muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7722, Karar No: 2025/1329, Tarih: 21.02.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/7722 E.  ,  2025/1329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İnfaz Hakimliği

SAYISI : 2023/9618 (E), 2023/10348 (K)

HÜKÜMLÜ : Abdülhakim Saklak

İNCELEME KONUSU KARAR : Açık Ceza İnfaz Kurumuna iade

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Kasten yaralama, tefecilik ve hükümlü veya tutuklunun kaçması suçlarından Bakırköy 3. İnfaz Hakimliğinin 21.04.2022 tarihli ve 2022/3761 Esas, 2022/3797 Karar sayılı içtima kararı ile 9 yıl 28 ay 7 gün hapis cezasına hükümlü Abdülhakim Saklak'ın, Covid-19 kapsamında izinli olduğu esnada 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un geçici 10/2. maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine (21/08/2025) kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Bakırköy 1. İnfaz Hâkimliğinin 20.07.2023 tarihli ve 2023/5943 Esas, 2023/5941 Karar sayılı kararını müteakip, hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle açık ceza infaz kurumuna iade edilmesi talebinin kabulü ile hükümlünün açık ceza infaz kurumuna iadesine ilişkin Bakırköy 4. İnfaz Hâkimliğinin 03.10.2023 tarihli ve 2023/9618 Esas, 2023/10348 Karar sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 22.10.2024 tarihli ve 94660652-105-34-5542-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.11.2024 tarihli ve 2024/109432 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.11.2024 tarihli ve 2024/109432 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, her ne kadar Bakırköy 4. İnfaz Hâkimliğinin 03.10.2023 tarihli kararı ile hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle hükümlü hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılmasına ve hükümlünün 5275 sayılı Kanun'un 105/A-6-a maddesi uyarınca açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de,

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 1. maddesinde yer alan, "Kazaî merciler, 10.12.2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (I) sayılı cetvelde yer alan genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri, (II) sayılı cetvelde yer alan özel bütçeli idareler, (III) sayılı cetvelde yer alan düzenleyici ve denetleyici kurumlar, (IV) sayılı cetvelde yer alan sosyal güvenlik kurumları ile vakıf yükseköğretim kurumları, il özel idareleri, belediyeler, köy hükmî şahsiyetleri, barolar ve noterler tarafından yapılacak elektronik ortam da dâhil tüm tebligat, bu Kanun hükümlerine göre Posta ve Telgraf Teşkilatı Genel Müdürlüğü veya memur vasıtasıyla yapılır." şeklindeki düzenlemeye nazaran, kazai mercilerce verilen kararların 7201 sayılı Kanun hükümlerine göre tebliğ edilmesi gerektiği nazara alındığında;

Hükümlü hakkında Bakırköy 1. İnfaz Hâkimliğinin 20.07.2023 tarihli ve 2023/5943 Esas, 2023/5941 Karar sayılı kararı ile cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği, ancak anılan denetimli serbestlik kararının hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edildiğine dair bir kaydın dosya içerisinde mevcut olmadığı, bu itibarla denetim süresinin başladığından söz edilemeyeceği anlaşılmakla, hükümlünün hakkında verilen denetimli serbestlik kararından usulüne uygun şekilde haberdar edilmemesi karşısında, yasal süresi içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle açık ceza infaz kurumuna iadesine karar verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(5) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının

infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları;

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

(3) Yukarıdaki fıkralar uyarınca, izinden dönecek hükümlüler ile hakkında denetimli serbestlik kararı verilecek hükümlülere ilişkin hususlar, Adalet Bakanlığının resmî internet sitesinde duyurulur.

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

(3) Yukarıdaki fıkralar uyarınca, izinden dönecek hükümlüler ile hakkında denetimli serbestlik kararı verilecek hükümlülere ilişkin hususlar, Adalet Bakanlığının resmî internet sitesinde duyurulur.

(4) 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezası infaz edilip geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle 31/7/2023 tarihi itibarıyla izinde bulunan hükümlüler, koşullu salıverilme tarihine kadar olan süreleri 105/A maddesinin beşinci fıkrasında belirtilen yükümlülüklere tabi olmadan geçirirler.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün, 9 yıl 28 ay 7 gün hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Savcılığınca düzenlenen 21.04.202 tarihli ve 2020/1-12889 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün 23.03.2022 tarihinde cezasını infaz etmek üzere ceza infaz kurumuna alındığı ve 05.02.2023 tarihinde 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9 ncu maddesi gereğince Covid-19 iznine çıkarıldığı, şartla tahliye tarihi 21.08.2025 olan hükümlü hakkında izinde bulunduğu sırada İnfaz Hakimliğinin 20.07.2023 tarihli ve 2023/5943 Esas, 2023/5941 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca kalan cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik uygulanarak infazına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. İnfaz Hakimliğince şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilen hükümlünün, izin bitim tarihinde infaz işlemlerinin devam ettiği infaz kurumuna dönme zorunluluğu olduğunu ve dönmediği kabul edilerek hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de, hükümlünün yokluğunda şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair İnfaz Hakimliğince 20.07.2023 tarihinde karar verildiği, hükümlünün bildirdiği mazeretinin geçerliliği ve itibar edilip edilemeyeceği tartışılmaksızın, İnfaz Hakimliğince verilen denetimli serbestlik kararının hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edilip edilmediği, edildi ise hangi tarihte tebliğ edildiği, ayrıca hükümlünün UYAP sisteminde kayıtlı GSM numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili SMS gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği araştırılmaksızın, eksik inceleme ve değerlendirme sonucu verilen karar Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan bu sebeple yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bakırköy 4. İnfaz Hâkimliğince verilen 03.10.2023 tarihli ve 2023/9618 Esas, 2023/10348 Karar sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14946, Karar No: 2014/28308, Tarih: 03.12.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/14946 E.  ,  2014/28308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gerger Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2013

NUMARASI : 2013/172-2013/268

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/157, Karar No: 2010/172, Tarih: 28.09.2010

**Ceza Genel Kurulu         2010/2-157 E.  ,  2010/172 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2008/259659

Yargıtay Dairesi : 2. Ceza Dairesi

Sanık M..A..'ın silahla kasten yaralama suçundan 765 sayılı TCY’nın 456/4, 457/1 ve 55/3. maddeleri uyarınca 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hakkında 647 sayılı Yasanın 4, 5 ve 6. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına ilişkin, Sivas 1. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 20.07.2007 gün ve 104-524 sayılı hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesince 19.06.2008 gün ve 799-11426 sayı ile;

“Daha önceden kasıtlı bir suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlendikten sonra, 765 sayılı TCY'nın 95/2. maddesindeki yasal şartlar oluştuğu halde, sanığın sabıka kaydındaki erteli cezaların aynen infazına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır” eleştirisi ile onanmıştır.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise, 02.07.2010 gün ve 259659 sayı ile;

“647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkındaki Yasa'nın 4. maddesinin 2. fıkrasında, ‘suç tarihinden önce para cezasına veya tedbire çevrilmiş olsa dahi hürriyeti bağlayıcı cezaya mahkum edilmemiş olanlar hakkında hükmolunan otuz güne kadar (otuz gün dahil) hürriyeti bağlayıcı cezalarla, suç tarihinde 18 yaşını ikmal etmemiş olanların mahkum edildikleri kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezalar yukarıdaki bentlerde yazılı ceza veya tedbirlerden birine çevrilir’ hükmü getirilmiştir.

Bu hüküm ile getirilen düzenlemede, 18 yaşını tamamlamış olan kişilerin otuz güne kadar (otuz gün dahil) özgürlüğü bağlayıcı cezaları ile 18 yaşını tamamlamamış olan kişilerin kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezalarının (647 sayılı Yasanın 3/3. maddesine göre, bir yıl ve daha az süreli özgürlüğü bağlayıcı cezalar), para cezası veya tedbirlerden birine çevrilmesinde zorunluluk öngörülmüştür. Ancak bu zorunluluk hali öngörülürken, 18 yaşını tamamlamış olanlar hakkında bir de önkoşul getirilmiştir. Bu önkoşul da ‘suç tarihinden önce para cezasına çevrilmiş olsa dahi özgürlüğü bağlayıcı cezaya mahkûm edilmemiş olma’ halidir.(KABAN Mater-AŞANER Halim-GÜVEN Özcan- YALVAÇ Gürsel, Yargıtay Ceza Genel Kurulu Kararları –Eylül 1996-Temmuz 2001), Adalet Yayınevi, Ankara, (2001), s. 1026-1027)

