muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13444, Karar No: 2015/2705, Tarih: 16.02.2015

Bununla beraber, somut olayda hakkında 3 yıl 6 ay 18 gün süre ile uygulanan adli kontrol tedbirinden dolayı davacının (sanığın) maddi ve manevi olarak zarar gördüğü ve görmesi hayatın olağan akışına göre, tartışmasız ve aşikardır.

Genel olarak tutuklama sanığın yargılamada hazır bulunmasını, maddi gerçeğin araştırılmasını temin etmek veya yargılama neticesinde verilecek cezanın infazını sağlamak amacıyla başvurulan bir koruma tedbirdir. Bazı durumlarda tutuklama koruma tedbiri ile ulaşılabilecek sonuçlara daha hafif tedbirler yoluyla da ulaşılmak mümkündür. Adli kontrol tedbiri de uygulamada genel olarak sıkça başvurulan bu tedbirlerden bir tanesidir. 5271 sayılı CMK’nın 109 ve devamı maddelerinde tutuklama tedbirinin oranlılık (ölçülülük) kriteri çerçevesinde (CMK’nın 101/1. vd) uygulamasını sağlamak amacıyla tutuklama koruma tedbirine alternatif bir koruma tedbiri olarak düzenlenen adli kontrol kurumu ile, kişi özgürlüğünün en az şekilde sınırlandırılması yoluyla tutuklamanın sonuçlarına ulaşılması amaçlanmıştır. Kısaca, adli kontrolün amacı tutuklama koruma tedbirinde de genel olarak öngörülen, şüpheli veya sanığın kaçmasını, saklanmasını veya delilleri karartmasını önlemek, tanık ve mağdur veya başkaları üzerinde baskı yapılması girişimine engel olmak ve yargılamanın sağlıklı şekilde yapılmasını sağlamaktır. Tutuklama koruma tedbiri yönünden, başvurulan bu tedbirin ne kadar süreceği konusunda yasada azami bir kısım süreler belirlenmesine karşın, kanunda adli kontrol tedbirinin uygulanması açısından her ne kadar bir üst sınır belirtilmemiş ise de, bir koruma tedbiri olması nedeniyle, adli kontrol tedbiri de geçici olup, bunu haklı kılan şartlar ortadan kalkınca bu tedbirin de kaldırılması gerektiği kuşkusuzdur. Zira burada amaç, kural olarak kişi hürriyetini tam manasıyla sınırlandırmamak suretiyle veya daha geniş bir ifade ile kişinin belirlenen yükümlere uymak kaydıyla toplumsal ve bireysel yaşamını olağan şekilde sürdürmesine olanak sağlanmasıdır. Bu kapsamda tazminat talebine konu edilen dava konusu somut olayda, davacı hakkında uygulanan adli kontrolün Anayasanın 13. maddesinde öngörülen temel hakların sınırlandırılmasında geçerli olan ölçülülük ilkesinin ihlal edildiği anlaşılmaktadır. Ölçülülük ilkesi, genel bir ilke olup, adli kontrol tedbiri kapsamında yer alan yükümler açısından da geçerli olan bir ilkedir. Adli kontrol kararının verildiği hallerde, tutuklama kararının niteliğine ve somut olayın koşullarına göre; şüpheli veya sanık, birey hak ve özgürlüklerine en az müdahaleyi gerektiren yükümlere ve soruşturma ve kovuşturma konusu suçun niteliğine uygun düşen tedbirlere tabi kılınmalıdır. Kısaca ölçülülük ilkesi, temel hak ve özgürlüklere müdahale söz konusu olduğunda sınırlamada başvurulan aracın, amacı gerçekleştirmeye yetecek ölçüde olmasını gerektirir.

Tüm açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde, davacı hakkında uygulanan adli kontrol tedbiri nedeniyle oluştuğu anlaşılan zararın CMK'nın 141/1. maddesi kapsamında açıkça lafzi olarak belirtilmediği, ancak 18.06.2014 tarih ve 6546 sayılı kanunun 70. maddesiyle CMK'nın 141. maddesine eklenen 3. fıkradaki "Birinci fıkrada yazan hâller dışında, suç soruşturması veya kovuşturması sırasında kişisel kusur, haksız fiil veya diğer sorumluluk hâlleri de dâhil olmak üzere hâkimler ve Cumhuriyet savcılarının verdikleri kararlar veya yaptıkları işlemler nedeniyle tazminat

