muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2, Karar No: 2010/68, Tarih: 30.03.2010

Somut olayda, yerel mahkemece 4483 sayılı Yasa hükümleri uyarınca Mut Kaymakamlığının 28.01.2008 gün ve 2008/3 sayılı kararı ile sanıklar hakkında soruşturma izni verilmemesine karar verildiğinden yargılama şartının gerçekleşmemesi nedeniyle CMK.nun 223/8. maddesi uyarınca kamu davalarının düşürülmesine karar verilmiştir. Bu karar, davanın düşmesi kararıdır, hüküm niteliğindedir ve davanın esasını çözümleyen karar vasfındadır. Karar, hüküm niteliğinde bulunması nedeniyle Yasanın 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi kapsamında belirtilen kararlar kapsamında bulunmamaktadır. Yerel Mahkemenin mahkumiyet hükmü dışında kalan ve davanın esasını çözer nitelikte olan davanın düşmesi hükmünün yasa yararına bozulması, 5271 sayılı CMK.nun 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca aleyhte sonuç doğurmaz ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmez. Bozulan karar mahkûmiyet hükmü olmadığından aynı fıkranın (b ve d) bentlerinin uygulanma olanağı da bulunmamaktadır.

Bu itibarla; Yüksek Dairece, yerel mahkeme hükmünün 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca (aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama gerektirmemek üzere) bozulmasına karar verilmesi yerine, hükmün ‘CMK.nun 309/4-a madde ve fıkrası gereğince bozulmasına, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına’ karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu kanaatine varılmıştır” gerekçeleriyle itiraz yasa yoluna başvurularak, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin bozma kararının kaldırılmasına, Adalet Bakanlığının yasa yararına bozma isteminin kabulü ile yerel mahkeme hükmünün 5271 sayılı CYY'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere bozulmasına karar verilmesi talep olunmuştur.

Dosya, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Bir suç soruşturması nedeniyle mağdur F. Z.ı Cumhuriyet savcısına bilgi vermeksizin karakola götüren ve hakkında herhangi bir işlem yapmaksızın karakolda tutmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işledikleri iddia olunan sanık polis memurlarının yüklenen suçu adli görevleri sırasında işledikleri konusunda Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasında bir uyuşmazlık ve bu kabulde dosya içeriği itibariyle de herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık, sanıklar hakkında soruşturma izni verilmemesi nedeniyle hükmolunan düşme kararının 5271 sayılı CYY’nın 309/4-c maddesi anlamında davanın esasını çözen bir karar olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan olağanüstü yasa yolunun koşulları ve sonuçları “kanun yararına bozma” adı ile 5271 sayılı CYY’nın 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiştir.

Öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan olağanüstü yasa yolunun koşulları ve sonuçları “kanun yararına bozma” adı ile 5271 sayılı CYY’nın 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiştir.

Karar veya hükmün yasa yararına bozulması sonrası yapılacak işlemler ve bu işlemleri gerçekleştirecek merciler ile bozma kararının etkileri, bozulan hüküm veya kararın türü ve bozma nedenlerine göre ayrım yapılarak 309. maddenin 4. fıkrasında ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.

Bozma nedenleri;

5271 sayılı Yasanın 223 üncü maddesinde tanımlanan ve davanın esasını çözmeyen bir karara ilişkin ise, 309. maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca; kararı veren hâkim veya mahkemece gerekli inceleme ve araştırma sonucunda yeniden karar verilecektir. Bu halde yargılamanın tekrarlanması yasağına ilişkin kurallar uygulanamayacağı gibi davanın esasını çözen bir karar bulunmadığı için, verilecek hüküm veya kararda lehe ve aleyhe sonuçtan da söz edilemeyecektir.

Mahkûmiyete ilişkin hükmün, davanın esasını çözmeyen yönüne veya savunma hakkını kaldırma veya kısıtlama sonucunu doğuran usul işlemlerine ilişkin olması halinde ise, anılan fıkranın (b) bendi uyarınca kararı veren hâkim veya mahkemece yeniden yapılacak yargılama sonucuna göre gereken hüküm verilecek, ancak bu halde verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamayacaktır.

