muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15498, Karar No: 2019/7385, Tarih: 12.06.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/15498 E.  ,  2019/7385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, muris ...'in 01.07.2014 tarihinde vefat ettiğini, müteveffanın 28.12.2012 tarihinde ... Şubesinden 48 ay vadeli olarak 20.000,00 TL bedelli ihtiyaç kredisi aldığını, bu kredi borcunun geri ödemelerinin bankaca teminat altına alınması amacıyla hayat sigortasının davalı şirket ile 28.12.2012 tarihli (1 yıl süreli olarak) akdedildiğini, süresinin bitiminden sonra 28.12.2013 tarihinde 17.282,00 TL olarak yenilendiğini ve sigorta primlerinin müteveffa tarafından eksiksiz olarak yatırıldığını, müteveffanın 28.12.2012 tarihinden önce Diabetes Mellitus ve Koroner Arter hastalığı olmasına rağmen sigorta poliçesinde beyan etmemesi sebebiyle sigorta tazminatı ödenmesi talebinin reddedildiğini, davalı şirket ile müteveffa arasında yapılan hayat sigortası poliçesi davalı şirket tarafından matbu olarak düzenlendiği ve 12 puntodan küçük şekilde hazırlandığını, hayat sigorta poliçesinin müvekkili aleyhine olan haksız şartların 6502 sayılı Kanun gereğince geçerliliğinin bulunmadığını, poliçede sağlıkla ilgili hiç bir sorunun müteveffaya sorulmadığını, ayrıca müteveffa ...'in kalp krizinden vefat ettiğini, beyan ederek şimdilik 6.000,00 TL'lik tutarının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalı şirketten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre davanın reddine karar verilmiş; hüküm süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, hükme esas alınan ATK raporuna göre 28.12.2012 başlangıç tarihli poliçeden önce davacıların murisinin koroner by-paass ameliyatının geçirmiş olduğunun anlaşılmasına, ölüm nedeni ile poliçe öncesinde belirlenen hastalık arasında illiyet bağının bulunmasına göre davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 44,40 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 12/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8246, Karar No: 2012/12464, Tarih: 07.11.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/8246 E.  ,  2012/12464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, çekişme konusu “dere vasfındaki” devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan taşınmaz 11.06.1987 tarihinde, 417 yevmiye ile 1744 parsel olarak “belediye lehine üst hakkı” tanınmak suretiyle Hazine adına tescil edilmişken taşınmaz satış, ifraz gibi bir işlem görmediği halde aynı parsel numarası ile bu sefer Belediye adına tescil edildiğini, böylelikle çifte tapu oluştuğunu, Belediyenin anılan taşınmazı 22/06/1987 tarihinde satış yoluyla temlik ettiği davalı ... ...’nın 5/8 payı ipka ederek, 1/8’er payını diğer davalılara devrettiğini, Belediye adına üst hakkı tanınması işleminin geçerli olmadığını, üst hakkının mülkiyet hakkı bahşetmeyeceğini, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerde mülkiyet hakkının iktisap edilemeyeceğini, çifte tapularda tapuya ... ilkesinden yararlanılamayacağını ileri sürerek 1744 parselden ifraz ve tevhid işlemleri ile oluşan 2210, 2221, 2220 ve 353 ada, 19 nolu parsellerin tapu kayıtlarının iptali ile hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; yeni oluşan parsellerin dayanağını oluşturan 2981 sayılı Yasaya dayalı imar uygulamasının idari işlem olup idari yargı yerinde iptali sağlanmadan önceki mülkiyet durumuna dönülmesinin mümkün olmadığı, idari işlemin iptali için açılması muhtemel davanın eldeki dava bakımından bekletici mesele yapılamayacağı gerekçesiyle davanın yargı yolu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı Hazine'nin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 07.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1702, Karar No: 2018/785, Tarih: 06.02.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/1702 E.  ,  2018/785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, katılan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13702, Karar No: 2016/12126, Tarih: 29.12.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/13702 E.  ,  2016/12126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili ile süresi dışında davalı ... AŞ vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkili ...'un 04/08/2008 tarihinde ... Köyünden ... ... Karayolu istikametinden bisikleti ile giderken ...'in kullandığı ... plakalı aracı ile tamamen kusurlu davranışları ile müvekkili ...'a çarpması neticesinde müvekkilinin yaralandığını, bir gözünün göremez olduğunu ve tüm işlevini kaybettiğini beyan ederek davanın kabulü ile müvekkil ... için tetkik ve tedavi masrafları için 500,00 TL, maluliyet sebebi ile kalıcı iş göremezlik durumu için 300,00 TL maddi tazminat, müvekkiller ... ve ... 200,00 TL kazanç kaybı, anne ... için 10.000,00 TL, baba ... için 10.000,00 TL ve küçük ... için 30.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile Davacı ... için talep edilen 300,00 TL maddi tazminat 17.819,46 TL olarak ıslah etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, her bir davacı için 20.000,00 er TL manevi tazminat ile tedavi gidieri, iş gücü kaybı olarak 10.000,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte sigorta şirketi dışındaki davalılardan tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Asıl ve birleşen davada davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 8.000,00 TL, davacı anne ve baba için 3.000,00'er TL manevi tazminatın 04/08/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'ten müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine; 17.819,46 TL maddi tazminatın davalılar ... ve ... bakımından 04/08/2008 tarihinden itibaren, davalı ... A.Ş. bakımından 16/09/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı ...'a verilmesine; Tedavi giderlerine ilişkin talebin feragat nedeniyle reddine; davacı Anne ve baba için talep edilen maddi tazminat talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili ile davalı ... AŞ vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Gerekçeli karar davalı ... şirketine 26.05.2014 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı ... vekilince 25.08.2014 tarihinde temyiz edilmiştir. Davalı ... şirketinin temyizi yasal süresi içinde olmadığından davalı ... vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

