muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4988, Karar No: 2015/10435, Tarih: 12.03.2015

Kısmi eda külli tespit davasının açıldığı anda alacağın tamamı için zamanaşımı kesilir. Ancak faiz başlangıcı açısından tahsil amaçlı belirsiz alacak davasından farklı bir durum vardır. Davaya konu edilen miktar bakımından faiz başlangıcı olarak dava tarihi kabul edilmelidir. Alacağın kalan kısmın sadece tespiti istenmiş olmakla, belirlenen bakiye alacak miktarının ilerde talep edildiği tarihten itibaren faize karar verilmelidir.

Somut olayda taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı işçinin 2001 yılında daimi kadroya alındığı anda, daha önce mevsimlik statüde çalıştığı sürelerin dikkate alınıp alınmayacağı noktasındadır. 2001 yılında gerçekleşen kadroya alınma aşamasındaki intibak sorununa bağlı olarak davaya konu dönem içinde hak kazanılabilecek yevmiyelerin belirlenmesi ve buna göre ücret farkı, ikramiye farkı, ilave tediye farkı ve yıpranma primi farkı isteklerinin tespiti işçinin dava açtığı aşamada kendisinden beklenemez. Bu konuda işyeri özlük dosyası ile ücret bordroları ve işveren kayıtlarına göre hesaplama bilirkişi hesap raporu alınmak suretiyle yapılmış olup, davanın belirsiz alacak davası olduğu yönünde mahkemece yapılan tespit dosya içeriği ile uyumludur.

Öte yandan dava dilekçesinde belirsiz alacak davası açıldığı vurgulanmış ve davaya konu işçilik alacaklarına ayrıştırılmak suretiyle şimdilik 1000,00TL olarak talepte bulunulmuştur. Yargılama sırasında alınan hesap raporu sonrasında, davacı vekili, belirsiz alacak davasına vurgu yaparak talep arttırım dilekçesi vermiştir. Dava dilekçesindeki talep şekli ve istek konusu miktarla değerlendirildiğinde davanın, belirsiz alacak davası türlerinden kısmi eda külli tespit davası olarak açıldığının kabulü gerekir. Zira davacı taraf iddiaları doğrultusunda belirleyebildiği asgari alacak miktarlarını talep etmek yerine, kısmi bir miktar belirleyerek isteklerde bulunmuştur. Bu durumda belirsiz alacak davası türlerinden kısmi eda külli tespit davasının sonuçlarına göre hüküm kurulması gerekir. Davanın özelliği gereği alacağın tamamı için dava tarihinde zamanaşımın kesildiğinin kabulü yerindedir. Ancak, tahsil amaçlı belirsiz alacak davasından farklı olarak talep artırım dilekçesi ile talep edilen alacaklar yönünden sözü edilen dilekçenin mahkemeye verildiği tarihten itibaren faiz yürütülmelidir. Mahkemece hüküm altına alınan alacakların tamamı için dava tarihinden faize karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13694, Karar No: 2014/6566, Tarih: 24.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/13694 E.  ,  2014/6566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Bursa 6. İş Mahkemesi

Tarihi :16.05.2013

No :2013/30-2013/289

Dava, ölüm aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacının, 506 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olan ve 26.02.2007 tarihinde vefat eden eşi ile 23.09.1979 tarihinde vefat eden babası üzerinden üzerinden ölüm aylığı bağlanması istemi davalı Kurumca yüksek olanın ödenmesi gerektiği gerekçesiyle reddedilmiştir.

506 sayılı Yasanın 68/I-C-a maddesi aylık bağlanma koşulları yönünden "evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan, Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi bir işte çalışmayan, buralardan gelir veya aylık almayan kız çocuklarına” aylık bağlanması olanağı öngörürken; aynı maddenin (VI) numaralı bendi, kız çocuklarına bağlanan aylığın kesilme nedeni olarak “çalışma ve evlenme” halini kabul etmekteyken; 4958 sayılı Yasanın 06.08.2003 tarihi itibariyle yürürlüğe giren 35. maddesiyle, söz konusu (VI) numaralı bende “buralardan gelir veya aylık almaya” ibaresi eklenerek böylelikle “Sosyal Sigortadan, Emekli Sandıklarından aylık veya gelir almaya başlama” olgusu, hak sahibi kız çocuklarına bağlanan aylığın kesilme nedeni olarak benimsenmiştir. 68. maddenin son cümlesi "evliliğinin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kimseye bu aylıklardan fazla olanı ödenir." hükmünü içermektedir. Benzer düzenleme 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 54. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (5) numaralı alt bendinde, hem eşinden, hem de ana ve/veya babasından ölüm aylığına hak kazananlara, tercihine göre eşinden ya da ana ve/veya babasından aylık bağlanacağı belirtilerek çift ölüm aylığına olanak tanınmamış ise de anılan düzenleme eldeki davada hakkı doğuran ölüm tarihleri itibariyle yürürlükte olmadığından uygulanamasının mümkün olmadığı belirgindir.

