muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/815, Karar No: 2018/12016, Tarih: 19.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/815 E.  ,  2018/12016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1979, Karar No: 2014/9780, Tarih: 05.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/1979 E.  ,  2014/9780 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 31/10/2013

Numarası : 2013/375-2013/354

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacıya kıdem tazminatı ödemesi sırasında tazminatından haksız şekilde kesilen gelir vergisinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

İşçinin vergi kesilmesini gerektiren işçilik alacaklarında vergi yükümlüsü işçidir. Bu tazminat ve alacaklardan kesinti yaparak vergi dairesine işçi adına ödeme yükümlülüğü ise işverene aittir. Vergi Usul Kanunu bu konuda işvereni vergi sorumlusu olarak kabul etmiştir.

Diğer taraftan hangi tazminat ve alacaklardan vergi kesintisi yapılamayacağı, kanunlarda açıkça gösterilmiştir. Bunların tipik örneği kıdem ve işe başlatmama tazminatıdır. Bir tazminat veya alacağın vergi kesintisine tabii olup olmadığı, yasal düzenlemelerle bakılarak belirlenir. Davalının kıdem tazminatından gelir vergisi kesmesi hatalı olup davacı açıkça zarara uğratılmıştır. Ancak, vergi yükümlüsü işçi olmakla birlikte kesintiler Vergi Dairesine ödenmiş ise işverenin sorumluluğu ortadan kalkacaktır. Kesinti yapılmış ve davacı kesinti yapılmaması iddiasında ise davasını işverene karşı değil, idari yargıda kesintiyi kabul eden Vergi Dairesine karşı Vergi Mahkemelerinde dava açmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta vergi sorumlusu olan davalı işveren vergiyi yatırarak taraf olmaktan çıkmıştır. Bu yönde açılan davanın husumet nedeni ile reddi gerekir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20480, Karar No: 2014/18280, Tarih: 11.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/20480 E.  ,  2014/18280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin davada ... Aile ve ... 2.Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava,nüfus kaydında anne ve baba adının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 23/II. (HUMK’nun 25/lll.) maddesinde, “Bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca verilen yargı yeri belirlenmesi ile kanun yolu incelemesi sonucunda kesinleşen göreve veya yetkiye ilişkin kararlar, davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlar.” hükmüne yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, ... Aile Mahkemesince 14.06.2011 tarihinde verilen nüfus kaydının iptaline, nafakanın kaldırılmasına ve birleşen nafaka artırımı davasının reddine dair kararın, "dava 1.4.1999 doğumlu küçük ...'nın gerçek anne babasının tespitiyle birlikte nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olup görevli mahkeme Asliye Hukuk Mahkemesidir. " gerekçesiyle ... 2. Hukuk Dairesi'nin 10.06.2013 gün,2012/24051 Esas, 2013/16040 Karar sayılı ilamı ile bozulmakla, Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu Özel Dairenin kabulündedir. Bu kararın mahkemeleri bağlayıcılığı özelliği vardır. Bu durumda, nüfus kaydında anne ve baba adının düzeltilmesi istemine ilişkindi uyuşmazlığın, ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesince görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle;6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. (1086 sayılı HUMK.’nın 25. Ve 26.) maddeleri gereğince ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 11.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12689, Karar No: 2023/11753, Tarih: 27.12.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/12689 E.  ,  2023/11753 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/137 E., 2020/383 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.(Kapatılan) Sarıkamış 9. Motorlu Piyade Tugay Komutanlığı Askerî Mahkemesinin, 21.12.2010 tarihli ve 2010/915 Esas, 2010/721 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında üste fiilen taarruz suçundan, 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 91 inci maddesinin birinci fıkrasının az vahim hal

cümlesi, aynı Kanun'un 92 nci maddesi delaletiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 29 uncu maddesi ve 62 nci maddesi uyarınca 1 ... 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine (Kapatılan) Askerî Yargıtay 2. Dairesinin 23.01.2013 tarihli ve 2013/130 Esas, 2013/203 Karar sayılı ilâmı ile;

