muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2664, Karar No: 2017/2353, Tarih: 08.03.2017

Yukarıda açıklanan ... Kararlarında ve öğretide tartışmasız kabul edilen görüşe göre sanığın hiçbir baskı altında kalmadan kendi hür iradesi ile yaptığı eylemden pişman olması ve bunun doğal sonucu olarak zarar gidermesi gerekir. İade ve tazmin cebri icra yoluyla giderilmesi halinde TCK'nın 168. maddesi uygulanmayacaktır. Sanığa ...’ın istediği şu kadar parayı ödersen hakkında dava açılmayacak şeklinde bir ihtar yapılması sanığa manevi cebir uygulamasıdır. Müştekinin borcunu ödemezsen hapis cezası alacaksın diye adeta devletin gücü alacağın tahsilatı için manevi cebir olarak kullanılmaktadır. 765 sayılı TCK'da 523'üncü madde de düzenlendiği gibi doğrudan ödeme esas alınmış olmaktadır. Sanık pişman olmasa bile sadece tazmin veya iade ile borçtan kurtarılacağı yönünde ki ihtar üzerine (yapılan manevi cebir üzerine) borcu ödemesi ... kararları yasanın meclis tartışmaları ve Doktirine göre tartışmasız kabul edilen ve TCK 168. maddenin temelini oluşturan “Pişmanlık” temeline aykırıdır. Sadece ödeme temeline dayalıdır. Ve bunun 5237 sayılı yasada uygulama yeri yoktur. Sanık pişman olmuş ise bunu belirtmesi gerekir. Manevi de olsa zorla kişi “Pişmanlığa” zorlanamaz. Bu açıkça kanunun ruhuna lafzına ve amacına aykırıdır.

Kaldı ki;

CMK’nın 83 maddesinde keşif hakim veya mahkeme veya naip hakim yada istinabe olunan hakim veya mahkeme ile gecikmesinde sakın bulunan hallerde Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılır şeklindedir. “Gecikmesinde sakınca bulunan hal derhal keşif yapılmadığı takdirde suç belirtilerinin, suç delillerinin kaybolma ihtimalini” ifade eder.

Cumhuriyet Savcısı tarafından keşif yapılmadan gerçek zararın tespiti mümkün değildir. Keşif de CMK 83. maddesi uyarınca acele işler sayılan otopsi haricinde sadece mahkemeler tarafından yapılacağı doktirinde tartışmasız kabul edilmektedir. Keşfe gidemeyen Cumhuriyet Savcısının gerçek zararı tespit etmesi fiilen mümkün değildir. Hal böyle olunca Cumhuriyet Savcısının gerçek zararı tespit etmeden yapacağı ihtar gerçeği yansıtmayacaktır. Sadece ve sadece alacaklı olan Elektrik şirketlerinin tek taraflı olarak belirleyip tespit ettikleri bedeli devletin cebri icra gücüyle hapisle korkutarak tahsil edilmesini temin edecektir. Bu da hem adalete hem de TCK 168. maddesindeki düzenlemeleri aykırılık teşkil edecektir.

Ayrıca iddianame ve iade CMK 170 ve 174. maddelerinde düzenlenmiştir. CMK 170. madde iddianamede bulunması gereken zorunlu unsurları düzenlemiştir. Bunları tek tek saymıştır. CMK 174. maddesi iddianamenin iadesi müessesini düzenlenmiştir. Kamu davasının açılması Cumhuriyet Başsavcılığına verilmiş bir yetki olduğu kadar bir haktır. Dolayısıyla bazı şekil şartlarına bağlı olarak ve istisnai olarak iade düzenlenmiştir. İade halleri CMK 174. madde de tek tek sayılmıştır. Bu nedenler arasında Etkin pişmanlık yoktur. Bırakın etkin pişmanlık hükümlerini resen dikkate alınması gereken şikayete bağlı suçlarda şikayet bulunup bulamadığı bile şikayete tabi olup uzlaşmaya tabi olmayan suçlar bakımından bile iade nedeni olarak kabul edilmemiştir.

Kanunun istisnai olarak saymadığı bir nedenle iddianamenin iadesinin yapılması CMK’ya ve CMK’da düzenen, teminat altına alınan iddia makamının yetkilerine açık müdahale anlamına gelecektir.

