muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/928, Karar No: 2015/1973, Tarih: 09.02.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/928 E.  ,  2015/1973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURDUR 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/06/2014

NUMARASI : 2013/171-2014/347

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, tapu iptali ve tescili isteminin reddine, alacak isteminin ise kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde dahili davalı ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dilekçesinde; müvekkili G.. Ş.. ile diğer müvekkillerinin murisi olan R. T. 'in, ........... Noterliğince düzenlenen 26.10.2004 tarihli satış vaadi sözleşmesi ile davalılara ait taşınmazın 1/2 payını ve bu payın kapsamında kalan tek katlı binayı 15.000 TL ödeyerek satın aldıklarını, sonrasında ise tek katlı binada çeşitli imalatlar yaptırdıklarını, ancak davalıların tapuyu devretmeye yanaşmadıklarını ileri sürerek; 1/2 paya ait tapunun iptali ile müvekkilleri adına tesciline, bunun mümkün olmaması halinde ise evin dava tarihindeki değeri olan 50.000 TL nin faizi ile davalılardan tahsiline, bu istemin de kabul edilmemesi halinde ise fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere satış bedelinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek faizi ile ulaştığı değerin ve imalatlar nedeniyle yaptıkları giderlerin toplamı olan 50.000 TL nin faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 16.05.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile alacak yönünden talebini 52.485,48 TL ye yükseltmiştir.

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacıların, taşınmazın ifrazının mümkün olmadığını bildikleri halde satış vaadi sözleşmesini imzaladıklarını, sonrasında dava konusu yerin davacılara teslim edildiğini, talep edilen giderlerin ise davacıların taşınmazı kullanmaları nedeniyle yapmış oldukları giderler olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Davaya konu taşınmazın paydaşı olması nedeniyle davaya dahil edilen davalı Y.. S.. vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin paydaşı olduğu taşınmazın ifrazının mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; sözleşme tarihinde taşınmazın ifrazının mümkün olmaması nedeniyle tapu iptali ve tescil isteminin yerinde olmadığı, davacıların geçersiz sözleşme nedeniyle ödedikleri satış bedelinin denkleştirici adalet ilkesi uyarınca ulaştığı değeri davalılardan, bina için yaptıkları faydalı ve zorunlu giderleri ise tapu malikleri olan davalı Y.. S.. ile dahili davalı Y.. S..'dan talep edebilecekleri gerekçesiyle tapu iptali ve tescil isteminin reddine, 47.345,48 TL nin davalılardan, 5.140 TL nin ise davalı Y.. S.. ile dahili davalı Y.. S..'dan dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş; hüküm davalılar ve dahili davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; davacılar, sözleşmeye konu taşınmazda yer alan bina için gider yaptıklarını ve böylece davalıların sebepsiz zenginleştiklerini ileri sürmüş, davalılar ise binanın davacılar tarafından kullanıldığını savunmuştur.

Uyuşmazlık, tek katlı binanın davacılar tarafından dava tarihinde kullanılıp kullanılmadığı ve buna bağlı olarak iade borcunun kapsamı noktasında bulunmaktadır.

Bu noktada, iade borcunun kapsamını belirlemede öncelikle fakirleşme ve zenginleşme zamanının tespit edilmesi gerekir. Uyuşmazlık konusu olayda olduğu gibi, dava tarihinden çok önce yapılan ve davacılar tarafından kullanılarak yararlanılan giderler nedeniyle, sebepsiz zenginleşme borçlusunun (davalıların) bu giderlerin yapıldığı tarihte ekonomik açıdan zenginleştiği, yapanın ise o anda fakirleştiği kabul edilemez. Sebepsiz zenginleşme nedeniyle iade isteminde bulunabilmek için bir tarafın malvarlığının diğer tarafın mal varlığı aleyhine çoğalması gerekir. Bu azalma ve çoğalmanın, dava konusu taşınmazın, davacılar tarafından davalılara teslim edildiği tarihte gerçekleştiğinin, dolayısıyla davacıların giderler için eda davası açmakta hukuki yararının bu tarihte doğduğunun kabulü zorunludur.

Dava konusu olayda ise, davacıların binayı halen kullanıp kullanmadığı mahkemece tam olarak belirlenmemiştir.

