muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2178, Karar No: 2024/1746, Tarih: 28.05.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Adli Tıp Kurumunun 22.05.2020 tarihli raporu ile davacının maluliyetinin %92, iş göremezlik süresinin 6 ay olduğunun belirlendiği, Aksaray 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/1650 E. sayılı dosyasında olay nedeniyle davalının işletme müdürü hakkında taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan verilen ceza hükmünün açıklanmasının geriye bırakılmasına dair kararın kesinleştiği, kararda davacının trafoya kapı çerçevelerini kırarak girdiğine ilişkin bir hüküm kurulmamış olup ceza yargılama dosyası, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında davacının Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 49 ve 56 ncı maddeleri gereğince maddi ve manevi tazminat talep hakkına sahip olduğu, davalının kusur durumu, olayın meydana geliş biçimi, iyileşme süresi ve sonuçları, tarafların ekonomik ve sosyal durumu dikkate alındığında 30.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesinin hakkaniyete uygun olacağı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile 256.835,46 TL maddi ve 30.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçeli olmadığını, kazanın meydana geldiği bölgede davalı şirket mülkiyetinde bulunan elektrik direklerinin tüm bakım ve onarım sorumluluğunun dava dışı şirkete bırakıldığını, kararda bu şirketin kusuruna ilişkin değerlendirme yapılmamasının hatalı olduğunu, davalı şirketin sorumluluğu kabul ettiği anlamına gelmemek üzere; huzurdaki davaya konu olayın davacının ağır kusur ve ihmali neticesinde meydana geldiğini, zarar gören davacının ağır kusurunun illiyet bağını kestiğini, varsayıma dayalı inceleme neticesinde hazırlanan kusur raporunun hükme esas alındığını, davacının maluliyet oranına itiraz edilmesine rağmen gerekçe gösterilmeksizin maluliyetin kesinleşmesinin beklenilmediğini, takdir edilen manevi tazminat miktarının da fazla olduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı şirket, trafo bakım işini dava dışı alt yükleniciye vermesi nedeniyle tazminattan sorumlu olmadığını savunmuş ise de alt yüklenici ile olan sözleşmesel ilişkinin davacıyı bağlamayacağı, davacının maluliyet oranı ile ilgili raporlar örtüştüğünden itirazın yersiz olduğu, davacının trafoya kapı çerçevelerini kırarak girdiğine ilişkin kesinleşen ceza mahkemesi kararında bir hüküm bulunmadığı, dosya içerisinde mevcut Aksaray Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından aldırılan 25.10.2015 tarihli bilirkişi raporunda davacının elektrik akımına çarpılarak yaralanması olayında davalı işletme müdürünün asli kusurlu, davacının tali kusurlu olduğu yönünde görüş belirtilmekle hukuk ve ceza raporlarının birbirini teyit ettiği, takdir olunan manevi tazminatın da dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, önemli ölçüde tehlike arz eden elektrik dağıtım tesislerinin faaliyetinden dolayı gerçekleşen yaralanma nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Kanun'un 56 ve 71 inci maddeleri,

2. Elektrik Kuvvetli Akım Tesisleri Yönetmeliği'nin 5 ve 27 nci maddeleri,

3. Değerlendirme

Temyiz olunan kararda belirtilen gerekçeye, illiyet bağının kesildiğine ilişkin bir tespitin bulunmamasına, hükme esas alınan kusur ve tazminat raporlarının denetime elverişli olmasına ve hükmedilen manevi tazminatın hakkaniyete uygun olduğunun anlaşılmasına göre, davalının temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,17.100,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,28.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12757, Karar No: 2015/20339, Tarih: 11.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/12757 E.  ,  2015/20339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karamürsel Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2014

NUMARASI : 2013/327-2014/374

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmaz üzerindeki ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiş ise de; taşınmazın zemin bedeli yönünden rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1)Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması, değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması ve kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Dava konusu taşınmazın değerinin tespitinde somut emsal olarak incelenen Kayacık mahallesi 9 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 18.02.2003 tarihli satışına ilişkin resmi senede göre emsal taşınmazın tamamının satış bedeli 9.400,00-TL olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi raporunda satış bedeli 94.000,00-TL alınarak hesap yapıldığından bilirkişi raporu geçersizdir.

Bu nedenle taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Davacı idare harçtan muaf olmadığı halde muaf kabul edilerek harç alınmasına yer olmadığına ilişkin hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18700, Karar No: 2011/20833, Tarih: 12.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/18700 E.  ,  2011/20833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20229, Karar No: 2022/17959, Tarih: 28.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/20229 E.  ,  2022/17959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK’nın 310.maddesi “ (1) Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek: 22.07.2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve İlk Derece Mahkemesi veya Bölge Adliye Mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek: 22.07.2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.”

Dosyanın incelemesinde; karar davalı vekili tarafından temyiz edildikten sonra davacı ... vekili Avukat ... tarafından 06.09.2022 tarihli dilekçe ile davalı ile sulh olunduğunu ve anlaşmaları gereği davadan feragat edildiğini bildiğinden, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince davacı vekilinin vekaletnamesinde davadan feragat ve sulh yetkisi bulunup bulunmadığı da denetlenmek suretiyle davadan feragat ve sulh hususunda ek karar verilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren mahkemesine İŞLEMSİZ İADESİNE 28.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10988, Karar No: 2021/4798, Tarih: 05.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10988 E.  ,  2021/4798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince istinaf isteminin davacı idare yönünden esastan reddine, davalı yönünden ise kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusu sonucunda Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun ise kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki İçel İli, Silifke İlçesi, ... Mahallesi 193 ada 3 parsel sayılı taşınmaza zeminine emsal karşılaştırması yapılarak, üzerindeki ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumuna göre suretiyle; yapıya ise Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca yayınlanan

yapı yaklaşık birim maliyetleri hakkındaki tebliğe göre m² birim fiyatı uygulanıp yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvuru talebinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvuru talebinin kabulü ile taşınmazın emsal karşılaştırması sonucu yeniden tespit edilen bedelinden, değer düşüklüğü oranı düşülmemek suretiyle hesaplanan bedel üzerinden bedele hükmedilmesinde ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin bendinin düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 05/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16009, Karar No: 2023/2502, Tarih: 21.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/16009 E.  ,  2023/2502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.05.2014 tarihli ve 2014/209 Esas, 2014/216 Karar sayılı kararı

ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin ikinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl 2 ay 15 gün hapis ve 900,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Anılan kararın sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 23.12.2020 tarihli ve 2017/1494 Esas, 2020/9605 Karar sayılı kararı ile;

''Gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 139 uncu maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için işlenen suçun kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkanının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması halinde yetkili ve görevli mahkemece gizli soruşturmacı görevlendirilecektir.

Somut olayda dava konusu suç uyuşturucu madde ticareti yapma suçu olduğu halde, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suç olmadığından, 5271 sayılı Kanun'un 139 uncu maddesinin dördüncü fıkrasına göre gizli soruşturmacı görevlendirilmesi mümkün değildir.

Mahkemece suçun sübutu gizli soruşturmacı faaliyetleri ile teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen kayıtlara dayandırılmıştır. 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesine göre sanığa atılı suç hukuka uygun şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir.

Yapılan soruşturma işlemleri, kovuşturma kapsamı ve tüm dosya içeriğine göre sonuç olarak;

Mahkemece suçun sübutu gizli soruşturmacı faaliyetleri ile teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen kayıtlara dayandırılmıştır. 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesine göre sanığa atılı suç hukuka uygun şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir.

Yapılan soruşturma işlemleri, kovuşturma kapsamı ve tüm dosya içeriğine göre sonuç olarak;

1-) Suçun sübutunun tespiti için sanıktan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının sorulması, adli kolluk görevlisi ise 5271 sayılı Kanun'un 139 uncu maddesinin üçüncü fıkrası hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-) Gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olmadığının tespiti halinde “suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama” konusunda faaliyette bulunamayacaklarından bu yöntemle elde edilen bilgilerin delil olarak değerlendirilemeyeceği hususu gözetilerek sanığın beyanı da dikkate alınarak hakkında 5237 sayılı Kanun'un 192 nci maddesinin üçüncü fıkrasında öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan hüküm kurulması,

3-) Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28.04.2015 tarihli ve 2014/462 Esas, 2015/135 Karar sayılı kararı ve 2014/848 Esas, 2015/136 Karar sayılı kararlarında da bahsedildiği üzere; gizli soruşturmacı tarafından sanıktan birden fazla kez uyuşturucu madde alınmasının, ayrıca suç oluşturmayacağı ve gerçek anlamda bir "alım-satım" söz konusu olmadığı gözetilmeden atılı suçun zincirleme olarak işlendiği kabul edilerek, sanığın cezasının 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi ile artırılması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

4-) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,'' hususları hukuka aykırı görülerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

C. Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.10.2021 tarihli ve 2021/58 Esas, 2021/443 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Lehe hükümlerin uygulanmadığına,

3. Masumiyet karinesinin ihlal edildiğine,

4. Sanığın kullanıcı olduğuna,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Lehe hükümlerin uygulanmadığına,

3. Masumiyet karinesinin ihlal edildiğine,

4. Sanığın kullanıcı olduğuna,

5. Sanığa isnat edilen suç için gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceğine, bu nedenle elde edilen delillerin hukuka aykırı olduğuna ve hükme esas alınamayacağına,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bursa 6. Sulh Ceza Mahkemesinin 20.09.2013 tarih ve 2013/915 D.İş sayılı kararına istinaden 5271 sayılı Kanun'un 139 uncu maddesi uyarınca gizli soruşturmacı görevlendirildiği, gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi oldukları, sanığın gizli soruşturmacılara 20.09.2013 ve 28.09.2013 tarihlerinde uyuşturucu madde sattığı, gizli soruşturmacının sanıktan birden fazla kez uyuşturucu almasının ayrıca suç oluşturmayacağı ve gerçek anlamda bir alım-satım söz konusu olmadığı, bu nedenle sanığın ilk eyleminin uyuşturucu maddeyi satışa arz etme olarak kabul edilmesi gerektiği, ayrıca sanığın aşamalarda atılı suçu ikrar ettiği de dikkate alındığında, mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi oldukları, ''suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama'' konusunda faaliyette bulunabilecekleri anlaşıldığından, İlk Derece Mahkemesinin; suçun vasfına, delillerin takdir ve tayinine ilişkin tespitinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.10.2021 tarihli ve 2021/58 Esas, 2021/443 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle, hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15422, Karar No: 2023/9922, Tarih: 21.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/15422 E.  ,  2023/9922 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma ilâmı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Dinar Cumhuriyet Başsavcılığınca 04.06.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın, kendisine yüklenen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmadığının bildirilmesi üzerine, Dinar Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2015/477 Esas, 2015/679 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine ve iki yıl denetim süresi belirlenmesine karar verilmiştir.