muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/693, Karar No: 2015/961, Tarih: 22.01.2015

Bilindiği üzere;çaplı taşınmaza elatmanın önlenilmesi davalarında öncelikle çap kaydının yada kayıtlarının getirtilerek tarafların tüm delilleri toplanılmalı, dosya keşfe hazır hale geldikten sonra yapılacak uygulamada çekişmeli yer ile yanların ellerinde bulunan kısımların sınırları tarafların ortak beyanlarına göre açıklığa kavuşturulmalı, gerektiğinde bu yön taşınmaz başında dinlenecek yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalıdır. Daha sonra, belirlenen bu durum göz önünde tutularak, hazır bulundurulan kadastro fen memuru veya mühendisi sıfat ve yeteneğini taşıyan uzman bilirkişi veya bilirkişilere kadastro sırasında konan nirengi noktalarından, bunlar yoksa hem paftada hem arazide mevcut sabit noktalardan yararlanılarak takometrik aletlerle kadastral yöntemlere uygun biçimde ölçüm yaptırılmalı, bilirkişilerden uygulamayı yansıtan, infazı sağlamaya yeterli ve özellikle davacı tarafın taşınmazına bir tecavüzün bulunup bulunmadığını varsa miktarını açıkça gösteren kroki ve rapor alınmalıdır.

Somut olaya gelince;mahkemece taşınmaz başında keşfin yapılamadığı,yukarıda açıklanan ilke ve olgular doğrultusunda bir araştırma ve inceleme ile sonuca gidilmediği görülmektedir.

Hal böyle olunca;öncelikle mahkemece ilgili Kaymakamlık kararlarının ve bunun neticesinde düzenlenen infaz tutanağının değerlendirilmesi,infaz edilip edilmediğinin belirlenmesi,tecavüzün son bulup bulmadığının tespit edilmesi,mahallinde uzman bilirkişiler aracılığı ile yukarıda değinilen ilkeler doğrultusunda yeniden keşif yapılması, ilgili Kaymakamlık kararlarının da değerlendirilmesi suretiyle bilirkişilerden krokili rapor istenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 22.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4300, Karar No: 2014/18563, Tarih: 15.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/4300 E.  ,  2014/18563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Denetime olanak sağlamak bakımından;

Davacılar murisi ...’in vefatı nedeniyle ... tarafından ödeme yapılmış olduğu dosya kapsamından anlaşılmakta olup, müteveffanın sosyal güvencesinin belirlenerek, ...’lu olup olmadığı, yapılan ödemenin peşin sermaye değerli rücuya tabi bir ödeme niteliğinde olup olmadığının ... ile yapılacak yazışmayla tespit edilerek, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6149, Karar No: 2011/8402, Tarih: 26.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2008/6149 E.  ,  2011/8402 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/08/65084

...'yı kasten öldürmeye teşebbüsten ve izinsiz silah taşımaktan sanık ...'nin yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (MUĞLA) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.12.2007 gün ve 201/240 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık müdafiinin temyiz başvurusunun kasten insan öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme yönelik olduğu anlaşıldığından, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmü de temyiz kapsamında görerek onanması yönünde görüş bildiren tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiştir. Sanık müdafiinin temyizi üzerine inceleme kasten insan öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme hasren yapılmıştır.

2- Sanığın, mağdura tabanca ile sağ uylukta üç, sol uylukta iki, sol ayakta bir ve sağ kolda iki isabetle toplam 8 el ateş ederek, sağ uyluk orta kısmında femoral arter ve ven lezyonlarına neden olup, hayati tehlike de doğuracak şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda; 5237 sayılı TCK nun 35. maddesi ile uygulama yapılırken, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak, 9-15 yıl aralığında makul bir ceza tayin edilmesi gerekirken, alt sınırdan uygulama yapılarak eksik ceza tayini, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç niteliğine, cezanın ertelenmesi gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 26.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/609, Karar No: 2010/995, Tarih: 22.02.2010

**1. Ceza Dairesi         2010/609 E.  ,  2010/995 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adam öldürmek suçundan ... hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak TCK.nun 81,29,62,53/1. maddeleri gereğince hükümlülüğüne dair (...) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04/06/2009 gün ve 154/148 sayılı karar re'sen temyize tabi olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında 765 Sayılı TCK.nun 448, 51/1, 59/2, 31, 33. maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu kurulan hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

İnfaza esas alınacak olan uyarlama kararı ile uyarlamaya konu kesinleşmiş hüküm tüm sonuçları ile ortadan kalkacağından, uyarlama sonucu verilen kararda müsadere, vekalet ücreti ve kesinleşen hükümden önceki yargılama giderlerinin de karara bağlanması gerektiğinin düşünülmemesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322.maddesi ile tanınan yetki kullanılarak;

a) "Emanetin 1998/72 sırasında kayıtlı suçta kullanılan bıçağın 5237 sayılı TCK.nun 54.maddesi gereğince müsaderesine, emanetin 1998/73 sırasında kayıtlı bıçağın suç teşkil etmediği anlaşıldığından hükümlüye iadesine"

