muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6669, Karar No: 2023/11014, Tarih: 13.12.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR(İLK DERECE MAHKEMESİNİN KABULÜ)

Mahkemece, uyuşturucu suçlarına yönelik yaptığı çalışmalar sırasında sanığın evinde uyuşturucu madde bulundurduğu yönünde bilgiler elde edilmesi üzerine 31.12.2014 günü sanığın ikametinde yapılan aramada; yatak odasında gardropta 18 adet uyuşturucu madde olduğu değerlendirilen hap ile aynı yerde alüminyum folyoyo sarılı yaklaşık 0,50 gram sentetik kannabinoid olduğu değerlendirilen madde ele geçirilerek muhafaza altına alındığı, sonraki süreçte 04.01.2015 günü sanığın yakalanarak idrar tahlil

raporu sonuç değerlerinin negatif çıktığının tespit edildiği; sanığın soruşturma aşamasındaki savunmasında; uyuşturucu madde kullandığını, esrar ve hap içtiğini, aramada ele geçirilen hap ve bonzainin kendisine ait olduğunu, içmek amacıyla bulundurduğunu beyanı üzerine kamu davası açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, ancak denetim süresi içerisinde 14.08.2015 tarihinde sanık kullanma amaçlı olarak tekrar uyuşturucu madde ile yakalandığı ve hakkında tekrar soruşturma açıldığı anlaşılmakla sanığın atılı suçu işlediği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la yapılan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, 5271 sayılı Kanun'un 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." olduğu gözetildiğinde temyiz konusu dosyada suç tarihinin 31.12.2014 olduğu görülmekle basit yargılama usulü uygulanmasına ilişkin tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında 31.12.2014 tarihli eylem nedeniyle, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, 21.01.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, erteleme kararının sanığa 05.02.2015 tarihinde tebliğ edilmekle birlikte infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği ancak sanığın 14.08.2015 tarihinde uyuşturucu madde kullandığının tespit edilmesi ihlal kabul edilerek tedbir infazının sonlandırılmasına karar verildiği, 14.09.2015 tarihinde iddianame düzenlenerek kamu davası açıldığı anlaşılmakla;

1. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en

son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata aynı Kanun'un 23 üncü maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin; sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, 16.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının sanığın doğrudan mernis adresine 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği çıkarılarak adresini terk etmesi nedeniyle muhtara teslim edildiği, dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğu ve kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden tedbirin infazına başlanmasının hukukî sonuç doğurmayacağı gözetilmeksizin denetime başlanıldığı; sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2. Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibariyle 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3. Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Samsun 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.02.2016 tarihli ve 2015/1127 Esas, 2016/132 Karar sayılı kararınına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/529, Karar No: 2022/10115, Tarih: 13.09.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/529 E.  ,  2022/10115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde adli yardım talepli olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili; kaza tarihinde trafik sigortası bulunmayan davalının maliki olduğu aracın tek taraflı trafik kazası yapması neticesinde araçta yolcu olarak bulunan ...'e yaralanması nedeniyle 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 14. maddesi ve ... Yönetmeliği'nin 9. maddesi uyarınca 27/03/2013 tarihinde 40.043,00 TL tazminat ödendiğini belirterek, ödenen bedelin rücuen tahsili için Ankara 22. İcra Müdürlüğünün 2013/7487 sayılı dosyası ile davalı aleyhine başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı duruşmadaki beyanlarında; adına kayıtlı aracı ...'a aralarındaki protokol ile sattığını, o tarihe kadar araç park halinde evinde durduğu için sigorta yaptırmadığını, ...'ın alkollü olarak tek taraflı kaza yaptığını belirtmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulü ile Ankara 22. İcra Müdürlüğünün 2013/7487 Esas sayılı dosyasında 40.043,00 TL asıl alacak, 207,35 TL işlemiş faiz ile ilgili borçlu itirazının iptaline, takip tarihinden itibaren asıl alacak için uygulanacak yasal faiz ile birlikte takibin devamına karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK madde 334 de “(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.” hükmü getirilmiştir. Aynı Kanun madde 336 da ise “(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalının yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, davalı vekilinin adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, adli yardım talebi Dairemizce kabul edilmiş ise de HMK 339.maddesi gereğince temyizde haksız çıktığından 2.705,60 TL harcın davalıdan tahsili ile hazineye irat kaydına 13/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11051, Karar No: 2019/15499, Tarih: 03.10.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/11051 E.  ,  2019/15499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 03/10/2019 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası tespit edilen fark bedel davalı taraf adına vadeli hesaba yatırıldığı halde bu bedelin karar kesinleşene kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına yeni bir bent olarak; (Bozma sonrası tespit edilen fark bedel 240.316,51 TL’nin 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince karar kesinleşinceye kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalılar yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 2.037,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 03/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/792, Karar No: 2020/2062, Tarih: 05.03.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/792 E.  ,  2020/2062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki rücuen alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... Hastanesi’nin .... Genel Müdürlüğü’ne ait olduğunu, hastanenin işletilmesinde sorun yaşanılması üzerine .... Genel Müdürlüğü’ne teslim edildiğini, bu sırada yürürlüğe giren 5283 Sayılı Yasa kapsamında ...’na devredilmesi gereken hastanelerden olmadığı halde yanlışlıkla ... bünyesine alındığını, bu durumun anlaşılması üzerine hastanenin ... Genel Müdürlüğü’ne teslim edilmesi için ... ile ... Genel Müdürlüğü arasında protokol yapıldığını, ... Genel Müdürlüğü tarafından ...’lı hastalara verilen hizmet bedeli alacağının tahsili için kendileri ve davalı bakanlık aleyhine açılan dava sonucu kusurları olmadığı halde ... Genel Müdürlüğü’ne ödeme yapmak zorunda kaldıklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere ödedikleri 8.641.498,82 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı; ... Vakfı Gureba Hastanesi’nin 13/07/2005 tarihli yasa ile bakanlıklarına bağlandığını, 17/08/2006 tarihli protokol ile de ... Genel Müdürlüğü’ne devredildiğini, hastanenin tüm borç ve alacakları ile ... Genel Müdürlüğü’nce devralındığını, .