muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6581, Karar No: 2018/12101, Tarih: 17.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/6581 E.  ,  2018/12101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının Türk Telekom işçisi olarak çalıştığı dönemde kendisine yansıtılmayan ek ödemelerin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Yasanın 22. maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. Maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2570, Karar No: 2018/17367, Tarih: 14.11.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/2570 E.  ,  2018/17367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : ..., ...

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUK : ...

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Fiili işlediği sırada 12-15 yaş gurubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında, .... Devlet Hastanesinde görevli Ruh Sağlığı ve Hastalıkları uzmanı tarafından düzenlenen 09.01.2014 tarihli raporda, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince geliştiğinin tespit edildiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki 1 numaralı bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Suça sürüklenen çocuğun, suç tarihinde 6 yaşında olup beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan katılanı, silahtan sayılan havalı tüfekle, katılan hakkında düzenlenen adli rapora göre; yaşamını tehlikeye sokan bir duruma ve hayat fonksiyonlarını ağır (4.) derecede etkileyen kemik kırığına neden olacak şekilde yaraladığı olayda, birden fazla nitelikli halin ihlali ile atılı suçu işleyen suça sürüklenen çocuk hakkında, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi gereğince temel cezaya hükmedilirken, TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesi gereğince, sonuca etkili ve hakkaniyete uygun şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, 6 yaşındaki mağdurun, elinde tüfek olan suça sürüklenen çocuğa "atamazsın atamazsın" şeklindeki sözlerinin haksız tahrik niteliğinde kabul edilemeyeceği gözetilmeden, koşulları oluşmadığı halde TCK'nin 29. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

Kabule göre de;

3) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas - 2017/247 sayılı kararında da belirtildiği üzere, suça sürüklenen çocuğa ek savunma hakkı

tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14.11.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21534, Karar No: 2011/20742, Tarih: 05.12.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/21534 E.  ,  2011/20742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Karamürsel Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :15.09.2010
Yargıtay — Esas No: 2015/12046, Karar No: 2015/16761, Tarih: 17.09.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/12046 E.  ,  2015/16761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 12. İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/04/2015

NUMARASI : 2014/529-2015/204

Davacı, 20/03/1998 tarihinde Bağ-Kur sigortalılığının sona erdiğini, bu tarihten sonra Bağ-Kur'lu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili ve davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 20.03.1998 tarihinden itibaren 1479 sayılı yasa kapsamında Esnaf Bağ-Kur sigortalısı olmadığının tespitine istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının Bağ-Kur sigortalılığının 19.12.2012 tarihi itibariyle sona erdiğinin tespitine karar verilmiştir.

Dairemizin 2013/22694 E.,2014/19228 K. Sayılı 1.10.2014 tarihli bozma ilamında “Davacının ortağı olduğu Bal Yumurta Asım Sürme şirketi hakkında tasfiye kararı ve mahkeme kararına dayalı bir terkinin bulunup bulunmadığı, şirketin tasfiyesine karar verilip verilmediği araştırılmadan ve şirketin tasfiye edilmediğinin anlaşılması durumunda davacının şirket ortaklığından dolayı 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığının, 1479 sayılı Yasa'nın 3165 sayılı Yasa ile değişik 25/d maddesi gereğince devam edeceği ve bu durumda davacının önceden gelen sigortalılığının 1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılık olacağı…” belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamı sonrasında davacının Bal Yumurta Asım Süme unvanlı firmaya olan kaydının 23.11.1990-19.12.2012 tarihleri arasında devam ettiği tespit edilmiştir.

Ne var ki; 4.4.2015 tarihli 6645 sayılı Kanunun 56. maddesi ile 5510 sayılı Yasa’ya eklenen ve 23.4.2015 tarihinde yürürlüğe giren Geçici 63. maddede kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlarla tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanlardan, Kuruma kayıt ve tescilleri yapıldığı hâlde, bu maddenin yayımlandığı ayın sonu itibarıyla 12 ay ve daha fazla süreye ilişkin prim borcu bulunanların, bu sürelere ilişkin prim borçlarını, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ay başından itibaren üç ay içinde ödememeleri veya ilgili kanunları uyarınca yapılandırmamaları hâlinde, prim ödemesi bulunan sigortalıların daha önce ödedikleri primlerin tam olarak karşıladığı ayın sonu itibarıyla, prim ödemesi bulunmayan sigortalıların ise tescil tarihi itibarıyla sigortalılığı durdurulur. Durdurulan süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilmez ve bu sürelere ilişkin Kurum alacakları takip edilmeyerek bunlara Kurum alacakları arasında yer verilmez. Sigortalılıkları durdurulanlardan bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında çalışmaya devam edenlerin sigortalılıkları bu maddenin yayım tarihini takip eden ay başı itibarıyla yeniden başlatılır"şeklinde düzenleme getirilmiştir.

Davacının 1479 sayılı yasa kapsamında prim ödemesinin bulunup bulunmadığı dosya kapsamından anlaşılmamaktadır.

