muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/178, Karar No: 2017/883, Tarih: 07.03.2017

E) KARAR: Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın İTİRAZININ KABULÜNE,

2- Dairemizin 18.04.2013 tarihli 2012/3342 esas ve 2013/3611 karar sayılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçuna ilişkin ONAMA KARARININ KALDIRILMASINA,

3- Sanık hakkında zincirleme olarak uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile aşağıda belirtilen dışındaki yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bursa 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 27.04.2011 tarihinde "alıcı görevli" görevlendirilmesi kararı uyarınca 28.04.2011 tarihinde alıcı görevlilerin 10 TL karşılığında sanıktan 0,7 gram esrar aldıkları, daha sonra alıcı görevlilerin 28.06.2011 tarihinde sanıktan 10 TL. karşılığında 1 gram esrar daha aldıkları olayda, kolluk görevlilerinin değişik tarihlerdeki satın alma işlemlerinin suç delillerini elde etmeye yönelik çalışmalar olduğu, dolayısıyle kolluk görevlilerinin gerçek iradelerinin uyuşturucu madde satın alma değil, suç delilini elde etme olduğundan, somut olayda “uyuşturucu madde satma”nın gerçekleşmediği; böylece sanıkların hareketlerinin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arzetme” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanığın birden fazla kez uyuşturucu madde sattığı kabul edilerek hakkında zincirleme suçla ilgili TCK'nın 43. maddesinin uygulanması,

Yasaya aykırı sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA,

07/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3431, Karar No: 2022/8812, Tarih: 08.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/3431 E.  ,  2022/8812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 25.03.2019 tarih ve 2018/712 E- 2019/257 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 16.12.2020 tarih ve 2019/865 E- 2020/1333 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 06.12.2022 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ...dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 24.07.2006 tarihinde işletme hakkı devir sözleşmesi imzalandığını, sözleşmenin 7.4 maddesi gereğince dağıtım faaliyetinin hisselerinin tamamının davalıya ait olduğu dönemde MEDAŞ'ın özelleştirilmesinden önce, yani TEDAŞ ile MEDAŞ'ın ayrılmaz bir bütün olduğu dönemde 17.08.2008 tarihinde meydana gelen bir iş kazası nedeniyle müvekkili tarafından SGK'ya ödenen miktardan ve yapılan yargılama masraflarından davalının sorumlu olduğunu iddia ederek fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak ödenen 20.000,00 TL ile 100,00 TL yargılama giderinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında işletme hakkı devir sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşme uyarınca sözleşme tarihinden sonra meydana gelen zararlara ilişkin sorumluluğun davacıya ait olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi’nce, davacının iş kazasına dayalı olarak ödediği tazminat bedelini talep ettiği, iş kazasının dağıtım tesislerinin işletilmesinden kaynaklanan hukuki sorumluluk niteliğinde bulunduğu, sorumluluğun kapsamının İHDS hükümlerine göre belirlenmesi gerektiği, iş kazasının İHDS imza tarihinden sonra meydana geldiği, bu nedenle davacının davalıya rücu hakkı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi’nce, davacının iş kazasına dayalı olarak ödediği tazminat bedelini talep ettiği, iş kazasının dağıtım tesislerinin işletilmesinden kaynaklanan hukuki sorumluluk niteliğinde bulunduğu, sorumluluğun kapsamının İHDS hükümlerine göre belirlenmesi gerektiği, iş kazasının İHDS imza tarihinden sonra meydana geldiği, bu nedenle davacının davalıya rücu hakkı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi’nce, 24.07.2006 tarihli işletme hakkı devir sözleşmesi imza tarihinden sonra gerçekleşen rücuya dayanak ilama konu iş kazasından kaynaklanan sorumluluğun davacı şirkette olduğu, davalı tarafından davacıya gönderilen yazıların hisse devir tarihinden önceki döneme ilişkin tüm sorumluluğun üstlenilmesi niteliğinde bulunmadığı gibi sorumluluğun üstlenilmesine ilişkin anonim şirket yönetim kurulu kararı bulunmadığı, buna göre İlk Derece Mahkemesi’nce davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesi'nce verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi'nce esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 8.400,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,08/12/2022 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5568, Karar No: 2018/5185, Tarih: 26.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/5568 E.  ,  2018/5185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7230, Karar No: 2022/17804, Tarih: 07.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7230 E.  ,  2022/17804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Malkara 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddi ile resen derhal ödeme yönünden düzeltilerek HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmiş olup, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Tekirdağ İli, Malkara İlçesi, Ahievren Mahallesi 798 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesince verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddi ile derhal ödeme yönünden HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 07.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10139, Karar No: 2014/7422, Tarih: 03.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/10139 E.  ,  2014/7422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14110, Karar No: 2013/21561, Tarih: 28.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/14110 E.  ,  2013/21561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 19. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24/09/2012 gün ve 2011/82-2012/189 sayılı kararı onayan Daire’nin 04/07/2013 gün ve 2013/9088-2013/14278 sayılı kararı aleyhinde davalı-karşı davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı- karşı davalı vekili, müvekkilinin mülk sahibi bulunduğu taşınmazda dava dışı Doğuş Otomotiv Servis ve Tic. A.Ş. ile imzaladığı bayilik sözleşmesine istinaden uzun yıllar yetkili satıcı ve servis olarak faaliyet gösterdiğini, müvekkili ile davalı arasında akdedilen 15.08.2007 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile müvekkilinin faaliyet gösterdiği taşınmazın 10 yıllığına davalıya kiraya verildiğini, yine davalı ile akdedilen 20.07.2007 tarihli yetkili satıcılık ve yetkili servis devir sözleşmesi kapsamında müvekkilinin aktifinde kayıtlı yedek parçaları 18.10.2007 tarihinde davalıya teslim ettiğini, ancak davalının devraldığı yedek parçaların bedelini ödemediğini belirterek yedek parçaların aynen iadesine, mümkün olmadığı taktirde yedek parça bedeli 326.000,00 Euro ve % 18 KDV bedeli olan toplam 384.680,00 Euro'nun teslim tarihindeki karşılığı 660.418,62 TL'nin teslim tarihi olan 18.10.2007 tarihinden itibaren işletilecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, karşı dava yönünden, davalının hukuki menfaatinin bulunmadığını belirterek, karşı davanın reddini istemiştir.

