muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4137, Karar No: 2024/6288, Tarih: 10.06.2024

II.GEREKÇE

Her ne kadar mercii Bakırköy 3. Sulh Ceza Hâkimliği'nin 06.01.2020 tarihli ve 2020/38 D.İş sayılı kararının kanun yararına bozulması istenmiş ise de dosyanın tetkikinde, kabahatliye yirmidört elektronik iletişim mesajı nedeniyle 6563 sayılı Kanun'un 12/1-c maddesi uyarınca on kez 2.111,00 TL idari para cezası uygulandığı ve fakat idari para cezaları toplanarak tek bir idari para cezası karar tutanağı düzenlendiği anlaşılmakla;

5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun (5326 sayılı Kanun) 15/2. maddesindeki "Aynı kabahatin birden fazla işlenmesi halinde her bir kabahatle ilgili olarak ayrı ayrı idarî para cezası verilir." şeklindeki düzenleme ile yine aynı Kanun'un 28/10. maddesindeki "Üçbin Türk Lirası dahil idarî para cezalarına karşı başvuru üzerine verilen kararlar kesindir." şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, kabahatli hakkında tek bir idari para cezası karar tutanağı düzenlenmekle birlikte esasen iki ayrı kabahat için iki kez 2.191,00 TL idari para cezası uygulandığı, kabahatlinin başvurusunu inceleyen Bakırköy 2. Sulh Ceza Hakimliği'nin 29.11.2019 tarihli ve 2019/2626 D.İş sayılı başvurunun kısmen kabul kısmen reddine dair kararının 5326 sayılı Kanun'un 28/10. maddesi uyarınca kesin olduğu ve bu karar yönelik itirazı inceleyerek karara bağlayan, kanun yararına bozma istemine konu mercii Bakırköy 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 06.01.2020 tarihli ve 2020/38 D.İş sayılı kararının hukuki değerden yoksun olduğu cihetle, Bakırköy 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 29.11.2019 tarihli ve 2019/2626 D.İş sayılı kararına karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağına ilişkin Adalet Bakanlığından görüş istenilmesine karar vermek gerekmiştir.

III.KARAR

Gerekçe bölümünde tespit edilen husus yönünden kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dava dosyasının, Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 10.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2718, Karar No: 2018/3503, Tarih: 04.06.2018

**23. Hukuk Dairesi         2017/2718 E.  ,  2018/3503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda ... 11. İcra Hukuk Mahkemesi'nin hükmüne karşı şikayetçiler vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi'nce istinaf başvurusunun yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiş,bu kez şikayetçiler vekili Bölge AdliyeMahkemesi kararının temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, şikayetçilerin alacaklı olduğu icra dosyalarından paylaşıma konu bedel üzerine hem İİK 88 ve 89/1 maddeleri uyarınca haciz konulduğunu, ancak sıra cetvelinde 1. ve 2. sırada yer alan şikayet olunanların alacaklı olduğu icra dosyalarından sadece İİK 89/1 maddesi uyarınca haciz konulduğu, ileride doğması muhtemel alacaklar için haciz ihbarnamesi ile değil ancak haciz müzekkeresi ile haciz konulabileceğini, bu nedenle şikayet olunanların geçerli bir haczinin bulunmadığını, bu nedenle sıra cetvelinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

İlk derece mahkemesince, şikayetin reddine dair verilen karara karşı şikayetçiler vekilince süresi içinde istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 23.Hukuk Dairesi Başkanlığı'nın 18.04.2017 Tarih ve 2017/278 E., 368 K. sayılı ilamı ile, ileride doğması muhtemel alacaklar için İİK 89/1 maddesi uyarınca haciz konulabileceği İİK 88 maddesi ile ancak doğmuş alacaklar için haciz uygulanabileceği gerekçesi ile ilk sırada adı geçen şikayet olunana yer verilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu, sıra cetvelinde ikinci sırada yer alan şikayet olunan....'e herhangi bir pay ayrılmadığından kendisine karşı şikayet yoluna başvurulmasında şikayetçilerin hukuki yararı olmadığı gerekçesiyle, şikayetçi ... yönünden istinaf isteminin esastan reddine; şikayet olunan Melih Karagündüz yönünden ise sonucu itibariyle doğru olan kararın gerekçesi ve hüküm fıkrası düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden hüküm kurularak, şikayetin HMK 114/1-h ve 115/2. maddeleri uyarınca usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçiler vekili temyiz etmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi'nce kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçiler vekilinin temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle, usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden şikayetçilerden alınmasına, 04.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7916, Karar No: 2019/4126, Tarih: 11.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7916 E.  ,  2019/4126 K.**

