muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6946, Karar No: 2012/13014, Tarih: 13.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/6946 E.  ,  2012/13014 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçuna sürüklenen çocuklar ... ve ...'in yapılan yargılanmaları sonunda: atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 26.02.2009 gün ve 2008/243 Esas, 2009/78 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi suça sürüklenen çocuklar müdafileri ve mağdur vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Suç tarihi itibarıyla 16 yaşında olan mağdurenin soruşturma aşamasında sanıktan şikâyetçi olmadığını, 31.07.2008 tarihli oturumda da sanıktan şikâyetçi olmadığını ve davaya katılmak istemediğini bildirmesine karşılık mağdurenin zorunlu vekilinin bu nedenle davaya katılma ve temyiz ... bulunmadığından temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca reddi ile incelemenin suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyizleriyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Mağdurun 17.05.2008 tarihli hazırlık beyanı, mağdurun beyanlarını destekler mahiyetteki tanık ...,...,... beyanları ile olayın hemen akabinde beyanları alınan tanıklar ...,...,... 'in beyanları, mağdur ve sanıklar ile aynı koğuşta kalan tanıklar ...,... 'in beyanları, olayın gerçekleştiği koğuşta yapılan aramada uyuzda kullanılan merhemin bulunması ve tüm dosya içeriğinden; aynı koğuşta bulunan sanıkların mağdurun cinsel istismar suçundan tutuklu olduğunu öğrenmeleri üzerine irade birliği içinde hareket ederek önce mağduru cebir kullanarak etkisiz hale getirdikten sonra mağdurun pantolonunu ve külotunu indirerek sırasıyla önce sanık ...'ın mağduru tuttuğu sanık ...'in de cinsel organını mağdurun anüsüne soktuğu, sonrasında sanık ...'in mağduru tuttuğu sanık ...'ın da aynı şekilde cinsel organını mağdurun anüsüne soktuğunun ve bu şekilde eylemin tamamlandığının anlaşılmasına karşın eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin

-2-

yerinde görülmeyen temyiz itirazlarnın reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 13.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12722, Karar No: 2012/16465, Tarih: 18.04.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/12722 E.  ,  2012/16465 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit yaralama suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı sayılı Türk Ceza Kanununun 86/2, 86/3-e, 62. maddeleri gereğince 3000 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Divriği Asliye Ceza Mahkemesinin 29.06.2011 tarihli ve 2011/5 esas, 2011/101 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 07.03.2012 tarih ve 2012/3811- 14652 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26.03.2012 tarih ve 2012/82034 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, mahkemece verilen kararın gerekçe ve hüküm kısmında asgari hadden uzaklaşıldığına ilişkin bir ibarenin bulunmaması karşısında, suçun işlendiği 21.09.2006 tarihi itibariyle 5560 sayılı Kanunun henüz yürürlüğe girmediği ve para cezasının seçimi durumunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 52. Maddesi uyarınca beş ... adli para cezası üzerinde hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kararın gerekçe ve hüküm kısmında asgari hadden cezalandırma yoluna gidildiğinin belirtilmesi karşısında, suçun işlendiği 21.09.2006 tarihi itibariyle 5560 sayılı Kanunun henüz yürürlüğe girmediğinden, para cezasının seçimi durumunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 52/2.maddesi uyarınca beş ... adli para cezası üzerinden hüküm kurulması gerekmektedir. Bu nedenle;

