muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/13432, Karar No: 2010/9102, Tarih: 23.09.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/13432 E.  ,  2010/9102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01.05.2008 tarih ve 2006/549 - 2008/125 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 21.09.2010 gününde davacı avukatı ... ile davalılardan ... ... Et ve Gıda San.Ltd.Şti. avukatı ... gelip, diğer davalı TPE Başkanlığı avukatı tebligata rağmen gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 28.5.1998 tarihinde ... adlı şahıstan “ B ... HALK DÖNER “ adlı işyerini aktif ve pasifi ile birlikte devir aldığını, bu şahsın 9 yıl kadar restaurant işletmediğini, müvekkilinin işlettiği “ Beyoğlu ... Halk Döner Restaurant” adlı işyerinin sektörde bir marka haline geldiğini, müvekkilinin zamanla aynı isimde Aksaray, Elmadağ ve Bakırköy’de de işyerleri açtığını, daha sonra tekrar ...’nın markayı devir almak istediğini müvekkilinin kabul etmemesi üzerine bu kez 04.05.2004 tarihinde ... ve ... DÖNER ibarelerinin 29, 30, 40 ve 43.sınıflarda tescili için diğer davalı TPE’ye müracaat ettiğini, ...’nın başvurusunun yiyecek ve içecek hizmetlerinin sağlanması hizmetlerini içeren 43. sınıf için ve ... DÖNER başvurusunun reddedildiğini, müvekkilinin BEYOĞLU ... HALK DÖNER ibaresinin tescili için 5.8.2005 tarihinde davalı TPE’ye müracaat ettiğini, davalı şirket tarafından yapılan itirazın ilk olarak reddedildiğini, daha sonra TPE YİDK nezdinde yaptığı itirazın, itiraz edenin hiç dayanmadığı sebeple davalının ... ibaresi üzerinde mutlak hakkı olduğu ve firmanın Beyoğlu Şubesi anlamını taşıdığı gerekçesiyle kabul edildiğini, şube savı ile karar verilmesinde usul ihlalinin yapıldığını, davalı şirket ortağının 1998-2005 tarihleri arasında hiçbir faaliyetinin bulunmadığını, yine 43.sınıfta faaliyetinin bulunmadığını, ayrıca davalının unvanının ... ... olduğunu, davalının faaliyet alanının hazır yiyecek ürünlerine ilişkin olup, alıcılarının tabldot, kantin ve büfe gibi aracı kuruluşlar olduğunu, markanın bir bütün olarak ele alınması gerektiğini, müvekkilinin markayı kullanımla ayırtedici hale getirdiğini, davalı şirket ortağı ...’nın kendi adına tescil ettirip, davalı şirkete devir ettiği B BH ... HALK markası ile davalı şirket adına tescilli ... ve 2005/49619 no ile tescilli BH ... HALK B- şekil, 2004/12386 nolu ..., 2000/15612 nolu ..., 2001/22260 nolu BH B ... HALK, 2001/22261 nolu ... ... ve 2002/12033 nolu ... markalarının müvekkilinin işyerini devir alırken unvanı da devir aldığından tescilinin hükümsüzlüğüne karar verilmesi gerektiğini ilerisürerek, öncelikle TPE YİDK 2006-M-2921 sayılı kararının iptaline, davalının redde mesnet olarak gösterilen ... ve 2005/49619 no ile tescilli BH ... HALK B-şekil, 2004/12386 nolu ..., 2000/15612 nolu ..., 2001/22260 nolu BH B ... HALK, 2001/22261 nolu ... ... ve 2002/12033 nolu ... markalarının hükümsüzlüğüne, kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... ... Et Gıda San. ve Tic.Ltd.Şti. vekili, öncelikle yetkili mahkemenin İstanbul Fikri ve Sınai Haklar Mahkemesi olduğunu, taraflar arasındaki satış işleminin dükkan ve demirbaşları kapsadığını, işletme devrinin sözkonusu olmadığını, markanın da devredilmediğini, müvekkilinin de 1995 yılından beri başka bir adreste ... HALK DÖNER olarak faaliyetine kesintisiz olarak devam ettiğini, 1997 yılından itibaren de markasını geliştirmeye ve korumaya başladığını, müvekkilinin ... markasının gerçek ve üstün hak sahibi olduğunu, markanın ilk olarak şirket ortağı ... tarafından 23.05.1997 tarihinde 29, 30 ve 32. sınıflarda tescil edildiğini ve müvekkili şirkete 2005 yılında devir ettiğini, 43.sınıf yönünden tescil için banka tarafından sehven hatalı para gönderildiğinden