muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4325, Karar No: 2023/1350, Tarih: 09.05.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili; müteveffanın davalı şirkete ait Fuar Hastanesine giriş yaptığı andan AKÜ Araştırma Hastanesine gönderildiği ana kadar geçen süreçte uygulanan teşhis ve tedavi işlemlerinin tamamının tıbbi kurallara aykırı olduğunu, müteveffanın, davalı doktorun kusurlu davranışları neticesinde vefat ettiğini, bu nedenle davalıların maddi tazminattan sorumlu tutulması gerektiğini, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunun eksik ve hüküm kurmaya elverişli olmadığını zira; müteveffanın hastaneye giriş yapmasından sonraki süreçte gerek durumu kötüleşmeden önce, gerekse durumu kötüleştikten sonra uygulanan teşhis ve tedavi işlemlerinin tıbbi kurallara uygun olup olmadığı, davalı doktorun gelişen komplikasyonu zamanında fark edip etmediği, fark etti ise gerekli ve doğru tıbbi önlemleri alıp almadığı, komplikasyon yönetiminin iyi yapılıp yapılmadığı, müdahalelerin tıbbi standarda uygun şekilde yapılıp yapılmadığı hususlarında rapor düzenlenmediğini, mahkemece hüküm altına alınan manevi tazminat miktarlarının fahiş şekilde düşük olduğunu, davacıların çekmiş olduğu elem, ızdırap ve manevi zararı karşılamaya elverişli olmadığını, manevi tazminatın reddine karar verilen kısım yönünden kararın düzeltilmesi gerektiğini belirterek istinaf talebinin kabulü ile kararın kaldırılmasını istemiştir.

Davalı ... vekili; dava konusu olaya ilişkin ceza yargılamasında davalının beraat ettiğini ve kararın istinaf incelemesinden geçerek kesinleştiğini, dava konusu olay ile davalıya yüklenen kusurlar arasında uygun illiyet bağının bulunmadığının tespit edildiğini, uygun illiyet bağının tazminat istemlerinde bulunması gereken bir unsur olduğunu, davalı doktorun tıp kurallarına aykırı eylemi olmadığını, bu nedenle davanın tümden reddinin gerektiğini, davada reddedilen maddi tazminat talebi için iki ayrı vekalet ücretinin verilmesi gerektiğini, manevi tazminat davasında ise reddedilen kısım için eksik vekalet ücretine hükmedildiğini belirterek kararın kaldırılarak davanın tümden reddine ve vekalet ücretine ilişkin hususların düzeltilmesini istemiştir.

Davalı ...vekili; mahkemece alınan adli tıp raporu ve bilirkişi heyet raporu ile illiyet bağı bulunmadığının kabul edilmesine rağmen kendi içinde çelişkili olacak şekilde kararda manevi tazminata hükmedildiğini, davada mütevaffanın ölümü ile davalılara yüklenen kusur arasında uygun illiyet bağı bulunmadığından davanın tümden reddinin gerektiğini, davacılara manevi tazminatın ayrı ayrı hükmedildiğinden reddedilen manevi tazminat miktarı yönünden her davacı yönünden reddedilen manevi tazminat yönünden karşı vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, her iki davalı tarafa ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, iki taraf için tek vekalet ücretine hükmedilmesinin de usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılarak davanın tümden reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; gerek maddi gerekse manevi tazminat talepleri yönünden davalı doktorun ve hastaneye yüklenen kusurlu eylem ile davalılar ... ve ...'in çocuklarının vefatı arasında illiyet bağı kurulamayacağı, maddi tazminat talebinin reddine karar verildiğine göre yine aynı gerekçe ile manevi tazminat talebinin de reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek davacıların istinaf başvurularının esastan reddine, davalıların istinaf başvurularının ayrı ayrı kabulü ile ilk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili; istinaf nedenlerine ek olarak, davalıların hatalı ve yetersiz sağlık hizmetleri neticesinde davacıları manevi yönden zarara uğrattıklarının sabit olduğu, manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bu durum dikkate alınmayarak illiyet bağı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıların çocuğunun davalı hastanede davalı doktorun tedavi işlemi sonrasında müteveffa çocuğun durumunun kötüleşmesi nedeniyle sevk edildiği hastanede ölmesi sonucu uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Vekâlet sözleşmesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 502 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıların çocuğunun davalı hastanede davalı doktorun tedavi işlemi sonrasında müteveffa çocuğun durumunun kötüleşmesi nedeniyle sevk edildiği hastanede ölmesi sonucu uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Vekâlet sözleşmesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 502 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir.