Bu durumda, mahkemece; yukarıda açıklanan ilke ve esaslar dikkate alınarak, davacıların dava tarihinde taşınmazı halen kullanıp kullanmadığı tam olarak tespit edildikten sonra oluşacak sonuca göre; eğer davacılar taşınmazı kullanıyor ise hukuki yarar yokluğu nedeni ile davanın reddine karar verilmesi, aksi halde ise taşınmazın iade edildiği tarih itibariyle zorunlu ve yararlı imalatların değerinin uzman bilirkişi vasıtasıyla tespit ettirilmesi ve ulaşılacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında hüküm tesis edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bundan ayrı, tapu iptali ve tescil davasının reddi nedeniyle dahili davalı Y.. S.. lehine nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile maktu vekalet ücreti hükmedilmesi de doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11005, Karar No: 2016/10360, Tarih: 10.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/11005 E.  ,  2016/10360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

..

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk ve ... 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince (Aile Mahkemesi sıfatıyla) ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, evlilik dışı doğan ve annesinin yaşı küçük olan, babası tarafından henüz tanınmayan çocuğa vasi atanması istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, küçüğün alınan nüfus kaydında annesi...'un sağ olduğu ve vasi tayininden önce velayet hususunun incelenmesi gerektiğinden aile mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi sıfatıyla) ise Türk Medenî Kanunun 337. maddesinde ana ve babanın evli olmaması halinde velayetin anneye ait olduğu, küçüğün incelenen nüfus kaydında babasının kim olduğu anlaşılamadığını ve baba tarafınca yapılmış bir tanıma kararı da bulunmadığından uyuşmazlık velayet hükümleri kapsamında değil, vesayet hükümleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 404. maddesinde "Velayet altında bulunmayan her küçük vesayet altına alınır" hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, evlilik dışı doğan ve annesinin yaşı küçük olan çocuğun babası tarafından tanınmadığı ve baba ile çocuk arasında soy bağı kurulmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda salt annenin küçük olması nedeniyle TMK'nın 404 ve 337. maddeleri uyarınca vesayet altına alınması gerekmekte olup uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 10/11/2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24772, Karar No: 2011/34228, Tarih: 21.09.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/24772 E.  ,  2011/34228 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kumar oynatmak suçundan sanık ...'ın, 765 ... ... Ceza Kanunu'nun 567/1, 72, 647 ... Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 4/1.maddeleri gereğince 259.974.00 ... lirası hafif para cezası ile cezalandırılmasına dair (ADANA) 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 14/11/2003 tarihli ve 2003/1650 esas, 2003/1512 ... ceza kararnamesini müteakip, sonradan yürürlüğe giren 5237 ... ... Ceza Kanunu'nun lehe olan hükümlerinin belirlenmesi amacıyla yapılan uyarlama yargılaması sonucunda anılan Kanun'un sanık lehine hüküm getirmediği ancak 5320 ... Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkında Kanun hükümlerine göre uyarlama yapılması gereğinden bahisle bu kez adı geçen sanığın 765 ... ... Ceza Kanunu'nun 567/1, 72, 647 ... Cezaların infazı Hakkında Kanun'un 4/1. maddeleri gereğince 112,00 yeni ... lirası hafif para cezası ile cezalandırılmasına dair aynı Mahkemenin 14/06/2005 tarihli ve 2003/1650 esas ve 2003/1512 ... karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 24.06.2011 gün ve 2011/8542/36175 ... kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.08.2011 gün ve 2011/241838 ... tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Tüm dosya kapsamına göre, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 ... ... Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 7. maddesinin ballığı, 5349 ... Kanun'la "Hafif hapis ve hafif para cezalarının idarî para cezasına dönüştürülmesi" olarak değiştirilerek aynı maddenin birinci fıkrasında, "Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idarî para cezasına dönüştürülmüştür." hükmüne yer verildiği, kumar oynatmak eyleminin ise 5237 ... ... Ceza Kanunu'nun "Kumar oynanması için yer ve imkân sağlama" başlıklı 228. maddesinde düzenlendiği anlatılmakla, mahkemesince önceki hükümde tespit edilen hafif para cezasının, 5237 ... Kanun'a göre lehe olduğunun değerlendirilmesi karcısında, 5252 ... Kanun'un 7. maddesinin birinci fıkrasındaki hükmün sanık lehine olduğu ve idari para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 ... CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemine konu 14.06.2005 tarihli uyarlama hükmünün, sanığa tebliğ edildiğine ilişkin tebligat evrakına dosyada rastlanılmadığından, usulen kesinleşmediği belirlenmekle, kesinleşmemiş kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağı dikkate alınarak, sanığa gerekçeli karar tebliğ edildikten ve karar kesinleştikten sonra, tebliğ edilmiş ise tebliğ evrakı eklenerek yeniden kanun yararına bozma isteminde bulunulması mümkün olup, henüz kesinleşmemiş olan karara yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 21.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/791, Karar No: 2010/19909, Tarih: 09.12.2010