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen hususlar yerinde görüldüğünden, Divriği Asliye Ceza Mahkemesinin 29.06.2011 tarih ve 2011/5 Esas, 2011/101 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4-d. maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesi gereğince takdiren 5 ... adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 86/3-e.maddesi gereğince cezası ½ oranında artırılarak 7 ... adli para cezası ile cezalandırılmasına, anılan kanunun 62/1. Maddesi gereğince cezası 1/6 oranında indirilerek 5 ... adli para cezası ile cezalandırılmasına, anılan kanunun 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 Türk Lirasından hesaplanarak toplam 100,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına; infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5795, Karar No: 2024/4256, Tarih: 11.12.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5795 E.  ,  2024/4256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1963 E., 2023/1674 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Giresun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/192 E., 2022/4 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili ile davalı idare arasında imzalanan 02.10.2020 tarihli sözleşmeyle, dava konusu iki yıldızlı otel ve lokanta inşaatının tamamlanarak, inşaat yapım süresi dahil toplam altı yıl süreyle işletme hakkının verilmesinin kararlaştırıldığını, inşaatın tamamlanarak taşınmazların işletilmesine başlandığını ancak müvekkilinin devir konusunda yazılı başvurusu olmadığı halde davaya konu kiralananın bir başkasına kiraya verildiğini, açılan kiracılık sıfatının tespiti davasının da yazılı devir talebi belgesi nedeniyle reddedildiğini, devir talep belgesinin davacı tarafça hazırlandığını ancak devir konusunda bir sözleşme imzalanmaması nedeniyle davalıya belgenin gönderilmediğini, belgenin bir şekilde ele geçirildiğini, kiralanana ilişkin diğer davalı şirketle herhangi bir devir sözleşmesi imzalanmadığını, davalı idarenin devre izin yazısı vermek yerine diğer davalı şirketle kira sözleşmesi imzalamasının mevcut sözleşmenin varlığı karşısında hukuka aykırı olduğunu, haksız fesih nedeniyle kendi inşa etmiş olduğu binayı terk etmek zorunda kaldığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, müvekkili tarafından imal edilen bina ve eklentilerinin değerinin tespit edilerek şimdilik 50.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsilini, bina içinde bulunan her türlü demirbaş ve menkul eşyanın tespiti ile mahrum kalınan kârın tazminini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı İdare vekili; davacının 29.04.2014 tarihli dilekçe ile müracaat ederek taşınmazı diğer davalı şirkete devretmek istemesi üzerine müvekkili tarafından gerekli işlemlerin yapıldığını, davacının açmış olduğu kiracılık sıfatının tespitine ilişkin davanın da reddedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili; davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, davacının daha önceden açmış olduğu kiracılık sıfatının tespiti davasının reddedildiğini, açılmış olan bu davanın iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu, davacının uğramış olduğu herhangi bir zararının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı şirket vekili; davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığını, davacının daha önceden açmış olduğu kiracılık sıfatının tespiti davasının reddedildiğini, açılmış olan bu davanın iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu, davacının uğramış olduğu herhangi bir zararının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 29.04.2014 tarihli dilekçenin davacı tarafça düzenlendiği hususunda uyuşmazlık bulunmadığı, davalı İdare tarafından 12.06.2014 tarihli yazı ile kira sözleşmesinin devrine izin verildiği, Giresun 1. Sulh Hukuk