muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25959, Karar No: 2015/19986, Tarih: 09.06.2015

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında ./..

açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanunun 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).

Somut olayda, dava dilekçesinde açıkça, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Davacı, çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri, hak kazandığı izin süresini, çalışma süresi boyunca varsa kullanmadığı veya karşılığı ödenmediği izin sürelerini belirleyebilecek durumda olduğundan, dava konusu kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacakları belirsiz değildir.

Açıklanan sebeplerle, dava konusu kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının gerçekte belirlenebilir alacaklardan olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri nazara alınarak, hukuki yarar yokluğu sebebiyle davanın usulden reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olmuştur.

Kabule göre de, 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat Ve Görevleri Hakkında Kanun'un 12. maddesi uyarınca davalının harçtan muaf olduğu gözetilmeksizin, yargılama harçlarından sorumlu tutulması hatalı olmuştur.

Yukarıda yazılı sebeplerden, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/6376, Karar No: 2015/1966, Tarih: 29.01.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/6376 E.  ,  2015/1966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/102051

MAHKEMESİ : Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2010

NUMARASI : 2008/21 Esas, 2010/682 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İddianamede yer alan “Kooperatif yönetimi tarafından Serbest Muhasebeci S. G. ile sözleşme yapılarak 10 aylık bir süre için 4000 TL gibi fahiş ücret verildiği, oysa kooperatife ait evrakların resmi yevmiye defterine ve envantere hiçbir kaydının yapılmadığı ve defterlerin Asım Kılıç tarafından tutulduğu” şeklindeki isnadın sübutu halinde TCK'nın 247. maddesinde tanımlanan zimmet suçunu oluşturabileceği ve diğer eylemlerin de bağlantılı olduğu anlaşılmakla, davaya bakmanın, delillerin takdir ve tartışılmasının 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesi uyarınca Ağır Ceza Mahkemesinin görevi kapsamında bulunması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, esası incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 29/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1867, Karar No: 2018/7682, Tarih: 23.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/1867 E.  ,  2018/7682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocukların gece vakti müştekiye ait kabloları çay bahçesinden çalmak şekline gerçekleşen eyleminin TCK’nın 142/1-e ve 143. maddelerine uyduğu anlaşılmakla zamanaşımı süresinin dolmadığı ve Cumhuriyet Savcısının temyiz süresinin son günü olan 29.06.2014 tarihinin Pazar gününe rastlaması sebebiyle temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında Trabzon Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 21/12/2012 tarihli raporunda, suça sürüklenen çocukların fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişmiş olduğu bildirilmesine rağmen, sosyal hizmet uzmanı tarafından hazırlanan 22/05/2014 tarihli sosyal inceleme raporunda ise “Eylemlerinin ne gibi hukuki sonuçlar doğuracağını algılayamadığı ve davranışlarını da yönlendirme yeteneğinin tam olarak gelişmediğinin ” bildirilmesi karşısında; raporlar arasında oluşan çelişki giderilmeden, ve sosyal inceleme raporunun hükme esas alınmasındaki gerekçe gösterilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında düzenlenen 17/02/2014 tarihli sosyal inceleme raporunda herhangi bir psiko-sosyal probleminin bulunmadığının belirtilmesi, TCK’nın 31/3 maddesinde suç tarihi itibariyle 15 yaşını dolduran çocukların işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişmiş olduğunun kabulü gerektiği, TCK'nın 32/1. maddesi kapsamında bir akıl hastalığı olmayan suça sürüklenen çocuğa atılı suçtan cezalandırılması yerine, yazılı şekilde hakkında ceza verilmediğine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyzi telebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4767, Karar No: 2013/1774, Tarih: 06.03.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/4767 E.  ,  2013/1774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Töre saikiyle öldürme, kasten öldürme ve bu suça yardım.

HÜKÜM : 1- Sanık ... için; TCY'nın 82/1-k, 62, 53.maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası.

2- Sanık ... için; TCY'nın 81, 31/3, 62. maddeleri 10 yıl 10 ay hapis cezası.

3- Sanık ... için; TCY'nın 81, 39/1, 31/3, 62.maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık ... müdafiinin yasal süreden sonraki duruşmalı inceleme isteminin CMUK.nun 318.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükümde;

a) TCK.nun 81/1.maddesi ile tayin olunan müebbet hapis cezasından yaş küçüklüğü nedeniyle TCK.nun 31/3. maddesinin uygulanması sırasında,12 ila 15 yıl arasında hapis cezası belirlenmesi gerektiği halde, uygulama olanağı bulunmayan şekilde 1/3 oranında indirim yapıldığından bahsedilerek hüküm kurulması sonuca etkili görülmediğinden,

b) Sanığın suç tarihinde 16 sene 5 ay 18 günlük olduğu gözetilerek, TCK.nun 81/1.maddesi ile tayin olunan müebbet hapis cezasından yaş küçüklüğü nedeniyle 12 ila 15 yıl arasında hapis cezası öngören TCK. nun 31/3. maddesinin uygulanması sırasında, sanığın yaşı dikkate alınarak üst sınıra yakın bir ceza tayin edilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde 13 yıl hapis cezası belirlenerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından,

