muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/25517, Karar No: 2024/17660, Tarih: 10.12.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/25517 E.  ,  2024/17660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1993 E., 2020/243 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bilecik Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/103 E., 2018/226 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5, TCK’nın 62 ve 53. maddeleri uyarınca ilk derece mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda terör örgütüne yardım etmek kastı ile örgütle iltisaklı bankaya para yatırdığına ve bankacılık işlemleri yaptığına dair kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

1-Silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan hüküm kurulmasına rağmen İlk Derece ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçeli kararında suç adının hatalı olarak silahlı terör örgütüne üye olma olarak yazılması,

2-Suç tarihin ise yardım niteliğinde kabul edilen son eylem tarihi yerine “22.07.2016” olarak yazılması,

3-Sanığa verilen temel cezanın 3713 sayılı Kanunun 5 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca artırılması sırasında artırım oranının doğru uygulanmasına karşın uygulanan kanun maddesinin fıkra belirtilmeksizin aynı Kanunun 5 inci maddesi olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304 üncü maddesi uyarınca Bilecik Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3446, Karar No: 2020/3572, Tarih: 21.10.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/3446 E.  ,  2020/3572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/10/2018 tarihli yazısıyla Dairemize gönderilmekle başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

15.04.2020 gün ve 13100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüş, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nin 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından zorunlu müdafii ücreti olan 392,00 TL'nin çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21768, Karar No: 2016/210, Tarih: 12.01.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/21768 E.  ,  2016/210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığa yüklenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan şekli ile "altı aydan üç yıla kadar hapis ve bin güne kadar adli para cezası" yaptırımlarının birlikte öngörüldüğü, yasada hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Yasa'nın 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda ise; hükmün gerekçesinde “eylemde teşdit unsuru görülmediğinden cezası asgari hadden uygulanmıştır” denilmesine karşın hüküm fıkrasında ise; taktiren denilerek hapis cezası yasa maddesinde gösterilen alt sınırdan belirlendiği halde adli para cezasının gün sayısının 5 gün yerine 30 gün olarak belirlenmesi suretiyle fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan "TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesi ve sanığın 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20,00 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının

100,00 TL olarak belirlenmesine" karar verilmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13238, Karar No: 2010/7952, Tarih: 02.11.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/13238 E.  ,  2010/7952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kaçırma ve ırza geçme suçlarından sanık ...’ın bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; kaçırma ve çocuğun cinsel istismarı suçlarından mahkümiyetine dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.12.2005 gün ve 2004/90 Esas, 2005/536 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdur hakkında ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi Sağlık Kurulunca düzenlenen 14.10.2005 günlü raporda ruhsal durumunun bozulduğunun bildirilmesi karşısında, anılan rapordaki muhalif üye görüşü de ilgili kurumdan temin edildikten sonra mağdur ve dava dosyasının Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kuruluna gönderilerek akıl hastalığı bulunup bulunmadığı, fiile bağlı olarak beden veya ruh sağlığında bozulma olup olmadığı hususunda görüş sorulduktan sonra sanık hakkında 103/6. maddenin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi yerine, noksan araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Dairemizin 25.12.2003 tarih ve 2003/2904 Esas, 2003/7741 Karar sayılı bozma ilamına konu ilk hükümde uygulamanın alt sınırdan yapılması karşısında karşılaştırmaya esas alınan 5237 sayılı Yasanın 109/2, 109/3-f, 109/5 ve 31/2. maddeleri uyarınca alt hadden kurulacak hükmün sanık lehine olacağının gözetilmemesi sonucu fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5229, Karar No: 2023/4527, Tarih: 09.10.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/5229 E.  ,  2023/4527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2007/1351 E., 2009/1298 K.