tescilin yapılamadığını, buna ilişkin başvurunun henüz TPE tarafından çözümlenmediğini, müvekkilinin markaya ayırtedicilik kazandırdığını, 20 yılı aşkın kullandığını, 43.sınıf yönünden de tescil olmasa da aktif yatırımlar ve yoğun tanıtımları nedeniyle hakkının doğduğunu, müvekkilinin KHK’nin 8/4.maddesi hükmü uyarınca markaları tanınmış marka haline getirdiğini, TPE YİDK kararının doğru olduğunu, davacının başvurusunun müvekkili markaları ile benzediğini, KHK’nin 9/1-b maddesi uyarınca müvekkilinin itirazında haklı olduğunu, müvekkilinin markalar üzerinde öncelik hakkı bulunduğundan hükümsüzlük davasının yerinde olmadığını, markalar yönünden 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, markalar ile başvurular arasında KHK’nin 8/1-b maddesi uyarınca benzerlik bulunduğu, olayda işletme devrinin dolayısıyla marka devrinin sözkonusu olmadığı, bu durumda davalının öncelik hakkının bulunduğu, mal ve hizmetler yönünden de KHK’nin 8/1-b maddesi uyarınca benzerlik bulunduğu, davalı şirketin unvanının davacının başvurusu yönünden KHK’nin 8/5. hükmü çerçevesinde tescil engeli teşkil etmeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 750,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ... ... Et Gıda San.Tic.Ltd.Şti.'ne verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5222, Karar No: 2011/5794, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5222 E.  ,  2011/5794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'nun İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir.

TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3753, Karar No: 2018/2709, Tarih: 11.04.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/3753 E.  ,  2018/2709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasına bakan Kayseri 2. Sulh Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sırasında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuyla ilgili yargılama görevinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğundan bahisle verilen 08.11.2012 gün ve 2011/832 Esas, 2012/1156 sayılı Görevsizlik Kararı yargılamasına ilişkin düzenlenen 08.11.2012 tarihli duruşma tutanağında hakimin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4576, Karar No: 2017/8238, Tarih: 23.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/4576 E.  ,  2017/8238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, ... ili ... ilçesi ... mahallesi 195 ada 8 parselde kayıtlı ve kat irtifaklı ana gayrimenkulde 2 nolu bağımsız bölüm maliki bulunduğunu, mezkur taşınmazda 09/03/1995 tarihinde müşterek malikler ... ... ve ... ... beyanına istinaden kat irtifakı tesis edildiğini, ancak kat irtifakı tesis edilirken bağımsız bölümlere hiçbir ölçü ve kritere dayanmadan, 634 sayılı Kanununda kat irtifakı için getirilen ölçülere uyulmadan arsa payının tahsis edildiğini, kat irtifaklı taşınmazda hatalı ve hakkaniyete aykırı olarak bağımsız bölümlere tahsis edilen arsa paylarının, hakkaniyete uygun olarak düzeltilmesine, düzeltilmiş haliyle tapuya tesciline karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece davacının 09.03.1995 tarihinde satış yolu ile zemin kat bağımsız bölüm 2 de bulunan dükkanı satın aldığı ve dava tarihine kadar arsa paylarına herhangi bir itirazı da olmadığı hususu nazara alındığında davacının davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının yeniden düzenlenmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 5711 sayılı Kanunla değişik 3. maddesinde; "Kat mülkiyeti ve kat irtifakı bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise, bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulur. Arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibi arsa payının yeniden düzenlenmesi için mahkemeye başvurabilir." hükmü öngörülmüştür.