Mahkemesince kiracılık sıfatının tespitine ilişkin açılan davanın reddedilerek kesinleştiği, dolayısıyla kira ilişkisinin sona erdiği, davacı ile davalı İdare arasındaki sözleşmenin tetkikinde davacının devri yaparken İdarenin izin alması gerektiğinin belirtildiği, ancak devrin hangi koşullarda nasıl yapılması gerektiğine ilişkin olarak sözleşmede hüküm olmadığı, davalı İdarece davacı önerisi üzerine ilgili yerden izin alınıp ve diğer davalı şirket ile sözleşme yapıldığı, sözleşmenin tesisin devri başlıklı (20.) maddesinde sözleşme süresi sonunda, sözleşmenin yenilenmemesi halinde firmanın tesisi her türlü bakımı yapılmış biçimde ve çalışır şekilde devredeceği, devre esas ana tesis, tamamlayıcı bölümler ve ilavelerin tamamını kapsayacağı belirtildiği, sonuç olarak taraflar arasındaki yap-işlet-devret modeli karma sözleşmenin 02.10.2000 tarihinde ve inşaat süresi dahil altı yıl işletme karşılığı düzenlendiği, sözleşmesinin süresinin bitim tarihi olan 02.10.2006 tarihinden sonra davacı tarafın taşınmazı 02.10.2013 tarihine kadar kiracı olarak kullandığı, sözleşme süresinden sonra taraflar arasında yeni bir kira sözleşmesinin düzenlenmediği, eski sözleşmenin devamı niteliğinde sözleşme süresinin uzatıldığı, davacı tarafça yapılan işlemlerin bu sözleşme kapsamında yapıldığı, ayrıca eser sözleşmesi niteliğinde herhangi bir sözleşme imzalanmadığı, sözleşme kapsamında yapılan işlemlerin davacı tarafça talep edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; müvekkili tarafından yapılan imalatların tamamının taraflar arasında yapılan kira sözleşmesi kapsamında yapıldığını ve taleplerinin de bu kira sözleşmesi kapsamında olduğunu, davalı İdareye açmış olduğu davanın usulsüz feshedilen kira sözleşmesi nedeniyle müvekkilinin zararının karşılanmasına yönelik olduğunu, davalı şirkete karşı açmış olduğu davanın ise devir sözleşmesi olmadan almış olduğu bina ve demirbaşların bedellerinin tazminine ilişkin olduğunu, davalı İdare ile aralarında noter onaylı olarak yapılan bir kira sözleşmesi bulunduğunu, bu sözleşmenin kim tarafından gönderildiği belli olmayan yazılı bir belge ile değiştirilmesinin ve feshedilmesinin mümkün olmadığını, bu nedenle yapılan feshin geçersiz olduğunu ve kira sözleşmesinin halen devam ettiğini, yine davalı şirket ile müvekkili arasında geçerli bir devir sözleşmesinin de bulunmadığını, bu durumun Mahkemece sorgulanmadığını, bunun yanında davacı tarafça yapılan imalatlar ve menkullerin bedellerine ilişkin herhangi bir değerlendirmeden bahsedilmemiş olduğunu ileri sürerek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacı tarafından kiracılık sıfatının tespitine ilişkin açılan davanın, kira ilişkisinin diğer davalı şirkete devredilmesinin taraflar arasındaki sözleşmeye uygun olduğu gerekçesiyle reddedilerek Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 2017/3023 E, 2017/15980 K. sayılı ilamı ile onandığı, işbu karar ile taraflar arasındaki sözleşme hükümleri ve davacı tarafından düzenlendiği kabul edilen kira ilişkisinin devri talebi birlikte değerlendirildiğinde kira sözleşmesinin haksız feshedildiği yönündeki iddiaların yerinde olmadığı, bu nedenle yoksun kalınan kar kaybının talep edilemeyeceği, yine davacı ile davalı idare arasında imzalanan sözleşmenin yap-işlet-devret modeliyle yapıldığı, sözleşme süresinin sonunda kiracı tarafından yapılan işlerin idareye bırakılacağının ve taşınmaz üzerindeki ana tesis, tamamlayıcı bölümler ve ilavelerin tamamının sözleşme kapsamında idareye teslim edileceğinin kararlaştırıldığı, buna göre davacının yaptığı bina, eklentiler ve demirbaşlar için herhangi bir hak talep edemeyeceği gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sözleşmenin haksız feshine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (6098 sayılı Kanun) 299 ve devamı maddeleri,

