muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18590, Karar No: 2013/16079, Tarih: 18.11.2013

Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın farklı olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK'nin yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda, 15.07.2010 tarihli kısa kararı ihtiva eden birbirinden farklı iki duruşma tutanağı bulunduğu, tutanaklardan birinde davanın reddine karar verildiği halde diğerinde karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmaktadır. Dosyada birbirinden farklı iki kısa karar bulunması doğru  değildir, dahili davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,  bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan  peşin  harcın  temyiz  edene  geri  verilmesine, 18.11.2013  tarihinde  oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4245, Karar No: 2014/18921, Tarih: 26.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/4245 E.  ,  2014/18921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2013

NUMARASI : 2011/650-2013/1103

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz arsa niteliğinde ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz Kartepe Ş.U.K.Çiftliği Mahallesinde 5926 m2 alanlı, emsal taşınmaz ise Kocaeli Kadıköy Mahallesinde 827 m2 yüzölçümlüdür. Dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli emsal satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, luzümu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibarıyla; emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibarıyla imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallerle olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu araştırılarak, getirtilecek emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ile oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucuna göre değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Davalı idare harçtan bağışık olmadığından ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmü getirilmiş olduğundan, harcın maktu olarak takdir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11297, Karar No: 2013/13475, Tarih: 30.10.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/11297 E.  ,  2013/13475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20.09.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 26.02.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 725. maddesine dayalı tapu iptali, tescil isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşkın arazi bedelinin davacı tarafından yatırılmadığı, bu nedenle dava şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

HMK’nın 294/2. maddesi uyarınca karar, yargılamanın sona erdiği duruşmada verilir ve tefhim edilir. Aynı Kanununun 295/5 maddesi uyarınca hükmün tefhimi duruşmada bulunanlarca ayakta dinlenir. Duruşmaya gelmeyen tarafa karar tebliğ edilir. Taraflara kararın tefhim edildiğinin duruşma tutanağına yazılması gerekir. (HMK m.154/3-h,294/3). Hüküm, tefhimle hukuki varlık kazanır.

Somut olayda; mahkemece 10.01.2013 tarihli duruşmada davacı vekilinin mazeretinin kabulüne ve arazi bedeli olarak 12.000 TL’yi depo etmesi için 2 haftalık kesin süre verilmesine, duruşmanın 05.03.2013 günü saat 9.15’e bırakılmasına karar verilmiştir. Ancak, duruşma günü beklenmeksizin ve duruşma tutanağı da düzenlenmeden 26.02.2013 günü dosya ele alınmış, tarafların yokluğunda hüküm kurulmuştur.

Hükmün tefhim edilip edilmediği duruşma tutanağıyla kanıtlanabileceğine göre, ortada hukuki varlık kazanmış bir karar mevcut olmadığından yeniden yargılama yapılarak HMK’nın 294. maddesinde gösterilen şekilde hüküm verilmek üzere temyiz olunan kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 30.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4497, Karar No: 2017/2275, Tarih: 21.09.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/4497 E.  ,  2017/2275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 10.03.2015 gün ve 2014/7831 Esas, 2015/1516 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacılar vekili, davacıların hissedarı oldukları ... İlçesi ...28848 ada 2 parselde kayıtlı arsa hissedarları ile davalı şirket arasında 28848 ada, 1, 7 ve 8 parsellerde bulunan arsalarla birleştirmek suretiyle inşaat yapılması için haricen gayrimenkul satış vaadi ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, 2 no’lu parselin diğer paydaşları ve diğer parsellerin malikleriyle anlaşma sağlanamadığını, sözleşmenin geçersiz olduğunu ve ifa imkansızlığı bulunduğunu ileri sürerek, davalıya devredilen tapu kayıtlarının iptali ile müvekkilleri adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; sözleşmenin geçerli olduğunu, davacıların müvekkilinin gerekli işlemleri yapması için belirlediği vekilleri azlettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; tarihsiz ve resmi şekilde yapılmayan sözleşmede arsa sahiplerinin imzalarının bulunmadığı, davalı şirket tarafından dava konusu taşınmazlar üzerinde herhangi bir inşaat faaliyetinin bulunmadığı, ayrıca sözleşmeye göre 28848 ada 1, 2, 7 ve 8 no’lu parsellerdeki hissedarlar ile sözleşme yapıldığının belirtildiği, davacıların hissesinin 28848 ada 2 no'lu parselde olduğu, bu parselde davacılar dışında birçok hissedarın bulunduğu, inşaat ruhsatının alınmadığı, sözleşmenin bu haliyle ifasının mümkün olmadığı gibi yapılan sözleşmede arsa sahiplerinin de imzası bulunmadığı, dolayısıyla sözleşmenin geçersiz olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemiz'in 10.03.2015 tarih,... Esas ve 2015/1516 karar sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Bu kez, davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 7,80 TL harç ve takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 21.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15586, Karar No: 2014/19249, Tarih: 02.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/15586 E.  ,  2014/19249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2014/222-2014/279

Davacı, yurtdışında çalışmaya başladığı tarihinin Türkiye içinde sigortalılık başlangıç tarihi olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun tüm, davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2) Dava, davacının Almanya’da sigortaya giriş tarihi olan 01.09.1983 tarihinin sigortalılık başlangıç tarihi olarak tespiti ile 01.12.2013 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının sigorta başlangıç tarihinin 01/09/1983 olduğunun tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

3201 sayılı Kanun’un 6/A-(a) bendine göre bu Kanuna göre değerlendirilen sürelere istinaden aylık tahsisi yapılabilmesi için yurda kesin dönülmüş olması şarttır. Kanun’un 6/B fıkrasının 1.cümlesine göre bu Kanun hükümlerinden yararlanmak suretiyle aylık bağlananlardan tekrar yurt dışında yabancı ülke mevzuatına tabi çalışanlar, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği alanların aylıkları, tekrar çalışmaya başladıkları veya ikamete dayalı bir ödenek almaya başladıkları tarihten itibaren kesilir. Türkiye'de sigortalı olarak çalışmaya başlayanlar hakkında 31/5/2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun sosyal güvenlik destek primine tabi olarak çalışılmasına ilişkin hükümleri uygulanır.

Kesin dönüş kavramının tanımı Yönetmelik'in "Tanımlar" başlıklı 4.maddesinin (d) bendinde yapılmıştır. Buna göre kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade eder. Bu tanımda geçen sosyal sigorta ödeneği deyiminden; çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ikamete dayalı ödenekler, sosyal yardım ödeneği deyiminden ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlaşılmalıdır.

Yurda kesin dönüş, yurt dışında çalışan Türk vatandaşlarının, çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini burada sağlamak üzere Türkiye’ye dönüş yapmalarını ifade eder. Kısaca, “yurt dışı çalışma ilişkisinin ve bu bağlamda sosyal güvenlik kurumlarıyla sigortalı ilişkinin sona ermesi”dir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.10.1997 gün ve 1997/10-588-857 E.K ve 1998/10-645 E. 1999-237 K.)

Yurda kesin dönüş koşulu borçlanma yoluyla aylık talebinde bulunanların tümü için geçerli olup evli olsun yada olmasın yurt dışında ev kadını olarak bulunan Türk vatandaşlarının da aylık tahsisi için yurda kesin dönüş yapmaları gerekir. Bu konuda kanun koyucu tarafından ev kadınları yararına herhangi bir ayırıma gidilmemiştir.

Yurt dışında işçi sıfatıyla çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkisini bitirmeden geçici sürelerle yurda giriş yapmak ve yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşlarından yardım almak kesin dönüş yapıldığı anlamına gelmez. Sigortalının yaşlılık aylığı talep tarihinde yurt dışında bulunması aylık talep etmesine engel olmadığı gibi yurt dışında bulunmak tek başına yurda kesin dönüş yapılmadığı anlamına gelmez.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkamet şartına bağlı olmayan sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yurda kesin dönüş koşulunun aylık bağlanırken Kurumca, yargılamada ise mahkemece re'sen araştırılması gerekir. 3201 sayılı Kanun'un 6.maddesi uyarınca yaşlılık aylığına hak kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, tarafların beyanlarına bağlı kalınmaksızın, resmi kayıtlar doğrultusunda, resen araştırılarak, irdelenip saptanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, özellikle sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneğinin ikamet koşuluna bağlı olup olmadığı Kurumdan ve ihtiyaç duyulursa yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşundan sorulmalıdır.

Somut olayda, 25.04.1960 doğumlu ve halen Türk vatandaşı olan davacının 01.09.1983 tarihinden itibaren Almanya'da eylemli çalışmasının bulunduğu, 06.11.2013 tarihinde aylık talebinde bulunan davacının 4/1-(a) bendi kapsamında 02.07.2013-31.07.2013 tarihleri arasında (30) gün ve aynı bent kapsamında 5185 gün olmak üzere toplam 5215 gün hizmetinin bulunduğu, davacının 25 yıl sigortalılık süresi, 47 yaş ve 5150 gün prim koşuluyla yaşlılık aylığına hak kazanacağı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, 25.04.1960 doğumlu ve halen Türk vatandaşı olan davacının 01.09.1983 tarihinden itibaren Almanya'da eylemli çalışmasının bulunduğu, 06.11.2013 tarihinde aylık talebinde bulunan davacının 4/1-(a) bendi kapsamında 02.07.2013-31.07.2013 tarihleri arasında (30) gün ve aynı bent kapsamında 5185 gün olmak üzere toplam 5215 gün hizmetinin bulunduğu, davacının 25 yıl sigortalılık süresi, 47 yaş ve 5150 gün prim koşuluyla yaşlılık aylığına hak kazanacağı anlaşılmaktadır.

Mahkemece kesin dönüş kavramına yanlış anlam verilmesi sonucunda aylık talebi reddedilmiştir. Yukarıda açıklandığı üzere yurda kesin dönüş, yurt dışında çalışan Türk vatandaşlarının, çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini burada sağlamak üzere Türkiye’ye dönüş yapmalarını ifade eder. Sigortalının aylık talep tarihinde ve sonrasında yurt dışında bulunması kesin dönüş yapılmadığı anlamına gelmez.

Yapılacak iş, davacının yaşlılık aylığına hak kazandığı tarih itibariyle yabancı ülke mevzuatına tabi çalışması olup olmadığını, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği alıp almadığını sormak ve sonucuna göre davacının yurda kesin dönüş koşulunu yerine getirip getirmediğini belirleyerek yaşlılık aylığı istemi hakkında bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, yukarıda yer alan maddi ve hukuki olgular gözardı edilerek eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı biçimde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 02.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14198, Karar No: 2017/2032, Tarih: 12.06.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/14198 E.  ,  2017/2032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 22/10/2014 tarihli görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından 996,00 TL zorunlu savunman ücretine dair yargılama giderinin

tahsiline ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.06.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8275, Karar No: 2019/1042, Tarih: 18.02.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/8275 E.  ,  2019/1042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde; 26.01.2013 tarihli ... sitesi olağan kat malikleri kurulu toplantısının ve alınan kararların Kat Mülkiyeti Kanununa yönetim planına, genel hükümlere ve hakkaniyet kaidelerine ve hukuka aykırı olması nedeniyle iptali, yeniden genel kurul yapılması, dava sonuna kadar kat malikleri kurulu kararlarının uygulanmasının durdurulması konusunda tedbir kararı verilmesi istenilmiştir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi 2013/184 Esas - 2014/239 Karar sayılı kararıyla site yönetimi tarafından 25/01/2014 tarihinde olağan genel kurul toplantısı yapılmış olup, yeni kat malikleri kurul kararlarının alındığı davacının talebinin 26/01/2013 tarihli olağan genel kurul toplantısında alınan kararların iptali olup, 2014 yılında olağan genel kurul toplantısı yapılarak yeni genel kurul kararı alınmış olup davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 2015/19686 Esas - 2016/4542 Karar sayılı ilamıyla “Dava, 26.01.2013 tarihli toplantıda alınan kararların iptali istemine ilişkin olup, davanın kat maliki tarafından Kat Mülkiyeti Yasasının 33.maddesinde öngörülen ... aylık süre içinde açıldığı, 25.01.2014 tarihinde kat malikleri kurulu toplantısı yapılmasının davanın konusuz kalmasına sebebiyet vermeyeceği dikkate alınarak bu toplantıda alınan kararların Kat Mülkiyeti Yasası ve yönetim planı hükümleri çerçevesinde değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Denilerek bozulmasına hükmetmiştir.

Mahkemece; davacı ... , ... ve ...'ın açmış oldukları davanın aktif husumet yokluğu nedeni ile HMK'nın 115/2. maddesi gereğince usulden reddine, davacı ...'ın açmış olduğu davanın reddine, davacı ...'in açmış olduğu davanın kabulü ile, ... Sitesinin 26/01/2013 tarihli toplantısında alınan kararlarının iptaline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kat malikleri kurul kararının iptali ile hakimin müdahalesi istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacı ... , ... ve ...'ın açmış oldukları davanın aktif husumet yokluğu nedeni ile HMK'nın 115/2. maddesi gereğince usulden reddine, davacı ...'ın açmış olduğu davanın reddine, davacı ...'in açmış olduğu davanın kabulü ile, ... Sitesinin 26/01/2013 tarihli toplantısında alınan kararlarının iptaline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kat malikleri kurul kararının iptali ile hakimin müdahalesi istemine ilişkindir.

6100 sayılı HMK'nın geçici 3. madde .... fıkrasına göre; bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2.'nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. 2. fıkrasına göre; bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454.'üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez. 3. fıkrasına göre; bu kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır.

Dosya içerisindeki belgelerin incelenmesinde; ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi, 21/02/2017 tarihli, 2016/725 Esas - 2017/220 Karar sayılı kararı her ne kadar tebliğden itibaren 2 hafta içinde bölge adliye mahkemesine istinaf kanun yolu açık olmak üzere verildiği anlaşılmışsa da aynı mahkemece daha önce 27.02.2014 tarihinde verilen 2013/184 Esas - 2014/239 Karar sayılı kararın Yargıtay 18. Hukuk Dairesince incelenerek 17/03/2016 tarihli 2015/19686 Esas - 2016/4542 Karar sayılı ilamıyla bozulmasına karar verildiği görülmekle; 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2. maddesi uyarınca bölge adliye mahkemelerinin görevli olmadığı ve 1086 sayılı HUMK'nın uygulanması gerektiğinden ilgili kararın istinaf yoluna değil temyiz yoluna tabi olduğu tespit edilmiştir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi 2016/725 Esas - 2017/220 Karar sayılı kararı, davalı vekiline 31.03.2017 tarihinde tebliğ edilmiş, ancak yasal 8 günlük süreden sonra 11.04.2017 tarihinde karar temyiz edilmiştir. Bu durumda HUMK'nın 437. maddesi hükmünde öngörülen 8 günlük temyiz süresi geçmiş bulunduğundan, ....6.1990 gün ve 1989/3 Esas - 1990/... Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca temyiz isteminin süreden REDDİNE, temyiz harcının istek halinde iadesine 18/02/2019 günü oy çokluğu ile karar verildi.

Temyiz incelemesinde 1086 sayılı HUMK’nın uygulanması gerektiği, sulh mahkemesi kararlarının temyiz süresinin tebliğden itibaren 8 gün olduğu açıktır.