Davanın esasını çözen mahkûmiyet dışındaki diğer hükümlerin bozulmasında ise, (c) bendi uyarınca aleyhte sonuç doğurucu herhangi bir işlem yapılamayacağı gibi, “tekriri muhakeme” yasağı nedeniyle kanun yararına bozma kapsamında yeniden yargılama da yapılamayacaktır.

4’üncü fıkranın (d) bendi gereğince bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirmesi halinde, cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmesi halinde ise, bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesince doğrudan hükmedilecektir. Bu halde de yargılamanın tekrarlanması yasağı bulunduğundan Yargıtay ceza dairesince hükmün bozulması ile yetinilmeyip, gereken kararın doğrudan ilgili daire tarafından verilmesi gerekmektedir.

03.06.1936 gün ve 129-11 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği üzere düşme kararı, 5271 sayılı CYY’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendinde belirtildiği üzere davanın esasını çözen nitelikte bir karardır.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

03.06.1936 gün ve 129-11 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği üzere düşme kararı, 5271 sayılı CYY’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendinde belirtildiği üzere davanın esasını çözen nitelikte bir karardır.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bir suç soruşturması nedeniyle mağdur F. Z.’yi Cumhuriyet savcısına bilgi vermeksizin karakola götüren ve hakkında herhangi bir işlem yapmaksızın karakolda tutmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işleyen sanık polis memurlarının yüklenen suçu adli görevleri sırasında işlediklerinin, kabul edilmesi nedeniyle, bu sanıklar hakkında  4483 sayılı Yasa hükümleri uyarınca soruşturma izni alınmasına gerek bulunmadığından, genel hükümler gereğince açılan kamu davasında yargılamaya devam edilerek bir karar verilmesi gerekirken, yerel mahkeme tarafından sanıkların yüklenen suçu idari görev sırasında işlediklerinin kabulü ile 4483 sayılı Yasa gereğince soruşturma izni verilmemesi, dolayısıyla yargılama şartının mevcut olmadığından bahisle 5271 sayılı CYY'nın 223/8. maddesi uyarınca davanın düşmesine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

03.06.1936 gün ve 129-11 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği üzere düşme kararı mahkumiyet dışında davanın esasını çözen nitelikte bir karar olduğundan, yasa yararına bozma istemi üzerine Özel Dairece 5271 sayılı CYY’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca aleyhe sonuç doğurmayacak ve yeniden yargılama yapılmayacak şekilde yasa yararına bozma kararı verilmesi yerine, hükmün anılan Yasanın 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca bozulmasına ve müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına karar verilmesi isabetsiz olup bu itibarla, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire kararının kaldırılmasına ve yasa yararına bozma isteminin kabulü ile yerel mahkeme hükmünün yasa yararına bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesi’nin 03.11.2009 gün ve 13218-13561 sayılı kararının KALDIRILMASINA,

3- Adalet Bakanlığının yasa yararına bozma isteminin kabulü ile, Mut Asliye Ceza Mahkemesinin 26.02.2008 gün ve 46-191 sayılı hükmünün, “kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu adli görevleri sırasında işleyen sanık polis memurları hakkında 4483 sayılı Yasa hükümleri uyarınca soruşturma izni alınmaksızın, genel hükümler gereğince açılan kamu davasında yargılamaya devamla bir karar verilmesi yerine, sanıkların yüklenen suçu idari görev sırasında işlediklerinin kabulü ile 4483 sayılı Yasa gereğince soruşturma izni verilmemesi ve yargılama şartı mevcut olmadığından bahisle 5271 sayılı CYY'nın 223/8. maddesi uyarınca davanın düşmesine karar verilmesi” isabetsizliğinden, 5271 sayılı CYY’nın  309/4-c maddesi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere  YASA YARARINA BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.03.2010 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/43285, Karar No: 2023/21750, Tarih: 27.09.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/43285 E.  ,  2023/21750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/896 E., 2015/992 K.