Bozma nedeni yapılmamıştır.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ..., ... ve ...'in suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde sanık ...'nın suçunun niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin temyiz dilekçelerinde ve duruşmalı incelemede; haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, yetersiz gerekçeyle hüküm kurulduğuna, sanık ... müdafiinin sübuta, gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine vesaireye, sanık ... müdafiinin sübuta, delillerin hatalı değerlendirildiğine, gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine, Cumhuriyet Savcısının sanık ... yönünden haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A- Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (ONANMASINA),

B- Sanık ... hakkında töre saikiyle kasten öldürme, sanık ... hakkında kasten öldürmeye yardım suçundan kurulan hükümler yönünden;

Oluşa ve dosya kapsamına göre;

A- Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (ONANMASINA),

B- Sanık ... hakkında töre saikiyle kasten öldürme, sanık ... hakkında kasten öldürmeye yardım suçundan kurulan hükümler yönünden;

Oluşa ve dosya kapsamına göre;

Sanık ...'nin annesi olan tanık Hülya'nın olaydan yaklaşık iki yıl kadar önce, maktül ile aynı işyerinde çalıştığı, maktul ile sanık ve ailesinin görüştükleri, bu dönemde maktül ile Hülya arasında bir gönül ilişkisinin yaşandığı, sanık ...'nin olay günü evde annesi Hülya'da daha önceden görmediği bir cep telefonu bulunduğunu farkettiği, annesinin bu telefonla maktulle görüştüğünü düşünerek, maktulü cep telefonundan aradığı, maktulün telefonu açmaması üzerine hakaret içen mesajlar gönderdiği, sanığın ısrarla araması üzerine bir süre sonra maktulün telefonu açtığı ve tarafların telefonda tartıştıktan sonra buluşmaya karar verdikleri, sanığın arkadaşları olan diğer sanıklar ... ve ...'ya bu olayları anlatarak maktulün yanına hep birlikte gitmeyi teklif ettiği, sanıklar ... ve ...'nın teklifi kabul ederek buluşma yerine gittikleri, burada ... ... ile maktul arasında çıkan tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine maktulün kaçmaya, sanıklarında hep birlikte maktulü kovalamaya başladıkları, sanık ...'nın maktulü yere düşürerek tekmelediği, sanık ...'nin de yerde yatan maktulün üzerine atlayarak elinde bulunan bıçakla maktule vurarak, maktulü öldürdüğü olayda,

a) Sanık ... yönünden;

Her ne kadar sanık hakkında "töre saikiyle öldürme" suçundan hüküm kurulmuş ise de;

Türk Dil Kurumu Türkçe Sözlüğü'nde "töre" kelimesinin; "bir toplulukta benimsenmiş, yerleşmiş davranış ve yaşama biçimlerinin, kuralların, görenek ve geleneklerin, ortaklaşa alışkanlıkların, tutulan yolların bütünü, adet, bir topluluktaki ahlaki davranış biçimleri, adap" olarak tanımlandığı, ayrıca "saik" kelimesinin, "sebep, güdü, kasta öngelen ve onu hazırlayan düşünce", "öldürmenin töre saikiyle gerçekleştirilmesinin" ise "öldürmeye yönelik kastın, töre anlayışının etkisi altında şekillenmesi" anlamlarına geldiği, genelde iyi davranış biçimlerini ifade etmek için kullanılan "töre" kavramının zaman zaman "kötü" davranış biçimlerini ifade etmek için de kullanılabildiği, bu anlamda, Türk Ceza Kanunu'nun 82. maddesinin 1. fıkrasının (k) bendinin konusunu oluşturan "töre"nin, "belli bir davranışı gerçekleştirenin veya belli bir yaşam biçimini tercih edenlerin öldürülmesini gerektiren", "kötü bir töre"yi ifade ettiği, bir davranışın töreden kaynaklandığını söyleyebilmek için, bu davranışın "bir toplulukta genel olarak benimsenmiş, yerleşmiş yaşam biçimlerinden veya değer yargılarından kaynaklanmasının" gerekli olduğu, yasal düzenlemede geçen "saik" kelimesinin, öldürme fiilinin fail tarafından "başka her türlü etkiden uzak olarak sırf toplumda benimsenmiş olan genel bir davranış veya yaşam biçimine aykırı davranılmış olmasını cezalandırmayı görev addedip onun etkisiyle" işlenmesini, başka bir deyişle, "öldürme kastının, kötü törenin etkisiyle oluşması lüzumunu" ifade ettiği, bu durumdaki failin "öldürme eylemini" gerçekleştirirse toplum tarafından "saygınlık" ile ödüllendirileceğini, gerçekleştirmediği takdirde ise "kınanacağını" düşünmesi ve bu eylemi saygınlık kazanmak ya da kınanmamak için işlemesi gerektiği, dolayısıyla "töre saikiyle öldürme"den bahsedilebilmesi için, öncelikle mağdurun "toplumda genel olarak benimsenmiş olan bir davranış veya yaşam biçimine aykırı davranmış olmasının, ikinci olarak bu aykırı davranışın "ölümle" cezalandırılması gerektiğinin o toplumda yaşayanlar tarafından beklenen bir tepki olduğunun kabul edilebilmesinin, üçüncü olarak ise öldürme fiilinin fail tarafından toplumun öldürme beklentisinin yönlendirmesiyle sırf aykırı davranışın cezalandırılması görevi üstlenilerek işlenmesinin" şart olduğu, burada "toplumdan" kastedilenin "tüm ülke" olabileceği gibi "köy, mahalle, geniş aile gibi" ..

... bir topluluk da olabileceği, "töre saikiyle öldürme" suçunun oluşması açısından bunlar arasında fark bulunmadığı, "töre" kavramıyla sık sık karıştırılan "namus" kavramının ise "bir toplum içinde ahlak kurallarına ve toplumsal değerlere bağlılık, iffet, doğruluk, dürüstlük" olarak tanımlandığı, bu anlamda, töre ile namusun benzer ancak farklı kavramlar oldukları, törenin belli koşullarda namusu da içine alan üst bir kavram olarak ortaya çıkabileceği durumlar var ise de, diğer koşulların bulunmadığı hallerde, sırf kişilerin sübjektif namus anlayışından, kıskançlıktan, cinsel arzu ve isteklere karşılık alamamaktan, kınamaktan, hoşlanmamaktan, tasvip etmemekten, söz geçirememekten kaynaklanan öldürme fiilerinin "töre saikiyle öldürme" olarak nitelendirilemeyeceği, aynı şekilde, toplumun tasvip etmediği veya kınadığı davranışları işleyenlerin ya da yaşam biçimini tercih edenlerin öldürülmesi" biçiminde gerçekleştirilen her fiilin de toplumdaki öldürme beklentisi açıkça ortaya konulmadan", sırf bu nedenle "töre saikiyle öldürme" olarak değerlendirilemeyeceği, buna göre, "töre cinayeti ile namus cinayetinin" aynı kavramlar olduğunun söylenemeyeceği, zira, suçta ve cezada kanunilik prensibi ile ceza hukukundaki kıyas yasağının, "töre saikiyle öldürme" suçunun uygulanma alanını bu şekilde genişletmeye izin vermeyeceği,

Bu açıklamalar ışığında, somut olayda;

Sanığın, annesi ile bir süre gönül ilişkisi yaşayan maktulü aralarında çıkan tartışma sırasında bıçaklayarak öldürdüğü olayda, töre saikiyle insan öldürme suçunun unsurlarının oluşmadığı halde, sanık hakkında kasten öldürme suçundan TCK.nun 81/1.maddesi gereğince hüküm kurulması yerine, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde "töre saikiyle öldürme" suçundan TCK.nun 82/1-k bendi uyarınca hüküm kurulması,

b) Sanık ... yönünden;

1- Sanık ...'in, diğer sanık ... ile birlikte hareket edip, fikir ve eylem birliği içerisinde maktul üzerinde tam bir hakimiyet kurarak suçu birlikte işledikleri anlaşılmakla, sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK.nun 37, 81, 31/3, 62. maddeleri uyarınca hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde öldürmeye yardım suçundan hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

aa) TCK.nun 81/1 maddesi ile tayin olunan müebbet hapis cezasından yardım etme nedeniyle TCK.nun 39/1. maddesinin uygulanması sırasında, 10 ila 15 yıl arasında hapis cezası belirlenmesi gerektiği halde, uygulama olanağı bulunmayan şekilde 1/2 oranında indirim yapıldığından bahsedilerek hüküm kurulması,

bb) Gerekçeli kararın 9.sayfasında, sanık ...'in diğer sanık ...'nin eylemine TCK.nun 37.maddesi kapsamında katıldığının kabul edildiği halde, sanık hakkında TCK.nun 39.maddesi uygulanmak suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişki yaratılması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ... müdafiinin ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, kısmen resen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak (BOZULMASINA), 06/03/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

06/03/2013 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... ...'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'ın yokluğunda 07/03/2013 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2011/2792, Karar No: 2011/5996, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/2792 E.  ,  2011/5996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

03.12.2008 tarihinde borçlu işyerinin ticaret sicilinde kayıtlı olduğu adresinde yapılan haciz işlemi sırasında düzenlenen tutanakta, ticareti terk ettiği hususunun değil, adresten taşındığının yazılması, taşınma işleminin tek başına ticareti terk anlamına gelmeyeceğinin kabulü karşısında, tebliğnamedeki kararın bu yönlü bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Ancak;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.