muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2323, Karar No: 2021/7106, Tarih: 23.06.2021

**19. Ceza Dairesi         2021/2323 E.  ,  2021/7106 K.**

**"İçtihat Metni"**

1262 sayılı İspençiyari ve Tıbbi Müstehzarlar Kanunu’na aykırı davranmak eylemi nedeni ile kabahatli ... hakkında aynı Kanun'un 1 ve 20. maddeleri uyarınca 41.921,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Kartal Kaymakamlığı İlçe Sağlık Müdürlüğünün 16/05/2019 tarihli ve 45100507-622.01-E.1024 sayılı kararına karşı yapılan başvurunun reddine dair ... Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 03/06/2020 tarihli ve 2019/4725 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii ... Anadolu 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 17/07/2020 tarihli ve 2020/4675 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 07/12/2020 gün ve 16308 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/01/2021 gün ve KYB-2021-1124 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

1)Dosya kapsamına göre; Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 09/10/2017 tarihli ve 2016/5873 esas, 2017/7831 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere kabahatler bakımından soruşturma zamanaşımı süresinin kabahat tarihinde başlayıp idari para cezasına yönelik başvuru sonuçlanıncaya kadar cereyan edeceği, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun "Soruşturma zamanaşımı" kenar başlıklı 20. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında yer alan, "(1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idari para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde dört, c)Ellibin Türk lirasında az idari para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır." şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, somut olayda idari para cezasını gerektiren eylemin 2015 yılı içerisinde gerçekleştiği kabul edilmiş olduğu ve ... Anadolu 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin itiraz üzerine karar verdiği 03/06/2020 tarihinden önce zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilmeden;

2)Kabule göre de;

2)Kabule göre de;

Kabahatli hakkında 100 defa reçetesiz ilaç sattığından bahisle her ilaç için 419,21 Türk lirası olmak üzere toplamda 41.921,00 idarî para cezası uygulanmış ise de, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 15/2. maddesindeki “Aynı kabahatin birden fazla işlenmesi halinde her bir kabahatle ilgili olarak ayrı ayrı idarî para cezası verilir. Kesintisiz fiille işlenebilen kabahatlerde, bu nedenle idarî yaptırım kararı verilinceye kadar fiil tek sayılır.” şeklindeki düzenleme karşısında, belirtilen eylem nedeniyle tek tutanak düzenlenip bir kez idari yaptırım kararı verilmiş olması karşısında, tüm satışların tek fiil kabul edilmesi gerekirken, her bir ilaç için ayrı ayrı idari para cezası verilemeyeceği gözetilmeden, itirazın bu yönüyle kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde; isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarnamesinin (1) numaralı içeriği yerinde görüldüğünden, ... Anadolu 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 17/07/2020 tarihli ve 2020/4675 değişik iş sayılı kararı kararının CMK’nin 309/4-d maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, muteriz hakkında uygulanan idari para cezasının kaldırılmasına, bozma sebebine göre kanun yararına bozma isteminin (2) numaralı içeriği yönünden KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 23/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30892, Karar No: 2018/1330, Tarih: 13.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/30892 E.  ,  2018/1330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5204, Karar No: 2019/12819, Tarih: 26.12.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/5204 E.  ,  2019/12819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

İlk derece mahkemesince verilen hükme karşı davalı erkek tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş, bölge adliye mahkemesince erkeğin istinaf başvurusunun iki haftalık kanuni istinaf başvuru süresi içinde yapılmadığından bahisle, reddine karar verilmiş, hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden, davalı erkek vekilinin 29/05/2018 havale tarihli dilekçe ile istinaf talebinde bulunduğu ve istinaf harçlarını 30/05/2018 tarihinde yatırdığı; bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının tutuklu olan ve o dönemde vekili bulunmayan davalı asile 14/05/2018 tarihinde tebliğ edildiği ve istinaf başvurusunun son gününün 28/05/2019 günü olduğundan bahisle, başvurunun usulden reddedildiği anlaşılmıştır.

Tebligat Kanununun 19. ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 28. maddesinde, tutuklu ve hükümlülere tebligatın yapılmasını bu kişilerin bulunduğu kurum müdürünün, müdür yoksa orayı idare eden memurun temin edeceği düzenlenmiştir. Tebligat Kanununun 23/9. maddesinde tebliğ mazbatasının tebliğ evrakı kime verilmişse onun imzası ile tebliğ memurunun adı, soyadı ve imzasını ihtiva etmesi gerektiği düzenlenmiştir. İlk derece mahkemesi kararının davalı asile tebliğine dair tebliğ mazbatasında memurun adı, soyadı ve imzası bulunmadığından, kararın davalıya tebliği usulsüzdür. Bu itibarla, davalının istinaf talebinin süresi içinde yapılmadığından bahisle, usulden reddi yerinde olmayıp davalının istinaf başvurusunun incelenmek üzere bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeplerle, bölge adliye mahkemesi kararının BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 26.12.2019 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2014/4939, Karar No: 2014/11822, Tarih: 15.09.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/4939 E.  ,  2014/11822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/11/2013