Mahkemenin suç tarihi itibariyle sübutu kabul ve aleyhe lehe uygulama tartışmasında eski yasanın lehe olduğunu kabul etmesi yerinde ise de, bu uygulama maddelerine göre, kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezaya mahkum edilen ve suç tarihinde 18 yaşını doldurmamış bulunan sanıkların, herhangi bir önkoşul aranmaksızın, daha önce cezalandırılmış olsalar dahi, önceki cezalarına bakılmaksızın 647 sayılı Yasanın 4. maddesinin 2. fıkrasından yararlanacakları, yani cezanın bir üst bentte yazılı ceza veya tedbirlere çevrilmesi gerektiği yargı kararları ile kabul edilmiştir. (BAKICI Sedat, 5237 sayılı Yasa Kapsamında Ceza Hukuku Genel Hükümleri, Adalet Yayınevi, Ankara 2007, s. 947-948) Ceza Genel Kurulunun 13.04.1987- 6/205, 02.11.1999/4-200-254, 22.10.1996/5-177-189 sayılı kararları, yine Yüksek Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 29.01.2004- 4378/454 sayılı kararı bu yöndedir.

Bu sebeplerle, suç tarihinde 18 yaşını bitirmeyen sanık hakkında tayin edilen kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezanın, 647 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasındaki para cezası veya tedbirlerden birine çevrilmesi, aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca emredici bir hüküm niteliğinde olup, sanığın dosyaya yansıyan kişiliği ve geçmişi 2. fıkranın uygulanmasına engel değildir” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire onama kararının kaldırılarak, yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık M.. A.. hakkında kurulan hükümle sınırlı olarak yapılan incelemede;

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşup, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık hakkında hükmedilen 2 ay hapis cezasının 647 sayılı Yasanın 4. maddesinde yazılı ceza veya tedbirlerden birine çevrilmesinin zorunlu olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkındaki Yasanın 12.06.1979 gün ve 2248 sayılı Yasa ile değişik 4. maddesinin 2.fıkrası ile, "suç tarihinden önce para cezasına veya tedbire çevrilmiş olsa dahi hürriyeti bağlayıcı cezaya mahkûm edilmemiş olanlar hakkında hükmolunan otuz güne kadar (otuz gün dahil) hürriyeti bağlayıcı cezalarla, suç tarihinde 18 yaşını ikmal etmemiş olanların mahkûm edildikleri kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezalar yukarıdaki bentlerde yazılı ceza veya tedbirlerden birine çevrilir" hükmü getirilmiştir.

Ceza Genel Kurulunun 02.11.1999 gün ve 200–254 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, 647 sayılı Yasanın 4. maddesinin 2. fıkrasında yapılan değişiklikle getirilen yeni düzenlemede, 18 yaşını tamamlamış olan kişilerin otuz güne kadar (otuz gün dahil) özgürlüğü bağlayıcı cezaları ile 18 yaşını tamamlamamış olan kişilerin kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezalarının para cezası veya tedbirlerden birisine çevrilmesinde zorunluluk öngörülmüştür. Ancak, bu zorunluluk hali öngörülürken 18 yaşını tamamlamış olanlar hakkında yasa koyucu bir de ön koşul getirmiştir. Bu ön koşul ise, "suç tarihinden önce para cezasına veya tedbire çevrilmiş olsa dahi özgürlüğü bağlayıcı cezaya mahkûm edilmemiş" olma halidir. Buna göre suç tarihinde 18 yaşından küçük olanlar hakkında hükmolunacak kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı cezaların başka hiçbir koşul aranmaksızın 647 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen para cezası veya maddede yazılan tedbirlerden birine çevrilmesi zorunludur. Ceza Genel Kurulunun 20.12.1993 gün ve 289-326, 22.10.1996 gün ve 177-189, 10.02.1998 gün ve 368-29 sayılı kararları da bu yönde olup, Ceza Dairelerinin süre gelen uygulama ve kabulleri de bu doğrultudadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dosyadaki nüfus kaydına göre 18.11.1987 doğumlu olup, 17.09.2004 olan suç tarihi itibariyle 18 yaşını ikmal etmediği anlaşılan sanığın, 2 aydan ibaret kısa süreli hapis cezasının 647 sayılı Yasanın 4/1. maddesinde yazılı para cezası veya tedbirlerden birine çevrilmesi zorunludur.

