muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2944, Karar No: 2024/7167, Tarih: 29.05.2024

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1-BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası AŞ'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etmek olarak kabul edilebileceği nazara alındığında;

Oluş, iddia, 21.10.2020 tarihli mali analiz raporu, sanık savunması, mahkeme kabulü ve tüm dosya kapsamı nazara alınarak, banka hesap kayıtları incelendiğinde; sanığın aşamalardaki istikrarlı savunmasının aksine, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütsel amaçla ve örgüte yarar sağlamak saikiyle örgütle iltisaklı Bank Asyaya para yatırdığı ve katılım hesabı açtığına yönelik her türlü kuşkudan uzak mahkumiyetine yeterli ve kuvvetli delil elde edilemediğinden sanığın silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hükmedilmesi,

2-Kabul ve uygulamaya göre ise;

Sanık hakkında belirlenen temel cezanın, suçun niteliği gereği artırılırken artırım oranı doğru yapıldığı halde uygulama maddesinin 3713 sayılı Kanun'un 5/1 maddesi yerine 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesi olarak gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6 ncı maddesine muhalefet edilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 26.10.2022 tarihli ve 2021/144 Esas, 2022/929 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Sanık hakkında bozma nedeni ve ceza infaz kurumunda geçirdiği süre dikkate alınarak İNFAZIN DURDURULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca “yurt dışına çıkamamak” adli kontrol tedbiri uygulanmak suretiyle TAHLİYESİNE, başka suçtan hükümlü veya tutuklu değilse DERHAL SALIVERİLMESİNİN sağlanması için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkere yazılmasına,

Sanık hakkında bozma nedeni ve ceza infaz kurumunda geçirdiği süre dikkate alınarak İNFAZIN DURDURULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca “yurt dışına çıkamamak” adli kontrol tedbiri uygulanmak suretiyle TAHLİYESİNE, başka suçtan hükümlü veya tutuklu değilse DERHAL SALIVERİLMESİNİN sağlanması için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkere yazılmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Gaziantep 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1809, Karar No: 2018/13266, Tarih: 04.10.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/1809 E.  ,  2018/13266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın olay günü gündüz vakti 14.30 sıralarında boş arazide mağdurları yanına çağırarak “çıkartın lan paraları, cep telefonları, sigaraları, vermezseniz sizi asla bırakmam” diyerek mağdurların üzerlerini aradığı, mağdur ...’in 15 TL para ile sigarasını, mağdur ...’un 5 TL para ile sigarasını, mağdur ...’nin sigarasını aldığı, mağdur ...’in cüzdanını aldığı ancak cüzdanın içinde bir şey olmadığını görünce yanmakta olan ateşe attığı mağdur ...’in cüzdanını zarar görmeden hemen aldığı, mağdurlar olay yerinden kaçmadan önce mağdurları “bizi sakın polise vermeyin, verirseniz hepinizi tanıyoruz, gereğini yaparım” diyerek tehdit olayda; sanığın sübut bulan eyleminin TCK'nın 148/1. maddesinde tanımlanan yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçu vasıflandırmada yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 04/10/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5887, Karar No: 2019/1488, Tarih: 07.03.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/5887 E.  ,  2019/1488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ...Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmaz hakkında, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 25.04.2013 tarihli celsede tefhim edilen kısa karar ile "Davanın reddine, 07.06.2011 tarihli fen bilirkişisi raporunda (B1) ile gösterilen 167,86 metrekarelik bölümün davalı Hazine adına tesciline, 07.06.2011 tarihli fen bilirkişisi raporunun kararın bir eki sayılmasına" karar verilmiş, gerekçeli kararın hüküm kısmında ise sadece "davanın reddine" şeklinde hüküm verilmiştir. 6100 sayılı HMK'nın 298/2. maddesi gereğince; “Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.” Mahkemece, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılması, adalete olan güven ilkesini zedelediği gibi Anayasa ile teminat altına alınan yargılamanın açıklığı prensibine, yasa hükümlerine ve Yargıtay içtihatlarına da aykırı düşmektedir. Bu durum karşısında mahkemece tefhim edilen kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6546, Karar No: 2014/17213, Tarih: 22.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/6546 E.  ,  2014/17213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında mühür bozma suçundan verilen 29.05.2012 tarih ve 2007/510 Esas, 2012/527 Karar sayılı ilk mahkumiyet hükmünün sanık ve katılan vekili tarafından yasal sürede temyiz edilmediğinden bu suç yönünden hükmün kesinleştiği, aynı ilamda elektrik hırsızlığı suçundan verilen beraat kararının ise katılan vekili tarafından temyiz edildiği, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Savcılığının 30.10.2012 tarihli yazısı ile 6352 sayılı Yasanın geçici 2/1-2. maddeleri uyarınca yeniden değerlendirilmesi için mahkemeye iade edildiği, yapılan yargılama sonucunda kesinleşen mühür bozma suçundan yeniden kurulan hüküm hukuki değerden yoksun olduğundan sanığın 16.04.2013 gün 2012/939 Esas ve 2013/372 Karar sayılı hükme yönelik vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 22.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30293, Karar No: 2015/43106, Tarih: 17.09.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/30293 E.  ,  2015/43106 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/294767