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası ile 62, 53 ve 63 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis, 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve gözaltında geçirdiği sürenin cezasından mahsubuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, mağdurun aşamalarda sanıkla internet üzerinden tanışıp arkadaş olduğunu ve aynı evde kalmaya başladıklarını, sanığın kendisinden komisyon almadığını, evin giderlerine birlikte katıldıklarını beyan ettiği, sanığın aşamalarda mağduru doğrulayıp tanıklar T. A. ve A. K. ile görüşmeyi kendisinin ayarlamadığını, tanıklarla ayrı ayrı görüştüklerini, mağdura fuhuş yapması için aracılık etmediğini savunduğu, bu kapsamda tarafların fuhuş yaparak geçimlerini sağladıkları evin yalnızca sanığa ait olmadığı, mağdur ve sanığın birlikte yaşadıkları, ortak giderleri birlikte karşıladıkları, neticeten sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığına vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ve mağdurun fuhuş yaparak geçimlerini temin ettikleri, ... isimli sosyal paylaşım sitesi vasıtasıyla tanışarak arkadaş oldukları, sanığın ev kiralayarak bu evde para karşılığında erkeklerle birlikte olduğu, mağdurun da sanığın kiralamış olduğu evde kalarak fuhuş eylemini bu evde gerçekleştirdiği, bilgi sahibi T. A.'nın, mağduru telefonla aradığını, mağdurun yanında başka bir bayan arkadaşının daha olduğunu söylediğini, sanığın evine arkadaşıyla birlikte gittiklerini, sanık ve mağdurla para karşılığında arkadaşıyla birlikte cinsel ilişkiye girdiğini ifade ettiği, bu suretle sanığın, mağdurun fuhuş yapması için ev kiralayarak yanına aldığı ve yer temin ettiği Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

28.07.2015 tarihli yakalama ve salıverme tutanağında imzaları bulunan bilgi sahipleri A. K. ve T. A.'nın beyanlarında internet üzerinden fuhuş amaçlı görüşmek için aradıklarını, ... numaralı hat ile yaptıkları görüşme neticesinde kendilerine verilen adrese gittiklerini, bu adreste sanık ve mağdurla fuhuş yaptıkları ve adresten ayrıldıklarında polis tarafından durdurulduklarını belirttikleri; mağdur ... K.'nın soruşturma aşamasında, bilgi sahiplerinin aradığı telefon numarasının kendisinin kullanımında olup bu numarayı müşteri bulmak amacıyla internet üzerinden paylaştığını, arayan bilgi sahibi ile görüştüğü ve onları suça konu adrese çağırdığını, sanık ile ayrı ayrı olarak bilgi sahipleri ile fuhuş yaptıklarını, sanıkla arkadaş olduklarını, bir süre önce kendisinin sanığın evine taşındığını ve evin giderlerine birlikte katıldıklarını, kendi rızasıyla fuhuş yaptığını, kimseye komisyon vermediğini ve sanık ile kendi nam ve hesaplarına ayrı ayrı çalıştıklarını beyan ettiği; sanık ...'ün ise aşamalarda mağdurun beyanlarına paralel olarak, bilgi sahipleri ile mağdurun iletişime geçtiğini, bilgi sahipleri ile ayrı ayrı fuhuş yapıp ayrı ayrı para aldıklarını, fuhuş yaparak geçimini sağladığı ancak kimseden komisyon almadığını, mağdurun bir süre önce yanına taşındığı ve kiraya ortak olduğunu, mağdurla kendi nam ve hesaplarına çalıştıklarını savunması karşısında; sanık ve mağdurun kendi rızaları dahilinde ve isteğe dayalı olarak kendi nam ve hesaplarına fuhuş yaptıkları yönündeki beyanlarının aksine sanığın, mağduru fuhşa teşvik ettiği, fuhşun yolunu kolaylaştırdığı ya da fuhuş için aracılık ettiğine yönelik her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, her ne kadar mağdur sanığın evine taşınmış ve bu evde fuhuş eylemini gerçekleştirmiş ise de; tarafların suça konu evi ikamet etmek amacıyla ortak kullandıkları ve evin giderlerine ortak olarak katıldıkları anlaşılmakla, sanığın eyleminin fuhuş için yer temin etme suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden, sanığın mahkumiyetine hükmedilmesi,

Nedeniyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8538, Karar No: 2017/3203, Tarih: 24.04.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/8538 E.  ,  2017/3203 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vasisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vasisi, davalı banka tarafından vasisi olduğu kısıtlı oğluaraştırma yapmaksızın kredi kartı verildiğini, kredi kartı borcunun ödenmemesi üzerine 2014/10124 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlattığını, takibe itiraz ederek takibi durduklarını, kendisi evde yokken kısıtlıdan kandırılarak 4.710,00.-TL alındığını, alınan paranın ödeme tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalıdan tahsiline ve borçlu olmadıklarının tespitine, lehlerine %20 tazminat ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kredi kartı borcunun tahsili amacıyla başlatılan icra takip dosyasının, vasinin süresi içerisinde yaptığı itiraz üzerine durdurduğunu, bilahare indirim talep edilerek borcun ödendiğinin, cebri icra tehdidi altında yapılan bir ödeme olmadığını kısıtlının tam ehliyetli gibi davranarak bankaya müracaat ettiğini ve kredi kartı alarak kullandığını, bankanın ödeme talebine kadar tam ehliyetli gibi davranıp, borcun ifası esnasında ise ehliyetsiz olduğunun ileri sürülmesinin hakkın kötüye kullanıldığını gösterdiğini beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı ve toplanan delillere göre kural olarak, akıl hastalığı halinde yapılan sözleşme ehliyetsizlik sebebi ile hükümsüz ise de kredi kartının alınıp kullanılması ve kredi kartı borçlarının ödenmesinden sonra ehliyetsizlik iddiasının ileri sürülmesinin hakkaniyet ilkesine aykırı olduğu, davalı bankadan kredi kartı alıp kullanırken ortalama bir tüketici gibi hareket edebilen kısıtlının, borcun ifası istendiğinde akıl hastalığını ileri sürmesi M.K.2.maddesi anlamında doğruluk-dürüstlük ilkesine aykırı olup davacının sebepsiz zenginleşmesine imkan doğuracak nitelikte olduğu anlaşıldığından, ehliyetsizlik iddiasının hakkaniyete aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı vasisince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vasisinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 24/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3754, Karar No: 2016/1393, Tarih: 25.02.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/3754 E.  ,  2016/1393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın iptali-tahliye

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, ödenmeyen kira bedellerinin tahsiline yönelik başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, takibin 2.351,63-TL asıl ve faizi üzerinden devamına karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece kısa kararda; davanın kısmen kabulüne, 2.351,63 TL asıl alacak üzerinden itirazın iptaline ve tahliyeye karar verildiği halde gerekçeli kararda; davanın kısmen kabulüne, 2.351,63 TL asıl alacak üzerinden itirazın iptaline karar verilmiş olup, tahliye hakkında bir hüküm kurulmamıştır.

Bu durumda kısa karar ile gerekçeli karar çelişkili bulunmaktadır.

10.4.1992 gün, 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni oluşturur. Bu durumda mahkemece yapılacak iş, önceki hükümle bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile yeni bir hüküm vermekten ibarettir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek H.U.M.K.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 25.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5461, Karar No: 2006/7123, Tarih: 29.06.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/5461 E.  ,  2006/7123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Samsun 1.İcra Mahkemesi

Tarih :30.12.2005

Nosu :259-475

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı borçluya ait aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde müvekkili bankaya pay ayrılmadığını, oysa 4389 sayılı Bankalar Kanunu’nun 15/10 ncu maddesine göre müvekkili banka alacaklarının imtiyazlı olduğunu ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İcra Mahkemesi'nce davacı yanın takibinin genel haciz yolu ile ilamsız takip olduğu, borçluya ödeme emri tebliğ edilmediği ve davacı alacağının anılan yasa maddesinin kapsamında kalmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı banka vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davacı yanca konulan ihtiyati haczin, dava dışı borçluya ödeme emri tebliğ edilmemiş olması karşısında kesinleşmemiş bulunmasına ve 4389 sayılı Bankalar Kanunu’nun Ek 5 nci maddesi yollamasıyla uygulanacak 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 21/I nci maddesindeki hacze iştirak imkanının ancak kesin hacizler bakımından uygulanabilecek olmasına göre, davacı banka vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca ONANMASINA,29.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2014/11537, Karar No: 2014/20903, Tarih: 28.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/11537 E.  ,  2014/20903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2012/443-2014/71

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya Tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.