muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12110, Karar No: 2023/8975, Tarih: 23.10.2023

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İzmir 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.11.2016 tarihli ve 2016/415 Esas, 2016/925 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/734, Karar No: 2010/7240, Tarih: 13.04.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/734 E.  ,  2010/7240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kartal 2.Aile Mahkemesi

TARİHİ :9.3.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün kişisel ilişki yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 13.4.2010 günü temyiz eden davacı vekili Av. A..G.. geldi. Karşı taraf davalı ile vekili gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Türk Medeni Kanununun 182/2 ve 324/2.maddeleri uyarınca kişisel ilişki düzenlenmesinde çocuğun sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur. Toplanan delillerden ve özellikle baba hakkında düzenlenen iddianame içeriğinden ve küçük Gizem'in tercihi de dikkate alınarak her iki çocukla baba arasında kişisel ilişkinin kurulması halinde huzurlarının tehlikeye gireceği, fikri gelişimlerinin olumsuz etkileneceği anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenlerle davalı ile küçükler arasında kişisel ilişki kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, duruşma için takdir olunan 750.00 TL. vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.04.2010 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2008/1554, Karar No: 2008/5245, Tarih: 03.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/1554 E.  ,  2008/5245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptila tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 16.Hukuk Dairesinin 11.07.2002 gün ve 2002/2006-8594 sayılı bozma kararında özetle; "Yapılan inceleme ve araştırmanın yetersiz olduğu, davacının tutunduğu tapu kaydının çekişmeli parseli kapsadığı bildirilmişse de, bilirkişi beyanın yetersiz olduğu, bu beyanın denetlenmesi, çekişmeli taşınmaz yönünü nasıl sınır okuduğunun araştırılması gerektiği, bu nedenle yeniden yapılacak keşifte tutunulan tapu kaydı uygulanarak zemindeki yerlerinin belirlenmesi, yerel bilirkişi sözlerinin komşu parsel kayıtları ile denetlenmesi, bilinmeyen sınırlar konusunda taraf tanıklarının bilgilerine başvurulması, tapu kaydının çekişmeli parseli kapsadığı saptanırsa, tapu kaydı maliki ile davacı arasında irs ilişkisinin kurulması, fen bilirkişiye keşfi izlemeye yeterli rapor ve kroki alınması" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulmuş, ... 09.05.2003 günlü dilekçesiyle taşınmazın kendisine ait olduğu davacının icar karşılığı kullandığı, taşınmazın kendi adına tescili istemiyle davaya katılmış, davasını takipsiz bırakmışsa da, Hazinece yargılamaya devam edilerek katılan gerçek kişinin davasının da reddini istemiştir. Mahkemece davacı ve katılan gerçek kişilerin davalarının REDDİNE karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapuya dayalı tapu iptal tescile ilişkindir.

Çekişmeli ... köyü 1360 sayılı parselin bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1942 yılında yapılıp 07.08.1942 tarihinde köyde ilan edilerek 07.11.1942 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra ilk tahditin aplikasyonu ve sınırlandırması Yargıtay 2. Hukuk Dairesi Başkanın hakem sıfatıyla verdiği karar ile iptal edilen ormanların kadastrosu 1976 yılında yapılıp ekip çalışmaları 15.09.1976 tarihinde, itirazları inceleyen 7 numaralı Orman Kadastro Komisyonu işlemleri ise 09.12.1976 tarihinde ilan edilmiştir. 36 numaralı orman kadastro komisyonunca 1988 yılında aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması yapılıp 15.06.1989 tarihinde ilan edilmiştir.