MAHKEMESİ : Akhisar Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2012

NUMARASI : 2012/69 (E) ve 2012/195 (K)

SUÇLAR : Yağmaya teşebbüs, tefecilik, tehdit, açığa atılan imzanın kötüye kullanılması

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık M.. Y.. hakkında tefecilik suçundan da kamu davası açıldığı, bu suçun zarar göreninin Hazine olduğu, bu sıfatın gereği olarak CMK’nın 234/b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve diğer haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı’na iddianame gönderilerek duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanların müdahil olmasalar dahi kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu, dosyada Hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine veya temyiz haklarını kullanabilmeleri için hükmün tebliğ edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; davanın Hazineye haber verildiğini veya hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosyasına konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlığı giderilerek, tebellüğ belgesinin ve ilgililer tarafından hükümlerin temyiz edilmesi durumunda temyiz dilekçelerinin eklenmesi ve gerekirse bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 17/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6852, Karar No: 2015/3141, Tarih: 08.06.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/6852 E.  ,  2015/3141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :25.03.2014

Numarası :2012/613-2014/168

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, iş sahibi tarafından ödenen damga vergisinin sözleşme gereği vergi ödemelerinden sorumlu bulunan yükleniciden rücuen tahsili için başlatılan icra takibine davalının vaki itirazının iptâli ile icra inkâr tazminatı istemlerine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık 1/1000 ve 1/5000 ölçekli sayısal harita üretimi işine dair 17/09/2007 tarihli sözleşme gereği davacı iş sahibi tarafından dava dışı Vergi Dairesine ödenen damga vergisinden dolayı yüklenicinin sorumluluğunun bulunup bulunmadığı noktasındadır. Anılan sözleşmenin 8. maddesinde sözleşmenin düzenlemesine ilişkin her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu 39. maddesinde sözleşmenin 7 nüsha düzenlendiği, 6 nüshasının idarede, 1 nüshasının ise yüklenicide alıkonulduğu açıkça ifade edilmiştir.

Esasen, çözümü gereken mesele taraflarca sözleşmede açıkça nüsha sayısı belirtilmiş olmasına rağmen, bu nüshaların bir kısmının suret olarak kabulünün mümkün olup olmadığıdır. Nüsha, sözleşmenin tıpkısının aynısı iken, suret, örnekten ibarettir. Başka bir anlatımla; suret nüshanın fotoğrafik görünümü olup, kanıt değeri yoktur. Damga vergisine tabi taraflarca imzalanmış bir sözleşmenin fotokopisinin alınıp ve aslının aynısı olduğuna dair imzalı şerh düşülmesi, bu belgeyi nüsha haline getirmez. Bununla birlikte, sözleşmenin taraflarca imzalanmadan önce birden çok fotokopisinin alınıp bu fotokopilerin taraflarca imzalanması halinde, o belgelerin her biri nüsha olarak kabul edilir. Bu yönüyle nüsha, belgenin birden çok alınan bir tanesidir.

488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun 5. maddesinde, “bir nüshadan fazla olarak düzenlenen kağıtların her nüshası ayrı ayrı aynı miktar veya nispette damga vergisine tabidir. Şu kadar ki; poliçe ve emre yazılı ticari senetten yalnız tedavüle çıkarılan nüshaları vergiye tabi tutulur” hükmüne yer verilmiştir. Düzenlemenin ikinci cümlesinin aksi düzenlemesinden sözleşme nüshalarının tedavüle çıkarılmasa dahi damga vergisine tabi tutulacağı anlaşılmaktadır. Üstelik Damga Vergisi Kanunu'nun 1. maddesi gereği, damga vergisinden sorumluluk için vergiye tabi belgenin ibrazı da zorunlu değildir. Vergi sorumluluğu için, herhangi bir hususu kanıtlamak veya belli etmek için vergiye tabi belgenin ibrazı da zorunlu değildir. Vergi sorumluluğu için, bu belgenin herhangi bir hususu kanıtlamak veya belli etmek için ibraz edilecek olması yeterli olup ibraz edilmiş olması gerekli değildir. Bu durumda sözleşme nüshalarının kanıt olarak kullanılmamış olması, bu vergiden sorumsuzluğu doğurmaz. Kaldı ki taraflar arasındaki sözleşmede nüsha sayısı tarafların özgür iradeleri ile açıkça belirlenmiştir. Bu nedenle mahkemece, sözleşme nüshalarından “6 adedinin kurum içi birimlere gönderildiği, bu haliyle herhangi bir hususu ispat etmek üzere kullanılmadığı, bu nedenle Damga Vergisi Kanunu 1. maddesinde tanımlanan nitelikte nüsha sayılamayacağı ve damga vergisine tabi olmayacağı” gerekçesiyle verilen karar, 488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun 5. maddesine aykırı olmuş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 08.06.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dava, iş sahibince ödenen damga vergisi ödemelerinin yükleniciden ruc'uen tahsiline yönelik yürütülen icra takibine itirazın iptâli davasıdır. Davacı banka iş sahibi, davalı şirket ise yüklenicidir. Davacı banka vekili, davalı yüklenici şirketin ödemesi gereken damga vergilerinin müvekkillerince ödendiğini, damga vergisinden sorumluluğun davalı yüklenicide olduğunu, ödemeden sonra yapılan ödemeyi davalıdan ruc'uen talep ettiklerini, ödenmemesi üzerine icra takibine giriştiklerini ve davalı borçlunun haksız yere takibe itiraz ettiğini belirterek itirazın iptâlini ve icra inkâr tazminatına karar verilmesini talep etmiş, davalı yüklenici şirket vekili ise, davanın reddini savunmuş, mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş ve verilen karar davacı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında eser sözleşmesi niteliğinde 17.09.2007 tarihli sözleşmenin düzenlendiği konusunda ihtilaf bulunmamaktadır. Bu sözleşmenin 8. maddesinde her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu kararlaştırılmıştır.

Taraflar arasında eser sözleşmesi niteliğinde 17.09.2007 tarihli sözleşmenin düzenlendiği konusunda ihtilaf bulunmamaktadır. Bu sözleşmenin 8. maddesinde her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu kararlaştırılmıştır.

