muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14199, Karar No: 2016/8496, Tarih: 23.03.2016

HUMK.’ nu gereğince temyiz süresi 15, katılma yolu ile temyiz süresi 10 gündür. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu' nun 1.6.1990 gün ve 1989/3 Esas 1990/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca temyiz süresi geçtikten sonra davacı tarafından verilen temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davalının, mahkemece gizli ayıp olarak nitelendirilen ayıplarla ilgili temyiz itirazı yönünden; Dava tarihi olan 10.01.2013 tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK.’nun 4. maddesinin 2. fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde açık ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’ da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, 6098 Sayılı TBK.’nun bu konudaki 223. maddesi uygulanacaktır. Anılan maddeye göre, alıcı, teslim aldığı malı işlerin olağan akışına göre, imkân bulunur bulunmaz gözden geçirmek ve satıcının sorumluluğunu gerektiren bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya uygun süre içinde ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda olağan bir gözden geçirme ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp bulunması halinde, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da hemen satıcıya bildirmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. O halde, gizli ayıpların, dava zamanaşımı süresi içinde ve ayıp ortaya çıktıktan sonra hemen (dürüstlük kuralına uygun olan en kısa sürede), ihbar edilmesi; ayıbın açık mı, yoksa gizli mi olduğunun tayininde ise, ortalama (vasat) bir tüketicinin bilgisinin dikkate alınması, gerekmektedir. 6098 sayılı TBK.’ nun 223. maddesinde öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; Davacının 13.07.2006 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 22.08.2008 tarihinde teslim edildiği ve davacı tarafından 10.01.2013 tarihinde eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile sabittir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; Davacının 13.07.2006 tarihinde satın aldığı bağımsız bölümün davacıya 22.08.2008 tarihinde teslim edildiği ve davacı tarafından 10.01.2013 tarihinde eldeki bu davanın açıldığı dosya kapsamı ile sabittir.

Hükme esas alınan bilirkişi heyet raporunda ve mahkemece “gizli ayıp”lı olarak belirtilen imalatlar ile ilgili olarak; bu ayıpların “açık” yada “gizli” olup olmadığı ve “gizli ayıp” olarak nitelendirilen (mesela izolasyona bağlı su sızıntı izleri, ıslak zeminlerde hatalı eğim verilmesi gibi...) ayıplar yönünden kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki tüketicinin ne zaman farkedebileceği ile bağımsız bölümün teslim tarihi ve tespit tarihi de göz önünde bulundurularak yasal süresi içinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı hususlarına yeterince yer verilmediği anlaşılmaktadır. 6098 sayılı TBK.’nun 223. maddesi hükmü ile gizli ayıplar yönünden kendisine yüklenen “hemen ihbar” mükellefiyetini yerine getirip getirmediğini ispat yükü davacıdadır. Site yönetiminin veya diğer tüketicilerin, tüketici adına ayıp ihbarında bulunma hak ve yetkisi bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece, hükme esas alınan raporu düzenleyen bilirkişi heyetinden “gizli ayıp” olarak nitelendirilen imalatların, “açık” yada “gizli” ayıplı olup olmadığı ayrıca bu ayıpların ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı hususunda ayıpların niteliği ve ortaya çıktıkları (kullanım ve mevsimlerdeki yağmur, kar, güneş ve ısı durumları dikkate alınarak bu ayıpların ne zaman oluştuğu yada oluşacağı ve bunu normal vasıflardaki bir tüketicinin ne zaman farkedebileceği) zaman dilimi ve tarafların delilleri dikkate alınarak taraf ve yargı denetimine esas gerekçeli ek rapor tanzimi sağlanarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken bu konuda gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Davalının, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen eksik işlerle ilgili temyiz itirazı yönünden; Her ne kadar mahkemece açık ve kapalı kafeterya, yaya yürüyüş yolları ve su animasyon havuzlarının yapılmaması eksik ifa olarak nitelendirilmiş ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; Bunların yapılmamış olmasının davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4. maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı da anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca bu kalemler yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ve yazılı gerekçe ile bu talebin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

4-Bozma nedenlerine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle davacının temyiz dilekçesinin reddine, 2. ve 3. bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 4. bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 447,34 TL harcın istek halinde davalı Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığına iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23/03/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi

Bozmanın üç nolu bendinde yer alan "açık ve kapalı kafeterya, yaya yürüyüş yolları, su ve animasyon havuzlarının yapılmamasının" davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp (ayıplı ifa) niteliğinde olduğu, 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunmadığı gerekçesiyle istemin reddi gerektiği yönündeki düşünceye aşağıda açıklanan nedenlerle katılmıyorum:

