muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/9475, Karar No: 2010/14338, Tarih: 13.10.2010

Aynı yasanın mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ilişkin 108. maddesinde ise "(1) Tekerrür hâlinde işlenen suçtan dolayı mahkûm olunan;

a) Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasının otuzdokuz yılının,

b) Müebbet hapis cezasının otuzüç yılının,

c) Süreli hapis cezasının dörtte üçünün,

İnfaz kurumunda iyi halli olarak çekilmesi durumunda, koşullu salıverilmeden yararlanılabilir.

(2) Tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alman cezanın en ağırından fazla olamaz.

..." hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nın 50/5. maddesinde; "uygulamada asıl mahkumiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen para cezası veya tedbirdir" denilmektedir. TCK'nın 58. maddesinde ise tekerrür hükmünün uygulanması koşulları açıklanmıştır. Anılan 58. maddenin düzenleniş biçiminde hapis ve adli para cezası ayrımı yapılmamış olmakla birlikte, 6. fıkra uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin hükmün infaz biçimini düzenleyen 5275 sayılı Yasanın 108. maddesinden, bu infaz şeklinin yalnızca hapis cezalarına ilişkin bulunduğu anlaşılmakta ve aynı Yasanın adli para cezalarının infaz yöntemini gösteren 106. maddesinde de mükerrirlikle ilgili bir düzenlemeye yer verilmediği ve bu nedenle adli para cezaları hakkında anılan 58/6. madde ile uygulama yapılamayacağı anlaşılmaktadır.

İncelenen dosyada; TCK’nın 86/1, 87/3, 62, 50 maddeleri uyarınca hükmedilen 7.000 lira adli para cezası nedeniyle şartları oluşmamasına karşın aynı kanunun 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejminin uygulanmasına karar verilmesi kanuna aykırı görülmüştür.

Buna göre;

Adalet Bakanlığı’nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden Samsun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/12/2009 tarihli ve 2008/386 esas, 2009/785 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesinin 4.fıkrasının (d) bendi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, sanık hakkında TCK.'nın 58/6 maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın hüküm fıkrasından ÇIKARILMASINA, hükmün diğer bölümlerinin AYNEN KORUNMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/929, Karar No: 2010/1902, Tarih: 30.03.2010

**1. Ceza Dairesi         2010/929 E.  ,  2010/1902 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'yı taammüden ve töre saikiyle öldürmekten, kardeşi ...'i de öldürmeye teşebbüsten ve izinsiz silah taşımaktan sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (ALANYA) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09/06/2009 gün ve 85/154 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 17/04/2007 gün ve 2007/1-32-97 sayılı kararı uyarınca verilen cezaların infaz aşamasında 765 sayılı TCK.nun 68 ila 77 maddelerindeki ilkelere göre toplanmasına karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin eksik incelemeye, haksız tahrik hükmü ile lehe olan diğer yasa hükümlerinin uygulanmadığına, kanıtların değerlendirilmesinde hata yapıldığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, kısmen re’sen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), hükmolunan ceza miktarına ve tutuklulukta geçirilen süreye göre sanığın tahliye isteminin reddine, 30/03/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4535, Karar No: 2015/19082, Tarih: 02.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/4535 E.  ,  2015/19082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/08/2014

NUMARASI : 2013/1441-2014/1099

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile bir kısım davalı vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekili ve bir kısım davalı vekillerince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde,tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ve kamulaştırılan taşınmaz baraj gölü içinde kaldığından, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C maddesi uyarınca tapudan terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ve bir kısım davalı vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10496, Karar No: 2012/11400, Tarih: 12.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/10496 E.  ,  2012/11400 K.**

