muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/253, Karar No: 2021/3144, Tarih: 02.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/253 E.  ,  2021/3144 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İİLK DERECE MAHKEMESİ : ... 28. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının sağlık kuralları bakımından günde ancak 7,5 saat veya daha az çalışılması gereken işler hakkındaki yönetmelik gereğince günde 7,5 saat çalışması gerektiğini,01.08.2013 tarihinde işyerinde yapılan İŞGÜM ölçümlerinde gürültü düzeyinin en yüksek maruziyet değeri olan 85 db' nin üzerinde olduğunu, ölçüm yapıldığı tarihten itibaren davacının günlük 7,5 saat olarak çalışma süresi belirlenmesi gerekirken 01.09.2014 tarihinde şube ve sendika girişimlerinden sonra 7,5 saat olarak değiştirildiğini,toplu iş sözleşmesi 52. Maddesinde düzenlenen kısa çalışma priminin uygulanması gerektiğini belirterek fazla mesai ve kısa çalışma prim alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının yönetmelik kapsamında olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının yasal ve hukuksal gerekçeleri ile dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun madde 353/1-b.1 maddesi gereğince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İlk Derece Mahkemesince hüküm altına alınan kısa çalışma prim alacağı bakımından bilirkişi raporunda belirtilen temerrüt tarihlerinden itibaren faize hükmedilmiş ise de;kısa çalışma primi yönünden toplu iş sözleşmesinde bir ödeme günü belirlenmiş değildir. Bu alacağa dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekli iken yazılı şekilde faize hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:

İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasındaki 2. bendin tamamen çıkartılarak, yerine;

SONUÇ:

İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasındaki 2. bendin tamamen çıkartılarak, yerine;

“Davanın kısa çalışma prim alacağı açısından 2.092,72 TL'nin kabulü ile; brüt 1.500,00 TL’ nin dava tarihinden,bakiyesine ıslah tarihinden itibaren işleyecek en yüksek işletme kredi faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine,yasal kesintilerin infaz aşamasında gözetilmesine,” rakam ve sözcüklerinin sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 02.02.2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16349, Karar No: 2017/23981, Tarih: 01.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/16349 E.  ,  2017/23981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki ... 1021 ada 8 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2792, Karar No: 2015/15656, Tarih: 19.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/2792 E.  ,  2015/15656 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/243132

Mahkemesi : İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 17/04/2014

Numarası : 2013/143 - 2014/121

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davacı vekilinin, yüzüne karşı verilen hükme yönelik temyiz itirazlarını içeren dilekçeyi 24/04/2014 tarihinde Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden elektronik imza ile (e-imza) imzalayarak elektronik ortamda hüküm mahkemesine gönderdiği ve aynı tarihte temyiz işlemlerinin başlatılmış olduğunun anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki davacı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davalı ve davacı vekillerinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 19.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7155, Karar No: 2016/4323, Tarih: 17.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/7155 E.  ,  2016/4323 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : Beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

TCK’nın 179/3. maddesinde düzenlenen; alkol ve uyuşturucu madde etkisiyle veya başka bir nedenle “emniyetli bir şekilde” araç kullanamayacak kişinin, bu halde araç kullanması suçu kasıtla işlenebilecek bir suçtur. Alkol ve uyuşturucu maddenin sırf kullanılmış olması bu suçun oluşması için yeterli olmamakla birlikte Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporlarında istikrarlı bir şekilde vurgulandığı üzere; alkollü bir şekilde trafikte seyreden bir sürücünün alkol konsantrasyonu hangi seviyede olursa olsun bireysel farklılıklar göstermekle birlikte trafik güvenliği açısından değişen derecelerde risk oluşturabileceği, ancak bu durumun tehlike arz edecek düzeyde olup olmadığı, dolayısıyla sürücünün tesiri altında bulunduğu alkol seviyesinde araç kullanması halinde, güvenli sürüş yeteneğini kaybedip etmediği, bireyin o andaki sürüş ehliyetini belirleyebilecek dikkat, algı, denge, refleks, psikomotor ve nöromotor koordinasyon gibi nörolojik, nistagmus, akomadasyon, görme gibi oftalmolojik ve genel durumunun tespitine yönelik detaylı dahili muayenesine yönelik tıbbi verilerin değerlendirilmesi ile mümkün olabileceği, ancak böyle bir tespit yapılmamış olsa bile bireysel farklılıkları da elimine edebilecek şekilde 1,00 promilden yüksek olarak saptanan alkol düzeyinin, güvenli sürüş yeteneğini kaybettireceğinin, bilimsel olarak kabulü gerektiği, kaldı ki; olaydan önce, 11/06/2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanuun’un “1.00 promilin üzerinde alkollü olduğu tespit edilen sürücüler hakkında ayrıca Türk Ceza Kanununun 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükümleri uygulanır.” şeklindeki 48/6. maddesine göre 1,00 promilin üzerinde alkol veya uyuşturucu madde alınması sonrası araç kullanılmasının atılı suçun oluşması için yeterli olduğu anlaşılmakla;