**"İçtihat Metni"**

1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu’na muhalefet suçundan sanık ...’ın, anılan Kanun’un 66/1-a maddesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair 5. Zırhlı Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 16/12/2008 tarihli ve 2008/385 Esas, 2008/965 Karar sayılı kararı aleyhine Milli Savunma Bakanlığının 21/03/2017 gün ve MÜS. YRD.: 51393309- 9010-1969-17/As.Adlt. ve Kan. Gn. Md. As. Adlt. Czev. ve Müt. D. Rap. Tet. ve işl.Ş. (26-B-74-17) sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/11/2018 gün ve 2018/23905 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

“Milli Savunma Bakanlığının 21.03.2017 tarihli, MÜS. YRD.: 51393309- 9010 - 1969 - 17/As.Adlt. ve Kan. Gn. Md. As. Adlt. Czev. ve Müt. D. Rap. Tet. ve işl.Ş.26-B-74-17) sayılı “Kanun Yararına Bozma İstemi” konulu yazısında aynen:

“1. 5’inci Zırhlı Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesinin firar suçundan sanık P.Er ... hakkındaki 2008/385 Esas sayılı dava dosyası incelenmiştir.

2. 5'inci Zırhlı Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 16 Aralık 2008 tarihli, 2008/385-965 Esas ve Karar sayılı hükmü ile; sanığın, 29.07.2006-22.09.2006 tarihleri arasında firar suçunu işlediği sabit görülerek, eylemine uyan ASCK'nun 66/1-b maddesi ve TCK'nun 62. maddeleri uyarınca on ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, CMK'nun 231. maddesi uyarınca işbu hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş; süresi içerisinde itiraz edilmeyen bu karar, 13 Kasım 2012 tarihi itibariyle kesinleşmiştir.

3. Dosyanın incelenmesinde; sanığın, Mersin 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 21 Kasım 2002 tarihli, 2002/633-1060 Esas ve Karar sayılı kararı ile, 18 Mart 2002 tarihinde hırsızlık suçunu işlediği sabit görülerek adli para cezası ile ile cezalandırılmasına karar verildiği ve bu kararın 24 Kasım 2002 tarihinde kesinleştiği, adli sicilden silinme süresi tamamlanmadan önce, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına konu firar suçunun işlenmiş olması karşısında, hükümlü hakkında müsnet suçtan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin CMK'nun 231/6-a maddesinde öngörülen sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması şeklindeki objektif koşulun somut olayda gerçekleşmemesi nedeniyle, kanuna aykırılık oluşturduğu değerlendirilmiştir.

4. Bu nedenle, bahse konu dava dosyası EK-A'da gönderilmiş olup, 5. Zırhlı Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 16 Aralık 2008 tarihli, 2008/385-965 Esas ve Karar sayılı kararının bozulması için, 353 sayılı Kanun'un 243. maddesi gereğince Askerî Yargıtay Başkanlığına başvurulması...” istenilmekle;

4. Bu nedenle, bahse konu dava dosyası EK-A'da gönderilmiş olup, 5. Zırhlı Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 16 Aralık 2008 tarihli, 2008/385-965 Esas ve Karar sayılı kararının bozulması için, 353 sayılı Kanun'un 243. maddesi gereğince Askerî Yargıtay Başkanlığına başvurulması...” istenilmekle;

25.08.2017 tarihli 30165 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 36. maddesinde belirtilen "Kaldırılan Askeri Yargı mercilerinde görülmekte olan, dosyalardan Askeri Yargıtayda olanlar... Yargıtay'a gönderilir" hükmü uyarınca anılan Bakanlık istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunur.” gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yukarıda sözü edilen kanuni düzenlemeler karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, 5. Zırhlı Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 16/12/2008 tarihli ve 2008/385 Esas, 2008/965 Karar sayılı kararının CMK’nun 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı CMK’nun 223. maddesinde tanımlanan ve davanın esasını çözen karar niteliğinde olmadığından müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 11/02/2019 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY

Gerekçeleri ayrıntılı olarak 2018/8578 E. sayılı karşı oy yazımızda belirtildiği üzere;

TCK'nun 58. maddesi gereğince sırf askeri suçların diğer suçlarla tekerrüre esas olamayacağı ve hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararının kesinleşmiş mahkumiyet hükmü niteliğinde olmaması sebebiyle sanık hakkında yeni bir hükmün açıklanmasının ertelenmesi kararı verilmesine hukuki bir engel bulunmamaktadır.

Açıklanan sebeplerle kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle Sayın Çoğunluğun görüşüne katılamıyorum.

Dr. ...

Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2008/8325, Karar No: 2008/8907, Tarih: 07.07.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/8325 E.  ,  2008/8907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 30.07.2007 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 17.10.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine uygun olduğu gibi özellikle taşınmazın 1967 yılında ... oğlu ... adına temliki yapılırken o tarihte ... Köyünde 62 hanede nüfusa kayıtlı iken soyadının "..." biçiminde yazılı olması nedeniyle mülkiyet hanesinde orada yazılı olduğu biçimi ile soyadının "..." olarak yazıldığı bu yazımda Mahkemenin gerekçede vurgulandığı gibi bir düzeltme yapılmasına gerek bulunmadığı, kayıt malikinin 1967 yılında "...-..." köyü 344 haneye naklinin yapılması sırasında soyadının "..." biçiminde yazılması beşeri hataya bağlı olup nüfus idaresince düzeltilmesi mümkün bulunduğuna göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 07.07.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1331, Karar No: 2020/3469, Tarih: 26.02.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/1331 E.  ,  2020/3469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz dışı suça sürüklenen çocuk İbrahim Durusoy’un 29/07/2011 tarihli celsede, suçun akşam saat 22:00, 23:00 sıralarında işlendiğini beyan ettiği ve UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre yaz saati uygulaması da dikkate alındığında suç tarihinde gece vaktinin saat 20:13’te başladığı, bu nedenle hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarının gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesinin, konut dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken aynı Kanun’un 116/4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; tanık beyanlarına göre 12/04/2011 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 14/04/2011 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 26/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3450, Karar No: 2015/11139, Tarih: 27.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/3450 E.  ,  2015/11139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 6. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/04/2014

NUMARASI : 2012/83-2014/64

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15.04.2014 tarih ve 2012/83-2014/64 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 27.10.2015 günü hazır bulunan davacı vekilleri Av. C.. D.. A. ile Av. H.. K.. ve davalı vekili Av. S.. K.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 1994 yılında limited şirket olarak kurulan müvekkili şirketin 2005 yılında nevi değiştirilerek anonim şirket haline geldiğini, müvekkili şirketin züccaciye ürünü haline getirdiği cam mamüllerin ham maddesini oluşturan kavanoz ve şişeleri 2000 yılların başlarına kadar davalıdan temin ettiğini, davalı ile aynı gruba dahil olan P. Şirketi'nin 1997 yılında şişe ve kavanoz üretimine başladığını, 1998 yılı sonrasında ise davalının da müvekkili şirket tarafından üretilen cam ev eşyası niteliğindeki plastik aksesuarlı sofra, mutfak eşyası üretimine ve ticaretine başladığını, bu gelişmeler sonucunda müvekilinin ham madde sağladığı tedarikçisi olan Ş.C.grubuna dahil A. Cam ve P. Şirketleri'nin bir yandan müvekkili şirkete ham madde sağlayan, diğer yandan da müvekkilinin piyasaya arzettiği cam, ev eşyası ürünlerini üreterek piyasaya arzetmek suretiyle müvekkili ile rekabet eden şirketler konumuna geldiklerini, ş. c. grubunun iç piyasada tekel olması nedeniyle müvekkilinin dış piyasada yeni tedarikçi arayışına girdiğini ancak ithalata devam etmesi halinde mal sevkiyatını durduracaklarını bildirmeleri üzerine ithalata son verdiğini, A. C. ile P. Şirketleri'nin dahil oldukları grubun menfaatlerini gözeterek danışıklı hareket ettiklerini, ürün kısıtlaması yoluna giderek müvekkili şirketi pazardan çekilmeye zorladıklarını, müvekkilinin Ş. C. grubu şirketlerin izlemiş olduğu bu politika sürecinde defalarca ham madde talebinde bulunmasına rağmen bilhassa davalı şirketin bu talepleri karşılamadığını, müvekkilinin bu nedenle bazı standart ürünlerin üretimini tamamen durdurduğunu, 2004 yılına gelindiğinde davalı şirketin S. M.'ın ham madde taleplerini kısıtladığı veya tamamen yoksun bıraktığı malları, doğrudan veya dolaylı yollarla P. Şirketine sattığını ve bu şekilde P. tarafından düşük fiyatlar ile piyasaya arzedilmesi olanağı sağladığını, davalının tek başına ve aynı gruba dahil P.Şirketi ile beraber sürdürdüğü bu uyumlu eylemleri sonucunda müvekkilinin mağdur olduğunu, grup içi ve dışı rekabeti bozan anlaşmaları, hakim durumlarını kötüye kullanmaları ve uyumlu eylemleri neticesinde müvekkili şirketin ucuz ham madde teminine engel olunduğunu, iç pazarda Ş. C. grubu ile rekabet edemez duruma düştüğünü, 1998-2001 yılları arasındaki büyüme hızının davalının engelleyici davranışları sonucu düştüğünü, 2001 yılındaki satışlarında geriye düşmeye başladığını, rekabet gücünün kırıldığını, pazar dışına kaydığını ve tasfiye sürecine girdiğini, 22.11.2005 tarihinde rekabet kurulu nezdinde A. C. ve P. şirketleri aleyhine şikayette bulunduğunu, aynı konuda rekabet kurulu tarafından resen bir soruşturma başlatıldığını, rekabet kurulunun ceza tertibine gerek bulunmadığına ilişkin 05.06.2007 tarihli 2007-47/506-181 sayılı kararının müvekkili tarafından iptali amacıyla Danıştay 13. Daire Başkanlığı'nın 2007/13574 Esas sayılı dosyası ile dava açıldığını, 24.04.2008 tarihinde yürütmeyi durdurma kararı verildiğini ve 07.02

