muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2906, Karar No: 2022/2603, Tarih: 11.05.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/2906 E.  ,  2022/2603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Muğla 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davacı şirket ile Fethiye Belediyesi arasında 15.02.2013 tarihli Fethiye Belediyesine ait katı atık düzenli depolama tesisinin 19 ay 11 gün süreli işletilmesi konulu sözleşme imzalandığını, davacı şirketin işi 1 yılda bitirerek Fethiye Belediyesine teslim ettiğini ancak sözleşme gereği tahakkuk etmiş hak ediş alacaklarının ihtara rağmen ödenmediğini, bunun neticesinde Fethiye 1. İcra Müdürlüğü 2014/3196 sayılı dosyası ile icra takibine başlandığını, davalı belediyenin itirazı üzerine itirazın iptali için Fethiye 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde dava açıldığını ve 2014/574 esas sayılı dosyadaki 14.04.2015 tarihli kararla 6360 sayılı kanunun geçici 1/8 maddesi uyarınca sorumluluğun Muğla Büyükşehir Belediyesine ait olduğu gerekçesi ile davanın reddedildiğini, bu kararın kesinleştiğini, bunun üzerine davalı ... Belediyesine aynı alacağın tazmini için Muğla 1.İcra Müdürlüğü 2015/4189 e. sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, itiraz üzerine takibin durduğunu, itirazın iptali, takibin devamı ve asıl alacağın %20’sinden az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; dava konusu edilen hak ediş raporlarının hepsinin müvekkili Belediye Başkanlığının tüzel kişiliği kurulmadan önce doğmuş alacaklar olduğunu, bahsi geçen borçların davalıya devredildiğine dair Muğla Valiliği Devir ve Paylaştırma Komisyon Kararı da bulunmadığını, Fethiye Belediyesinin 5360 sayılı Yasa gereğince kapanan belde Belediyelerinden de olmadığını, tüzel kişiliğinin halen devam ettiğini, dava dışı olan Fethiye Belediye Başkanlığınca yapılan dava konusu hizmet alım ihalesi işinin ödeneğinin 4734 sayılı Kanunun 5.maddesi gereğince ihaleyi yapan kurum olan Fethiye Belediyesi nezdinde bulunduğunu, dava konusu işin gerçekte yapılıp yapılmadığının da bilinmediğini, HMK gereğince bu hususun davacı tarafından ispat edilmesi gerektiğini belirterek davanın reddine, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; takibin 492.586,07 TL asıl alacak ve 55.142,57 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 547.728,73 TL üzerinden devamı ile icra inkar tazminatı isteminin reddine dair verilen davanın kısmen kabulü kararı taraf vekillerince istinaf edilmiştir. Tarafların istinaf başvurularını inceleyen İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21.Hukuk Dairesince, davacının istinaf başvurusunun reddine, davalının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, katı atık düzenli depolama tesisinin işletilmesi işine ilişkin olup davacı tarafından yapmış olduğu işin karşılığı olarak tahakkuk eden bir kısım hak ediş bedelinin ödenmesi talep edilmektedir. Dava konusu sözleşme kapsamındaki işin yapıldığı ilgili belediyelerce düzenlenen ve imzalanan dosya kapsamındaki hak edişlerden de anlaşılmaktadır.