İncelenen dosyada; olay gecesi aracı ile seyir halinde iken durdurulan sanığın saat 03.27 de yapılan alkol ölçümünde 1.05 promil alkollü olduğunun, akabinde saat 04.05 te alınan adli raporda ise 0.93 promil alkollü olduğunun anlaşılması ve alkolmetre ölçüm raporu ile hastanede alınan adli raporun birbirini doğrulaması karşısında, olay anında 1.00 promilin üzerinde alkollü olarak araç kullandığı tespit edilen sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği ve dolayısıyla atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA; 17.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8772, Karar No: 2017/1712, Tarih: 06.03.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/8772 E.  ,  2017/1712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum işleminin iptaliyle emekliliğe hak kazandığının tespitine ödenmeyen aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, sübut bulmayan davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davalı Kurum'un davacının tahsis talebini reddeden işleminin iptali ile davacının yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti ve hak edilen yaşlılık aylıklarının yasal faiziyle davalı Kurum'dan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 10.06.2013 tarihinde yurtdışı borçlanması talebinde bulunduğu, 01.01.1994 – 31.03.1997 ve 01.01.1998 – 10.03.2004 tarihleri arasındaki toplam 3.400 günlük süreyi borçlandığı ve 09.12.2013 tarihinde ödediği, 16.12.2013 tarihinde tahsis talebinde bulunduğu, davalı Kurum tarafından davacının tahsis talebinin; yurtdışı vergi kaydının devam ettiği gerekçesi ile reddedildiği, davacının yurtdışında 05.05.2008 tarihinde başlayan vergi kaydı bulunduğu, Türkiye'de 16.05.1976 – 31.03.1985 tarihleri arasında kısmi çalışmasının olduğu, Dairemizin 03.03.2016 tarihli kararı ile; “ Davacının yaşlılık aylığına hak kazandığını iddia ettiği 01.01.2014 tarihini de kapsar biçimde, yurt dışında çalışma ve aylık durumunu gösteren güncel hizmet belgesi ile ikamete dayalı ... sigorta veya ... yardım ödeneği alıp almadığını gösteren belgeler ve Türkçe tercümesi, ... ... Kurumu aracılığıyla ilgili ülke ... ... kurumundan istenerek alınacak yanıt ve belge dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere ” dosyanın mahal mahkemesine geri çevrildiği, anılan geri çevirme kararından sonra gelen belgelerden; davacının 05.05.2008 tarihinden beri vergi kaydı olduğu, ayrıca yurtdışında 01.01.2008 – 31.12.2014 tarihleri arasında isteğe bağlı sigortasının olduğu, davacı vekili tarafından 26.03.2014 tarihli dilekçe ile; davacının...'da halen çalışmadığının, ancak işsizlik parası aldığının, ... ... destek primi yasası gereğince emekli aylığı bağlanmasını talep ettiklerinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

3201 sayılı Yasa'nın 6/A-(a) bendine göre; bu Yasa'ya göre değerlendirilen sürelere istinaden aylık tahsisi yapılabilmesi için yurda kesin dönülmüş olması şarttır. Yasa'nın 6/B fıkrasının 1. cümlesine göre; bu Yasa hükümlerinden yararlanmak suretiyle aylık bağlananlardan tekrar yurt dışında yabancı ülke mevzuatına tabi çalışanlar, ikamete dayalı bir ... sigorta ya da ... yardım ödeneği alanların aylıkları, tekrar çalışmaya başladıkları veya ikamete dayalı bir ödenek almaya başladıkları tarihten itibaren kesilir. Türkiye'de sigortalı olarak çalışmaya başlayanlar hakkında 31.05.2006 tarihli ve 5510 sayılı Yasa'nın ... ... destek primine tabi olarak çalışılmasına ilişkin hükümleri uygulanır.

Kesin dönüş kavramının tanımı Yönetmelik'in “ Tanımlar ” başlıklı 4. maddesinin (d) bendinde yapılmıştır. Buna göre kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir ... sigorta ya da ... yardım ödeneği almamaları durumunu ifade eder. Bu tanımda geçen ... sigorta ödeneği deyiminden; çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ikamete dayalı ödenekler, ... yardım ödeneği deyiminden ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlaşılmalıdır.

Yurda kesin dönüş, yurt dışında çalışan Türk vatandaşlarının, çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm ... ... kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve ... güvenliklerini burada sağlamak üzere Türkiye’ye dönüş yapmalarını ifade eder. Kısaca, “ yurt dışı çalışma ilişkisinin ve bu bağlamda ... ... kurumlarıyla sigortalı ilişkinin sona ermesi ”dir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.10.1997 gün ve 1997/10-588-857 E.K ve 1998/10-645 E. 1999-237 K.).

Yurda kesin dönüş koşulu borçlanma yoluyla aylık talebinde bulunanların tümü için geçerli olup evli olsun ya da olmasın yurt dışında ev kadını olarak bulunan Türk vatandaşlarının da aylık tahsisi için yurda kesin dönüş yapmaları gerekir. Bu konuda kanun koyucu tarafından ev kadınları yararına herhangi bir ayrıma gidilmemiştir.

Yurt dışında işçi sıfatıyla çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkisini bitirmeden geçici sürelerle yurda giriş yapmak ve yabancı ülke ... ... kuruluşlarından yardım almak kesin dönüş yapıldığı anlamına gelmez. Sigortalının yaşlılık aylığı talep tarihinde yurt dışında bulunması aylık talep etmesine engel olmadığı gibi yurt dışında bulunmak tek başına yurda kesin dönüş yapılmadığının kabulu için yeterli değildir.

Yurt dışında işçi sıfatıyla çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkisini bitirmeden geçici sürelerle yurda giriş yapmak ve yabancı ülke ... ... kuruluşlarından yardım almak kesin dönüş yapıldığı anlamına gelmez. Sigortalının yaşlılık aylığı talep tarihinde yurt dışında bulunması aylık talep etmesine engel olmadığı gibi yurt dışında bulunmak tek başına yurda kesin dönüş yapılmadığının kabulu için yeterli değildir.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkamet şartına bağlı olmayan ... sigorta ya da ... yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yurda kesin dönüş koşulunun aylık bağlanırken Kurumca, yargılamada ise mahkemece re'sen araştırılması gerekir. 3201 sayılı Yasa'nın 6. maddesi gereğince yaşlılık aylığına hak kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, tarafların beyanlarına bağlı kalınmaksızın, resmi kayıtlar doğrultusunda, resen araştırılarak, irdelenip saptanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, özellikle ... sigorta veya ... yardım ödeneğinin ikamet koşuluna bağlı olup olmadığı Kurum'dan ve ihtiyaç duyulursa yabancı ülke ... ... kuruluşundan sorulmalıdır.

Somut olayda; davacının yurtdışında 05.05.2008 tarihinde başlayan vergi kaydı ve 01.01.2008 – 31.12.2014 tarihleri arasında isteğe bağlı sigortalılığının olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılacak iş; davacının vergi kaydının ve isteğe bağlı sigortalılığının yurtdışında ikamet şartı gerektirip gerektirmediğini araştırıp dikkate alarak hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

06.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4466, Karar No: 2014/2390, Tarih: 14.04.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/4466 E.  ,  2014/2390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 81/1, 53/2-3, 58/6, 63, 54 maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ....nin, kasten insan öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin eksik incelemeye, lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, T.C. Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. Maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan tahsiline karar verilmesi, yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasında sanıktan alınmasına karar verilen "2.120,00 TL" yargılama giderinin "1.020,00 TL" olarak değiştirilmesine, zorunlu müdafii ücreti olan "1.100,00 TL'nin" hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, re’sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 14.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7660, Karar No: 2014/4101, Tarih: 27.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7660 E.  ,  2014/4101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10722, Karar No: 2016/22549, Tarih: 17.11.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/10722 E.  ,  2016/22549 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - ...

Hız sınırlarına uymamak eyleminden ... plakalı araç sahibi kabahatli ...’in 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 51/2-a maddesi gereğince 172,00 Türk lirası idarî para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Bölge Trafik Denetleme İstasyon Amirliği’nin 01/09/2014 tarihli ve HE 834026 sayılı trafik idarî para cezası karar tutanağına yönelik itirazın kabulüne ilişkin ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 11/12/2014 tarihli ve 2014/62 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 03/07/2015 gün ve ... sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13/07/2015 gün ve ... sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, bölünmüş yollarda hız sınırının 110 km/h olan otomobil hızının %10 sollama hız ile birlikte 121 km/h yapacağı gözönüne alındığında, muterizin 125 km/h olarak ölçülen hızındaki küçük hız farkının ölçülmesinde farklılıklar bulunabileceğinden bahisle muteriz lehine yorumlanması gerektiği gerekçesiyle idari yaptırım kararının kaldırılmasına karar verilmiş ise de; 2918 sayılı Kanunun 50/1 maddesinde “Motorlu araçların cins ve kullanma amaçlarına göre sürülebileceği en çok ve en az hız sınırları, şehirlerarası çift yönlü karayollarında 90 km/s, bölünmüş yollarda 110 km/h, otoyollarda 120 km/h hızı geçmemek üzere yönetmelikte belirlenir.” şeklindeki ve 51/1-2 maddesinde “Sürücüler, aksine bir karar alınıp işaretlenmemişse yönetmelikte belirtilen hız sınırlarını aşmamak zorundadırlar.(Değişik fıkra: 08/01/2003 - 4785 S.K./4. md.) Hız ölçen teknik cihaz veya çeşitli teknik usullerle yapılan tespit sonucu hız sınırlarını yüzde ondan yüzde otuza (otuz dahil) kadar aşan sürücülere 64 700 000 lira, yüzde otuzdan fazla aşan sürücülere 131 900 000 lira para cezası uygulanır.” şeklindeki düzenlemelerle Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 100. maddesinde ve 101/1. maddesindeki “Sürücüler aksine bir karar alınıp işaretlenmemişse bu Yönetmeliğin 100 üncü maddesinde belirtilen hız sınırlarını aşmamak zorundadırlar.”şeklindeki düzenlemeler dikkate alındığında, idari yaptırıma konu yerin yerleşim yeri dışı bölünmüş yol karayolunda hız limiti 110 km/saat olup, yasal %10 toleransla birlikte azami gidilecek hız 121 km/saat olduğu, yasa koyucu tarafından tolerans tanındığı, kabahatlinin125 km/saat olarak hızının ölçülmesi, ihlal edilen hız limitinin 4 km/saat olmayıp 15 km/saat olması ve 2918 sayılı Kanun ile yönetmeliğinde araçların hız sınırlarının araç cinsleri ve yol standartlarına dikkate alınarak belirlendiği dikkate alındığında, yasal hız sınırının 1-2 km/sat üzerindeki ihlallerde takdir hakkı tanınmamış olunması karşısında, başvurunun reddi yerine,yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, ... Sulh Ceza Mahkemesinin 11/12/2014 tarihli ve 2014/62 Esas, 2015/362 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/4-c maddesi uyarınca aleyhe tesis etmemek üzere BOZULMASINA, 17/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.