Eksik iş (=eksik ifa) ve ayıplı iş ayrımının sınırları yasalarımızda açıkça belirlenmemiştir. Bu boşluk Yargıtay içtihatları ile doldurulmaktadır. Bu ayrımın hukuki sonuçları önemli olup birbirinden farklıdır. Çünkü özel hüküm yerine genel hükme başvurmak muayene ve ihbar süresi geçirilmişse önem arzedecektir. Nitekim ayıplı iş için mutlaka ihbar gerekirken eksik ifa da ihbara gerek kalmadan dava açılabilir. İşte burada bitmemiş yani tamamlanmamış ifa ile ayıplı ifa ayırımını iyi yapmak gerekir. Bu husus doktrinde de tartışmalıdır; ifa etmeme çok kapsamlı bir kavram olup teknik ve gerçek anlamda “gereği gibi ifa etmemeyi” karşılamamaktadır. Borçlanılan edimin niteliklerine uymaması halinde gereği gibi ifa etmeme, kötü ifa veya ayıplı ifa demek mümkündür. (Eren, Fikret, Borçlar Hukuku, Beta Y., sh 1004) Oğuzman’a göre ise borçların ifa edilmemesi, borçların hiç ifa edilmemiş olmasının yanında borçların gereği gibi ifa edilmemiş olmasını da kapsamaktadır. Uygulamaya gelince tüketici hukuku yönünden de öncelikle ayıplı ifa-eksik iş (ifa) ayrımı yapılmalı, eksik ifa halinde TKHK nun 30. maddesi delaletiyle TBK.m.112vd. (EBK.96) hükümleri uygulanmalıdır. Bu arada belirtilmelidir ki, eksik iş kavramı esasen istisna akdine ait bir terim olmakla birlikte bunun satım akdindeki karşılığı "eksik ifa"dır. Yargıtay uygulamasında eksik iş, sözleşme konusu işin bir kısmının ya da tamamının hiç yapılmamasıdır; yani yapılmayan iştir. Yapılmayan bir işin teslimi sözkonusu olmaz. Ayıplı iş ise, eksik işten farklı olup, esasen yapılan iştir. Ayıba karşı tekeffül borcu konutun fiilen ve tamamen tesliminin gerçekleşmesi ile doğar. Diğer bir anlatımla ifanın tam olarak yerine getirilmemesi halinde eksik ifadan söz edilir. Bir şeyin teslimini konu alan borçlarda teslimin eksik yapılması yapma borçlarında yapılması gereken şeyin tam olarak yapılmaması eksik ifadır. Ayrıca yapılması taahhüt edilen işin hiç yapılmaması da eksik ifadır. Eksikliğin gderilmesi diğer kısımlara dokunmadan zarar vermeden mümkünse eksiklikten fakat eksikliğin giderilmesi diğer kısımlara diğer kısımlara müdahaleyi onlara zarar vermeyi gerektiriyorsa ayıptan bahsedilmesi gerekir. (GAUCH Peter, Dervertrag, Zürih 2011, s.576, no:1449, Nakleden Serkan AYAN, 2014/28049 esas sayılı dosyamızdaki hukuki mütalaasından) Örneğin asansörün motorunun takılmaması eksik iş, motorunun bir parçasının takılmaması nedeniyle çalışmayan asansör ayıplıdır. Ayıplı ifadan söz edebilmek için eserin tamamlanarak teslim edilmesi gerekir. Bu halde de tüketici TBK 112.maddesine göre uğradığı zararın tazmini isteyebilir. Buna göre eksik ifa halinde eksikliğin değeri bulunarak tazminata karar verilmelidir. Ortak alanlardaki eksiklikte ise nispi yönteme göre bulunacak bedele hükmedilebilir. Taraflar arasındaki işlemin bir tüketici işlemi olması sebebiyle tüketici lehine yorum yapma ilkesinin kabulü gerekir. HGK'nın 20.02.2013 tarih ve 2012/13-751 Esas ve 2013/265 sayılı kararı da bu yöndedir.

Mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılmadığı belirtilen yukarda yazılı hususların eksik ifa olarak kabulü gerekir. Mahkemece eksik ifa kabul edilen kısım yönünden ilk derecesi mahkemesi kararının onanması gerekirken çoğunluğun bu eksiklikleri açık ayıp olarak kabul etmesi yönündeki bozma görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/7725, Karar No: 2012/6546, Tarih: 22.05.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/7725 E.  ,  2012/6546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı ... vekili, davalı ... Merkez Müdürlüğüne 31.01.2005 ve 02.02.2005 tarihleri arasında 20 işveren tarafından yatırılan primlerin davalı kurum hesaplarına 27.11.2007 tarihinde intikal ettirilmesinden dolayı 18.275,53 TL geçikme zammının faizi ile birlikte davalı kurumdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, yatırılan primlerin Tekirdağ PTT müdürlüğüne gönderildiği 2 ay içinde alınmadığıdan çıkış merciine iade edildiği, Havaleller Yönetmeliğine göre göndericisine ödenmeyen havalelerin kabul tarihini izleyen 3.yılın sonunda gelir kaydedileceği düzenlenmiş, 3 yıl dolmasına 2 ay kala telefonla davacı kurum haberdar edilerek kuruma ödeme sağlandığı, davacı kurumla ilgili 6183 sayılı kanunun uygulama yönetmeliğinin kendilerini bağlamadığını, aralarında primlerin tahsili ile ilgili bir anlaşmanın olmadığıdan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının kendi yönetmeliğine göre üzerine düşen görevi yerine getirdiği, PTT Çorlu şubesinde SGK adına hesap olmadığı ve davacı kurumla yapılmış bir anlaşma ve protokol bulunmadığından davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve aynı tarihlerde yatırılan primlerin bir kısmının alındığı ancak dava konusu 20 işverinin priminin

ise açık adres ve işyeri noları bulunmaması nedeniyle davacı ... görevlileri tarafından alınmadığı ve PTT de bırakıldığı, bu durumda davalı kurumun sorumluluğunun bulunduğundan söz edilemeyeceğine göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanunun uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve 5502 sayılı kanunun 36. maddesi gereğince davacıdan harç alınmamasına 22.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5441, Karar No: 2018/5478, Tarih: 26.09.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/5441 E.  ,  2018/5478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.06.2017 gün ve 2016/5 Esas, 2017/245 Karar sayılı hükümlere ilişkin istinaf başvurusunun kabulü ile hükümlerin kaldırılarak reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkumiyeti ve nitelikli cinsel saldırı suçundan beraatine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen ikinci- üçüncü-dördüncü celselere ait duruşma tutanaklarında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7950, Karar No: 2017/20886, Tarih: 03.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/7950 E.  ,  2017/20886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki .... ilçesi, ... Mahallesi 1822 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 03/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7925, Karar No: 2019/4129, Tarih: 11.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7925 E.  ,  2019/4129 K.**

**"İçtihat Metni"**

1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu’na muhalefet suçundan sanık ...’in, anılan Kanun’un 66/1-b maddesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair Kara Kuvvetleri Komutanlığı 9’ncu Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesi’nin 27/12/2012 tarihli ve 2012/490 Esas, 2012/332 Karar sayılı kararı aleyhine Milli Savunma Bakanlığı’nın 01/03/2017 gün ve ...YRD.: 51393309-9010-1478-17/As. Adlt. ve Kan. Gn. Md. As. Adlt. Czev. ve Müt. D. Rap. Tet. ve işi.Ş.(31-146-16) sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 12/11/2018 gün ve 2018/23891 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

“Milli Savunma Bakanlığının 01.03.2017 tarihli, ...YRD.: 51393309 - 9010 - 1478-17/As. Adlt. ve Kan. Gn. Md. As. Adlt. Czev. ve Müt. D. Rap. Tet. ve işi.Ş.(31-146-16) sayılı “Kanun Yararına Bozma İstemi” konulu yazısında aynen:

“1. 9'uncu Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin izin tecavüzü suçundan sanık P.Er ... hakkındaki 2016/257 esas sayılı dava dosyası incelenmiştir.

2. 9'uncu Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 27.12.2012 tarihli, 2012/490-332 esas ve karar sayılı kararı ile; sanığın, 30.08.2009-25.08.2012 tarihleri arasında izin tecavüzü suçunu işlediği sabit görülerek, eylemine uyan ASCK'nın 66/1-b, TCK'nun 62'nci maddeleri uyarınca on ay hapis cezası ile cezalandırmasına, CMK'nun 231'inci maddesi uyarınca sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmadığı gerekçesiyle işbu hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş; süresi içerisinde itiraz edilmeyen bu karar, 01 Şubat 2013 tarihi itibariyle kesinleşmiştir.

3. 9'uncu Kolordu Komutanlığı Askeri Savcılığın 03 Kasım 2016 tarihli, 2012/620 sayılı yazısı ile; 9'uncu Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemenin 27.12.2012 tarihli, 2012/490-332 esas ve karar sayılı kararına karşı kanun yararına bozma yoluna gidilmesinin talep edildiği anlaşılmaktadır.

3. 9'uncu Kolordu Komutanlığı Askeri Savcılığın 03 Kasım 2016 tarihli, 2012/620 sayılı yazısı ile; 9'uncu Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemenin 27.12.2012 tarihli, 2012/490-332 esas ve karar sayılı kararına karşı kanun yararına bozma yoluna gidilmesinin talep edildiği anlaşılmaktadır.

4. Dosyanın incelenmesinde; sanığın, 9'uncu Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 30.07.2009 tarihli, 2009/536-380 esas ve karar sayılı kararı ile, 01.03.2009-24.05.2009 tarihleri arasında firar suçunu işlediği sabit görülerek, on ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve bu kararın Askeri Yargıtay 2'nci Dairesinin 31.03.2010 tarihli, 2010/875-868 esas ve karar sayılı ilamı ile onanmak suretiyle kesinleştiği; bu mahkumiyet hükmünün adli sicilden silinme süresi tamamlanmadan önce, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına konu izin tecavüzü suçunun işlenmiş olması karşısında, hükümlü hakkında müsnet suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin CMK'nun 231/6-a maddesinde öngörülen sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması şeklindeki objektif koşulun somut olayda gerçekleşmemesi nedeniyle kanuna

5. Bu nedenle, bahse konu dava dosyası EK-A'da gönderilmiş olup, 9’uncu Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 27.12.2012 tarihli, 2012/490-332 esas ve karar sayılı kararının bozulması için, 353 sayılı Kanun’un 243’üncü maddesi gereğince Askeri Yargıtay Başkanlığına başvurulması ...” istenilmekle;

25.08.2017 tarihli 30165 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 36.maddesinde belirtilen "Kaldırılan Askeri Yargı mercilerinde görülmekte olan, dosyalardan Askeri Yargıtayda olanlar... Yargıtay'a gönderilir" hükmü uyarınca anılan Bakanlık istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunur.” gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yukarıda sözü edilen kanuni düzenlemeler karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Kara Kuvvetleri Komutanlığı 9’ncu Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesi’nin 27/12/2012 tarihli ve 2012/490 Esas, 2012/332 Karar sayılı kararının CMK’nun 309/4 maddesi uyarınca BOZULMASINA, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı CMK’nun 223. maddesinde tanımlanan ve davanın esasını çözen karar niteliğinde olmadığından müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 11/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3261, Karar No: 2015/43539, Tarih: 12.10.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/3261 E.  ,  2015/43539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı

olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından sanık için atanan zorunlu savunman ücretinin çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8076, Karar No: 2012/16771, Tarih: 22.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/8076 E.  ,  2012/16771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 15/04/2011 tarih ve 2010/387-2011/172 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, kredi kartı hamili ...’un kredi kartı borcunu ödemeden 19.05.2006 vefat etmesi üzerine mirasçıları aleyhine başlatılan icra takibinin mirasın reddedilmesi nedeniyle durduğunu, borçlunun ekstre ve 14.04.2006 tarihli slip asılları incelendiğinde imzanın ...’a ait olmadığının anlaşıldığını, davalı ... yeri sahibinin başka bir kişinin kredi kartını kullanmasına imkan tanıdığını ve borçtan sorumlu olduğunu ileri sürerek, 9.900 TL’nin 14.04.2006 harcama tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kredi kartının kullanılmadan önce kart sahibinin telefonla aranarak icazet alındığını ve onun bilgisi dahilinde işlem yapıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, kart hamilinin vefatından önce ve vefatından sonra da mirasçılarının 14.04.2006 tarihinde başka şahıs tarafından yapılan alışverişin kart hamilinin bilgisi dışında yapıldığı yönünde bankaya bir itirazda bulunmadıkları, davacı bankanın zararının davalı ... yerinin 5464 sayılı Yasa’nın 17/2. maddesinde düzenlenen yükümlülüklerini ihlalden doğmadığı, kart hamilinin borcunu ödemeden ölmesi ve mirasçılarının da mirası reddetmesi nedeniyle zararın doğduğu, zarar ile davalının eylemi arasında illiyet bağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 22/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.