muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5546, Karar No: 2013/2471, Tarih: 26.03.2013

Türk Dil Kurumu Türkçe Sözlüğü'nde "töre" kelimesinin; "bir toplulukta benimsenmiş, yerleşmiş davranış ve yaşama biçimlerinin, kuralların, görenek ve geleneklerin, ortaklaşa alışkanlıkların, tutulan yolların bütünü, adet, bir topluluktaki ahlaki davranış biçimleri, adap" olarak tanımlandığı, ayrıca "saik" kelimesinin, "sebep, güdü, kasta öngelen ve onu hazırlayan düşünce", "öldürmenin töre saikiyle gerçekleştirilmesinin" ise "öldürmeye yönelik kastın, töre anlayışının etkisi altında şekillenmesi" anlamlarına geldiği, genelde iyi davranış biçimlerini ifade etmek için kullanılan "töre" kavramının zaman zaman "kötü" davranış biçimlerini ifade etmek için de kullanılabildiği, bu anlamda, Türk Ceza Kanunu'nun 82. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendinin konusunu oluşturan "töre"nin, "belli bir davranışı gerçekleştirenin veya belli bir yaşam biçimini tercih edenlerin öldürülmesini gerektiren", "kötü bir töre"yi ifade ettiği, bir davranışın töreden kaynaklandığını söyleyebilmek için, bu davranışın "bir toplulukta genel olarak benimsenmiş, yerleşmiş yaşam biçimlerinden veya değer yargılarından kaynaklanmasının" gerekli olduğu, yasal düzenlemede geçen "saik" kelimesinin, öldürme fiilinin fail tarafından "başka her türlü etkiden uzak olarak sırf toplumda benimsenmiş olan genel bir davranış veya yaşam biçimine aykırı davranılmış olmasını cezalandırmayı görev addedip onun etkisiyle" işlenmesini, başka bir deyişle, "öldürme kastının, kötü törenin etkisiyle oluşması lüzumunu" ifade ettiği, bu durumdaki failin "öldürme eylemini" gerçekleştirirse toplum tarafından "saygınlık" ile ödüllendirileceğini, gerçekleştirmediği takdirde ise "kınanacağını" düşünmesi ve bu eylemi saygınlık kazanmak ya da kınanmamak için işlemesi gerektiği,dolayısıyla "töre saikiyle öldürme"den bahsedilebilmesi için, öncelikle mağdurun "toplumda genel olarak benimsenmiş olan bir davranış veya yaşam biçimine aykırı davranmış olmasının, ikinci olarak bu aykırı davranışın "ölümle" cezalandırılması gerektiğinin o toplumda yaşayanlar tarafından beklenen bir tepki olduğunun kabul edilebilmesinin, üçüncü olarak ise öldürme fiilinin fail tarafından toplumun öldürme beklentisinin yönlendirmesiyle sırf aykırı davranışın cezalandırılması görevi üstlenilerek işlenmesinin" şart olduğu, burada "toplumdan" kastedilenin "tüm ülke" olabileceği gibi "köy, mahalle, geniş aile gibi" küçük bir topluluk da olabileceği, "töre saikiyle öldürme" suçunun oluşması açısından bunlar arasında fark bulunmadığı,

Bu açıklamalar ışığında, somut olayda;

Bu açıklamalar ışığında, somut olayda;

Sanığın, kendisi Türkiye'de olmadığı dönemde Nesrullah isimli kişiyle birlikte yaşayıp evlilik dışı çocuk doğuran eşini önce para karşılığında afetmiş olmasına rağmen, daha sonra ailesinin ve aşiretinin kendi yaşam biçimlerine aykırı davranan Hatun'un öldürülmesi gerektiği yönündeki yoğun baskısına dayanamayarak, sırf bu toplumsal beklentiyi karşılıksız bırakmamak, içinde bulunduğu topluluk tarafından kınanmamak ve hatta onlar tarafından takdir edilmek için maktulü töre saikiyle öldürdüğü anlaşıldığı halde, TCK'nun 82/1-a-d-k maddeleri uyarınca töre saikiyle tasarlayarak eşini öldürme suçu yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde tasarlayarak eşini öldürme suçundan TCK.nun 82/1-a-d maddeleri uyarınca hüküm kurulması;