"...Gerekçesi 23.01.2013 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan, Anayasa Mahkemesinin 17.01.2013 tarihli, 2012/80 Esas ve 2013/16 Karar sayılı kararı ile, ASCK’nın 47’nci maddesinin birinci fıkrasının 4551 sayılı Kanun’un 12’nci maddesi ile değiştirilen (A) bendinin birinci ve ikinci cümlelerinin, ASCK’nın Ek 8’inci maddesinin ikinci fıkrasında yer alan “...kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile...” ibaresinin ve ASCK’nın Ek 10’uncu maddesinin ikinci fıkrasının “Üste fiilen taarruz” suçu yönünden Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması karşısında; uygulamaya yönelik bu konularda, yeniden değerlendirme ve tartışma yapılması gerekliliği bulunması..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. (Kapatılan) ... 9. Kolordu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin, 06.11.2013 tarihli ve 2013/1292 Esas, 2013/492 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında üste fiilen taarruz suçundan, 1632 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci fıkrasının az vahim hal cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi ve 62 nci maddesi uyarınca 1 ... 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin sekizinci fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiş, söz konusu karar yasal süresi içerisinde taraflarca itiraz edilmemek suretiyle 16.05.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

4. Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 16.05.2014 tarihinde kesinleşmesinin ardından 5 yıllık denetim süresi içerisinde 07.03.2017 tarihinde kasten yaralama suçunu işlediğinin Bayburt Asliye Ceza Mahkemesinin 02.10.2018 tarihli ve 2017/356 Esas, 2018/552 Karar sayılı kararı ile ihbar edilmesi üzerine dosyanın yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Sarıkamış Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.11.2020 tarihli ve 2020/137 Esas, 2020/383 Karar sayılı kararı ile önceki hükmün açıklanarak sanık hakkında üste fiilen taarruz suçundan 1632 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi ve 62 nci maddesi uyarınca 1 ... 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; müessir fiil kastı olmadığına, olayda amiri konumundaki ...'nun ağır kusuru olduğuna, bu hususun ve haksız tahrik halinin dikkate alınmadığına, cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ve re'sen gözetilecek nedenlerle kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.11.07.2010 tarihinde, mağdur ... Çvş. ...'nun ... Er ...'e verdiği borç nedeniyle sanık ile tartışmaya başladıkları, mağdurun sanığa "Sen benim muhatabım değilsin" diyerek konuşmak istemediği, sanığın ısrarcı olması üzerine sanığa "S..tir git başımdan" dediği, bunun üzerine sanığın mağdurun ensesine vurduğu, mağdurun sanığı Nöbetçi Subaya şikâyet etmek üzere koğuştan çıkmak istediği sırada, sanığın tekrar mağdurun ensesine vurduğu, bunun üzerine mağdurun geri dönerek,

sanığın sol gözünün altına gelecek şekilde yumruk attığı tüm dosya kapsamından anlaşılmıştır.

2. Sanığın savunmasında özetle haksızlığa uğradığından bir anlık sinirle mağdurun ensesine şaka mahiyetinde dokunduğunu, vurma niyetinin kesinlikle olmadığını, kendisine dokunur dokunmaz mağdurun geri dönüp sol gözünün altına yumruk attığını beyan ettiği belirlenmiştir.

3. Mağdur ... ile tanıklar ... ve ...'in beyanları dosya kapsamında mevcuttur.

4. 11.07.2010 tarihli olay tutanağı, sanık hakkında düzenlenen vaka kanat raporu ve mağdurun 29.01.2010 tarihinden itibaren çavuş rütbesine haiz olduğunu belirtir birliği komutanlığının 12.08.2010 tarihli yazısı dosya kapsamında mevcuttur.

3. Mağdur ... ile tanıklar ... ve ...'in beyanları dosya kapsamında mevcuttur.

4. 11.07.2010 tarihli olay tutanağı, sanık hakkında düzenlenen vaka kanat raporu ve mağdurun 29.01.2010 tarihinden itibaren çavuş rütbesine haiz olduğunu belirtir birliği komutanlığının 12.08.2010 tarihli yazısı dosya kapsamında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1.5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, aynı maddenin on birinci fıkrası gereğince denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlenmesi ve mahkûmiyet kararının kesinleşmesi halinde açıklanabileceği, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasına dayanak teşkil eden Bayburt Asliye Ceza Mahkemesinin 02.10.2018 tarihli ve 2017/356 Esas, 2018/552 Karar sayılı kararının ise ... ve ... isimli sanıklara ilişkin olması, temyize konu olayın sanığı ... ile bir ilgisinin bulunmaması nedeniyle, anılan ilâma istinaden hükmün açıklanamayacağı anlaşılmakla, sanığın denetim süresinde işlediği ihbara konu olabilecek başkaca kasıtlı suçlardan mahkûmiyetinin olup olmadığı araştırılarak, sonucuna göre sanık hakkındaki hükmün açıklanıp açıklanmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Kabule göre;