davaları ancak Devlet aleyhine açılabilir" şeklindeki düzenleme nazara alındığında, davacı (sanık) hakkında uzun süre uygulanan adli kontrol tedbiri açısından tutuklama ile serbest bırakma arasında düşünülen ve serbest bırakmanın oluşturabileceği zararları gidermek için uygulanan adli kontrolün bir aşamadan sonra seyahat özgürlüğünün sınırlandırıldığı, bu sınırlama ile kişi özgürlüğünün kısıtlanması olan tutuklama ile arasında bir derece ve yoğunluk farkı olduğu, davacıya uygulanan tedbirin seyehat özgürlüğünü kısıtlama tedbirini aştığı ve davacıyı özgürlükten yoksun bıraktığı, oranlılık ilkesinin ihlal edildiği ve kanun ile belirlenen amacın dışına çıkıldığı, zira aşamalarda ilgili tedbire yönelik olarak adli kontrol kararının kaldırılmasına ilişkin itirazlarda bulunulmasına karşın, hakim veya mahkemece oranlılık ilkesi bağlamında adli kontrol tedbiri uygulamasına devam edilip edilemeyeceği adli kontrol tedbiri ile öngörülen yükümlülüklerden sonuç alınıp alınmadığı tedbirin değiştirilip değiştirilmeyeceği veya daha hafif bir tedbirin uygulanması yoluyla amaçlanan hedefin gerçekleşip gerçekleşmeyeceği veya geçici olarak adli kontrol tedbirinden muafiyet konusunda etkin (veya etkili) bir değerlendirmenin yapılamadığı ve uygulanan tedbirin ölçüsüz hale geldiğinin anlaşılması karşısında, davacı hakkında ilk kararın verildiği 15.04.2010 tarihinden sonra uygulanmaya devam edilen adli kontrol tedbiri nedeniyle davacı yararına (hak ve nasafet ilkelerine uygun) makul oranda maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, davacı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak, BOZULMASINA, 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5252, Karar No: 2007/11296, Tarih: 14.12.2007

19. Hukuk Dairesi 2007/5252 E., 2007/11296 K.

**19. Hukuk Dairesi 2007/5252 E., 2007/11296 K.**

**- EKSİK HARÇ**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 409 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda, ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, taraflar arasında yapılan 02.02.2001 tarihli sözleşmenin 02.02.2004 tarihine kadar yürürlükte olmasına rağmen, davalının sözleşmede taahhüt ettiği alım satımı yapmadığını, kirası altında bulunan tüp bedellerine ilişkin faturaları ödemediğini, şirketlerinin tahsis ettiği tüplerden dolayı kira ve faiz alacağı toplamının 14.339.675.904 TL olup, bu alacak için girişilen icra takibine itiraz edilerek borcun ödenmediğini, ayrıca toplam 5.381.000.697 TL'lik faturalara konu borcun ödenmediğini, müvekkili şirketin kira alacak toplamının 19.720.776.601 TL olduğunu, diğer taraftan davalının taahhüdüne uymayıp mal satın almamasından dolayı müvekkilinin yoksun kaldığı kârın 17.136.454.570 TL olduğunu iddia ederek 19.720.776.601 TL kira ve faiz alacağının aylık %10 temerrüt faizi ile, 17.136.454.570 TL zararın ise 02.02.2004 tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, davaya konu sözleşmenin müvekkili şirket yetkililerince imzalanmadığını, sözleşme içeriğinde müvekkili şirketi herhangi bir borç ve yükümlülük altına alıcı bir hüküm bulunmamasına rağmen davacı şirketten alınan gazların parasının müvekkili şirket tarafından ödendiğini, davacı şirketin müvekkili şirkete veya işletmekte olduğu hastaneye bıraktığı tüplerin hepsini aldığını ve bedellerini tahsil ettiğini, sözleşmede faiz oranı belirlenmediğinden davacının %10 faiz isteyemeyeceğini, müvekkili şirketin tüm borcunu çeklerle faizi ile ödediğini, borcun sükut ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir. Mahkemece, davacının dava dilekçesinde dava ile ilgili taleplerini a-b bölümlerinde açıkladığı, (a) bölümündeki talebini 19.720.776.601 TL kira ve faiz alacağı olarak belirttiği, (b) bölümünde ise yoksun kalınan kâr ile ilgili talebine karşılık 17.136.454.570 TL gösterdiği, davasında toplam dava değerini göstermediği, toplam dava değeri 36.857.241.171 TL iken buna tekabül eden peşin 1/4 harç 497.572.755 TL olmasına karşılık davacının dava dilekçesinde (b) bendinde belirttiği 17.136.454.570 TL alacak üzerinden 1/4 peşin harç, 231.342.136 TL yatırdığı, davacının 3. celsede "iddiamız yoksun kalınan kâra ve faize ilişkindir." demek suretiyle dava dilekçesinin (a) bendindeki talebi ile ilgili dava harcını yatırmamakla alacağını (b) bendindeki kısma hasrettiği, özetle dava değerinin 17.136.454.570 TL kabul edildiği, ancak davacının yoksun kalınan kâr talebi ile ilgili hiçbir delil ve belge sunmadığı, bu iddiasını ispat edemediği gerekçesi ile sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece bir kısım talep yönünden harç yatırılmadığı gerekçesi ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, bu yön usul ve yasaya aykırıdır. Zira, peşin harcın yatırılmaması ya da eksik yatırılması halinde harcın ikmali konusunda davacıya uygun bir mehil verilmeli ve verilen mehile rağmen yine de harç ikmal edilmediği takdirde o kısımla ilgili talep yönünden dava takipsiz bırakılmış sayılacağından HUMK'nın 409. maddesinde öngörülen usule göre işlem yapılmalıdır. Ayrıca, davacı vekilinin 07.10.2004 tarihli duruşmadaki imzasız beyanı bilirkişi raporuna yönelik açıklamalardan ibaret olup, talebin bir kısmından vazgeçildiği anlamında yorumlanamaz. Mahkemece bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına (BOZULMASINA), peşin harcın istek halinde iadesine, 14.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1191, Karar No: 2020/2352, Tarih: 08.06.2020

**1. Hukuk Dairesi         2017/1191 E.  ,  2020/2352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil- tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın düzenlemiş olduğu rapor okundu, açıklamaları dinlendi, dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, inançlı işlem hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, 341 ada 2 parsel sayılı taşınmazını vergi borçları ve cezaları nedeniyle dava dışı aile dostu ...'a devrettiğini, taşınmazdaki kiracı ile anlaşmazlık yaşaması nedeniyle daha sonra davalı eşi...'nın dayısı davalı ...'a devrettiğini, davalı eşi... ile boşanmaya karar verdiklerini, ancak boşanma kararı kesinleşmeden davalı ...'nın dava konusu taşınmazı davalı ...'tan devraldığını, yapılan devirlerin muvazaalı olduğunu ileri sürerek taşınmazın tapusunun iptali ile adına tesciline, olmazsa tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., iddianın ancak yazılı delille ispat edilebileceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., davaya cevap vermemiş, duruşmalara da katılmamıştır.

Mahkemece, davacının sözleşmelerde taraf olduğu, yazılı delillerinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacının çekişme konusu eski 1980 parseli (yeni 341 ada 2 parsel) 21.08.2006 tarihinde, 170.000 TL bedelle, davaya dahil edilen ...'ye, ...'nin de 12.03.2010 tarihinde 171.000 TL bedelle davalı ...'a, Murat'ın da 03.06.2015 tarihinde 175.000 TL bedelle davalı ...'ya satış suretiyle temlik ettiği, davalı ...'nın davacının eşi olduğu kayden sabittir.

Bilindiği üzere, 05.02.1947 tarih ve 20/6 sayılı İBK uyarınca inançlı işlem iddiasının yazılı delille kanıtlanması gerekmektedir.

Somut olayda, davacı ile ilk el ... arasında düzenlenen 21.08.2016 ve 10.09.2013 tarihli imzası inkar edilmeyen belgelerin İBK'nın aradığı anlamda yazılı delil niteliğinde olduğu açıktır. Bu bağlamda ilk el ...'ye yapılan temlikin muvazaalı olduğu tereddütsüzdür.

Davacı, ikinci el Murat'ın, davalı eşi...'nın dayısı olduğunu iddia etmiştir. İyiniyet - kötüniyet iddiasının tanıkla kanıtlanabileceği açıktır.

Somut olayda taraflar tanık deliline dayanmışlar ve tanık isimleri de bildirmişler ancak tanıklar dinlenmemiştir.