**3. Ceza Dairesi         2010/791 E.  ,  2010/19909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Taşınmaz üzerinde 45-60 yaşlarında iki adet meşe bulunması, suça konu yerin batı hududu orman olup esasen tapunun da bu hudut itibariyle sabit nitelikli olmadığı ve fiili durumda tapu miktarının da çok aşıldığı gözlenmekle, yerin orman olup olmadığının tam olarak belirlenebilmesi için mahallinde yeniden imzacı tanıklardan en az birinin yer gösterimi ile orman mühendisleri ile harita mühendisinden oluşacak üç kişilik bilirkişi heyeti ile keşif yapılarak 1945 yılına en yakın hava fotoğrafı ve memleket haritası uygulanarak yerin çevresi ve komşu taşınmazlar itibariyle zaman süreci içinde ormandan kazanılan yerlerden olup olmadığı incelenip sonucuna nazaran hukuki durumun yeniden değerlendirilmesi gerekirken bu yönden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 9.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12405, Karar No: 2012/308, Tarih: 20.01.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/12405 E.  ,  2012/308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/07/2009

Dava, işe başlatmama tazminatı farkı, boşta geçen 4 aylık süre ücreti farkı, kıdem tazminatı farkı, ihbar tazminatı farkı, izin ücreti farkı ve prim alacaklarının ödetilmesi isteğine ilişkindir.

Davalı  işveren, haksız açılan davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı  yasal süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilip kesilmeyeceği noktasında toplanmaktadır. Davalı işveren vergi sorumlusu olup, davacı vergi yükümlüsü adına anılan tazminattan gelir vergisini keserek ödeme yapmıştır.

16.06.2009 tarihinde yürürlüğe  giren 5904 sayılı yasa ile 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nda değişiklik yapılmış ve işe başlatmama tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Aynı  yasa ile 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'na eklenen geçici 77.  maddede ise, “bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önceki dönemlerle ilgili olarak 22.05.2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca işverenlerce işçiye ödenen işe başlatmama tazminatları, damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaz. Anılan dönemlere ilişkin işe başlatmama  tazminatı gelir vergisi tevkifatına tabi tutulan mükelleflerin;  tarha yetkili vergi dairelerine başvurmaları  ve dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri şartıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun düzeltmeye  ilişkin hükümleri  uyarınca tahsil edilen gelir vergisinin red ve iade işlemleri yapılır" şeklinde kurala yer  verilerek daha önce kesilen gelir vergisi ile ilgili iade esasları belirlenmiştir. Anılan düzenlemeye göre daha önce kesilen gelir vergisi tutarları vergi yükümlüsüne iade edilecektir.

Somut olayda, vergi yükümlüsü  davacı işçi olup, davacının fazla ödenen vergiyi ilgili vergi  dairesinden talep etme hakkı vardır. Yasa, vergi sorumlusu olan davalı işverene iadeye dair bir düzenlemeye yer vermemiştir. Bu durumda, davalı işveren tarafından vergi tutarı kadar miktar biri vergi dairesine, diğeri işçiye olmak üzere  iki kez ödenmiş olacaktır. Yine mahkemece verilen karar kesinleştiği taktirde davacı işçi, işe başlatmama tazminatı gelir vergisi tutarı kadar bir miktarı biri işverenden, diğeri ilgili vergi dairesinden olmak üzere iki kez talep edebilir durumda olacaktır.

Davacı işçi, vergi iadesi tutarını ilgili vergi dairesinden talep edebileceğine göre mahkemece bu şekilde mükerrer yararlanmaya dair hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Davacı işçi, vergi iadesi tutarını ilgili vergi dairesinden talep edebileceğine göre mahkemece bu şekilde mükerrer yararlanmaya dair hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgiliye iadesine, 20.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7092, Karar No: 2010/2600, Tarih: 04.05.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/7092 E.  ,  2010/2600 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacı sanatçıya ait resimlerin basımı ve tanıtımının anlaşmaya aykırı yapılması sebebiyle uğranılan maddi ve manevi zararın tahsili isteminden kaynaklanmış olup mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Islah dilekçesi harçlandırılmadığından davacının imha talebiyle artırılan miktara yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Mahkemece yapılan yargılama sırasında iki ayrı bilirkişi kurulundan rapor alınmış, ilk raporda hatalı basım sebebiyle iki tarafın da zarara uğradığı belirtilmesine rağmen hükme esas raporda kitabın kabule icbar edilemeyecek derecede ayıplı olduğu ve imhasının gerektiği sonucuna varılmıştır. Mahkemece alınan raporlar arasında çelişki bulunduğundan mahkemece raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulundan görüş alınması, çelişkinin giderilmesi, sonuçta eserin kabul edilemeyecek derecede ayıplı olduğu sonucuna varıldığı takdirde sözleşmede onay alınmadan basım yapılması halinde maddi ve manevi tazminat ödeneceğine dair hükümlerin gözetilmesi, kitap basım bedeli olarak davalıya verildiği anlaşılan 10 adet tablonun davacıya aynen iadesine, olmadığı takdirde bedelinin davadaki istem aşılmamak üzere davacının maddi tazminat alacaklarına katılmasına, alınacak raporda kabul edilemeyecek derecede ayıplı olmadığı sonucuna varılırsa BK’nın 360 ve devamı maddeleri uyarınca davanın sonuçlandırılması gerekirken eksik inceleme ile çelişkili raporlara dayanılarak davanın kısmen kabul edilmesi hatalı olmuş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle davacının sair temyiz talebinin reddine, 2. bentte açıklanan sebeplerle hükmün temyiz eden taraflar yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 04.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2849, Karar No: 2019/12194, Tarih: 14.10.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/2849 E.  ,  2019/12194 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 292/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın cezasının aynı Kanun’un 58. maddesi uyarınca ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.07.2018 tarihli ve 2018/211 esas, 2018/725 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, ikinci defa tekerrüre esas alınan Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.06.2013 tarihli ve 2011/165 esas, 2013/297 sayılı kararında tekerrüre esas alınan bir hüküm bulunmadığı, bu cihetle 5237 sayılı Kanun'un 58/2-b maddesi uyarınca anılan cezanın tekerrüre esas alınamayacağı, dolayısıyla sanığın mükerrir olduğu sabit olmakla beraber sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 30.01.2019 gün ve 2018-14543 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.02.2019 gün ve KYB/2019-13760 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükümlü hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiş ise de; ikinci kez tekerrür uygulamasına esas alınan ilamda tekerrür hükümlerinin uygulanmadığı anlaşılmakla, hükümlü hakkında 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesi uyarınca ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayılı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 09.07.2018 gün, 2018/211-725 esas-karar sayılı kararının CMK.nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA,

hükümdeki sair hususların aynen muhafazasına, ancak; hükmün 6. fıkrasında yer alan “2. kez” ibaresinin çıkarılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 14.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15122, Karar No: 2011/7646, Tarih: 23.06.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/15122 E.  ,  2011/7646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kızıltepe Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07.05.2009 tarih ve 2007/231-2009/436 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin % 10 hisseli ortağı olduğunu, 20.09.2000 tarihli genel kuruluna vekil aracılığı ile katıldığını, vekile yönetim kuruluna aday olma yönünde talimat vermediği halde 3 kişilik yönetim kuruluna seçildiğini, 26.09.200 0 tarihli yönetim kurulu kararı ile murahhas aza olarak atandığını, bu işlemlere dair davacıya bilgi verilmediğini, alınan bu kararların mutlak butlan ile malül olduğunu ileri sürerek, anılan genel kurul ve yönetim kurulu kararlarının tüm sonuçları ile yokluğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, iptali istenen genel kurul kararının iptali kabil kararlardan olduğu ve davanın üç aylık hak düşürücü sürede açılmadığı, davacının murahhas aça olarak atandığına dair kararın da bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.