muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/100, Karar No: 2007/128, Tarih: 05.06.2007

Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarında görevli uzman Aytuğ T..... tarafından düzenlenen 19.04.2005 tarihli ekspertiz raporunda; 7,92x57 mm. çap ve tipinde fişek atan, Almanya yapısı, mauser marka, namlu içi delinip yiv-setler yok edilerek namlu içi çapı 8 mm.ye getirilmiş tüfeğin, atışına engel mekanik herhangi bir arızasının bulunmadığı, çap ve tipine uygun fişekleri patlattığı, niteliği itibariyle 6136 sayılı Yasanın 12/4. madde kapsamında bulunan vahim silahlardan olduğu belirtilmiştir.

6136 sayılı Yasanın 13. maddesinin 2. fıkrasında; "Ateşli silahın, bu Kanunun 12 nci maddesinin 4 üncü fıkrasında sayılanlardan olması ya da silah veya mermilerin sayı veya nitelik bakımından vahim olması halinde beş yıldan sekiz yıla kadar hapis ve yirmibeşbin liradan az olmamak üzere ağır para cezası hükmolunur." hükmüne yer verilmiş, fıkranın atıfta bulunduğu 12. maddenin 4. fıkrasında ise; nitelikli ateşli silahlar "tüfek veya (...)seri ateşli kısa sürede çok sayıda ve etkili biçimde mermi atabilen tam otomatik veya dürbünlü tüfek veya dürbünlü tabanca veya bu fıkrada sayılanların benzerleri" şeklinde belirtilmiştir.

6136 sayılı Yasanın 12/4 ve 13/2. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, 13. maddenin 2. fıkrasının uygulanması için ateşli silahın 2521 sayılı Yasa kapsamında bulunmayan tüfek olması yeterlidir. Tüfeğin yiv-sete sahip olup olmamasının fıkranın uygulanması bakımından herhangi bir önemi bulunmamaktadır.

İnceleme konusu somut olayda, silahın orijinal niteliklerinin değişmesi nedeniyle antika silah kapsamında değerlendirilmesi olanağı bulunmamaktadır. Uzman bilirkişi tarafından düzenlenen 19.04.2005 tarihli ekspertiz raporunda, suça konu Almanya yapısı, mauser marka tüfeğin, atışına engel mekanik herhangi bir arızasının bulunmadığı, çap ve tipine uygun fişekleri patlattığı, niteliği itibariyle 6136 sayılı Yasanın 12/4. madde kapsamında bulunan vahim silahlardan olduğu açıkça vurgulanmış, tüfeğin atışa engel mekanik bir arızası saptanamamıştır. Tüfeğin fonksiyonunu kaybettiğine yönelik herhangi bir belirleme bulunmamakta aksine, çap ve tipine uygun fişekleri patlattığı ve vahim silahlardan olduğu belirtilmektedir.

Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Yönetmeliğin 2, 6136 sayılı Yasanın 12/4 ve 13/2. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, bilirkişi raporu yöntemine uygun ve yeterli olup, yeni bir inceleme ve araştırmaya gerek bulunmamaktadır.

Bu itibarla Yargıtay C.Başsavcılığının, soruşturmanın genişletilmesine ilişkin itiraz nedeninin reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan, Kurul Başkanı ve yedi kurul üyesi; tüfek üzerinde yapılan değişiklik, fonksiyonlarını etkileyecek ve tüfeğin niteliğini etkileyecek niteliktedir, tüfeğin namlu içi delinip, yiv setler yok edilerek, 7,92 mm olan çapı, 8 mm'ye yükseltilmiş, bu değişikliğin, tüfeğin fonksiyonları üzerinde ne tür bir etki yarattığı bilirkişi raporunda değerlendirilmemiştir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan, Kurul Başkanı ve yedi kurul üyesi; tüfek üzerinde yapılan değişiklik, fonksiyonlarını etkileyecek ve tüfeğin niteliğini etkileyecek niteliktedir, tüfeğin namlu içi delinip, yiv setler yok edilerek, 7,92 mm olan çapı, 8 mm'ye yükseltilmiş, bu değişikliğin, tüfeğin fonksiyonları üzerinde ne tür bir etki yarattığı bilirkişi raporunda değerlendirilmemiştir.