KARAR : Davanın kabulüne ve 08.01.2021 tarihli ek kararı ile bir kısım davalılar vekilinin temyiz başvurusunun reddine

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmiş İlk Derece Mahkemesinin 08.01.2021 tarihli ek kararı ile bir kısım davalılar vekilinin temyiz başvurusu reddedilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi ek kararı bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dilekçesinde; Osmaniye 2. Noterliğinin 18.10.1995 tarihli ve 8984 yevmiye numaralı satış vaadi senediyle davacının davalıların murisi ... ...'in hissesini satın aldığını yine aynı sözleşme ile ... ve ... ... ...'in de hisselerini satın aldığını bu kişilerin hisselerini tapuda adına devrettiklerini ancak ... ...'in hissesinin vefatından sonra mirasçısı davalılar tarafından ferağının verilmediğini belirterek, dava konusu 112 ada 16 parsel ... taşınmazdaki davalıların hisselerinin iptali ile adına tescilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, 112 ada 16 parsel ... taşınmazdaki davalı ...'e ait 1/20 hissenin, davalı ...'a ait 3/40 hissenin, davalı ...'in 3/40 hissesinin iptaline, bu hisselerin davacı ... adına tapuya tesciline, karar verilmiştir.

2. Tarafların kararı temyiz etmemesi üzerine hüküm 11.12.2009 tarihinde kesinleştirilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı bir kısım davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. İlk Derece Mahkemesinin 08.01.2021 tarihli ek kararı ile kesinleşen karar yönünden temyiz yoluna başvurulamayacağı gerekçesiyle davalılar vekilinin temyiz başvurusunun reddine karar verilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Bir kısım davalılar vekili temyiz dilekçesinde; yargılama sırasında davalılara yapılan tebliğlerin usulsüz olduğunu mahkeme kararından 22.12.2020 tarihinde haricen haberdar olduklarını, satış vaadi sözleşmesinin vekaletname ile murisin ölümünden sonra düzenlendiğini geçersiz olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Bir kısım davalılar vekili temyiz dilekçesinde; yargılama sırasında davalılara yapılan tebliğlerin usulsüz olduğunu mahkeme kararından 22.12.2020 tarihinde haricen haberdar olduklarını, satış vaadi sözleşmesinin vekaletname ile murisin ölümünden sonra düzenlendiğini geçersiz olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 ... Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 ... Kanun) 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1. Her ne kadar İlk Derece Mahkemesince kesinleşen karar yönünden temyiz yoluna başvurulamayacağı gerekçesiyle davalılar vekilinin temyiz başvurusunun reddine karar verilmişsede; gerekçeli karar tebliğleri ile yargılama sırasında davalılara yapılan tebliğlerin usulüne uygun olmadığı, davalıların savunma hakkının kısıtlandığı anlaşıldığından mahkemece usulsüz tebliğler neticesinde kararın kesinleştirilmesi ve 08.01.2021 tarihli ek karar ile davalılar vekilinin temyiz başvurusunun reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir. İlk derece mahkemesinin kesinleştirme şerhi ve 08.01.2021 tarihli ek kararı kaldırılarak bir kısım davalılar vekilinin temyiz incelemesine geçilmiştir.

2. Mahkemece öncelikle davalılara usulüne uygun tebliğler yapılarak taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. İlk Derece Mahkemesinin kesinleştirme şerhinin ve 08.01.2021 tarihli temyiz başvurusunun reddine ilişkin EK KARARININ KALDIRILMASINA,

2. Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/849, Karar No: 2014/7963, Tarih: 14.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/849 E.  ,  2014/7963 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 20/11/2013

Numarası : 2012/322-2013/885

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili,davacının emeklilik sebebiyle iş akdini feshettiğini ancak kendisine davalı işveren tarafından işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,davacıya emeklilik sebebiyle akdi feshetmesi sonrası kıdem tazminatı ödemesi yapıldığını,davacının davalı işverenden başkaca bir alacağı bulunmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili,davacının 1997 yılı başından 10.4.2012 tarihine kadar fiberglas ustası olarak davalıya ait işyerinde çalıştığını ve emeklilik sebebiyle iş akdini feshettiğini iddia etmektedir.Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık ifadelerine dayanılarak davacının 3.11.1997 – 10.4.2012 tarihleri arasında kesintisiz şekilde 14 yıl 5 ay 7 gün davalı işverene bağlı olarak çalıştığı kabul edilerek davaya konu edilen alacaklar hesaplanmıştır.

