 75 gün süre ile gitmekten yasaklanması tedbirine çevrilmesi hükmünün eklenmesine dair karar verilmiş ise de; hükmün kesinleşmesinden sonraki aşamada yerel Mahkemece dosyadan el çekildikten sonra Mahkemece kararda değişiklik yapılamayacağı, bu suretle ek kararın hukuken yok hükmünde olduğu değerlendirilerek dosya görüşüldü:

A- "1" numaralı istem açısından yapılan değerlendirmede;

Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar, suç ve ceza politikası gereğince kanun koyucunun benimsediği bir cezalandırma ve infaz yöntemidir. Amacı; kişiye, işlediği suçun niteliği, cezasının azlığı ya da yaşı nedeniyle bir kısım özel imkânlar sunarak, ıslahı ve topluma kazandırılması açısından bir yandan sanığı, diğer yandan da mağduru ve toplumu korumaktır.

Kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre cezanın kişiselleştirilmesidir. Hâkim, kısa süreli hapis cezasının, hapis cezası olarak infaz edilmesi yerine, cezayı kişiselleştirerek daha etkili, caydırıcı ve ıslah edici olduğu kanaati ile cezayı seçenek yaptırıma çevirmektedir.

5237 sayılı Yasanın 50. maddesinin 1. fıkrasında kısa süreli hapis cezası yerine uygulanabilecek seçenek yaptırımlar altı bent halinde düzenlenmiştir.

Aynı maddenin (f) bendindeki düzenleme; “Mahkum olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle ve gönüllü olmak koşuluyla kamuya yararlı bir işte çalıştırmaya” çevrilebilir, şeklindedir.

5237 sayılı Yasanın 50. maddesinin 1. fıkrasında kısa süreli hapis cezası yerine uygulanabilecek seçenek yaptırımlar altı bent halinde düzenlenmiştir.

Aynı maddenin (f) bendindeki düzenleme; “Mahkum olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle ve gönüllü olmak koşuluyla kamuya yararlı bir işte çalıştırmaya” çevrilebilir, şeklindedir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığa hakaret suçundan hükmolunan 2 ay 15 gün hapis cezası, mahkemece 2 ay 15 gün süreyle, kamuya yararlı işte çalıştırılma tedbirine çevrilmiştir. Ancak yargılama sürecinde kısa süreli hapis cezası yerine kamuya yararlı bir işte çalıştırılma seçenek yaptırımının uygulanmasına rıza gösterip göstermediğinin sanıktan sorulmadığı görülmektedir.

Bu itibarla, TCK’nın 50/1-f. maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak kamuya yararlı bir işte çalışma seçenek yaptırımına karar verilirken, sanıktan gönüllü olup olmadığı sorulmadan hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

B- "2" numaralı istem açısından yapılan değerlendirmede;

CMK'nın 231/11. maddesi: “Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar. Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabilir.” hükmünü içermektedir.

Hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan sanığın, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülükleri yerine getirmemesi halinde, 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca, hakkındaki hüküm ilk şekliyle açıklanır. Açıklanan bu hükümdeki hukuka aykırılıklar, temyiz veya kanun yararına bozma yoluyla Yargıtay tarafından yapılacak inceleme sonucunda giderilir. Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işleyen veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülükleri yerine getirmeyen sanık hakkındaki açıklanması geri bırakılan hükümde prensip olarak mahkemece bir değişiklik yapma imkanı bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar karşısında, mahkemece kendisine herhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, önceki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, incelenen somut olayda, mahkemece hakaret suçundan daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı hükümde 2 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesine karşın, yeniden değerlendirme sonucu verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının TCK'nın 50/1-f fıkrası uyarınca kamuya yararlı ite çalıştırma tedbirine çevrilmesine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-) Hakaret suçundan sanık ... hakkında, Bakırköy 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/05/2017 tarihli ve 2017/164 esas, 2017/292 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-) CMK'nın 309/4-b fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 21/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12266, Karar No: 2021/1342, Tarih: 15.02.2021