b) "Müdahiller kendilerini vekille temsil ettirdiğinden 32.TL vekalet ücretinin hükümlü ...'tan tahsili ile müdahil asillere verilmesine,"

c) "Kesinleşen hükümden önce yapılan 94.TL yargılama giderinin

hükümlü Korkuttan alınarak Hazineye irad kaydına" ibarelerinin hüküm fıkrasının mahsus bölümüne eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, re'sen temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 22/02/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/896, Karar No: 2021/598, Tarih: 09.02.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/896 E.  ,  2021/598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Oluşa, tüm dosya kapsamına, mağdurun istikrarlı beyanları, beyanını destekleyen ... Devlet Hastanesinin 14.08.2014 tarihli raporunda ''Sağ uyluk ön yüzde muhtelif sıyrık izleri, sol uyluk ön yüzde 5 ve 10 cm'lik yüzeysel sıyrık izi, sağ dirsek arka yüzde muhtelif sıyrık izleri, hayati tehlikesinin olmadığı, basit tıbbi müdahale ile giderilebilir.'' tespit edilmesine; tanık beyanına göre sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/2, 86/3-e maddeleri gereğince mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2) Sanığın yargılama konusu eyleminin, 5237 sayılı TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında yer alan “Basit Kasten Yaralama” suçuna ilişkin olduğu, bahse konu eylem yönünden öngörülen ceza miktarının “dört aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası”na ilişkin olduğu anlaşılmakla; 17/10/2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesine göre, “Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.” şeklindeki hükme, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesinde yer alan geçici 5/1-d. maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de, Anayasa Mahkemesinin, 19/08/2020 tarih ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli, 2020/16 Esas ve 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile “...kovuşturma evresine geçilmiş...” ibaresine ilişkin esas incelemenin aynı bentte yer alan “...basit yargılama usulü...” yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verildiği, böylece “ kovuşturma evresine geçilmiş basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden iptal kararı” verildiği anlaşılmakla; her ne kadar Anayasa Mahkemesi kararları geriye yürümez ise de, CMK’de yapılan değişikliklerin derhal uygulanması ilkesi geçerli olsa da, iptal kararının sonuçları itibariyle Maddi Ceza Hukukuna ilişkin olduğu, zira CMK’nin 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olduğundan, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Büyük Dairesi’nin (Scoppola v İtalya (No: 3 – GC), No: 126/05, 22 Mayıs 2012) kararında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Kanunsuz ceza olmaz” başlıklı 7. maddesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Suç ve cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 7. ve 5271 sayılı CMK’nin 251. maddeleri uyarınca dosyanın “Basit Yargılama Usulü” yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.02

.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6538, Karar No: 2021/3726, Tarih: 28.06.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/6538 E.  ,  2021/3726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK'nun 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve İlk Derece Mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 07.06.2021 tarihli dilekçe ile davadan feragat etmiş olup, yerel mahkemece (İtiraz Hakem Heyeti'nce) davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere, İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne) GERİ ÇEVRİLMESİNE 28/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12517, Karar No: 2015/7538, Tarih: 06.05.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/12517 E.  ,  2015/7538 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü, saat 19:00 sıralarında, sanığın idaresindeki ticari yolcu minibüs ile meskun mahalde, gündüz vakti, çift yönlü bölünmemiş yoldan, üç yönlü “T” kavşağa geldiğinde, direksiyon hakimiyetini kabedip karşı yol şeridine geçmesi sonucu, karşı istikametten gelen, motosiklete çarparak, motosiklette bulunan 2 kişinin basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda, sanık her ne kadar asli kusrulu ise de; iki sınır arasında temel ceza belirlenirken, suçun işleniş şekli, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt ve üst sınırları da nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek, asgari hadden çok fazla uzaklaşılmak suretiyle, sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

2- TCK'nın 50/4 maddesi hükmü uyarınca taksirli suçlardan dolayı hükmedilen hapis cezasının uzun süreli de olsa, diğer koşulların varlığı halinde adli para cezasına çevrilebileceği, dosyada bulunan adli sicil kayıdına göre sabıkası bulunmayan sanık hakkında, sanığın kişilik ve sosyal ekonomik durumu da dikkate alınarak, tayin edilen hapis cezasının TCK 50/1-a maddesi gereğince paraya çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği ancak mahkemece güvenlik tedbirlerine karar verilmesinde de TCK'nın 3. maddesinde düzenlenen adalet ve orantılılık ilkesinin gözetilmesi gerektiği nazara alınmaksızın şoförlükle geçimini temin eden sanık hakkında sürücü belgesinin asgari hadden uzaklaşmak suretiyle geri alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23794, Karar No: 2014/24934, Tarih: 03.09.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/23794 E.  ,  2014/24934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 24.01.2014 tarih ve 1 sayılı kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki maddi ve manevi tazminat taleplerinin temyiz incelemesi Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne verilmiştir.

