muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4869, Karar No: 2021/4174, Tarih: 17.02.2021

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 5189 Sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 Sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 Sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı,buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamayacağı, nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kısmen kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 17/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11781, Karar No: 2012/46266, Tarih: 25.12.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/11781 E.  ,  2012/46266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocukların cezalandırılmasını isteyen müşteki kurumun davaya katılması hususunda bir karar verilmemiş ise de; suçtan zarar gören müşteki kurumun 5271 sayılı CMK'nın 260/1. maddesine göre, sanıklar hakkında kurulan hükmü temyize hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-Tehdit suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz incelemesinde;

5271 Sayılı CMK'nın 231.maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı kanunun 231/12. maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığından 5271 Sayılı CMK'nın 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağından, temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile görevli ve yetkili ilk derece mahkemesince itiraz konusunda inceleme yapılması için, dosyanın incelenmeksizin iade edilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

2-Kamu malına zarar verme suçundan verilen beraat kararlarına yönelik temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Suça sürüklenen çocukların, tadilatta bulunan ve halihazırda boş olan İl Özel İdaresi binasına tuvalet ihtiyaçlarını gidermek üzere girdikleri, bu sırada, binanın bekçisinin çocukları görmesinden sonra çocukların binanın ikinci katına çıktıkları, bekçinin yukarı çıkması üzerine çocuklardan ...'ın, odadaki camdan kaçmaya çalıştığı, bu sırada camın kırıldığı, kırılan camdan dışarı çıktığı, arkasından diğer çocuğun aynı yerden çıktığı, bina şantiye sorumlusu Selçuk Alattin Balıkçı, söz konusu camların zaten değiştirilecek olan eski camlar olduğunu, kurumun herhangi bir zararının bulunmadığını belirttiği, kurum vekilinin şikayetçi olduğu olayda, ...'ın suç işleme kastıyla hareket etmediği, ...'in de suça karışmadığı ve suçu işlediğinin sabit olmadığı gerekçelerine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, müşteki vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 25/12/2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Özel idare binasında bekçi olarak görev yapan ...'ın; "Binanın camlarının kırıldığını duyup gidip baktığımda sanıkları gördüm. Camı neden kırıyorsunuz? deyince ikinci kata kaçtılar. Peşlerinden gittiğimde bana bıçak çektiler." şeklindeki beyanı,

Olay yeri inceleme tutanağındaki; "Binanın zemin katında bulunan pencere camının kırık olduğu"na dair tespit,

Temyiz inceleme kapsamı dışında kalan ve bıçakla tehdit suçunun faili olan suça sürüklenen çocuk ...'in soruşturma aşamasındaki; "Oradan geçerken özel idare işhanının olduğu yerde arkadaşım ...'ın ağladığını gördüm. Kendisinin ayağa kalkmasına yardım ettim. Polisler bizi alıp götürdü" şeklindeki, yargılama aşamasında ise; "Arkadaşım ... sıkışmıştı. il özel idaresine gitmiştik. Ben dışarda bekliyordum. Bekçi gelip kapıyı üzerime kilitledi. Dışarı çıkmaya çalıştık. O gün ikimizde bali çekmiştik. ... pencereyi açmaya çalışırken pencere kırıldı." şeklindeki savunmaları,

Suça sürüklenen çocuk ...'ın soruşturma aşamasındaki; "Olay günü evime gidiyordum. Çişim gelince işhanının açık olan ön kapısından içeri girdim. Tuvalet ihtiyacımı giderdim. Bekçi gelip ayağıma demir çubukla vurdu. Ben üst kata kaçtım. Ikinci kattaki pencereden atladım, yerde kıvranırken İbrahim geldi. Bu esnada polisler gelip bizi götürdüler." şeklindeki ve yargılama aşamasındaki inkara yönelik savunmaları birlikte değerlendirildiğinde;

