muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3350, Karar No: 2020/2607, Tarih: 02.11.2020

**1. Ceza Dairesi         2018/3350 E.  ,  2020/2607 K.**

**"İçtihat Metni"**

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : TCK'nin 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca; 10 yıl hapis cezası.

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan ... vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... müdafii tarafından hükmün duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine duruşma günü belirlenerek, sanık müdafiine meşruhatlı davetiye tebliğ edilmesine rağmen, sanık müdafiinin belirlenen gün ve saatte hazır bulunmadığı anlaşıldığından, duruşmasız olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nın, maktul ...'ya yönelik kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, takdiri indirim sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanık savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, katılan vekili ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 02/11/2020 gününde Üye ...'in karara şerh koymak suretiyle oy birliğiyle karar verildi.

ŞERH:

Sanık ...'in maktul ...'yi kasten öldürdüğü iddiası ile açılan kamu davasında yerel mahkemece sanığın eyleminin TCK'nin 27/1. maddesi yollaması ile TCK'nin 85/1. maddesi (taksirle adam öldürme) kapsamında kaldığı kabul edilmiş ancak bu karar Dairemizce sanığın eyleminin ağır tahrik altında kasten adam öldürme olduğundan bahisle bozulmuş, yerel mahkemece kararda direnilmesi üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.10.2015 tarihli kararıyla oy çokluğu ile Yargıtay 1. Ceza Dairesinin bozma ilamı ile aynı doğrultuda direnme hükmünün bozulmasına, Ceza Genel Kurulu Başkanı ve dört Üye ise sanığın eyleminin TCK'nin 27/2. maddesi kapsamında kaldığına bir Üyenin de yerel mahkeme kararının doğru olduğuna dair çoğunluk görüşüne muhalif kaldıkları anlaşılmıştır. Yargıtay Ceza Genel kurulu kararına CMK'nin 307/4. maddesi gereği uyan ve sanığın TCK'nin 81, 29. maddeleri gereği cezalandırılmasına dair verilen kararın temyizi üzerine Dairemizce tebliğnameye uygun olarak onanmış olup CMK'nin 307/4. maddesindeki CGK kararına direnilen hükmü gereğince iş bu karara yasa gereği uymak zorunda kaldığımdan muhalif kalamamakla birlikte dosya kapsamından CMK'nin 223/2-d maddesi gereği sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği (CGK Başkanı ve dört Üyenin görüşeleri de bu yöndedir) kanaatindeyim.

Kanaatimin gerekçesi şöyledir;

Dosya kapsamına göre olayın oluş şekline ilişkin yerel mahkeme, Yargıtay 1. Ceza Dairesi, Yargıtay CGK arasında herhangi bir ihtilaf yoktur. Sübut her üç yargı mercii tarafından da aynı şekilde kabul olunmuş olup bu kabul Yargıtay Ceza Genel Kurulunun gerekçesinin 14. sayfasında aynen şöyle anlatılmıştır.

Kanaatimin gerekçesi şöyledir;

Dosya kapsamına göre olayın oluş şekline ilişkin yerel mahkeme, Yargıtay 1. Ceza Dairesi, Yargıtay CGK arasında herhangi bir ihtilaf yoktur. Sübut her üç yargı mercii tarafından da aynı şekilde kabul olunmuş olup bu kabul Yargıtay Ceza Genel Kurulunun gerekçesinin 14. sayfasında aynen şöyle anlatılmıştır.

Özü itibariyle meşru müdafaa, kendisi veya başkasının bir hakkına yönelmiş olan ve devam eden bir saldırının derhal def edilebilmesi için, failin gerçekleştirdiği fiillerden ötürü cezalandırılmamasını ifade eder. Meşru müdafaa halinde, mutlaka bir saldırı bulunması ve bu saldırının da kişinin hukuken korunmaya değer bir hakkına yönelmesi gerektiği göz önünde bulundurulduğunda, meşru müdafaa müessesesinin, "haksız tahrik" halini de kapsadığı ileri sürülebilir. Başka bir deyişle, haksız tahrikte yer alan "haksızlık unsuru" meşru müdafaanın şartlarından olan "saldırı"da da vardır.

Buna karşılık, meşru müdafaada bulunan kişinin eylemi, saldırgan açısından haksız tahrik olarak değerlendirilemez. Zira hukuk düzenini ilk ihlal eden saldırganın kendisidir. Meşru müdafaanın şartları kalktıktan sonra işlenen bir fiil söz konusu olduğunda ise; örneğin, saldırganın elindeki silahı atıp olay yerinden uzaklaştığı sırada, failin saldırganı yaralaması halinde, ortada devam eden bir saldırı söz konusu olmadığı için meşru müdafaa sözkonusu olmaz; bu halde sonlandırılmış olan ilk saldırıda bulunan kişinin bu hareketi nedeniyle ancak haksız tahrik hükümleri uygulanabilir. Böyle bir durumda fail, kendisini korumak için değil, sona ermiş olan saldırıdan duyduğu hiddet veya şiddetli elemin etkisiyle hareket etmiş ve bir tepki neticesinde suçu işlemiştir. Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.02.1984 gün ve 305-61 sayılı kararında bu husus; "yasal savunma koşulları kalktıktan sonra suç işleyen sanık hakkında TCY'nın 50 değil, 51/1. maddesinin uygulanması gerekir" şeklinde vurgulanmıştır. Bu durumda hâkim, sona ermiş bulunan saldırının niteliğini değerlendirerek olayda haksız tahrik indirimi yapabilecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Daha önce yaşadıkları kavgaların etkisi ile maktulün gece vakti elindeki döner bıçağı ile saldırarak bir süre sanığı kovaladığı, maktulün ayağının takılarak yere düşmesi üzerine sanığın bundan yararlanarak durup ruhsatsız tabancasını çıkararak korkutmak için bir kez havaya bir kez de duvara doğru ateş ettiği, maktulün gizlendiği duvarın arkasından çıkarak tekrar sanığın üzerine gelmeye devam ettiği, bu kez sanığın 1-2 metre mesafeden tabanca ile bir kez ateş etmesi üzerine maktulün sol kaşı üzerinden isabet aldığı, bu aşamadan sonra sanığın bir kez de yakın mesafeden ateş ederek maktulün sırt bölgesinden yaralanmasına neden olduğu olayda;

Maktulün başına isabet eden atışın uzak atış olup karşı istikametten yapılmış olması, diğer atışın ise yakın atış mesafesinden sırtına doğru yapılması gözönüne alındığında sanığın üçüncü ve dördüncü atışları peş peşe yapmadığı, oluşa uygun bulunan bir kısım tanıkların da beyanlarında belirttiği üzere sanığın son atışını, maktul sağ kolu üzerine yere düştükten sonra yakın mesafeden sırtına doğru yaptığı kabul edilmelidir.

Buna göre, meşru savunma ya da meşru savunma sınırının aşılması düşünülebilir ise de, maktulün başına isabet eden atışla yere düştüğü ve etkisiz hale geldiği, döner bıçağının da elinden düşmesi nedeni ile saldırıyı etkisiz hale getirmiş olan sanığın gerekmediği halde yerde yatmakta olan maktulün hayati bölgesi olan sırtına yakın mesafeden bir el daha ateş ederek onu sırtından da vurması ve eylemin ölümle sonuçlanması dikkate alındığında sanığın saldırının etkisiyle değil, saldırıdan kaynaklanmış olsa da daha önceki ve olay esnasındaki saldırılara karşı duyduğu öfke ve gazap nedeniyle hareket ettiği, başka bir ifadeyle sanığın niyetinin kin duygusunu tatmine yönelik olduğu anlaşıldığından eylemin haksız tahrik altında kasten öldürme suçunu oluşturduğunun kabulü gerekmektedir.