Dosya içerisindeki davacıya ait SGK hizmet cetvelinin tetkikinden; davacının 03.11.1997 ile 02.07.1998 tarihleri arasında 10110193522 sicil numaralı K.. A.. F.. İnş. Dek. Ltd. Şti. isimli işverene ait isimli iş yerinden sigorta bildirimlerinin yapıldığı anlaşılmıştır.SGK belgelerinde davalı şirkete ait işyeri ile adı geçen şirkete ait işyerinin adreslerinin farklı olduğu görülmüştür.Dosyadaki mevcut belgelerden davalı şirket ile K.. A.. F.. İnş. Dek. Ltd. Şti. arasında herhangi bir bağlantı olup olmadığı anlaşılamamıştır.Bu nedenle davalı şirket ile K.. A.. F.. İnş. Dek. Ltd. Şti.'ne ait iştigal sahalarını,sahip oldukları işyerlerini (işyeri adresleri ile birlikte) ve ortak durumlarını gösterir Ticaret Sicil kayıtları getirtilerek incelenmeli, söz konusu belgeler ile sonuca ulaşılamaması halinde taraf beyanlarına başvurulmalı ya da hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamnında tekrar mevcut belgeler üzerinden tanık ifadeleri başvurularak davalı şirket ile K.. A.. F.. İnş. Dek. Ltd. Şti. arasında organik bir bağ bulunup bulunmadığı tespit edilmeli ve bu kapsamda devir ya da birlikte istihdam hususları irdelenmelidir.Eksik araştırma ile davacının çalışma süresinin tespit edilmesi hatalıdır.

3-Davacı işçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatlamalıdır.İşçinin imzasını taşıyan bordroların sahteliği ortaya konmadıkça bu bordrolardaki fazla çalışma karşılığının ödendiği kabul edilir.İşyerine giriş çıkış kayıtları vb. belgeler fazla çalışmayı ispat vasıtasıdır.Yazılı belge bulunmaması halinde ise tanık anlatımlarına göre değerlendirme yapılması gerekir.

Bordrolardaki imzanın davacıya ait olduğunun anlaşılması halinde ilgili bordronun kapsadığı ay ile ilgili davacının fazla çalışma ücretini aldığı kabul edilmelidir.Eğer bordrolar ihtirazi kayıt konulmak suretiyle imzalanmışsa bordroda belirtilenden daha fazla süre ile çalıştığını davacı taraf her türlü delil ile ispatlayabilir.

Davalı işverence dosyaya davacının imzasını içeren bordrolar sunulduğu ve bordroların bir kısmında fazla çalışma ödemeleri yer aldığı anlaşılmaktadır.Davacı tarafça bu bordrolar altındaki imzalara dair herhangi bir itiraz ileri sürülmemiştir.Şu halde yukarıda belirtilen şekilde bordrolarda fazla çalışma ödemesi bulunan aylar bakımından gerekli ödemelerin yapıldığı kabul edilerek hesaplamada bu ayların dışlanması suretiyle alacak miktarları belirlenmeliyken Mahkemece bordrodaki ödemeler dikkate alınmadan düzenlenen bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9296, Karar No: 2010/10665, Tarih: 18.10.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/9296 E.  ,  2010/10665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 21.01.2009 gününde verilen dilekçe ile tapuda vakıf şerhinin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.02.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... İdaresi vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 182 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydına 23.05.2005 tarihinde konulan "Sultan Murat Vakfı" şerhinin terkinini istemiştir.

Davalı vekili şerhin idare mahkemesinin kesinleşmiş hükmü gereğince konulduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, vakıf şerhinin 3402 sayılı yasanın 12/3 maddesi gereğince on yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra idarenin tek taraflı işlemi ile konulduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı idare temyiz etmiştir.

Dava konusu 182 sayılı parselin tapu kaydının incelenmesi sonucunda, vakıf şerhinin idare mahkemesinin kararı ile işlendiği görülmektedir.

