muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/14223, Karar No: 2024/944, Tarih: 08.02.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde; müvekkilinin uğradığı kazanın işyerinde bulunduğu sırada ve işveren tarafından yürütülen iş nedeniyle meydana geldiğini ve 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi uyarınca iş kazası olduğunu, müvekkilinin yaşadığı iş kazasına davalı şirketin ihmali ve ağır kusurunun neden olduğunu, kazadan önce kalp problemleri dahil olmak üzere hiçbir rahatsızlığının bulunmadığını, davalı işverenin görev ve yükümlülüklerine yerine getirmediğinden müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını, yoğun çalışma koşulları, maden ocağının tozlu ortamı ve daha verimli çalışması için işverenden gördüğü baskı, daha önce hiçbir rahatsızlığı olmayan müvekkilinin kalp krizi geçirerek genç yaşında kalıcı olarak malul kalmasına sebep olduğunu, davalı işverenin yoğun ve zorlu çalışma koşullarına rağmen müvekkili ve diğer çalışanların sağlık kontrollerini yaptırmadığını, meydana gelen iş kazasında davalının kusuru olmadığı yönündeki tespitin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

2. Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde; dosyada alınan Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulu ve 09.03.2023 tarihli bilirkişi raporları gözetildiğinde davanın reddi gerekirken, bu raporlar gözetilmeden iş kazasının tespitine karar verildiğini, bu kararın raporlara aykırı olduğunu ve hukuki dayanağının bulunmadığını ileri sürmüştür.

3. Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde; bilirkişi raporu ile verilen karar arasında çelişki bulunduğunu, müvekkili Kurumca verilen komisyon kararında da iş kazası sayılamayacağının belirtildiğini, Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu ve Adli Tıp 2. Üst Kurulu'nun kararlarının da bu yönde olduğunu, dinlenen tanığın beyanında davacının işyerinde rahatsızlandığını söylemesi olayın iş kazası olduğunu ispatlamadığını, bu tanık deliline dayanılmaması gerektiğini, dosyadaki bilirkişi raporlarının olayın anlık gelişen bir durum olmadığını, süregelen bir süreç olduğunu ısrarla belirttiğini, iş kazası sayılmasının gerekçesinin tam anlamıyla açıklanamadığını, müvekkili Kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Soma İş Mahkemesinin 12.04.2023 tarih, 2017/412 Esas ve 2023/143 Karar sayılı kararına yönelik davacı vekili, davalı İmbat Madencilik Enerji Turizm San. ve Tic. A.Ş. vekili ile davalı SGK Başkanlığı vekilinin istinaf başvurularının Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Taraf vekilleri, istinaf dilekçeleri ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemişlerdir.

C. Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Taraf vekilleri, istinaf dilekçeleri ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının işyerinde geçirdiği kalp rahatsızlığının iş kazası olduğunun tespiti ile söz konusu kaza nedeniyle kusur durumunun ve sürekli iş göremezlik oranının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13 üncü, 95 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Dosya kapsamı incelendiğinde, davacının davalı işyerindeki iş şartlarının ağır olması sebebiyle kalp krizi geçirerek iş gücü kaybına uğradığından bahisle yaşanan olayın iş kazası olduğunun tespiti ile kusur durumunun ve sürekli iş göremezlik oranının tespiti istemlerinde bulunduğu, yargılama safhasında celp olunan hastane kayıtlarına göre davalı Kurum Yüksek Sağlık Kuruluna yazılan müzekkere ile davacının rahatsızlığının çalıştığı işten kaynaklanmadığına dair görüş bildirildiği, buna göre yasal prosedür çerçevesinde Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulundan alınan 17.03.2021 tarihli mütalaada davacının rahatsızlığının çalıştığı işin yürütüm koşullarından bağımsız geliştiği, söz konusu rahatsızlık meslek hastalığı olmadığından maluliyet hesaplanmasına mahal bırakılmadığının değerlendirildiği, bu defa Mahkemece Adli Tıp 2. Üst Kurulundan alınan 28.07.2022 tarihli Kurul Raporunda da koroner arter hastalığı-koroner by-pass rahatsızlığının kişinin çalıştığı işin yürütüm koşullarından bağımsız geliştiği, mesleki olmadığı, 29.04.2016 tarihinde kalp krizi geçirdiğine dair belge olmadığı cihetle; gönderilen tıbbi belgelere göre mesleki maluliyetinin olmadığı değerlendirilmiş, ayrıca olay tarihinde yürürlükte olan 03.08.2013 tarih ve 28727 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği ile bu yönetmelik kapsamında yer almayan bölüm, cetvel ve listeler için 11.10.2008 tarih ve 27021 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği Hükümlerinden yararlanılarak davacının E cetveline (yaşına) göre %71.0(yüzdeyetmişbirnoktasıfır) oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağı yönünde bildirilen görüşüne göre davanın kısmen kabulü ile olayın iş kazası olduğunun tespitine, iş kazasının oluşumunda davalı işverenin veya başkaca üçüncü bir kişinin kusurunun bulunmadığının tespiti ile davacının sürekli iş göremezlik oranının E cetveline göre %71,0 olduğunun ve herhangi bir mesleki maluliyetinin bulunmadığının tespitine karar verildiği anlaşılmıştır.