Suça sürüklenen çocuğun kamu kurumuna ait binanın penceresinin camını kasten kırdığı açıkça anlaşıldığı halde, mahkumiyeti yerine beraatına karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Nitekim mahkeme bekçinin (müşteki) beyanına itibar edip, tehdit suçunu kabul etmesine rağmen, mala zarar verme suçu yönünden, müşteki beyanına itibar etmeyerek çelişkiye düşmüştür. Üstelik dosyada camın, suça sürüklenen çocuğun pencereden atlaması sırasında kırıldığına ilişkin bir beyan bulunmadığı halde mahkeme bu gerekçeye dayanarak suçun unsurlarının oluşmadığı sonucuna varmıştır. Kaldı ki kırılan pencere camı giriş katında bulunurken suça sürüklenen çocuk ikinci kattan atladığını iddia etmiştir. Bu durumda mahkemenin gerekçesinin hiç bir dayanağı yoktur. Olay yeri inceleme tutanağında "kapının zincirle kilitli olduğu, kırılan pencerenin kasasında da kırık olduğu" vurgulandığına göre, bekçinin beyanı tespit tutanağı ile de doğrulanmaktadır.

Anlatılan gerekçelerle suça sürüklenen çocuğun beraatine ilişkin kararın bozulması yerine dosyadaki anlatıma da uygun düşmeyen gerekçelerle "onama kararı verilmesi" şeklindeki çoğunluk görüşüne muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2015/9769, Karar No: 2016/112, Tarih: 11.01.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/9769 E.  ,  2016/112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalıya ait ve dava dışı sürücünün sevk ve idaresindeki aracın davacı nezdinde kasko sigorta poliçesi ile sigortalı iken trafik kazası yaptığını, sigortalı araçta oluşan 2.415,00 TL hasar bedelinin sigortalısına 03/07/2013 tarihinde ödendiğini, ancak sonradan davalının oto kiralama işi yaptığını ve sigortalı aracın da ticari amaçlı kullanıldığını öğrendiklerini, teminat harici bu husus nedeniyle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile sigortalısına ödediği 2.415,00 TL tazminat alacağının ödeme günü olan 03/07/2013 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; kaza tarihinde aracı arkadaşına emaneten verdiğini, asla kiralanmadığını, müvekkilinin oto kiralama işi yaptığı ancak kiralama işinde kullandığı araçlarını ticari amaçla kullanıldığı bilgisi verilmek sureti ile sigortalarını yaptırdığını, açıklanan nedenlerle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, sigortalı aracın kiralık araç olarak kullanıldığının davacı tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle hasarın teminat kapsamında olduğu belirtilerek bilirkişi raporu doğrultusunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 11.1.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/29301, Karar No: 2022/7861, Tarih: 18.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/29301 E.  ,  2022/7861 K.**

**"İçtihat Metni"**

5253 sayılı Dernekler Kanunu'na muhalefet eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında 1.586,16 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair ... Kaymakamlığının 15/09/2020 tarihli ve 02 sayılı idarî para cezası kararına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 21/01/2021 tarihli ve 2020/3786 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 12/07/2021 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/09/2021 tarihli ve KYB. 2021/94596 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, dernek gelirlerinin tahsilinde kullanılan alındı belgelerinin üzerinde ödenti veya bağışta bulunan gerçek kişilerin T.C. kimlik numaralarının ve tüzel kişilerin vergi numaralarının yazılmadığından bahisle idari para cezası uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakta ise de;

1-5253 sayılı Kanunun 17. maddesinde yer alan "Derneklerin iş ve işlemlerinde, bu Kanun ve 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu ile bunlara dayanılarak çıkarılan yönetmeliklerin hükümlerine aykırılık tespit edilmesi halinde, konusu suç teşkil etmeyen hata ve noksanlıkların mülkî idare amirinin yazılı istemi üzerine, ilgili dernek tarafından otuz gün içerisinde giderilmesi zorunludur." şeklindeki düzenleme uyarınca, eksiklikler bakımından ilgili derneğe hata ve noksanlıkların giderilmesi için belirtilen süre verilmesine rağmen hata ve eksikliğin giderilmemesi halinde idari yaptırım kararı verilebileceği, inceleme konusu dosyada kabahate konu eksiklik ile ilgili mülkî idare amirinin bu şekilde bir bildiriminin olmadığı,

2-5253 sayılı Kanunun 32/d. maddesinde"Derneğe ait tutulması gereken defter veya kayıtları tutmayan veya tasdiksiz defter tutan dernek yöneticileri üç aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Bu defter ve kayıtların usulüne uygun tutulmaması halinde dernek yöneticilerine ve defterleri tutmakla sorumlu kişilere beşyüz Türk Lirası idarî para cezası verilir. Adına yetki belgesi düzenlenmediği halde gelir toplayanlar ile bilerek bu şekilde gelir toplanmasına izin veren yönetim kurulu üyelerine bin Türk Lirası idarî para cezası verilir" ve Dernekler Yönetmeliğinin 45. maddesinde yer alan "Alındı belgeleri, sabit boyalı sert veya sivri uçlu tükenmez kalemle okunaklı bir biçimde silintisiz ve kazıntısız olarak doldurulur. " şeklinde yer alan düzenlemelere nazaran, gerçek kişilerin T.C. kimlik numaralarının, tüzel kişilerin de vergi numaralarının alındı belgesinde yer almasının zorunlu olduğuna dair bir hüküm bulunmadığı gibi yer almamasının da yaptırıma bağlanmadığı; alındı belgesinde doldurulması gereken kısımlara dair açık bir düzenlemeye yer verilmediği, sadece alındı belgesinin şeklen nasıl doldurulacağına ilişkin yönteme dair açıklamaya yer verildiği, ayrıca bağışçı olan ve dernek kayıtlarında kişisel bilgileri sınırlı bir şekilde bulunan şahıslara ilişkin özel bilgi mahiyetindeki T.C. kimlik ve vergi numaralarına ulaşılmasının hayatın olağan akışına da uygun olmadığı,

3-5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 17/7. maddesinde yer alan “İdarî para cezaları her takvim yılı başından geçerli olmak üzere o yıl için 4.1.1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununun mükerrer 298 inci maddesi hükümleri uyarınca tespit ve ilân edilen yeniden değerleme oranında artırılarak uygulanır. Bu suretle idarî para cezasının hesabında bir Türk Lirasının küsuru dikkate alınmaz. Bu fıkra hükmü, nispi nitelikteki idarî para cezaları açısından uygulanmaz.” şeklindeki yasal düzenlemeler uyarınca, 5253 sayılı Kanunun 32/d. maddesi kapsamında verilecek idari para cezalarının yeniden değerlendirme oranında artırılarak uygulanması gerektiği, somut olayda, kabahatlinin 2018 ve 2019 tarihli eylemleri sebebiyle hakkında işlem yapıldığı nazara alındığında, kabahat fiilinin işlendiği 2018 ve 2019 yılı için tespit edilen yeniden değerleme oranına göre hesaplama yapılarak idari para cezası belirlenmesi gerekirken, idari para cezasının 2020 yılı tarifesinde belirlenen miktar üzerinden düzenlenerek fazla ceza tayinine neden olunduğu gözetilmeden başvurunun kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dernekte yapılan denetim sonucunda düzenlenen raporun tarihi, Dernekler Yönetmeliği'nin 45. maddesine eklenen 4. fıkranın yürürlük tarihi olan 09.07.2020 tarihinden sonra ise de, idari para cezasına konu makbuzların anılan hükmün eklendiği tarihten önce düzenlendikleri anlaşılarak yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki hususlar yerinde görüldüğünden ... Sulh Ceza Hakimliği'nin 21/01/2021 tarihli ve 2020/3786 değişik iş sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, muteriz hakkında uygulanan idari para cezasının kaldırılmasına, 18.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/820, Karar No: 2008/1118, Tarih: 07.02.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/820 E.  ,  2008/1118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kulu Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :31.10.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Tanınması istenen yabancı mahkeme kararında tarafların müşterek milli hukuku olan Türk Hukukunun uygulanmadığı; dava ve boşanma nedeninin Türk Hukukunda bulunmadığı, bu hali ile söz konusu boşanma kararının kamu düzenine aykırı olduğu gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Yabancı mahkemenin Türk hukukunu uygulamaması veya yanlış uygulaması başlı başına kamu düzenine açık aykırılık oluşturmaz ve tanımaya da engel teşkil etmez. Türk hukuk düzeninin temelini teşkil eden ve kendisinden vazgeçilmeyecek normlarının ihlal edilmesi halinde kamu düzeninin açıkça ihlal edildiğinden sözedilebilir. Davalı, Türk hukukunun uygulanmadığı yahut yanlış uygulandığını ileri sürerek yabancı mahkeme önünde istinaf yahut temyiz yoluna da başvurmamıştır. Bu durum karşısında tanımanın koşulları gerçekleşmiştir. Davanın kabulü gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 07.02.2007 per.
Yargıtay — Esas No: 2012/19535, Karar No: 2013/12638, Tarih: 07.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/19535 E.  ,  2013/12638 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve kabule göre; sanık sürücü ...'ın yönetimindeki otobüsün karter tapasının düşmesiyle motor yağının yola akması ve yolun yüzeyine yayılması sonucu meydana gelen zincirleme trafik kazasında, İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin 25.05.2009 tarihli raporunda; kazanın otobüsün motor kısmında oluşan teknik bir arıza nedeniyle yola dökülen yağ nedeniyle oluştuğu, yağ basıncının tamamen yağ bittikten sonra belli olabileceği dikkate alındığında sanık sürücü ...'a kusur izafe edilemeyeceğinin belirtilmesi; İstanbul Teknik Üniversitesinde görevli üç öğretim üyesi tarafından hazırlanan 21.01.2010 tarihli bilirkişi raporunda; motor yağının yola akmasına neden olan karter tapasının düşmesinin teknik arıza olduğu, sanık ...'ın ... sürücüsü olup, aracın bakımından sorumlu tutulamayacağı da nazara alındığında kazanın oluşumunda kusurunun bulunmadığı açıklamalarına yer verilmesi, her iki raporu düzenleyenler arasında makine mühendisi bilirkişilerin de bulunması, söz konusu otobüse ait motorlu ... tescil belgesi içeriğine göre; 1990 model aracın sahibinin Rahmi Yavuz, trafiğe çıkış tarihinin 04.06.2007 ve ilk muayene geçerlilik süresinin 01.06.2008 tarihi olması karşısında, tebliğnamedeki “...sanığın, söz konusu aracın bakımından sorumlu olup olmadığı, söz konusu otobüsü sürekli olarak kullanıp kullanmadığı, aracın periyodik bakımlarının yaptırılıp yaptırılmadığı hususlarında gerekli araştırmaların yapılmaması, Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen raporun düzenleyicileri arasında makine mühendisinin bulunmayışı da gözetildiğinde kartel tapasının düşmesi sonucu motordan aşırı miktarda yağın boşalmasının ... göstergelerine yansıyıp yansımayacağı konusunda yeterli araştırmalar yapılamaması suretiyle...” sanık ... hakkında eksik incelemeye dayalı olarak beraat kararı verildiği düşüncesiyle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanıkların taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin kusur durumuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükümlerin kısmen isteme uygun olarak ONANMASINA, 07.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18263, Karar No: 2022/456, Tarih: 10.02.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/18263 E.  ,  2022/456 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.07.2018, 25.10.2019 (Ek Karar) tarih ve 2017/139 - 2018/241 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne bilerek isteyerek yardım etme

Hüküm : TCK'nın 314/3 ve 220/7 maddeleri yollamasıyla

TCK'nın 314/2, 220/7(2. Cümle), 3713 sayılı Kanunun

5/1, TCK'nın 62/1, 53, 63 maddeleri uyarınca

mahkumiyetine dair karara yönelik yapılan istinaf

başvurusunun esastan reddine dair karar

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi 07.10.2021 tarih ve 2017/139 - Ceza Dava Dosyası nolu "Yargıtay 16. Ceza Dairesine hitaben" göndermiş olduğu yazısı ile;

"Dairemizin 27.05.2021 tarih ve 2019/5565 esas, 2021/3497 sayılı kararında dosya sanıklarından olan ... hakkında 7188 sayılı Kanun kapsamında temyiz incelemesi yapılmadığını",

Belirterek sanık ... hakkında bir karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

Bu amaçla dosyanın tekrar Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yollanması üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı dosya hakkında, karar düzeltme bölümünden yeni bir tebliğname numarası vermiş, düzenlemiş olduğu 11.11.2021 tarih ve 2021/125254 numaralı tebliğname ile de "sanık tarafından yerel mahkemeye sunulan temyiz dilekçesinin gerekçesiz olduğundan" bahisle temyiz isteminin reddine dair karar verilmesi istenilmiştir.

UYAP kayıtlarına göre dosya üzerinde yapılan incelemede;