2. Vekil, vekalet görevine konu işi görürken yöneldiği sonucun elde edilmemesinden sorumlu değil ise de, bu sonuca ulaşmak için gösterdiği çabanın, yaptığı iş ve işlemlerin, davranışların özenli olmayışından doğan zararlardan dolayı sorumludur. Mesleki iş gören vekil özenle davranmak zorunda olup, en hafif kusurundan bile sorumludur. O nedenle doktor ve hastanenin meslek alanı içinde olan bütün kusurları hafif de olsa sorumluluğun unsuru olarak kabul edilmelidir. Vekil, hastanın zarar görmemesi için, mesleki tüm şartları yerine getirmek, hastanın durumunu tıbbi açıdan zamanında ve gecikmeksizin saptayıp, somut durumunun gerektirdiği önlemleri eksiksiz bir şekilde almak, uygun tedaviyi de yine gecikmeden belirleyip uygulamak zorundadır. Asgari düzeyde dahi olsa bir tereddüt doğuran durumlarda, bu tereddütü ortadan kaldıracak araştırmaları yapmak ve bu arada da koruyucu tedbirleri almakla yükümlüdür. Çeşitli tedavi yöntemleri arasında bir seçim yapılırken, hastanın ve hastalığın özellikleri göz önünde tutulmak, onu risk altına sokacak tutum ve davranışlardan kaçınmak ve en emin yol seçilmek gerekir. Gerçekten de müvekkil (hasta) mesleki bir iş gören vekilden, tedavinin bütün aşamalarında titiz bir ihtimam ve dikkat beklemek hakkına sahiptir. Gereken özen görevini göstermeyen vekil, TBK 510 (BK 394/1) maddesi hükmü uyarınca, vekaleti gereği gibi ifa etmemiş sayılmalıdır. Aynı hususlar adam çalıştıran sıfatı ile doktorun görev yaptığı sağlık kuruluşları için de geçerlidir. (Dairenin 07.12.2022 tarihli,2022/5767 E., 2022/9263 K. sayılı kararı, 26.01.2022 tarihli ve 2021/5385 E., 2022/462 K. sayılı kararı, 23.06.2020 tarihli ve 2020/1255 E., 2020/5068 K. sayılı kararı)

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen karara esas alınan 03.02.2021 tarihli bilirkişi raporunda ve ceza yargılaması sırasında alınan Adli Tıp Kurumu raporunda; müteveffa çocuğun davalı hastaneden daha donanımlı hastaneye sevk edilmesi koşullarının ve dolayısıyla davalı doktorun eyleminin tıp kurallarına uygun olmadığı, ancak meydana gelen ölüm olayı ile eylem arasında illiyet bağı kurulmadığı belirtilmiştir. Gerek maddi gerekse manevi tazminata hükmedilebilmesi için ortada hukuka aykırı bir eylem, bir zarar, bu zarar ile eylem arasında illiyet bağı ve kusur bulunmalıdır. Hemen belirtmek gerekir ki, tazminat hukukunda sorumluluktan söz edilebilmesi için, sadece eylemin yasaya veya sözleşmeye aykırı olması yeterli olmayıp, eylem sonucunda bir zararın da doğmuş olması ve zararla eylem arasında uygun illiyet bağının da bulunması gereklidir. Somut olayda meydana gelen ölüm ile eylem arasında illiyet bağı bulunmadığının tespiti dikkate alındığında, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre davacıların temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince verilen 16.03.2022 tarihli ve 2021/1981 E., 2022/405 K. sayılı kararın ONANMASINA,