2.Eldeki dava açısından SGK tarafından olayın iş kazası veya meslek hastalığı olarak tespiti yargılamanın esasını çözüme kavuşturmadan önce açıklığa kavuşturulması gereken bir sorun niteliğindedir.

3. Bu kapsamda iş kazasının belirlenmesine ilişkin 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesine göre;

a) Sigortalının işyerinde bulunduğu sırada,

b) (Değişik bend: 17.04.2008-5754 S.K./8.mad) İşveren tarafından yürütülmekte olan iş nedeniyle sigortalı kendi adına ve hesabına bağımsız çalışıyorsa yürütmekte olduğu iş nedeniyle,

c) Bir işverene bağlı olarak çalışan sigortalının, görevli olarak işyeri dışında başka bir yere gönderilmesi nedeniyle asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda,

d) (Değişik bend: 17.04.2008-5754 S.K./8.mad) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamındaki emziren kadın sigortalının, iş mevzuatı gereğince çocuğuna süt vermek için ayrılan zamanlarda,

e) Sigortalıların, işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere gidiş gelişi sırasında, meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedenen ya da ruhen özüre uğratan olaydır.

4. Meslek hastalığı ise 5510 sayılı Kanun’un 14 üncü maddesinde tanımlanmış olup Meslek hastalığı, sigortalının çalıştığı veya yaptığı işin niteliğinden dolayı tekrarlanan bir sebeple veya işin yürütüm şartları yüzünden uğradığı geçici veya sürekli hastalık, bedensel veya ruhsal özürlülük halleridir.

5. İş kazası ve meslek hastalığı arasındaki temel fark, iş kazası ani bir olay sonucu meydana gelirken, meslek hastalığının çalışılan ortam ve koşullar neticesindeki süreç neticesinde meydana gelmesidir.

6. 5510 sayılı Kanun’un 13 üncü maddesinde iş kazasının 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ile 5 inci madde kapsamında bulunan sigortalılar bakımından bunları çalıştıran işveren tarafından, o yer yetkili kolluk kuvvetlerine derhal ve Kuruma en geç kazadan sonraki üç iş günü içinde iş kazası ve meslek hastalığı bildirgesi ile doğrudan ya da taahhütlü posta ile bildirilmesinin zorunlu olduğu, iş kazasının işverenin kontrolü dışındaki yerlerde meydana gelmesi halinde iş kazasının öğrenildiği tarihten başlayacağı, Kuruma bildirilen olayın iş kazası sayılıp sayılmayacağı hakkında bir karara varılabilmesi için gerektiğinde, Kurumun denetim ve kontrol ile yetkilendirilen memurları tarafından veya Bakanlık İş Müfettişleri vasıtasıyla soruşturma yapılabileceği bildirilmiştir.