Davalı-karşı davacı vekili, mülkiyeti devreden teslimin gerçekleşmediğini, yedek parçalara ilişkin olarak davacıya 200.000 TL ödeme yapıldığını, aynen iade talebini müvekkili tarafından ödenen 200.000 TL'nin iadesi şartı ile kabul ettiklerini belirterek, asıl davanın reddini istemiş, karşı dava olarak, davacı aynen iade talebinde bulunduğundan yedek parça devir bedeline mahsuben ödenen 200.000 TL'nin faiziyle birlikte karşı davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacı vekili, mülkiyeti devreden teslimin gerçekleşmediğini, yedek parçalara ilişkin olarak davacıya 200.000 TL ödeme yapıldığını, aynen iade talebini müvekkili tarafından ödenen 200.000 TL'nin iadesi şartı ile kabul ettiklerini belirterek, asıl davanın reddini istemiş, karşı dava olarak, davacı aynen iade talebinde bulunduğundan yedek parça devir bedeline mahsuben ödenen 200.000 TL'nin faiziyle birlikte karşı davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, aynen iadenin mümkün olmadığı, taraflar arasında akdedilen sözleşme kapsamında 19.09.2007 tarihli dava dışı Doğuş Otomotiv A.Ş'nin satış fiyatları üzerinden yapılan hesaplama kapsamında devir bedelinin 315.399,33 Euro olduğu, yedek parçaların bedelinden davalı-karşı davacı tarafça yapılan ödemenin mahsubu ile tahsil edilemeyen yedek parça bedelinin 200.669,62 Euro olarak tespit edildiği, fatura düzenlenmediğinden bu tutara KDV eklenemeyeceği gerekçesi ile asıl davanın kısmen kabulü ile aynen iade mümkün görülmediğinden 345.272,14 TL'nin 18.10.2007 teslim tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, karşı davanın konusunu oluşturan alacağın asıl davadaki yedek parça devir bedelinden mahsubu yapılmış olmakla, bu dava yönünden ayrıca hüküm kurulmasına yer olmadığına dair verilen kararın taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine karar, Dairemizin 04.07.2013 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davalı-karşı davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı-karşı davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı-karşı davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalı-karşı davacı'dan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 28/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2657, Karar No: 2024/5290, Tarih: 03.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2657 E.  ,  2024/5290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2485 E., 2023/2530 K.

KARAR :Başvurunun kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Biga 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2022/74 E., 2023/99 K.

Taraflar arasındaki torunla kişisel ilişki kurulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; davacıların oğullarının 22.05.2020'de vefat ettiğini, oğullarının vefatından bu yana torunlarını göremediğini, davalı tarafa torunlarını görmek istediklerinde sonuç alamadıklarını, kişisil ilişki kurulması istenilen çocukların babaanne-dede sevgilerin tatma, bir nebze de olsa vefat eden babalarının yokluğunda babasının ailesiyle vakit geçirme, babalarını daha yakından tanıyabilme, onların sevgisini maddî manevî desteğini alabilme babaanne ve dedenin de bu sevgiyi verme haklarının bulunduğunu, bu sebeple müvekkilleri ile torunları arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekilinin cevap dilekçesinde özetle; boşanma davaları devam etmekte iken ... hastalığı sebebiyle hayatını kaybettiğini, iddiaların tamamen asılsız olduğunu, müvekkili ..., çocukları yarı yıl tatilinde babalarını görmeleri için İzmir'e gönderdiğinde, eşi ...'nin rahatsızlanması sebebiyle hastaneye kaldırılmasının ardından çocukların davacılar ve halaları ile beraber kaldığını, ...'nin bu süreçte eşinin rahatsızlandığından asla haberdar edilmediğin ve hiçbir şekilde davacılara ve çocuklara ulaşamadığını, çocuklarıyla her gün konuşan bir anne olarak olaydan duyduğu endişe ile davacıların ev numaralarını ısrarla aramasına rağmen telefonlarına asla cevap verilmediğini ve buna keza oğlu ...'nin de cep telefonuna ulaşamadığını, bunun üzerine ... eşi ...'yi aradığında gülerek dalga geçer bir şekilde "...gör bakalım nasıl oluyormuş..." cevabını alarak çocukları annesine göstermek istemediğini anladığını, oysa müvekkilinin çocukların babası ile ya da eşinin ailesi ile görüşmesi konusunda asla kısıtlamadığını, müvekkilinin çocuklarının babalarıyla sürekli iletişim halinde olmasını istediğinden ve sürekli görüşmelerini sağlamaya çalıştığından her tatilde babalarının çocukları alması için arayan taraf olduğunu, eş ...'nin ise halalarının evde olmadığı ve köyde olduğu bahanesini ileri sürerek çocukları almaktan kaçan taraf olduğunu, çocukların ise halanın ve davacıların birlikte olduğu zaman İzmir'e gitmek istemediğini, çocukların davacıları ve halalarını değil babalarını görmek istediklerini ve babalarıyla vakit geçirmek istediklerini defalarca müvekkili ...'ye söylemelerine rağmen müvekkili taraflar arasındaki ilişkiyi zedelememek için çocukların gitmemek yönündeki ısrarlarına rağmen çocukları davacılar ile görüşmek üzere gönderdiklerini, yarıyıl tatilinde baba ...'nin hastanede yattığı dönemde davacılar ile beraber kalan çocukların sürekli olarak davacılar tarafından müvekkil anne ...'ye karşı "...Anneniz o...pu, halk oyunlarına erkeklerle takılmak için gidiyor, babanız anneniz yüzünden kanser oldu..." gibi bir çok asılsız iddia ile kışkırtıldığını, davacılar tarafından ve anneye karşı cephe almaları istenildiğini, yine davacılarla kaldıkları dönemde çocuklar ... ve ...'nin ekte davacı tarafça sunulan fotoğrafları çekilirken, gülmedikleri için sürekli olarak azarlandığını "...neden gülmüyorsunuz?, gülün..." şeklinde baskılar yapıldığını, tüm bu yarıyıl tatili ardından çocuklar Biga'ya evlerine döndüklerinde İzmir' de yaşadıkları baskı ve korku sonrası çocuklarda psikolojik olarak bir takım korku durumları geliştiğinden müvekkili ... çocukların yalnız kalamama sorunuyla karşı karşıya kaldığını, bu durumu araştırdığında baba ...'nin çocuklara "...pandemide anneniz dışarı çıkarsa polisi ararım..