NUMARASI : 2012/1735-2013/1599

Taraflar arasında görülen ziynet eşyasının iadesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların Ankara 9. Aile Mahkemesinin 04.09.2012 tarih ve E.2012/1005 sayılı ilamı ile boşandıklarını, boşanma protokolü ile müvekkiline ait eşyaların iadesi için anlaşılmış olmasına rağmen ziynet eşyalarının teslim edilmediğini, nişan kına ve düğünde takılan toplam 153 adet çeyrek altın, 15 adet burma bilezik ve kolye küpe bileklik yüzükten oluşan takı setinin aynen iadesine, aynen iade mümkün olmadığı takdirde değerinin ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiş, harca esas değer 5000 TL olarak gösterilmiştir.

Daha sonra davacı vekili tarafından talep ıslah edilmiş ve dava değeri 57.950 TL'ye yükseltilmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; kına düğün ve nişanda takılan birçok ziynet eşyasının ailenin geçimi için harcandığını, 40 adet küçük altının töre gereği davacı annesine verildiğini, davacının ev hanımı olması sebebiyle eve getirisinin olmadığını ve maddi katkısının olmadığını, ev eşyalarının alınması sırasında davacının kendi rızası ile ziynet eşyalarını verdiğini, boşanma davası sırasında davacı vekiline 4 adet küçük altın 2 adet bilezik ve 100 TL nakit paranın verildiğini ancak davacı tarafından kabul edilmediğini, savunarak; davanın reddini dilemiştir.

Yine davalı vekili beyan dilekçesinde, düğünde 11 adet burma bileziğin, 80 adet çeyrek altının ve 1 takı setinin takıldığı küçük altınların bir kısmının davacı annesine verildiğini, ziynet eşyalarının bir kısmının davacının kendi rızası ile ev eşyası alınmak üzere verildiği beyan edilmiştir.

Mahkemece; düğünde davacıya takılan altınlardan 4 adet çeyrek altının 2 adet bileziğin davacıya verilmek üzere vekiline verildiği anlaşıldığından, 149 adet çeyrek altının, 13 adet her biri 20 gram ağırlığında burma bileziğin, 40 gram ağırlığında takı setinin aynen iadesine olmadığı takdirde bedelleri toplamı olan 51.546 TL'nin dava tarihi olan 27.12.2012 tarihinden itibaren davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; ziynet eşyalarının aynen iadesi, mümkün olmaması halinde bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

Davacı kadın dava konusu ziynet eşyalarının tarafına verilmediğini ileri sürmüş, davalı ise birçok ziynet eşyasının ailenin geçimi için harcandığını, 40 adet küçük altının töre gereği davacı annesine verildiğini, bir kısım ziynet eşyasının da ev eşyalarının alınması sırasında davacının kendi rızası ile verdiğini, savunmuştur.

Dava; ziynet eşyalarının aynen iadesi, mümkün olmaması halinde bedellerinin tahsili istemine ilişkindir.

Davacı kadın dava konusu ziynet eşyalarının tarafına verilmediğini ileri sürmüş, davalı ise birçok ziynet eşyasının ailenin geçimi için harcandığını, 40 adet küçük altının töre gereği davacı annesine verildiğini, bir kısım ziynet eşyasının da ev eşyalarının alınması sırasında davacının kendi rızası ile verdiğini, savunmuştur.

Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesi hükmü uyarınca; kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı iddia ve savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkaran kimsenin iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının miktarını ispat yükü altındadır. Davacı miktara yönelik iddiasını ispat için dosyaya düğün fotoğrafları sunmuş ve tanık dinletmiştir.

Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıkları beyanlarında -özetle-"...tarafların düğününde 153 adet çeyrek altının, 1 adet 14 ayar takı setinin ve 15 adet 20 gram bileziğin takıldığı davalı babasının ev almak üzere altınları davacının elinden aldığı ancak evi kendi üzerine aldığını" belirtmiş davalı tanıkları ise beyanlarında -özetle-"...düğünde 10 bilezik seksen küsur çeyrek altın takıldığını bu altınların bir kısmının düğün masrafları ve ev eşyası için bozdurulduğunu davacının 40 adet çeyrek altını borçlar için verdiğini 40 adet çeyrek altının davacı annesine verildiğini davalı ve babasının bilezikleri bozdurduğunu ve düğün masraflarını karşıladıklarını" belirtmiş; davalı babası beyanında -özetle-; "...düğünde 11 adet bileziğin 80 adet küçük altının takıldığı örf adet gereği küçük altınların yarısının oğlan tarafı yarısının kız tarafınca alındığı bileziklerin davacının kendi rızası ile düğün masraflarını karşılamak üzere bozdurulduğunu ancak 2003 yılında 10 adet bilezik ve 40 adet çeyrek altının iade edildiği nitekim 2007 yılında akrabasının düğününde çekilen CD'de 10 adet bilezik ve takı setinin göründüğünü; yanlarından ayrıldıktan sonra tarafların altınları bozdurup yediklerini" belirtmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bilirkişi tarafından taraflara ait fotoğraf ve CD incelemesi yapılmadan davacı talebi üzerinden ve altınların değerinin tespitinde esas alınan tarih belirtilmeden hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca mahkemece; ziynet eşyalarının miktar ve niteliği konusunda davalı ikrarı ve tanık beyanları dikkate alınmadan eksik bilirkişi raporuna istinaden hüküm tesis edilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bilirkişi tarafından taraflara ait fotoğraf ve CD incelemesi yapılmadan davacı talebi üzerinden ve altınların değerinin tespitinde esas alınan tarih belirtilmeden hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca mahkemece; ziynet eşyalarının miktar ve niteliği konusunda davalı ikrarı ve tanık beyanları dikkate alınmadan eksik bilirkişi raporuna istinaden hüküm tesis edilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; ziynet eşyalarının miktar ve niteliği konusunda taraflara ait fotoğraf ve CD incelenmek suretiyle yeniden bilirkişi raporu alındıktan sonra dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirerek hasıl olacak sonuç dairesinde karar vermek olmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22264, Karar No: 2014/10584, Tarih: 27.05.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/22264 E.  ,  2014/10584 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/106975

MAHKEMESİ : İstanbul 18. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2008

NUMARASI : 2007/281 (E) ve 2008/279 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Başlangıçta firari olması sebebiyle hakkındaki evrak tefrik edilen ve bu sebeple hakkında ayrı kamu davası açılan sanık S. T..'un dosyasının mümkünse yargılamaya konu dosya ile birleştirilerek görülmesi veya dosyanın onaylı örneklerinin temin edilip incelenerek sonucuna göre suçun nitelendirilmesinin yapılabilmesi ve denetim olanağının sağlanması için zorunluluk bulunduğu halde, bu husus dikkate alınmaksızın yargılamaya devamla eksik soruşturma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. A.. savunmanının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 27.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3581, Karar No: 2015/6338, Tarih: 10.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3581 E.  ,  2015/6338 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/179742

MAHKEMESİ : İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2012

NUMARASI : 2010/256 (E) ve 2012/128 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık Ö.. T.. A.. Fırça Ltd. Şti'nde muhasebe biriminde görev yaptığı sırada, şirketin ortaklarından olan katılan R.. İ..'ye ait 4544289 seri nolu çeki 2.200 TL olarak doldurup çek sahibi R.. İ..'nin imzasını taklit ederek alışveriş karşılığı diğer katılan F.. U..'a ilettiği ve bu suretle sanığın resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işlediği iddia olunan somut olayda;

Katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın soruşturma aşamasında verdiği 16.11.2009 tarihli ifadesinde, suça konu çekin katılan R.. İ.. tarafından doldurulmuş ve imzalı bir şekilde ödeme yapmak üzere kendisine verildiğini beyan etmesine karşın bilirkişi raporunda, çekin ön yüzündeki yazı ve rakamların sanığın eli ürünü olduğunun belirtilmesi ve sanığın rapor sonrasında yargılama aşamasında verdiği ifadesinde çekteki yazı ve rakamların kendisine ait olduğunu kabul etmesi, sanığın muhasebecisi olduğu şirkette çalışan tanık U.. A..'ın ifadesinde, sanığın kendisini arayarak Yapı Kredi Bankası Gıda Çarşısı Şubesinde çek defteri bulunduğunu, alıp gelmesini istediğini beyan etmesi, sanığın ise, aynı şirkette çalışmasına rağmen tanık Ulaş'ı tanımadığını, tanığa böyle bir talimat vermediğini beyan etmesi, tanık F.. M..'nun ifadesinde, suça konu çekin ait olduğu çek defterinin alınması için bankaya faksla

gönderilen talimat yazısını sanığın Meryem adlı bir çalışana hazırlattığını, sanığın, müştekinin önceki talimatlardan koparılan imzasını gönderilen talimata eklettiği beyan etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; öncelikle sanığın çek defterinin bankadan alınması için talimatı hazırlattığı iddia edilen Meryem isimli çalışanın tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak beyanına başvurulması, sanık ve tanıkların beyanlarındaki çelişkinin giderilmesi, çek defterinin alınması için faksla gönderilen talimat yazısının aslının temin edilerek bilirkişi incelemesi yaptırılması ve toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan F.. U.. vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10/11/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11541, Karar No: 2021/9570, Tarih: 28.09.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/11541 E.  ,  2021/9570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tespite İtiraz

...