Sözleşmede vergi ve harçlardan yüklenicinin sorumlu olduğunun belirlenmiş olmasına rağmen, davacı banka yönetim kurulu 10.03.2011 tarih 10 nolu toplantısı ile tahakkuk ettirilen vergi cezalarının 6111 sayılı Kanun kapsamında banka tarafından ödenmesine karar verilip, bu bedel ilgili vergi dairesine ödenmiştir. Ödenen verginin kaynağı sözleşmenin birden fazla nüsha yapılmasından dolayı olup, dosyaya celp edilen deliller ile davalı vekilinin temyiz dilekçesine eklediği Danıştay 7. Dairesinin örnek kararları kapsamında bu verginin dava konusu edilmiş olması halinde yargı organınca iptâl edilerek ödemeden kurtulma ihtimalinin yüksek olduğu anlaşılmaktadır. Davacı banka yönetim kurulu, sözleşmeye göre vergiyi ödemede esasen sorumlu olan davalı şirketin yerine geçerek vergi borcunu ödemekle davalı şirketin vergiye ilişkin kanun yoluna gitme hakkını elinden almış bulunmaktadır. Verginin ödenmesinde davacı bankanın yasa yoluna gitmeyerek kusurlu olduğu da anlaşılmaktadır. “Hiç kimse kendi kusurundan hak elde edemez” ilkesi gereğince kusurlu olan bankanın davacıya rücu etmesini hukuk düzenini korumaz. Danıştay 7. Dairesinin 20.02.1982 tarih 1984/3147 Esas 1986/437 Karar sayılı kararı emsal gösterilerek dava yoluna gidilmiş olması halinde damga vergisi borcunun terkini mümkün olduğu halde (nasıl olsa sözleşmeye göre gerçek vergi yükümlüsüne rü'cu hakkım var) düşüncesi ile vergi dairesince tarh ve tahakkuk ettirilen damga vergisi borcunun ödenmiş olması, davacı bankanın iyi niyetli olması halinde dahi kendi kusurundan hak elde edemeyeceği ve davalıya rücu edemeyeceği bu nedenle davanın reddi gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun davanın kısmen kabul ve kısmen reddine ilişkin kararın davacı yararına bozulması yönündeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/13685, Karar No: 2011/19851, Tarih: 07.12.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/13685 E.  ,  2011/19851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 100.926,00 TL ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı ... vekili dava dilekçesinde, davalı ... Belediyesinin davacıya ait 984 ada 19 parselde kayıtlı taşınmazın 1015,41 m2'sini lojman binası ve bahçe olarak kullanmak suretiyle haksız işgal ettiği gerekçesi ile 1.5.2002-13.7.2005 tarihleri arasındaki 100.926,00 TL ecrimisilin tahsilini talep ve dava etmiştir.Davalı (belediye), yerin eskiden beri lojman olarak kullanılmasına rıza gösterdiğini, haksız işgal edilmediğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın bir bölümünün kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir. 3533 sayılı Kanunun 1. maddesine göre, genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adalet mahkemelerinin görevi içinde bulunanlar o kanunda yazılı tahkim usulüne göre çözümlenir. Mahkemece, tarafların durumları gözetilerek sözü edilen yasa buyruğu uyarınca dava dilekçesinin görev yönünden (hakem sıfatıyla bakılması gerektiğinden) reddine karar vermek gerekirken işin esasının incelenmiş olması doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/991, Karar No: 2022/9442, Tarih: 27.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2020/991 E.  ,  2022/9442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 24. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki haksız fiilden kaynaklanan maddi tazminat davasında mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine dair verilen 10/10/2019 günlü kararın davacı vekilinin başvurusu üzerine yapılan istinaf incelemesinde; davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen 08/01/2020 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Dava haksız fiilden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davacı ile davalının kardeş olduklarını, davacının eskiden beri devam eden hastalığı ve ruh sağlığı dengesizliği bulunduğunu, davacıya 25/01/2013 tarihinde demans ve alzheimer hastalığı teşhisi konulduğunu, rahatsızlığı artınca davacının kızı tarafından bakımevinde bakılmaya başlandığını, davalının bakımevinde olan davacıyı alarak davacının hesaplarının olduğu bankalara götürdüğünü ve davacının parasını üzerine geçirdiğini, bu işlemler sırasında davacının hukuki ehliyetinin bulunmadığını, davalının el koyduğu paraların bir kısmını akrabalarının baskısı ile iade ettiğini, ancak iade edilmeyen miktarlar bulunduğunu belirterek oluşan maddi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı, davacı ile ailesinin arasının uzun zamandır bozuk olduğunu, davacının eşinden ayrı yaşadığını ve kızının da davacıya bakmadığını, davacının tüm hastalığında ve tedavi sürecinden davacı ile kendisinin ilgilendiğini, dava dilekçesinde iddia edilen işlemlerin tamamını davacının bilgisi ve talimatıyla yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince, davacının bankalarda işlemlerin yapıldığı tarihlerde fiil ehliyetinin mevcut olduğunun ATK 4. İhtisas Kurulundan alınan 08/04/2019 raporla sabit olduğu, davacının işlem tarihlerinde kendi hür iradesiyle eylem ve işlemleri gerçekleştirdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 26,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 27/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.