SONUÇ: Taraflar arasındaki uyuşmazlığın meslek hastalığından kaynaklanması ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun anılan kararına göre dosyanın Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 03.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17096, Karar No: 2013/217, Tarih: 09.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/17096 E.  ,  2013/217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.09.2012 tarih ve 2012/311 Esas sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati tedbir talep eden davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava HUMK'nun 3494 sayılı kanunla değişik 348/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati tedbir isteyen davacılar vekili, davalı ...’nin % 61,5 hissesini 2011 yılında diğer davalılara devrettiklerini, müvekkillerinin ise % 38,5 paya sahip olduğunu, 23.08.2012 tarihli yönetim kurulu kararıyla davacıların genel müdürlük ve diğer görevlerinden azledildiğini, oysa anasözleşmenin 7. maddesine göre yönetim kurulu üyelerinin 6 kişiden oluştuğunu, bunlardan ikisinin B grubu pay sahiplerinden meydana geleceğini, bu bağlamda yönetim kurulu üyesi olan davacıların olumlu oyu olmadan genel müdürün azledilemeyeceğini, imza yetkilerinin değiştirilemeyeceğini, kararın tescili durumunda telafisi imkansız zararlar doğacağını ileri sürerek, yönetim kurulu kararının tescilinin ihtiyati tedbir yoluyla durdurulmasını talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, ihtiyati tedbir talebinin reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan inceleme sonucunda, yönetim kurulu kararını tescili durumunda telafisi imkansız zarar oluşma ihtimalinin bulunmadığı gerekçesiyle, ihtiyati tedbir talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati tedbir talep eden davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, ihtiyati tedbir talep eden davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, ihtiyati tedbir talep eden davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden ihtiyati tedbir talep eden davacılardan alınmasına, 09.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24117, Karar No: 2015/33178, Tarih: 16.11.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/24117 E.  ,  2015/33178 K.**

**"İçtihat Metni"**

M.. S.. vekili avukat A.. Y.. ile S.. A.. vekili avukat D.. B.. K.. aralarındaki dava hakkında İstanbul 1. Tüketici Mahkemesinden verilen 22/04/2014 tarih ve 2013/12-2014/711 sayılı hükmün Dairenin 26/03/2015 tarih ve 2014/48611-2015/9602 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 250.00 (ikiyüzelli) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 16/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17558, Karar No: 2012/29393, Tarih: 20.12.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/17558 E.  ,  2012/29393 K.**

**"İçtihat Metni"**

... A.Ş. vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 13. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 19.3.2012 gün ve 2006/412 2012/76 sayılı hükmün davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, davalı ile imzalanan kredi kartı üyelik sözleşmesi gereğince davalıya iki adet kredi kartı verildiğini, bu kartlarla yapılan harcamaların ödenmediğini, alacağın muaccel olmasına ragmen ödenmemesi üzerine takip yapıldığını ve borçlunun takibe itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptaline, takibin devamına ve % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davacı banka tarafından kendisine verilen kredi kartlarının toplam 30.000.00 TL limitli olmasına ragmen 218.000.00 TL harcama yapıldığını ve limitin çok üstünde harcama yapılmasına izin verilmesi nediniyle kusurun kendisinde olmadığını, Viyana seyahati sırasında Casino Wien'e giderek kredi kartından 900 Euro para çektiğini, limit uygun olmadığı için başka para çekemediğini, oyun oynarken aniden rahatsızlandığını ve casino revirine kaldırıldığını, kartının bu sırada casino kasasında kaldığını ve sabah yurda döndüğünü, kredi kartı ekstereleri gelince 106 kez arka arkaya çekim yapılarak yüksek miktarda borçlandırılmış olduğunu anladığını, bu harcamaların kendisine ait olmadığını ve davacı bankanın limit üstü harcamaya izin vermekle müterafik kusurlu olduğunu, davanın reddini dilemiştir. .

Mahkemece, harcamaların kötüniyetli üçüncü kişiler tarafından yapıldığının ispatlanamadığı, harcamaların davalıya ait olduğu ve limit üstü harcamaların tamamından davacı bankanın sorumlu tutulmasının dürüstlük kuralına aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karar taraflarca temyiz edilmiştir.

Davalı, temyiz dilekçesinde temyiz harcı ve giderleri bakımından adli yardım talebinde bulunmuştur. Yerel mahkeme bu istemi ek kararla red ederek temyiz harç ve giderlerinin ödenmesi için davalıya muhtıra tebliğ etmiş, davalı bu muhtıraya itiraz ederek; bu konuda HMK 336/3 maddesi geregince Yargıtay tarafından inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerektiğini belirtmiştir. Bu talep üzerine yerel mahkeme ek kararla adli yardım konusunda karar verilmesi için HMK 336/3 maddesi gereğince dosyayı dairemize göndermiştir.

6100 sayılı HMK'nun 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş olduğu ve yerel mahkemenin bu uyuşmazlığa ilişkin olarak tarihinde karar verdiği gözetildiğinde, HMK'nın 448'inci maddesi gereğince bu olayda HMK'nın uygulanacağı anlaşılmaktadır.HMK'nın 336/3 maddesinde “kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine ve Yargıtay'a yapılır” hükmü getirilmiştir. Bu düzenleme karşısında davalının kanun yoluna ilişkin adli yardım talebi ile ilgili karar vermeye yetkili mercinin temyiz incelemesi yapmakla görevli Dairemiz olduğu anlaşılmaktadır.