muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9541, Karar No: 2015/584, Tarih: 19.01.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/9541 E.  ,  2015/584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderlerinden kaynaklanan alacağın tahsili için yürütelen icra takibine yapılan itirazın iptali istenilmiştir. Mahkemece davanın konusunun kalmaması sebebiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalının, 08.07.2006 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5535 sayılı Bazı Kamu Alacaklarının Tahsil ve Terkinine İlişkin Yasa'nın 2. maddesiyle 2547 sayılı Yükseköğretim Yasası'na eklenen Geçici 53. maddesi uyarınca süresi içerisinde Yükseköğretim Kuruluna ya da Devlet Personel Başkanlığına müracaat ederek mecburi hizmet talebinde bulunup bulunmadığının, ilgili kurumlardan sorularak alınacak yazı cevaplarının dosya içerisine konulmasından ve davalının mecburi hizmetinin ... Genel Müdürlüğü'ne devrinin YÖK tarafından uygun bulunmasına dair yürütme kurulu kararının yasal dayanağının ilgili kurumlardan sorularak alınacak yazı cevaplarının dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11254, Karar No: 2013/15167, Tarih: 09.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/11254 E.  ,  2013/15167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 17. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09.05.2013 tarih ve 2013/88-2013/88 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati tedbir isteyen davacı-karşı davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati tedbir isteyen davacı karşı davalı vekili, dağıtılmayan kardan kaynaklanan bedelin tahsili ile müvekkilinin şirket ortaklığından haklı nedenle çıkması taleplerini içeren dava dilekçesi ile davalı şirkete ait taşınmazların ve araçların üzerine ihtiyati tedbir konulmasına, davalı şirkete kayyum tayin edilerek şirket müdürünün yetkilerinin durdurulmasına yönelik tedbir kararı verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, HMK'nın 389. maddesinin 1. fıkrası uyarınca ancak uyuşmazlık konusu hakkında ihtiyati tedbir kararı verilebileceği ve tedbir konulması istenilen taşınmazlar ile araçların dava konusu olmadığı gerekçesiyle bu yöndeki istemin reddine, davacı yanın şirket müdürünün yetkilerinin durdurularak şirkete kayyum tayin edilmesine yönelik isteminin ise, şirkete kayyum tayininin ancak organ boşluğu olması durumunda mümkün bulunduğu, dava konusu maddi ve hukuki olgularla, davacının iddiaları nazara alındığında davacının talebinin şirkette bir organ boşluğu bulunmasına değil aksine şirketi temsil ve ilzama yetkili müdür bulunmakla birlikte şirketin kötü yönetilmesi sebebine dayandığı, bu durumda, TTK’nın 630 maddesinin 2. fıkrası uyarınca şirketi temsil yetkisine sahip müdürün azlini gerektirici sebeplerin bulunup bulunmadığı hususunun irdelenmesinin gerektiği, dosyaya bu aşamada sunulan delillerden bu husus belirlenemediği gibi esasen bunun belirlenmesinin de yargılama sonucu mümkün olabileceği gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Kararı ihtiyati tedbir isteyen davacı karşı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, ihtiyati tedbir isteyen davacı-karşı davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, ihtiyati tedbir isteyen davacı-karşı davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 09.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/889, Karar No: 2018/2684, Tarih: 12.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/889 E.  ,  2018/2684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/02/2016 tarih ve 2014/1228-2016/47 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalının özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi (İHDS)” akdedildiğini, anılan sözleşmenin üçüncü kişilerin hak iddialarını düzenleyen 7. maddesinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, anılan sözleşmeden önce dağıtım faaliyetlerin davalı tarafından yürütüldüğü sırada kaçak kullanım iddiasıyla elektriği haksız kesilen üçüncü kişi tarafından müvekkili aleyhine açılan tazminat davasının kısmen kabulüne karar verildiğini ve davaya istinaden müvekkili tarafından icra dosyasına 30.746,30 TL ödeme yapıldığını ileri sürerek bu meblağın ve 1.408,00 TL temyiz harç ve masraflarının temerrüt tarihi olan 15.01.2014 tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; alacağın zamanaşımına uğradığını, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini ve İHDS hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, ayrıca davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında akdedilen İHDS hükümleri uyarınca sözleşme tarihi öncesi dağıtım faaliyetinin ... tarafından yürütüldüğü dönemdeki işlemlerin, icra takibi ve davalardan doğacak her türlü mali yükümlülüğün davalı ...'a ait olduğu, üçüncü kişi tarafından davacı aleyhine açılıp sonuçlandırılan ve davacı tarafından ödenmek zorunda kalınan toplam 30.746,30 TL ile 1.408,00 TL temyiz harç ve masraflarından İHDS’nin 7.4 maddesi gereğince davalının sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 32.154,30 TL tazminatın 15.01.2014 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlardaki avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.646,46 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12/04/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı Yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile ... özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davacı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, Türkiyedeki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı ...'a ait olmakla birlikte, ...'tan ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamıştır.

... tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı ...'a ait olmak üzere 29/05/2013 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'ye devredilerek 29/05/2013 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 29/05/2013 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce 12.11.2012 tarihinde yapılmıştır.

Özelleştirme aşamasında 29/05/2013 tarihinde...tarafından düzenlenen ve beyan edilen devre esas mizan kayıtları temel alınarak “devre esas” bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirilmiş olup dava konusu ödeme bilançoda yer almaksızın işlemler ikmal edilmek suretiyle ...'ın özel sektöre devri gerçekleştirilmiştir.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı ...'tan geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Keza, 29/05/2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi'nin 9.3 maddesinde de “alıcının, basiretli bir tacir gibi davranmak suretiyle” .... şirketlerin sözleşme tarihi itibariyle mevcut ve fiziki durumunu bilerek hisseleri devir ve teslim aldığı, şirketler hakkında kendisine verilen bilgilerin gerçek durumu yansıtmadığı veya benzer iddiaları ileri süremeyeceği, hisselerin devrinin gerçekleşmesinin ardından, ayıba ve zapta karşı tekeffül hükümleri başta olmak üzere yürürlükteki mevzuat kapsamında herhangi bir fiili veya hukuki nedene dayanarak talepte bulunamayacağı ...” hükmü karşısında da davalının sorumluluğundan söz edilmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan 29/05/2013 günlü sözleşmenin 9.4 maddesinde düzenlenen “şirketlerde yapılmış olan her türlü işlemden kaynaklanan borç ve yükümlülüklerden, kayıtlara intikal etmemiş olsa dahi şirketlerin sorumlu olduğu, bu hususlarda alınmış karar ve yapılmış sözleşmelerle ilgili olarak alıcının ve şirketlerin idare ve ...'ı ilzam edecek hiçbir başvuru ve rücu hakkı bulunmadığı” hükmü de davalının sorumluluğunun olmadığını göstermektedir.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 29/05/2013 tarihi öncesi, 12.11.2012 tarihinde yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı ...'tan dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 29/05/2013 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Sonuç olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi kapsamında bulunmaması nedeniyle 29/05/2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden, 29/05/2013 günlü sözleşmeden önce gerçekleşen 12.11.2012 günlü dava konusu ödemeden dolayı, 29/05/2013 sözleşmenin 9.3 ve 9.4 maddeleri gereğince davalının sorumluluğu bulunmadığından dava reddedilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin davalının temyiz isteminin reddiyle yazılı gerekçe ile kararın onanmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2012/7766, Karar No: 2013/1665, Tarih: 24.01.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/7766 E.  ,  2013/1665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kestel Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :24.11.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, Türk Medeni Kanununun 194. maddesinden kaynaklanmakta olup, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun, üçüncü kısmı hariç, ikinci kitabında yer almaktadır.

Görev, kamu düzenine ilişkindir. Mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun, 5133 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (m.118-395) kaynaklanan bütün davaların, aile mahkemeleri kurulan yerlerde bu mahkemelerce bakılacağını; aynı Yasanın 2. maddesi de, aile mahkemesi kurulmayan yerlerde bu kanun kapsamına giren dava ve işlerin asliye hukuk mahkemelerinde bakılacağını hükme bağlamıştır. Şu halde Aile Mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde davanın Aile Mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerekir. (H.G.K. 16.11.2005 tarih ve 2/673-617 sayılı kararı) Bu açıklama karşısında; davaya “Aile Mahkemesi” sıfatıyla bakılması gerekirken, bu husus düşünülmeden Asliye Hukuk Mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 24.01.2013 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/247, Karar No: 2021/3138, Tarih: 02.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/247 E.  ,  2021/3138 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 28. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının sağlık kuralları bakımından günde ancak 7,5 saat veya daha az çalışılması gereken işler hakkındaki yönetmelik gereğince günde 7,5 saat çalışması gerektiğini,01.08.2013 tarihinde işyerinde yapılan İŞGÜM ölçümlerinde gürültü düzeyinin en yüksek maruziyet değeri olan 85 db' nin üzerinde olduğunu, ölçüm yapıldığı tarihten itibaren davacının günlük 7,5 saat olarak çalışma süresi belirlenmesi gerekirken 01.09.2014 tarihinde şube ve sendika girişimlerinden sonra 7,5 saat olarak değiştirildiğini,toplu iş sözleşmesi 52. Maddesinde düzenlenen kısa çalışma priminin uygulanması gerektiğini belirterek fazla mesai ve kısa çalışma prim alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının yönetmelik kapsamında olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının yasal ve hukuksal gerekçeleri ile dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun madde 353/1-b.1 maddesi gereğince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İlk Derece Mahkemesince hüküm altına alınan kısa çalışma prim alacağı bakımından bilirkişi raporunda belirtilen temerrüt tarihlerinden itibaren faize hükmedilmiş ise de;kısa çalışma primi yönünden toplu iş sözleşmesinde bir ödeme günü belirlenmiş değildir. Bu alacağa dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekli iken yazılı şekilde faize hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:

İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasındaki 2. bendin tamamen çıkartılarak, yerine;

SONUÇ:

İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasındaki 2. bendin tamamen çıkartılarak, yerine;

“Davanın kısa çalışma prim alacağı açısından 2.031,48 TL'nin kabulü ile; brüt 1.500,00 TL’ nin dava tarihinden,bakiyesine ıslah tarihinden itibaren işleyecek en yüksek işletme kredi faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine,yasal kesintilerin infaz aşamasında gözetilmesine,” rakam ve sözcüklerinin sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 02.02.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4535, Karar No: 2019/7774, Tarih: 11.07.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/4535 E.  ,  2019/7774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1-)Sanık ...'in nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından; beraat

2-)Sanık ...'ün

a-)TCK.nun 204/1, 43, 62, 53.maddeleri uyarınca mahkumiyet

b-)TCK.nun 158/1-f-son, 62, 52/2-4, 53.maddeleri

uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanık ...'in beraatine; sanık ...'ün mahkumiyetine ilişkin hükümler, O yer Cumhuriyet savcısı ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

25.11.2010 tarihinde sanıkların katılanın iş yerine geldikleri, sanık ...'in tonu 145 TL'den 80 ton kömür alma hususunda katılan ile anlaştığı ve 8.700 TL meblağlı sahte çeki katılana verdiği, bir kaç gün sonra sanık ...'in katılan ile tekrar temasa geçip, bir başka çekle yeniden kömür almak istediğini söylediği, önceki alışveriş karşılığında aldığı çekin sahte olduğunu öğrenen katılanın, sanığı yakalatabilmek amacıyla durumu polise haber verip, sanığa da yeniden kömür satabileceğini söylediği, sanığın 04.12.2010 günü 9.400 TL meblağlı sahte çekle katılanın işyerine geldiğinde yakalandığı, bu şekilde atılı suçların işlendiği iddia olunan somut olayda; Sanıkların savunması, katılan beyanı, ekspertiz raporu ile tüm dosya kapsamına göre mahkemenin mahkumiyet ve beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Sanık ...'ten önceki alışveriş karşılığında aldığı çekin sahte olduğunu öğrenen katılanın, sanığı yakalatabilmek amacıyla durumu polise haber verip, sanığa da yeniden kömür satabileceğini söylediği, sanığın 04.12.2010 günü 9.400 TL meblağlı sahte çekle katılanın işyerine geldiğinde yakalandığı anlaşılmış ise de; katılanın sanık tarafından iradesinin sakatlanması söz konusu olmadığından sanık hakkında banka maddi varlığını aracı kılarak nitelikli dolandırıcılık suçu açısından TCK 43. maddesinin uygulanmasına yer olmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre O yer Cumhuriyet savcısı ve sanık ...'ün yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) (j) ve (k) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin TCK'nın 158/1-f-son maddesi gereğince temel ceza belirlenirken önce artırım ve indirimlerin gün olarak belirlenen miktar üzerinden yapılması gerektiği gözetilmeden, gün olarak tayin olunan miktarın paraya çevrilmesinden sonra TCK.nun 62.maddesi uyarınca indirim yapılmak suretiyle fazla adli para cezasına hükmolunması, Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu durum aynı Kanun'un 322.maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanığın 1000 gün, 20.000 TL,16

.nun 62.maddesi uyarınca indirim yapılmak suretiyle fazla adli para cezasına hükmolunması, Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu durum aynı Kanun'un 322.maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanığın 1000 gün, 20.000 TL,16.666 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin bölümlerin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine, '' sanığın, 5237 Sayılı TCK' nın 158/1-f-son maddesi gereğince haksız menfaatin iki katı olan 8.700 TL karşılığı 870 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 725 gün gün karşılığı, 52/2 maddesi gereğince günlüğü 20 TL den hesap edilerek sonuç olarak 14.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına'' denilmek ve "TCK'nın 53. maddesinin eklenmesi suretiyle" hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/07/2019 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.