Tüm anlatılan hususlar birlikte dikkate alındığında 168. maddenin uygulana bilmesi için sanığın pişman olması ve bu pişmanlığa dayanarak ödemeyi gerçekleştirmesi en azından ödeme iradesini ilgili makamlara iletmesi gerekir. Bu pişman olacak kişinin yapması gereken bir eylemdir. Resen uygulanma imkanı yoktur. Dolayısıyla mahkemenin bu yöndeki kararı yerinde olduğundan 3 nolu bozmaya yönelik çoğunluk görüşüne katılmıyoruz. Mahkeme kararının 1 ve 2 nolu bozma gerekçelerine uygun olarak bozulmasına karar verilmesi gerekirdi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20109, Karar No: 2014/23335, Tarih: 13.10.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/20109 E.  ,  2014/23335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/04/2014

NUMARASI : 2014/91-2014/204

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi borçlular, diğer fesih sebepleri ile birlikte satış ilanı tebliğ işleminin usulsüz olduğunu ileri sürerek ihalenin feshi isteminde bulunmuşlardır.

7201 Sayılı Tebligat Kanunu’nun “Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina” başlıklı 21/1. maddesinde; “Kendisine tebligat yapılacak kimse veya yukarıdaki maddeler mucibince tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir ve memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde, tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır. ” hükmü yer almaktadır. Madde metni, iki hali birlikte düzenlemiştir. Bunlardan ilki “adreste bulunmama”, diğeri ise “tebellüğden imtina”dır. Muhatabın adreste bulunmaması halinde tebliğ memurunun ne şekilde davranması gerektiğini düzenleyen Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 30. maddesinin birinci fıkrasında; “Adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine meşruhat verilerek çıkarılan tebligatlar hariç olmak üzere, muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste sürekli olarak bulunmazsa, tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir.” denildiği, Tebligat Kanunu'nun ''Tebligat Mazbatası'' başlıklı 23. maddesinin 7. bendinde ''21'inci maddedeki durumun tahaddüsü halinde bu hususlara mütaallik muamelenin yapıldığını, adreste bulunmama ve imtina için gösterilen sebebi,''nin tebligat mazbatasına yazılmasını emrettiği, ''Tebliğ mazbatasında bulunması gereken bilgiler ve tanzimi'' başlıklı Tebligat Yönetmeliğinin 35. maddesinin (f) bendinde ise ''30'uncu ve 31'inci maddelerdeki durumların gerçekleşmesi halinde bu hususlarla ilgili hangi işlemlerin yapıldığını, adreste bulunmama ve kaçınma için gösterilen sebebi,'' nin tebligat mazbatasına yazılacağının hüküm altına alındığı görülmüştür.

Somut olayda, borçlu Ö.. C.. adına çıkarılan iki adet satış ilanı tebligatının ''Adreste kimse bulunamaması üzerine adresin kapalı olması sebebi en yakın komşu, kapıcı veya yöneticiye sorulmuş, verilen sözlü/imzalı beyanda muhatabın geçici olarak dışarda gittiğinin beyan edilmesi üzerine...tebliğ imkansızlığı sebebiyle tebliğ zarfı ...mahalle muhtarı H.G....teslim edilmiş olup, düzenlenen 2 no'lu haber kağıdı muhatabın kapısına yapıştırılmıştır. Ayrıca en yakın...(komşu,kapıcı veya yönetici vs.) haber verilmiştir.'' kaydı ile 06.12.2013 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.Öte yandan, borçlu M.. C.. adına gönderilen iki adet satış ilanı tebligatının da ''Adreste kimse bulunamaması üzerine adresin kapalı olması sebebi en yakın komşu, kapıcı veya yöneticiye sorulmuş, verilen sözlü/imzalı beyanda muhatabın geçici olarak çarşıda gittiğinin beyan edilmesi üzerine...tebliğ imkansızlığı sebebiyle tebliğ zarfı Ş.. mahalle muhtarı ...teslim edilmiş olup, düzenlenen 2 no'lu haber kağıdı muhatabın kapısına yapıştırılmıştır. şerhi ile 02.12.2013 tarihinde tebliğ edildiği, satış ilanı tebliğ mazbatalarından birinin üzerinde ''Ayrıca en yakın... (komşu, kapıcı veya yönetici vs.) haber verilmiştir.'' meşruhatının bulunduğu, diğer tebligat parçasında ise ''Ayrıca en yakın ismini vermeyen (komşu, kapıcı veya yönetici vs.) haber verilmiştir.'' kaydının yer aldığı görülmektedir.

Bu durumda, yukarıda belirtildiği biçimde, satış ilanı tebliğ şerhlerinde yazılı olan beyanın kimden soruşturularak tespit edildiğinin ve bu kişinin açık kimliğinin ne olduğunun tebliğ mazbatalarında açıklanmadığı, yine, beyan sahibinin imzasının alınmadığı veya imzadan imtina ettiğine dair bir şerhin de tebliğ belgelerinde bulunmadığı, diğer taraftan, haber verilen kişinin açık kimliğinin de tebligatlardaki meşruhatta yazılı olmadığı gibi; imzasının alınmadığı ya da imzadan imtina hususuna da tebligat parçalarında yer verilmediği anlaşılmaktadır. Bu haliyle, her iki şikayetçi borçlu yönünden gerçekleştirilen satış ilanı tebliğ işlemlerinin, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. ve 23/7. maddeleri ile Tebligat Yönetmeliği'nin 30. ve 35. maddeleri koşullarına göre usulüne uygun yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

İİK'nun 127. maddesi gereğince; taşınmaz satışlarında, satış ilanının bir örneği borçluya tebliğ edilmelidir. Borçluya satış ilanının tebliğ edilmemiş olması veya usulsüz tebliğ edilmesi ise başlı başına ihalenin feshi sebebidir.

O halde, mahkemece yukarıda açıklanan nedenlerle şikayetin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken, istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçluların temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/78, Karar No: 2019/5082, Tarih: 20.11.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/78 E.  ,  2019/5082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme ve bu suça yardım

HÜKÜM : - Sanık ... hakkında: TCK'nin 81, 62, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası.

- Sanıklar ... ... hakkında: TCK'nin 81, 39, 62, 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 10 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında maktul ...'i kasten öldürme, sanıklar ... ve ... hakkında maktulü kasten öldürmeye yardım suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.10.2009 gün ve 2009/1-85/242 sayılı Kararında açıklandığı üzere; sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yarattığı durumlarda menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiği; kasten öldürme ve bu suça yardım suçlarından yargılanan ve kardeş olan sanıklar Gökhan, ... ve Vahap arasında menfaat çatışması oluştuğu anlaşılmakla; sanıkların ayrı ayrı müdafiler yerine ortak bir müdafii tarafından savunmalarının yapılması suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanununun 38/1 ve 5271 sayılı CMK’nın 152. maddelerine aykırı davranılması,

Usule aykırı olup; sanıklar müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükümlerin öncelikle bu sebepten dolayı tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 20.11.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.

20/11/2019 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...l'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ..., ..., ... müdafileri Avukat ...'ın yokluğunda 21/11/2019 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/5369, Karar No: 2014/35370, Tarih: 08.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/5369 E.  ,  2014/35370 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/31937

MAHKEMESİ : Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/11/2011

NUMARASI : 2011/394 (E) ve 2011/518 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

CMK'nın 231/11. maddesinde yer alan, “Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar. Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkumiyet hükmü kurulabilir” şeklindeki düzenleme karşısında, mahkemece kendisine herhangi bir yükümlülük yüklenmeyen ve denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkında, önceki hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, yeniden değerlendirme sonucu, açıklanması geri bırakılan hükümde uygulanmadığı halde, TCK'nın 43/1-2 ve 62. maddeleri uygulanarak CMK'nın 231/11. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanık B.. U..'un temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/12/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık hakkında ilk hüküm, TCY'nın 125/3-a, 125/4 ve 53/1'nci maddeleri gereğince 1 yıl 2 ay hapis cezası verilmiş ve bu hükümle ilgili olarak CYY'nın 231'nci maddeleri gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

Deneme süresi içerisinde işlediği suç nedeniyle hükmün açıklanmasına karar verilmiştir. Bu ikinci kararda, ilk kararda yer almayan, TCY'nın 43/1 ve 62'nci maddeleri uygulanmıştır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının teknik ortamda kesin hüküm olmadığı kabul edilmektedir.(CGK, 7.4.2009/64-83; Anayasa Mahkemesi Kararı, 12.9.2009, 45/53; RG: 25.6.2009, sayı: 27269; AMK, 7.5.2009, 22/55, RG: 7.10.2009, 14/78; AMK, 12.3.2009, 106/54, RG. 3.10.2009, sayı: 27365)

Deneme süresi içerisinde işlediği suç nedeniyle hükmün açıklanmasına karar verilmiştir. Bu ikinci kararda, ilk kararda yer almayan, TCY'nın 43/1 ve 62'nci maddeleri uygulanmıştır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının teknik ortamda kesin hüküm olmadığı kabul edilmektedir.(CGK, 7.4.2009/64-83; Anayasa Mahkemesi Kararı, 12.9.2009, 45/53; RG: 25.6.2009, sayı: 27269; AMK, 7.5.2009, 22/55, RG: 7.10.2009, 14/78; AMK, 12.3.2009, 106/54, RG. 3.10.2009, sayı: 27365)

Ancak, Anayasa Mahkemesi bir kararında, 5271 sayılı Ceza Yargılama Yasasının 231'nci maddesinin 12'nci fıkrasıyla ilgili yorumunda, bu kararlara karşı itiraz yolunun açık olmasının, "kararın sağlığı bakımından güvence oluşturun kanun yollarından biri" olduğuna işaret etmekte ve sonuçta hükmün açıklanmasıyla temyiz yolunun işleyeceğine karar vermiştir (AMK, 12.3.2009, 14/48; Yaşar, Osman: Ceza Muhakemesi Kanunu, 5. Baskı, Seçkin Yayıncılık Ankara 2011, C. 3,5.3116). Gürüldüğü gibi, CYY'nın 231'nci maddelerinin uygulanması ve yeniden kasıtlı bir suç işlenmesi halinde 11'nci fıkra gereğince hüküm açıklanır.

Somut olayınında sanık hakkında CYY'nın 231/5'nci maddesi uygulanmış ve anılan maddenin 11'nci fıkrasının son cümlesindeki yükümlülüklere hükmolunmamıştır.

Şimdi sorun, yeniden suç işlenmesi üzerine, 231/11'nci maddedeki, "mahkeme hükmü açıklar" kavramının, 231'nci madde uygulanırken hukuka aykırılık yapılmış olma bile, hükmün aynen mi açıklanacağı yoksa yeniden ve hukuka uygun hüküm mü kurulacağıdır.

Hüküm temyizden geçmediğine göre, kasıtlı suçuun işlenmesinden sonra, işi esastan bitiren ve temyizi kabil (temyiz koşullaır varsa) bir karar verilmesi gerekmektedir. Çünkü, 231 uygulanmdığında ortada itirazı mümkün bir karar olup, temyizden geçmediği için teknik ortamda bir hüküm yoktu.

Öyleyse, yeniden kurulan hükümde, tüm hukuk kurallarının devreye girdiği, hukuka uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

Sanığın gerek hüküm açıklanmasının geri bırakılması kararı öncesi ve gerekse sonrası, dosyada bulunan delillere göre birden çok müştekiye hakaret ettiği sabittir. Bu nedenle hakkında TCY'nın 43/2'nci maddesinin uygulanması yerindedir.

TCY'nın 62'nci maddesinin uygulanması yönünden ise; 231'nci madde uygulanmadan önce, lehe hükümlerin uygulanmasını içerecek biçimde, "suçsuzum beraatimi isterim" demesi, daha sonra mahkemenin duruşmadaki halini değerlendirerek hakkında takdiri indirimde bulunması yasaya uygundur.

Tüm bu nedenlerle, esas mahkemesi hükmü yasaya uygun olduğundan, yüksek çoğunluğun bozma düşüncesine iştirak edilmemşitri.

KARŞI OY:

CMK’nın 231/5. maddesi gereğince, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, sanık hakkında bir hukuki sonuç doğurmayacağından, 1412 sayılı CMUK’nm 326/son maddesinde düzenlenen kazanılmış hak sözkonusu olmayacaktır.

Tüm bu nedenlerle, esas mahkemesi hükmü yasaya uygun olduğundan, yüksek çoğunluğun bozma düşüncesine iştirak edilmemşitri.

KARŞI OY:

CMK’nın 231/5. maddesi gereğince, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, sanık hakkında bir hukuki sonuç doğurmayacağından, 1412 sayılı CMUK’nm 326/son maddesinde düzenlenen kazanılmış hak sözkonusu olmayacaktır.