Öte yandan, kat irtifakı veya kat mülkiyetinin kurulması sırasında arsa payları bizzat kendileri tarafından düzenlenmiş olan kat maliki veya maliklerinin sonradan arsa paylarının düzeltilmesini istemekte iyiniyetli olup olmadıklarının ve ayrıca arsa paylarının düzeltilmesini isteyen kat malikinin bu isteminde korunmaya değer bir hukuki yararının bulunup bulunmadığının mahkemece dikkatle değerlendirilmesi gerekir. Ancak mahkeme bu değerlendirmeyi yaparken tarafların tüm delillerini toplayarak gerekirse yerinde keşif yapılmak sureti ile uzman bilirkişiden rapor alıp, davacının iddia ettiği gibi bağımsız bölümler ve arsa payları arasında açık bir orantısızlık olup olmadığını araştırıp tespit etmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 23/10/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1659, Karar No: 2024/2456, Tarih: 07.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/1659 E.  ,  2024/2456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/258 E., 2023/767 K.

KARAR : Asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine

Taraflar arasında görülen rücuan alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı Kurum, davalılar ..., ..., ...-Motif-Al Döküm San...Ltd. Şti. vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Kurum vekili 19.09.2011 tarihinde meydana gelen iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerine ödenen gelir ve tedavi giderinin tahsilini talep etmiştir. Dava dilekçesinde 4.810.81 TL, 15.07.2014 tarihli ıslah ile 47.627.15 TL nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Birleşen dosyada 480.91 TL nin müştereken ve müteselsilen tahsili talep edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı ......Ltd.Şti. ve ... vekili, meydana gelen kazada müvekkillerine kusur izafesinin mümkün olmadığını davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin kusuru olmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalıların cevap dilekçesi sunmamışlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.12.2014 tarihli ve 2013/631 E. 2014/747 K. sayılı kararıyla; davalılar ... isimli şirket ve ..... yönünden davanın kabulüne, toplam 47.627,15 TL Kurum alacağının 47.610,45 TL bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değeri yönünden gelirlerin onay tarihi olan 27.12.2011 tarihinden 16,70 TL tedavi masrafı yönünden 19.09.2011 sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... isimli şirket ve ... 'den müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davalılar ..., ve ... yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davacı Kurum, davalılar ..., ..., ...-Motif-Al Döküm San...Ltd. Şti. vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davacı Kurum, davalılar ..., ..., ...-Motif-Al Döküm San...Ltd. Şti. vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 25.02.2020 tarihli ve 2019/6365 E. 2020/1575 K. sayılı ilamında; kaza olayı ile ilgili ceza ve tazminat dosyaları da celp edilmek suretiyle, davalılar ve sigortalının şirketteki görev tanımlarını belirleyen, İTÜ Kimya ve Metalurji Fakültesi öğretim görevlileri tarafından tanzim edilen ve kazanın muhtemel nedenlerini belirten raporda gözetilerek, kazanın meydana gelme sebeplerini tespit eden, olayın oluş şekline uygun, tarafların kusur oran ve aidiyetlerini belirleyen konusunda uzman bilirkişi heyetinden yeniden kusur raporu alınması gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Asıl davanın kabulüne, toplam 47.627,15 TL Kurum alacağının 47.610,45 TL bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değeri yönünden gelirlerin onay tarihi olan 27.12.2011 tarihinden 16,70 TL tedavi masrafı yönünden 19.09.2011 sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, birleşen dava dosyası olan İstanbul Anadolu 21. İş Mahkemesinin 2021/248 Esas sayılı dava dosyası yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum, davalılar ..., ..., ...-Motif-Al Döküm San...Ltd.Şti. vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Kurum vekili, kusura yönelik yeterli araştırma yapılmadığı, davalılar ..., ..., ...-Motif-Al Döküm San...Ltd. Şti. vekilleri kaza olayında kusurlarının bulunmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 19.09.2011 tarihinde meydana gelen iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerine ödenen gelir ve tedavi giderinin tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin 2 nci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin 7, 8, 9 uncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin 2 nci fıkrası ve 5510 sayılı Kanun'un 21 inci maddeleridir.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara toplanan delillere göre, davacı Kurumun, davalılardan ... ve ......Ltd. Şti.'nin tüm, davalı ...'in sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.