muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8261, Karar No: 2014/16057, Tarih: 10.07.2014

Mahkemece ücretlere zam yapma olgusunun şirketin yönetim yetkİsi kapsamında olduğu ve bu hususta bir zorunluluk olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında davalı şirkete ait Personel Yönetmeliği'nin 143. maddesine göre davacının maaşına zam yapılması gerekip gerekmediği hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda yargılama esnasında davalı tarafından geriye dönük olarak yıllık %3 oranında ücret farkı ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Diğer yandan davalı şirkete ait Personel Yönetmeliğinin, “Sosyal Yardımlar ve Ek Ödemeler” başlıklı 18. bölümünün, “Ücret ve Ücret Artışlarının Belirlenmesi” başlıklı 143. maddesi gereğince belirlenen ölçütlerin yanında “ Devlet İstatistik Enstitüsünce belirlenen altışar aylık enflasyon oranı ve devletçe kamu kesiminde benzer iş kollarında çalışan personele yapılacak zam oranlarından az olmamak üzere”, “ 1 Ocak ve 1 Temmuz tarihlerine geçerli olmak üzere yılda en az iki kez artırmaya Şirket Yönetimi yetkilidir” düzenlemesi mevcuttur. Bu düzenlemeye göre “enflasyon oranından ve emsal kamu kesimi personeline yapılan zam oranından az olmamak üzere” ve “yılda en az iki kez” zam yapılması hususunda davalıya bir zorunluluk yüklenmiş olup, bu hususta davalının takdir yetkisi bulunmamaktadır. Aynı madde taraflar arasında imzalanan 22.04.2003 tarihli sözleşmenin 6. maddesinde de mevcuttur. O halde yapılacak iş dosyanın uzman bilirkişiye tevdii ile davalı şirkete ait Personel Yönetmeliği'nin 143. maddesindeki ölçütlere uygun olarak 2009 yılından sözleşmenin fesih tarihine kadar geçen süre için yapılması gereken ücret zammı ve buna bağlı ikramiye alacağının hesaplanarak, davalı tarafından ödenen miktarın mahsup edilmesi suretiyle kalan miktarın hüküm altına alınmasıdır. Mahkemece, bu hususlara dikkat edilmeden yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 10.07.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19085, Karar No: 2024/9274, Tarih: 09.07.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/19085 E.  ,  2024/9274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/40 E., 2015/237 K.

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Kars 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.05.2015 tarihli ve 2015/40 Esas, 2015/237 Karar sayılı kararının, katılan ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde,

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden (UYAP) temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 25.12.2018 tarihinde katılanın vefat ettiğinin anlaşılması karşısında; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 243 üncü maddesi uyarınca katılanın ölmesi nedeniyle katılma hükümsüz kalmış olup mirasçılarının katılanın yasal haklarını takip etmek üzere davaya katılma hakları olduğu dikkate alınarak, katılanın mirasçıları saptanıp onlara tebligat yapılarak temyiz etmeleri durumunda dilekçeleri de eklenerek ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra iadesinin temini için dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle, 09.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9430, Karar No: 2015/11760, Tarih: 02.07.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/9430 E.  ,  2015/11760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Kanununun 4650 Sayılı Kanunla değişik hükümleri uyarınca, ... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu karar vermeye yeterli değildir.

Şöyle ki;

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 4650 sayılı Kanunla değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendi gereğince, arsalarda değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerektiğinden, gerçekçi ve doğru sonuca ulaşılabilmesi için, emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümü, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadığı, sokak, cadde veya şehir alanlarına cephesi ve mesafesi gibi yönlerden benzer veya yakın özelliklere sahip bulunmalıdır.

Emsalin kamulaştırılan taşınmazla aynı konumda olması, taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya kamulaştırmaya yakın günlerde satılması zorunlu değildir. Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve değerlendirme gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatı bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

./..

2015/9430-11760 -2-

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasası da gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

./..

2015/9430-11760 -2-

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasası da gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari 2013 yılı itibariyle belirlenen m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan Alaşar Mahallesi 4490 ada 13 parsel sayılı taşınmazın 16.08.2007 tarihli satış akit tablosunun incelenmesinde, belediyenin bir anonim şirkete satışı olup, bu satışın tarafları ve taşınmazların nitelikleri dikkate alındığında ticari amaçlı bir satış olduğu ve taşınmazın gerçek değerini yansıtmadığı izlenimini uyandırdığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle, emsal olacak nitelikte olmadığı ve gerçekçi olmayan yanıltıcı sonuçlara götüreceği kuşkusuzdur.

