muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/10666, Karar No: 2010/1410, Tarih: 08.02.2010

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, Risale-i Nur ibaresinin Said Nursi tarafından dini konularla ilgili olarak ortaya atılan görüşlerin yer aldığı kitaplara verilen isim olduğu, genel olarak Türk toplumunun tarih ve kültürü ile doğrudan bir ilişkisi bulunmadığı, dini değer ifadesinin dinin temel referansları kabul edilen Kuran-ı Kerim ve Hz. Muhammed’in sahih hadislerinde açıkça yer alan hususları kapsadığı,

bunlarda yer alan hususlarla ilgili olarak kişilerin yorum ve görüşlerinin dinin kaynakları olamayacağı, bu nedenlerle başvuru konusu işaretin dini değer ve sembol olarak kabul edilemeyeceği, Risale-i Nur ibaresinin bir kitap ismi yahut FSEK’in aradığı koşulları taşıdığı kabul edilirse eser ismi olduğu ve kitap ya da eser sahibi dışında başka bir kişi tarafından marka olarak alınmak istenmesi durumunda mutlak ret nedeni yönünden reddedilmeyip hak sahipleri tarafından KHK’nin 8/5 maddesi uyarınca itiraz gerçekleşirse bu yönde inceleme yapılabileceği, işaretin 556 sayılı KHK’nin 7/1-h ve j bendi hükümleri kapsamına giren işaret olmadığı, işaretin malların ve hizmetlerin kaynağını gösterebilmesi nedeniyle ayırt ediciliği haiz olduğu, dava konusu işaretin başvuru konusu mal ve hizmetler için marka olabilme vasfına sahip olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile TPE YİDK’nun 2007/M-2129 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34497, Karar No: 2016/23371, Tarih: 12.12.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/34497 E.  ,  2016/23371 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - ...

1618 sayılı Kanunu'na aykırılık eyleminden kabahatli hakkında aynı Kanunun 10/1-d ve 27/a-2 maddelerinden idari para cezası uygulanmasına ilişkin Kültür Turizm Bakanlığı Yatırım ve İşletmeler Genel Müdürlüğünün 18.12.2013 tarih ve ... sayılı idari para cezası kararına karşı yapılan başvurunun reddine, muteriz aleyhine yargılama gideri ve dilekçe yazım ücretine hükmedilmesine ilişkin ... Sulh Ceza Hakimliğinin 03.02.2015 tarihli ve 2014/36 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığından verilen 23/10/2015 gün ve ... sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25.11.2015 gün ve KYB. 2015-... sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, muterizin yetkilisi olduğu Acenta hakkında adres değişikliğini kanuni süresi içinde bildirmemek eyleminden dolayı idari para cezası uygulanmış olduğu, 1618 sayılı Kanun'un 1071-d maddesinde ve 277a-2 maddelerinin bulunduğu, somut olayda kabahatli acentanın şube adres değişikliği talebini 09.04.2013 tarihinde bildirilmiş olduğunun Türkiye Seyahat Acentalar Birliğinin 30.05.2013 tarihli ve ... sayılı yazısı ile sabit olduğu, adres değişikliğinin ise 09.05.2013 tarihinde tescil edilerek bildiriminin değişiklik yapılmadan en az 10 gün önce yapılmış olduğu, kaldı ki bu duruma istinaden Kültür ve Turizm Bakanlığı Genel Müdürlüğünün 01.08.2014 tarihli ve ... sayılı yazısı ile idari para cezasının iptaline karar verilmiş olduğu cihetle, başvurunun kabulü yerine, yazılı şekilde reddine ve muteriz aleyhine yargılama gideri ve dilekçe yazım ücretine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma ihbarnamesindeki düşünce bu itibarla yerinde görüldüğünden, ... Sulh Ceza Hakimliğinin 03.02.2015 tarihli ve 2014/36 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanık hakkında hükmolunan idari para cezasının, yargılama gideri ve dilekçe yazım ücretinin kaldırılmasına, 12/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8931, Karar No: 2011/12567, Tarih: 08.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8931 E.  ,  2011/12567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 21. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/04/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, paydaşı olduğu 565 parsel sayılı taşınmaza, bir kısmı kendisi gibi paydaş olan davalılar tarafından kendisinin ve diğer paydaşların bilgisi dışında yapılanmak suretiyle müdahale ettiklerini ileri sürerek, elatmanın önlenmesine, yıkıma ve ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar, taşınmazda paydaş olduklarını, davacının kullanabileceği kısımlar bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar, Dairece; kısa karar ile çelişkili gerekçeli karar oluşturulmuş olması nedeniyle bozulmuş, mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davalılar T., S., İ.H. ve C. hakkındaki elatmanın önlenmesi ve yıkım taleplerinin kabulüne, ecrimisil isteğinin ve diğer davalılar hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davalılar T., S., İ. H. ve C. tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davalılar T., S., İ. H. ve C. yönünden elatmanın önlenmesine ve yıkıma karar verilmiş, hüküm anılan davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan Delillerden, çekişme konusu 565 parsel sayılı taşınmazda yargılama sırasında ölen davacı S. ve davalılar T., S., İ. H.ve C.’in dava dışı çok sayıda kişi ile birlikte paydaş oldukları, davalıların çekişme konusu taşınmaza yapılanmak suretiyle müdahale ettiği iddiası ile elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil istekleriyle eldeki davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan payına vaki elatmanın önlenilmesini her zaman isteyebilir. Hatta elbirliği mülkiyetinde dahi paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine elatmanın önlenilmesi davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı elatmanın önlenilmesi davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu elatmanın önlenilmesi davası ile değil, kesin sonuç getiren taksim veya şuyun satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Öte yandan, yurdumuzda sosyal ekonomik nedenlerle kırsal kesimlerden kentlere aşırı akım, nüfus çoğalması, büyük mesken ve işyeri ihtiyacı nedeniyle hızlı yapılaşma karşısında görevli mercilerin aciz kalmaları veya çeşitli nedenlerle göz yummaları sonucu, izinsiz, ruhsatsız, resmi kayıtlara bağlanmayan büyük yerleşim alanları oluştuğu, bu arada paylı taşınmazların tapuda resmi ifrazları yapılmadan paydaşlar arasında haricen veya fiilen taksim edilip üzerlerine büyük mahalleler hatta beldeler yapıldığı bir gerçektir. Bilindiği üzere M.K.nun 706, B.K.nun 2l3, T.K.nun 26. maddeleri hilafına tapulu taşınmazlarda harici veya fiili taksim ile payların mülkiyeti ana taşınmazdan ayrılamaz. Nevarki, taşınmazın kullanma biçimi tüm paydaşlar arasında varılan bir anlaşma ile belirlenmiş yada fiili bir kullanma biçimi oluşmuş, uzun süre paydaşlar bu durumu benimsemişlerse kayıtta paylı, eylemsel olarak ( fiilen) bağımsız bu oluşumun tapuda yapılacak resmi taksime veya şuyun satış suretiyle giderilmesine yahut o yerde bir imar uygulaması yapılmasına kadar korunması, " ahde vefa" kuralının yanında M.K.nun 2. maddesinde düzenlenen iyi niyet kuralının da bir gereğidir. Aksi halde, pekçok kimse zarar görecek toplum düzeni ve barışı bozulacaktır.

O halde, paydaşlar arasındaki elatmanın önlenilmesi davalarında öncelikle tüm paydaşları bağlayan harici bir taksim sözleşmesi ve özel bir parselasyon planın olup olmadığı veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı üzerinde özenle durulmalı, varsa çekişmeli yerin kimin kullanımına terk edildiği saptanılmalı, harici veya fiili taksim yoksa uyuşmazlık yukarıda değinildiği gibi, M.K.nun müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir.

Yukarıdaki ilkeler doğrultusunda somut olay değerlendirildiğinde, taşınmazın tarla vasfı ile davacı, bir kısım davalılar ve dava dışı bir çok kişi arasında paylı mülkiyet üzere kayıtlı olduğu, tüm paydaşları kapsayan ve bağlayan fiili kullanma biçimi ve parselasyonun söz konusu olmadığı, zeminde davacı tarafın kullanabileceği yerlerin bulunduğu, yıkımı istenen muhtesatların yüzölçümleri ve taşınmaz içindeki konumları itibariyle taşınmazın genel yüzölçümüne göre hakim vasfını etkileyici nitelikte olmadığı sonucuna varılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalılar T., S., İ.H. ve C.’in temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollamasıyla ) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 8.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19652, Karar No: 2017/3233, Tarih: 18.04.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/19652 E.  ,  2017/3233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Türkiye'deki sigortalılık başlangıç tarihinin Almanya'da sigortalı olarak çalışmaya başladığı tarih olduğunun tespitiyle yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının ....’da sigortaya giriş tarihi olan 25/05/1977 tarihinin sigortalılık başlangıç tarihi olarak tespiti ile tahsis talep tarihini takip eden aybaşı olan 01/07/2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti ve yaşlılık aylığının yasal faizi ile birlikte ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 25/05/1977 olarak kabulü doğrudur,ancak 01/07/2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazanabilmesi için 3201 sayılı Yasa'nın 6/A maddesi gereğince yurda kesin dönüş yapmış olması zorunludur.