Hal böyle olunca; tarafların bildirdiği tanıklar dinlenilerek, ikinci el Murat'ın, davalı eşi...'nın dayısı olup olmadığının açıklığa kavuşturulması, dayısı ise inançlı işlemi bilebilecek konumunda olduğundan, son malik... da davacının eşi olup durumu bilebilecek olduğundan iyiniyetli sayılamayacağından davanın kabul edilmesi, aksi halde varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca; tarafların bildirdiği tanıklar dinlenilerek, ikinci el Murat'ın, davalı eşi...'nın dayısı olup olmadığının açıklığa kavuşturulması, dayısı ise inançlı işlemi bilebilecek konumunda olduğundan, son malik... da davacının eşi olup durumu bilebilecek olduğundan iyiniyetli sayılamayacağından davanın kabul edilmesi, aksi halde varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davacının anılan nedenlerle yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8247, Karar No: 2023/1139, Tarih: 12.04.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/8247 E.  ,  2023/1139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/698 E., 2021/143 K.

DAVA TARİHİ : 27.01.2014

KARAR : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Batman 3. Asliye Hukuk (Ticaret) Mahkemesi

SAYISI : 2014/50 E., 2017/478 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düsünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davacı şirketin davalı ile birlikte diğer iki ortak tarafından 2008 yılında kurulduğunu, davalının prim borçları nedeniyle payını şirket müdürüne devrederek resmi olarak ayrıldığını, ancak davacı şirketle fiilen adi ortaklık şeklinde çalışmaya devam ettiğini, resmi ortak olmamasına karşın şirket adına dava dışı Biçer Mermer şirketiyle 14.01.2009 tarihinde sözleşme imzaladığını, bu şirketten alınan makinenin ortaklığa konu işte çalıştırıldığını, 13.01.2009 tarihinde taş arama işi için yapılan sözleşmeyi de davalının imzaladığını, ortak yapılan işten zarar edildiğini, ardından Kayapınar beldesinde yeni bir iş için sözleşme imzalandığını, davacı şirketin maden arama ruhsatının olmaması nedeniyle davalı adına maden arama ruhsatı çıkarıldığını, 12.06.2010-05.07.2010 tarihli sözleşmelerle davacı şirket müdürü ve davalının işletme esaslarını düzenlediklerini, davacı şirket tarafından jenaratör ve taş kesme makinesi alındığını, ruhsatın kendi adına çıkarılmasından faydalanarak davalının bilgi vermemeye başladığını, hesap vermediğini, kendilerine düşen payın verilmediğini ileri sürerek; adi ortaklığın ve malvarlığının tespitine, ortaklığın tasfiyesine ve hisselerine düşen payın ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı; mermer ocağı açma ruhsatının bulunduğunu, Kayapınar beldesindeki işletmede hiçbir ortağının bulunmadığını, davacının belgelerinin söz konusu taş ocağı ile ilgisinin bulunmadığını, davacı şirket ortaklığından 28.08.2008 tarihinde ayrıldığını, şirket ortakları ile hesaplaşarak bağını kopardığını, ortaklığın ispatına elverişli aylık hesap tablosu ibraz edilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı; mermer ocağı açma ruhsatının bulunduğunu, Kayapınar beldesindeki işletmede hiçbir ortağının bulunmadığını, davacının belgelerinin söz konusu taş ocağı ile ilgisinin bulunmadığını, davacı şirket ortaklığından 28.08.2008 tarihinde ayrıldığını, şirket ortakları ile hesaplaşarak bağını kopardığını, ortaklığın ispatına elverişli aylık hesap tablosu ibraz edilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; adi ortaklığın davacı tarafından ispat edilmesi gerektiği, tanık beyanlarının taraf beyanlarıyla uyumlu olmasına rağmen adi ortaklığın kurulduğuna yönelik kanaat oluşturmadığı, dava dilekçesinde yer alan davalının 2009 yılında davacı şirket adına yapılan bir kısım sözleşmeye imza atmasının adi ortaklığın yukarıda sayılan unsur çerçevesinde kurulduğunu ispata elverişli bulunmadığı, şirketin temsil sorunu niteliğinde olduğu, kaldı ki davacı şirketin maden ruhsatı bulunmamasından bahisle "davalının şahsında" yürütüldüğü beyanının adi ortaklığın ortak amaç ve işbu amaca ilişkin birlikte çalışma unsurlarının bulunmadığını gösterdiği, öte yandan davacı tarafın adi ortaklığa katılım payının neler olduğu, şayet emek katılımında bulunulmuş ise bunun nasıl ve hangi amaç etrafında ne surette gerçekleştiği hususlarında hiç bir beyanda bulunmadığı, adi ortaklığın usulünce kurulduğuna yönelik iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; davalının şirketten ayrılmasına karşın adi ortaklık şeklinde işlemlerin yürütüldüğünü, adi ortaklığa ilişkin yazılı sözleşme bulunmuyor ise de; davalının ortaklık adına sözleşme imzalamasının, Kayapınar'daki taş ocağına ilişkin davacı şirket müdürü ile tutanak düzenlemesinin, Af madencilik şirketi ile davacı şirket arasındaki sözleşme ve tutanakların ortaklık kurulduğunun göstergesi olduğunu, davalının Biçer mermer şirketi ile yapılan sözleşmede davacı şirket adına işlem yaptığını, bu şirketten alınan taş makinesinin Kayapınar'da kullanıldığını, davalı adına çıkarılan ruhsatın maliyetinin şirket müdürünün babası tarafından ödendiğini, davacı şirketin sermaye, davalının ise emek ortaya koyduğunu, davalı tanığı Latif'in ortaklığa ilişkin beyanda bulunduğunu, delillerle adi ortaklığın şartlarının gerçekleştiğini ileri sürerek, Mahkeme kararının kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; yazılı adi ortaklık sözleşmesi bulunmadığı, adi ortaklık ilişkisinin tanıkla ispatının mümkün olduğu, tanıklar taraflar arasında adi ortaklık ilişkisi bulunduğunu beyan etmiş ise de, davacı şirketin ortaklığa fiilen sermaye ya da emek sağladığının ispat edilemediği, bir kısım tanıklar işin sevk ve idaresinin davalıya ait olduğunu beyan ettiği, davacı tanıklarından muhasebe işlerini takip ettiği anlaşılan Munip'in çalıştığı dönem içinde kendisine taş ocağı ile ilgili bir belge sunulmadığının beyan ettiği, tanık beyanlarının tek başına adi ortaklık kurulduğunun kabulüne yeterli olmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde bildirdigi sebepleri tekrar ederek, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmistir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Temyize konu uyuşmazlık; taraflar arasında adi ortaklık kurulup kurulmadığı, buna göre tasfiyesinin yapılıp yapılmayacağına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Adi ortaklık sözleşmesi, iki yada daha fazla kişinin emeklerini ve mallarını ortak bir amaca erişmek üzere birleştirmeyi üstlendikleri bir sözleşme olup, adi ortaklık ilişkisi mutlaka sözleşme temeline dayanır. Adi ortaklık sözleşmesi yazılı yapılabileceği gibi sözlü de yapılabilir.

