muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3886, Karar No: 2023/11738, Tarih: 27.12.2023

C. Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 04.02.2016 tarihli ve 2015/283 Esas, 2016/35 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii 05.02.2016 tarihli süre tutum dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

" İzmir Kriminal Polis Laboratuvarının 25.12.2014 tarihli raporunda, ele geçirilen yeşil renkli bitki parçalarının net 0,66 gram; net 126,35 gram; net 72,25 gram esrar maddesi elde edilebilecek THC içeren bitki parçaları olduğu belirtilmiştir. Sanığın bu eylemi nedeni ile Salihli C.Başsavcılığının 2014/7581 soruşturma dosyası üzerinden dava açılmasının ertelenmesine 06.03.2015 tarihinde karar verilmiştir. Salihli C.Başsavcılığının 2015/2359 sayılı soruşturma dosyasında sanık ... hakkında Adli Tıp Kurumu İzmir Grup Başkanlığının 14.04.2015 tarihli raporunda, sanığın yapılan kan tahlillerinde ve idrar tahlillerinde THC (esrar) metaboliti bulunduğu tespit edilmiştir. Sanık ...'nin 29.03.2015 tarihinde uyuşturucu madde kullandığının anlaşılmış olması nedeni ile 30.11.2014 tarihli kamu davası açılmasının ertelenmesine ilişkin karar kaldırılarak kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan sanık hakkında Salihli 5. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmıştır. Her ne kadar Salihli 5. Asliye Ceza Mahkemesince araçta bulunan ve mahkememizce tanık olarak dinlenen ...'un üzerinde ele geçirilen esrar maddesinin sanığın verdiği şüphesi

nedeniyle görevsizlik kararı verilmiş ise de, sanığın atılı uyuşturucu madde ticareti suçunu işlediği yönünde yeterli delil bulunmamaktadır. Dosya kapsamı bir arada değerlendirildiğinde uyuşturucu maddelerin yakalandığı aracın tanık ... tarafından kiralandığı, aracı Fuat'ın kullandığı, polisleri görünce esrar bulunan poşeti tanık Fuat'ın arka koltuğa attığı, sanık ... ve tanık Fuat'ın bu şekilde ele geçirilen esrar maddesi üzerinde birlikte tasarrufta bulundukları, her ikisinin de kullanmak amacıyla bu esrar maddelerini satın aldıkları kanaatine " varıldığı gerekçesiyle sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. 06.03.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığın MERNİS adresinde doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca muhtara teslim edildiği anlaşılmış olup; aynı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata aynı Kanun'un 23 üncü maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği için yapılan tebliğ usulsüz olduğundan 06.03.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına karar verilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, ihlal sayılan 29.03.2015 tarihli eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin

tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

2. 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a. Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verilmesi,

b. Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ikinci fıkrası maddesi uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin

dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

3. Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 04.02.2016 tarihli ve 2015/283 Esas, 2016/35 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5473, Karar No: 2015/13057, Tarih: 07.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/5473 E.  ,  2015/13057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... .. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/09/2014

NUMARASI : 2012/355-2014/483

Taraflar arasında görülen davada ... ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 15/09/2014 tarih ve 2012/355-2014/483 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin murisi ... ...'ın sağlığında bütün mevduatını ... Bankası ... Şubesinde topladığını, müteveffanın her aybaşı bankaya gittiğinde yaşlılığı sebebiyle kendisine yardımcı olacağını söyleyerek güvenini kazanan bankanın yetkili servis memuru ... ...'in murisin yaşı ve şeker hastası olması nedeniyle gözlerinin iyi görmemesinden de yararlanarak kendisine para ödemediği halde ödenmişcesine tediye fişleri imzalattığını ya da imzasını taklit ettiğini, böylelikle müteveffanın tahminen 120.000,00 TL'ye yakın parasını onun rızası hilafına kendi zimmetine geçirdiğini ve haksız kazanç elde ettiğini, davalı banka çalışanı ... ...'in bu şekilde başka müşterilerinde paralarını zimmetine geçirdiği gerekçesiyle açılan ceza davası sonucunda hapis cezasına mahkum edildiğini, davalı bankanın BK 100. maddesi gereğince kusursuz sorumlu olduğunu ileri sürerek şimdilik 8.000,00 TL'nın reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, 26.05.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 23.802,88 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili; yapılan soruşturma sonucunda davacının murisinin banka çalışanına borç verdiğinin anlaşıldığını, ceza yargılamasında davacının murisinin parasının zimmete geçirilmediği ve suç oluşmadığının tespit edildiğini, tediye fişlerini imzalayarak davacı murisinin ağır kusurlu olduğunu, ortaya çıkan zarar ile banka arasındaki illiyet bağının kesildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; davacının murisi ... ...'ın hesabından davalı banka çalışanı ... ... tarafından toplam 88.782,88 TL çekildiği ve bu tutarın 64.980,00 TL'sinin davacının murisinin hesabına yatırıldığı, ancak çekilen paraların 23.802,88 TL'sinin iade edilmediği, davalı banka çalışanının güvene dayalı olarak yaptığı işlemlerden dolayı da davalı bankanın adam çalıştıranın sorumluluğu hükümlerine göre sorumlu olduğu gerekçesiyle 23.802,88 TL alacağın 8.000,00 TL'sine 02/11/2011 dava tarihinden, 15.802,88 TL'sine ise ıslah tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve muris tarafından imzalı boş dekontların üçüncü bir şahsa değil de, davalının çalışanına verilmiş olması nedeniyle BK'nın 100. maddesi gereğince davacıya kusur izafe edilemeyecek olmasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 07/12/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, davalı banka görevlisinin zimmetine geçirdiği iddia edilen paralar nedeniyle, adam çalıştıran sıfatıyla banka aleyhine açılan tazminat davasıdır.

