muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15180, Karar No: 2014/21015, Tarih: 28.10.2014

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2612, Karar No: 2009/4850, Tarih: 02.04.2009

**21. Hukuk Dairesi         2009/2612 E.  ,  2009/4850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ            : Uşak İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2008

Davacı iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava nitelikçe iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe maruz kalan işçinin ek dava ile bakiye maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, 05.08.2008 tarihli hesap bilirkişisi raporunda yer alan (davacının 506 sayılı Yasa’nın 26. maddesi hükmündeki cümlenin Anayasa Mahkemesi tarafından iptali sebebiyle, Sosyal Güvenlik Kurumu’nun talep edebileceği peşin değerli gelirin artmayacağı aksine azalacağı, ilk peşin değerli gelirle bağlı kalınarak zarardan indirim yapılması gerektiği bu sebeple yeniden hesaplama yapılmasının bir anlamı bulunmadığı, ancak usuli kazanılmış haklar ve taleple bağlılık ilkesi gereği davacının ek dava konusu yaptığı miktarı talep edebileceği) görüşüne itibar edilerek, yeniden hesap raporu alınmadan, kesinleşen dosyada esas alınan hesap raporundaki davacı yönünden ek dava konusu yapılan miktara hükmedilmiştir.

Davacının hesaplanan gerçek maddi zararından davanın niteliği gereği Sosyal Güvenlik Kurumunca bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin düşülerek karşılanmayan maddi zararın belirleneceği uyuşmazlık konusu değildir.  Uyuşmazlık gerçek maddi zarardan düşülmesi gerekenin, gelir bağlama tarihindeki ilk peşin sermaye değerinin mi yoksa 506 sayılı Yasa’ya eklenen Ek 38.  maddesi gereğince hüküm tarihine en yakın tarihteki artışlar nazara alınarak hesaplanan tüm peşin sermaye değerinin mi olduğu noktasındadır.

Sorunun çözümü için maddi zarar ile SGK tarafından bağlanan gelir kavramı üzerinde durmak gerekir. Maddi zarar sigortalının zararlandırıcı sigorta olayından önce ve sonraki durumu arasında oluşan farktan ibarettir. Başka bir anlatımla zararlandırıcı sigorta olayı olmazdan önce malvarlığı hangi durumda ise o durumla zararlandırıcı sigorta olayı olduktan sonraki durum arasındaki farktır.

Öğretide zararın hüküm tarihine göre hesaplanma gereği kabul görmüştür. Borçlar Kanunu’nun 46/II. maddesine göre hükmün verildiği anda cismani zararın sonuçları tam ve kesinlikle belirlenemiyorsa hakim, hüküm tarihinden başlayarak iki yıl içinde hükmün değiştirilmesi hakkını saklı tutar Federal mahkemede tazminatın belirleme anını kural olarak hüküm anı olarak belirlemiştir.  Borçlar Kanunu’nun 46/II. maddesindeki bu hükümden de yararlanılarak denebilir ki maddi zararın saptanmasında hüküm gününün dayanak alınması ve hüküm günündeki duruma göre zarar tutarının hesaplanması gerekir.

Bu itibarla hüküm tarihine en yakın tarihteki verilerin nazara alınarak rapor tarihine kadar gerçekleşen zararın somut olarak hesaplanması gerekir.  Bu husus " gerçek belli iken varsayıma gidilemez." İlkesinin de gereğidir. Zararın giderimine karar verilebilmesi için öncelikle zararın miktar olarak belirlenmesi gerekir. Zarar tazminatın tavan noktasıdır.  Hüküm altına alınacak tazminat zararı aşamaz. Zarara neden olan olay nedeniyle olaydan zarar gören sigortalı ya da ölüm halinde hak sahipleri bir fayda da sağlamışsa zararı doğuran olayla bağlantılı faydaların zarardan indirimi gerekir. Buna zararın denkleştirilmesi denir.  Aksi halde zararlandırıcı olay zarar gören tarafı zenginleştirir.

506 sayılı Yasa’nın 19. maddesinde iş kazası meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü en az % 10 azalmış olan sigortalılara sürekli iş göremezlik geliri, 23. ve 24 maddesinde meslek hastalığı veya iş kazası sonucu ölen sigortalıların eş ve çocukları ile ana ve babasına yasada belirlenen koşulların varlığı halinde iş kazası veya meslek hastalığı sigorta kolundan gelir bağlanacağı, 73/A maddesinde de tarifesine göre tespit edilecek iş kazaları ile meslek hastalıkları sigortası priminin tamamının işverenler tarafından ödeneceği bildirilmiştir.  Sigortalının primin ödenmesinde herhangi bir katkısı söz konusu değildir.  Bu özelliği göz önünde tutulduğunda, iş kazası sigortasından bağlanan  "gelirin" maddi zararın sigorta primleri işverenden alınmak suretiyle Sosyal Güvenlik Kurumunca karşılanmak amacına yönelik bir ödeme niteliğinde olduğu sonucuna varılır. Bu nedenle söz konusu gelir,  işverenin genel hükümlere göre sorumlu olduğu  "tazminat"  kavramı içinde yer alır.  İş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan zararın giderilmesi istemine ilişkin olarak açılan tazminat davaları nitelikçe sigortaca karşılanmayan zararın giderilmesi istemini amaçlamaktadır.

Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında zarar hesabının Sosyal Güvenlik Kurumunca bağlanan gelirin hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan artışlar nazara alınarak hesaplanan tüm peşin sermaye değeri düşülmek suretiyle yapılması gerektiğinin kabulü gerekir. Aksi takdirde Borçlar Kanunu'nun genel ilkelerine ve özellikle 506 sayılı Yasa'nın 19. 23. ve 24. maddelerine ters düşülmüş olacak, zarardan bağlanan gelirin hüküm tarihine en yakın tarihteki artışlar nazara alınarak hesaplanan peşin sermaye değeri düşülmediği takdirde sigortalı veya hak sahipleri aynı zarar için hem işverenden tazminatın tümünü almak hem de kurumdan gelir almak yoluyla bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile hüküm tarihine kadar yapılan artışları da kapsayan en son peşin değer arasındaki fark yönünden mükerrer yararlanma durumuna gelecektir. İşte buna engel olmak için hüküm tarihine en yakın tarihteki artışlar gözetilerek hesaplanan peşin sermaye değerinin düşülmesi zorunludur.

Öte yandan, Anayasa Mahkemesi’nin 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesiyle ilgili olarak verdiği iptal kararı Sosyal Güvenlik Kurumunun açacağı rücu davalarının konusunu oluşturan kurum alacağına ilişkin olup, sigortalı tarafından işverene yönelik olarak açılan tazminat davalarında uygulanma olanağı yoktur.  Kaldı ki Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Kurulunun 1.7.1997 gün ve 1992/3 Esas 1994/ 3 Karar sayılı kararının bağlayıcılığını koruduğu da açıktır.  Sosyal Güvenlik Kurumu'nun işverene yalnızca bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri oranında rücu edebilmesi, davacı zararının hüküm tarihine en yakın tarihteki verilere göre hesaplanan en son peşin sermaye değeri miktarı kadar karşılandığı gerçeğini değiştirmez. Hal böyle olunca da davacının gerçek maddi zararından ilk peşin sermaye değerinin indirilmesi suretiyle maddi tazminata karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, 4447 sayılı Yasa'nın 16. maddesiyle 506 sayılı Yasa'ya eklenen Ek 38. maddesi gereğince hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan artışlara göre hesaplanan tüm peşin sermaye değeri Kurumdan sorulmak ve bildirilen miktar hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan ücret artışları nazara alınarak hesaplanan tazminattan indirilmek, ilk kararda hüküm altına alınan maddi tazminat alacağı miktarını geçmemek üzere sonucuna göre bir karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02.04.2009 gününde oybirliğiyle  karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13931, Karar No: 2014/16540, Tarih: 19.11.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/13931 E.  ,  2014/16540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... aralarındaki ipoteğin fekki davası hakkında Tarsus 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 10.12.2013 gün ve 2012/479 E. - 2013/314 K. sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Dairemizin 22.04.2014 tarihli 2014/3483 E. 2014/7815 K. sayılı kararıyla heyetçe incelenmesine gerek görülen; taraflar arasında akdolunmuş davacının kefaletine yönelik kefalet sözleşmesiyle 07.09.2012 tarihli ihtarnamenin eklenerek dosyanın yeniden gönderilmesi için geri çevrilmesine hükmedilmesi üzerine ilgili ihtarnamenin dosyaya eklenmiş ise de, kefalet sözleşmesinin temin edilmeden geri çevirme kararının gereğinin eksik ifa edildiği görülmüştür.

Bu durum karşısında incelenmesine gerek görülen kefalet sözleşmesinin gecikmeye mahal verilmeden dosyaya eklendikten sonra yeniden Dairemize gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2716, Karar No: 2015/1775, Tarih: 21.05.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/2716 E.  ,  2015/1775 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’na aykırı davranmak eyleminden dolayı ... hakkında, anılan Kanun'un 65/1-b (a) maddesi gereğince 1.000,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair, Arnavutköy İlçe Emniyet Müdürlüğü Trafik Tescil Denetleme Büro Amirliğinin 01/10/2010 tarihli ve FR-997825 sıra nolu idari para cezası karar tutanağına yönelik başvurunun reddine ilişkin, Sulh Ceza Mahkemesinin 10/05/2013 tarihli ve 2013/110 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığının 26/03/2015 gün ve 21305 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06/04/2015 gün ve KYB.2015-116359 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun ilanen tebligat başlıklı 28. maddesinde yer alan “Adresi meçhul olanlara tebligat ilanen yapılır. Yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılamayan ve ikametgahı, meskeni veya iş yeri de bulunamayan kimsenin adresi meçhul sayılır. Adresin meçhul olması halinde keyfiyet tebliğ memuru tarafından mahalle veya köy muhtarına şerh verdirilmek suretiyle tespit edilir. (Değişik ikinci cümle: 19/3/2003-4829/9 md.) Bununla beraber tebliği çıkaran merci, muhatabın adresini resmî veya hususi müessese ve dairelerden gerekli gördüklerine sorar ve zabıta vasıtasıyla tahkik ve tespit ettirir.” şeklindeki hüküm gereğince muhataba tebligat yapılamaması halinde adres araştırması yapılması gerekmesine karşın idare tarafından herhangi bir adres araştırması yapılmaksızın 7201 sayılı Tebligat Kanunundaki usule aykırı olarak kabahatli hakkında 14/01/2011 tarihinde ilanen tebligat yaptırılarak idari para cezasının kesinleştirildiği ve mahkemesince tebliğ tarihi olarak kabahatlinin idari para cezasını öğrendiğini beyan ettiği 22/02/2013 tarihinin kabul edildiğinin anlaşılması karşısında, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Soruşturma zamanaşımı” kenar başlıklı 20. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında; “(1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idarî para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde dört, c) Ellibin Türk Lirasından az idarî para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır. Ancak, 89. maddesi hariç olmak üzere 1111 sayılı Askerlik Kanunu, 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 2972 sayılı Mahalli İdareler ile Mahalle Muhtarlıkları ve İhtiyar Heyetleri Seçimi Hakkında Kanun, 3376 sayılı Anayasa Değişikliklerinin Halkoyuna Sunulması Hakkında Kanun, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ve 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda belirtilen ve idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezası verilerek tebliğ edilmediği takdirde idari yaptırım kararı verilemez, verilmiş olanlar düşer.” Şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda, kabahatin işlendiği 01/10/2010 tarihini takip eden takvim yılının son günü olan 31/12/2011 tarihine kadar idari para cezasının usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği nazara alındığında kabahatli hakkında verilmiş idari yaptırım kararının düşeceği gözetilerek, itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Kanun yararına bozmaya konu edilen kabahatli ... hakkında Arnavutköy İlçe Emniyet Müdürlüğü Trafik Tescil Denetleme Büro Amirliğinin 01/10/2010 tarih ve FR-997825 sıra nolu idari para cezası karar tutanağının kabahatliye tebliğine dair dosya içerisinde herhangi bir evrakın bulunmadığı, Arnavutköy İlçe Emniyet Müdürlüğünün 28/03/2013 tarih ve 804 sayılı yazısında idari para cezası karar tutanağının 14/01/2011 tarihinde postaneye verilerek tebliğ işlemine başlandığı belirtilerek buna ilişkin posta listesinin gönderildiği,ancak kabahatliye yapılan tebliğ işlemine ait evrakın yazı ekinde bulunmadığı ve mahkemece de celp edilmediği cihetle, anılan idari para cezası karar tutanağının kabahatliye tebliğine ilişkin tüm belgelerin mahallinden temin edilip tebliğ tarihinin tam olarak belirlenmesinden sonra iade edilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11592, Karar No: 2019/1908, Tarih: 12.03.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/11592 E.  ,  2019/1908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 12/03/2019 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine davalı vekilleri Av.... ve Av.... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 2.037 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalı tarafa verilmesine, 15,20 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi. Başkan V.
Yargıtay — Esas No: 2004/4784, Karar No: 2007/412, Tarih: 24.01.2007

8. Ceza Dairesi 2004/4784 E., 2007/412 K.

**8. Ceza Dairesi 2004/4784 E., 2007/412 K.**

**- HAKKI OLMAYAN YERE ELATMAK**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 154 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 513 ]

**"İçtihat Metni"**

Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan sanıklar Alican ve Hüseyin'in yapılan yargılamaları sonunda; hükümlülüklerine ve ertelemeye dair (Ağrı Sulh Ceza Mahkemesi)'nden verilen 27.10.2003 gün ve 264 esas, 465 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanıklar tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı C.Başsavcılığından tebligname ile 02.04.2004 günü Daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıkların köy mer'asından ot biçmekten ibaret eylemlerinde, mer'anın aynına yönelik tecavüz ve sahiplenme kastının bulunmadığı, bu nedenle atılı suçun oluşmayacağı gözetilmeden yazılı biçimde mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Alican ve Hüseyin'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 24.01.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19532, Karar No: 2010/2415, Tarih: 01.03.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/19532 E.  ,  2010/2415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 103 ada 2 parsel sayılı 2444,82 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile belgesizden davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu ve dere yatağı niteliğinde bulunduğu, Hazine adına tescili iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, çekişmeli parselin tespit gibi davalı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parseller orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına ve dairede aynı gün temyiz incelemesi yapılan Mahkemenin 2007/24, 2007/29 ve 2009/2 Esas sayılı dosyalarda dava konusu olan 103 ada 2, 104 ada 1 ve 103 ada 1 parsellerin, keşif sonucu orman bilirkişi tarafından resmi belgelere dayalı olarak düzenlenen bilirkişi raporunda, memleket haritasındaki ve paftasındaki konumuna göre, orman bütünlüğünü bozduğu, bitişikteki dere yatağının dahi orman olduğu, yörede yapılan orman kadastrosunun kesinleşmediği de göz önünden bulundurulduğunda taşınmazların tümü birlikte değerlendirildiğinde, 6831 sayılı yasanın 17/2 maddesi kapsamında orman içi açıklığı niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.

6831 Sayılı Yasanın 17. maddesi, orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat yapılmasına, hayvancılık amacı ile ağıl yapılmasına, bu kesimlerin özel mülke dönüşmesine izin vermez.

6831 Sayılı Yasa, madde: 17/1-2

Devlet ormanları içinde bu ormanların korunması, istihsal ve imarı ile alakalı olarak yapılacak her nevi bina ve tesisler müstesna olmak üzere; her çeşit bina ve ağıl inşaası ve hayvanların barınmasına mahsus yerler yapılması ve tarla açılması, işlemesi, ekilmesi ve orman içinde yerleşilmesi yasaktır.

Devlet Ormanlarının herhangi bir suretle yanmasından veya açıklıklarından faydalanılarak işgal, açma veya herhangi şekilde olursa olsun kesme, sökme, budama veya boğma yollarıyla elde edilecek yerlerle buralarda yapılacak her türlü yapı ve tesisler, şahıslar adına tapuya tescil olunamaz. Buralara doğrudan doğruya orman idaresince el konulur. Yanan orman alanlarındaki her türlü emval Orman Genel Müdürlüğünce değerlendirilir (03/07/2004 gün ve 5112 Sayılı Yasa ile değişik hali).