muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7435, Karar No: 2012/9935, Tarih: 29.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/7435 E.  ,  2012/9935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Hükümlü hakkında yapılan uyarlama yargılaması sonucunda;

-Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 02/04/2002 tarih 1999/354 esas, 2002/121 karar sayılı ilamının uyarlama amacıyla ve resmi evrakta sahtecilik suçuna münhasır olarak kaldırılmasına.

-5237 sayılı TCK hükümlerinin aleyhe olduğunun, 765 sayılı TCK hükümlerinin lehe olduğunun kabulü ile Lehe olduğu değerlendirilen 765 sayılı TCK.nun 349/2. maddesi delaletiyle 765 sayılı TCK.nun 342/1, 59, 40. maddeleri ve 5252 sayılı Yasanın 6/1. maddesi gereğince sanığın 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK. nun 7 ve 5252 sayılı Kanunun 9/3. maddeleri uyarınca 765 ve 5237 sayılı TCK.nun hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasa belirlenip sonucuna göre hüküm kurulmuş, CMK 231. maddesinin uygulanmama gerekçesi gösterilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan hükümlü ve müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,ancak,

Yeni hükmün kesinleşmesi üzerine önceki kesinleşen kararın infaza esas alınacak hüküm bölümü ortadan kalkıp geçerliliği sona ereceği için, önceki kesinleşen hükümdeki yargılama giderlerinin infazda doğabilecek kuşku ve duraksamaları gidermek üzere uyarlama kararında da aynen gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasına “ 02.04.2002 tarihli ilk kararda tahsiline karar verilen 26.97 TL yargılama giderinin sanıktan (hükümlü) tahsiline” cümlesinin hüküm fıkrasına eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASIN, 29.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8214, Karar No: 2020/6147, Tarih: 02.11.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/8214 E.  ,  2020/6147 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Dava, tarım Bağ-Kur sigortalılığın tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Genel bütçeye dahil olan davalı ...'nın 13/j. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu ayrıca; ilk derece mahkemesi tarafından verilen davanın reddine ilişkin hükme karşı davacı tarafından istinaf talebinde bulunulması üzerine yapılan incelemede, davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi halinde hükmedilmesi gereken karar ve ilam harcından davacının sorumlu tutulması gerektiği gözetilmeksizin davalı ...'na harç yükletilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi gereğince verilen karar, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının 3. bendinin silinerek yerine ''İstinaf talebi reddedilen davacıdan alınması gereken 54,40 TL karar ve ilam harcından peşin yatırılan 35,90 TL'nin mahsubu ile bakiye 18,50 TL'nin davacıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına,'' ibaresinin yazılmasına hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 02.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25423, Karar No: 2017/6105, Tarih: 22.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/25423 E.  ,  2017/6105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10418, Karar No: 2012/8696, Tarih: 14.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/10418 E.  ,  2012/8696 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :1060-127