Bankalar, mevduat sahiplerine yatırılan mevduatı iadeden kaçınamazlar. Ancak, usulsüz işlemlerin gerçekleşmesinde, ispatlandığı takdirde mevduat sahibinin müterafık kusurundan sözedilebilir ve banka bu kusur oranı üzerinden hesap sahibinin alacağından mahsup talebinde bulunabilir.

Dava konusu olayda, tediye fişlerinin muris tarafından imzalandığı yerel mahkemenin kabulündedir. Ancak, muris tarafından imzalı boş dekontların, davalının çalışanına verilmiş olmasının, mevduat sahibi yönünden müterafık kusur teşkil edip etmediği hususu yerel mahkemece değerlendirlmemiştir.

Mevduat sahibi tarafından, banka çalışanına imzalanmış boş dekontların verilmesi, davalı bankanın çalışanlarını denetlemesini güçleştirmekte ve dolayısıyla bankanın zarara uğramasına yol açabilmektedir.

Bu nedenle, mevduat sahibinin müterafik kusuru yönünden değerlendirme yapılmadan, eksik incelemeye dayalı olarak verilen yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun onama kararına katılmıyorum.07.12.2015
Yargıtay — Esas No: 2021/6191, Karar No: 2021/16851, Tarih: 28.06.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/6191 E.  ,  2021/16851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : İftira, güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat, red

Gereği görüşülüp düşünüldü:

03.02.2020 tarihinde yüzüne karşı verilen hükmü, CMK'nın 296/1. maddesinde belirtilen 15 günlük yasal süreden sonra 10.02.2020 tarihinde temyiz eden katılanın temyiz başvurusunun bu gerekçe ile reddine dair ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılanın ek karara yönelik temyiz isteminin CMK'nın 296/1. maddesi gereğince REDDİNE, 28.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3253, Karar No: 2015/41172, Tarih: 04.06.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/3253 E.  ,  2015/41172 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/101311

MAHKEMESİ : Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/12/2010

NUMARASI : 2007/358 (E) ve 2010/383 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

T.C.Anayasası'nın 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretinin, yeterli mali gücü olmayan sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. K.. savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını

gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölüm çıkartılarak, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3415, Karar No: 2017/1888, Tarih: 23.05.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/3415 E.  ,  2017/1888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başka bir suçu işlemek için insan öldürme, yağma, kamu görevlisine hakaret, tehdit

HÜKÜM : Tarsus Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/47 esas , 2002/288 karar ve Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/1343 esas, 2015/289 karar sayılı ilamlarına konu cezalar 1 yıl geceli gündüzlü hücrede tecrit edilmek suretiyle ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında 01.06.2005 tarihinden önce işlemiş olduğu maktul ...'i öldürme ve yağma suçlarından verilen ve kesinleşen hükümlerin infazı sırasında, İnfaz savcılığınca cezaların içtimaına karar verilmesi istemi üzerine yeniden duruşma açılarak kurulan hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

1- Tarsus Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/47 esas, 2002/288 karar sayılı ilamı ile ilgili uyarlama kararı verilip verilmediğinin araştırılması ile verilmemiş ise öncelikle uyarlama kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Hükümlü hakkında verilen müebbet hapis cezası ile 18 yıl, 1 yıl 15 gün hapis ve 25 gün hapis cezası şeklinde muvakkat hürriyeti bağlayıcı cezaların 765 sayılı TCK.nun 73. maddesi uyarınca toplanması sırasında her bir muvakkat hürriyeti bağlayıcı ceza yönünden Yargıtay denetimine imkan verecek şekilde ayrı ayrı hücre süresi belirlenmesi gerektiği düşünülmeden tek bir hücre cezasına hükmedilmesi,

3-İçtimaya konu olan ve Tarsus Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/47 esas ve 2002/288 karar sayılı ilamını da kapsayan infaz dosyası aslının veya onaylı suretinin Yargıtay denetimine imkan verecek şekilde dosya içerisine konulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde iadesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, hükümlü müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tabi olan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 23/05/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11295, Karar No: 2012/7433, Tarih: 08.02.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/11295 E.  ,  2012/7433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet, Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz isteğinde bulunan o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz dilekçesi içeriğinden temyiz isteğinin sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarına yönelik olduğu hırsızlık suçundan bir temyiz isteğinin bulunmadığı esasen esas hakkındaki mütaalasında bu yönde beraat talebinde bulunduğu anlaşıldığından hırsızlık suçundan bozma isteyen tebliğname düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından kurulan hükme yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde;

1-5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK.nu sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK. nun 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK.nun 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir. 5237 Sayılı TCK. nun 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.