Ancak, 506 sayılı Yasaya 02.07.2005 tarih, 5386 sayılı Yasanın 2. maddesiyle eklenen Geçici 91. madde ise, “6.8.2003 tarihinden önce hak sahibi kız çocuklarına bağlanan gelir ve aylıklar; bunların evlenmeleri, Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi çalışmaları veya kendi çalışmalarından dolayı buralardan gelir veya aylık almaları halleri hariç olmak üzere geri alınmaz.” hükmünü getirmiştir. Bu düzenleme de 506 sayılı Yasanın 68/VI maddesinin 4958 sayılı Yasa ile değiştirilen haline göre farklı düzenleme getirerek “kendi çalışmalarından dolayı buralardan gelir veya aylık almaları” halini aylık kesme nedeni olarak öngörmüş; Geçici 91. maddenin altı ve yedinci fıkrasında ise; “Bu maddenin birinci ve ikinci fıkrası gereğince, aylık veya gelirleri ödenmeye devam olunacak kız çocuklarının aylık veya gelirlerinin ödenmesine devam olunması için sahip olmaları gereken şartları, ilk kez veya yeniden 6.8.2003 tarihinden sonra haiz olan kız çocukları da aynı esas ve usûllerle aylık veya gelir hakkından yararlandırılır.” kuralı yer almaktadır. Son fıkrada ise, "Bu maddenin altıncı fıkra hükmü 31/5/2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun yürürlük tarihine kadar uygulanır" düzenlemesi yer almaktadır. 5510 sayılı Kanun bazı istisnalar dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki, murisler baba ve eşin ölüm tarihlerinde yürürlükte olan 506 sayılı Yasanın Gelir ve aylıkların birleşmesi başlıklı 92. maddesi "Hem malullük hem de yaşlılık sigortasından aylık bağlanmasına hak kazanan sigortalıya, bu aylıklardan yüksek olanı, aylıklar eşitse yalnız yaşlılık aylığı bağlanır. Malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalariyle meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine, bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalariyle meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir. Malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından aylık bağlanmadan önce iş kazalariyle meslek hastalıkları sigortasından bağlanan ve sermayeye çevrilen gelirler ile yaşlılık sigortasından yapılacak toptan ödemelerde bu fıkra hükmü uygulanmaz." Zamanaşımı ve hakkın düşmesi başlıklı 99. maddesi, "Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazalarıyla meslek hastalıkları ve ölüm sigortalarından hak kazanılan gelir ve aylıklar, hakkı doğuran olay tarihinden itibaren beş yıl içinde istenmezse zamanaşımına uğrar. Bu durumda olanların gelir ve aylıkları yazılı istek tarihini takibeden aybaşından itibaren başlar."; yine, bazı hükümleri dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun, Zamanaşımı, hakkın düşmesi ve avans başlıklı 97. maddesi, "Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü ve ölüm hallerinde bağlanması gereken gelir ve aylıkların, hakkın kazanıldığı tarihten itibaren beş yıl içinde istenmeyen kısmı zamanaşımına uğrar. Kuruma müracaat etmemenin haklı bir sebebe dayandığını genel hükümlere göre ispat edenler hakkında, yukarıdaki hükümler uygulanmaz...." hükmünü taşımaktadır.