**17. Hukuk Dairesi         2020/12266 E.  ,  2021/1342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17.Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda, ilk derece mahkemesi tarafından verilen davanın reddi kararına karşı davacılar vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kararda yazılı nedenlerden dolayı esastan reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Asıl davada davacılar vekili; davalı sigorta şirketi nezdinde ZMMS poliçesi ile sigortalı bulunan, dava dışı ...’un sevk ve idaresindeki aracın yaya olarak bankette yürüyen davacıların oğulları olan ...’a çarpması neticesinde 10/08/2014 tarihinde meydana gelen trafik kazası sonucunda ...’ın vefat ettiğini beyanla, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak ve belirsiz alacak davası olarak her bir müvekkili için şimdilik 2.500,00’er TL destekten yoksun kalma tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 08/08/2017 tarihli bedel

artırım dilekçesi ile talebini baba ... için 10.328,89 TL’ye ve anne ... için 12.686,14 TL’ye yükseltmiştir.

Birleşen davada davacılar vekili; aynı kaza ile ilgili olarak ...’ın ölümü nedeniyle davacı anne ... ve baba ... için 60.000,00’er TL, davacı kardeşler ... ve ... için 40,000,00’er TL olmak üzere toplam 200.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri; ayrı ayrı davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Birleşen davada davacılar vekili; aynı kaza ile ilgili olarak ...’ın ölümü nedeniyle davacı anne ... ve baba ... için 60.000,00’er TL, davacı kardeşler ... ve ... için 40,000,00’er TL olmak üzere toplam 200.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri; ayrı ayrı davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Besni 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 26/10/2017 tarih ve 2014/312 Esas ve 2017/272 Karar sayılı ilamı ile davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine, asıl dava yönünden; maddi tazminat davasının kabulü ile ıslah dilekçesi de dikkate alınarak, meydana gelen trafik kazası nedeniyle desteğin yitirilmesinden dolayı 10.328,89 TL maddi tazminatın, davalı sigorta şirketi yönünden sigorta poliçesinde gösterilen limitlerle sınırlı olmak ve 01.12.2014 dava tarihinden (temerrüt tarihinden) itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı baba ...'a verilmesine, maddi tazminat davasının kabulü ile ıslah dilekçesi de dikkate alınarak, meydana gelen trafik kazası nedeniyle desteğin yitirilmesinden dolayı 12.686,14 TL maddi tazminatın, davalı sigorta şirketi yönünden sigorta poliçesinde gösterilen limitlerle sınırlı olmak ve 01.12.2014 dava tarihinden (temerrüt tarihinden) itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı anne ...'a verilmesine, davacıların ticari temerrüt faizi talebinin reddine; birleşen dava yönünden; davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine, manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile davacı baba ... ve davacı anne ... için ayrı ayrı 6.000,00 TL olmak üzere ve diğer davacılar ... ve ... için ayrı ayrı 3.000,00 TL manevi tazminatın 10.08.2014 olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan (davalı sigorta şirketi hariç olmak üzere) müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara ayrı ayrı verilmesine, fazlaya ilişkin manevi tazminat taleplerinin ayrı ayrı reddine karar verilmiş; hükme, karşı davacılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nun 353/1-b.1 maddesi

uyarınca esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 Sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanununun 362/1.a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 Sayılı Kanunun 44. maddesiyle HMK'ya eklenen EK-Madde 1'de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında, 2018 yılı için 47.530,00 TL'dir.

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nun 353/1-b.1 maddesi

uyarınca esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 Sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanununun 362/1.a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 6763 Sayılı Kanunun 44. maddesiyle HMK'ya eklenen EK-Madde 1'de öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında, 2018 yılı için 47.530,00 TL'dir.

Davacılar tarafından temyize konu edilen davacılar ... ve ... aleyhine reddine karar verilen manevi tazminata ilişkin karar, davacılar için reddedilen manevi tazminat miktarı yönünden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1/6/1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin, davacılar ... ve ... için reddedilen manevi tazminat miktarları yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen aşağıdaki bentlerin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

3-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Kaza tarihinde 15 yaşında olan desteğin ölümü sebebiyle, annenin çalışıyor olması halinde hem anne hem de baba yönünden hesaplanacak tazminattan, asgari ücretin %5'i oranında; annenin çalışmayıp aile ekonomisine katkısının bulunmadığının tespiti halinde ise, sadece baba yönünden hesaplanacak tazminattan asgari ücretin %5'i oranında yetiştirme giderinin indirilmesi gerektiği gözetilmelidir. Hükme esas alınan raporda; davacı annenin destek zararı hesabından, yetiştirme gideri indirilmiştir. Dosya kapsamından düzenli bir işi ve geliri olmayan ve ev hanımı olduğu anlaşılan davacı anne ... için hesaplanan tazminattan yetiştirme gideri düşülmesi doğru olmadığından kararın bu yönüyle bozulması gerekmiştir.