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalılar ... ve ... vekili ile davalılar ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Yargıtay bozma ilamlarında özetle; "Eksik araştırma ve inceleme ile karar verilemeyeceği belirtilerek, taşınmazlar başında yeniden fen bilirkişisi, yaşlı, tarafsız ve çekişmeli taşınmazları iyi bilen mahalli bilirkişiler, taraf tanıkları, tüm tespit bilirkişileri ve davacının dayandığı 1.5.1972 tarihli senette adı geçen senet tanıklarının katılımı ile keşif yapılması ve yapılacak bu keşifte mahalli bilirkişi ve tanıklardan; 193 ada 73 ve 74 parseller ile 263 ada 20 ve 21 parseller arasındaki sınırın neresi olduğu, taşınmazlar arasında sınıra ilişkin sabit işaretler bulunup bulunmadığı, ihtilaf konusu bölümlerde kimin ne zamandan beri ne şekilde zilyet olduğu, muris...’tan kaldığı sabit olan çekişmeli 263 ada 20, 265 ada 1 ve 3, 266 ada 9, 268 ada 3, 280 ada 11, 289 ada 6 ve 193 ada 72 parsel sayılı taşınmazların yarısının muris tarafından 1972 tarihli senetle davacı ...’a hibe edilip edilmediği, edilmiş ise zilyetliğin devredilip edilmediği, muris...’ın ölümüne kadar ve ölümünden sonra çekişmeli taşınmazlarda kimin hangi nedenlerle ne şekilde zilyet olduğu, zilyetliğin ne kadar sürüldüğü, senet tanıklarından ise; aslı bulunamayan 1972 tarihli senet içeriğinin doğru olup olmadığı, doğru ise hibe ile birlikte zilyetliğin devredilip edilmediği hususlarında maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınması, beyanların çelişmesi halinde yüzleştirme yapılmak suretiyle, tespite aykırı sonuçlara ulaşılması halinde ise tüm tespit bilirkişileri dinlenilerek çelişkilerin giderilmeye çalışılması ve bundan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi” gereğine değinilmiştir.

Bozma ilamı sonrası yapılan yargılama sırasında müdahil ... ve arkadaşları, hibe ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak, çekişmeli taşınmazların ½ payının kadastro tespitlerinin iptali ile adlarına tescili istemiyle davaya katılmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacı ve müdahil davacıların davasının kabulüne, temyize konu çekişmeli 193 ada 72, 263 ada 20, 265 ada 1, 3, 266 ada 9, 268 ada 3, 280 ada 11 ve 289 ada 6 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile taşınmazların 1/2 payının davacı ... adına; kalan payların ise ... mirasçıları müdahil davacılar adına eşit payla tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmiş; hüküm, davalılar ... ve ... vekili ile davalılar ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazların müşterek muris... ...’dan geldiği, ...’ın sağlığında taşınmazları ölünceye kadar bakma sözleşmesi gereğince davacı ... ve müdahillerin yakın miras bırakanı ...’a hibe edip zilyetliklerinin devredildiğini ve taşınmazların muris...’ın sağlığında, öldükten sonra ve davacı ... ... ile müdahillerin yakın miras bırakanı ...’ın taşınmazların bulunduğu köyden göç ettikleri tarihe kadar bu kişiler tarafından kullanıldığı gerekçesiyle yazılı olduğu şekilde karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Tüm dosya kapsamından; çekişmeli taşınmazların müşterek muris... ...’dan geldiği, murisin sağlığında taşınmazları davacı ... ve müdahillerin yakın miras bırakanı ...’a hibe edip zilyetliğini devrettiği, taşınmazlar üzerinde zilyetlikle iktisap koşullarının davacı ile müdahillerin yakın miras bırakanı ... lehine gerçekleştiği sabittir. Ne var ki, davacı ... ve müdahillerin yakın miras bırakanı ...’ın, taşınmazların bulunduğu Bezendi köyünden Kocaeli iline göç ettikleri 1991 tarihinden, taşınmazların kadastro tespitlerinin yapıldığı 2011 yılına kadar, dava konusu taşınmazlar üzerinde herhangi bir kullanımlarının bulunmadığı ve dava konusu taşınmazlar üzerindeki zilyetliğin terk edildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; Mahkemece, dava konusu taşınmazlar üzerinde davacı ve müdahillerin zilyetliklerinin bulunmadığı ve taşınmazlar üzerindeki zilyetliğin terk edildiği dikkate alınarak, davanın reddine ve çekişmeli taşınmazların tespit gibi tescillerine karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uygun olmayan gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiş olması isabetsiz olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine 28.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...