Eldeki davada; davacının eşi ve babasının ölüm tarihlerine göre uygulanması gereken 506 sayılı Yasanın geçici 91. maddesi çerçevesinde; eş/babasından da ölüm aylığı bağlanabilmesi için davacının, "evlenmeme, Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi çalışmama veya kendi çalışmalarından dolayı buralardan gelir veya aylık almama" hallerinin sözkonusu olup olmadığı belirlenerek; yoksa, 506 sayılı Kanunun 92 ve 99. ile 5510 sayılı Kanunun 97. maddeleri de gözetilmek suretiyle yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekir iken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 24.03.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5631, Karar No: 2015/28780, Tarih: 28.09.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/5631 E.  ,  2015/28780 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/179717

MAHKEMESİ : D.. M..

TARİHİ : 21/12/2010

NUMARASI : 2009/199 (E) ve 2010/418 (K)

SUÇ : Memurun resmi belgede sahteciliği, nitelikli dolandırıcılık

Sanıklar M.. D.. ve A.. S.. müdafilerinin duruşmalı inceleme istemlerinin hükmolunan cezaların türü ve süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.un 318. maddesi uyarınca REDDİNE, karar verilerek yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık M.. S.. ile diğer sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 28.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3470, Karar No: 2012/21535, Tarih: 11.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/3470 E.  ,  2012/21535 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b, 22/3, 62. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müşteki katılan sıfatını aldığı halde gerekçeli karar başlığında "Katılan" olarak gösterilmemesi, mahallinde düzeltilebilecek yazım hatası olarak değerlendirildiğinden; kendisini vekaletnameli bir vekil ile temsil ettirdiği halde, katılan lehine avukatlık ücretine hükmedilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre, sanık ile katılan arasında soruşturma aşamasında uzlaşmanın sağlanamadığı, kovuşturma aşamasında da, sanık ile katılanın karşılıklı olarak birbirlerinden şikayetçi olduklarını beyan ettikleri, sanığın, katılanın kaza nedeniyle oluşan zararını gidermediği anlaşılmakla, tebliğnamedeki, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi hükmünün sanık hakkında uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına ve oluşa göre, sanığın, eksik incelemeye ve sübuta ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 61/8. maddesine göre, adli para cezası hesaplanırken, cezanın belirlenmesine yönelik artırma ve indirimler gün üzerinden yapılıp belirlenen gün sayısının TCK'nın 52. maddesine göre birim güne esas para miktarı ile çarpılması suretiyle netice adli para cezasının tespiti gerekirken, artırım ve indirimlerin her aşamada para birimi üzerinden yapılması,

2- Bilinçli taksir nedeniyle cezada artırım yapılırken hesap hatası sonucu sonuç cezanın fazla tayini,

1- 5237 sayılı TCK'nın 61/8. maddesine göre, adli para cezası hesaplanırken, cezanın belirlenmesine yönelik artırma ve indirimler gün üzerinden yapılıp belirlenen gün sayısının TCK'nın 52. maddesine göre birim güne esas para miktarı ile çarpılması suretiyle netice adli para cezasının tespiti gerekirken, artırım ve indirimlerin her aşamada para birimi üzerinden yapılması,

2- Bilinçli taksir nedeniyle cezada artırım yapılırken hesap hatası sonucu sonuç cezanın fazla tayini,

3- Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında uygulama maddesi olan 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesinin gösterilmemesi,Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün ilk dört bendinin hükümden çıkarılarak, mahkemenin takdiri de gözetilip, yerine "(1) Sanığın taksirle yaralama suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesi gereğince takdiren 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, (2) Sanığın eylemini bilinçli taksirle işlediği anlaşılmakla sanığın cezası 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesi gereğince takdiren 1/3 oranında artırılarak 240 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, (3) Sanığın eylemi sonucu katılanda kemik kırılması meydana geldiğinden sanığın cezası 5237 sayılı TCK'nın 89/2-b maddesi gereğince ½ oranında artırılarak 360 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, (4) Sanığın cezasının 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirilerek 300 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, (5) Sanığın 300 gün adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek neticeten 6000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına", şeklinde bentlerin eklenmesine ve taksitlendirme ile ilgili bendine “5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi” ibaresinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine, usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6705, Karar No: 2021/2234, Tarih: 25.02.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/6705 E.  ,  2021/2234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 09/06/2020 gün ve 2019/12787 Esas – 2020/4846 Karar sayılı ilama karşı davacı idare vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkin davanın kabulüne dair karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine düzeltilerek onanmış; bu karara karşı, davacı idare vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosya içindeki bilgi ve belgelere Yargıtay ilamında yazılı gerekçelere göre; davacı idare vekilinin sair karar düzeltme istekleri HUMK'nun 440.maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirine uymadığından yerinde değildir. Ancak;

a-) Kullanılmayarak artan gider avansının davacı idareye iadesine karar verilmediği,