B) Gerekçeli hükmün 6.sayfasında yer alan “delillerin değerlendirilmesi ve gerekçe” başlığı altındaki olayın kabulüne ilişkin bölümün eksik bırakılması suretiyle yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması;

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ve müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede ileri sürdüğü temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamadeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 26/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

26/03/2013 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı M. K.'ün huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık T.. G.. müdafii Avukat L. E. G.'ün yokluğunda 28/03/2013 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2011/7103, Karar No: 2012/2857, Tarih: 28.02.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/7103 E.  ,  2012/2857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerlerin 3402 sayılı Yasanın Ek 4. maddesi uyarınca yapılan kadastrosu sırasında, Sakarya Kadastro Müdürlüğünce, ... ilçesi ... köyü 125 ada 2 parsel sayılı 392,21 m² yüzölçümündeki taşınmaz 6831 sayılı Yasanın 2/B maddesi gereği orman niteliğini kaybedip, orman kadastro komisyonlarınca orman alanı dışına çıkarılan yerlerden olduğu ancak taşınmazın Karasu Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/25 esas sayılı dosyası ile mülkiyete yönelik olarak davalı olduğu belirtilerek parselin kullanıcısının ve malikinin mahkemece belirlenmesi için tutanağın malik ve beyanlar hanesi boş bırakılarak kadastro tutanak aslı 3402 sayılı Yasanın 5. maddesine istinaden kadastro mahkemesine gönderilmiştir. Mahkemece, orman kadastrosu ve 2/B çalışmalarına ilişkin dava 6 aylık askı ilanından sonra açıldığı için Kadastro mahkemesinin görevli olmadığı ve mülkiyete ilişkin davanın Asliye Hukuk Mahkemesinde karara bağlanması gerektiği, Sakarya Kadastro Müdürlüğünce, Kadastro Kanununun Ek 4. maddesine göre yapılan çalışmalar aynı maddenin ikinci fıkrasına göre ikinci kadastro sayılmaz hükmünde olduğundan bu çalışmalarda düzenlenen tutanaklar Kadastro Kanunu'nun 5. maddesine göre Kadastro Mahkemesine gönderilecek dosyalar olmadığı ve Asliye Hukuk Mahkemesinde derdest olan 2001/25 esas sayılı dava dosyası neticelenmeden, gerçek malik belirlenmeden Kadastro Kanunu'nun EK 4'üncü maddesi uygulaması yapılamayacağı ve EK 4'e göre sadece mülkiyeti Hazine'ye ait olan yerlerde bu çalışmalar yapılabileceği gerekçeleriyle duruşma açılmadan tensiple Konacık köyü 125 ada 2 parselin 3402 sayılı Yasanın Ek - 4. maddesine göre düzenlenen kadastro tutanağının iptaline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3402 sayılı Yasanın ek 4. maddesine göre yapılan kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Yasaya göre 1952 yılında yapılıp kesinleşen orman tahdidi bulunmaktadır. Daha sonra 1978 yılında 1744 sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması yapılmış ve 1989 yılında henüz sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları yapılarak 16/10/1990 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

Dava, 3402 sayılı Yasanın ek 4. maddesine göre yapılan kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Yasaya göre 1952 yılında yapılıp kesinleşen orman tahdidi bulunmaktadır. Daha sonra 1978 yılında 1744 sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması yapılmış ve 1989 yılında henüz sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları yapılarak 16/10/1990 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

Kadastro Müdürlüğü tarafından Karasu ilçesi, Konacık köyünde 3402 sayılı Yasanın ek 4. maddesine göre yapılan kadastro sırasında, dava konusu taşınmazın tutanağının edinme sütununda, Konacık köyü, P.II ve P.III numaralı 2/B bloklarının bir kısmının, halen 2/B kadastro çalışmalarında 115-116-117-118-125-126-127-129-130-131-132 ve 133 sayıları ile numaralandırılan adaların tümünün, Karasu Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/25 esas sayılı dosyasında mülkiyete yönelik olarak davalı olduğu belirtilerek tutanağın malik ve beyanlar hanesi boş bırakılarak tespit edilmiş ise de; Ek 4. maddeye göre yapılan kadastroda malik hanesi boş olarak tutanak düzenlenmesi 3402 sayılı Yasanın ek 4. maddesindeki düzenlemenin lafzına ve ruhuna aykırıdır. Şöyle ki; 3402 sayılı Yasaya 5831 sayılı Yasanın 8. maddesi ile eklenen Ek madde 4'de “6831 sayılı Orman Kanununun 20/6/1973 tarihli ve 1744 sayılı Kanunla değişik 2 nci maddesi ile 23/9/1983 tarihli ve 2896 sayılı, 5/6/1986 tarihli ve 3302 sayılı kanunlarla değişik 2 nci maddesinin (B) bendine göre orman kadastro komisyonlarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerler, fiili kullanım durumları dikkate alınmak ve varsa üzerindeki muhdesatın kime veya kimlere ait olduğu ve kim veya kimler tarafından ne zamandan beri kullanıldığı kadastro tutanağının beyanlar hanesinde gösterilmek suretiyle, bu Kanunun 11 inci maddesinde belirtilen askı ilanı hariç diğer ilanlar yapılmaksızın öncelikle kadastrosu yapılarak Hazine adına tescil edilir.” hükmü yer almıştır. Bu maddeye göre yapılan kadastro çalışmasında, öncesinde orman kadastro komisyonlarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların Hazine adına tespiti yapılıp fiili kullanım durumları ve varsa üzerindeki muhdesatın sahipleri belirlenmektedir. Ayrıca belirtmek gerekir ki, bir yerin veya taşınmazın Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerler kapsamında olduğu ancak orman sınırı dışına çıkarılma işleminin kesinleşmesiyle söz konusu olabilmektedir.

6831 sayılı Yasanın 2. maddesinde düzenlenen “…Kadastrosu yapılıp kesinleşen Devlete ait ormanlar, tapu sicil müdürlüklerince hiçbir harç, vergi ve resim alınmaksızın orman vasfı ile, 2 nci maddeye göre orman sınırları dışına çıkarılan yerler halihazır vasfı ile kaydında belirtme yapılarak Hazine adına tapuya tescil olunur” hükmünden anlaşılacağı üzere, kesinleşen orman kadastrosunun ve orman rejimi dışına çıkartılan yerlerin, işlemin kesinleşmesiyle Hazine adına tescil edilmesi yasa gereği zorunluluktur. Şüphesiz burada tescil işlemi, kurucu değil açıklayıcı niteliktedir.

Belirtilen hükümlerin ve yukarıda açıklanan konuların birlikte değerlendirilmesinde şu sonuca ulaşılmaktadır: Orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamasının kesinleştiği yerlerde ancak 3402 sayılı Yasanın Ek 4. maddesine göre kadastro çalışması yapılabilir. Orman kadastrosuna yapılan itiraz davası sonuçlanmadan kesinleşmiş orman kadastrosundan söz edilemeyeceğinden bu tür yerlerde orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması kesinleşmiş gibi, taşınmazın Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerlerden olduğu peşinen kabul edilerek 3402 sayılı yasanın ek 4. maddesine göre kadastro çalışmaları yapılamaz. Anılan yorum tarzı yasanın ruhuna ve amacına uygun olur. Zira 3402 sayılı Yasanın Ek 4. maddesine göre yapılan kadastroda mülkiyet tespiti yapılmamaktadır. Mülkiyet tespiti orman kadastro komisyonlarınca düzenlenen orman kadastro tutanakları ile belirlenmekte ve bu tutanaklara askı suretiyle ilan süresi içinde itiraz edilmediği takdirde ilan müddeti sonunda, itiraz edildiği takdirde ise yargı yolu ile belirlenip kesinleşmektedir. İşte 3402 sayılı Yasanın ek 4. maddesine göre yapılan kadastro, kesinleşen kadastro ile 2/B madde niteliği yani Hazine adına orman rejimi dışına çıkartılan yer olduğu kesinleşen yerleri kapsamaktadır. Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı kesinleşmeyen yerlerde 3402 sayılı Yasanın Ek 4. maddesine göre kadastro çalışması yapmak 3402 sayılı Yasanın Ek 4. maddesinde düzenlemenin amacına, lafzına ve ruhuna uygun değildir.

Somut olayda, dava konusu taşınmazın kadastro tutanağının edinme sütununda taşınmazın mülkiyetinin davalı olduğunun bildirilmesi ve yukarıda belirtildiği gibi orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması kesinleşmediği müddetçe 3402 sayılı Yasanın Ek 4. maddesine göre kadastro çalışması yapılması 3402 sayılı Yasanın Ek 4. Maddesindeki düzenlemenin amacına, lafzına ve ruhuna uygun düşmeyeceğine göre, mahkemece yazılı biçimde karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı Hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi uyarınca harç alınmasına yer olmadığına 28/02/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19640, Karar No: 2014/23984, Tarih: 17.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/19640 E.  ,  2014/23984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

TARİHİ : 28/02/2014

NUMARASI : 2013/100-2014/97

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3804, Karar No: 2019/15955, Tarih: 16.09.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/3804 E.  ,  2019/15955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer sebeplerinin reddine, ancak;

1) Katılanın kamyonu ile sanığın otomobiline çarpması sonucu meydana gelen trafik kazası sonrasında, sanığın kazanın yarattığı kızgınlıkla bir metre uzunluğundaki alüminyum sopa ile katılanın kamyonun şoför camına vurarak camı patlattığı ve katılanın sol gözünde görme kaybının meydana geldiği olayda, katılanın yaralanmasına ilişkin olay sonrası düzenlenen İnegöl Devlet Hastanesinin 18.01.2015 tarih, 5019251 kabul no'lu raporunda "Trafik kazası sonrası acile başvuran şahsın FM'sinde sol gözde kızarıklık ve yaşarma mevcut. BTM ile giderilebilir. Geçici hekim raporudur. Kati rapor göz uzmanı tarafından verilmesi uygundur" şeklinde tespitlere yer verildiği, aynı hastanenin göz hastalıkları uzmanında düzenlenen kati raporda ise "Sol göz görmesi gözlükle 0.7-0.8, sol kornea santralinde oblik düzensiz yaklaşık 2 mm. doğrusal kesafet mevcut, organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına sebep olduğunun ve basit tıbbi müdahale ile giderilebileceğinin" belirtilmiş olması karşısında, hükme esas alınan kati raporun yetersiz olduğu anlaşılmakla, katılanın yaralanmasına ilişkin kati rapor yeniden düzenlenerek, yaralanmanın organ işlevinin sürekli zayıflamasına neden olup olmadığı, basit tıbbi müdahale ile giderilip giderilemeyeceği, katılandaki görme kaybının tramva sonucu meydana gelip gelmediği hususlarında Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden rapor aldırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 16.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15286, Karar No: 2014/18702, Tarih: 01.12.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/15286 E.  ,  2014/18702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakanı '' ... oğlu ...'ın'' kayden maliki olduğu 241 ada 195 parsel sayılı taşınmazın sicil kaydında malik baba adının yanlışlıkla ''...'' olarak yazıldığını, ''1912'' olan doğum tarihinin de ''1928'' olarak gösterildiğini ileri sürerek, malik baba adı ve doğum tarihinin nüfus kaydına uygun olarak düzeltilmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı ... Müdürlüğü, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece; ''... nüfus müdürlüğünden usulüne uygun olarak yapılan araştırma sonucunda muristen başka .... Köyü nüfusuna kayıtlı.... ve ....'dan olma 1961 doğumlu ... adında kimsenin bulunduğu ve halen sağ olduğu anlaşılmakta ise de, mahkemece bu kişi dinlenmeden sonuca gidilmiştir. O halde; .... Köyü nüfusuna kayıtlı.... ve ....'dan olma 1961 doğumlu ...'ın duruşmaya çağrılarak talep konusu taşınmazda mülkiyet hakkı iddiası bulunup bulunmadığının kendisinden sorulması, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir. '' gerekçesi ile bozulmuş, mahkemece bozma kararına uyulmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda iddianın sabit olduğu sonucuna varılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.