Kesin dönüş kavramının tanımı Yönetmelik'in "Tanımlar" başlıklı 4.maddesinin (d) bendinde yapılmıştır. Buna göre kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade eder. Bu tanımda geçen sosyal sigorta ödeneği deyiminden; çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ikamete dayalı ödenekler, sosyal yardım ödeneği deyiminden ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlaşılmalıdır.

Yurda kesin dönüş, yurt dışında çalışan Türk vatandaşlarının, çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini burada sağlamak üzere Türkiye’ye dönüş yapmalarını ifade eder. Kısaca, “yurt dışı çalışma ilişkisinin ve bu bağlamda sosyal güvenlik kurumlarıyla sigortalı ilişkinin sona ermesi”dir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.10.1997 gün ve 1997/10-588-857 E.K ve 1998/10-645 E. 1999-237 K.)

Yurda kesin dönüş koşulu borçlanma yoluyla aylık talebinde bulunanların tümü için geçerli olup evli olsun yada olmasın yurt dışında ev kadını olarak bulunan Türk vatandaşlarının da aylık tahsisi için yurda kesin dönüş yapmaları gerekir. Bu konuda kanun koyucu tarafından ev kadınları yararına herhangi bir ayırıma gidilmemiştir.

Yurt dışında işçi sıfatıyla çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkisini bitirmeden geçici sürelerle yurda giriş yapmak ve yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşlarından yardım almak kesin dönüş yapıldığı anlamına gelmez. Sigortalının yaşlılık aylığı talep tarihinde yurt dışında bulunması aylık talep etmesine engel olmadığı gibi yurt dışında bulunmak tek başına yurda kesin dönüş yapılmadığı anlamına gelmez.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkamet şartına bağlı olmayan sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yurda kesin dönüş koşulunun aylık bağlanırken Kurumca, yargılamada ise mahkemece re'sen araştırılması gerekir. 3201 sayılı Kanun'un 6.maddesi uyarınca yaşlılık aylığına hak kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, tarafların beyanlarına bağlı kalınmaksızın, resmi kayıtlar doğrultusunda, resen araştırılarak, irdelenip saptanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, özellikle sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneğinin ikamet koşuluna bağlı olup olmadığı Kurumdan ve ihtiyaç duyulursa yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşundan sorulmalıdır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, Dairemizin 10/09/2015 tarihli 2015/12342 E. 2015/16317 K. Sayılı geri çevirme kararı sonucunda Alman Sigorta Kurumu tarafından düzenlenen 09/04/2015 tarihli yurt dışı hizmet belgesinin bir kısmı dosya arasına alınmış ise de, söz konusu belgenin tüm sayfaları dosya kapsamında bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, davacının yaşlılık aylığına hak kazandığı iddia edilen 01/07/2014 tarihi itibariyle yabancı ülke mevzuatına tabi çalışması olup olmadığını, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği alıp almadığını Sosyal Güvenlik Kurumu aracılığıyla ilgili ülke Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan sormak, davacının tercümeli onaylı güncel yurt dışı hizmet döküm belgesini istemek, davacının MERNİS ikamet adresini gösteren kayıtları ve 2014-2015 yıllarında yurda giriş çıkış kayıtlarını da birlikte değerlendirmek suretiyle sonucuna göre davacının 01/07/2014 tarihi veya sonrasında yurda kesin dönüş koşulunu yerine getirip getirmediğini belirlemek, kesin dönüş koşulunun sağlandığı tarihi takip eden aybaşından itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda yer alan maddi ve hukuki olgular gözardı edilerek eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3394, Karar No: 2018/761, Tarih: 25.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/3394 E.  ,  2018/761 K.**

