muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1452, Karar No: 2019/2969, Tarih: 15.04.2019

Karar aleyhine, davalı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.... BAM 21. Hukuk Dairesince, dosya üzerinden yapılan istinaf incelemesinde; davacı tarafından davalıya verilen vekaletnamede davalıya davacıya ait hisseleri satmaya ve bir başka kişiye devir etmeye yönelik herhangi bir yetki verilmediği, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca 2014/81849 soruşturma dosyasından alınan grafoloji raporunda 22/05/2007 başlıklı "hisse devirleri hakkında" konulu şirket karar defterindeki davacı adına bulunan imzanın ... elinden çıkmadığının tespit edildiği, bu hale göre, vekaletnamede davacıya ait hisseleri bir başkasına satma veya devretme yetkisi bulunmadığı halde davalının davacıya ait hisseleri noterde yapılan Limited Şirket Hisse Devir Sözleşmesi ile 50.000,00 TL bedelle eşi ...'a sattığı devir bedelinin davacıya ödendiğine ilişkin herhangi bir bilgi, belge veya makbuzun dosyaya sunulmadığı, davacının hisse devir bedeli olan 50.000,00 TL'yi davalıdan talep ve dava hakkı bulunduğundan, ilk derece mahkemesinin davanın kabulü ile itirazının iptali ve takibin devamına yönelik verilen kararında bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, icra takibine itirazın iptali davasıdır.

Dava dilekçesi ve tensip zaptı 17.01.2014 tarihinde davalıya tebliğ edilmiş olup, davalı vekilinin UYAP üzerinden 31.01.2014 tarihli zamanaşımı def'ini de içeren cevap dilekçesini 6100 sayılı HMK'nın 127. maddesindeki süre içinde vermiş olduğu anlaşılmakta olup, İlk Derece Mahkemesince verilen kararda davalı vekilinin cevap dilekçesindeki zamanaşımı def'i ve diğer savunmaları incelenmediği gibi bu yoldaki istinaf başvurusunun içeriğine rağmen Bölge Adliye Mahkemesince, davalının cevap dilekçesi vermediğinden daha sonraki tarihli zamanaşımı def'inin süresinde ileri sürülmediği gerekçesiyle, istinaf başvurusunun reddine karar verildiği anlaşılmakta olup, anılan husus T.C. Anayasa'sının hak arama hürriyeti başlıklı 36. maddesindeki Adil Yargılanma Hakkının bir görünümü olan 6100 sayılı HMK'nın 27. maddesi uyarınca taraflara tanınmış Hukuki Dinlenilme Hakkını ihlal ettiğinden, davalının 6100 sayılı HMK'nın 127. maddesine göre süresinde verdiği cevap dilekçesindeki zamanaşımı def'i ve savunmaları tartışılıp neticesine göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi isabetli olmamıştır.

Şu halde, davanın dayanağı olan davalının vekaletnamede yetkisi olmadığı halde davacıya ait şirket hisselerini dava dışı şahsa devrettiği bu devir işlemini onaylayan limited şirketi ortaklar kurulu kararında davacı adına atılan imzanın da davacıya ait olmadığı maddi vakıaları ile davalı aleyhine icra takibindeki anılan şekilde devredildiği iddia edilen şirket hissesi bedelinin tahsil istemi nazara alındığında, 6100 sayılı HMK'nın 31. maddesindeki davayı aydınlatma ödevi kapsamında, davanın hukuksal dayanağı konusunda hukuki açıdan çelişkili görülen hususlar yönünden, mahkemece davacı tarafa açıklama yaptırıldıktan sonra, davalı vekilinin süresinde ileri sürdüğü zamanaşımı def'inin değerlendirilmesi gerekirken, eksik incelenmeyle karar verilmesi bozmayı gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik davalı vekili istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 15.04.2019 tarihinde olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15932, Karar No: 2014/4990, Tarih: 24.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/15932 E.  ,  2014/4990 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2013/288457

İthali yasak olan eşyayı bilerek satmak eylemi nedeniyle kabahatli T.. A..'m 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu'nun 37/1-b. maddesi uyarınca 30.000,00 Türk lirası İdarî para cezası ile cezalandırılmasına dair Karacabey Asliye Ceza Mahkemesinin 27/03/2012 tarihli ve 2011/663 esas, 2012/456 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kısmen kabulüne ve kabahatlinin 1262 sayılı İspençiyari ve Tıbbi Müstahzarlar Kanunu'nun 19/1. maddesi gereğince 2.000,00 Türk lirası İdarî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin aynı Mahkemenin 03/06/2012 tarihli ve 2011/663 esas, 2012/456 sayılı ek kararına karşı kabahatlinin itirazının reddine dair Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/10/2012 tarihli ve 2012/991 değişik iş sayılı kararı ile katılan vekili tarafından yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın ortadan kaldırılmasına ilişkin Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/04/2013 tarihli ve 2013/424 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 26.08.2013 gün ve 52784 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.09.2013 gün ve KYB. 2013-288457 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

1-Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/10/2012 tarihli ve 2012/991 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan incelemede;

Katılan Bursa Tarım İl Müdürlüğünün Karacabey Asliye Ceza Mahkemesinin 03/06/2012 tarihli ve 2011/663 esas, 2012/456 sayılı ek kararını 29/08/2012 tarihinde tebellüğ edip, süresinde 04/09/2012 tarihinde itiraz kanun yoluna başvurduğu halde katılanın başvurusu değerlendirilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/04/2013 tarihli ve 2013/424 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan incelemede;

Kabahatli hakkında Karacabey Asliye Ceza Mahkemesince verilen ek karara kabahatlinin yaptığı itiraz üzerine Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/10/2012 tarihli ve 2012/991 değişik iş sayılı kararla itirazın reddine karar verildiği, dolayısıyla aynı kabahatli hakkında aynı konuda verilmiş bir karar bulunduğu ve bu durumun kabahatli hakkında kesin hüküm teşkil edeceği cihetle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/7. maddesine aykırı olacak şekilde mercii Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesince itirazın reddi yerine 15/04/2013 tarihinde yeniden yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.04.2013 gün ve 2013/424 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309 maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.04.2013 gün ve 2013/424 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309 maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA,

2- Kanun yararına bozma talebinin 2 nolu bendi uyarınca bozma yapılmakla 1 nolu bende yönelik inceleme yapılmasına yer olmadığına, 20.03.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Katılan vekilinin itirazı konusunda daha önce karar verilmediğinden bilahare verilen Bursa 5.Ağır Ceza Mahkemesinin 15.04.2013 gün ve 2013/424 değişik iş sayılı kararın usulüne uygun olup izah edilen nedenle 2.10.2012 gün ve 2012/991 değişik iş sayılı karar kesin hüküm niteliğinde sayılmaz.

Ayrıca 1 no'lu kanun yararına bozma talebi içinde bir olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde inceleme yapılmasına yer olmadığı şeklinde karar verilmesine dair çoğunluğun kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2022/6701, Karar No: 2022/7352, Tarih: 30.11.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/6701 E.  ,  2022/7352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İstanbul 27. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 31.05.2021 tarihinde verilen dilekçeyle ecrimisil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın pasif husumet yokluğundan reddine dair verilen 13.01.2022 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından talep edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin HMK'nın 353/(1).a.4. maddesi gereğince kabulü ile ilk derece mahkeme kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm tesisine dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi 13.10.2022 tarihli ek karar ile temyiz talebinin reddedilmesi üzerine davalı vekilinin ek kararı temyiz etmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

Dava, ecrimisil talebine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın pasif husumet yokluğundan reddine dair verilen karar hakkında, davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuş, Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece mahkemesinin kararının, 6100 sayılı HMK'nın 353/1-a-4 maddesi uyarınca kaldırılmasına, işin esasına girilerek yeniden bir karar verilmek üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine dair verilen karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin 13/10/2022 tarihli ek karar ile davalı vekilinin temyiz talebinin reddedilmesi üzerine davalı vekili ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 12/09/2022 tarihli Kararıyla, yerel mahkeme kararının kaldırılarak HMK’nın 353/1-a maddesi gereğince kesin olarak karar verdiği anlaşılmaktadır. HMK'nın 353/1-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere, verilen karar kesin nitelikte olduğundan davalı vekilinin temyiz talebinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 13/10/2022 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre davalı vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, davalı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 30/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2329, Karar No: 2019/2441, Tarih: 22.05.2019

**15. Hukuk Dairesi         2017/2329 E.  ,  2019/2441 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalılar vekili Avukat ... geldi. İhbar olunan vekili gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı ile davalı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, hatalı diş tedavisi nedeniyle açılmış olup, maddi ve manevi zararların tahsili istenmiş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine dair verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz olunmuştur.Davacı vekili, ...’ın 13.09.2010 tarihinde yanında anne ve babası da olduğu halde ...Ağız ve Diş Sağlığı Hastanesi'ne gittiğini, ...’a gerekli tüm bilgiler tam olarak verilmeden sedasyon yöntemi kullanılacağının ve ameliyatın 1 saat süreceği ve uyanınca taburcu edileceği söylenerek ameliyata alındığını, ameliyatın hastanede görevli davalı doktor ... tarafından yapıldığını, doktorun ameliyatın başarılı geçtiğini ve yarım saat sonra uyanacağını söylediğini, narkozla uyutma işleminin diğer davalı ... tarafından yapıldığını, sonrasında hastanede bir panik halinin oluştuğu ve bu halin yaklaşık 3 saat sürdüğünü, ...’ın ateşinin yükseldiği ve kasılmalarının başladığı, nefes almakta zorlandığı söylenerek olayın izah edildiğini, detaylı bilgi verilmediğini, küçüğün narkozu uygulayan doktor tarafından kucağa alınarak özel bir araçla ... Hastanesi'nin acil servisine kaldırıldığını, oradan da Malign Hipetermi olduğu söylenip ... Üniversitesi Acil Servisi'ne sevk edilerek yoğum bakıma alındığını, küçüğün konuşma yeteneği, zekasal ve yaşamsal fonksiyonlarının kaybolmuş olup, yatalak kaldığını, bu durumun kalıcı olduğunu bu sonucun meydana gelmesinde hastane ve hekimlerin kusurlu olduğunu ileri sürerek 500.000,00 TL maddi 500.000,00 TL manevi ve 500.000,00 TL bakıcı giderinin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.Davalılar vekili cevap dilekçesinde, sağlık merkezinin yeni açılan bir merkez olmasına karşın hijyenik iç mekanları, teknik donanımı ve hekim kadrosu, teknik ve idari personeli ile ...’in en gözde tedavi merkezlerinden biri olduğunu, dava dilekçesindeki kusur ve oluşa ilişkin tüm iddiaların gerek yazılı gerekse görsel basının ve internet ortamında yapılan yayınların neticesinde oluşturulduğunu, olayın meydana gelmesinde davalıların tıp ilminin teknik kurallarını gözetip uygulamada kusurlarının olmadığını, hekimler tarafından hastanın anne ve babasına ameliyatın yöntemleri, seyri, anlamı, amacı, kapsamı neticeleri vs. hususlarında aydınlatıcı bilgi verildiğini ve diş tedavisinin ailenin de rızasıyla sedasyon yöntemiyle yapılmasına karar verildiğini, davacının ailesi tarafından davacının otizm nedeniyle özel bir kurumda tedavi gördüğü, herhangi bir ilaç kullanmadığı, psikolojik rahatsızlığı bulunduğu, diş tedavisinden korktuğunun belirtildiği, anestezi kapsamında alınan bilgilerde geçmişte kendisi ve ailesinde kalıtsal bir hastalığının bulunmadığının söylendiği, yapılan tedavinin başarılı geçtiği, ancak uygulanan tıbbi yöntemlere rağmen hastanın uyandırılamadığı, bir süre takip edildikten sonra durumun değişmemesi nedeniyle davacının yoğun bakım şartlarının uygun olduğu başka bir sağlık kuruluşuna sevk edildiği, gerek ..

... Hastanesi'nde gerekse Tıp Fakültesi Hastanesi'nde tetkik amaçlı alınan tahlil sürecinde ve uygulanan tedavi sürecinde hastanın ventilatör tedavisine dahi ihtiyaç göstermediği, hipoksi de tespit edilemediğini, tedavi süresince davalıların gerekli özen yükümlülüğünü gösterdiklerini, hekimin tıbbi müdahaleyi tıbbın standartlarına uygun yapmışsa tedavi iyi sonuç sağlanmasa dahi neticeden sorumlu tutulamayacağını, tedavinin araç ve yöntemini seçmenin hekimin takdirinde olduğunu, meydana gelen komplikasyon ile hekimlerin uygulama sırasında ve sağlık merkezinin olaya katkısına dair nedensellik bağı kurulmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda alınan bilirkişi raporları gözetilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Davalılar ile ...’ın velayeti uhdesinde bulunan anne arasında diş tedavisi konusunda sözleşme ilişkisi kurulduğu uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, yapılan tedavi sonucu küçükte meydana gelen sekelde yapılan işlemlerde davalıların bir kusuru olup olmadığı ve illiyet bağı bulunup bulunmadığı konularında toplanmaktadır. Davalılardan ...’in diş tedavisi üstlenen hekim, diğer davalı ...’ın ise anestezi uzmanı olduğu, davalı hastanenin ise her iki doktoru istihdam eden sıfatıyla sorumluluğu tartışmasızdır. Bir davada dayanılan maddi olguları hukuksal açıdan nitelendirmek ve uygulanacak yasa hükümlerini bulmak ve uygulamak HUMK 76. (HMK'nın 33.) maddesi gereği doğrudan hakimin görevidir. Dava, davacının tedavisini üstlenen davalı hastane ve çalıştırdığı elemanın tedavi sırasındaki kusurları nedeniyle oluşan zararın giderilmesine ilişkindir. Davanın temeli vekillik sözleşmesi olup, özen borcuna aykırılığa dayandırılmıştır (6098 sayılı TBK. 502-531). Vekil vekâlet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı işlemlerin, eylemlerin ve davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Vekil, hastasının zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumun gerektirdiği önlemleri eksiksiz biçimde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa, bir tereddüt doğuran durumlar da, bu tereddüdünü ortadan kaldıracak araştırmalar yapmak ve bu arada da, koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınılmak ve en emin yol seçilmelidir. Gerçekten de müvekkil (hasta),

mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat göstermesini beklemek hakkına sahiptir. Gereken özeni göstermeyen vekil, vekâleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır.Sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı TBK'nın 502 ve devamı maddelerinde düzenlenen hükümler uygulanacaktır. TBK'nın 506. maddesinin 2. fıkrasında, "vekil, (hekim/hastane) üstlendiği iş ve hizmetleri, vekâlet verenin (hastanın) haklı menfaatlerini gözeterek, sadakat ve özenle yürütmekle yükümlüdür. Ayrıca, 3. fıkrada, özen borcundan doğan sorumluluğun belirlenmesinde, benzer alanda iş ve hizmetleri üstlenen basiretli bir vekilin göstermesi gereken davranış esas alınır." denilmektedir.Yine 04.04.1997 tarihinde imzalanan ve 09.12.2003 tarih ve 25311 sayılı Resmi Gazete de yayımlanıp yürürlüğe giren Avrupa Biyotıp Sözleşmesi'nde iç hukukumuzun bir parçası haline gelmiş olup, sözleşmenin amaç başlıklı 1. maddesi bu sözleşmenin "tarafları tüm insanların hayatını ve kimliğini koruyacak ve biyoloji ve tıbbın uygulanmasında, ayırım yapmadan herkesin, bütünlüğüne ve diğer hak ve özgürlüklerine saygı gösterilmesini güvence altına almakla yükümlüdürler", yine 4. maddesinde ise, “araştırma dahil, sağlık alanında herhangi bir müdahalenin ilgili mesleki yükümlülükler ve standartlara uygun olarak yapılması gerekir” düzenlemesi mevcuttur. Avrupa Biyotıp Sözleşmesi yazılı olan veya yazılı olmayan meslek kurallarına uygun müdahaleyi güvence altına almaktadır. Ayrıca, uygulamanın tedavi ya da yaşam kalitesinin yükseltilmesi amacına yönelmesi zorunlu olduğu belirtilmektedir. Burada kastedilenin tıbbi standartlar olduğu konusunda bir duraksama bulunmamalıdır.

Yine sözleşmenin 5. maddesinde muvafakat (rıza) ile ilgili bir düzenleme getirilmiş ve yeteneği bulunmayan kimselerin korunması bakımından da 6. madde düzenlenmiştir. 5 madde aynen; “(1) Sağlık alanında herhangi bir müdahale, ilgili kişinin bu müdahaleye özgürce ve bilgilendirilmiş bir şekilde muvafakat etmesinden sonra yapılabilir. (2)Bu kişiye, önceden, müdahalenin amacı ve niteliği ile sonuçları ve tehlikeleri hakkında uygun bilgiler verilecektir. (3) İlgili kişi, muvafakatini her zaman serbestçe geri alabilir.” düzenlemesi ile, Anayasamızın 17. maddesinin II. fıkrasında, “Tıbbi zorunluluklar ve kanunda yazılı haller dışında, kişinin vücut bütünlüğüne dokunulmaz. Rızası alınmadan bilimsel ve tıbbi deneylere tabi tutulamaz.” ifadesi yer almıştır. Yine Hasta Hakları Yönetmeliği’nin 24-31. maddeleri ile Hekim Etiği Yönetmeliği’nin 26. maddesinde ayrıntılı düzenlemelere yer verilmiş, 1219 sayılı Tababet ve Şuabatı Sanatlarının Tarzı İcrasına Dair Kanun'un 70. maddesinde de, rıza şartını tedavinin ön koşulu olarak benimsemiştir. Buna göre, “Tabipler, diş tabipleri ve dişçiler, yapacakları her nevi ameliye için hastanın, hasta küçük veya tahtı hacirse ise veli veya vasisinin muvafakatini alırlar. Büyük ameliyei cerrahiyeler için bu muvafakatin yazılı olması gerekir.” denilmiş ve rıza konusunda düzenleme getirilmiştir. Özellikle iç hukukumuzun bir parçası haline gelen Avrupa Biyotıp Sözleşmesi'nde bilgilendirme (aydınlatma) konusunda da düzenleme getirilmiş ve bu bilgilendirmenin kapsamının her somut olayın (ya da teşhis veya tedavi ve süreçle ilgili bilgilendirmenin) koşullarına uygun olması ve hastanın bu tedaviden kaçınmasını sağlayacak derecede olmaması, gerekli ve yeterli derecede olması ve anlaşılır biçimde olmalıdır. Bu konuda, yani rıza ve muvafakatın ve aydınlatmanın ispatı konusunda ise genel hükümlere göre ispat konusu çözümlenmelidir. Davalı tarafın bu rıza ve aydınlatmayı kanıtlaması gerekmektedir. Ayrıca onamın aydınlatmayı da kapsaması gerekir.

Davacı küçüğün babasının rızası alınmışsa da, özellikle anestezi ile ilgili aydınlatmanın

Davacı küçüğün babasının rızası alınmışsa da, özellikle anestezi ile ilgili aydınlatmanın

yeterli olup olmadığı tartışılmamıştır.Aydınlatma ile ilgili olarak 6023 sayılı Yasa’nın 59/g maddesi uyarınca çıkartılan Hekim Etiği Yönetmeliği’nin 26. maddesinde “Hekim, hastanın sağlık durumu ve konulan tanı, önerilen tedavi yönteminin türü, başarı şansı ve süresi, tedavi yönteminin hastanın sağlığı için taşıdığı riskler, verilen ilaçların kullanılışı ve olası yan etkileri, hastanın önerilen tedaviyi kabul etmemesi durumunda hastalığın yaratacağı sonuçlar, olası tedavi seçenekleri ve riskleri konularında aydınlatır. Yapılacak aydınlatma hastanın kültürel, toplumsal ve ruhsal durumuna özen gösteren bir uygunlukta olmalıdır. Bilgiler hasta tarafından anlaşılabilecek biçimde verilmelidir. Hastanın dışında bilgilendirilecek kişileri, hasta kendisi belirler. Sağlıkla ilgili her türlü girişim, kişinin özgür ve aydınlatılmış onamı ile yapılabilir. Alınan onam, baskı, tehdit, eksik aydınlatma ya da kandırma yoluyla alındıysa geçersizdir. “ denilmiştir. Görüldüğü üzere, aydınlatma konusunda pek çok düzenleme mevcut olup, muvafakatın alınıp, hastanın aydınlatıldığı konusunda da ispat külfeti hastane ya da hekimdedir. Büyük ameliyatlarda rızanın yazılı olması gerektiği halde, diğer müdahalelerde ispatı konusunun ise genel hükümlere göre belirlenmesi gerekir.Mahkemece Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin bozma ilamından sonra iki kez rapor alınmış, alınan her iki raporda da, davalılara bir kusur izafe edilemeyeceği görüşüne varılmıştır. Ne varki, her iki raporun ve bozmadan önce alınan Adli Tıp Raporunun usul hukukumuzun temel prensiplerinden olan maddi gerçeğin ortaya çıkarılması için yeterli olduğundan sözedilemez.Şöyleki; kısaca özetlemek gerekirse; davacının velayeti altında bulunan küçük diş tedavisi için davalı hastaneye getirilmiş ve ailesine gerekli bilgiler verildikten sonra anestezi uygulanarak tedavi sonuçlanmış, ancak anesteziden çıkamaması nedeniyle başka bir özel hastaneye sevkedilmiş, buradaki şartlar uygun olmayınca bu kez Mersin Tıp Fakültesi acil servisine sevkedilmiş, ancak gerekli müdahaleye rağmen sonuçta arazlar kalmıştır.