muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9917, Karar No: 2023/593, Tarih: 15.02.2023

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kadının sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı, erkeğin ise kadına hakaret ettiği ve evin geçimine katkı sağlamadığı, böylelikle evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda kadının ağır, erkeğin ise az kusurlu olduğundan bahisle asıl ve karşı davanın kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, müşterek çocukların velâyetlerinin, çocukların annelerinde kalmak istemeleri, annelerine bağlı olmaları ve aralarındaki iletişimin kuvvetli olduğu yönünde yapılan sosyal inceleme raporundaki tespitler doğrultusunda davacı-karşı davalı kadına verilmesine, müşterek çocuklardan her biri için 500,00'er TL tedbir, 1.000,00'er TL iştirak nafakasına hükmedilmesine ve çocuklar ile velâyeti kendisine bırakılmayan baba arasında "... her ayın 1. haftası Cumartesi günü saat 10.00' dan Pazar günü 18:00' a kadar, dini bayramların 2. günü saat 10:00 ' dan ertesi günü saat 18:00'e kadar, sömestr tatillerinin ilk haftası 1. günü saat: 10.00'dan 7. günü saat: 18.00 arası, Temmuz ayının 1. günü saat 10:00' dan 30. günü saat 18:00' a kadar baba yanında kalmak şeklinde kullanılmak üzere..." şahsi ilişki tesisine, tarafların karşılıklı olarak tazminat talepleri olmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına kadının 4721 sayılı Kanun'un 162 nci maddesine dayalı davasının ise reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-karşı davalı erkek vekili kadının davasının kabulü, kusur tespiti, tedbir ve iştirak nafakası, velâyet, şahsi ilişki tesisi yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur. 19.07.2022 tarihli dilekçesi ile boşanma yönünden istinaf başvurusundan feragat ederek boşanma kararının kesinleştirilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi tarafından tespit edilen kusurlar ile iştirak nafakası miktarlarının dosya kapsamına uygun olduğu, müşterek çocukların uzun süredir anneleri ile beraber yaşadıkları, idrak çağında olan çocukların beyanları ve sosyal inceleme raporundaki tespitler dikkate alındığında velâyetlerin anneye verilmesi yönündeki kararın isabetli olduğu, erkek hakkında yakalama kararının bulunması ve çocukların yurt dışına çıktıklarında alıkonulma ihtimalinin varlığının anne tarafından belirtilmesi hususları dikkate alındığından kişisel ilişki kararının da isabetli olduğu belirtilerek davalı-karşı davacı erkek vekilinin diğer istinaf başvurusunun esastan reddine, erkeğin kadının davasına yönelik istinaf talebinin ise feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-karşı davacı erkek vekili temyiz dilekçesiyle; tanık beyanlarıyla kadının çalışması nedeniyle müşterek çocuklarla ilgilenemediğini, çocukların evde yalnız kaldıklarını, annelerinden korktuklarını, yurt dışında kişisel ilişki kurulmasını engelleyici nitelikte hüküm oluşturulduğunu, bu durumun uluslararası sözleşmelere aykırılık teşkil ettiğini ileri sürerek kararın velâyet ve kişisel ilişki yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, müşterek çocukların velâyetlerinin hangi ebeveyne verilmesinin çocukların üstün yararına olacağı, velâyeti kendisine verilmeyen tarafın müşterek çocuklarla kuracağı şahsi ilişkinin kapsamının ne şekilde belirleneceği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 182 nci maddesi, 323 üncü maddesi, 324 üncü maddesinin birinci fıkrası, Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşmenin 3 üncü maddesi, Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesinin 1 inci maddesi, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun (5395 sayılı Kanun) 4 üncü maddesinin b bendi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/20049, Karar No: 2014/30191, Tarih: 04.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/20049 E.  ,  2014/30191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2013

NUMARASI : 2011/451-2013/271

Y A R G I T A Y K A R A R I

İncelenmesine ihtiyaç duyulan "E..H.. İn..Kaynakları El Kitabı Çıkar Çatışması" ve "Personel Yönetmeliği" belgelerinin temin edilerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7188, Karar No: 2022/1198, Tarih: 26.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/7188 E.  ,  2022/1198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür Bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 18.11.2014 tarihli 2013/830 Esas ve 2014/502 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; CMK'nin 231/11. maddesine göre hükmün açıklanmasına dair kararda, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, CMK'nin 34 ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine imkan sağlayacak biçimde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiğinden; somut olayda sanığın sabit kabul edilen fiilinin ne olduğu belirtilip buna dayanak olan deliller gösterilip tartışılmadan, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ilk karara atıfta bulunulmak suretiyle gerekçesiz hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 26.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7271, Karar No: 2015/16260, Tarih: 08.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/7271 E.  ,  2015/16260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, ... sigortasına giriş tarihinin ve yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti, ödenmeyen aylıkların yasal faizi ile birlikte tahsili ve aksine Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi. Dava, Fransa sigortasına giriş tarihinin Türkiye’de sigortalılık başlangıcı olduğunun ve yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı vekili temyizi yönünden;

Dosya içeriğinden, 12.12.2012 – 12.02.2013 tarihleri arasında yurt içinde 5510 sayılı Kanunun 4/1-a maddesi kapsamında sigortalılığı bulunan, ... sigortasına tabi yurtdışı hizmetlerini 3201 sayılı Kanun kapsamında 21.01.2014 tarihinde borçlanma istemine istinaden 5510 sayılı Kanunun 4/1-a maddesi kapsamında 3.600 gün karşılığı tahakkuk ettirilen borçlanma bedelini 13.03.2014 tarihinde tamamını ödeyen, 24.02.1956 doğumlu davacının, 23.03.2014 tarihli tahsis talebinin Kurumca reddedilmesi üzerine, davacının, ... sigortasına giriş tarihi olan 21.09.1989 tarihinin, Türkiye’de sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabul edilmesi gerektiğinin ile tahsis talep tarihini takip eden 01.04.2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitini, ödenmeyen yaşlılık aylıklarının yasal faizi ile tahsilini ve aksine Kurum işleminin iptalini istediği; mahkemece, davacının sigortalılık başlangıcı, ... sigortasına giriş tarihi olan 21.09.1989 tarihi olarak tespitine, bu tarih esas alınarak tahsis şartları 506 sayılı Kanunun geçici 81/ B

bendine göre irdelenerek yaşlılık aylığı şartlarının oluşmadığından bahisle bu yöne ilişkin istemin reddine, Kurum işleminin kısmen iptaline dair, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının, ... sigortasına giriş tarihi olan 21.09.1989 giriş tarihinin Türkiye’de sigortalılık başlangıcı olarak kabul edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Kabul edilen sigortalılık başlangıç tarihine göre davacının mülga 506 sayılı kanunun 4759 sayılı kanun ile değişik geçici 81. maddesinin (C) bendinin (bb) fıkrasına göre 54 yaş, 15 yıllık sigortalılık süresi ve 3600 gün prim ödeme koşulları ile yaşlılık aylığına hak kazanacağı dikkate alındığında, davacının 23.03.2014 tarihinde anılan şartları taşıdığı anlaşılmasına göre, mahkemece, yazılı gerekçelerle, yaşlılık aylığı istemi yönünden davanın reddine karar verilmesi, eksik incelemeye dayalıdır.

Öte yandan, yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Kanun hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6’ıncı maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi de, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Çünkü, bilindiği üzere 3201 sayılı Yurt Dışında Bulunan Türk Vatandaşlarının Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Sosyal Güvenlikleri Bakımından Değerlendirilmesi Hakkında Kanun’un 3’üncü maddesinde yer alan, borçlanma isteminde bulunabilmek için yurda kesin dönüş yapılması gereğini öngören düzenleme, Anayasa Mahkemesi’nin 12.12.2002 günlü, 2000/36 E. 2002/198 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş, 29.07.2003 tarihli 4958 sayılı Yasanın 56’ıncı maddesiyle de, 3201 sayılı Yasanın 3’üncü maddesinde bu yönde gerekli düzenleme yapılmıştır. Sıralanan hukuksal çerçeve karşısında, yurt dışında bulunan Türk vatandaşlarının borçlanabilmeleri için yurda kesin dönüş yapma koşulu ortadan kalkmış olmakla birlikte, 3201 sayılı Yasa gereğince borçlanan Türk vatandaşlarına yaşlılık aylığı bağlanabilmesi için,

a) Yurda kesin dönülmüş olması,

b) Tahakkuk ettirilen döviz borcunun tamamının ödenmiş olması,

c)Döviz borcunun tamamının ödenmesinden sonra yazılı istekte bulunulması koşullarının hepsinin birlikte gerçekleşmesi gerektiğine ilişkin aynı Kanunun 6’ıncı maddesi hükümleri Anayasa Mahkemesince iptal edilmemiş olup ayaktadır. Anılan düzenleme, aylık bağlanması için “kesin dönüş” şartını aramakla birlikte, “kesin dönüş” konusunda açıklayıcı bir bilgi içermez.

Hukuk Genel Kurulu’nun 1997/10-588-857, 1998/10-645 1999-237 sayılı Kararlarında da belirtildiği üzere, yurda kesin dönüş yapmaktan söz edebilmek için yurt dışında çalışan Türk Vatandaşlarının çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini, gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini de burada sağlamak

üzere anavatana dönüş yapmaları gerekir. Başka bir anlatımla, yurt dışındaki işçi sıfatıyla, çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkilerini bitirmeden ilgili ülkenin sosyal güvenlik kuruluşundan işsizlik,hastalık gibi yardım alarak geçici sürelerle yurda giriş yapmak “kesin dönüş” yapıldığı anlamını taşımaz. Yine yurt dışındaki işini kaybetmek de her zaman kesin dönüşe delalet etmez. Giderek kişi işsiz kalabilir ama işsizlik sigortasından yardım almayı yeterli görerek yurda kesin dönüş yapmayabilir.

Bu konuda çıkarılan, 06.11.2008 tarih 27046 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Yurt Dışında Geçen Sürelerinin Borçlandırılması ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmeliğin 4. maddesinde de “Kesin dönüş; Aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu” ifade edeceği öngörülmüştür. Dairemizin yerleşmiş içtihatlarında; işsizlik sigortasından yardım almak kişinin yurt dışında oturduğuna ve yurda kesin dönüş yapmadığına kuvvetli bir delil ve karine oluşturur. Ancak bu karinenin aksi, somut olayın özellikleri içinde belirlenecek aynı güçteki delillerle de ispat olunabilir.

Mahkemece yapılacak iş; davacının borçlanma işleminin geçerliliğine ve 506 sayılı Kanunun Geçici 81/C-bb bendindeki şartlarların gerçekleşmesine karşın, aylık bağlanabilmesi için anılan 6’ıncı maddenin aradığı kesin dönüş koşulunun yeniden ve usulünce (bu anlamda özellikle son tarihli tercümeli TR 4 denilen Alman sigorta kurumuna ait hizmet cetveli yeniden celbedilmeli v.s) araştırılarak varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Yapılacak araştırma sonucu kesin dönüşün gerçekleşmemiş olduğunun anlaşılması halinde dahi, sigorta başlangıcına dair davacı isteminin kabulüne karar verilmesi gereği bozmadan sonraki yargılamada gözardı edilmemelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 08.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4412, Karar No: 2018/294, Tarih: 07.02.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/4412 E.  ,  2018/294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen kayıt kabul davası sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 28.12.2015 gün ve 2015/1784 Esas, 2015/8521 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin alacağının haksız olarak, 48.872,72 TL’lik kısmının haksız olarak iflas idaresince reddedildiğini ileri sürerek, alacağın reddedilen kısmının iflas masasına kayıt ve kabulünü talep ve dava etmiştir.

Davalı iflas idaresi vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, ve tüm dosya kapsamına göre, davacı alacaklının sıra cetvelinin tebliği için masraf vermediği halde cetvelin tebliğ edildiği, cetvele ilişkin ilanların 02.12.2013 ve 28.11.2013 tarihlerinde yapıldığı, davacının en son ilan tarihi olan 02.12.2013 tarihinden 15 gün geçtikten sonra davayı 31.12.2013 tarihinde açtığı, dolayısıyla 15 günlük hak düşürücü sürenin kaçırıldığı gerekçesiyle, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilinin temyiz istemleri sonucu Dairemiz’in 28.12.2015 tarih ve 2015/1784 E. ve 2015/8521 K. Sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili, bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 14,00 TL harç ve takdiren 315,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 07.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14928, Karar No: 2023/4350, Tarih: 04.05.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/14928 E.  ,  2023/4350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, kesinlik, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; ... ili, ... ilçesi, ... köyü 599 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalılara ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline, göl alanında kalması nedeniyle terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle;son beş yıla ait verilerin kullanılması gerektiğini, kapitalizasyon faiz oranının %6 uygulanması gerekirken %5 uygulandığını, üretim masrafının düşük belirlendiğini, taşınmazda kendiliğinden yetişen ve ekonomik değeri olmayan meşe ağaçlarına değer biçilmemesi gerektiğini, lehlerine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

2. Bir kısım davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın nehre 60 metre mesafede ve sulanabilir konumda olduğunu, objektif değer artışının uygulanması gerektiğini, bedelin düşük belirlendiğini, masrafların yüksek alındığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

2. Bir kısım davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın nehre 60 metre mesafede ve sulanabilir konumda olduğunu, objektif değer artışının uygulanması gerektiğini, bedelin düşük belirlendiğini, masrafların yüksek alındığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, kuru tarım arazisi niteliğindeki dava konusu taşınmaza kapitalizasyon faiz oranı % 5 uygulanarak ve objektif değer artırıcı unsur ilave edilmesinin gerektirecek bir durum olmadığı belirtilerek çıplak metrekaresine 7,00 TL değer biçildiği, bilirkişi raporu ve mahkeme gözleminde taşınmazın Dicle nehrine mesafesi 130 metre olsa da eğimin % 29 ve taşlılığın %5 oranında olması nedeni ile sulamaya elverişli olmadığı gibi, üzerinde herhangi bir sulama tesisatının da bulunmadığı gözetilerek taşınmazın kuru tarım arazisi niteliğinde kabulü ile taşınmazın vasfına, konum ve niteliklerine göre bilirkişi kurulunca belirlenen kapitalizasyon faizi ile dava konusu taşınmaz için belirlenen m² birim fiyatının uygun ve resmi verilerle uyumlu olduğu, üzerinde bulunan meşe ağaçlarına biçilen odun değerinin yerinde olduğu, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekâlet ücreti takdir edilmemesinin yerinde olduğu, böylece mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde bir kısım davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Bir kısım davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü istinaf sebeplerini tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesi ile 12 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesi ile 12 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre, usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bir kısım davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı ... vd.'den peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.