3. Değerlendirme

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sözleşmenin haksız feshine dayalı tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (6098 sayılı Kanun) 299 ve devamı maddeleri,

3. Değerlendirme

Temyiz olunan karardaki gerekçeye, davacı ile davalı İdare arasında imzalanan 02.10.2000 tarihli sözleşmenin geçerli olup taraflarını bağlamasına, sözleşme ile süre sonunda kiracı tarafından yapılan işlerin idareye bırakılacağının ve taşınmaz üzerindeki ana tesis, tamamlayıcı bölümler ve ilavelerin tamamının sözleşme kapsamında İdareye teslim edileceğinin kararlaştırılmış olmasına, yine kira ilişkisinin davacı kiracı tarafından diğer davalı şirkete devredilmesinin taraflar arasındaki sözleşmeye uygun olmasına ve sözleşmesinin haksız feshedildiği yönündeki iddiaların ispat edilemediğinin anlaşılmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.12.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3425, Karar No: 2010/4193, Tarih: 16.02.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/3425 E.  ,  2010/4193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında iş yerindeki sayacın S fazının mandalını düşürerek kaçak elektrik kullandığına dair tutulan suç tutanağı, keşifte dinlenen tutanak tanıklarının, S fazının mandal vidası gevşetilerek 20 adet lamba, 2 priz ve 3 adet vantilatörde kaçak elektrik kullanıldığını tespit ettiklerine dair ifadeleri ile kaçak kullanım süresi içerisindeki günlük tüketimin tutanak tarihinden önceki ve sonraki dönemlere göre düşük olduğuna dair bilirkişi raporu karşısında; sabit olan suçtan sanığın mahkumiyeti yerine, vidanın kendiliğinden gevşemiş olabileceği gerekçesiyle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 16/02/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2164, Karar No: 2014/4508, Tarih: 19.02.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/2164 E.  ,  2014/4508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2013

NUMARASI : 2013/830-2013/1176

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla yapılan takibe karşı borçlunun, haline münasip evinin haczedildiğini ileri sürerek haczin kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece istemin süre yönünden reddine karar verildiği görülmektedir.

İcra müdürlüğü tarafından 02.08.2013 tarihinde talep gibi işlem yapılmasına karar verilen alacaklı vekilinin talebinde, ortaklığın giderilmesi davasının reddine karar verildiğinden, borçlunun hazine arazisi üzerine yaptığı binanın haczini ve menkul haczi ile beraber yapılmasını talep ettiği ve aynı tarihli haciz tutanağı ile kıymet takdirinin de yapıldığı görülmektedir.

Borçlunun şikayet konusu yaptığı işlem 02.08.2013 tarihli haciz işlemi olup, şikayet tarihi itibariyle davanın süresinde olduğu anlaşılmaktadır.

Borçlunun meskeniyet şikayetine konu ettiği mahcuzun mutlaka tapuda kayıtlı olması zorunlu değildir.

O halde mahkemece 775 Sayılı Kanun'un 34. maddesinin somut olayda uygulanıp uygulanmayacağı da irdelenerek işin esasının incelenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19476, Karar No: 2015/1640, Tarih: 10.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/19476 E.  ,  2015/1640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Suruç Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2014

NUMARASI : 2013/65-2014/84

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olmakla birlikte alınan rapor hüküm kurmaya yeterlli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu taşınmaz ile raporu hükme esas alınan bilirkişi kurulunca emsal olarak kabul edilen taşınmazın imar parseli olması ve konumu itibarı ile şehir merkezine daha yakın olması nazara alındığında, emsalin dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsalden 3,5 kat daha değerli olduğu kabul edildiğinden rapor inandırıcı değildir.

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak rapor alınması ve değerlendirme tarihi olan 2013 yılında dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu da denetlenerek, sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, taşınmaza, genel deyimlerle ve piyasa rayicinden söz ederek değer biçen geçersiz bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22791, Karar No: 2015/1009, Tarih: 04.02.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/22791 E.  ,  2015/1009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık... ve savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından, “Yargılama giderine” ilişkin kısım çıkarılarak (zorunlu savunman ücreti çıkartıldıktan sonra kalan yargılama masrafının 6183 sayılı Kanunun 106. maddesinde belirlenen miktardan az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 324/4. maddesi gözetilerek) "Yargılama giderinin Hazine üzerinde bırakılmasına" karar verilmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.