Hükümden sonra 30.06.2021 tarihli ve 31527 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 24.06.2021 tarihli ve 7329 sayılı Askeri Ceza Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 2 nci maddesi ile 1632 sayılı Kanun'a eklenen Ek 12 nci maddesinin ikinci fıkrasında "Yükümlü erbaş ve erler arasında ast, üst veya amir ilişkisinin dikkate alınması için fiilin askerî hizmet ve görevlerinden dolayı işlenmesi şarttır." hükmünün düzenlendiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca; "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü de gözetilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3. Mahkemece sanık hakkında 1632 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci fıkrasının az vahim hal cümlesi uyarınca uygulama yapılmasına karşın bu hususun kısa karar ve hüküm fıkrasında gösterilmemesi,

4. Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sarıkamış Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.11.2020 tarihli ve 2020/137 Esas, 2020/383 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27. 12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/256, Karar No: 2017/5650, Tarih: 04.07.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/256 E.  ,  2017/5650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 21.09.2011 gününde ve 23.03.2013 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukundan kaynaklanan maddi ve manevi tazminat birleştirilen dava ile kira kaybı nedeniyle tazminat talebi üzerine yapılan muhakeme sonunda; asıl davanın ve birleştirilen davanın kısmen kabulüne dair verilen 19.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve davalılar ile feri müdahil vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 04.07.2017 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili ile karşı taraf feri müdahil ... inş. vekili ile Av... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Asıl dava komşuluk hukukundan kaynaklanan maddi ve manevi tazminat, birleştirilen dava kira kaybı nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asıl davanın ve birleştirilen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü davacı vekili ve davalılar ve feri müdahil vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hükmü temyiz eden davacı vekili müvekkilinin maddi durumunun elverişli olmadığından gerekli harç ve giderleri ödeyemeyeceğini belirterek adli yardım isteminde de bulunmuştur.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK’nın 334 ilâ 340.maddelerinde yer almaktadır. Anılan yasanın 336/3. maddesinde getirilen düzenleme ile de adli yardım talebinin kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay’a da yapılabileceği belirtilerek, duruşma yapılmaksızın istem hakkında bir karar verileceği HMK’nın 337/1. maddesinde hüküm altına alınmıştır. Dolayısıyla, temyiz edenin adli yardım talepleri hakkında dairece bir karar verilir.

Diğer taraftan, 492 sayılı Harçlar Kanunu’na bağlı (I) sayılı tarifenin yargı harçları başlığını taşıyan kısmında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilam harcı alınacağı hükme bağlanmış ve aynı kanunun 16. maddesinde de temyize konu kararla ilgili davanın nispi harca tabi olacağı öngörülmüştür.

Öte yandan, HUMK’nın 434. maddesinde temyiz dilekçesi verilirken gerekli harcın tamamının ödenmesi gerektiği; 10.05.1965 tarih 1/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararıyla da peşin ödenmesi gerekli temyiz harcının hüküm altına alınan karar ve ilam harcının dörtte bir olacağı kabul edilmiştir. Ayrıca, HUMK’nın 434/III. maddesinde (6100 sayılı HMK’nın 368 ve 344.maddeleri), dörtte bir oranındaki harcın ödenmemesi halinde yapılacak işlemin usul ve esasları gösterilmiştir.

Öte yandan, HUMK’nın 434. maddesinde temyiz dilekçesi verilirken gerekli harcın tamamının ödenmesi gerektiği; 10.05.1965 tarih 1/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararıyla da peşin ödenmesi gerekli temyiz harcının hüküm altına alınan karar ve ilam harcının dörtte bir olacağı kabul edilmiştir. Ayrıca, HUMK’nın 434/III. maddesinde (6100 sayılı HMK’nın 368 ve 344.maddeleri), dörtte bir oranındaki harcın ödenmemesi halinde yapılacak işlemin usul ve esasları gösterilmiştir.

Adli yardım talep eden davacı vekili, 08.09.2014 tarihli dilekçesiyle müvekkilinin gayrimenkullerinin hayati tehlike taşıması nedeniyle Belediye tarafından mühürlendiğini bu nedenle kira gelirlerinin yok olduğunu, davacının yargılama sırasında ödenen masraflar nedeniyle hali hazırda parasının kalmamış olduğunu, müvekkilinin emekli maaşından başka geliri olmadığını ileri sürerek adli müzaheret taleplerinin kabulü ile temyiz harç ve masraflarından muaf tutulmalarına karar verilmesini istemiştir.

Davacı vekili adli yardım talebini içeren temyiz dilekçesinde davacının kendisinin ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin temyiz harç ve giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu gösteren herhangi bir delil sunmamıştır. TAKBİS sisteminden yapılan araştırmada davacının adına kayıtlı on bir adet taşınmaz kaydına rastlanmış olup dava konusu taşınmazlar dışında da davacının taşınmazı mevcut olduğu anlaşıldığından;

1-Hükmü temyiz eden davacının kendisinin ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin temyiz harç ve giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varılamadığı, başka bir deyişle HMK’nın 334/1. maddesinde öngörülen koşulların gerçekleşmediği anlaşılmakla, davalının adli yardım isteminin REDDİNE,

2-Karar ve ilam harcı tutarının 1/4 oranındaki nispi temyiz harcının tamamlanması bakımından HUMK’nın 434/III. maddesi uyarınca işlem yapılabilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 04.07.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3661, Karar No: 2014/10436, Tarih: 12.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/3661 E.  ,  2014/10436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2013

NUMARASI : 2011/916-2013/640

Davacı, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı G.İnşaat Taahhüt San. Ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, göre davalı G. İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası sonucu ölen sigortalının davacı olan eşi ve bir çocuğunun maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı eş G. yönünden 262.389,48 TL maddi ve 20.000 TL manevi; davacı çocuk Yasin yönünden 63.043,87 TL maddi ve 7.500 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı G. İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti.'den alınıp davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine; Davalı Y.. M.. yönünden davanın husumetten reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, davacı eş G. yönünden 262.389,48 TL maddi ve 20.000 TL manevi; davacı çocuk Yasin yönünden 63.043,87 TL maddi ve 7.500 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı G. İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti.'den alınıp davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine; Davalı Y.. M.. yönünden davanın husumetten reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, 26/06/2011 tarihindeki zararlandırıcı sigorta olayının iş kazası olduğu, kazanın oluşumunda % 85 oranında davalı G. İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin, % 15 oranında davacıların murisi olan işçi Yılmaz Şengül'ün kusurlu olduğu, ölen işçinin kaza anında okul yapımında işçi olarak çalıştığı, sendika üyeliğinin de bulunmadığı, yargılama sırasında davacının ücreti hususunda araştırma yapılıp bu kapsamda Hizmet-İş Sendikası ve İstanbul Ticaret Odası'ndan görüş sorulduğu, Hizmet -İş Sendikasından alınan 23/03/2012 tarihli cevabi yazıya göre; belediye iş kolunda çalışıldığından, emsal ücretin tespitinin mümkün olmadığı, ölen işçinin çalıştığı 15 nolu yapı iş kolunda faaliyet gösteren Yol-iş ve İnsan-İş sendikaları ve işçinin çalıştığı ilde faaliyet gösteren Ticaret ve Sanayi odasından bilgi alınabileceği beyan edilmiş; İstanbul Ticaret Odası'nın 04/06/2012 tarihli yazısında ise, emsal ücret bildirilmeyerek, işçi ve işveren arasındaki anlaşmanın dikkate alınması gerektiği belirtilmiştir. Hükme esas alınan 27/09/2013 tarihli hesap raporunda, seçenekli hesaplama yapıldığı, ilk seçenekte davacıların dava dilekçesindeki soyut iddialarına göre ölen işçinin günlük net 70 TL ücret aldığı kabul edilerek, söz konusu ücretin kaza tarihindeki günlük net asgari ücret ile kıyaslaması ile belirlenen 2,796 katsayısı üzerinden ; diğer seçenekte ise dosya içerisinde yer alan hizmet cetvelindeki verilere göre ölen işçinin kaza tarihinde yasal asgari ücret ile çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapıldığı, mahkemenin günlük net 70 TL ücret üzerinden yapılan hesaplamayı esas alarak hüküm tesis ettiği anlaşılmıştır, ayrıca hükme esas alınan hesap raporunda, ölen işçinin ve hak sahibi olan davacıların bakiye ömürlerinin tespitinde, Yargıtay'ın yerleşmiş içtihatlarına ayrırı olacak şekilde "PMF 1931 yaşam tablosu" yerine; "CSO 1980" adlı başkaca bir tablonun kullanıldığı tespit edilmiştir.

Zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının maddi zararının hesabında, gerçek ücretinin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin ise işçinin imzasının bulunduğu ücret tediye bordrolarından saptanacağı, işçinin imzasının bulunmadığı iş yeri ve sigorta kayıtlarının nazara alınamayacağı, işçinin imzasının bulunduğu ücret tediye bordrolarının bulunmaması durumunda işçinin yaşı, kıdemi, mesleki durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret göz önünde tutularak belirlenmesi gerektiği, Dairemizin giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.