8.400 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınıp, davalılara verilmesine,

Dosyanın Afyonkarahisar 2. Asliye Hukuk Mahkemesine (Tüketici Mahkemesi), kararın bir örneğinin kararı veren Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

09.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2236, Karar No: 2018/5380, Tarih: 12.12.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/2236 E.  ,  2018/5380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Gebe olduğu bilinen kadını töre saikiyle öldürme

HÜKÜM :TCK.nin 82/1-f-k, 53. maddeleri uyarınca; ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına yönelik istinaf başvurusunun incelenmeksizin iadesine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar ...hakkında gebe olduğu bilinen kadını töre saikiyle öldürme suçuna azmettirme, sanık... hakkında gebe olduğu bilinen kadını töre saikiyle öldürme, suça sürüklenen çocuklar ... hakkında gebe olduğu bilinen kadını töre saikiyle öldürme suçuna yardım ve nitelikli cinsel saldırı suçundan yargılamalarının yapıldığı ve bir kısım sanıklar hakkında mahkumiyet, bir kısım sanıklar ve suça sürüklenen çocuklar hakkında beraat kararları verilen Batman 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 09.12.2015 tarih ve 2014/182 Esas, 2015/377 Karar sayılı dosyası ile aynı olay nedeniyle yargılanan ancak yakalanamaması nedeniyle hakkında gebe olduğu bilinen kadını töre saikiyle öldürme suçundan açılan davasının tefrikine ve 05.05.2017 tarihinde yakalanması üzerine yapılan yargılama neticesinde Batman 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/06/2017 tarih ve 2015/343 Esas, 2017/171 sayılı Kararıyla mahkumiyetine karar verilen sanık ... hakkındaki temyize konu bu dosya arasında fiili ve hukuki irtibat bulunduğundan, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yönünden delillerin birlikte değerlendirilmesi amacıyla her iki dosyanın birleştirilirek görülüp yapılan yargılama sonucuna göre karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen ve re'sen de temyize tabi hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.12.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2790, Karar No: 2011/5995, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/2790 E.  ,  2011/5995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'nin beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

07.01.2009 tarihinde borçlu işyerinin ticaret sicilinde kayıtlı olduğu adresinde yapılan haciz işlemi sırasında, düzenlenen tutanağa göre, kayıtlı adresten taşındığı belirtilmiş olup, adresten taşınmanın tek başına ticareti terk sayılamayacağının kabulü nedeniyle, şikayetin süresinde olduğu sonucuna varılmıştır. Ancak;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varılmıştır.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3587, Karar No: 2018/17138, Tarih: 11.10.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/3587 E.  ,  2018/17138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın ... yönünden husumetten reddine, ... yönünden kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar ile davalılardan ... vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece ... hakkındaki davanın husumetten reddine, ... aleyhine açılan davanın ise kabulüne karar verilmiş; hüküm davacılar vekili ile davalılardan ... vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 13902 parsel sayılı taşınmaz ile somut emsal taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokağın 2013 yılında, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Müdürlüğünden getirtilerek bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden ve dava konusu taşınmazın geldisi olan 502 parselden 1984 yılında yapılan ifraz işlemi sonucunda yola terk edilen 2.635 m2’lik kısmın bedelsiz terk olup olmadığı araştırılıp, bedelsiz terk ise dava konusu taşınmazın imar parseli kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile dava konusu taşınmazı imar parseli olarak kabul eden rapor doğrultusunda yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığı gibi,

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde olması gerektiği ve dava konusu taşınmazın bulunduğu ... ilçesi, ... mahallesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğal olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu yönteme uyulmadan başka bir ilçede bulunan taşınmaz emsal alınmak suretiyle değer biçildiğinden yapılan karşılaştırma inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar ile davalı ... vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle H.U.M.K’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.