6360 sayılı Kanunla Fethiye Belediyesine ait dava konusu işin Büyükşehir Belediyesine devredildiği hususu sabittir. Nitekim Büyükşehir Belediyesince dava konusu sözleşme uyarınca düzenlenmiş hak edişler mevcuttur. Davacı tarafından Fethiye Belediyesine açılan dava, dava konusu işin büyükşehir belediyesine devri nedeniyle reddedilmiştir. İşbu karar kesin hüküm olmasa da kuvvetli delil niteliğindedir. İşin yapıldığı hususunda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kanun gereği alacak ve borçları Muğla Büyükşehir Belediyesine devredilen Fethiye Belediyesi ile yapılan sözleşme uyarınca yapılan işin bedelinin büyükşehir belediyesinden alınması gerektiğine karar verilmesi ve bu yönde davacı taleplerinin değerlendirilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21.Hukuk Dairesi kararı usul ve yasaya aykırı görüldüğünden davacı yararına BOZULMASINA, HMK 373/2. maddesi gereğince dosyanın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21.Hukuk Dairesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 11.05.2022 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan hak ediş alacağına ilişkin itirazın iptali istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın istinafı üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile kararın kaldırılmasına ve davanın reddine dair verilen karar davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacı ile dava dışı Fethiye Belediyesi arasında 15.02.2013 tarihli Fethiye Belediyesine ait katı atık düzenli depolama tesisinin işletilmesine ilişkin sözleşme imzalanmış olup, davaya konu hakediş alacağı talebi de bu sözleşmeye dayanmaktadır.

Davacı ile dava dışı Fethiye Belediyesi arasında 15.02.2013 tarihli Fethiye Belediyesine ait katı atık düzenli depolama tesisinin işletilmesine ilişkin sözleşme imzalanmış olup, davaya konu hakediş alacağı talebi de bu sözleşmeye dayanmaktadır.

06/12/2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan On Üç İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Altı İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesinin 26. fıkrasında, bu Kanun'la tüzel kişiliği kaldırılan belediye, il özel idaresi ve köylerden oluşan veya bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten itibaren amaçları ortadan kalkacak olan mahalli idare birliklerinin, ilk mahalli idareler genel seçiminden önce tüzüklerindeki hükümlere göre tasfiye olacağı; tüzüklerinde hüküm bulunmayan hallerde bu Kanun'un devir, tasfiye ve paylaştırmaya ilişkin hükümlerinin uygulanacağı düzenlemesine yer verilmiştir. Yine aynı Kanun'un geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında ise; bu Kanun'daki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonunun kurulacağı, bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonların da kurulabileceği belirtilmiştir.

6360 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi sonrasında davaya konu sözleşme konusu işin sözleşmenin tarafı olan Fethiye Belediyesinde mi, yoksa davalı ... Belediyesinde mi kaldığı uyuşmazlık konusudur. Kanunun geçici 1. maddesi gereğince kurulan devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonunun bu konularda karar alması gerekmektedir. Dosya arasında bulunan komisyonun 24.03.2014 tarihli kararına göre sözleşme konusunun devredilmediği gerekçesiyle dava reddedilmiş ise de, bu kararda sadece 21.05.2001 tarihli borcun devri yer almaktadır. Bu kararda davaya konu sözleşmeden hiç bahsedilmediği gibi sözleşme konusuna ilişkin konu bazlı bir devirden de bahsedilmemektedir. Bu kararın öncesi bulunmamakta olup, davaya konu sözleşme konusunda hangi kararın alındığı anlaşılmamaktadır. Bu haliyle bu komisyon kararına dayanarak karar verilmesi eksik incelemeye dayalı olacaktır.

Öte yandan her ne kadar davacının dava dışı Fethiye Belediyesine karşı açmış olduğu dava reddedilmiş ise de, her iki davanın tarafları farklı olduğundan kesin hüküm oluşturmayacaktır.

Bu durumda 15.02.2015 tarihli sözleşme konusu işin Muğla Valiliği’nden açık bir şekilde sorularak ve buna ilişkin komisyon kararı varsa tümü istenerek, sözleşme konusu işin kimin üzerinde kaldığı veya kime devredildiği kesin bir şekilde belirlendikten sonra sonucuna göre bir karar vermek gerekmekte olup, kararın bu nedenle bozulması gerektiği düşüncemle, bu durum ortaya çıkarılmadan davalının sorumlu tutulması sonucunu doğuran gerekçe ile bozulmasına ilişkin sayın çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2011/19817, Karar No: 2012/15534, Tarih: 07.06.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/19817 E.  ,  2012/15534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Manisa 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :29.03.2011
Yargıtay — Esas No: 2012/1533, Karar No: 2012/9334, Tarih: 12.12.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/1533 E.  ,  2012/9334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Töre saikiyle kardeşini öldürme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : 1-Töre saikiyle kardeşini öldürme suçundan; TCK.nun 82/1-d-k, 62/1, 53/1-2, 63, 54 maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası.