Bu değişiklik nedeniyle tüfeğin, atış mesafesi, gücü ve tesir sahasında bir azalma olup-olmadığı, bu özelliği sonucu ve salt tüfek oluşu nedeniyle 6136 sayılı Yasanın 12/4. maddesi kapsamında vahim sayılıp-sayılamayacağı hususunun belirlenmesi yeni bir bilirkişi incelemesini zorunlu kılmaktadır. Bu nedenle Yargıtay C.Başsavcılığı itirazı yerindedir, görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

2- Diğer itiraz nedenlerine gelince;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.11.2006 gün ve 8/245-246 sayılı kararında vurgulandığı üzere; 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasa'nın 4. maddesi ile, nisbî ve tazminat kabilinden para cezaları hariç olmak üzere, Özel Yasalar ile tüzüklerdeki para cezaları yüzkırkikibinsekizyüzaltmış kat ile iki kat arasında değişen miktarlarda arttırılmış, 5. maddesinin 1.fıkrasıyla, yasalarda öngörülen ağır para cezaları adli para cezasına dönüştürülmüş, 2. fıkrasında ise, nisbî nitelikteki adli para cezaları hariç olmak üzere, adli para cezalarında, cezanın alt sınırının dörtyüzellimilyon, üst sınırının ise yüzmilyar Türk lirası olarak uygulanacağı belirtilmiş, bu şekilde Özel Yasalarda düzenlenmiş bulunup, adli para cezasını gerektiren suçlarda 1 Haziran 2005 tarihinden itibaren para cezasının alt sınırı dörtyüzellimilyon liraya üst sınırı ise yüzmilyar liraya çıkartılmıştır.

Para cezalarının hesaplanmasında ve ödenmesinde 1 Yeni Türk Lirasının altında kalan tutarların dikkate alınamayacağı yönündeki 5083 sayılı Yasanın 2 ve 765 sayılı TCY'nın 2/2. maddesi hükmü karşısında, mevcut yasa değişikliğinin fail lehine olması nedeniyle, 1 Haziran 2005 tarihinden önce işlenen suçlarda da Özel Yasalardaki para cezası miktarının yeniden hesaplanıp belirlenmesi zorunlu hale gelmiştir. Bu yeni ilke doğrultusunda yapılan hesaplama sonucu adli para cezasının alt ve üst sınırları;

01.01.2005-31.05.2005 489.-123.877. YTL.

01.06.2005 tarihinden itibaren 450.-

100.000. YTL.

Şeklinde belirlenmiş ancak, 01.01.2005-31.5.2005 tarihinde işlenen suçlar açısından, sonradan yürürlüğe giren 5252 sayılı Yasa hükümlerinin lehe olması nedeniyle 01.01.2005-31.05.2005 tarihleri arasında işlenen suçlar açısından da para cezasının 450-100.000 YTL. olarak uygulanması zorunlu hale gelmiştir.

01.01.2005-31.05.2005 489.-123.877. YTL.

01.06.2005 tarihinden itibaren 450.-

100.000. YTL.

Şeklinde belirlenmiş ancak, 01.01.2005-31.5.2005 tarihinde işlenen suçlar açısından, sonradan yürürlüğe giren 5252 sayılı Yasa hükümlerinin lehe olması nedeniyle 01.01.2005-31.05.2005 tarihleri arasında işlenen suçlar açısından da para cezasının 450-100.000 YTL. olarak uygulanması zorunlu hale gelmiştir.

Gecikme zammı ile ilgili itiraz nedenine gelince, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2006 gün ve 167-198 sayılı kararında vurgulandığı üzere; alacağın doğumuna esas olan 647 sayılı Yasanın 5/5. maddesindeki düzenleme ortadan kaldırıldığına göre, Yasama Organının bu yeni tasarrufu ile, Devletin ileride doğması muhtemel fer'i alacağını tahsil etmeme iradesi ortaya çıkmış bulunmaktadır. Öte yandan, bu alacağın doğması, para cezasının süresinde ödenmemesi koşuluna bağlıdır. Alacağın doğumuna esas olan yasal dayanak 01.06.2005 tarihinde ortadan kalktığından, bu tarihten sonra artık böyle bir alacağın doğması ihtimali de bulunmamaktadır.

O halde, suç önceden işlenmiş olsa dahi, 647 sayılı Yasanın yürürlükten kalktığı 01.06.2005 tarihinden sonra, ödenmeyen adlî para cezası bakımından anılan Yasanın 5/5. maddesine dayanılarak gecikme zammı uygulanmasına karar verilemeyecektir.

Bu tarihten önce verilen hükümlerin yasa yolu denetimi nedeniyle bu tarihten sonra incelenmesi evresinde de, ağır para cezasının adli para cezasına dönüştürülerek yeniden hesaplanması ve gecikme zammı uygulanmasına ilişkin bölümün Yargıtay'ca 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY'nın 322. maddesiyle tanınan yetki kullanılarak hüküm fıkrasından çıkartılması gerekecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın 09.03.2005 tarihinde işlediği vahim nitelikte silah bulundurmak suçundan, 6136 sayılı Yasanın 13/2. maddesi uyarınca 5 yıl hapis ve 450 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCY'nın 59. madde uyarınca cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 4 yıl 2 ay hapis ve 375 YTL. adli para cezasıyla cezalandırılmasına, karar vermek gerekmektedir.

Bu itibarla Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün bu nedenlerle bozulmasına, ancak yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY'nın 322. maddesi uyarınca Ceza Genel Kurulunca da karar verilmesi olanaklı bulunduğundan, sair yönleri isabetli bulunan hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1-Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabül ve uygulamaya göre bölümünün KABULÜNE,

2-Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 18.10.2006 gün ve 2675-7699 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1-Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabül ve uygulamaya göre bölümünün KABULÜNE,

2-Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 18.10.2006 gün ve 2675-7699 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3-Yerel Mahkeme hükmünün TCY'nın 2/2 ve hükümden sonra yürürlüğe giren 5083 sayılı Yasa hükümleri karşısında sanığa fazla para cezası tayin edilmesi, hükmolunan cezaya gecikme cezası uygulanması ve ağır para cezasının adli para cezasına dönüştürülmemesi isabetsizliklerinden BOZULMASINA,

4- Yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca da karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanığın 09.03.2005 tarihinde işlediği vahim nitelikte silah bulundurmak suçundan, 6136 sayılı Yasanın 13/2 ve 765 sayılı TCY'nın 59. maddeleri uyarınca tayin edilen sonuç cezanın 4 yıl 2 ay hapis ve 375 YTL. adli para cezası olarak saptanıp hükme ilavesine süresinde ödenmeyen para cezasına gecikme zammı uygulanmasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkartılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

5- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, ilk müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından 05.06.2007 günü yapılan müzakerede, ilk itiraz nedeni yönünden oyçokluğuyla, kabul ve uygulamaya göre itiraz nedenleri yönünden ise oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/29462, Karar No: 2021/3246, Tarih: 18.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2019/29462 E.  ,  2021/3246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nin 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nin 51/8. maddesi uyarınca denetim süresinin iyi halli olarak geçirilmesi halinde cezanın infaz edilmiş sayılacağı ihtarının yapılmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8684, Karar No: 2018/840, Tarih: 08.02.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/8684 E.  ,  2018/840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın katılan mağdur ...'e yönelik atılı suçtan mahkumiyetine dair Söke 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.03.2017 gün ve 2016/261 Esas, 2017/54 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen bütün duruşma tutanakları ile gerekçeli hükümde mahkeme başkanı, üyeler ve zabıt katibinin ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzaları bulunmadığı gibi soruşturma ve kovuşturma evrelerine ilişkin işlemleri içeren dava dosyasının da UYAP sistemine kaydedilmediği anlaşılmakla, söz konusu imza ve sisteme aktarım eksiklikleri tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1487, Karar No: 2012/4177, Tarih: 13.03.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/1487 E.  ,  2012/4177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Usule ilişkin kazanılmış hak müessesesi Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununda açıkça düzenlenmemiş olup, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay inançları ile kabul edilmiş bir usul hukuku ana ilkesidir ve kamu düzeni ile de ilgilidir.

Gerçekten 4.2.1959 gün ve 13/5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararında vurgulandığı üzere; Yargıtay’ca bir kararın bozulması ve mahkemenin bozma kararına uyması halinde, bozulan kararın bozma sebeplerinin kapsamı dışında kalmış cihetlerinin kesinleşmiş sayılması, davaların uzamasını önlemek maksadıyla kabul edilmiş çok önemli bir usul hükmüdür. Ve yine, o konun bozma sebebi sayılmamış ve başka sebeplere dayanan bozma kararına mahkemenin uymuş olması, taraflardan birisi lehine usulü bir kazanılmış hak meydana getirir ki , bu hakkı ne mahkeme ne de Yargıtay zarara uğratabilir.

Bu itibarla usulü kazanılmış hak müessesesi; mahkemeye hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararındaki esas çerçevesinde işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirdiği gibi; Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün, bozma sebeplerinin kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleştiğinden, bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez.

Eş deyişle kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usulü kazanılmış hak teşkil eder.

Bu noktada, taraflardan yalnız birinin temyizi üzerine verilen bozma kararına uyan mahkemenin, temyiz eden tarafın, önceki karara oranla daha aleyhine olan bir hükmü veremeyeceği de açıktır.

Mahkemece, bozma ilamına uyarak yeniden bilirkişi incelemesi yaptırarak alınan rapor doğrultusunda yeniden belirlenen alacağın hüküm altına alındığı ancak temyiz eden tarafın aleyhine usulü kazanılmış hak ilkesine aykırı olarak faiz başlangıcını temerrüt tarihinden itibaren başlatılmak suretiyle hüküm tesis etmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Ancak, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmeden hükmün HMK'nun geçici 3.maddesi yollamasıyla halen yürürlükte olan HUMK’nun 438/6 maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm 3.fıkrasının “ 3,648,42 TL tasarruf teşvik ve nema alacağından 1,000,00 TL dava tarihinden itibaren,bakiye kısmının ise ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalı ... Başkanlığından alınarak davacıya verilmesine,” şeklinde değiştirilmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 13/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3020, Karar No: 2023/4040, Tarih: 03.07.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/3020 E.  ,  2023/4040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2020/333 Esas, 2020/712 Karar (Yeni Esas: 2013/140)

HÜKÜM : Kabul

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Davacı vekili

Taraflar arasındaki alacak sonunda Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı vekili ve feri müdahiller vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 12.12.2022 tarihli ve 2021/1511 E., 2022/8851 K. sayılı kararı ile Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiş olup davacı vekili tarafından Dairemiz kararına karşı karar düzeltme başvurusunda bulunulmuştur.

Karar düzeltme yolu açık olan Yargıtay kararları Mahkemece taraflara tebliğ edilmeli ve karar düzeltme süresi beklenerek karar düzeltme yoluna başvurulması halinde dosya eski esas numarası üzerinden Yargıtay'a gönderilmelidir. Dairemiz kararına karşı karar düzeltme yolu açık olmasına rağmen Mahkemece dosya yeni esas numarasına kaydedilmiş ve tensip zaptı hazırlanıp duruşma günü verildikten sonra dosya karar düzeltme incelemesi için Dairemize gönderilmiştir. Dosyanın yeni esasa kaydedilerek bu şekilde Dairemize gönderilmesi usule aykırı olup dosyanın usulüne uygun bir şekilde karar düzeltme incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

03.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4573, Karar No: 2019/11661, Tarih: 28.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/4573 E.  ,  2019/11661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanığın aşamalardaki savunmasında, olay günü eski eşi olan ve aralarında nafaka konusunda husumet bulunan katılana, nafaka borcunu ödemek için icra dairesine gittiğine, ödemeyi yapıp arkasını döndüğü sırada arkasında durduğunu bilmediği katılanla yanlışlıkla çarpıştıklarına dair beyanına, katılanın ise sanık ile çarpıştıklarını ancak sanığın kendisine yanlışlıkla değil kasıtlı olarak çarptığını düşündüğüne dair beyanına, katılanın alınan doktor raporunda herhangi bir lezyonun tarif edilmemesine, yine olaya ilişkin kamera görüntülerininde bulunmamasına göre, olayda görgüye dayalı bilgisi olduğu iddia edilen icra müdür yardımcısı ve memurlarının beyanlarının alınması, sonucuna göre bütün deliller birlikte tartışılıp değerlendirilerek, sanığın hukuki durumunun tayin edilmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2) Sanığın adli sicil kaydında yer olan Gediz Sulh Ceza Mahkemesinin 21.01.2013 tarih 2012/89 Esas ve 2013/55 Karar sayılı ilamına konu “kasten yaralama” suçundan 2 ay 15 gün hapis cezasına ilişkin mahkumiyet kararının, yargılama konusu suç tarihinden sonra 29.09.2014 tarihinde kesinleştiği, bu itibarla ilamın tekerrüre esas olmadığı gözetilmeksizin, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1926, Karar No: 2015/2134, Tarih: 08.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/1926 E.  ,  2015/2134 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/165365

MAHKEMESİ : İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 28/02/2013, 2012/230 (E) ve 2013/51 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasındaki yargılama giderleri ile ilgili bölümdeki müdafii ücretinden ibaret 62,00 TL'lik kısmın çıkarılmasına ve sanıktan tahsili gereken yargılama gideri toplamının "57,80 TL" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 08/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10080, Karar No: 2009/6802, Tarih: 09.09.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/10080 E.  ,  2009/6802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, tapu iptal ve tescile ilişkin olup, daha önce temyiz incelemesi 8. Hukuk Dairesince yapılmış ve karar bozulmuştur.

Davanın bu niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 8.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 8.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 09.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19449, Karar No: 2011/4551, Tarih: 15.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19449 E.  ,  2011/4551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.