Mahkemece, tarafların vereceği ya da re'sen belirlenecek emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten ve bunların imar parseli olup olmadığı sorulup saptandıktan sonra yukarıda açıklanan esaslara uygun incelemeyi ve sonucunu içeren ek bilirkişi raporları alınıp hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir. Mahkemece tüm bu hususlara riayet edilmeksizin düzenlenen rapor doğrultusunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8155, Karar No: 2023/2304, Tarih: 13.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/8155 E.  ,  2023/2304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2018/2242 Esas, 2021/862 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/546 E., 2018/84 K.

Taraflar arasındaki tespit ve feshin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ile Doğu Anadolu Kalkınma Ajansı (DAKA) arasında destek sözleşmesi imzalandığını, sözleşme uyarınca Yeni Uğur Makine Ltd. Şti'den ekipman alındığını, alınan ekipmanların sıfır olduğunu, davalı DAKA uzmanlarınca yerinde yapılan izleme ziyareti sırasında ikinci el olduğu yönünde kuvvetli şüphe olduğu gerekçesiyle Gazi Üniversitesi Makine Mühendisliği bölümünden 3 kişilik akademisyen heyet oluşturularak rapor alındığını, bilirkişilerin ekipmanların ikinci el olduğu yönünde rapor tanzim ettiklerini, ikinci el olduğu iddia edilen ekipmanın iade edildiğini, davalının düzeltici tedbirler alınmasını talep ettiğini, her ne kadar ilk alınan ekipmanlar ikinci el olmasa da, davalı ile ihtilafa sebebiyet vermemek için yeniden ekipmanların alınarak monte edildiğini, yapılan incelemede yeni alınan ekipmanların ikinci el olduğu gerekçesiyle, ekipmanların ihale teknik şartmanesi kriterlerini karşılamadığı ve yine teknik şartnameye göre 2x7,5 KW değerlere sahip olması gereken titreşimli besleyici tahrik motorlarının, 2x5,5 KW'lık değerlere sahip olduğunun tespit edildiğini ve bu durumların sözleşmeye aykırılık tespit ettiği gerekçesiyle destek sözleşmesinin feshedildiğini, müvekkili tarafından alınan ekipmanlar sıfır makineler olup, davalı tarafından sözleşmenin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek ekipmanların yeni ekipman olduğunun tespitine, destek sözleşmesinin fesih kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı taraf ile aralarında bir mali destek sözleşmesi imzalandığını, kendilerinin ve davacı tarafın tabi olduğu mevzuat hükümlerine göre davacının müvekkil kurumun verdiği hibeyle alacağı ekipmanların uygun maliyet olarak kabul edilebilmesi için ekipmanların sıfır olmasının icap ettiğini, aksi durumun ise mevzuatlarında bir usulsüzlük hali olarak düzenlenmiş olup söz konusu durumun kurum açısından haklı bir fesih nedeni olduğunu, davacı şirketin müvekkili kurumdan aldığı hibe desteğiyle yeni ekipman alması gerekirken iki kez ikinci el kullanılmış ve makyajlanmış ekipmanları kuruma sıfır ekipman olarak sunduğunu, davacının bu tutumu üzerine müvekkili kurumunun söz konusu durumun düzeltilmesi için davacı tarafı defaatle uyarmasına rağmen düzeltici tedbirleri almaktan imtina ettiğini ve bu nedenle müvekkil kurumun sözleşmeyi feshetmek zorunda kaldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini

istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ekipmanların keşif ile incelendiği, ikinci el ekipmanın yenilendiği sonucuna varıldığı, bazı çatlakların yapım ve nakliye sırasında oluşmayacağı, ekipmanların daha önce çalıştırılmış olabileceğini desteklediğini, ekipmanlardaki yıpranmaların olağan olmadığını, sonuç olarak ekipmanların ikinci el olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davaya konu makinelere ait faturaların dosyada yer aldığını, üretici firmanın defterlerinin incelenerek müvekkili şirkete gönderilmiş olan faturaların kayıtlı olup olmadığının muhasip bir bilirkişi tarafından tespit edilmesi gerektiğini, bilirkişilerin raporlarını tanzim etmeden önce Van 3. İdare Mahkemesi dosyasının getirilerek sunulan fotoğraflar ile dosyaya sunulan itirazların ve beyanların dikkate alınarak yerinde inceleme yapılıp bilirkişi raporu tanzim etmeleri gerekirken bu hususa riayet edilmediğini, bilirkişilerin dosyada dikkatli inceleme yapmadığını, bilirkişilerin müvekkili şirketin iş yerine kurulan ilk makineler için verilen raporu esas aldığını, bu nedenle verilmiş olan raporu kabul etmediklerini, davaya konu makineleri imal eden kurum tarafından gönderilip gönderilmediğinin imal eden kurumun defterlerinin incelenmesinden anlaşılacağını belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki hususları tekrarlayarak kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının hibe programı gereğince sıfır ürün alıp almadığı, davalı tarafından sözleşmenin feshinin haklı olup olmadığı hususlarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu (6098 sayılı Kanun) 26 ıncı maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19931, Karar No: 2015/199, Tarih: 13.01.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/19931 E.  ,  2015/199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanıkların 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen dilekçe yazım ücretine ilişkin kısmın çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.01.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3874, Karar No: 2018/8974, Tarih: 17.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/3874 E.  ,  2018/8974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 17/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6047, Karar No: 2023/11073, Tarih: 27.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/6047 E.  ,  2023/11073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 13.04.2022

EK KARAR SAYISI : 2020/1936 E., 2021/1526 K.

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Ceza Dairesinin, 13.04.2022 tarihli ve 2020/1936 Esas, 2021/51526 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilip 20.04.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen ek karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrasında belirlenen 7 günlük kanunî süre geçtikten sonra 18.07.2023 tarihinde temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28376, Karar No: 2015/14787, Tarih: 05.10.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/28376 E.  ,  2015/14787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın aşamalardaki savunmasında atılı suçlamayı kabul etmemekle birlikte; müştekinin olayın hemen ardından 29.12.2012 tarihli fotoğraftan teşhis tutanağından kesin ve net olarak sanığı teşhis ettiği, yargılamanın tüm aşamalarında son celse hariç sanığı teşhis ettiği, sanık ile arasında iftira atmasını gerektirir bir husumetin bulunmadığı da dikkate alındığında sanığın atılı suçu işlediği sabit olduğundan sanığın mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05.10.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY : Gerçek anlamda mevzuatımıza ilk defa, 14.06.2012 günlü RG'de yayımlanan 5681 Sayılı Kanun ile ( 2559 sayılı PVSK'na eklenen 6. maddesiyle) giren, teşhis düzenlemeleri hukuk devleti ilkelerine uygun ve AB standartlarındadır.

Bu düzenlemelere göre teşhis; olaydaki failin, gözaltına alınan şüpheli ile aynı kişi olup olmadığının belirlenmesi bakımından mağdur veya tanığa Cumhuriyet savcısının talimatıyla kolluk tarafından yaptırılan yüzleştirme işlemidir.

Teşhiste, teşhis yapacak kişinin (mağdur veya tanık) önceden ifadesinin alınması gereklidir. Bu ifade de tanıktan, olayın failini ayrıntılı bir biçimde tarif etmesi ve olayı da tüm detaylarıyla anlatması istenmelidir. Teşhisin doğruluğunu denetleyebilmek için bu husus çok önemlidir.

Teşhisi yapacak kişi, teşhis yaptırılacak yakalanan kişi yada şüpheliyi önceden tanıyorsa, bu husus tanık tarafından beyan ediliyorsa ya da ifadesi alınırken anlaşılmışsa artık teşhis yapılmamalıdır. Zaten böyle bir durumda yapılacak teşhisin anlamı yoktur.

İdeal bir teşhiste; teşhisi yapacak olan ile teşhis edilecek şahıslar arasında aynalı cam olmalı, teşhis için kullanılan manken kişiler ile şüpheli ya da sanığın fizik özellikleri ve giyim kuşamı benzer olmalı, aynalı cam bulunan teşhis odasına şüpheli ve sanık dışında en az üç, dört adet manken şahıs konulmalı (örneğin şüpheli ya da sanıkla birlikte 5-6 kişi …), şahısların yerleri ve duruma göre kılık kıyafetleri vs. değiştirilerek işlem birkaç kez tekrarlanmalıdır. Her seferinde şüpheli ya da sanık teşhis odasında olmayabilir. Her teşhis işleminden önce teşhisi yapacak olana “şüpheli ya da sanığın teşhisi odasında bulunan kişiler arasında olmayabileceği” de hatırlatılarak teşhis yapılması istenmeli ve tüm işlemler tutanağa bağlanmalıdır.