...neden gülmüyorsunuz?, gülün..." şeklinde baskılar yapıldığını, tüm bu yarıyıl tatili ardından çocuklar Biga'ya evlerine döndüklerinde İzmir' de yaşadıkları baskı ve korku sonrası çocuklarda psikolojik olarak bir takım korku durumları geliştiğinden müvekkili ... çocukların yalnız kalamama sorunuyla karşı karşıya kaldığını, bu durumu araştırdığında baba ...'nin çocuklara "...pandemide anneniz dışarı çıkarsa polisi ararım..." dediğini ve yine çocuklara psikolojik şiddet uyguladığını öğrendiğini, müvekkili hem davacılar hem de babanın yaptığı baskılardan dolayı çocuklarla beraber çok zor zamanlar geçirdiğini, ve sıkıntılı dönemleri atlatmakta çok zorlandığını, müvekkili 2020 Mart ayında karantina sebebiyle okulların kapanmasının ardından eşini arayıp çocukları alabileceğini söylediğini ve eşi ... araba ile gelip Biga'dan çocukları alıp İzmir'e götürdüğünde hala ...' in de İzmir'de olduğunu öğrendiğini, davacılar ... ve ... ve hala ... müvekkilinin oğlu ...'nin sürekli telefonunu alıp mesajlarını kontrol edip ...'yı sürekli korkuttuğunu ve müvekkili, kızı ... ile telefonda konuştuğu esnada ağlayarak "...anne bizi buradan kurtar, seni çok özledim. Uyayamıyorum..." diye feryat ettiği esnada hala ... çocuklara bağırarak "...Sizi babanıza söyleyeceğim. Nasıl böyle konuşursunuz?..." diyerek tehdit ettiğini, çocukların daha da korkmasına sebep olduğunu, davacıların bu olayları daha da abartarak baba ...'ye anlatmasının ardından baba çocuklara "...bir daha böyle konuşursanız sizi annenize götürmem..." diyerek çocukları tehdit ettiğini ve çocukların psikolojilerine daha da zarar verdiğini, müvekkilinin eşi ..., yaşadığı hastalık sürecinden dolayı sağlıklı düşünemediği için bu tarz tehditlerle küçük çocuklarına büyük zarar verdiğini, müvekkili tüm bu olaylar neticesinde eşi ...'ye çocukları getirmesini söylediğini ancak ...'nin çocukları gelip müvekkilinin abisinin alabileceğini yoksa çocukları getiremeyeceğini söylediğini, bu durumun üzerine müvekkilinin çocukları gidip kendisi aldığını, çocukların ağlayarak "...Bir daha asla buraya gelmek istemiyoruz anne..." diye başlayan cümlesinin devamında tüm yaşadıkları korkuları, davacıların sürekli annelerini kötülediğini ve onların hakaret, tehdit, aşağılama ihtiva eden cümlelerine karşı hiçbir şey diyemediklerini anlattığında, müvekkili anne olarak son derece üzüldüğünü ve bir daha çocuklarını davacılar ile görüşmek üzere asla yalnız göndermeyeceğini söylediğini, müvekkilinin çocuklarını aldığında, çocukların babaları ...'nin çocuklara ayakkabı almak için halaları ...'e kredi kartı verdiğini ve halanın da "...artık şifreyi öğrendim kartı abime vermem..." dediğini duyduklarını, nitekim müvekkilinin eşi ...'nin vefat ettiği gece itibariyle ortak çocukların altın hesapları ve maaş hesaplarındaki paraların davacılar tarafından peyderpey çekildiğini, bu hususta müvekkilince Menemen Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2020/5601 numaralı soruşturma dosyası ile şikayette bulunulduğunu, müvekkili ve muris ..