**"İçtihat Metni"**

5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'na muhalefet etmek suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda suç yeri itibarıyla evrakın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 01/08/2016 tarihli ve 2016/110311 soruşturma, 2016/7039 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, suç yeri bakımından dosyanın Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 10/08/2016 tarihli ve 2016/109504 soruşturma, 2016/7513 sayılı sayılı yetkisizlik kararı sonrası, bu kez suç yeri bakımından dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19/08/2016 tarihli ve 2016/76389 soruşturma, 2016/10296 sayılı sayılı yetkisizlik kararı üzerine, yetki konusunun çözümü için dosyanın gönderildiği İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesince verilen İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararının kaldırılmasına dair 23/08/2016 tarihli ve 2016/694 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 05/05/2017 gün ve 3016 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15/05/2017 gün ve KYB. 2017 / 30078 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 161. maddesine, 14/04/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 21. maddesiyle eklenen 7. fıkrada "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir" hükmünün yer alması karşısında, ikinci yetkisizlik kararını veren İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının, yetkili savcılığın belirlenmesi için dosyayı en yakın ağır ceza mahkemesine göndermesinin gerektiği, madde hükmünün sadece ilk yetkisizlik kararı veren Cumhuriyet başsavcılığına dosyanın gönderilmesi durumunda değil, üçüncü bir Cumhuriyet savcılığına yetkisizlik kararı verilmesi durumunda da uygulanması gerektiği, ilk usulî işlemin yapıldığı Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı olup ikinci yetkisizlik kararı İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiğine göre bu yetkisizlik kararı üzerine; Ankara ve İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılıklarına ilişkin yetki konusunun halli bakımından en yakın Ağır Ceza Mahkemesince yetki konusunun çözümlenmesi için gerekirken yetki konusu gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği, gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın "Cumhuriyet savcısının görev ve yetkileri" başlıklı 161/7. maddesi: "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir..." hükmünü amirdir.

Kanun yararına bozma dosyasında yapılan soruşturmada; dosya hakkında sadece bu sözleşme yönünden ilk başvuru yeri Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca önce ayırma sonra yetkisizlik kararı verilerek, dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca ikinci bir yetkisizlik kararı verildiği, bu nedenle CMK'nın 161/7 maddesi gereği verilen yetkisizlik kararının Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının ilk kez verdiği yetkisizlik kararıyla bir uyuşmazlık oluşturduğu kanaatiyle dosyanın İstanbul Anadolu Ağır Ceza Mahkemesine en yakın (İstanbul) Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken; hatalı şekilde dosyanın doğrudan Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının; imza incelemesi yapılmadığından bahisle suçun işlendiği yerin Bakırköy olduğunun bilinemeyeceği gerekçesiyle üçüncü bir yetkisizlik kararı vererek dosyayı İstanbul Anadolu Ağır Ceza Mahkemesine gönderdiği, İstanbul Anadolu Ağır Ceza Mahkemesinin ise yetkili savcılığın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı olduğu gerekçesiyle, hukuka aykırı gerekçeyle İstanbul Anadolu Başsavcılığının yetkisizlik kararını kesin olarak kaldırdığı,

Yukarıda izah edilen nedenlerle, İstanbul Anadolu Ağır Ceza Mahkemesince, üçüncü kez yetkisizlik kararı verilerek merci sıfatıyla önüne gelen dosyanın, yetki hususunda bir karar vermek üzere İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının yetki alanına en yakın (İstanbul) Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği, öte yandan müştekinin bilgisi ve rızası dışında imzalanan abonelik sözleşmesinin, 25.02.2016 tarihinde,... adresinde faaliyet gösteren "... İletişim" adlı cep telefonu bayiinde yapıldığı, buna göre görevli ve yetkili adli soruşturma merciinin Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı olduğu, yetki hakkındaki kararının da doğru olmadığı anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, İstanbul Anadolu 12. Ağır Ceza Mahkemesince verilen İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararının kaldırılmasına dair 23/08/2016 tarihli ve 2016/694 değişik iş sayılı kararı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, yukarıda yazılı bozma nedenine göre; gerekli inceleme ve araştırma sonucunda yeniden bir karar vermek suretiyle müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına 25/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.