Yargıtay CGK'nin kararının gerekçesi bu şekilde olup, dosyada bulunan ve her üç yargı merciinin de kabul ettiği sübuta göre sanık kendisine elinde döner bıçağı ile saldıran, uyuşturucu kullandığı bilinen kendisini ölümle tehdit eden ve bu nedenle maktulün korkusundan 20 gün kadar iş yerini açamayan ve iş yerini devretmek zorunda kalan 26 yaşındaki uyuşturucu kullandığı dosya kapsamına yansıyan maktulün elinde 70 cm'lik döner bıçağı ile gece 03:00 sularında kendisini tanıkların yanında kovalaması üzerine kaçmış, yaklaşık 20-25 metre kadar sanığı kovalayan maktulün ayağının takılıp tökezlemesi üzerine sanık fırsatını bularak belindeki silahını çektiği üzerime gelme benim başımı belaya sokma diyerek havaya ve yere doğru iki el uyarı araçlı ateş ettiği halde maktul tehditlerine devam ederek beni kurusıkı tabancayla mı korkutuyorsun deyip 51 yaşındaki sanığa elinde döner bıçağı ile yeniden saldırmaya devam etmiş, aralarında 1-2 metre mesafe kaldığında başka bir kurtulma imkanı kalmadığını düşünen sanık maktulün kafasına doğru bir el sıkmıştır. Maktul kafasına aldığı darbe ile yere düşmüş ve yerde iken bu kez sanık yerdeki maktulün sırt kısmına bir kez daha ateş etmiştir. Bu sübutta tereddüt yoktur. Ancak dosyadaki Adli Tıp Kurumu Morg İhtisas Dairesi raporuna göre maktul kafasından aldığı ateşli silah yarasına bağlı kafatası kırıkları ve beyin kanaması sonucu ölmüştür. Maktul kafasından vurulup düştükten sonra sanığın maktulü sırt kısmından silahla bir kez daha sıkmıştır. Morg İhtisas Dairesinin raporuna göre maktul yerde iken sanık tarafından sırtından ateşli silah ile oluşturulan yara öldürücü nitelikte değildir. Yani maktul ayakta ve elinde döner bıçağı ile sanığa saldırırken kafasına isabet eden öldürücü yaradan hayatını kaybetmiş olup sırtından aldığı yaranın öldürücü olmadığı ATK raporu ile belirlenmiştir. ATK raporunda her iki yaralanmanın da ölüme neden olduğuna dair tespit yoktur. Ancak Ceza Genel Kurulu kararında (14. sayfanın son paragrafı) ölüm sanki kafaya sıkılan ve meşru müdafaa kapsamında kalan ilk atıştan değil de yere düşüp artık saldırı tehdidi bulunmayan yerdeki mağduru sırtından vurarak bu nedenle ölümüne neden olunduğu yönündeki sübut kabul. Ne olayın oluşuna ne de dosyadaki Adli Tıp Kurumu Morg İhtisas Dairesinin raporuna uygun olmadığından sanığın TCK'nin 27/2, 25 ve CMK'nin 223/2-d maddeleri gereği beraatine karar verilmesi gerektiği kanaatindeyim.

Üye ...
Yargıtay — Esas No: 2021/3257, Karar No: 2022/3625, Tarih: 27.06.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/3257 E.  ,  2022/3625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DRC. MHK. : Bursa 6. İcra Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Dosyanın incelenmesinden, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi ilamının birleşen 2018/800 E. sayılı dosyada davacı vekili Av. ...’a tebliği üzerine davacı vekilinin temyiz dilekçesi sunmuş olduğu, ancak ilk derece mahkemesi gerekçeli kararının anılan davacı vekiline tebliğine ilişkin dosyada tebligat parçasına rastlanmadığı, davacı vekilinin ilk derece kararını istinaf etmediği anlaşılmıştır.

Bu durumda, adı geçen davacı vekiline ilk derece mahkemesi gerekçeli kararının tebliği ile istinaf süresi beklenilerek hükmü istinaf etmesi halinde istinaf talebinin incelenerek, istinaf talebinde bulunmaması halinde ise birleşen 2018/804 E. sayılı dosyada davacı vekili temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dava dosyasının Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.06.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13186, Karar No: 2012/29460, Tarih: 06.12.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/13186 E.  ,  2012/29460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Doğanhisar Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :23.02.2011
Yargıtay — Esas No: 2016/14738, Karar No: 2019/1321, Tarih: 19.02.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/14738 E.  ,  2019/1321 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile ... Başkanlığı adına Av. ... arasındaki dava hakkında ... İş Mahkemesinden verilen 19.04.2016 günlü ve 2015/173 E. - 2016/143 K. sayılı hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dava konusu olan ve davacıya tebliğ edilen ödeme emirlerinin varsa önlü arkalı yüzlerini içerecek şekilde davalı Kurumdan celp edildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8032, Karar No: 2018/389, Tarih: 17.01.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/8032 E.  ,  2018/389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı (iki kez)

HÜKÜM : Sanığın zincirleme şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyetine dair Sinop Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.01.2017 gün ve 2016/127 Esas, 2017/2 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen birinci celseye ait duruşma tutanağında üye hakimler .... ile .... ve zabıt katibinin, ikinci duruşma tutanağında ise üye hakim ...... ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzaları bulunmadığı gibi birinci celse zabtının da UYAP ortamına kaydedilmediği anlaşılmakla, söz konusu imza eksiklikleri giderilip gerekli aktarım işlemi de yapıldıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12547, Karar No: 2014/7328, Tarih: 31.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/12547 E.  ,  2014/7328 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Bakırköy 3. İş Mahkemesi

Tarihi :21.02.2013

No :2010/312-2013/97

Dava, Kurumca tahakkuk ettirilen idari para cezasının ve tahsili için gönderilen ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kabulüne, davacı aleyhine Kurumca yapılan 2010/021242 nolu icra takibinin iptaline karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz etmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Yasanın 140. maddesinin 4. fıkrasında, "İdarî para cezaları ilgiliye tebliğ edilmekle tahakkuk eder ve tebliğ tarihinden itibaren onbeş gün içinde Kuruma ödenir veya aynı süre içinde Kurumun ilgili ünitesine itiraz edilebilir. İtiraz takibi durdurur. Kurumca itirazı reddedilenler, kararın kendilerine tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde yetkili idare mahkemesine başvurabilirler. Bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması halinde idarî para cezası kesinleşir. Mahkemeye başvurulması cezanın takip ve tahsilini durdurmaz..." düzenlemesi yer almaktadır.

Bu yasal düzenleme gereğince, idari para cezasının iptali için idare mahkemesine başvurulması gerekmekte olup, mahkemece davacının bu talebi yönünden davanın tefriki ile bu konuda iş mahkemesinin görevli olmadığı gözetilerek, idari para cezasının iptali istemine ilişkin olarak yargı yolu yanlışlığı nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekir.

2-)6183 sayılı Yasanın 55. maddesi, vadesinde ödenmeyen kamu alacaklarının tahsili amacıyla ödeme emri düzenlenmesi olanağını öngörmüş olup; ödeme emrine konu edilen alacağın kesinleşmiş ve tahsil edilebilir aşamaya gelmiş olması zorunluluğu bulunmaktadır. Bu durumda ise, 506 sayılı Yasanın 140. (5510 sayılı Yasanın 102) maddesi uyarınca başlamış olan itiraz prosedürünün bulunup bulunmadığı araştırılarak, (davaya konu idari para cezasının iptali için davacının idare mahkemesine açacağı iptal davasının sonucu beklenerek idari para cezasının iptaline yönelik davada verilen kabul veya red kararının sonucuna göre )idari para cezasının kesinleşip kesinleşmediği belirlenmeli; kesinleşen idari para cezası miktarı tespit edilerek, ancak, bu miktara ilişkin ödeme emri yönünden, 6183 sayılı Yasanın 58. maddesinde sınırlı olarak sayılmış nedenlere dayalı olarak inceleme yapılmak suretiyle sonuca ulaşılmalıdır.

Somut olayda, davacının, ödeme veya zamanaşımı iddiası bulunmaması karşısında, bu hallerde dahi, artık, maddi hukuk açısından böyle bir borcun olup olmadığının yeniden irdelenmesi de mümkün olmayacağından, kesinleşen idari para cezasının tahsiline yönelik gönderilen ödeme emrinin iptaline yönelik davacı isteminin reddine karar verilmesi gerekecektir.

Somut olayda, davacının, ödeme veya zamanaşımı iddiası bulunmaması karşısında, bu hallerde dahi, artık, maddi hukuk açısından böyle bir borcun olup olmadığının yeniden irdelenmesi de mümkün olmayacağından, kesinleşen idari para cezasının tahsiline yönelik gönderilen ödeme emrinin iptaline yönelik davacı isteminin reddine karar verilmesi gerekecektir.

Mahkemenin, bu maddi ve hukuki olguları gözetmeksizin eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2794, Karar No: 2011/14246, Tarih: 17.11.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/2794 E.  ,  2011/14246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 18.10.2010

No : 238-428

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince her ne kadar duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de; miktar itibariyle bu istemin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin yetkilisi ve ortağı olduğu ... Teknik Hırdavat Ltd. Şti. ile Şişli Belediyesi Park ve Bahçeler Müdürlüğü arasında mal teslimi konusunda sözleşme yapıldığını, iş bu sözleşmenin kurulmasından önce Park ve Bahçeler Müdürlüğü’nde görevli dava dışı müdür yardımcısı Bekir Kaplan’ın anılan işle ilgili teminat istemesi üzerine dört adet 2.000. TL bedelli ve bir adet 3.000. TL bedelli olmak üzere toplam 11.000. TL'lik beş adet bono düzenlenerek verildiğini, müvekkilinin sözleşme gereğince edimlerini yerine getirdiğini, ancak senetlerin iade edilmediğini, Bekir Kaplan tarafından tedavüle sokularak davalıya verildiğini, müvekkili ile davalı arasında herhangi bir ticari ilişki bulunmadığını belirterek müvekkilinin bonolar nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile müvekkili arasındaki borç ilişkisinin kambiyo senedine dayandığını, dava konusu bonolarda teminat olduklarına ilişkin bir kaydın bulunmadığını, davacının iddialarını yazılı delille ispatlaması gerektiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre; davacının iddialarını yazılı delille kanıtlayamadığı, davacı yanca teklif edilen yeminin davalı şirket yetkilisince yerine getirildiği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12599, Karar No: 2019/7925, Tarih: 29.04.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/12599 E.  ,  2019/7925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ... Köyü 61 parsel sayılı taşınmazın olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde ve tespit edilen fark bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi halinde davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası tespit edilen fark bedel davalı taraf adına üçer aylık vadeli hesaba yatırıldığı halde bu bedelin karar kesinleşene kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına yeni bir bent olarak; (Bozma sonrası tespit edilen fark bedel 19.875,00TL’nin 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince karar kesinleşinceye kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve aşağıda yazılı temyize başvuru harcın alınmasına, davacı idareden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9622, Karar No: 2019/10445, Tarih: 25.11.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/9622 E.  ,  2019/10445 K.**

**"İçtihat Metni"**

DAVA TÜRÜ : Evlat Edinmede Ana-Baba Rızasının Aranmaması

MAHKEMESİ : Bakırköy 11. Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Bakırköy 11. Aile Mahkemesi hükmüne karşı, davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması sonunda İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş, bu kez davacı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava dilekçesinde, ... ...'in evlat edinilmesinde ana ve babanın rızasının aranmamasına karar verilmesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince "evlat edinmede ana baba rızası aranmaması kararının ilerde açılabilecek evlat edinme davası içinde istenebileceği" gerekçesiyle "dinlenebilme koşulu olmayan davanın reddine" karar verilmiş, karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince "davanın usulden reddi gerektiği halde yazılı şekilde reddedildiği" gerekçesiyle "istinaf talebinin ilk derece mahkeme kararının hüküm kısmının 'davanın usulden reddine' şeklinde düzeltilmesi sureti ile reddine" karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf istemiyle önüne gelen dosya ve karar bir bütün olarak değerlendirilerek, HMK’nin 353/1-b maddesinde yer alan “b) Aşağıdaki durumlarda davanın esasıyla ilgili olarak; 1) İncelenen mahkeme kararının usul veya esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığı takdirde başvurunun esastan reddine, 2) Yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, 3) Yargılamada bulunan eksiklikler duruşma yapılmaksızın tamamlanacak nitelikte ise bunların tamamlanmasından sonra yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verilir” düzenlemesi uyarınca, davanın hangi kısmı ile ilgili olursa olsun, ilk derece mahkeme kararının düzeltilmek suretiyle istinaf isteminin reddine karar verilmesi imkanı bulunmamaktadır. Bölge Adliye Mahkemesince ilk derece kararının hukuka uygun bulunmaması durumunda ilk derece mahkemesi kararının tamamen kaldırılması ve tüm hükümlerin yeniden kurulması gerekir. Aksi halde, aynı dosyada infazı kabil birden fazla kararın ortaya çıkması tehlikesine ve HMK’nin 297. ile 359. maddelerine aykırı olarak infazda tereddüte sebebiyet verilebilecektir.

Bu nedenle, somut olayda, yukarıda açıklandığı şekilde istinaf başvurusu kabul edilmeksizin İlk Derece Mahkemesi hükmünün düzeltilerek onamaya benzer şekilde değiştirilmesi doğru olmamış, hükmün diğer yönleri incelenmeksizin bu nedenle bozulması gerekmiştir.