muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/840, Karar No: 2014/9014, Tarih: 01.07.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/840 E.  ,  2014/9014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkân sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 01.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7521, Karar No: 2018/12294, Tarih: 17.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/7521 E.  ,  2018/12294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtaya gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtayda ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı Harçlar Kanunu'nda düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Nispi harca tabi davaların kabulüne ilişkin kararların temyizi halinde, mahkemece hükmedilen miktar üzerinden hesaplanan nispi karar ve ilam harcının dörtte biri nispi temyiz karar harcı olarak yatırılmalıdır. Dava nispi harca tabi değil ise, maktu temyiz karar harcı yatırılması gerekir.

Somut olayda, mahkemece verilen karar davalılar tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesine karşın, her iki davalı adına tek nispi temyiz karar harcı ile temyiz kanun yoluna başvurma harcı yatırılmıştır. Bu itibarla, eksik temyiz harçlarının kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi uyarınca davalılar vekiline muhtıra çıkartılarak kanuni süre beklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7280, Karar No: 2016/9592, Tarih: 09.06.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/7280 E.  ,  2016/9592 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yargılamanın yenilenmesi, istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. Maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi

1-Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede,

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle, dayanağı maddî delillere ve özellikle 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un 50. maddesinin 2. bendinde yer alan “Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemesine gönderilir” ifadesi göz önünde bulundurulduğunda, Anayasa Mahkemesinin 2012/928 başvuru numaralı, 11/12/2014 tarihli hak ihlaline ilişkin ve yeniden yargılama talebine konu kararının, mahkemece verilen bir hükümden kaynaklanmadığı, kanun koyucu tarafından çıkartılan kanun maddesinden kaynaklandığı, kaldı ki Anayasa Mahkemesince, ilgili madde de belirtildiği gibi, yeniden yargılama yapmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine ilişkin bir karar da verilmediği nazara alınmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

6100 sayılı HMK nun “yargılama giderlerinin kapsamı” başlığını taşıyan 323. maddesinde yargılama giderlerinin hangi kalemleri kapsadığı tek tek sayılmış, “yargılama giderlerinden sorumluluk” başlığını taşıyan 326. maddede “kanunda yazılı hâller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verileceği,” “yargılama giderlerine hükmedilmesi” başlığını taşıyan 332. maddesinde ise “yargılama giderlerine, mahkemece resen hükmedileceği, yargılama gideri, tutarı, hangi tarafa ve hangi oranda yükletildiği ve dökümün hüküm altında gösterileceği,” hüküm altına alınmıştır. Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik bulunmamakta ise de, davanın reddine karar verilmiş ve yargılamanın iadesi talebi duruşma açılarak değerlendirilmiş iken, reddin sonucu olarak davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi , yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hüküm fıkrasına üçüncü bir bend olarak “Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereği hesap olunan 1.500,00-TL. vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,” ibaresinin eklenmesine, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 09.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22243, Karar No: 2014/13602, Tarih: 08.07.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/22243 E.  ,  2014/13602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Dolandırıcılık suçunun dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle işlenmesi, bu suçun temel şekline göre daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektiren bir durum olarak TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenmiştir. Madde gerekçesine göre, burada dikkat edilmesi gereken husus, dinin bir aldatma aracı olarak kullanılmasıdır. Din, bir topluluğun sahip olduğu kutsal kitap, peygamber ve Allah kavramını da genellikle içinde bulunduran inanç sistemi ve bu sisteme bağlı olarak yerine getirmeye çalıştığı ahlaki kurallar bütünüdür. Dini inanç, dine inanan, belirli bir dine mensup kişinin duygularıdır. Bir insanın dini inanç ve duyguları ile, doğup büyüdüğü, terbiyesini aldığı ailesi, çevresi ve içinde bulunduğu toplum arasında çok sıkı bir ilişki bulunmaktadır. Bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini kurallara bağlı olanların, önem verdiği değerler, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.

Fikir ve eylem birliği içerisinde hareket eden sanıkların, mağdurların ikametlerine gelerek, hacdayken kendilerinin doktoru olduklarına dair yalan söyledikten sonra, Kuran'ı Kerim sattıklarını ve ayrıca... İlinde sözde yapılacak

olan camii için yardım topladıklarını, minaresinin eksik kaldığını belirtmek suretiyle sergiledikleri hileli hareketlerle mağdurları aldatıp onlardan sözde hayır amacıyla 300 dolar para alarak haksız menfaat temin ettiklerinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanıkların savunmalarına, mağdurların beyanlarına, teşhis tutanağına ve tüm dosya kapsamına göre; sanıkların, bu şekilde gerçekleştirdikleri sabit görülen eylemlerinin; 5237 sayılı TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenen “Dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle” dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Oluşa, sanıkların savunmalarına, mağdurların beyanlarına, teşhis tutanağına ve tüm dosya kapsamına göre; sanıkların, bu şekilde gerçekleştirdikleri sabit görülen eylemlerinin; 5237 sayılı TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenen “Dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle” dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafii ve sanık ...'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 08.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22460, Karar No: 2011/7432, Tarih: 27.04.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/22460 E.  ,  2011/7432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, 27.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11591, Karar No: 2021/1982, Tarih: 01.03.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/11591 E.  ,  2021/1982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında birleştirilerek görülen tazminat davalarının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; murisleri ....'ın, 21/04/2009 tarihinde dava dışı ...'a ait evin dış boyasını yaptığı sırada, elindeki metal saplı rulonun davalı şirkete ait enerji nakil hattına temas etmesi sonucunda elektrik çarpması nedeniyle vefat ettiğini ileri sürerek; 2.500'er TL maddi (ıslah ile toplam 164,382 TL) tazminat ile birleşen davada 25.000'er TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmişlerdir.

Davalı; enerji nakil hattı ile davacıların murisinin çalıştığı ev arasında mevzuatta öngörülen güvenlik mesafesinin bulunduğunu, olayda kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalıya atfedilebilecek bir kusur bulunmadığı, davacının ağır kusurunun illiyet bağını kesecek nitelikte olduğu gerekçesiyle, davanın reddine yönelik olarak verilen karar; tarafların temyizi üzerine, Dairece verilen 23/02/2016 tarihli ve 2015/4107 E. 2016/2346 K. sayılı ilamla; "... mahkemece; mahallinde yeniden keşif yapılarak dava konusu binaya yakın geçen tellerin miktarını ve enerjisini (kw) belirledikten sonra Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliğinin 44. maddesinde açıklanan “çizelge 5”'e göre yatay mesafenin uygun olup olmadığı, olayda yapı maliki olan davalının kusursuz sorumluluğu araştırılarak, illiyet bağını kesen sebeplerin bulunup bulunmadığı ve davalının kusurlu olup olmadığı ile ilgili konusunda uzman üç kişilik bilirkişi kurulundan önceki raporlardaki çelişkinin giderilerek hüküm kurmaya yeterli ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği..." gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; asıl ve birleşen davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 65.176,83 TL maddi ve 10.000 TL manevi, davacı ... için 6.135,55 TL maddi ve 5.000 TL manevi, davacı ... için 12.475,20 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davalı tarafın tüm, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davalı tarafın tüm, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Olay tarihinde yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 50 nci (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 61 inci) maddesine göre; “Birden fazla kişiler birlikte bir zarara neden olmuşlarsa, sorumluluk derecelerine bakılmaksızın ve eylemlerinin türü yönünden bir ayrım yapılmaksızın, zarar görene karşı, her biri ayrı ayrı zararın tamamından ortaklaşa ve zincirleme sorumlu olurlar.”

Aynı Kanun’un 51 inci (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 61 inci) maddesine göre; “Birden çok kimseler değişik nedenlerle aynı zarardan sorumlu olurlarsa, zarar görene karşı ortaklaşa zincirleme sorumlu olurlar.”

Zarar gören, bu iki hükme dayanarak 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 142 nci (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 163 üncü) maddesine göre; zararının tümünü zincirleme sorumlulardan birine karşı açacağı bir dava ile isteyebileceği gibi, sorumluların hepsine karşı açacağı tek dava ile de isteyebilir. Borçlulardan birinin yaptığı ödeme, ödenen miktar oranın da diğerini veya diğerlerini borçtan kurtarır ve daha sonra, ödeme yapanın diğerlerine karşı rücu hakkı doğabilir.

Somut olayda; bozma ilamı sonrasında alınan kusur raporunda, davalı şirketin % 30, dava dışı belediyenin % 30, davacıların desteğinin ise % 40 oranında kusurlu oldukları belirlenmiş, akabinde hesap bilirkişisinden alınan 20/01/2019 tarihli ek bilirkişi raporunda ise; davalı şirketin (davacıların desteğinin kusuru oranında indirim yapılarak) müteselsil sorumlu olduğu ve davalı TEDAŞ’ın %30 kusurlu olduğu kabul edilerek ayrı ayrı hesaplama yapılmış olup, mahkemece davalı şirketin yapı maliki sıfatıyla kusursuz ve müteselsil sorumlu olduğu, dolayısıyla davacıların desteğinin bölüşük kusuru oranında indirim yapılarak belirlenen tazminat tutarlarının müteselsil sorumlu olan davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davalının %30 kusurlu olduğu kabul edilerek belirlenen tazminat tutarlarının tahsiline karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırıdır.

Bundan ayrı, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 47 nci (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56 ncı) maddesi hükmüne göre; hakimin, özel halleri gözönünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 tarihli ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde, takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar, her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda; olayın gelişim biçimi, olay tarihi, tarafların kusur durumları ve yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde; davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarları azdır. Davacılar yararına, daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

Buna göre, mahkemece yapılacak iş; davacıların destekten yoksun kalma tazminatı talepleri yönünden (taleple bağlılık ilkesi de gözetilerek), hükme esas alınan hesap bilirkişisi raporunda davalı şirketin müteselsil sorumluluğuna göre belirlenen tazminat tutarları üzerinden, manevi tazminat talepleri yönünden ise, daha üst düzeyde tazminata hükmetmek olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı tarafın tüm, davacı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı taraf yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacı tarafa iadesine, 5.317,50 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalı tarafa yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6082, Karar No: 2015/7933, Tarih: 11.05.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/6082 E.  ,  2015/7933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, akıl hastalığı nedeniyle vesayet altına alınması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm kısıtlı adayı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 11.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11531, Karar No: 2010/1945, Tarih: 22.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/11531 E.  ,  2010/1945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Seferihisar Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/12/2007 tarih ve 2007/304-2007/431 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin babası ile birlikte adlarına davalı bankaya hesap açtıklarını, bu hesaptan birlikte imzaları ile para çekilmesinin mümkün olduğunu, ancak 31.01.2005 tarihinde hesaptaki paranın tamamının dava dışı bırakılan babasına ödendiğini, işlemin usulsüz olduğunu ileri sürerek, ve ıslah isteminde bulunarak 5.846.36 YTL’nin usulsüz ödeme tarihinden itibaren bu yana geçerli mevduat faizi ile anılan hesaba geri iadesine, olmadığı takdirde payına isabet eden 2.923.18 YTL’nin 93 gün vadeli hesaplara uygulanan faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hesabın teselsülsüz müşterek hesap olduğunu, mahkemenin görevli bulunmadığını, davacının ancak yarısını talep edebileceğini, davanın babasına yöneltilmesi gerektiğini, zira kendisinin hesabın tek sahibi gibi başka bir şube kanalıyla paranın tamamını çektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı ile dava dışı babası adına açılan uyuşmazlık konusu hesabın teselsülsüz müşterek hesap niteliğinde olduğu, para çekilebilmesi için her ikisinin birlikte imzasının gerektiği, davalının başka bir şubesi kanalıyla usulsüz şekilde hesaptaki paranın tamamını dava dışı babasına ödediği, davacının payını talep edebileceği gerekçesiyle 2.923.18 YTL’nin 93 günlü vadeli hesaplara uygulanan yasal faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, banka hesabından usulsüz çekildiği iddia edilen paranın çekilme tarihinden itibaren geçerli mevduat faiziyle anılan hesaba geri iadesine, olmadığı takdirde çekilen paranın davacı payına düşen kısmının tahsiline karar verilmesi istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, banka hesabından usulsüz çekildiği iddia edilen paranın çekilme tarihinden itibaren geçerli mevduat faiziyle anılan hesaba geri iadesine, olmadığı takdirde çekilen paranın davacı payına düşen kısmının tahsiline karar verilmesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı olan babası ile birlikte davalı nezdinde adlarına hesap açtırdıklarını, her ikisinin imzasıyla birlikte para çekilmesi mümkün olan bu hesaptan usulsüz şekilde 5.846.36 YTL’nin tek imzayla babasına ödendiğini ileri sürerek, çekilen bu paranın çekilme tarihinden bu yana geçerli faiziyle birlikte aynen hesaba iadesini istemiş, daha sonra da dava dilekçesini ıslah ederek olmadığı takdirde payına düşen 2.923.18 YTL’nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Dava, ilk önce asliye hukuk mahkemesine açılmış, ıslah sonrası görevsizlik kararı verilmiş, temyiz edilmeden kesinleşen karar ile sulh hukuk mahkemesine gönderilmiştir. Sulh hukuk mahkemesince de işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuştur. Ancak, görev kuralları kamu düzenine ilişkin olup, her aşamada mahkemece dikkate alınması gerekmektedir. Terditli davalarda görevli mahkeme, terditli istenilen taleplerden hangisinin değeri fazla ise ona göre belirlenecektir. Öte yandan, davadan kısmen feragat edilmesi de görevli mahkemeyi değiştirmeyecektir. Somut olayda ıslah ile dava terditli hale getirilmiştir. Birinci talep itibariyle dava açıldığı tarihte sulh hukuk mahkemesi miktar itibariyle görevli değildir. Ayrıca, davadan kısmen feragat edildiği veya talebin daraltıldığı kabul edilse bile, davanın ilk açıldığı mahkemenin görevi ortadan kalkmayacaktır. Bu durum karşısında, mahkemece iş bu davada asliye hukuk mahkemesinin görevli bulunduğu dikkate alınıp, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde işin esası hakkında hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 22.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.