muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/25881, Karar No: 2014/21819, Tarih: 04.11.2014

. Kaza tarihinde geçerli olan 01.02 2008 tarihli "İzbeton Yönetim Kurulu Toplantı Tutanağı" ve Organizasyon Şemasına göre adı geçen müdürlüğün sorumlusu T..K..’dır.” şeklindeki yazısı üzerine düzenlenen ve hükme esas tutulan 12.01.2012 tarihli bilirkişi heyet raporunda, “Silobas ile ilgili eğitim vermeden ve Silobas hakkında yeterli tecrübe kazandırmadan ölene Silobası kullandıran yetkili amir veya amirlerin veya sanık N..Ö..vekilinin belirttiği üzere tüm iş makineleri ile Silobas ve kamyonların kullanımları ve kullanım için görevlendirilecek şoförlerin, operatörlerin ve yardımcılarının sevk, idare ve iş güvenliği ile ilgili tedbirlerin alınmasından sorumlu kurumun makine sevk ve idare müdürlüğü veya yol alt yapı ve makine işletme müdürlüğü yetkili ve sorumlularının da ikinci (2) derecede tali kusurlu olduklarının” bildirilmesine rağmen her iki bilirkişi raporunda işaret edilen sorumlunun belirlenmemesi; sanık N.. Ö..’in durumuna ilişkin herhangi bir belirleme yapılmaması ve sanık C.. P..’ın duruşmadaki ifadesinde “kaza olan makine 4-5 yıldır kullanılmıyordu, arızalıydı, şirkette makineler bakım müdürü A..Ö..tarafından elden geçirildi, o gün deneme çalıştırması yapıldı, makinenin çalıştırılması talimatını A. Ö.. verdi, aynı kişi S..nin bu makinenin çalıştırılmasını bildiğini, onun çalıştırması gerektiğini söyledi, ben de bu talimatı Semayi’e verdim” şeklinde ifade vermesi nedeniyle her iki bilirkişi raporunda aynı şekilde bildirilen kusurun ait bulunduğu kişi ya da kişilerin belirlenmesi bakımından; T..K.. ve A.. Ö.. hakkında suç duyurusunda bulunulup, açılacak davanın bu dosya ile birleştirilmesi sonrası, gerektiğinde yeniden bilirkişi raporu alınarak, tüm sanıkların hukuki durumlarının tespit ve tayini yerine; yetersiz bilirkişi raporuna itibar edilerek sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, sanıkların beraatlerine ilişkin hükümlerin isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/690, Karar No: 2011/2266, Tarih: 02.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/690 E.  ,  2011/2266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/10/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, ortak miras bırakan babasının 3560 sayılı parselde davalı eşi ve iki oğluna pay devri yaptığını, işlemin kendisinden mal kaçırma amacıyla muvazaalı olarak gerçekleştirildiğini ileri sürerek, payı oranında iptal-tescil isteğinde bulunmuştur.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, temlikin muvazaalı yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, bir kısım davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

ava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişme konusu 3560 sayılı parselin tamamının maliki bulunan tarafların ortak murisi H.S., davacı kızından mal kaçırmak amacıyla taşınmazdaki bir kısım paylarını davalılar olan eşi ve iki oğluna muvazaalı biçimde devrettiği anlaşıldığına göre, davanın kabul edilmesi kural olarak doğrudur. Davalıların öteki temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ne varki, davalılara miras bırakanın devrettiği paylar üzerinden ayrı ayrı davacının miras payı oranında iptal-tescile karar verilmesi gerekirken, çekişmeli paylar ile murisin uhdesinde kalan payın toplamları üzerinden hüküm kurulması isabetsizdir.

Davalıların, temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  02.3.2011  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6441, Karar No: 2020/1251, Tarih: 26.02.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/6441 E.  ,  2020/1251 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında İstanbul Anadolu (Kapatılan) 40. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 13/11/2018 tarihinde verilen 2012/5 esas ve 2012/152 sayılı kamu davasının düşmesine ilişkin ek kararın kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 20/11/2019 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-)Konuyla İlgili Bilgiler:

İncelenen dosyadan;

1-Sanık ... hakkında 23/01/2010 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda Üsküdar 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 13/10/2010 tarihli, 2010/772 esas ve 2010/894 sayılı kararı ile sanığın TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın infazı sırasında Üsküdar Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nün 18/10/2011 tarihli ve 2010/2375 DS sayılı yazısı ile sanığın hastaneye sevkedildiği, Bakırköy Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesi'nin raporunda; 19/10/2011 tarihinde yapılan idrar tetkikinde amfetamin metaboliti saptandığının bildirildiği, Üsküdar Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce 19/12/2011 tarihinde Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığı'na ihbarda bulunulması üzerine, sanığın 19/10/2011 tarihli eylemi nedeniyle Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17/01/2012 tarihli, 2012/1079 soruşturma, 2012/460 esas ve 2012/250 sayılı iddianamesi ile Üsküdar 3. Sulh Ceza Mahkemesi'ne kamu davası açıldığı,

2-Üsküdar 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 21/06/2012 tarihli, 2012/64 esas ve 2012/1026 sayılı kararı ile; sanığın TCK’nın 191/1. maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, sanığın yüzüne karşı verilen kararın 29/06/2012 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği, 10/07/2012 tarihinde infazı için Üsküdar Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'ne gönderildiği,

3- Üsküdar Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce tedbirin infaz edildiği, 05/11/2013 tarihinde dosyanın infazen kapatıldığı,

4- İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nca, denetimli serbestlik tedbirinin 05/11/2013 tarihinde yerine getirildiğine ilişkin yerine getirme fişi düzenlendiği,

5- Sanığın 28/09/2018 tarihli dilekçesi ile davanın düşürülmesine karar verilmesini mahkemeden talep etmesi üzerine kanun yararına bozma istemine konu İstanbul Anadolu (Kapatılan) 40. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 13/11/2018 tarihli, 2012/5 esas ve 2012/152 sayılı ek kararı ile davanın düşmesine karar verildiği, kararın 14/01/2019 tarihinde kanun yoluna gidilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında,

5- Sanığın 28/09/2018 tarihli dilekçesi ile davanın düşürülmesine karar verilmesini mahkemeden talep etmesi üzerine kanun yararına bozma istemine konu İstanbul Anadolu (Kapatılan) 40. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 13/11/2018 tarihli, 2012/5 esas ve 2012/152 sayılı ek kararı ile davanın düşmesine karar verildiği, kararın 14/01/2019 tarihinde kanun yoluna gidilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında,

“Kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde bulundurmak suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi gereğince cezasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/2. maddesine göre tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymaması halinde cezasının infazına dair Üsküdar 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 21/06/2012 tarihli ve 2012/64 esas, 2012/1026 sayılı kararının infazını müteakip, hükümlünün denetimli serbestlik tedbirine uyduğundan bahisle kamu davasının düşürülmesine ilişkin İstanbul Anadolu (Kapatılan) 40. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 13/11/2018 tarihli ve 2012/5 esas, 2012/152 sayılı ek kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre;

1- Sanık hakkında verilen 13/11/2018 tarihli düşme kararından önce, 28/06/2014 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile 5237 sayılı Kanun'un 191. maddesinde değişiklik yapıldığı cihetle sanığın hukukî durumunun yeniden belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/7. maddesi uyarınca, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması hâlinde mahkûm olduğu cezanın infaz edilmiş sayılacağı ve Cumhuriyet savcılığınca sadece yerine getirme fişi tanzim edilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyduğundan bahisle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.” denilerek, İstanbul Anadolu (Kapatılan) 40. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 13/11/2018 tarihli ve 2012/5 esas, 2012/152 sayılı ek kararının kanun yararına bozulması istenilmiştir.

C-)Konunun Değerlendirilmesi ve Karar :

C-)Konunun Değerlendirilmesi ve Karar :

Yapılan incelemede; sanık ...’in, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Üsküdar 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 21/06/2012 tarihli, 2012/64 esas ve 2012/1026 sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun’un 191/2.maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın infazını takiben İstanbul Anadolu (Kapatılan) 40. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 13/11/2018 tarihli ve 2012/5 esas, 2012/152 sayılı ek kararı ile de denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davrandığı gerekçesiyle 5237 sayılı Kanun’un 191/5. maddesi gereğince kamu davasının düşürülmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

1-) Sanığın bu suçu, 23/01/2010 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle yapılan yargılama sonucunda Üsküdar 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 13/10/2010 tarihli, 2010/772 esas ve 2010/894 sayılı kararı ile hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlediği anlaşıldığından, 13/11/2018 tarihli düşme kararından önce, 28/06/2014 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunduğunun gözetilmemesi,

2-) 5237 sayılı Kanun’un 191/1. maddesi gereğince hapis cezasıyla birlikte aynı kanunun 191/2. maddesi gereğince denetimli serbestlik tedbirine hükmedilen sanık hakkında 191/7. maddesi uyarınca, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması halinde mahkûm olduğu cezanın infaz edilmiş sayılacağı ve Cumhuriyet savcılığınca sadece yerine getirme fişi düzenlenmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın denetimli serbestlik tedbirine uyduğu gerekçesiyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; İstanbul Anadolu (Kapatılan) 40. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 13/11/2018 tarihli ve 2012/5 esas, 2012/152 sayılı ek kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

26/02/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5068, Karar No: 2016/6276, Tarih: 21.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/5068 E.  ,  2016/6276 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Davalı Bakanlığa bağlı ...Okulunda 01.09.1993-01.09.2011 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olarak geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddeleri olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur.

İnceleme konusu davada, yaz tatillerinde okulların kapalı olması sebebiyle iş akdinin askıda olduğuna ilişkin tespitinde bir isabetsizlik bulunmamakta ise de, davacının 13.09.1993-25.05.2011 tarihleri arasında yaz tatilleri haricinde aralıksız olarak çalıştığının tespitine karar verilmiş olup, davacının hizmet döküm cetvelinin incelenmesinde, okulların açık olduğu ve davalı işyerinden tespitine karar verilen dönemlerle çakışır şekilde 15222 sicil nolu ... unvanlı işyerinden bildirimlerinin olduğu ve alınan tanık ifadelerinden davacının bazı yıllarda okulların kapanmasından önce davalı işyerindeki işinden ayrılıp,...unvanlı işyerinde çalışmaya başladığı ve çalışmaya okulların açılmasından sonra da bir süre daha devam edip fabrikadaki işlerin bitmesinden sonra okulda yeniden işe başladığı anlaşılmakta olup, bu belirlemeye göre, davacının okulda çalıştığı hizmet

sürelerinin tespiti sırasında ...’den bildirilen sürelerin dışlanarak kalan dönemlerde yaz tatilleri haricindeki sürelerin kabulü gerektiğinin gözetilmemesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21024, Karar No: 2014/9623, Tarih: 08.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/21024 E.  ,  2014/9623 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/390344

MAHKEMESİ : Kayseri 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2011

NUMARASI : 2011/466 (E) ve 2011/548 (K)

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın 3 tona yakın (220 adetten daha fazla) inşaat demirinin çalındığını söylemesi, sanığın 500 kg. ağırlığındaki demirlere 250,00 TL vererek satın aldığını söylemesi ve soruşturma aşamasında düzenlenen değer tespit tutanağına göre sanıkta ele geçen 59 adet inşaat iskele demirinin değerinin 250,00 TL olduğunun tespit edilmesi karşısında, sanığın suçu işlemediğine yönelik her aşamada değişmeyen savunmasının aksine hükümlülüğüne yeterli kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden, çalınan 3 tona yakın demirin tümünün sanıktan ele geçirildiği şeklinde dosya içeriğine uygun olmayan gerekçeyle sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 08/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/33284, Karar No: 2013/5432, Tarih: 21.02.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/33284 E.  ,  2013/5432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yerköy İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/07/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Tabligat Kanunu'nun 10. maddesi gereğince bilinen son adresine gönderilen tebligat akim kalmadan mernis adresine doğrudan satış ilanı tebligatı çıkartılamayacağına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 3,15 TL harcın temyiz edenden alınmasına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1027, Karar No: 2025/346, Tarih: 22.01.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/1027 E.  ,  2025/346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2278 Esas, 2023/1724 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/558 E., 2020/91 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkiline ait "..." ibareli 2016/50534 tescil numaralı markanın 07.06.2016 tarihinden itibaren 41. sınıfta tescilli olduğunu davalı şirketin, www.....com adlı internet sitesinde "... yayıncılık" ibareli markayı fiilen kullandığını, davalının kullandığı markanın müvekkilinin davaya dayanak "..." markası ile hem görsel, hem de fonetik olarak birebir aynı olduğunu, davalı tarafın ürünlerinde ve internet sitesinde "..." kelimesinin ön planda olduğunu, davalının 2016/70305 numaralı "... yayıncılık" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, itirazları üzerine davalının marka başvurusunun reddedildiğini, buna rağmen davalının marka adını kullanmaya kötüniyetle devam ettiğini, davalı şirketin ticaret unvanında da "..." ibaresinin kullanıldığını, bu ünvan kullanımının müvekkilinin markası ile iltibasa ve haksız rekabete sebep olacağının açık olduğunu, müvekkilinin markayı tescil başvuru tarihinin 07.06.2016 olduğunu, davalı şirketin kurulma ve ticaret ünvanını tescil tarihinin 21.07.2016 olduğunu, davalının "..." ve "kitap" kelimelerini beraber "....com" alan adında kullanmasının da müvekkilinin marka hakkı ile iltibas doğurmakta olduğunu, diğer davalının da davalı şirketin müdürü olduğunu ve haksız fiilden dolayı şirketle birlikte müteselsil olarak sorumlu olduğunu ileri sürerek markaya tecavüzün ve haksız rekabetin tespitine, önlenmesine sonuçlarının ortadan kaldırılmasına, şimdilik 1.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın ticari faizi ile birlikte davalılardan alınarak müvekkiline verilmesine, markanın davalı şirket internet sitelerinden ve alan adından çıkarılmasına, dava konusu ....com alan adının erişime kapatılmasına, davalı şirketin ticaret ünvanından "..." ibaresinin terkin edilmesine ve hükmün ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin tescil isteminin 40 ve 41. sınıflar açısından reddedildiğini, bu nedenle davacının uğramış oldukları zararın giderilmesi ve tecavüzlerin önlenmesi bakımından hukuki menfaati bulunmadığını, müvekkilinin "..." adı altında sadece 35. sınıf üzerinden tescilinin devam ettiğini, davacı şirketin bu hizmete yönelik bir tescili olmadığını, hizmet sınıfları farklı olduğundan davanın esastan reddinin gerektiğini, müvekkilinin ticari ünvanının marka olarak kullanmış olduğu "..." ibaresinin kısaltmasından oluştuğunu, davacı markasının ise "..." olduğunu, bu nedenle iltibas yaratacak bir durumun olmadığını, müvekkili ile davacının faaliyet alanlarının farklı olduğunu, müvekkiline ait markanın faaliyet alanı KPSS, ALES ve DGS iken davacının TEOG, YGS ve LYS kitapları olduğunu, tüketici gruplarının birbirinden farklı olduğunu, davacının tazminat taleplerinin yersiz olduğunu, müvekkilinin, davacıyı zarara uğratacak ya da haksız rekabete yol açacak bir faaliyeti olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacıya ait 2016/50534 numaralı "...+Şekil" markasının 41. sınıf için 07/06/2016 tarihinde tescil edildiği, tescilin halen geçerli olduğu, davalı şirkete ait 2016/70305 başvuru numaralı "... YAYINCILIK+Şekil" markasının 35, 40 ve 41. sınıflarda tescili için 31/08/2016 tarihinde başvuru yapıldığı, yalnızca 35. sınıf için tescil edildiği, 17/04/2018 tarihinde markanın müddet olduğu, davalı şirketin 18/07/2016 tarihinde ticaret siciline kayıt edildiği, ...'ün şirketin tek ortağı olduğu, faaliyet alanının kitap ve fikir ve sanat eserlerinin basımı, yayınlanması, dağıtımı, pazarlanması, tanıtımı, sergilenmesi vs. olarak kaydedildiği, yargılama sırasında davalı şirketin unvanının "... Kitap Yayıncılık Basım Dağıtım Pazarlama ve Ticaret Ltd. Şti." olarak değiştirildiği, davalı tarafça internet ortamı da dahil, ticaret unvanında, alan adında ve ürünleri üzerinde markasal olarak kullanıldığı bilirkişi raporu ve toplanan delillerle tespit edilen "... YAYINCILIK" markasının esas unsurunun davacının markası ile birebir aynı olan "..." ibaresi olduğu, davalının markasında yer alan "KİTAP YAYINCILIK" sözcüklerinin tanımlayıcı nitelikte oldukları, markalardaki şekil unsurlarının farklı olmasının da markaları ayırt etmekte yeterli olmayacağı, bu nedenle markaların görsel, işitsel ve anlamsal olarak benzer oldukları, her ne kadar davalının markası bir süre 35. sınıfta tescilliyse de, markasını bu sınıf dışında kalan ve davacının markasının tescilli olduğu eğitim ve öğretim hizmetleri, kitap yayın, satım ve pazarlama hizmetlerinde kullandığı, kaldı ki 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (SMK) 155. maddesinde marka sahibinin kendi hakkından daha önceki rüçhan veya başvuru tarihine sahip hak sahiplerinin açmış olduğu tecavüz davasında sahip olduğu sınai mülkiyet hakkını savunma gerekçesi olarak ileri süremeyeceğinin düzenlendiği, davacının markasının davalının müddet olan markasından daha eski tarihli olduğu, her iki tarafın da markayı ayını mal ve hizmetler için kullandığı, kitapların farklı gruptaki kişilere hitap etmesinin markalar arasındaki karıştırılma ihtimalini ortadan kaldırmayacağı, bu nedenlerle davalının eylemlerinin marka haklarına tecavüz ve haksız rekabet niteliğinde olduğu, maddi tazminatın davanın açıldığı tarihte yürürlükte olan SMK'na göre hesaplanması gerektiği, bilirkişi raporu ile tespit edilen tazminat tutarının 923,16 TL olduğu, buna göre davacının dava dilekçesinde talep ettiği 1.000,00 TL maddi tazminatın olayın özelliklerine ve hakkaniyete uygun olduğu, davalının markasını kullandığı süre, elde ettiği gelire göre 5.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesinin hakkaniyete uygun olduğu, davalı ..