muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8600, Karar No: 2013/5874, Tarih: 29.05.2013

oluşması üzerinde bir etkisinin bulunmadığı, aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında önemli miktardaki paraların karşılıksız verilmesinin de hayatın olağan akışına ve genel hayat tecrübelerine uygun düşmediği,

Dava konusu somut olayda ise; katılan ...'ın aşamalarda sapma göstermeyen anlatımlarında, sanıklardan ...'dan aylık %15 faiz karşılığında parça parça olmak üzere toplamda 10.000 TL borç para aldığını, şikayetçi ...'ın polis karakolunda alınan beyanında, sanık ...'ten aylık %15 faiz karşılığında 1.100 TL borç para aldığını ifade etmeleri, sanık ile aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan bir kısım tanıkların da adı geçen sanıktan borç para aldıklarını beyan etmeleri, sanık ...'in işyerinde yapılan aramada genellikle alacaklısı bilinmeyen ancak borçlusu belirli 10 adet çek ve 55 adet senedin ele geçirilmesi, sanık ...'in müdafii huzurunda polis karakolunda alınan ifadesinde, şikayetçi ... ile doğrudan bir alışverişi olmadığını, Özcan Tabur'un aracı olması ile bu şahsa 6.800 TL ve 7.300 TL meblağlı arkasında Özcan Tabur'un cirosu olan iki adet çek karşılığında 12.000 TL nakit para verdiğini, diğer şikayetçi ... ile kendisini ...'nın tanıştırdığını, bu sanıkla birlikte şikayetçinin işyerine giderek burada kendisine 1.100 TL para verdiklerini, karşılığında 2.000 TL'lik senet aldıklarını, yapılan aramada ele geçirilen senet ve çeklerde adı geçen şahıslara borç para verdiğini, ancak faiz talep etmediğini beyan etmesi, yine sanık ...'in müdafii huzurunda polis karakolunda alınan ifadesinde, 1,5 ay kadar önce ...'ın ...'ın işyerine gelerek paraya sıkıştığını, acilen bankaya borç ödemesi gerektiğini, kendisine bir miktar nakit para lazım olduğunu beyan etmesi üzerine sanık ...'in şikayetçiye borç para verebileceğini ancak faiz almayacağını söylediğini, şikayetçinin de sanığa 2 ayrı çekini teminat olarak vermek suretiyle sanıktan bir miktar para aldığını, bu şahıslara kendisinin aracı olduğunu, diğer şikayetçi ...'ın 1.100 TL borç para aldığının doğru olduğunu, ancak kendisinin ve diğer sanığın faiz almadıklarını beyan etmesi, sanık ...'in işyerinde ele geçirilen çek ve senetlerin sayıca fazlalığı, tanık anlatımları ile tüm dosya kapsamından sanıklardan Ahmet'in kazanç elde etmek amacıyla şikayetçilere 2007 yılında ayrı ayrı olmak üzere birden fazla kez ödünç para verdiği, diğer sanık ...'in de sanık ...'e müşteri bulmak ve faiz karşılığı borç verilen paradan komisyon almak suretiyle Ahmet'in eylemine iştirak ettiği anlaşıldığından, sanıklar haklarında atılı suçtan açılmış başka bir kamu davası bulunup bulunmadığı araştırıldıktan ve açılmış ise hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediği tespit edildikten sonra, her iki sanığın da zincirleme biçimde tefecilik suçundan ayrı ayrı mahkümiyetleri yerine yasal olmayan ve dosyada bulunan kanıtlarla örtüşmeyecek biçimdeki gerekçelerle beraetlerine karar verilmesi,

Sanıkların eylemleri sabit görülmeyerek beraetlerine karar verilmesine rağmen hükümde CMK'nın 223/2-e maddesine yer verilmeyerek aynı Kanunun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan ile mağdur Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1997, Karar No: 2019/5787, Tarih: 14.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/1997 E.  ,  2019/5787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 14.06.2006 tarihinden 15.03.2013 tarihine kadar bulaşıkçı olarak en son aylık ücretinin net 1.250,00 TL ücretle çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini iddia ederek; kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla mesai, yol ücreti alacağı, hafta tatili ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacı işçinin davalı şirket nezdinde ... isimli restoranın mutfak bölümü elemanı olarak 24.06.2006-22.04.2013 tarihleri arasında çalıştığını, davacının devamsızlık yaptığını ve iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Bozma İlamı ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Yerel Mahkemenin ilk kararı, Dairemizin 21/12/2017 tarih ve ... Esas, 2017/22056 Karar sayılı ilamıyla “1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı işveren, davacının iş akdini devamsızlık nedeniyle feshetmiş olup davacı işçinin 12-15-16 Nisan 2013 tarihlerinde işe gelmediğine ilişkin tutanak tutup feshini, bu tarihlerdeki devamsızlığa dayandırmıştır.