7. Olayın SGK tarafından iş kazası veya meslek hastalığı kabulünden sonraki aşamada ise sigortalının sürekli iş göremezlik oranının tespiti ve gelir bağlanması önem arz etmektedir. 5510 sayılı Kanunu’nun 18 inci maddesinde Kurumca yetkilendirilen hekim veya sağlık kurullarından istirahat raporu alınmış olması şartıyla; iş kazası nedeniyle iş göremezliğe uğrayan sigortalıya her gün için geçici iş göremezlik ödeneği verileceği, 19 uncu maddesinde iş kazası sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık Kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya sürekli iş göremezlik geliri bağlanacağı bildirilmiştir.

8. O halde, Kuruma belirtilen şekilde bir bildirimde bulunulmadığının anlaşılması halinde ise yapılacak iş, davacıya iş kazasını Sosyal Güvenlik Kurumuna ihbarda bulunmak, olayın Kurumca iş kazası veya meslek hastalığı olarak kabul edilmemesi halinde Sosyal Güvenlik Kurumuna ve hak alanını etkileyeceğinden işveren aleyhine “iş kazası/ meslek hastalığı tespiti” davası açması için önel verilmesi, önel içerisinde dava açılması halinde işbu davanın sonucu beklenilerek, sonucuna göre davacı sigortalının Kurum tarafından sürekli iş göremezlik oranın tespiti ve giderek tespit edilen bu oran doğrultusunda gelir bağlanmasının temini sağlandıktan sonra tazminat davasının çözüme kavuşturulması gerektiği açıktır. (Kapatılan 21. H.D.’nin 14.01.2020 tarih 2019/411 E.- 2020/66 K., aynı mahiyette aynı dairenin 03.07.2018 tarih ve 2016/19961 E.- 2018/5961 K. sayılı, 14.05.2013 tarih ve 2013/1704 E.- 2013/9754 K. sayılı kararları da bu doğrultudadır)

9. Belirtilen açıklamalar ışığında somut olaya dönüldüğünde, davacı hakkında kabul edilmiş bir iş kazası veya meslek hastalığı durumu bulunmadığı, yargılama safhasında Mahkemenin talebi üzerine Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulunca davacının herhangi bir mesleki maluliyetinin bulunmadığının ancak iş gücü kaybının % 71 olarak belirlendiği anlaşılmakla, söz konusu durumun iş kazası yahut meslek hastalığı olup olmadığının tespiti açısından öncelikle davacının tanığı ...'in beyanında davacının tarihini hatırlamadığı bir tarihte rahatsızlandığını, tansiyonunun düştüğü sanılarak dinlendirildiğini, yine de düzelmeyince yer altındaki revire kadar beraber gittikleri yönündeki beyanı ile davacının işyerinde kalp krizi geçirdiği iddiası karşısında davalı işyeri revir kayıtları getirilerek davacının ani olay olan işyerinde kalp krizi geçirip geçirmediği araştırılarak, gerekirse bu hususta işyeri hekiminin de tanık sıfatıyla beyanları alındıktan sonra davacının işyerinde iş kazası geçirip geçirmediğine dair rapor alınması suretiyle yaşanan olayın iş kazası mı yoksa meslek hastalığı mı olduğu hususu açıklığa kavuşturulması gerekirken, Adli Tıp Kurumunun davacının herhangi bir mesleki maluliyetinin bulunmadığının ancak sürekli iş göremezlik oranı belirlemesine dayalı raporuna göre yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

10- Öte yandan davacı vekili, iş kazasının tespiti yanında, kusur oranlarının da tespitini talep etmiş, Mahkemece, alınan 09.03.2023 tarihli heyet bilirkişi raporu dikkate alınarak davacının geçirmiş olduğu rahatsızlıkta davalı işveren ... ve başkaca üçüncü bir kişinin kusurunun bulunmadığının tespitine dair karar verilmiştir.