Bu itibarla, haklı nedene dayanan Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire onama kararının kaldırılarak, yerel mahkeme hükmünün suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık hakkında hükmolunan 2 aydan ibaret kısa süreli hapis cezasının 647 sayılı Yasanın 4. maddesinde yazılı ceza veya tedbirlerden birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 19.06.2008 gün ve 799-11426 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Sivas 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 20.07.2007 gün ve 104–524 sayılı hükmünün, suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık hakkında hükmolunan 2 aydan ibaret kısa süreli hapis cezasının 647 sayılı Yasanın 4. maddesinde yazılı ceza veya tedbirlerden birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.09.2010 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5645, Karar No: 2011/516, Tarih: 03.02.2011

**15. Hukuk Dairesi         2009/5645 E.  ,  2011/516 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... İnş.Tic.Ltd.Şti. ile davalı ... Beşer arasındaki davadan dolayı ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 14.04.2009 tarih ve 2008/47-2009/117 sayılı hüküm duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... geldi. Davalı vekili gelmedi. Hazır bulunan davacı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

İncelenmesine gerek görülen ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2003/190 E. 2006/97 K. sayılı dava dosyasının eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.02. 2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14609, Karar No: 2014/30743, Tarih: 28.10.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/14609 E.  ,  2014/30743 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/191987

MAHKEMESİ : Saray(Tekirdağ)(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2010

NUMARASI : 2010/321 (E) ve 2010/420 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşa yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir. Somut olayda, taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçuyla ilgili Saray Asliye Ceza Mahkemesinde görülmekte olan davada avukat olarak görev yapan mağdurun söz aldığı esnada, sanığın araya girerek mağdura söylediği “saçmalama, sen bu adamın neyini savunuyorsun” şeklinde ve kaba hitap tarzı niteliğindeki sözlerin, mağdurun onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilerek beraat kararı verilmesi gerekirken, şikayetten vazgeçme sebebiyle düşme kararı verilmesi,

2- Kabule göre de,

Hakaret eyleminin kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenmesi karşısında, TCK’nın 131.maddesine göre bu suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olmadığı düşünülmeden, şikayetten vazgeçme sebebiyle kamu davasının düşürülmesi,

Kanuna aykırı ve Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8630, Karar No: 2013/16402, Tarih: 01.10.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/8630 E.  ,  2013/16402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan ve sonradan açılan ek davada Kamulaştırma Kanununun 38. maddesi uyarınca reddedilen bölümün bedelinin 5999. sayılı Yasa uyarınca tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş, davacılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunulmuş olmakla, duruşma için belirlenen 01.10.2013 günü temyiz eden davacılar vekili ile davalı idare vekili Av. ...'ın yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan ve sonradan açılan ek davada Kamulaştırma Kanununun 38. maddesi uyarınca reddedilen bölümün bedelinin 5999. sayılı Yasa uyarınca tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1) Dava açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 5999 sayılı Yasa ile Kamulaştırma Kanununa eklenen geçici 6. maddenin 6. ve 8. fıkra hükümleri ile geçici bu maddeyi değiştiren ve 11.06.2013 günü yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesinin 6. ve 9. fıkra hükümlerine göre, geçici 6. maddenin bedele ilişkin hükümleri vuku bulduğu tarih itibari ile bu maddenin kapsamında olan kamulaştırmasız el koymadan dolayı açtıkları tazminat davası süre bakımından dava hakkının düştüğü gerekçesiyle reddedilmiş olanlar hakkında da uygulanır ve dava açılması halinde, fiilen el konulan taşınmazın dava tarihindeki değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu durumda; mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak, daha önce açılan davada ödenen miktarın taşınmazın kaç metrekaresinin bedeline tekabül ettiği hesaplanıp bakiye kısmın dava tarihindeki değerinin belirlenmesi yönünden bilirkişi kurulu raporu alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir" hükmü getirilmiş olduğundan ilam harcı ve vekalet ücretinin maktu olarak takdir edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.