Dosyada mevcut bilgi ve belgelerden davacının 16/04/2013 tarihinde hastanede ayakta tedavi olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacının 16/04/2013 tarihinde özürsüz ve mazeretsiz devamsızlığından söz edilemez.

Devamsızlık yapıldığı iddia olunan diğer tarihlerin ise 12 ve 15 Nisan 2013 olması karşısında somut uyuşmazlıkta, İş Kanunu’nun 25/2-g maddesinin aradığı ardı ardına 2 işgünü devamsızlık ya da bir ay içerisinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü işe devam etmeme koşulu gerçekleşmemiştir. Açıklanan nedenle davalı işverenin feshi haksız olduğundan, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü yerine reddi hatalıdır.

3-Davacı vekili, ıslah dilekçesini 02/02/2015 tarihinde vermişse de harcını 26/02/2016 tarihinde yatırmıştır. Islahın yapıldığı tarih, harcın yatırıldığı tarih olduğundan, ıslahın 26/02/2016 tarihinde yapıldığı kabul edilmeli ve ıslaha karşı yapılan zamanaşımı def'i buna göre değerlendirilmeli, ayrıca faiz başlangıcı yönünden de yine 02/02/2015 değil, 26/02/2016 tarihi esas alınmalıdır.” gerekçeleriyle bozulmuştur.

Yerel mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Yerel mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Gerekçeli kararda dava tarihinin 09/04/2013 yerine 15/01/2018 olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Mahkemenin ilk kararı, Dairemiz tarafından “1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı işveren, davacının iş akdini devamsızlık nedeniyle feshetmiş olup davacı işçinin 12-15-16 Nisan 2013 tarihlerinde işe gelmediğine ilişkin tutanak tutup feshini, bu tarihlerdeki devamsızlığa dayandırmıştır.

Dosyada mevcut bilgi ve belgelerden davacının 16/04/2013 tarihinde hastanede ayakta tedavi olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacının 16/04/2013 tarihinde özürsüz ve mazeretsiz devamsızlığından söz edilemez.

Devamsızlık yapıldığı iddia olunan diğer tarihlerin ise 12 ve 15 Nisan 2013 olması karşısında somut uyuşmazlıkta, İş Kanunu’nun 25/2-g maddesinin aradığı ardı ardına 2 işgünü devamsızlık ya da bir ay içerisinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü işe devam etmeme koşulu gerçekleşmemiştir. Açıklanan nedenle davalı işverenin feshi haksız olduğundan, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü yerine reddi hatalıdır.

3-Davacı vekili, ıslah dilekçesini 02/02/2015 tarihinde vermişse de harcını 26/02/2016 tarihinde yatırmıştır. Islahın yapıldığı tarih, harcın yatırıldığı tarih olduğundan, ıslahın 26/02/2016 tarihinde yapıldığı kabul edilmeli ve ıslaha karşı yapılan zamanaşımı def'i buna göre değerlendirilmeli, ayrıca faiz başlangıcı yönünden de yine 02/02/2015 değil, 26/02/2016 tarihi esas alınmalıdır.” sebepleriyle bozulmuş olup fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarındaki takdiri indirim ile bu alacaklara uygulanan faizin türü bakımından bozma yapılmamıştır. Bu hususlar bozma dışı kalmakla, tarafların lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğu halde, bozma sonrası verilen kararda fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarındaki takdiri indirim oranının %30’dan %20’ye düşürülmesi ve yine fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil alacakları bakımından en yüksek banka mevduat faizi şeklinde olan faizin yasal faiz olarak değiştirilmesi hatalıdır.

4-Davada tek davalı olduğu halde hüküm fıkrasında infazda tereddüde yol açacak şekilde “davalılardan” denmesi de hatalı olup ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2824, Karar No: 2018/4143, Tarih: 09.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/2824 E.  ,  2018/4143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

27.04.2013 tarihli bilirkişi raporunda isimleri yazılı olan kitaplar arasında ... A.Ş. ile ... Ticaret Ltd. Şti.’nin hak sahibi olduğu “Şu Çılgın Türkler, Bahçemde Yeşeren Umutlar, Bir Yumak Mutluluk, Küçük Mucizeler Dükkanı ve Asla Arkana Bakma” isimli eserlerin bulunmadığı gözetilmeden, anılan şirketlerin davaya katılmasına karar verilip lehlerine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, bu aykırılık yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca, hükümden... A.Ş. ile... Ticaret Ltd. Şti. lehine verilen vekalet ücretine ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22833, Karar No: 2015/2944, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/22833 E.  ,  2015/2944 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5521, Karar No: 2014/1653, Tarih: 18.03.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/5521 E.  ,  2014/1653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : TCK.nun 32/1, 54, CMK.nun 223/3-a maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, yüksek güvenlikli bir sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına dair.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-CMK'nun 325. maddesi uyarınca hakkında güvenlik tedbirine hükmolunan sanığa yargılama giderlerinin de yükletilmesine karar verilmesinde isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın müdahil ...'i silahlı tehdit suçunun sübutu kabul edilmiş, 09.01.2009 tarihli Bolu ... Baysal Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nin, 06.5.2011 tarihli, Adli Tıp Kurumunun Gözlem İhtisas Dairesinin ve 4. İhtisas Kurulu'nun 13.06.2011 tarihli raporları, tüm dosya kapsamı ile birlikte değerlendirilip, elde edilen delillere dayanılmak suretiyle sanığın ceza sorumluluğunu ortadan kaldıracak mahiyet ve derecede olan "Psikotik bozukluk ve hafif düzey mental retardasyon" denilen akıl hastalığına müptela olduğu, silahlı tehdit suçunu bu hastalığının etkisi altında işlediği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına, yüksek güvenlikli bir sağlık kurumunda koruma ve tedavi altına alınmasına karar verilmiş olmakla, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 18/03/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/29039, Karar No: 2010/3620, Tarih: 16.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/29039 E.  ,  2010/3620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

DAVA :Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, iş güvencesi tazminatı farkı, izin

ücreti ile boşta geçen süreye ait ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini

istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi işe başlatmama tazminatının eksik ödendiğini ileri sürerek eksik olan kısmın ödetilmesi yönünde talepte bulunmuş, davalı işveren hakların tam olarak ödendiğini ileri sürerek isteğin reddini savunmuştur. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda işverence 2.1.2006 tarihinde yapılan ödeme sırasında işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesildiği belirtilmiş ve hak kazanılan tutardan işçiye yapılan ödemenin neti düşülerek aradaki fark belirlenmiştir. Yerel mahkeme tarafından işe başlatmama tazminatı farkı isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda uyuşmazlık işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilip kesilmeyeceği noktasında toplanmaktadır. Davalı işveren vergi sorumlusu olup, davacı vergi yükümlüsü adına anılan tazminattan gelir vergisine keserek ilgili vergi dairesine yatırmıştır. Davalı işveren uygulaması Maliye Bakanlığının 28.6.2005 gün ve GİB. 042/ 4207 -44/ 27873 sayılı ve 3.8.2007 gün ve B.7.1.GİB.0.03.43/4305-182/ 069750 sayılı Özelgelerine uygun olup sözü edilen yazılarda işe başlatmama tazminatının gelir vergisine tabi olduğu vurgulanmıştır. Danıştay 3 Dairesinin 15.2.2007 gün ve 2006/ 3799 E, 2007/ 414 K. sayılı kararı ve Dairemizin 25.4.2008 gün ve 2007/ 16610 E, 2008/ 10304 K. sayılı kararları işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilmeyeceği yönünde olsa da, soruna işveren açısından bakıldığında davalı işveren Maliye Bakanlığı Özelgelerine uymak durumundadır. Bu nedenle davalı işvereni kötüniyetli olduğundan söz edilemez.

Öte yandan 16.6.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununda değişiklik yapılmış ve işe başlatmama tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Aynı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununa eklenen geçici 77 maddede ise, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önceki dönemlerle ilgili olarak

Öte yandan 16.6.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununda değişiklik yapılmış ve işe başlatmama tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Aynı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununa eklenen geçici 77 maddede ise, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önceki dönemlerle ilgili olarak

22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 21 inci maddesi uyarınca işverenlerce işçiye ödenen işe başlatmama tazminatları, damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaz. Anılan dönemlere ilişkin işe başlatmama tazminatı gelir vergisi tevkifatına tabi tutulan mükelleflerin; tarha yetkili vergi dairelerine başvurmaları ve dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri şartıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanununun düzeltmeye ilişkin hükümleri uyarınca tahsil edilen gelir vergisinin red ve iade işlemleri yapılır” şeklinde kurala yer verilerek daha önce kesilen gelir vergisi ile ilgili iade esasları belirlenmiştir. Anılan düzenlemeye göre daha önce kesilen gelir vergisi tutarları vergi yükümlüsüne iade edilecektir.