11- Somut olayda davacı vekilinin usule uygun şekilde tazminat talebinde bulunmadığı, mevcut davada davalılar aleyhine iş kazasının tespitiyle birlikte iş kazasındaki kusur oranının ve sürekli işgöremezlik oranının tespiti için de talepte bulunulduğu anlaşılmakla, sadece kusur oranının tespiti yönünden hukuki menfaatin bulunmadığı, kusur oranlarının tespiti halinde Mahkeme kararının infaz kabiliyetinin bulunmayacağı, kusur oranının tespitine yönelik bir kararın infazı için davacı tarafın iş kazasından kaynaklı tazminat talebinde bulunması, bu yönde eda davası açması gerekirken, yani ancak iş kazasından kaynaklı tazminat davasında kusur oranının Mahkemece değerlendirileceği, bu itibarla sadece kusur oranının tespitine yönelik bir davada davacının hukuki yararının bulunmadığı değerlendirildiğinde bu aşamada tarafların kusur oranlarının tespiti yönünden esastan bir değerlendirmeye yer verilmesi de hatalı olup davacının kusur oranlarının tespiti talebi yönünden hukuki yarar yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine,

08.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30454, Karar No: 2014/2543, Tarih: 13.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/30454 E.  ,  2014/2543 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2012/110112

MAHKEMESİ : Mersin 2. İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/02/2012

NUMARASI : 2011/1436 (E) ve 2012/87 (K)

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

1- Ticareti usulüne aykırı terk etmek fiili, her takip için ayrı şikayet olsa dahi koşulları bulunduğu takdirde tek suç oluşturacağı cihetle, Ankara 2. İcra Ceza Mahkemesinin 2011/351 Esas 2011/288 karar sayılı dosyasının mükerrer cezalandırılmaya neden olunmaması açısından mümkünse birleştirilmesi, olmazsa anılan dosyadan bu davayı ilgilendiren belgelerin onaylı suretlerinin alınarak denetime imkan verecek şekilde incelenip tutanağa geçirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen "ticareti usulüne aykırı terk etmek" suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; sanıklara isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, sanıkların borçlu şirketin yetkili temsilcisi olup olmadıklarının Ticaret Sicil Memurluğundan sorulması, şirketin yetkili temsilcisi olmalarının anlaşılmasından sonra borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılması ve kayıtlı olduğu Vergi Dairesi Müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediğinin sorulmasından sonra hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11965, Karar No: 2014/4406, Tarih: 17.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/11965 E.  ,  2014/4406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4 fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Atılı suçun niteliğine göre suçtan zarar görmediği halde davaya katılmasına karar verilen gümrük idaresi lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından "gümrük idaresi lehine hükmedilen dilekçe yazım ücreti kısmının" çıkartılması, sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/03/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14402, Karar No: 2024/8131, Tarih: 02.07.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/14402 E.  ,  2024/8131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/210 E., 2022/463 K.