.11.2005 tarihinde rekabet kurulu nezdinde A. C. ve P. şirketleri aleyhine şikayette bulunduğunu, aynı konuda rekabet kurulu tarafından resen bir soruşturma başlatıldığını, rekabet kurulunun ceza tertibine gerek bulunmadığına ilişkin 05.06.2007 tarihli 2007-47/506-181 sayılı kararının müvekkili tarafından iptali amacıyla Danıştay 13. Daire Başkanlığı'nın 2007/13574 Esas sayılı dosyası ile dava açıldığını, 24.04.2008 tarihinde yürütmeyi durdurma kararı verildiğini ve 07.02.2011 tarihli karar ile rekabet kurulu kararının iptal edildiğini, kararın kısa süre önce kesinleştiğini, anılan iptal kararı ile davalının hukuka aykırı davrandığının, kusurlu olduğunun, bu nedenle müvekkili şirketin zararına neden olduğunun açıkça ortaya konduğunu, rekabet kurulunun da iptal davasına konu olan kararından dönerek 26.08.2009 tarih 2009/39/949-236 sayılı kararı ile, davalı aleyhine idari para cezasına hükmettiğini, 4054 Sayılı Kanunu'nun 57 ve 58. maddeleri uyarınca tazminat isteme haklarının bulunduğunu, haksız eylemin başladığı 2001 yılından sonra müvekkilinin zararının 4.984.755,00 TL olarak belirlendiğini ileri sürerek şimdilik 3.000.000,00 TL'lık kısmının 4054 Sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca 3 katının ve 5.000,00 TL tutarındaki manevi tazminatın haksız filin gerçekleştiği tarihten itibaren yürütülecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı definde bulunmuş, esasa ilişkin olarak da davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı taraf, davalının 2002 yılından itibaren davacı şirkete mal vermeyi kesme veya azaltma eylemleri sonucunda davacının zarar ederek resmi tasfiye sürecine girdiği, eylemlerinin 4054 Sayılı Yasa'nın 6. maddesine aykırılık oluşturduğu iddiasıyla iş bu davayı açmış ise de, davalının süresinde bulunduğu zamanaşımı definin değerlendirilmesi zorunluluğunun bulunduğu, bu kapsamda yapılan değerlendirmede, 4054 Sayılı Yasa'da, zamanaşımı konusunda özel bir düzenleme bulunmadığından haksız fiillere ilişkin hükümlerin uygulanması gerektiği, yine bu zamanaşımı süresinin hesaplanması, kesilmesi ve durmasına ilişkin genel hükümlerin de somut olaya uygulanması gerektiği, Rekabetin Korunması Hakkındaki Kanun'da, rekabet kuruluna yapılan başvurunun zamanaşımını durduracağına veya keseceğine ilişkin bir hüküm bulunmadığı, bu itibarla davacı tarafından 22.11.2005 tarihinde Rekabet Kurulu'na başvuruda bulunulmuş olmasının zamanaşımını kesmeyeceği, dava konusu yapılan "mal vermeyi kesme veya azaltma" eylemlerinin başlangıç tarihi 2002 senesi olup davacı şirketin bu eylem nedeniyle 2002-2005 yılları arasında zarara uğradığı iddiası karşısında görülmekte olan davanın da en geç 2006 yılında açılması gerektiği, oysa davanın 2012 yılında açılmış olması nedeniyle 1 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Davacı vekili, davalı tarafın 4054 Sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanun’un 6. maddesinde yasaklanan “hâkim durumun kötüye kullanılması” eylemi sebebiyle aynı kanunun 57. ve 58. maddeleri uyarınca tazminat talep etmektedir. Söz konusu eylem 4054 sayılı Kanun’un 6. maddesinde “Bir veya birden fazla teşebbüsün ülkenin bütününde ya da bir bölümünde bir mal veya hizmet piyasasındaki hakim durumunu tek başına yahut başkaları ile yapacağı anlaşmalar ya da birlikte davranışlar ile kötüye kullanması hukuka aykırı ve yasaktır.” şeklinde düzenlenmiş olup, Kanun'un 16/3. maddesinde “Bu Kanun'un 4, 6 ve 7'nci maddelerinde yasaklanmış davranışlarda bulunanlara, ceza verilecek teşebbüs ile teşebbüs birlikleri veya bu birliklerin üyelerinin nihai karardan bir önceki mali yıl sonunda oluşan veya bunun hesaplanması mümkün olmazsa nihai karar tarihine en yakın mali yıl sonunda oluşan ve Kurul tarafından saptanacak olan yıllık gayri safi gelirlerinin yüzde onuna kadar idarî para cezası verilir” denilmek suretiyle, söz konusu eylem için nispi idari para cezasının öngörüldüğü anlaşılmaktadır.

Dava konusu eylem sebebiyle, davacı tarafın 22.11.2005 ve 06.03.2006 tarihli şikayetleri üzerine Rekabet Kurulu'nca soruşturma açılarak 05.06.2007 tarih 07-47/506-181 sayılı kararı ile "ceza tertibine gerek bulunmadığına" ilişkin karar verilmiş ve davacı tarafından bu kararın iptali istemi ile Danıştay 13. Dairesi'nde 2007/13574 Esas sayısı ile dava açılmıştır. Davalı şirketin müdahil olarak katıldığı davada Rekabet Kurulu'nun anılan kararın iptaline karar verilmiş ve bu karar 15.12.2011'de kesinleşmiştir. Ayrıca Rekabet Kurulu'nun 26.08.2009 tarih 09-38/949-236 sayılı kararı ile dava konusu olay yeniden değerlendirilerek davalı şirketin idari para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

30.03.2005 tarih ve 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 2. maddesinde, “idari yaptırım” gerektiren eylemlerin “kabahat” niteliğindeki suçlar olarak nitelendirildiği anlaşılmaktadır. 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 16. maddesinde ise “idari para cezası” idari yaptırım türleri arasında sayılmıştır. Yine aynı Kanunun “Soruşturma Zamanaşımı” başlıklı 20/4. maddesinde ise “nispi idari para cezasını gerektiren kabahatlerde zamanaşımı süresi sekiz yıl” olarak belirlenmiştir.

Dava ve olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun “Müruruzaman” başlıklı 60/2. maddesinde yer alan “Şu kadar ki zarar ve ziyan davası, ceza kanunları mucibince müddeti daha uzun müruru zamana tabi cezayı müstelzim bir fiilden neşet etmiş olursa şahsi davaya da o müruru zaman tatbik olunur” hükmü uyarınca, kanun koyucucu, ceza zamanaşımının BK’daki zamanaşımından daha fazla olduğu durumlarda, hukuk davasına da ceza davasına ilişkin zamanaşımının uygulanması gerektiğini ifade etmektedir.

Somut olayda, davacı tarafın tazminatı gerektiren olayı öğrenerek Rekabet Kurumu’na başvurduğu 22.11.2005 ve 06.03.2006 tarihleri ile bu davaya esas 20.03.2012 dava tarihi birlikte değerlendirildiğinde dava zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmaktadır. Davalı tarafın zamanaşımı def’inin yukarıdaki hükümler doğrultusunda değerlendirilmesi gerekirken, yerel mahkemece davanın zamanaşımı sebebiyle reddi kararı doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 27.10.2015 tarihinde sonuçta oybirliğiyle gerekçede oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY