muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4151, Karar No: 2018/9141, Tarih: 08.11.2018

2- Kusur raporlarının, 5510 sayılı Kanunun, 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Buna göre; işverenin ve üçüncü kişilerin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Bu kapsamda; 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar. Anılan madde ile, işverenlere, işçi sağlığı ve iş güvenliği kavramından kapsamlı olarak, her türlü önlemi almak yanında, bir anlamda objektif özen yükümlülüğü de öngörülmektedir. Bu itibarla işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan sarfınazar etmesi kabul edilemez.

Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ile Dünya Sağlık Örgütü'nün (WHO) ortak Komisyonunda işçi sağlığının esasları: Bütün işkollarında işçinin fiziksel, ruhsal ve sosyo-ekonomik bakımdan sağlığını en üst düzeye çıkarmak ve bunun devamını sağlamak; çalışma şartları ve kullanılan zararlı maddeler nedeni ile işçi sağlığının bozulmasını engellemek; her işçiyi kendi fiziksel ve ruhsal yapısına uygun işte çalıştırmak; özet olarak işin işçiye ve işçinin işe uyumunu sağlamak olarak tanımlanmaktadır. Belirlenen amaçlara ulaşmak, dolayısıyla iş kazalarını ve meslek hastalıklarını önlemek temel sorumluluktur. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08.11.2006 gün ve E: 2006/10-696, K: 2006/704 sayılı kararı).

Yargılama konusu somut olayda; Davalı ...'in işveren vekili olup olmadığı yöntemince araştırılmalı, davalıların kusuru ayrı ayrı belirlenmek suretiyle, yukarıda ilkeleri açıklanan 21/1 ve 21/4 maddesi gereğince yapılacak hesaplama sonucu müteselsil sorumluluk gereği rücu alacağı belirlenmelidir.

O halde davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13553, Karar No: 2024/26333, Tarih: 23.12.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/13553 E.  ,  2024/26333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

KANUN YARARINA BOZMA

Bursa 37.Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan kamu davasında, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "kamu davasının durmasına" karar verildiği, kararın, itiraz edilmeksizin 05.01.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 2023/4098 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.07.2023 tarihli ve KYB-2023/65323 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.07.2023 tarihli ve KYB-2023/65323 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Her ne kadar Bursa 37. Asliye Ceza Mahkemesince " ... denetimli serbestlik dosyasında Denetimli Serbestlik Yönetmeliği'nin 47. Maddesinin 3. Fıkrası hükmü gereğince dosyanın kapatılmasına ilişkin komisyon kararının yükümlüye tebliğine ilişkin belge bulunmadığı, sanığın bu karara karşı 15 günlük itiraz hakkının bulunduğu ve dolayısıyla kararın henüz kesinleşmediği ve kovuşturma şartının henüz gerçekleşmediği ... " gerekçesiyle durma kararı verilmiş ise de;

Dosya kapsamına göre,

Şüpheli hakkında, 05.09.2019 ve 28.11.2019 tarihlerinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı 04.02.2020 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavî ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, ayrıca "yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması" hâlinde erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılacağı hususunun ihtar edilmesine karar verildiği, verilen kararın şüphelinin adresine 09.04.2020 tarihinde birlikte aynı konutta mûkim annesine tebliğ edildiği,

Anılan kararın infazı için Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, anılan müdürlükçe denetimli serbestlik tedbirinin infazına 08.07.2020 tarihinde başlanıldığı ve tedavisinin 11.01.2021 taihinde, 1 yıllık tedavî ve denetimli serbestlik tedbirinin infazının ise 08.07.2021 tarihinde tamamlandığından bahisle Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 16.07.2021 tarihli ve 2020/1780 DS sayılı kararı ile Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 47/1-ç maddesi gereğince Bursa Cumhuriyet Başsavcılığına infazen iade edildiği, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının anılan bu kararının da 16.07.2021 tarihinde sanığa bizzat tebliğ edildiği,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde yer alan, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." ve 191/4. maddesinde yer alan “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklindeki düzenlemelere nazaran, sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildikten ve bu karar tebliğ edilip kesinleştikten sonra, sanığın uyuşturucu madde kullanmaya devam ettiği cihetle, yargılamaya devamla işin esasına ilişkin hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde durma kararı verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

A. Şüpheli hakkında, 05.09.2019 ve 28.11.2019 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 04.02.2020 tarihli ve 2019/76158 Soruşturma, 2020/392 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3.maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolu, itiraz mercii, itiraz süresi ve sürenin başlangıcının doğru şekilde gösterildiği, kararın şüpheliye 09.04.2020 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, tedbirin infazı için 08.06.2020 tarihinde Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği, Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce infazın 08.07.2021 tarihinde tamamlandığı,

B. Şüphelinin 10.06.2022 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle tespit edilmesi üzerine erteleme kararının kaldırılarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 30.09.2022 tarihli ve 2019/76158 soruşturma, 2022/30865 Esas, 2022/22005 sayılı iddianamesi ile Bursa 37. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

B. Şüphelinin 10.06.2022 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle tespit edilmesi üzerine erteleme kararının kaldırılarak Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 30.09.2022 tarihli ve 2019/76158 soruşturma, 2022/30865 Esas, 2022/22005 sayılı iddianamesi ile Bursa 37. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

C. Bursa 37. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 02.11.2022 tarihli ve 2022/708 Esas, 2022/380 Karar sayılı kararı ile, "denetimli serbestlik dosyasında Denetimli Serbestlik Yönetmeliği'nin 47. maddesinin 3. fıkrası hükmü gereğince dosyanın kapatılmasına ilişkin komisyon kararının yükümlüye tebliğine ilişkin belge bulunmadığı, sanığın bu karara karşı 15 günlük itiraz hakkının bulunduğu ve dolayısıyla kararın henüz kesinleşmediği ve kovuşturma şartının henüz gerçekleşmediği" gerekçesiyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "kamu davasının durmasına" karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

D. 5237 sayılı TCK'nın 191.maddesinin ikinci fıkrasındaki, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." ve aynı maddenin dördüncü fıkrasında "Kişinin, erteleme süresi zarfında;

a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,

b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması,

c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklindeki düzenlemeler karşısında,

Her ne kadar Bursa 37. Asliye Ceza Mahkemesince " ... denetimli serbestlik dosyasında Denetimli Serbestlik Yönetmeliği'nin 47. maddesinin 3. fıkrası hükmü gereğince dosyanın kapatılmasına ilişkin komisyon kararının yükümlüye tebliğine ilişkin belge bulunmadığı, sanığın bu karara karşı 15 günlük itiraz hakkının bulunduğu ve dolayısıyla kararın henüz kesinleşmediği ve kovuşturma şartının henüz gerçekleşmediği ... " gerekçesiyle durma kararı verilmiş ise de;

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan soruşturma sonunda Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının 09.04.2020 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği ve kararın itiraz edilmeksizin kesinleşmesi ile beş yıllık erteleme süresinin başladığı, sanığın,10.06.2022 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle tespit edilmesi üzerine erteleme kararının kaldırılarak 5237 sayılı TCK'nın 191/4. maddesinin (c) bendinde yer alan emredici hüküm nedeniyle kamu davasının açıldığı

anlaşıldığından; mahkemece yargılamaya devamla esasa ilişkin hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, dosya içeriğine uygun olmayan gerekçe ile durma kararı verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

anlaşıldığından; mahkemece yargılamaya devamla esasa ilişkin hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, dosya içeriğine uygun olmayan gerekçe ile durma kararı verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Bursa 37. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.11.2022 tarihli ve 2022/708 Esas, 2022/380 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-a. maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3945, Karar No: 2024/686, Tarih: 23.01.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/3945 E.  ,  2024/686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/974 E., 2016/1268 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat, kaçak eşyanın müsaderesi, suçta kullanılan nakil

aracının iadesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî onama, kısmî bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2016 tarihli ve 2016/974 Esas, 2016/1268 Karar sayılı kararı ile;

1.5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na (5607 sayılı Kanun) muhalafet suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiştir.

2.5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan sanık ... hakkında neticeten 2 yıl 6 ay hapis ve 100,00 TL adlî para cezasına, gümrük kaçağı eşyanın müsaderesine, suçta kullanılan nakil aracının iadesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebepleri; münhasıran sanık ...'in kaçak sigaraları ticari gayeyle bulundurduğuna ve suçta kullanılan nakil aracının müsaderesinin gerektiğine ilişkindir.

2.Sanık ...'in temyiz sebepleri; yaptığı işten pişman olduğuna, kararın mağduriyetine neden olduğuna ve re'sen gözetilecek nedenlerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Suça konu yolcu otobüsüyle kaçak sigara getirileceği istihbaratı üzerine bahse konu aracın otogarın arkasındaki temizlik firması önünde park halinde görüldüğü, sanık ...'in şoför, sanık ...'in muavin olduğu, araç yanındaki sanık ...'in araçta sigara olduğunu belirttiği ve usulüne uygun biçimde Cumhuriyet savcısından alınan arama emrine istinaden yapılan aramada bagaj bölümünden 150 karton kaçak sigaranın ele geçirildiği anlaşılmıştır.

2.Sanık ... savunmasında; araçta sigara olduğunu bilmediğini beyan etmiştir.

3.Sanık ... savunmasında; araca yüklediği 150 karton kaçak sigarayı Bursa'da satacağını, diğer sanık ...'in sigaralardan haberinin olmadığını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Suçta Kullanılan Nakil Aracının İadesi Yönünden

2.Sanık ... savunmasında; araçta sigara olduğunu bilmediğini beyan etmiştir.

3.Sanık ... savunmasında; araca yüklediği 150 karton kaçak sigarayı Bursa'da satacağını, diğer sanık ...'in sigaralardan haberinin olmadığını beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Suçta Kullanılan Nakil Aracının İadesi Yönünden

5607 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereği suça konu nakledilen 150 karton kaçak sigaranın miktarı itibarıyla otobüs cinsindeki nakil aracının tamamını ya da ağırlıklı bölümünü oluşturmadığı ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 54 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği malen sorumlunun suçtan haberi olmadığına ve suça konu aracın seyahat firmasına kiralık olarak verildiğine dair malen sorumlu vekilinin beyanına ve noterde düzenlenen kiralama sözleşmesine istinaden malen sorumlunun iyiniyetli üçüncü kişi konumunda olduğu cihetle, bu gerekçeyle nakil aracının iadesine karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır.

B. Katılan ... İdaresi Vekilinin Sanık ... Hakkında Kurulan Beraat Hükmüne İlişkin Temyiz İsteği Yönünden

1.Sanık ...'in şoförü olarak bulunduğu otobüsün bagajından ele geçirilen sigaralardan haberi olmadığına yönelik savunmasının diğer sanık ... tarafından doğrulanması, olay tutanağı ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanık ...'in savunmasının aksini gösterir her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden sanık ... hakkında kurulan beraat hükmünde herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

C. Sanık ...'in Hakkında Kurulan Mahkûmiyet Hükmüne İlişkin Temyiz İsteği Yönünden

Sanık ...'in muavini olduğu otobüsün bagajında Dairemiz uygulamalarına göre ticari miktar ve mahiyette olan 150 karton kaçak sigaranın ele geçirilmiş olması, sanığın ele geçen kaçak sigaraları satmak amacıyla bulundurduğunu beyan etmesi nedenleriyle sanık ...'in aşağıda yer alan hukuka aykırılıklar dışında sübuta yönelen temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

İddianamenin sanık ...'e tebliğ edilmeyerek iddianamenin tebliği ile duruşma günü arasında bir haftalık süre bulunması koşuluna uyulmaması ve 14.07.2016 tarihli duruşmada isnat edilen suçlama anlatıldıktan sonra bu eksikliğin giderilmesi için sanığa duruşmaya ara verilmesini isteme hakkı olduğunun hatırlatılmaması karşısında 5271 sayılı Kanun'un 176 ncı maddesinin dördüncü fıkrası ve 190 ıncı maddesinin ikinci fıkrasına aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

İddianamenin sanık ...'e tebliğ edilmeyerek iddianamenin tebliği ile duruşma günü arasında bir haftalık süre bulunması koşuluna uyulmaması ve 14.07.2016 tarihli duruşmada isnat edilen suçlama anlatıldıktan sonra bu eksikliğin giderilmesi için sanığa duruşmaya ara verilmesini isteme hakkı olduğunun hatırlatılmaması karşısında 5271 sayılı Kanun'un 176 ncı maddesinin dördüncü fıkrası ve 190 ıncı maddesinin ikinci fıkrasına aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

10.12.2022 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının “yirmiüçüncü” fıkrası olarak değiştirildiği gözetilerek, hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiüçüncü fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği, yine aynı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği, sanığa soruşturma aşamasında etkin pişmanlık ihtaratı yapılmadığı, bu cihetle kovuşturma aşamasında yapılacak ihtaratın sanık lehine olarak değerlendirilmek suretiyle indirim oranının 1/2 olarak bildirilmesi gerektiği ve anılan madde gereği suça konu kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı tutarındaki miktarın hüküm verilinceye kadar Devlet Hazinesine ödenmesi halinde verilecek cezada indirim uygulanacağının hüküm altına alındığı anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12 nci maddenin ikinci fıkrası kapsamında ilgili hükümlerin kanuni koşullarının oluşup oluşmadığının mahkemesince saptanması ve sonucuna göre uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

A. Suçta Kullanılan Nakil Aracının İadesi Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2016 tarihli ve 2016/974 Esas, 2016/1268 Karar sayılı kararında katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Katılan ... İdaresi Vekilinin Sanık ... Hakkında Kurulan Beraat Hükmüne İlişkin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2016

B. Katılan ... İdaresi Vekilinin Sanık ... Hakkında Kurulan Beraat Hükmüne İlişkin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2016

tarihli ve 2016/974 Esas, 2016/1268 Karar sayılı kararında katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

C. Sanık ...'in Hakkında Kurulan Mahkûmiyet Hükmüne İlişkin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde (C) bendinde açıklanan nedenlerle Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2016 tarihli ve 2016/974 Esas, 2016/1268 Karar sayılı kararına yönelik sanık ...'in temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2024 tarihinde karar verildi.