2-6136 sayılı Kanunun 13/1; TCK.nun 62, 52/2, CMK.nun 231/5-11 maddeleri uyarınca 10 ay hapis 500 TL adli para cezası ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan 5271 sayılı CMK.nun 231/12 maddesi uyarınca kurulan, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar temyizi kabil olmayıp, itiraz yasa yoluna tabi bulunduğundan, mahallince değerlendirme yapılmak üzere temyiz incelemesi dışı bırakılmıştır.

2-Sanık ... hakkında töre saikiyle kardeşini kasten öldürmek suçundan kurulan hükme yönelik olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, düzeltme nedeni saklı kalmak kaydıyla oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin,takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış,savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede delillerin yanlış değerlendirildiğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, oluşa ve dosya içeriğine göre, töre saikiyle insan öldürme suçunun unsurları oluşmadığı halde sanık hakkında TCK.nun 82/1-k bendi uyarınca hüküm kurulması yasaya aykırıysa da, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322 maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 82/1-k bendinin çıkartılmasına karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN ve resen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 12/12/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.

12/12/2012 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii avukat ...'nun yokluğunda 13/12/2012 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/3017, Karar No: 2014/12174, Tarih: 04.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/3017 E.  ,  2014/12174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9481, Karar No: 2017/3041, Tarih: 02.11.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/9481 E.  ,  2017/3041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, davalı yüklenicinin süresinde inşaatı teslim etmediğini ileri sürerek, gecikme tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamından, davalının süresinde bağımsız bölümleri teslim etmediği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dava, taraflar arasındaki 28.07.1997 günlü düzenleme şeklindeki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Davacı arsa sahibi, sözleşmede belirlenen sürede bağımsız bölümlerin teslim edilmediğinden bahisle gecikme tazminatının tahsilini istemiştir. Dosya kapsamına sunulan bilgi ve belgelerden taraflar arasındaki sözleşmenin, arsa sahiplerince açılan, Ankara Batı 5. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/350 Esas ve 2015/7 Karar sayılı davada, geriye etkili feshedildiği ve kararın derecaattan geçerek 10.10.2016 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır. Kural olarak, sözleşmenin geriye etkili feshi halinde, taraflar sadece sebepsiz zenginleşme hükümleri gereğince birbirlerine verdiklerini geri isteyebileceğinden; sözleşmenin ayakta olması halinde talep edilebilecek müspet zarar niteliğinde olan gecikme tazminatı istenemez.

İzah edilen nedenlerle, mahkemece davanın reddi yerine kısmen kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

2) Bozma nedenine göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, davalıdan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2745, Karar No: 2022/8130, Tarih: 11.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/2745 E.  ,  2022/8130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 20.06.2012 tarihinden, denetim süresi içinde ikinci suçun işlendiği 07.01.2015 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.11.2014 tarihli, 2013/830 Esas ve 2014/502 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; CMK'nin 231/11. maddesine göre hükmün açıklanmasına dair kararda, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3., CMK'nin 34 ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine imkan sağlayacak biçimde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerekirken; açıklanan ilkelere uyulmadan gerekçesiz hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 11.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5707, Karar No: 2018/11478, Tarih: 10.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/5707 E.  ,  2018/11478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının ....işçisi olarak çalıştığı dönemde kendisine yansıtılmayan ek ödemelerin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu ....personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 5189 Sayılı Yasa ile ....Personelinin parasal haklarının tespitinde ....Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 Sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 Sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle ....A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.