CMK’nın 231/11. maddesinde hükmün açıklanma şekli belirtilirken “aynen” diye bir ibare de yoktur. Bundan dolayı, duruşma açan hakim, dosya içeriğine uygun olarak, önceki kararda eksik kaldığını gördüğü tüm hususları tamamlayıp, cezayı gerek azaltan, gerekse arttıran tüm maddeleri uygulayarak, yeniden kurduğu hükmü açıklayacaktır. Fakat, kanuni zorunluluk dışında, hapis cezası seçenek tedbirlere çevrilmeyip, bu hapis cezasının ertelenmesine karar verilemeyecektir. Bunun tek istisnası da anılan Kanun maddesinde öngörüldüğü gibi, sanığa bir yükümlülük yüklenmiş ancak, bu yükümlülük yerine getirilememişse, sanığın bu durumu değerlendirilerek, “cezanın yarısına kadar belirlenebilecek bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar verilebilecektir.

İncelenen dosyada, yeniden duruşma açılarak, somut olaya uygun şekilde sanık hakkında TCK’nın 43 ve takdiri indirim nedeni olarak da 62. maddelerinin uygulanmasına kanuni bir engel bulunmadığından, Yerel Mahkeme hükmünün onanması yerine, sayın çoğunluk tarafından verilen bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/1483, Karar No: 2019/3389, Tarih: 25.06.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/1483 E.  ,  2019/3389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : ..., ...

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet.

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii, katılan ... vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gerekçeli karar başlığında; karar tarihinin yanlış yazılmış olması 5271 sayılı CMK’nin 232/6. maddesi uyarınca mahallinde giderilebilir maddi hata olarak görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in mağdur katılan ...’a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliğini tayin, haksız tahrikin varlığı ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma sebepleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin olayda meşru savunma olduğuna, cezada haksız tahrik dolayısıyla azami oranda indirim uyugulanması gerektiğine ve sair sebeplere yönelen, mağdur katılan vekilinin ise; sanık hakkında haksız tahrik indirimi yapılmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

1- Oluşa ve dosya kapsamına göre, mağdurda meydana gelen kesici delici alet yaralanmasına ilişkin Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun 27.02.2015 tarih ve 1266 karar nolu raporunda; göğüs solunda 1(bir) adet kesici delici alet yaralanması tanımlandığı, göğüs boşluğuna girerek hemopnömotoraksa ve diafragma lezyonu yaparak batın boşluğunu geçip dalak böbrek lezyonuna neden olan kesici delici alet yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokan bir durum olduğu, basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı, dalak ve böbrek yaralanması sonrası dalak ve böbreğin ameliyatla alınmasından kaynaklanmış organ yokluğunun ayrı ayrı ../..

S/2

organlarından birinin işlevinin yitirilmesi niteliğinde olduğu hususlarının belirtilmesi karşısında, 5237 sayılı Yasanın 35/2. maddesinde düzenlenen teşebbüs nedeniyle cezada üst sınıra yakın indirim yapılması yerine, yazılı şekilde makul oranda indirim yapılması suretiyle eksik cezaya hükmolunması,

2- Mağdur ...’dan kaynaklanan haksız tahrik oluşturacak söz ve davranışlar karşısında, TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrikin ulaştığı boyut dikkate alınarak, asgari sınıra yakın bir oranda indirim yapılması yerine yazılı biçimde yarı oranda indirim yapılması suretiyle eksik cezaya hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, mağdur katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünceden farklı olarak BOZULMASINA, 25.06.2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/907, Karar No: 2020/761, Tarih: 03.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/907 E.  ,  2020/761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 08/11/2017 tarih ve 2016/566 E.- 2017/689 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 14/11/2018 tarih ve 2018/542 E.- 2018/1227 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi (İHDS)” akdedildiğini, anılan sözleşmenin üçüncü kişilerin hak iddialarını düzenleyen 7. maddesinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, anılan sözleşmeden önce dağıtım faaliyetlerin davalı tarafından yürütüldüğü sırada iş kazasından kaynaklı ölüm nedeniyle İzmir 6. İş Mahkemesi'nin 2006/554 E. sayılı dosyasında açılan davanın kısmen kabulüne karar verildiğini ve davaya istinaden müvekkili tarafından icra dosyasına ödeme yapıldığını ileri sürerek, 276.508,00 TL'nin temerrüt tarihi olan 25/10/2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini ve İHDS hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, ayrıca davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, 24/07/2006 tarihli İHDS'nin 7. maddesi gereğince sözleşme öncesi dönemle ilgili davalardan doğan mali yükümlülüklerin TEDAŞ'a ait olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.