muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10425, Karar No: 2015/6253, Tarih: 02.10.2015

Kararı, davacı vekili ile davalılar M.. B.. ve Y.. G.. vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı M.. B.. vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı üçüncü kişi, arsa sahipleri ile yüklenici arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yükleniciye isabet eden E Blok 2 nolu bağımsız bölümü yükleniciden devraldığını ileri sürerek, öncelikle adına tescilini, olmadığı taktirde bedelinin tahsilini talep etmiştir. Mahkemece, yüklenici ve davacı arasındaki taşınmaz satış sözleşmesi adi yazılı şekilde düzenlendiği için geçersiz kabul edilerek, yükleniciye ödenen bedelin davacıya iadesine karar verilmiştir. Ne var ki; mahkemece yapılan nitelendirmenin aksine Yargıtay'ın kararlılık kazanmış içtihatlarında da belirtildiği üzere yüklenici tarafından arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca ileride hakedilecek bağımsız bölümün devrini içeren hukuki işlemler alacağın temliki hükümlerine tabi olup, bunun için de, adi yazılı şekil geçerlilik açısından yeterlidir.(TBK 184; BK 163) Hal böyle olmakla geçerli alacağın temliki istemiyle devredilen bağımsız bölüm yönünden öncelikle tescil isteminin değerlendirilmesi gerekirken, hatalı yorumla yükleniciye ödenen bedelin hüküm altına alınması doğru görülmemiştir.

3-Bozma sebebine göre, davalı Y.. G.. vekilinin tüm, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı M.. B.. vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı Y.. G..'in tüm, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, aşağıda yazılı onama harçlarının temyiz eden davalı M.. B..'dan alınmasına, davacıdan ve davalı Y.. G..'den alınan peşin harçların istek halinde iadesine, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı M.. B..'dan alınarak davacıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20253, Karar No: 2015/11790, Tarih: 24.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/20253 E.  ,  2015/11790 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK’nın 223/2. maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanlar vekilinin 17.03.2014 tarihli süre tutum dilekçesinde hükmü sadece katılan ... adına temyiz ettiğinin anlaşıldığı, gerekçeli temyiz dilekçesinde her iki katılanı da temyiz eden olarak göstermiş ise de katılan... adına temyiz başvurusunun yasal bir haftalık süre geçtikten sonra yapıldığı anlaşılmakla bu katılan yönünden temyiz isteminin reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin, eksik inceleme yapıldığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Gündüz vakti, idaresindeki kamyonet ile, meskun mahalde, demir parmaklıklarla bölünmüş, tek yönlü, iki şeritli düz caddede sol şeritte seyir halinde olan sanığın, seyir şeridi üzerinde 9 yaşındaki mağdur küçük yayaya beyanına göre aracının sol ön kısmıyla çarparak temporolde çökme kırığının hayat fonksiyonlarını ağır derecede etkileyecek ve hayati tehlikeye sokacak şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olaydan üç gün sonra kendine geldiğinde ifadesi alınan mağdur küçüğün orta refüjdeki demir parmaklıklara yakın şekilde yola paralel olarak yürüdüğünü ifade ettiği, yine aynı gün dinlenen ....'in de mağdur küçükle benzer şekilde beyanda bulunduğu, olay yerinin yaklaşık 20 metre gerisindeki kavşak başında levha ile belirgin ve butonla kontrol edilen ışıklı yaya geçidinin de bulunduğu, her ne kadar sanık aşamalarda seyir yönüne göre sağda park halindeki aracın önünden yayanın aniden kaplamaya girdiğini beyan etmiş ise de, savunma dışında bir tespitin bulunmadığı, sanığın ifadesinin olaydan ancak üç gün sonra alınabildiği ve olay yeri tespitinin de 3 gün sonra yapıldığı, sanığın, çarpma noktasının yaklaşık 20 metre öncesinde ışık butonlu ve levha ile de belirgin yaya geçidi bulunan meskun mahaldeki yolda, yaya geçidine yakın bir bölgeden her an bir yayanın yola gireceğini öngörerek dikkatli ve teyakkuz halinde seyrini sürdürmesi gerekirken, kaplama üzerinde yürüyen yayaya aracının ön kısmıyla tali kusurlu şekilde çarptığı ve sanığın tali kusurlu olduğu anlaşılan olayda, oluş ve dosya kapsamına uygun düşmeyen ve sadece sanığın katılımı ile yapılan keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporuna itibar edilerek, sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda katılanın olayda tamamen kusurlu olduğunun belirtildiği, hükmün gerekçesinde, sanığın kusurunun bulunmadığından beraatine karar verildiği belirtilmiş olup, yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmaması nedeniyle CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraatine karar verilmesi gerekirken, sanığın delil yetersizliği gerekçesi ile ve ilgili madde fıkrası da gösterilmeksizin sanık hakkında beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1437, Karar No: 2016/167, Tarih: 21.01.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/1437 E.  ,  2016/167 K.**

* KASTEN ÖLDÜRMEYE TEŞEBBÜS SUÇU

* MÜDAFİİNİN GÖREVİNİ YAPMAYA ZORLANMASI

* SAVUNMADA OLUŞAN BOŞLUK VE KISITLILIĞIN GİDERİLMESİ GEREĞİ

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 188

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 150

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 81

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 35

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 29

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

**"İçtihat Metni"**

Sanık Ş.. K.. müdafiinin bu sıfatla sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünü, ayrıca katılan vekili sıfatıyla da C.. C.. hakkında kurulan beraat hükmünü temyiz ettiği gözetilerek yapılan incelemede;

1-) Alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından yapılan yargılama sırasında, CMK'nun 188/1. maddesi uyarınca hükmün verildiği 14.01.2014 tarihli duruşmaya gelmeyen sanık müdafilerinin duruşmada hazır bulunarak görevlerini yapmaya zorlanmaları, katılmadıkları oturumlardaki bilgi, belge ve işlemlere karşı savunma yapmaya davet edilmeleri, gerektiğinde CMK'nun 150/3. maddesi uyarınca zorunlu birer müdafıi görevlendirilmesi yoluna gidilerek savunmalarda oluşan boşluk ve kısıtlılığın giderilmesi gerektiği gözetilmeden, müdafiilerinin hazır bulunmadığı duruşmada sanıklar hakkında hükümler kurulması suretiyle CMK'nun 150/3 ve 188/1. maddelerine aykırı davranılması,

2-)Kabul ve uygulamaya göre de,

Tebliğname No : 1 - 2014/82061

a)Şarjörü düşmüş olan tabancayı ele geçirerek katılan Ş..'ın başına dayadığı kabul edilen sanık C..'ın eyleminin silahla tehdit suçunu oluşturup oluşturmadığı hususunun karar yerinde tartışmasız bırakılması,

b)Sanık Ş..'ın, etkili mesafeden dört el ateş ederek iki adet merminin isabet etmesi sonucunda katılan C..'ı yaraladığı mahkemece kabul edilmesine göre, eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu gözetilerek, sanık Ş.. hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nun 81/1, 35, 29, 62. maddeleri uyarınca hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

c)Sanık Ş.. hakkında hükmolunun 1 yıl 3 ay hapis cezasının kısa süreli olmadığı ve TCK'nun 53. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, yasal olmayan gerekçeyle anılan maddenin uygulanmaması,

Yasaya aykırı olup, katılan sanık Ş.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 21/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/33049, Karar No: 2021/5064, Tarih: 10.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/33049 E.  ,  2021/5064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1- 24.10.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesindeki “Basit Yargılama Usulü”nün uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesiyle 5271 sayılı CMK’na eklenen geçici 5/1-d maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de;

Hükümden sonra, 19.08.2020 tarihli ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile yukarıda anılan geçici madde 5/1-d’de yer alan “kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin aynı bentte yer alan, “basit yargılama usulü” yönünden Anayasa’nın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş olsa da, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi, ayrıca iptal kararının, CMK’nın 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olması nedeniyle, temyize konu ve CMK’nın 251/1. maddesi kapsamına giren, TCK’nın 289/1. maddesinde düzenlenen muhafaza görevini kötüye kullanma suçu yönünden, aynı Kanun’un 7. ve CMK’nın 251. maddeleri uyarınca yeniden değerlendirilme yapılmasında zorunluluk bulunması,

2) İcra hakimliğinin tahliye ve kira alacağının tahsiline ilişkin kararının yerine getirtilmesi için ilgili icra müdürlüğü tarafından tutulan haciz tutanağında, katılanın evini tahliye etmesi ihtarında bulunulmuş bunun doğal sonucu olarak asıl borçlunun evi tahliye ettiği, aynı zamanda kendisi ile birlikte yaşayan yeğeni olan sanığa yediemin olarak teslim edilen eşyaları da götürdüğünün anlaşılması karşısında, sanık müdafinin 24.11.2015 tarihli dilekçesi ile bildirdiği adreste suç tarihi itibarıyla mahcuzların mevcut olup olmadığı, mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması sonucu kaybolmasına veya bozulmasına neden olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 10.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12853, Karar No: 2015/45106, Tarih: 19.11.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/12853 E.  ,  2015/45106 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/220693

MAHKEMESİ : İzmir 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/03/2011

NUMARASI : 2010/211 (E) ve 2011/47 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan sanık S.. Y.. hakkında, 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasası'nın 35/1. maddesi uyarınca sosyal inceleme yaptırılıp raporunun aldırılmaması ve aynı Yasa'nın 3. fıkrası gereğince sosyal inceleme raporu aldırılmama nedeninin gerekçeli kararda tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. Y.. savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15986, Karar No: 2012/41638, Tarih: 19.09.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/15986 E.  ,  2012/41638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK. nun 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK.nun 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır.Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.”

hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK. nun 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK. nun 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK. nun 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde uygulama ile suçtan elde edilen menfaat 66.187. TL olduğu halde eksik adli para cezası tayini aleyhte temyiz bulunmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanığın Ayvalık Belediyesi'nde 2005 yılının mayıs ayından itibaren muhasebe servisinde maaş bordrolarının bilgisayar ortamında düzenlenmesi ve maaş ödemesi yapılması için bankaya talimat verilmesi için görevlendirildiği, sanığın bu dönemde kendi maaşının 600-700 TL olmasına rağmen bazı aylarda 3100 TL bazı aylarda ise 3700 TL bedelli maaş bordrosu düzenleyerek bu miktarlar üzerinde maaşlar aldığı, yine hayali bir kişi adına sicil açarak bu sicile maaş ödenmesini sağladığı, bu kişi adına yatan maaşıda kendisinin aldığı bu şekilde toplam 66.187 TL haksız menfaat sağladığı anlaşılmakla dolandırıcılık suçunun işlendiğine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 19.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/24972, Karar No: 2013/7976, Tarih: 15.04.2013

**6. Ceza Dairesi         2009/24972 E.  ,  2013/7976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlü ... hakkındaki kararın kesinleşmesinden sonra, O yer Cumhuriyet Savcısının ilk hükmü süresinden sonra 28.06.2004 günü temyiz etmesi ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, 5320 sayılı Kanunun 8/2. maddesinin verdiği yetki çerçevesinde dosyanın iadesi üzerine, hakkında hüküm kesinleşmiş olan adı geçen hükümlü hakkında verilen 21.12.2006 tarihli ikinci kararın uyarlama hükmü olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, hükümlü yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, dosya içeriğine göre hükümlünün, dere kenarında yıkanmak için elbiselerini çıkartan arkadaşı olan mağdurun cüzdanından 150 TL. para çalmak şeklindeki eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 491/3, 522/1 (pek hafif), 523. maddesi ile 5237 sayılı Yasanın 141/1, 168/1, 53/1. maddeleri uyarınca her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılıp lehe olan yasanın yapılacak uygulamaya göre belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 5275 sayılı Yasanın 107/15. maddesine göre koşullu salıverilme kararının geri alınmasına ilk hükmü veren mahkemenin yetkili olduğu gözetilmeden, hükmü veren mahkemeye ihbar edilmesi yerine yazılı şekilde şartla tahliye kararının geri alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Üst Cumhuriyet Savcısı ile hükümlü ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9457, Karar No: 2007/10319, Tarih: 17.09.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/9457 E.  ,  2007/10319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 28.9.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında isim düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.3.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava konusu taşınmazlarda “ ... ve ...” yazılan isminin “...” olarak düzeltilmesini talep etmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı ... temyize getirmiştir.

1- Yapılan yargılamaya toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2- Davada istem davacının isminin düzeltilmesine ilişkindir. 108 parsel sayılı taşınmazda kayıt malikinin baba adı “Süleyman” olarak yazılı olduğu halde mahkemece, HUMK.nun 74.maddesindeki taleple bağlılık kuralına aykırı davranılarak davada baba adı düzeltilmesine ilişkin bir istek varmışçasına, kayıt “... oğlu ...” olarak düzeltilmiştir.

Kabule göre de; kök muris ...’nın ... isminde bir çocuğu bulunmakta olup, 108 parsel sayılı taşınmazda malik görünen “... oğlu ...” un bu kişinin altsoyundan bir kişinin olup olmadığı veya bu isimde bir başka kişinin bulunup bulunmadığı yöntemince araştırılmamıştır.

Yukarıda yazılan nedenlerle eksik araştırma ve inceleme ile mülkiyet nakli oluştuğu kuşkusu yaratacak şekilde tesis edilen hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı idare temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 17.09.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26392, Karar No: 2014/31030, Tarih: 24.09.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/26392 E.  ,  2014/31030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yüzüne karşı 12.04.2012 tarihinde tefhim olunan kararı, sanığın CMUK'un 310/1. maddesinden öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 24.04.2012 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 24.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.