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

15.09.2022 tarihli karar eteğinde temyiz süresinin 15 gün olduğundan bahisle sanık ve müdafiinin yanıltığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden alınan nüfus kayıt örneğine göre, sanığın hüküm tarihinden sonra 01.05.2024 tarihinde öldüğü ve ölüm kaydının nüfusa işlendiği anlaşılması karşısında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 64/1. maddeleri uyarınca kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde zorunlululuk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafi ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebi yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğname gerekçesine aykırı olarak BOZULMASINA, 02.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4847, Karar No: 2020/5935, Tarih: 16.12.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/4847 E.  ,  2020/5935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 01.02.2018 tarih ve 2017/288 E- 2018/72 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 17.01.2019 tarih ve 2018/597 E- 2019/55 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 08.12.2020 günü hazır bulunan davacı asil ve vekili Av. ... ile davalı ...Ş. vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının davalı bankada mevcut mevduat hesabından bilgisi, onayı ve rızası olmaksızın düzenlenen sahte imzalı talimatlarla 30.12.2011 tarihinde 69.630.- TL, 30.03.2012 tarihinde 43.000.- TL ve yine 30.03.2012 tarihinde 122.000.- TL olmak üzere toplam 234.630.- TL çekildiğini ve davacı ile ilgili olmayan üçüncü kişilere ödendiğini, bir güven kurumu olan bankanın,davacının hesabından talimat yoluyla çekilen paralarla ilgili olarak gerekli araştırma ve inceleme yapmadığını ve basiretli bir tacirin göstermesi gereken titizliği göstermediğini, davalı bankaya bu durumun ihtarname ile bildirilmesine rağmen çekilen paranın iade edilmediğini, davacının başka hesaplarından da bu şekilde yapılan para çekme işlemi olabileceğinden fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 234.630,00 TL’nin davacı hesabından çekildiği tarihten itibaren işleyecek mevduata uygulanacak en yüksek avans faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile davalı banka arasında akdedilen Bankacılık Hizmetleri sözleşmesi uyarınca faks ile talimat alınabildiğini ancak sorumluluğun müşteriye ait olduğunu, telefonla teyit alma mecburiyetinin olmadığını, davacının akrabası olan ve talimatla para çeken şahısların davacıya ait şirketin genel müdürü, yeğeni ve çalışanı olduğunu, tüm para akışının ve imza incelemelerinin yapılması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacı ile davalı banka arasında akdedilen Bankacılık Hizmetleri sözleşmesi uyarınca faks ile talimat alınabildiğini ancak sorumluluğun müşteriye ait olduğunu, telefonla teyit alma mecburiyetinin olmadığını, davacının akrabası olan ve talimatla para çeken şahısların davacıya ait şirketin genel müdürü, yeğeni ve çalışanı olduğunu, tüm para akışının ve imza incelemelerinin yapılması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İhbar olunanlar vekili, davacının kardeşi olan ..., yeğeni ... ve şirket çalışanı ...’in davacının bilgi ve talimatı ile hareket ettiklerini, zira çekilen paraların ilk önce davacının şirketinden davacıya virman yapıldığı ve akabinde paraların çekildiğini, ihbar olunanların bu işlemi yapmakta menfaatlerinin olmadığını, para çekme işlem tarihine kadar yapılan tüm işlemlere ses çıkarmayan davacının şimdiki iddiasının MK’nın 2. maddesi anlamında hakkın kötüye kullanılması olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı ile imzaladığı bankacılık hizmet sözleşmesi gereği bankaya talimat gönderebileceği ancak bu talimat faksının aslını ibraz sorumluluğunun davacıya ait olup, davalının sorumluluğunun sadece imzaları karşılaştırmak olduğu, ilk bakışta farkedilmeyecek sahte imzadan sorumlu olmayacağı, davacının davaya konu işlemlerden yaklaşık iki yıla yakın süre geçtiği de nazara alındığında davacının basiretli tacir gibi davranmadığı ve yapılan para çekme işlemlerine onayı olduğu sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, hükme karşı istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, talimatlardaki paraları tahsil eden ... ve ...'in benzer işlemleri daha önce de yaptığının davalı banka kayıtlarından tespit edildiği, davaya konu talimatla para çekme işlemi yapan ...'ın davacının yeğeni, ...'ın olduğu, gerek tarafların aile ilişkileri, gerek dava konusu para hareketleri, gerekse bu şahısların benzer işlemleri daha önce de yapmış olmaları nedeniyle, işlemlerin davacının rızasıyla yapıldığının kabulü gerektiği, ayrıca, davacı ...'ın, dava konusu şahsi hesabında itiraz ettiği son işlem tarihi olan 30.03.2012 tarihinden sonra hesabını aktif olarak kullandığı, davacının ıslak imzası ile gerçekleştirdiği üç adet işlem yaptığı, bu sebeplerle söz konusu hesabındaki itirazına esas hesap hareketlerinin bilgisi dahilinde olduğu ve rıza gösterdiği sonucunun ortaya çıktığı, bankanın verilen talimatlara istinaden sözkonusu tahsilatların gerçekleşmesini sağladığı, bu noktada davalı bankaya yüklenecek bir kusurun bulunmadığı, davacının şikayeti üzerine açılan savcılık soruşturmasında takipsizlik kararı verildiği, banka çalışanlarının kusurunun varlığına dair başkaca bir kanıt sunulmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.