Dava, ... Ağız ve Diş Sağlığı Merkezinde röntgen teknisyeni olarak görev yapan davacının, fiili hizmet zammından yararlandırılması istemiyle yaptığı başvurunun reddine dair 18.03.2011 tarih ve 690 sayılı işlemin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacının, davalı ...'na bağlı ... Ağız ve Diş Sağlığı Merkezinde röntgen teknisyeni olarak görev yaptığı, 2008 yılına kadar fiili hizmet süresi zammından ve şua izninden yararlanmakta iken, 02.02.2008 tarihli SGK (Devredilen Emekli Sandığı) Hizmet Borçlanması ve İşlemleri Dairesi Başkanlığı'nın yazılarına göre diş hekimleri ve röntgen teknisyenlerinin 1621 sayılı Yasa ile verilmesi öngörülen fiili hizmet süresi zammından yararlandırılmalarına imkan bulunmadığına ilişkin yazısına göre, ... Ağız ve Diş Sağlığı Merkezinde çalışan röntgen teknisyenlerinin fiili hizmet zammından yararlandırılmadığı, davacının tekrar yararlandırılma talebine olumsuz cevap verilmesi üzerine, Eskişehir 2.İdare Mahkemesine 2011/480 Esas sayı ile dava açtığı, Mahkemenin, 03.05.2011 tarih ve 2011/410 sayılı kararı ile, 5510 sayılı Yasanın 40/11 ve 101 maddeleri uyarınca, İş Mahkemeleri görevli bulunduğundan, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasasının 15/1-a hükmüne göre, davanın görev yönünden reddine karar verildiği, yasal süresi içinde İş Mahkemesine dava açılması üzerine, Mahkemece; davacının görev yaptığı merkezde, her türlü radyografi çekimini ifa ettiği, günde yedi saat röntgen, radyon ve radyasyon ile fiilen çalıştığı, bu çalışma sırasında kullanılan tüm radyoloji ve teşhis cihazlarının Türkiye Atom Enerjisi tarafından ruhsat, lisans ve kontrol işlemlerinin yapıldığı, davacının çalıştığı Röntgen Labaratuvarlarının Radyasyon Güvenliği Yönetmeliğinin 15.maddesinde belirtilen radyasyon alanları tanımına girdiği ve davacının röntgen labaratuvarında aynı Yönetmeliğin 4/h bendinde tanımlı olan “radyasyon görevlisi” olarak bilfiil çalıştığı, aynı Yönetmeliğin 10.maddesinde, toplum üyesi kişiler için belirtilen doz sınırlarının üzerinde radyasyona maruz kalma olasılığının bulunduğu gerekçesiyle, fiili hizmet zammından yararlanabileceğinin tespitine, aksine Kurum işleminin iptaline karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, mahkemelerin görevi ve yargı yolu "yasa"ile belirlenmiş olup, kamu düzenine ilişkin bulunması nedeniyle, yargılamanın her safhasında mahkemece resen nazara alınır.

Bilindiği üzere, mahkemelerin görevi ve yargı yolu "yasa"ile belirlenmiş olup, kamu düzenine ilişkin bulunması nedeniyle, yargılamanın her safhasında mahkemece resen nazara alınır.

5510 sayılı Yasanın geçici 7.maddesinin birinci fıkrası “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17/10/1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 8/6/1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun geçici 20 nci maddesine göre sandıklara tabi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları kanun hükümlerine göre değerlendirilir.” hükmünü getirmiş, aynı maddenin sondan ikinci fıkrası ise, “Kanunun yürürlük tarihinden önce 5434 sayılı Kanunun ilgili hükümlerine göre itibari hizmet süresine müstehak kadro ve görevlerde bulunanlardan bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında çalışmaya devam edenlerin itibari hizmet süreleri hakkında, bu Kanunun yürürlük tarihinden önceki hükümlerinin uygulanmasına devam edilir.” hükmünü getirmiş olup, 5510 sayılı Yasanın Geçici 4. maddesi ise, “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1'nci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan şartları haiz oldukları müddetçe bunların ödenmesine devam olunur. Ancak, 5 ilâ 10 yıl arasında fiili hizmet süresi olan iştirakçilerden dolayı dul ve yetim aylığı almakta olanların, aylık ve diğer ödemeleri, bu Kanunun 32'nci, 34'ncü ve 37'nci maddelerindeki şartları haiz oldukları müddetçe devam edilir…

Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır…” hükmüne yer verilmiştir.

Davacının 5434 sayılı Yasanın 32/h maddesi kapsamında fiili hizmet zammının kesilmesinden kaynaklanan uyuşmazlığın, yukarıda sıralanan düzenlemeler ışığında idari yargıda çözümlenmesi gerektiği yönü gözetilmeksizin, davanın esasına girilerek karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18536, Karar No: 2014/6936, Tarih: 14.04.2014

**18. Hukuk Dairesi         2013/18536 E.  ,  2014/6936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sincan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2013

NUMARASI : 2011/734-2013/167

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderlerinden kaynaklanan 32.917,62 TL alacağın sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının Jandarma Astsubay Meslek Yüksek Okulu'ndan mezun olduktan sonra astsubay olarak görev yapmakta iken 05.05.2009 tarihinde ilişiğinin kesildiğini belirterek, davalının eksik kalan yükümlülük süresine karşılık gelen 32.917,62 TL öğrenim giderinin sarf tarihlerinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş; mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının Jandarma Astsubay Meslek Yüksek Okulu'ndan mezun olduktan sonra astsubay olarak görev yapmakta iken 05.05.2009 tarihinde ilişiğinin kesildiğini belirterek, davalının eksik kalan yükümlülük süresine karşılık gelen 32.917,62 TL öğrenim giderinin sarf tarihlerinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş; mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

12.07.2012 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş bulunan 6353 sayılı Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un Geçici 1. maddesinin 2. fıkrasında "Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı her derecedeki eğitim kurumuna 1997 ve sonraki yıllarda giren ve askeri öğrencilikten kendi isteğiyle ayrılan veya sağlık sebepleri dışında askeri öğrencilikten çıkarılanlardan; yüklenme ve kefalet senetlerinde yazılı olsa dahi ilaç ve tedavi giderleri, kitap, kırtasiye giderleri, öğrenci harçlıkları ile yiyecek giderinin yarısı ve bunlara tekabül eden faizleri geri alınmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ödemeleri devam edenler ile bu konuda açılmış davaları sonuçlanmamış veya kesin hükme bağlanmış olanlar da bu madde hükümlerinden yararlandırılır. Ödemesi devam edenlerden bu madde çerçevesinde yapılacak hesaplamaya göre fazla ödeme yapmış olanlar ile bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce ödemesini tamamlamış olanlara geri ödeme yapılmaz. Bu maddenin uygulamasına ilişkin usul ve esaslar Maliye Bakanlığı ile Millî Savunma Bakanlığınca müştereken belirlenir" hükmü yer almaktadır. Bu madde ile yapılan düzenleme, askeri okullara 1997 ve sonraki yıllarda giren ve askeri öğrencilikten kendi isteğiyle ayrılan veya sağlık sebepleri dışında askeri öğrencilikten çıkarılan kişiler için geçerli olup, askeri okullardan mezun olduktan sonra subay, astsubay, uzman jandarma vs. olarak TSK emrinde çalışmakta iken ilişiği kesilenler için uygulanması mümkün olmadığı halde, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalının borcu belirlenirken; 6353 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanması ve mahkemece bu rapor doğrultusunda karar verilmesi doğru değil ise de, davalı hakkında uygulanması gereken 17.12.2005 tarihinde yürürlüğe giren Türk Silahlı Kuvvetleri Personelinin Öğrenim, Eğitim ve Yetiştirme Masraflarının Tespitine Dair Yönetmeliğin 5. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi 09.11.2013 tarihinde "öğrenci harçlıkları, kitap kırtasiye", "ilaç-tedavi giderleri" ile "personel ve amortisman ibareleri yürürlükten kaldırılmış, "yiyecek" ibaresi "yiyecek masraflarının yarısı" olarak değiştirilmiş ve birinci fıkrasının sonuna "01.01.1997 ve sonrasında imzalanan yüklenme senetleri dikkate alınarak hesaplanacak tazminat miktarlarında bu Yönetmelik hükümleri esas alınır" şeklinde değiştirilmiş olup bu değişiklik nedeniyle davalının borcunun aynı içeriğe sahip 6353 sayılı Yasa geçici 1. maddesinin 2. fıkrasına göre belirlenmiş olması bozma nedeni yapılmamıştır.

Ancak;

Ancak;

1-09.11.2013 tarih ve 28816 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, "Türk Silahlı Kuvvetleri Personelinin Öğrenim, Eğitim ve Yetiştirme Masraflarının Tespitine Dair Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik"in 1. maddesi ile 17.12.2005 tarihli Yönetmeliğin 5. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde yapılan değişiklik gereğince, davalının öğrencilik dönemine ait masraf kalemlerinden; "yiyecek masraflarının yarısının", "öğrenci harçlıklarının, kitap-kırtasiye giderlerinin ve ilaç-tedavi giderlerinin ise tamamının" ve " personel ve amortisman giderlerinin" düşülmesi suretiyle kalan masraf tutarı üzerinden yükümlülük süresinin eksik kalan kısmı ile orantılı olarak borcunun hesaplanması gerekirken, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, öğrenci harçlıklarının, kitap-kırtasiye giderlerinin ve ilaç-tedavi giderlerinin de yarısının düşülmesi suretiyle hesaplama yapılmış olması,

2-Davalının borcu, dava tarihinden sonra yürürlüğe giren yasa ve yönetmelik değişikliği hükümlerine göre belirlenmiş olduğundan; taraflar yararına hükmedilecek vekalet ücreti ile yargılama giderlerinin, dava tarihindeki haklılık miktarlarına göre tespiti gerekir. Bu sebeple; mahkemece "6318 sayılı Askerlik Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 47. maddesiyle 926 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Personel Kanunu’nun 112. maddesinin birinci fıkrasında yapılan değişiklik" ve "09.11.2013 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, Türk Silahlı Kuvvetleri Personelinin Öğrenim, Eğitim ve Yetiştirme Masraflarının Tespitine Dair Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 1. maddesi ile, 17.12.2005 tarihli Yönetmeliğin 5. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde yapılan değişiklik" yapılmış olmasa idi davaya konu asıl alacağın red ve kabul edilecek miktarları bilirkişiye hesap ettirilip bu miktarlar üzerinden davada kendisini vekille temsil ettiren taraflar yararına vekalet ücretine ve yargılama giderlerine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13838, Karar No: 2017/6548, Tarih: 28.03.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/13838 E.  ,  2017/6548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içerisinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi üzerine, dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 11.10.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına vekili Avukat ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek, Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi ve eksikliğin giderilmesi için mahkemesine geri çevrilerek, eksiklik giderildikten sonra dosya yeniden Dairemize gelmekle, öncelikle ek karar yönünden yapılan inceleme sonucunda;

Mahkemece 14.01.2016 tarihli ek kararla, muhtıra tebliğine rağmen kanuni süre içerisinde eksik temyiz gideri ve harcın tamamlanmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş, ek karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Somut olayda, Mahkemece, eksik temyiz gideri ve harcın ödenmesi ihtaratlı muhtıra davalı vekiline 27.11.2015 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı vekilince kanuni yedi günlük süre içerisinde 03.12.2015 tarihi itibariyle, muhtırada belirtilen meblağın ödendiği, dosyaya sunulan makbuzdan anlaşılmaktadır. Bu halde, 14.01.2016 tarihli ek karar usul ve kanuna aykırı olduğundan, davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin kabulü ile mahkemece verilen 14.01.2016 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi. Dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kıdem tazminatı, kötüniyet tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonucunda, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının çıplak aylık ücret miktarı, hizmet döküm cetvelinde yazılı prime esas kazanç tutarları esas alınarak belirlenmiştir. Ne var ki, aylık prime esas kazanç tutarı içerisinde, çıplak aylık ücrete dahil olmayan ödemelerde yer almasına göre, söz konusu kabul hatalıdır. Dosyaya sunulmuş ücret bordrolarında gösterilen toplam tahakkuk miktarları ile hizmet döküm cetveli uyumlu olmakla, çıplak aylık ücret miktarı noktasında ücret bordroları esas alınarak sonuca gidilmelidir.

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, giydirilmiş ücret miktarının hesaplanmasında, işçiye lojman tahsis edildiği nazara alınarak, kira bedeli katkısı hesaplamaya dahil edilmiş ise de, işçinin ikamet ettiği evin, işverence kira sözleşmesiyle ve bedel ödenmesi karşılığında işçiye tahsis edildiği, bordrolarda da buna ilişkin kesintilerin bulunduğu anlaşılmaktadır. İşçinin kira bedeli ödemek suretiyle konutta ikamet etmesine göre, yazılı şekilde giydirilmiş ücretin hesaplanmasında lojman menfaati eklenmesi hatalıdır.

4-Mahkemece, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına yönelik taleplerin değerlendirilmesinde, salt davacı tanıklarının beyanları esas alınmış; davalı tanıklarının ise bu yöne ilişkin bilgi ve görgüleri sorulmamış olup, bu yön hatalıdır. Anılan sebeple, davalı tanıkları yeniden dinlenilerek, çalışma düzenine ilişkin bilgi ve görgüleri sorulmalı, neticeye göre her iki taraf tanıklarının beyanları birlikte değerlendirilerek, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti talepleri bakımından bir karar verilmelidir.

Diğer taraftan, dosyaya sunulan puantaj kayıtlarının bir kısmında davacının da ismi bulunmakta ise de, davacı işçinin imzasını taşımadığından bu kayıtlara itibar edilmesi mümkün değildir. Ek bilirkişi raporunda, puantaj kayıtlarında davacının isminin yer almadığına ilişkin yapılan açıklama yerinde değil ise de, söz konusu kayıtlarda işçi imzası olmadığından, neticeten belirtilen kayıtların nazara alınmaması yerindedir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.480,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.