Bu kez yapılan incelemede anlaşıldığı gibi;

b-) Anayasa Mahkemesinin 27.11.2020 tarihli, 31317 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanan ve 16.07.2020 tarihli 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Kanunla değişik 10. maddesinin 8.fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Davacı idare vekilinin karar düzeltme isteminin bu yönlerden kabulü ile Dairemizin 09.06.2020 tarihli, 2019/12787 Esas ve 2020/4846 Karar sayılı düzeltilerek onama ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Taraf vekillerinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

1-) Kullanılmayarak artan gider avansının davacı idareye iadesine karar verilmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

2-) Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak, bozma sonrası tespit edilen ve karar kesinleştiğinde hak sahibine ödenmesine karar verilen fark bedele Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

a-) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına yeni bir bent olarak (Davacı idare tarafından yatırılan gider avansından kalan miktarın karar kesinleştiğinde talebi halinde davacı idareye iadesine,) cümlesinin eklenmesine,

b-) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (3) ve (4) numaralı bentlerinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Kamulaştırma bedeli olarak tespit edilen 53.907,99 TL’den Mahkememizin 2013/203 Esas 2014/182 Karar sayılı dosyasında depo edilen 38.854,44 TL acele kamulaştırma bedeli mahsup edildikten sonra oluşan 15.053,55 TL fark bedelin 23/03/2014 tarihinden 25/02/2021 tarihine kadar işleyecek yasal faizi ve dosyamız .... ... ... Şubesi üçer aylık vadeli hesabına yatırılan kısmın neması ile birlikte -mükerrer ödemeye yer vermeyecek şekilde- derhal davalıya ödenmesine, tapu kaydı üzerindeki takyidatların kamulaştırma bedeline yansıtılmasına,) cümlesinin yazılmasına,

Bent sıralarının buna göre teselsül ettirilmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idareden peşin alınan karar düzeltme harcı ve taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11767, Karar No: 2021/6176, Tarih: 23.09.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/11767 E.  ,  2021/6176 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü ... Köyü, ... Mevkiinde 3 kişinin izinsiz kazı yaptığı ihbarını alan kolluk kuvvetleri olay yerine gittiklerinde, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanık ... ’ın kazma ile toprağı kazdığının, sanık ...’ın sanık ...’in yanında ayakta durduğunun, yine hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen sanık ...’nın ise, diğer sanıkların 30-40 metre kadar uzağında etrafı gözetlediğinin tespit edildiği, sanıklar ... ve ...’in aşamalarda değişmeyen ve birbiriyle tutarlı savunmalarında, sanık ...’e ait olan dedektörün satımı konusunda aralarında anlaştıklarını, dedektörün çalışıp çalışmadığını kontrol amacıyla olay yerine geldiklerini, toprağın altına madeni para gömdüklerini, bu nedenle toprağı kazdıklarını, sanık ...'ın sonradan yanlarına geldiğini beyan ettikleri, sanık ...'ın da, adı geçen temyiz dışı sanıkların beyanlarını destekler mahiyette savunmada bulunarak, olay tarihinde mantar ve odun toplamak amacıyla tanık ...’a ait motosikletle ... Mevkiine gittiklerini, kesim sahasında tanık ... ile karşılaştığını ve onunla sohbet ettiğini, tanık ...’ın yanından 150-200 metre kadar uzaklaştıktan sonra sanıklar ... ve ... ile karşılaştığını, kendisine dedektörün çalışıp çalışmadığını kontrol ettiklerini söylediklerini, izinsiz kazı yapmadığını beyan ettiği, tanık ...’ın da beyanında, sanık ...’ın 94 numaralı kesim bölgesinde yanına gelerek mantar ve odun toplayacağını söylediğini ifade ettiği anlaşılmakla, tüm dosya kapsamından sanık ...’ın, haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen diğer sanıklar ... ve ... ile fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek kültür varlığı bulmak amacıyla izinsiz kazı yaptığına dair savunmasının aksine delil bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 23/09/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.