Mahkemece, kesinleşmiş orman kadastro tutanakları ve haritaları, arazi kadastro paftası ile makiye ayırma tutanaklarının uygulanmasına dayalı araştırma inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla, çekişmeli parselin kısmen 3116 sayılı yasa hükümlerine göre 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastro sınırları içindeyken, 1976 yılında 7 numaralı orman kadastro komisyonuna bağlı 4 numaralı ekip tarafından düzenlenen 03.06.1976 tarihli tutanakta açıklandığı üzere 1942 yılında yapılan orman kadastrosunun Yargıtay 2. Hukuk Dairesi Başkanının Hakem sıfatıyla verdiği 19.12.1947 tarih ve 208 sayılı kararıyla iptal edildiğinden söz edilerek yeni baştan orman kadastrosunun yapıldığı, taşınmazın bu işlemde orman sınırları dışında bırakıldığı, 1952 yılındaki makiye ayırma işlemiyle makiye ayrılan yerler dışında kaldığı, 1988 yılında yapılıp 1992 yılında kesinleşen genel arazi kadastrosunda vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına yapılan kadastro tesbitine bir kısım gerçek kişilerin ve itiraz edip dava açtıkları, Hazinenin bu davaya asli müdahil olarak katıldığı, gerçek kişilerin davaların reddine, ... yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği koşullarının oluşmadığının belirlendiği gerekçesiyle Hazinenin davasının kabulü ile taşınmazın Hazine adına tesciline ilişkin Kadastro Mahkemesinin 24.10.1995 gün ve 1995/56-259 sayılı kararının Yargıtay denetiminden de geçtikten sonra kesinleşmesiyle Hazine adına tescil edildiği, ...’in yargılamanın yenilenmesi talebinin de aynı mahkemenin 14.09.1999 gün ve 1997/76-185 sayılı kararıyla red edildiği belirlenerek, Kadastro Mahkemesi kararının davacı yönünden kesin hüküm oluşturacağı, bir an için somut olayda tapuya tutunduğundan kesin hüküm olduğu söylenmese dahi, kuvvetli delil teşkil edeceği, yerel bilirkişiler tarafından davacının tutunduğu tapu kaydının mevkii ve sınırları itibariyle çekişmeli parseli kapsadığı ve veraset ve taksim yoluyla davacıya geldiğini söylemişlerse de, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin teksarnıç mevkii olduğu, tapu tarihi itibariyle yerel bilirkişinin sınırlarda bulunduğunu söylediği kişilerin tapuda sınır olarak okunan kişiler olamayacağı ve çekişmeli taşınmazın çevresindeki taşınmazların Hazine adına hükmen tesciline karar verilen yerler olduğu dikkate alındığında yerel bilirkişi sözlerinin soyut olduğu, toplanan deliller ile çekişmeli parselin tapu kaydı kapsamında kaldığının söylenemeyeceği, davacı yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığı yönünde Kadastro mahkemesini kesinleşmiş kararının bulunduğu, yörede 1976 yılında, 7 numaralı orman kadastro komisyonu tarafından, Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin Hakem sıfatıyla verdiği 19.12

. Hukuk Dairesinin Hakem sıfatıyla verdiği 19.12.1947 gün ve 208 sayılı kararı ile 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunun iptal edildiğinden söz edilerek, 1942 orman kadastrosu yok sayılıp, yeniden orman sınırlandırması yapılarak taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmışsa da, 1942 orman tahditinin, sadece Yargıtay 2. Hukuk Dairesi Başkanının hakem sıfatıyla verdiği 19.12.1947 tarih, 208 sayılı kararla Vakıflar İdaresinin dayandığı Muratpaşa Vakfına ait tapulu taşınmazlar yönünden iptal edildiği, vakıf tapusu kapsamı dışında kalan tahdidin halen geçerliliğini sürdürdüğü, taşınmazın kısmen orman olarak sınırlandırılmasına ilişkin 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunun, bir başka orman kadastro komisyonunca yasal olmayan nedenlerle yok sayılıp, orman sınırları dışında bırakılması işleminin hiçbir yasal dayanağı olmayıp, bu işleme değer verilemeyeceği, taşınmazın kısmen 1942 orman kadastrosu ile orman olarak sınırlandırıldığı ve halen orman sınırları içinde olduğu, H.G.K.'nun 27.02.2002 gün 2002/1-19-97 sayılı kararında belirtildiği gibi" kesinleşen orman sınırları içine alınan eski tapu kayıtlarının yasal değerini yitireceği de gözetilerek davacı ve katılan gerçek kişilerin davalarının reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına, taşınmazın kısmen 1942 yılında yapılıp kesinleşmiş orman kadastro sınırları içinde olduğu belirlenmişse de, taşınmazın orman niteliğiyle tescili istemiyle Orman yönetimi yada Hazine tarafından bir dava açılmadığına göre. davacı gerçek kişinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden gerçek kişiye yükletilmesine, 03/04/2008 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23749, Karar No: 2014/6996, Tarih: 26.03.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/23749 E.  ,  2014/6996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Dörtyol Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :05.03.2013

NUMARASI :Esas no:2011/55 Karar no:2013/196

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, evliliğin iptaline ilişkin olup, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun, üçüncü kısmı hariç, ikinci kitabında yer almaktadır.