5737 Sayılı Vakıflar Kanunu 27.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir. Yasanın geçici 5.maddesi hükmüne göre vakıf şerhleri ile ilgili devam etmekte olan davalarda diğer kanunlarda yer alan zamanaşımı ve hak düşürücü sürelere ilişkin hükümlerin bu kanun açısından uygulanmayacağı kuralı getirildiğinden burada 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12/3.maddesinde öngörülen on yıllık hak düşürücü sürenin, dolayısı ile 02.04.2004 tarihli ve 1/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararının uygulanma olanağı yoktur.

5737 Sayılı Vakıflar Kanununun 18.maddesi hükmü gereğince; miri arazilerden mukataalı hayrata tahsis edilmeyenler ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlar dışındaki icareteyn ve mukataalı vakıf şerhi bulunan gerçek ve tüzel kişilerin mülkiyetinde veya tasarrufundaki taşınmazlar taviz bedeline tabidir. Yasanın 3.maddesinde yapılan tanıma göre de, Mukataalı vakıf: zemini vakfa üzerindeki yapı ve ağaçlar tasarruf edene ait olan ve kirası yıllık olarak alınan vakıf taşınmazlarını, icareteynli vakıf ise; değerine yakın peşin ücret ve ayrıca yıllık kira alınmak suretiyle süresiz olarak kiralanan vakıf taşınmazlarını ifade eder. Hal böyle olunca somut uyuşmazlığının çözümü için, kayda işlenen “Sultan Murat Vakfı”nın mukataalı veya icareteynli vakıf olup olmadığının veya miri arazilerde mukataalı hayrata tahsis edilmeyen ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlardan bulunup bulunmadığının yöntemince araştırılması gerekir. Ancak;

Vakfiye kapsamındaki her taşınmazın coğrafi konumu ve hukuki durumu ayrı olacağından bu taşınmazların kadim köy, kasaba ya da şehir içindeki mülk topraklar içinde olup olmadığının keşfen incelenmesi, taşınmazın konumunun düzenlenecek paftada kadim köy ve kasaba ya da şehirlere göre haritasında işaret edilmesi, vakfın niteliği hakkında bu belirlemeden sonra görüş bildirilmesi zorunludur.

Bütün bunlardan anlaşılacağı üzere vakıf türünün belirlenmesi ve belirlenen vakıf türüne göre çekişmeli taşınmazda vakfın bir hakkının kalıp kalmadığının, taviz bedeli ödenip ödenmeyeceğinin vakıf şerhinin doğrudan kaldırılması gerekip gerekmediğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmadan saptanması bu tür davalarda önem kazanmaktadır.

Hal böyle olunca vakıflara ait tapu kaydı ilk tesisinden itibaren getirtilmeli, vakıf durumunu gösterir kayıtlar ve dayanılan diğer belgeler merciinden istenmeli, Vakıflar Genel Müdürlüğünden kayda işaret edilmiş vakfın türü hakkında bilgi alınmalı ve HUMK’nun 275. maddesi uyarınca yukarıdan beri sayılan ilkeleri kapsar biçimde bilirkişi görüşüne başvurularak sonucuna uygun bir hüküm kurulmalıdır.

Somut olayda; mahkemece bu yönler üzerinde durulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olanan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 18.10.2010 tarihdi oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13225, Karar No: 2014/22451, Tarih: 29.09.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/13225 E.  ,  2014/22451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı...idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı...idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı...idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı...idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmazın zeminine değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Tespit edilen bedelin davalı...kayyımına ödenmesine karar verilmesi gerekirken üçer aylık hesapta bloke edilerek ileride belirlenecek hak sahibine ödenmesine karar verilmesi,

Doğru değilse de bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının B harfi ile gösterilen bendinde yer alan (... üçer aylık vadeli hesaba çevrilerek taşınmazın maliki olduğunu kanıtlayan hak sahiplerine ödenmesine) sözcüklerinin çıkartılmasına yerine (davalı...kayyımına ödenmesine) sözcüklerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.