* DEFTER VE BELGELERI GIZLEMEK

* HÜKMÜN AÇIKLANMASININ GERI BIRAKILMASI

* ZARAR KAVRAMI

* VERGİ USUL KANUNU (213) Madde 13

* VERGİ USUL KANUNU (213) Madde 359

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 231

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: VERGİ DENETİMİ OLANAĞINI KALDIRAN DEFTER VE BELGELERİN GİZLENMESİ HALİNDE SOMUT BİR VERGİ ZİYAININ TESPİTİ OLANAĞI ORTADAN KALKTIĞINDAN, MÜKELLEFİN SORUMLULUĞUNU KALDIRACAK OLAN VE 213 SAYILI YASANIN 13. MADDESİNDE DÜZENLENEN DURUMLARDA VEYA KASTI ORTADAN KALDIRAN DİĞER HALLERİN KANITLANMASI DIŞINDA, MEFRUZ (SOYUT) VERGİ ZİYAI BULUNDUĞU KABUL EDİLMELİ, MÜSPET (SOMUT) VERGİ ZİYAININ VARLIĞI ARANMAMALIDIR. BU NEDENLE DEFTER VE BELGELERİN GİZLENMESİ SUÇUNDA, TARH EDİLEN VERGİ VE CEZALARIN EYLEMDEN DOĞAN ZARAR NİTELİĞİNDE BULUNMADIKLARI YANİ CMK’NIN 231. MADDESİNDE DÜZENLENEN HÜKMÜN AÇIKLANMASININ GERİ BIRAKILMASI MÜESSESESİ-NİN UYGULANMASINA ENGEL OLUŞTURABİLECEK SOMUT BİR ZARARIN MEYDANA GELMEDİĞİNİN KABUL EDİLMESİ GEREKTİĞİ GÖZETİLMELİDİR.

Kırıkkale İş ve İdare Mahkemelerinin dosya içinde bulunan cevabi yazıları içeriği ve söz konusu mahkeme dosyalarının mahkemece dosya içine alınarak yapılan incelemede söz konusu defter ve belgelerin dava dosyalarında bulunmadığının belirtilmesi karşısında, tebliğnamedeki bu yönden bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) 5237 sayılı TCK’nın 7/2. maddesi gözetilerek; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. madde ve fıkrasında yapılan değişiklik denetime olanak sağlayacak biçimde hükmün gerekçe bölümünde tartışılıp lehe hükmün belirlenmesi gerektiği gözetilmeden anılan Yasa değişikliği yönünden bir değerlendirme yapılmadan hüküm kurulması,

a) 5237 sayılı TCK’nın 7/2. maddesi gözetilerek; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. madde ve fıkrasında yapılan değişiklik denetime olanak sağlayacak biçimde hükmün gerekçe bölümünde tartışılıp lehe hükmün belirlenmesi gerektiği gözetilmeden anılan Yasa değişikliği yönünden bir değerlendirme yapılmadan hüküm kurulması,

b) Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hakim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hakimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2011 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aran­mamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2002 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin gelir vergisi ile katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK’nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, sanığın halen vergi borcunu ödememesi nedeniyle koşulları bulunmadığından bahisle yazılı şekilde CMK’nın 231. maddesinin uygu­lanmaması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 12.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9214, Karar No: 2023/5004, Tarih: 15.11.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/9214 E.  ,  2023/5004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/384 E. 2016/39 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2016 tarihli ve 2015/384 Esas, 2016/39 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 26.10.2020 tarihli ve 2016/148016 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği;

1.Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2.Sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine,

3.Diğer temyiz sebeplerine,İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 26.10.2020 tarihli ve 2016/148016 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği;

1.Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2.Sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine,

3.Diğer temyiz sebeplerine,İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemenin Kabulü