Görev, kamu düzenine ilişkindir. Mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun, 5133 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (m.118-395) kaynaklanan bütün davaların, aile mahkemeleri kurulan yerlerde bu mahkemelerce bakılacağını; aynı Yasanın 2. maddesi de, aile mahkemesi kurulmayan yerlerde bu kanun kapsamına giren dava ve işlerin asliye hukuk (aile) mahkemelerinde bakılacağını hükme bağlamıştır. Şu halde Aile Mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde davanın Aile Mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerekir. (H.G.K. 16.11.2005 tarih ve 2/673-617 sayılı kararı) Bu açıklama karşısında; davaya “Aile Mahkemesi” sıfatıyla bakılması gerekirken, bu husus düşünülmeden Asliye Hukuk Mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.03.2014 (Çrş)
Yargıtay — Esas No: 2021/15263, Karar No: 2021/16144, Tarih: 06.10.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/15263 E.  ,  2021/16144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın kardeşi olan Tarık Yat adına tapuda kayıtlı taşınmazın sınırları içinde bulunduğunu zannettiği 3 adet ağacı kesmesi eyleminde mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen fen bilirkişi raporunda suça konu ağaçların kesildiği yerin dere yatağı olarak bırakılan alan içinde olduğunun belirtilmesi karşısında; Doğanşehir Mal Müdürlüğü vekilinin suçtan zarar gören sıfatıyla davaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunduğu ve kararın tebliği üzerine hükmü temyiz ederek katılma iradesini ortaya koyduğu nazara alınıp, CMK'nın 238. maddesi gereğince davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek suçtan zarar gören Doğanşehir Mal Müdürlüğü vekilinin temyiz isteminin sanığın atılı suçu işlediği tüm dosya kapsamı itibariyle sabit olduğu halde ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verildiğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, katılan ... Müdürlüğü vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, 06.10.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23734, Karar No: 2013/278, Tarih: 15.01.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/23734 E.  ,  2013/278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazası sonucu oluşan sürekli iş göremezlik nedeniyle davacının manevi tazminat istemine ilişkindir.

Bu tür davalarda sigortalıda oluşan iş göremezlik oranının tazminat miktarını doğrudan etkileyeceği açıktır.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa’nın 19. maddesidir. Anılan maddeye göre iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiştir. Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 45. maddesinde sürekli iş göremezlik gelirinin iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya bağlanacağı bildirilmiştir.

Öte yandan 5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesine göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir.Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında

tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinde; Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çalışma gücü kaybı, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü, harp malullüğü sonucu meslekte kazanma gücü kaybı ile erken yaşlanma durumlarının tespiti talebinde bulunan sigortalılar ve hak sahipleri için, yürürlükten kaldırılan ilgili sosyal güvenlik mevzuatının 5510 sayılı Yasa’ya aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı, 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) ... c) Türk Silahli Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kurulunca inceleneceği bildirilmiştir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Somut olayda, davacı da oluşan zararı meydana getiren olayın ...’ca iş kazası olarak kabul edildiği, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı... Sosyal Güvenlik Merkezinin 1.3.2012 tarih 3943490 sayılı yazısında özetle: Davacının maluliyet işlemlerinin devam etmekte olduğu belirtildiği dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Bu durumda sigortalı yararına hükmedilecek maddi ve manevi tazminat miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle işçide oluşan sürekli işgöremezlik oranının 5510 sayılı Yasa'daki düzenlemeye uygun olarak hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin saptanması gerekmektedir.

Yapılacak iş; sigortalıda oluşan sürekli iş göremezlik oranını yukarıda açıklandığı şekilde yöntemince araştırıp sonucuna göre dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirilerek tazminat miktarını belirlemekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; sigortalıda oluşan sürekli iş göremezlik oranını yukarıda açıklandığı şekilde yöntemince araştırıp sonucuna göre dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirilerek tazminat miktarını belirlemekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ :Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 15/01/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10836, Karar No: 2014/21662, Tarih: 11.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/10836 E.  ,  2014/21662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı Yasa'ya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakları ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmesine, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkiler ile 1. fıkrada yazılı diğer hak yoksunluklarından cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı,sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, TCK'nın 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkraların hükümden çıkartılarak, yerine "Sanığın 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a, b, d, e bentlerinde belirtilen haklarından aynı maddenin 2.fıkrası uyarınca hapis cezasının infazının tamamlanıncaya, 53/1-c maddesinde yazılı haklardan ise anılan maddenin 3.fıkrası uyarınca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilmesine, diğer kişilere yönelik bu hakları bakımından aynı maddenin 2.fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" ifadesinin eklenmesi ve hükmün diğer bölümlerinin aynen bırakılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.12.2014 günü oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalif

KARŞI OY

Olay tarihinde Sulh Ceza Mahkemesinden alınan arama kararma istinaden sanığın evinde yapılan aramada, 233 adet bandrolsüz eser, 3124 adet CD kapak kartoneti, çoğaltmada kullanılan cihazlar ile güç kaynağının ele geçtiği, sanığın aşamalarda üzerine atılı suçlamayı kabul etmediği ve CD'leri satmadığını beyan ettiği, Mahkeme tarafından sanık hakkında 5846 sayılı Yasaya muhalefet suçundan hüküm kurulduğu görülmüştür.

İletişimin tespiti, kayda alınması, dinlenmesi ve sinyal bilgilerinin değerlendirilmesiyle ilgili 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kaııunu'nun 135.maddesindeki ...;