4-Davacılar destek ...’ın vefatı nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı talep etmekte olup, kaza tarihinde destek 15 yaşındadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda destek yaşasaydı, ileride evleneceği ve çocukları olacağı kabul edilerek, destek paylarının dağıtımı, evlenene kadar, anne babaya %25’şer oranında, evlendikten sonra anne babaya %15’şer, bir çocuğu olduktan sonra %12 oranında, daha sonra %10 oranında, son olarak anneye tek kaldığı dönem için %15 oranında pay verilerek hesaplama yapılmıştır.

Dairemiz uygulamalarına göre, hayatın olağan akışına göre bekar olarak ölen desteğin ileride evleneceği ve en az iki çocuk sahibi olacağı kabul edilerek, desteğin evleninceye kadar gelirinin yarısını kendi ihtiyaçları yarısını da anne ve babası için ayıracağı varsayılarak bu dönemde desteğe iki anne ve babaya birer pay vermek suretiyle desteğin tüm gelirine oranlandığında evlenmeden önceki dönem için de anne ve babanın her birine %25 pay verilmesi gerektiği, desteğin ileride evlenmesi ile birlikte desteğe iki, eşe iki, anne ve babaya birer pay verilerek, yine desteğin tüm gelirinin oranlanarak anne ve babaya %16’şar pay ayrılması, desteğin bir çocuğunun olması durumunda iki pay desteğe, iki pay eşe, bir pay çocuğa ve birer pay anne ve babaya ayrılmak suretiyle desteğin tüm gelirine oranlandığında anne ve baba için %14'er pay verilmesi daha sonra ikinci çocuğun doğacağı varsayılarak bu kez desteğe iki, eşe iki, çocukların her birine birer ve anne ve babaya birer pay verilerek desteğin tüm gelirine oranlanarak anne ve babaya %12,5’er pay verilmesinin uygun olacağı, daha sonra anne ve babadan yaşam tablosuna göre hangisi destekten çıkacaksa kalan kişiye diğerinin payının ilave edilerek destek tazminatlarının varsayımsal hesabının yapılması gerekeceği, Dairemizin yerleşik uygulaması gereğidir.

O halde, Dairemizin yerleşik uygulamaları ile belirlenen ve yukarıda ifade olunan destek payları esas alınmak suretiyle davacıların hak kazanacağı muhtemel tazminat tutarının hesaplanması konusunda aktüer bilirkişiden ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, destek paylarının hatalı belirlendiği rapordaki hesaplamanın kabulü doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin, davacılar ... ve ... için reddedilen manevi tazminat miktarları yönünden hükmün kesin olması nedeniyle REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin sair temyiz

itirazlarının reddine, (3) ve (4) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA ve HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kaldırılmasına, yine anılan madde uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 15/02/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7400, Karar No: 2017/2933, Tarih: 26.10.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/7400 E.  ,  2017/2933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 25.05.2015 gün ve 1438 Esas, 3867 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili,... 2. İcra Müdürlüğü'nün 2012/13142 sayılı takip dosyası ile, borçlu adına kayıtlı aracın açık arttırma yolu ile ihale alıcısına satıldığını ancak otopark alacağına karşılık yapılan açık arttırmada satış bedelinin yediemin alacağına yetmediği gerekçesiyle motorlu taşıtlar vergisi borcunun ödenmediğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemenin 16.12.2014 tarih ve 2014/591 E., 2014/623 K. sayılı şikayetin reddine dair kararın şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin, 25.05.2015 tarih ve 2015/1438 E., 2015/3867 K. sayılı ilamı ile düzeltilerek onanmıştır.

Bu kez, şikayetçi vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 26.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.