1."Mahkememizce yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; olay tarihinde sanığın arkadaşı ile şakalaşırken arkadaşının sanığa ait şapkayı havaya atması sonucu şapkasının (Türk İslam Eserleri ve Etnoğrafya müzesi olarak kullanılan 1310 yılında İlhanlı'lar tarafından yapılmış olan 2863 sayılı Yasa kapsamında bulunan) Yakutiye Medresesinin çatısına düştüğü, sanığın şapkayı bulunduğu yerden almak için medrese tırmandığı, tırmanma neticesinde mederese üzerindeki taşların dökülmesine sebebiyet verdiği bu nedenle sanık hakkında tarihi yapıya zarar vermekten dolayı 2863 sayılı Yasanın 65/a ve TCK'nın 21/2 maddeleri uyarınca cezalandırılmasının talep edildiği, sanık savunmasında suçlamayı kabul etmediği, yapıya bilerek zarar vermediğini, şapkasını almak maksadıyla yapıya tırmandığını kabul ettiği, sanığın zarar verme kastı ile hareket ettiğinin sabit olmadığı, şapkasını almak maksadıyla tırmandığı, yapıya tırmanmasının doğru bir hareket olmadığı, ancak bu hareketi neticesinde yapının zarar göreceğini bilmesinin mümkün olmadığı, suçun olası kastla işlenebilmesi için hareketin bilerek ve istenerek yapılması, neticenin öngörülmesi ve buna rağmen fiilin işlenmesi gerektiği, sanığın eyleminin değerlendirilmesinde eylemin basit bir tırmanmadan ibaret olduğu, zarar verici başkaca bir maddi olgunun bulunmadığı, sanığın yapıya zarar verme hususunda bilinçli bir hareketinin olmadığı, olayın meydana geliş şekli, sanık savunması nazara alındığında sanığın yüklenen fiil açısında kasten ya da olası kastla hareket ettiğinin sabit olmaması nedeniyle beraatine karar vermek gerektiği sonucuna varılmakla aşağıdaki hüküm kurulmuştur.

" denilmektedir.

2. Sanık savunmasında; "Ben bu konuda daha önce ifade verdim o ifadelerim doğrudur aynen tekrar ederim. Bana hediye edilen eşyayı arkadaşım fırlattı ben de almak için tırmandım geri inerken o esnada ayağım kaydı ayağımın kayması üzerine kopan parça yere düştü, ben çok pişmanım suç işleme kastım yoktu, ben suçsuzum öncelikle beraatimi talep ederim." demiştir.

IV. GEREKÇE

" denilmektedir.

2. Sanık savunmasında; "Ben bu konuda daha önce ifade verdim o ifadelerim doğrudur aynen tekrar ederim. Bana hediye edilen eşyayı arkadaşım fırlattı ben de almak için tırmandım geri inerken o esnada ayağım kaydı ayağımın kayması üzerine kopan parça yere düştü, ben çok pişmanım suç işleme kastım yoktu, ben suçsuzum öncelikle beraatimi talep ederim." demiştir.

IV. GEREKÇE

1.Olay günü saat 23.40 sıralarında Yakutiye Medresesi girişine zarar verildiği yönündeki ihbar üzerine kolluk ekiplerince olay yerine intikal edildiği, sanığın arkadaşı ile şakalaşırken şapkasının çatıya düştüğünü, onu almak için girişte bulunan kolona tırmandığını, dengesini kaybederek yere atladığı esnada kolondaki taşların bir kısmının düştüğünü beyan ettiği hususunun tutanak altına alındığı, Müze Müdürlüğü raporunda Türk-İslam Eserleri ve Etnografya Müzesi olarak kullanılan, Yakutiye Medresesinin tescilli olduğu, medresenin giriş kapısının sağ tarafında bulunan sütunun incelenmesinde kopan parçaların küçük olması nedeniyle tam yerinin tespit edilemediği, daha önceden iklim şartları nedeniyle yıprandığı ve çatladığı, olay sırasında da üzerine binen basınçla koptuğunun düşünüldüğü, tarihi yapıya az da olsa zarar verildiğinin belirtildiği, sanığın savunmasında, olay günü arkadaşı Emrullah ile şakalaşırken şapkasını arkadaşının çatıya fırlattığını, kendisinin de almak için medrese girişindeki kolona çıktığını, dengesini kaybedip atladığını, tarihi yapıya zarar verme kastının olmadığını beyan ettiği, tanık Emrullah'ın kolluktaki beyanının da aynı doğrultuda olduğu dosya kapsamında, sanığın suç kastının olmadığı anlaşıldığından, mahkemece sanığın beraatine karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Erzurum 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2016 tarihli ve 2015/384 Esas, 2016/39 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5466, Karar No: 2016/8943, Tarih: 26.05.2016

**22. Ceza Dairesi         2016/5466 E.  ,  2016/8943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/02/2016 tarih ve 2014/239273 sayılı yazıları ile hükümlü ... hakkında ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/03/2006 tarih ve 2003/579 esas, 2006/1272 sayılı uyarlama kararı ile ilgili bir karar verilmediğinden tebliğname düzenlenmeksizin dairemizce gönderilen yazı ve dosyanın incelenmesinde,

Sanık ... hakkında hırsızlık ve kimliği hakkında yalan beyanda bulunmak suçlarından açılan dava üzerine ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/11/2003 tarih ve 2003/579-1272 sayılı kararıyla 765 sayılı TCK'nın 492/1 ve 343/2 maddelerine göre verilen mahkumiyet kararının kesinleşmesinden sonra aynı mahkeme tarafından hırsızlık suçu ile ilgili 15/06/2005 tarihli, kimliği hakkında yalan beyanda bulunmak suçu yönünden de 17/03/2006 tarihli ek kararlarla ayrı ayrı uyarlama yönünden değerlendirme yapılmış olup her iki ek kararın kanun yararına bozma istemiyle gönderildiği Yargıtay 6. Ceza Dairesi 2014/1442-1845 sayı ve 12/02/2014 tarihli kararda, bozma istemine konu her iki ek kararın usulüne uygun tebliğ edilmediğinden kesinleşmediğini bu nedenle bozma isteğinin reddine, gerekli işlemlerin yapılmasından sonra her iki dosyanın ayrı ayrı tebliğname düzenlenerek gönderilmesine karar vermiş, mahkemesince tebligat yapılarak kesinleştirilen 15/06/2005 tarihli ek kakar Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/238468 sayı ve 21/06/2015 tarihli tebliğnamesiyle dairemize bozma istemiyle gönderilmesi üzerine Dairemizin 02/10/2015 tarih ve 2015/18709-4764 sayılı kararıyla talep gibi bozulmasına karar verilmiş olup 17/03/2006 tarihli ek kararın bu tebliğnamede bozma istemine konu edilmediğinin anlaşılmasına göre, bozma kararı verilen 15/06/2003 tarihli ek karardan ayrı olarak kimliği hakkında yalan beyanda bulunmak suçu ile ilgili verilerek kesinleşen 17/03/2006 tarihli ek karar konusunda da kanun yararına bozma isteminde bulunup bulunulmayacağının takdiri ile bozma istenmesi halinde de suç vasfına göre görevli daireye gönderilmesinin sağlanması için dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/151, Karar No: 2010/1043, Tarih: 23.02.2010

**1. Ceza Dairesi         2010/151 E.  ,  2010/1043 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'ı töre saikiyle öldürmekten ve izinsiz silah taşımaktan sanık ..., işbu suça iştirakten sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüklerine ilişkin İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09/06/2009 gün ve 169/174 sayılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; kararda açıklanan nedenle duruşmasız olarak incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a) Sanık Haki hakkında verilen beraat kararının kesinleştiği anlaşıldığından, sanık Hakim müdafiinin temyiz isteminin reddine,

b) Yasal süresi içerisinde talepte bulunulmadığından, sanıklar Burhan ve Ercan müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK.nun 218.maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, oluşa soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların nitelikleri tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin, sanık ... yönünden suç niteliğine, meşru savunmaya vesaireye, sanık ... yönünden sübuta, suç niteliğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre göz önüne alındığında sanıklar müdafiinin tahliye talebinin reddine, 23/02/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.