2. Her ne kadar adi ortaklık ilişkisi her hangi bir şekle bağlı değilse de, bu kural geçerlilik şekli bakımından söz konusu olup, ihtilaf çıktığında adi ortaklık sözleşmesinin varlığını ispat yükü, adi ortaklık ilişkisinin varlığını iddia edene düşer. Diğer bir anlatımla adi ortaklıkta yazılı sözleşme, geçerlilik koşulu değil bir ispat aracıdır.

3. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 200 maddesinin birinci fıkrası gereğince; bir hakkın doğumu, düşürülmesi, devri, değiştirilmesi, yenilenmesi, ertelenmesi, ikrarı ve itfası amacıyla yapılan hukuki işlemlerin, yapıldıkları zamanki miktar veya değerleri belirlenen miktarı geçtiği takdirde senetle ispat olunması gerekir. Sözü geçen maddenin ikinci fıkrası gereğince, senetle ispatı gereken hususlarda birinci fıkradaki düzenleme hatırlatılarak karşı tarafın açık muvafakati halinde tanık dinlenebilir.

4. Bununla birlikte, senetle ispatı gereken bir hukuki işlem hakkında delil başlangıcı varsa o hukuki işlem tanık dinlenerek de ispatlanabilir (6100 sayılı Kanun m.202/1). Delil başlangıcının varlığı halinde hakim, hem delil başlangıcı hem de dinlenen tanık veya diğer takdiri delilleri serbestçe değerlendirerek bir karar verecektir.