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2011/20 Esas sayılı dosyasında davanın konusunun ...’lı hastalara verilen hizmet bedeli alacağı olduğu, dolayısıyla idarenin bakanlıklarından talep edeceği ve rücu davasına konu olabilecek herhangi bir alacağın mevcut olmadığını, diğer yandan ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2011/20 Esas sayılı dosyasında ... Hastanesi’nin ...’lı hastalar için verdiği hizmet nedeniyle doğan alacağının davalılardan tahsiline karar verildiğini, kararda teselsül ilişkisine dair hüküm bulunmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; görevsizlik sebebi ile dava dilekçesinin reddine, dair verilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine; Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin, 10.03.2015 tarihli, 2015/7454 Esas, 2015/7493 Karar sayılı ilamıyla "davacı ... Başkanlığı, 3533 sayılı kanunda gösterilen daire ve kuruluşlardan olmadığından, uyuşmazlığın çözümünde de hakem sıfatı ile mahallin yüksek dereceli hukuk hakimi görevli değildir. Davaya bakmak, genel mahkemelerin görevi içinde kalır. Öyle olunca mahkemece işin esasına girilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekir" gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyulduğu belirtilerek, davanın kabulü ile, toplam 8.641.498,82 TL Kurum zararının 8.594.576,93 TL'sine ödeme tarihi olan 10/01/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle, 46.921,89 TL'sine ise ödeme tarihi olan 19/12/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; davacı, ... Hastanesi’nin 5283 Sayılı Yasa kapsamında ...’na devredildiğini, ancak hastanenin 5283 Sayılı yasa kapsamında olmadığı için ... Genel Müdürlüğü tarafından bu devre itiraz edilmesi üzerine ... ile aralarında devir protokolü imzalandığını ve ... Hastanesi’nin 06.08.2016 tarihinde tüm alacakları ve borçları ile birlikte ... Genel Müdürlüğü bünyesine geçtiğini, ancak hastanenin 19.02.2005-06.08.2006 tarihleri arasında ...’na bağlı olarak işletildiğini, 5615 sayılı Kanunun geçici 3. maddesine göre ...’nın 01.05.2007 tarihli terkin protokolü ve bu protokole göre düzenlenen 2007/38 sayılı genelge uyarınca ...’nın, ...’na bağlı tüm sağlık kurum ve kuruluşlarından 31.12.2006 tarihine kadar sigortalılar için aldığı sağlık hizmetlerinden kalan borçlarının silindiğini, bu nedenle ... Hastanesi adına ... Genel Müdürlüğü’nün 01.01.2006-21.08.2006 tarihleri arasını kapsayan sağlık hizmetlerinden doğan 12.941.770,99 TL alacağını istemesi üzerine bu talebini reddettiklerini, bunun üzerine ... Genel Müdürlüğü tarafından kendileri ve ... aleyhine Ankara 20. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2011/20 Esas sayılı dosyasında açılan davada 12.941.770,99 TL alacağın yarısını faizi ile birlikte dava dışı ... Genel Müdürlüğü’ne 8.641.498,82 TL olarak ödemek zorunda kaldıklarını, ancak 8.641.498,82 TL'dan terkin protokolü nedeniyle davalının sorumlu olduğunu beyan ederek 8.641.498,82 TL’nın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir. Davalı taraf ise...Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2011/20 Esas sayılı dosyasında davanın konusunun ...’lı hastalara verilen hizmet bedeli alacağı olduğu, dolayısıyla bakanlıklarından talep edilebilecek ve rücu davasına konu olabilecek herhangi bir alacağın mevcut olmadığını, diğer yandan ...Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2011/20 Esas sayılı dosyasında davalılardan tahsiline karar verildiğini, kararda teselsül ilişkisine dair hüküm bulunmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece; 01.05.2007 tarihli "Terkin Protokolü” ve bu protokole göre düzenlenen 2007/38 sayılı Genelge uyarınca ...'nın, ...’na bağlı tüm sağlık kurum ve kuruluşlarından 31.12.2006 tarihine kadar sigortalılar için alınan sağlık hizmetlerinden kalan borçları terkin edilmiş olduğundan, davacı ...'nın; ne ...’na ne de ... Genel Müdürlüğü’ne, ... Hastanesinden alınan sağlık hizmetleri nedeniyle herhangi bir borcunun hukuken kalmadığını, zira burada önce ...’nın ...’dan alacaklı olduğu ve bu alacağın anılan protokol ile silindiği, esas alacaklı olan ... Genel Müdürlüğü’ne olan borcun sorumluluğunun ...’na geçtiği için davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak dava dışı ... Genel Müdürlüğü’nün bu davanın davacısı ve davalısı aleyhine ...Asliye Hukuk Mahkemesi’nde ...’lı hastalara verdiği sağlık hizmeti bedelini tahsil için açtığı 12.941.770,99 TL alacak davasında; ... Valide Sultan ... Hastanesinin ... Genel Müdürlüğü tarafından işletilmekte iken 10.08

...’dan alacaklı olduğu ve bu alacağın anılan protokol ile silindiği, esas alacaklı olan ... Genel Müdürlüğü’ne olan borcun sorumluluğunun ...’na geçtiği için davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak dava dışı ... Genel Müdürlüğü’nün bu davanın davacısı ve davalısı aleyhine ...Asliye Hukuk Mahkemesi’nde ...’lı hastalara verdiği sağlık hizmeti bedelini tahsil için açtığı 12.941.770,99 TL alacak davasında; ... Valide Sultan ... Hastanesinin ... Genel Müdürlüğü tarafından işletilmekte iken 10.08.2000 tarih, 2000/1331 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığına devredilmiş olup, 5283 sayılı kanunun yürürlüğe girmesi ile de aynı hastanenin 20.02.2005 tarihinde ...’na devredildiği, devre ilişkin düzenlenen hesap bakiyeleri incelendiğinde; devir mizanında gözüken bedelin davacı ... tarafından davalılara ödenmesi talep edildiği anlaşılmış olup, 01.01.2006-21.08.2006 tarihleri arasını kapsayan 13.10.2006 tarihli nizamda alacaklılar hesap kodunda gösterilen