Yapılacak iş; uyuşmazlık konusunu 6645 sayılı Kanunun 56. maddesi ile 5510 sayılı Yasa’ya eklenen ve 23.4.2015 tarihinde yürürlüğe giren Geçici 63. madde kapsamında değerlendirerek, davacının 20.3.1998 tarihinden itibaren sigortalı sürelerine ilişkin, 1479 sayılı Yasa kapsamında yaptığı prim ödemelerinin karşıladığı sigortalılık süresi belirlenerek, 30.4.2015 tarihi itibarı ile 12 ay ve daha fazla süreye ilişkin prim borcu bulunup bulunmadığını belirlemek, var ise sigortalılığı o tarih itibariyle durdurmak ,uyuşmazlık konusu süreler için geçici 63. maddenin uygulama koşulları yok ise yani davacının ihtilaflı döneme ilişkin tüm prim ödemesini gerçekleştirmesi durumunda davanın reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9636, Karar No: 2015/8592, Tarih: 28.09.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/9636 E.  ,  2015/8592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 28.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12981, Karar No: 2013/3023, Tarih: 07.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/12981 E.  ,  2013/3023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın 14.3.2009/2010 vadeli kasko sigorta poliçesinin davalının acentesi tarafından düzenlendiğini, ancak poliçenin müvekkiline teslim edilmediğini, aracın poliçe tanziminden sonra 27.6.2009 tarihinde karıştığı trafik kazasında hasarlandığını, ihbara rağmen davalının hasarı karşılamadığını belirterek şimdilik 1.000 TL'nın 20.7.2009 tarihinden işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiş; 11.12.2009 tarihli replik dilekçesinde taleplerinin TTK'nin 1267.maddesinde öngörülen sigortacının poliçeyi teslim etme yükümlülüğüne uymaması nedeniyle müvekkilinin uğradığı zarara ilişkin olduğunu açıklamış; 3.6.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 10.250 TL daha artırarak toplam 11.250 TL'nın 20.7.2009 temerrüt tarihinden işleyecek avans faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, poliçenin 14.3.2009 tarihinde düzenlendiğini, kaza tarihine kadar hiç prim ödenmediğini, kazadan sonra 30.6.2009 tarihinde ilk ödemenin yapıldığını, prim ödenmeden sorumluluklarının başlamadığını, hasar miktarının fahiş olduğunu, temerrüde düşmediklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 9.860 TL'nın 6.8.2009 temerrüt tarihinden işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalı ... şirketinin rizikonun ihbarından sonra, davacı sigortalı tarafından 30.6.2009, 9.7.2009, 26.10.2009 ve 4.11.2009 tarihlerinde yapılan sigorta prim ödemelerini kabul edip, sözleşmeyi feshetmeyerek ayakta tutmasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 527,04 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 7.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10756, Karar No: 2015/11331, Tarih: 08.12.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/10756 E.  ,  2015/11331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2014

NUMARASI : 2009/355-2014/442

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.05.2009 gününde verilen dilekçe ile sözleşmenin iptali veya tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 23.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı mirasçıları vekili tarafından istenilmekle tayin olunan 08.12.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı mirasçıları vekili Av. H.. T.. ile karşı taraftan davalı şirket vekili Av. E.. A.. ve davalı asil A.. S.. geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.100,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacı mirasçılarından alınarak davalılara verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 08.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/554, Karar No: 2014/3075, Tarih: 13.05.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/554 E.  ,  2014/3075 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2013/388931

MAHKEMESİ : Adana 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 06/09/2012, 2011/181 (E) ve 2012/297 (K)

SUÇ : Annesini tasarlayarak ve töre saikiyle öldürme, çocuk yaştaki kardeşini töre sakiyle tasarlayarak öldürme, kardeşini töre sakiyle tasarlayarak öldürme, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde; lehe ve aleyhe delillerin gösterilip, etraflı bir şekilde tartışılarak, mahkumiyet ve beraat hükümlerine ulaşırken hangi delilin hangi delile hangi nedenlerle üstün tutulduğunun, sanık Halil (1987 doğumlu) hakkındaki mahkumiyet hükümlerinde, her bir maktule yönelik eylem ayrı ayrı değerlendirilip, eylemlerin tasarlayarak işlendiğine, olayda bütün maktullere yönelik töre saikinin bulunduğuna, haksız tahrikin bulunmadığına yönelik, denetime olanak verecek şekilde, tatmin edici gerekçeler gösterilmeyip, Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK.nun 34 ve 230. maddelerine aykırı olarak hükmün gerekçesiz bırakılması,

2- Sanığın maktul Hülya’ya yönelik eyleminden açılan kamu davasında, iddianamede ve esas hakkındaki mütalaada TCK'nun 82/1-e maddesinin gösterilmemiş olmasına karşın, ek savunma hakkı tanınmadan sanık hakkında 82/1-e maddesinin uygulanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3- Sanık Halil'in (1987 doğumlu) maktul Ferdi'ye yönelik eyleminden kurulan hükümde, uygulama maddesinin TCK'nun 82/1-a-k yerine, TCK'nun 81/a-k olarak hatalı gösterilmesi,

4- Beraat eden sanıklar H.. K.. (1957 doğumlu), M.. K.., İ.. K.. ve M.. A.. kendilerini vekalet akdine dayalı müdafii ile temsil ettirdikleri halde, lehlerine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Usule aykırı ve sanıklar müdafiilerinin ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair cihetleri incelenmeksizin öncelikle bu nedenle hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak CMUK.nun 321.maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 13/05/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.

15/05/2014 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı A.H. K.'nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık H.. K.. müdafii Avukat A. K.'nın yokluğunda 15/05/2014 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/2243, Karar No: 2013/2288, Tarih: 09.04.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/2243 E.  ,  2013/2288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih ve 2013/1 sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 14.maddesini değiştiren 6110 sayılı Yasa'nın 8.maddesinde, daireler arası işbölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirmenin esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesine göre, uyuşmazlık; TMK'nın 636. maddesi uyarınca terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesi sırasında düzenlenen sıra cetveline itiraza ilişkin olup, İİK hükümlerince düzenlenmiş bir sıra cetveli bulunmadığından, hükmün temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 09.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.