muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14832, Karar No: 2014/1906, Tarih: 13.02.2014

5-Aranacak diğer bir koşulda taşkın kısmın ana taşınmazdan ayrılarak müstakil parsel oluşturacak şekilde veya ait olduğu taşınmazla birleştirilerek ifrazen tescilinin mümkün olması koşuludur.

Somut uyuşmazlıkta, dava konusu .. ada .. parsel sayılı taşınmaz 1963 yılında alım hakkının tesisi edinme nedeniyle davalı adına tescil edilmiştir. Davacıların binasının, . ada ... parsel sayılı taşınmazın çapa bağlanmasından sonra yaptırıldığı anlaşılmaktadır. Ayrıca dosyaya ibraz edilen belgelerden, davalının davacılara ait binanın yapımı esnasında kendi arsasına tecavüz edildiği gerekçesiyle Belediye Başkanlığı'na ve Sulh Ceza Hakimliğine şikayette bulunduğu, 29.05.1973 tarihinde dava konusu yapının komşusunun arsasına tecavüzlü olduğu gerekçesiyle tecavüzlü kısmın mühürlendiği belirtilmiştir. Temliken tescil nedenine dayalı olarak tapu iptali ve tescil isteminde bulanabilmek için öncelikli koşul malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır. Malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesi veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmaması ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunması gerekir. 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Bu nedenle, davacının taşkın inşaatı yaparken gerekli özeni gösterdiği ve bu doğrultuda temliken tescil isteminin ilk koşulu olan iyiniyet iddiası kanıtlanamamıştır.

Mahkemece, öncelikli malzeme sahibinin iyiniyetli olması koşulunun ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulü doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 13.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10168, Karar No: 2013/16876, Tarih: 18.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/10168 E.  ,  2013/16876 K.**

**"İçtihat Metni"**

........

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Takip dayanağı ilamın taşınmazın aynından kaynaklı esasa ilişkin bölümünün bozulmaksızın kesinleştiği, bu nedenle asla bağlı vekalet ücreti alacağının da istenebilir hale geldiğinin anlaşılmasına, tarafların karşılıklı İddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun Mahkeme kararının İİK'nun 366. ve HUMK'nun 438. maddeleri uyarınca ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2015/23178, Karar No: 2017/11606, Tarih: 11.10.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/23178 E.  ,  2017/11606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, müştekiye ait camları kapalı ve kapıları kilitli olan aracından çantasını ve deri montunu kilit sistemine ve araca zarar vermeden tespit edilemeyen bir yöntemle açıp çalması karşısında, eyleminin TCK'nın 142/1-b bendine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, özel beceri kavramına yanlış anlam verilerek aynı Yasa'nın 142/2-b maddesi ile uygulama yapılması,

2-Müştekiye yönelik hırsızlık suçuna konu eşyaların değeri gözönüne alınarak TCK'nın 61. maddesi gereğince hüküm kurulurken, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırın aşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanığın tekerrüre esas alınan Kadıköy 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/997 Esas ve 2008/54 Karar sayılı mahkumiyetine konu suçun 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde yazılı hırsızlık suçuna ait olduğu ve CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığının ve sanığın başkada tekerrüre esas alınabilecek sabıkası olmadığının anlaşılması karşısında, tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp, uygulanmayacağının değerlendirilmesi zorunluluğu,

4-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 11/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3979, Karar No: 2010/12894, Tarih: 11.10.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/3979 E.  ,  2010/12894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı; Davalıdan düdüklü tencere aldığını, ilk defa düdüklü tencere ile yemek pişirirken tencerenin patladığını, patlamayla birlikte mutfağın altüst olduğunu kendisinin de ayağına düşen tencere nedeniyle yaralandığını belirterek, düdüklü tencere bedeli olarak 247 TL, evde meydana gelen hasar için 200 TL, manevi tazminat olarak 5000 TL olmak üzere toplam 5447 TL nin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı; Davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde; Açılan davanın kısmen kabulü ile davaya konu davalı şirketten satın alınan düdüklü tencerenin davalıya iadesi ile bedeli olan 247,00-TL nin iade tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 800,00-TL manevi tazminatın 06/05/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından, temyiz edilmiştir.

Davacının, bilirkişi raporu ile gizli ayıplı olduğu belirlenen, davalıdan satın aldığı düdüklü tencerenin, davacının çocuklarının da evde bulunduğu esnada mutfak içerisinde patlaması nedeni ile BTM ile giderilebilir şekilde yaralandığı, patlama neticesi mutfakta hasar meydana geldiği, dosya kapsamına göre sabit olup, esasen bu husus tarafların ve mahkemenin de kabulündedir. Hal böyle iken, gerek, evde çocuklarının bulunduğu esnada patlamanın meydana gelmiş olması gerekse, patlama neticesi ortaya çıkan sesin korkutucu etkisi, davacının bu ses neticesi yaşadığı korku ve ızdırap dikkate alınarak, yaşanan bu manevi ızdırabı giderecek şekilde uygun bir manevi tazminata hükmetmek gerekirken yazılı şekilde yeterli bulunmayan 800 TL manevi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan neden ile, davacının temyiz itirazının Kabulü ile temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 11.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2774, Karar No: 2015/9990, Tarih: 06.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2774 E.  ,  2015/9990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/04/2014

NUMARASI : 2010/40-2014/83

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/04/2014 gün ve 2010/40-2014/83 sayılı kararı bozan Daire’nin 12/11/2014 gün ve 2014/10883-2014/17476 sayılı kararı aleyhinde davalılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalılar arasında bulunan editörlük sözleşmeleri gereğince editörlüğünü yaptığı dergi ve kitaplar nedeniyle telif hakkı alacağı bulunduğunu, ayrıca müvekkilinin kendi yazdığı kitaplar nedeniyle de telif hakkı alacağı bulunduğunu ileri sürerek 57.594,00 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalılar vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 57,60 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenlerden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 06/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15841, Karar No: 2015/16473, Tarih: 12.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/15841 E.  ,  2015/16473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hak sahibi sıfatıyla davacıya ödenen ölüm aylığının 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince kesilmesine yönelik kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 27.04.2010 tarihinde kesinleşen davacıya, yaşamını yitiren sigortalı üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle, davalı Kurumca gerçekleştirilen işlemle kesildiği ve 01.05.2010-31.07.2013 tarihleri arasında yersiz olarak ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin ikinci fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir.

İnceleme konusu davada; muhtar ve azalar tarafından yazılı belgelerde eklenmek suretiyle davacı ve boşandığı eşinin birlikte ikamet ettiklerinin ihbarı ve bunun üzerine Kurum kontrol memuru tarafından hazırlanan 26.03.2013 tarihli soruşturma raporunda birlikte yaşadıklarının tespit edilmesi, söz konusu raporun aksinin ispat edilememesi, 30.01.2012 tarihinde davacının muvafakatı ile, davacı ve boşandığı eşinin imzalarının yer aldığı adres beyan formunun sunulması üzerine davacının boşandığı eşinin ikametgahını kendi ikametgahına aldırması, davacının boşandığı eşini cezaevinde sık sık ziyarete gitmesi ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davacı ile boşandığı eşinin fiili olarak birlikte yaşadıkları belirgindir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4155, Karar No: 2012/6055, Tarih: 21.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4155 E.  ,  2012/6055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü" sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, aksi halde aynı fıkra hükmüne göre mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24515, Karar No: 2018/19486, Tarih: 06.11.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/24515 E.  ,  2018/19486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı idare ve davalı ... vd. vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davacı idare vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 06/11/2018 günü temyiz eden davacı idare ve davalı ... vd. vekillerinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden diğer tarafların yokluklarında duruşmaya başlanarak sözlü açıklamalar da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile davalı ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre, arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu ... ilçesi, ... mahallesi, 956 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu ... mahallesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın satışların bulunması doğaldır.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal alınan taşınmazlar uzak bölgelerden ve büyük yüzölçümlü olduğundan bilirkişi raporu hüküm kurumaya elverişli değildir.

Dava konusu ... ilçesi, ... mahallesi, 956 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu ... mahallesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın satışların bulunması doğaldır.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal alınan taşınmazlar uzak bölgelerden ve büyük yüzölçümlü olduğundan bilirkişi raporu hüküm kurumaya elverişli değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmaza ilişkin olarak ... 14.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/15 değişik iş dosyasında davalı tarafından taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatlara ilişkin olarak tespit yaptırıldığı, tespite göre taşınmaz üzerinde bina kömürlük kuyu ve iki adet sondaj kuyusu bulunduğu belirlendiği anlaşıldığından taşınmazın gerçek durumuna göre Kamulaştırma Kanununun 25/2 maddesi uyarınca tescil kararı verilinceye kadar yapılan ... inşaat eklenti veya mevcut inşattaki esaslı değişikliklerin bedelinin verilmesi gerektiği gözetilerek, bu muhtesatların taşınmaz üzerinde yer alıp almadığı araştırılıp, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

3-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare ile davalı ... vd.vekillerinin temyiz istemlerinin kabulü ile BOZULMASINA,

temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.630,00-TL vekalet ücretinin davalı ... vd.'den alınarak davacı idareye, 1.630,00-TL vekalet ücretinin de davacı idareden alınarak davalı ... vd. verilmesine, 06/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10146, Karar No: 2019/4656, Tarih: 02.05.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/10146 E.  ,  2019/4656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, müşteki vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Soruşturma aşamasında şikayetten vazgeçme, CMK'nın 237/1 maddesi gereği, yargılama sırasında dava konusu suçlar açısından şikayete tabi olmadığı katılmaya engel teşkil etmeyeceğinden, müşteki vekilinin katılma ve temyiz talebinin reddine ilişkin kararlar hukuki değerden yoksun olduğundan ret kararları kaldırılarak, katılma isteminde bulunmasına rağmen, bu istemi reddedilen müştekinin CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılma istemi reddedilen sıfatıyla hükmü temyiz hakkının bulunduğu ve CMK'nın 237/2 maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın, suç tarihi itibari ile “...” şirketinin % 67 oranında hisseli ortağı olduğu ve şirket müdürü olarak görev yaptığı, katılanın ise şirkette % 33 oranında hisseye sahip olduğu, sanığın müdür olarak görev yaptığı dönem itibari ile keyfi harcamalarda bulunduğu, Manisa'da ekonomik değeri olmayan bir arsanın fahiş fiyatla alındığı gösterildiği halde gerçekte düşük bedel ödendiği, şirketin içinin boşaltığı, şirketin bir bankaya yüklü miktarda borcu olduğu, herhangi bir karar alınmadan 10.000.TL müdürlük maaşı aldığı, şirketle ilgili genel kurul yapmaya yanaşmadığı, bu surette sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda,

Sanık savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından; sanığın savunmalarının aksini gösterir dosya kapsamında mahkumiyete yeter kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesiyle verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç yönünden gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, 02/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.