1-Gerekçeli karar davalı ... şirketine 26.05.2014 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı ... vekilince 25.08.2014 tarihinde temyiz edilmiştir. Davalı ... şirketinin temyizi yasal süresi içinde olmadığından davalı ... vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1.732,68 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'ten alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... A.Ş'ye geri verilmesine 29/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/143, Karar No: 2022/6109, Tarih: 21.04.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/143 E.  ,  2022/6109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... 20. İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 33.Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 33.Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili, davacının kırk bir yıl her hafta aynı günlerde davalı işverenliğe iş görme edimini yerine getirmek için gidip ücret aldığını, bu itibarla işçi - işveren ilişkisinin mevcut olduğunu belirtmek suretiyle davacının 01.06.1975 - 22.06.2016 tarihleri arasında davalı işverenlikte kesintisiz çalıştığının ve zorunlu sigortalı olduğunun tespiti ile bahsi geçen dönem için sigorta primlerinin davalı işverenlerden tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP

Davalı işverenler vekili, davada hak düşürücü sürenin söz konusu olduğunu, davacının 01.06.1975 tarihinden itibaren davalılara ait evin hizmetinde sürekli olarak çalışmadığını, davacının ev işlerine yardım için ayda 1 ya da 2 kez gündelikçi olarak davalıların evine gelip ev işlerine yardım ettiği ve gündelik olarak talep ettiği ücreti aldığını, davacının 1975 yılıdan 2008 yılına kadar davalılara ait eve gündelikçi olarak bazen haftada bir, bazen bir ve hatta bazen de 6 ayda - 1 yılda bir kez geldiği, çocuk bakım işini yapmadığını, davacının eldeki davayı kötü niyetle açmış olduğunu özet olarak belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Feri Müdahil Kurum vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Feri Müdahil Kurum vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesi ile davacının kırk bir yıl boyunca haftada iki gün yalnızca davalıların evine yemek ve temizlik yapmaya, çocuklarına bakmaya gittiği, haftanın diğer günlerinde başkaca bir yerde temizlikçi veya çocuk bakıcısı olarak çalışmışlığının söz konusu olmadığı, klasik manada bir temizlikçi olmadığından ücretinin günlük olarak değil aylık olarak kendisine ödendiği, en son aylık ücreti 960 TL. Olduğu, Mahkemece maalesef, davacının davalı işverenle olan iş ilişkisinin basit ev işçi - işveren ilişkisi olarak tanımlandığı, bağımlılık ve süreklilik unsurunun gözden kaçırıldığı özet olarak belirtilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak eksik inceleme ve araştırma neticesi kurulan İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi talep olunmuştur.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddeleri olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Hukuk Genel Kurulu'nun 05.02.2014 tarih ve 2013/10-2280,2014/65 sayılı ilamında, ev hizmetlerinde çalışma ile ilgili davaların hukuki niteliği ve ispat şekline ilişkin ilkeler şu şekilde belirtilmiştir.

İş mevzuatı yönünden, ev hizmetlerinin, gerek mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesinin 1. fıkrasında, gerekse 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4. maddesinin 1. fıkrasında yer alan hükümler ile bu Kanunların uygulama alanı dışında bırakıldığı görülmektedir. Sosyal güvenlik mevzuatı açısından ise gerek mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu gerekse 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu kapsamında sigortalı olabilmek üç temel koşula bağlanmıştır. Bu koşullar; hizmet akdi ile çalışma, işin işverene ait işyerinde yapılması ve mülga 506 sayılı Kanun’un 3. ve aynı yöndeki 5510 sayılı Kanun’un ise 6. maddesi kapsamında olmamak olarak sıralanabilir. 506 sayılı Kanun’un 3. maddesi sigortalı sayılmayanları; diğer bir ifade ile anılan Kanun kapsamına alınmayanları sıralamaktadır.

Buna göre mülga 506 sayılı Kanun’un “Sigortalı sayılmayanlar” başlıklı 3. maddesi uyarınca:

“Aşağıda yazılı kimseler bu kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmazlar

D) (Değişik: 11/8/1977 - 2100/1 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…”

Yine 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun’un “Sigortalı sayılmayanlar” başlıklı 6. maddesi uyarınca;

“…Bu Kanunun kısa ve uzun vadeli sigorta kolları hükümlerinin uygulanmasında;

…c) (Değişik: 17/4/2008-5754/4 md.) Ev hizmetlerinde çalışanlar (ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç)…4 üncü ve 5 inci maddelere göre sigortalı sayılmaz.”.

Buna göre ev hizmetleri, mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun ilk halinde kanun kapsamı dışında bırakılmış iken, 24.08.1977 tarih ve 16037 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 24.11.1977 tarihinde yürürlüğe giren 11.08.1977 tarih ve 2100 sayılı Kanun’un 1. maddesiyle yapılan değişiklik ile mülga 506 sayılı Kanun’un 3. maddesinin (D) bendinde yapılan düzenleme uyarınca, ev hizmetlerinde “ücretle ve sürekli çalışanlar” anılan maddede yer alan istisnalar içinden çıkarılmış, 5510 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile de aynı yöndeki uygulamaya devam edilmiştir.

Görüldüğü üzere, anılan maddeler uyarınca, ev hizmetlerinde çalışanlar; ücretle ve sürekli olarak çalışanlar hariç, bu Kanun’ların uygulanmasında sigortalı sayılamazlar.

Sigortalı sayılmak için, ücret ve sürekli çalışma birlikte arandığından, her iki koşulun da gerçekleşmiş olması gerekir. Hizmet karşılığı ücret alınmıyorsa veya ücret alınmakla birlikte çalışmada süreklilik yoksa bu tür çalışmayı sigortalı çalışma saymak mümkün değildir.

Buna göre, diğer koşulları gerçekleştirmiş olanlar eğer anılan maddelerin kapsamına giriyorlarsa, sigortalı sayılamayacak ve 506 veya 5510 sayılı Kanun’larda düzenlenen haklardan yararlanamayacaklardır.

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki, mülga 1475 sayılı İş Kanunu’nun 5/1. maddesi ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 4/1. maddeleri uyarınca, iş kanunları hükümleri ev hizmetlerine ve ev hizmetleri çalışanlarına uygulanamayacak, bu işler ve bu işleri yapan kişiler Borçlar Kanunu’nun hizmet akdini düzenleyen hükümlerine tabi olacaklardır.

Evde yapılan işle, ev hizmetleri arasında bazı farklılıkların da tanımlanması gerekir. Ev hizmeti evde yapılmakla birlikte, herhangi bir iş olmayıp doğrudan yaşanan mekâna yönelik bir iştir. Yaşanan konutla doğrudan bağlantı içerisindedir. Doğrudan eve ve ev yaşamına yöneliktir. Dolaylı olarak ev yaşamına katkıda bulunan, onu kolaylaştıran hizmetlerdir. Ev hizmetinin doğrudan eve veya ev yaşamına yönelik olması gerekir. Ev hizmeti evden soyutlanamaz (Okur A. R., Ev Hizmetlerinde (İşlerinde) Çalışanların Sigortalılığı, Kamu-İş Dergisi, Cilt 7, Sayı 3, 2004, s. 10).

Bir işin ev hizmeti sayılabilmesi için yapılan işin evde gündelik yaşamın gerektirdiği faaliyetler kapsamında ev yaşamının gündelik, olağan gereksinmelerini karşılayan işlerdir (Mollamahmutoğlu H., İş Hukuku, Turhan, ..., 2004, s. 179).

Bir işin ev hizmeti sayılabilmesi için yapılan işin evde gündelik yaşamın gerektirdiği faaliyetler kapsamında ev yaşamının gündelik, olağan gereksinmelerini karşılayan işlerdir (Mollamahmutoğlu H., İş Hukuku, Turhan, ..., 2004, s. 179).

Öğretide ev hizmetleri, evde gündelik yaşamın gerektirdiği; temizlik, yemek, çamaşır, ütü, çocuk bakımı, mürebbiyelik gibi işler olarak kabul görmektedir. Ev hizmetleri çalışanları ise uşak, kahya, hizmetçi, temizlikçi, aşçı, çocuk bakıcısı, bahçıvan, şoför, bekçi, hayvan bakıcısı vb evin gündelik işleyişine ilişkin faaliyetleri yürüten kişiler olarak kabul görmektedir ((N. Gökçek Karaca, F. Kocabaş, Ev Hizmetlerinde Çalışanların Karşılaştıkları Sorunların Türkiye Açısından Değerlendirilmesi, Kamu-İş Dergisi, 2009, cilt 10, sayı 4, sayfa 172’den atfen; Çenberci M., 1475 sayılı İş Kanunu Şerhi, 1986, s.190-191; Mollamahmutoğlu, a.g.e., s. 179; Çelik N., İş Hukuku Dersleri, B. 20, Beta, ..., 2007, s. 70; Süzek S., İş Hukuku, B. 2, ..., Beta 2005, s. 180; Okur A., a.g.e. s. 348-349; Erkul İ-Karaca N, 4857 sayılı İş Kanunu Uygulaması, Nisan Yayınları Eskişehir 2004, s. 67; Tunçomağ K., İş Hukuku, ... 1988, s. 44-46; Akyiğit E., İçtihatlı ve Açıklamalı 4857 Sayılı İş Kanunu Şerhi, C. 1, B. 3, ... 2008, s. 285; Güven E., Aydın U., İş Hukuku (Yeni İş Yasaları) B. 3, Barış Yayınları, ... 2007, s. 32; Tunçomağ K-Centel T., İş Hukukunun Esasları, B. 4, ... 2005, s. 38; Narmanlıoğlu Ü, İş Hukuku (Ferdi İş İlişkileri), B. 2, ... 1994, Barış Yayınları, s. 71; Eyrenci Ö- Taşkent S- Ulucan D, Bireysel İş Hukuku, Legal Yayınları, ... 2004, s. 43).

Yukarıda ayrıntıları açıklandığı üzere, “ev hizmetleri” 506 sayılı Kanun ile tamamen sigortalılık dışında tutulmuş iken 2100 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle ev hizmetlerinde sadece “ücretle ve sürekli olarak çalışanlar” sigortalı sayıldıklarından, bu kişilerin sigortalı olarak kabul edilebilmesi için önemli olan, ev hizmetinde geçen çalışmanın ücretle yapılması ve sürekli olmasıdır.

Sürekli çalışma kavramı yönünden uygulamada, haftanın çoğu ev işlerinde geçirilmiş ve çalışma bir süre devam etmişse, bu çalışma sigortalı çalışma olarak değerlendirilmekte, süreklilik için çalışmanın belli bir yoğunluğa ulaşması aranmaktadır.

Mülga 506 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanun uyarınca “iş” tanımı açık olup, burada “iş”; ev hizmetidir. Bu nedenle ölçü, işin niteliği değil ev işinde çalışanın, bu işte ne kadar süre çalıştığıdır. Ev işlerinde çalışma devamlı ise sürekli sayılacak, devamlılık yoksa, iş belirsiz aralıklarla geçici olarak ya da çağrı üzerine yapılıyorsa süreksiz sayılacaktır.

Mülga 506 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanun uyarınca “iş” tanımı açık olup, burada “iş”; ev hizmetidir. Bu nedenle ölçü, işin niteliği değil ev işinde çalışanın, bu işte ne kadar süre çalıştığıdır. Ev işlerinde çalışma devamlı ise sürekli sayılacak, devamlılık yoksa, iş belirsiz aralıklarla geçici olarak ya da çağrı üzerine yapılıyorsa süreksiz sayılacaktır.

Yukarıda belirtilen Hukuk Genel Kurul kararı doğrultusunda, somut olay değerlendirildiğinde; İlk Derece Mahkemesince duruşmalarda dinlenen davacı tanıklarının davacının davalılar nezdinde haftada 2 gün çalıştığını beyan etmiş oldukları, buna göre yasal düzenlemeler ve Yargıtayın emsal kararları dikkate alındığında haftada 3 günü geçmeyen çalışmasının sigortalı olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığına kanaat edilerek yazılı şekilde sonuca gidilmiş ise de davacının kırk bir yıl süresince düzenli olarak haftada iki gün çalıştığı yönündeki iddası karşısında bu çalışmanın gerçek olup olmadığı, ücretle ve sürekli olarak çalışma şeklinde gerçekleşip gerçekleşmediğinin yöntemince araştırılmadığı anlaşılmaktadır.