Somut olayda vergi yükümlüsü davacı işçi olup, davacının fazla ödenen vergiyi ilgili vergi dairesinden talep etme hakkı vardır. Yasa, vergi sorumlusu olan davalı işverene iadeye dair bir düzenlemeye yer vermemiştir. Bu durumda davalı işveren tarafında vergi tutarı kadar miktar biri vergi dairesine diğeri işçiye olmak üzere iki kez ödenmiş olacaktır. Yine mahkemece verilen karar kesinleştiği taktirde davacı işçi işe başlatmama tazminatı gelir vergisi tutarı kadar bir miktarı, biri işverenden diğeri ilgili vergi dairesinden olmak üzere iki kez tahsil edebilir durumda olacaktır. Davacı işçi vergi iadesi tutarını ilgili vergi dairesinden talep edebileceğine göre mahkemece bu şekilde mükerrer yararlanmaya dair hüküm kurulması hatalıdır. Mahkemece, işçi adına vergi dairesine yatırılan tutarın işçi tarafından geri alınabileceği düşünülerek, mükerrer yararlanmaya yol açmamak için sözü edilen miktarın işverenden tahsili yönünde hüküm kurulmamalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8486, Karar No: 2012/13154, Tarih: 23.05.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/8486 E.  ,  2012/13154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü. Davacı dilekçesinde; müşterek çocuk için hükmedilen 150 TL iştirak nafakasının 250 TL artırılarak 400 TL'ye çıkartılmasına ve devam eden her yıl TEFE oranında artırılmasına karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece; dava tarihinden geçerli olmak üzere iştirak nafakasının 300 TL'ye çıkartılmasına, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Kısa kararda; devam eden her yıl iştirak nafakasının TEFE oranında artırılmasına ilişkin hüküm kurulmuş olduğu halde, gerekçeli kararda; devam eden yıllara ilişkin hüküm kurulmamıştır.Kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki bulunmaktadır.10.4.1992 gün ve 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan İçtihat gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12495, Karar No: 2016/15836, Tarih: 01.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/12495 E.  ,  2016/15836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fark tazminat alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirektte iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel statüsünde şef mühendis olarak çalışmakta iken, davalı şirketin özelleştirildiğini, ve 4046 sayılı kanunun 22.maddesi hükümlerine göre başka bir kamu kurumuna nakledildiğini, nakil için Devlet Personel Başkanlığına bildirildiği itibariyle almakta oldukları ücret vs haklar toplamının nakledildikleri kurum olan Sağlık Bakanlığına 24.11.2010 tarihinde ilişkisinin kesilerek,çalışmaya başladığını bu suretle 657 ye tabi memur statüsünde olraak görev yaptığını, 5473 sayılı kanun ile kamu personeline yapılan 40,00'ar TL denge tazminatının ödenmesinin öngörüldüğünü belirterek fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL alacağın tahsiline ve maaş nakil ilmühaberinin düzenlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, dava konusu talebin 657 sayılı Kanun ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine tabi çalışanların aylıklarına devletçe yapılan artış oranlarına ilişkin olduğunu, davacının nakledildiği kamu kurumunda özlük hakları bakımından 657 sayılı Kanun hükümlerine tabi olarak çalıştığını, müvekkili şirketin kamu çalışanı olan davacının maaşının tespitinde ve artış oranlarının belirlenmesinde yetkisinin bulunmadığını, davacının iş sözleşmesi ile müvekkili şirketti çalıştığı sürede 406 sayılı Kanun'un ek 29. maddeleri uyarınca kamu görevinden aylıksız izinli sayıldığını, davacıya yapılan esaslara göre ücretlerinin ödendiğini, davacının iş sözleşmesinden doğan hiç bir alacağının kalmadığını, alacağı ilişkin talepler bakımından husumetin ... hazinesine yöneltilmesi gerektiğini, 399 sayılı KHK'ya tabi sözleşmeli statüde çalışan personele ikramiye, ilave tediye ödemesi yapılmaması sebebiyle kamu kurum-kuruluşlarına nakledilen personelin nakil ücretlerinin ikramiye, ilave tediye eklenerek tesbit edilmesinin mümkün bulunmadığını, ek ödemenin ... Bakanlığının 08.05.2006 tarih ve 8021 sayılı yazısına istinaden, geçiş maaşına ilavesinin mümkün bulunmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dosya içeriği ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, kanuni süresi içinde taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe: