muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4068, Karar No: 2020/2397, Tarih: 03.06.2020

Sanık hakkında verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında, sanığa 10 gün içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurması gerektiği uyarısını içeren tebligatın yapılması ve sanığın başvuruda bulunmaması üzerine, yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması bu tebligata rağmen de başvuruda bulunmadığı takdirde sanık hakkında davaya devam olunacağı dikkate alındığında, somut olayda; sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirine başlanabilmesi için 10 gün içinde başvurmasına ilişkin Kocaeli Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 20/11/2014 tarihli ve 2014/3230 DS sayılı çağrı yazısı 27/11/2014 tarihinde Tebligat Kanunu’nun 21/1.maddesine göre şüpheliye tebliğ edilmiş, müdürlüğe başvurmaması nedeniyle İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonunca dosyanın kapatılmasına karar verilerek sanık hakkında Kocaeli Cumhuriyet Başsavcılığınca iddianame düzenlenmiş ise de; müdürlüğe başvurmamasının tek başına ısrar olarak değerlendirilemeyeceği, ısrar şartının gerçekleşmediği, bu nedenle kamu davası hakkında durma kararı verilerek, hükmolunan denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla sanığın mahkumiyetine karar verilmesi, kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D-) Karar:

Açıklanan nedenlerle; kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/06/2016 tarihli ve 2015/273 esas, 2016/583 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 03/06/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12838, Karar No: 2018/498, Tarih: 23.01.2018

**14. Ceza Dairesi         2016/12838 E.  ,  2018/498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, süre tutum dilekçesi veren sanık müdafii ile yokluklarında kurulan hükmün katılanlar Aysel ve Kutluhan’a tebliğ edildiğine dair dosya içerisinde herhangi bir bilgi veya belgeye rastlanılmadığından, varsa buna ilişkin belgelerin eklenmesi, aksi taktirde anılan tebligat noksanlığı giderilerek tebellüğ belgeleri ile verildiği takdirde temyiz dilekçelerinin eklenip, katılanlar tarafından hükmün temyiz edilmesi halinde bu konuda ek tebliğname düzenlenmesi ve gerekçeli kararda zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği de tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1065, Karar No: 2016/8500, Tarih: 18.10.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/1065 E.  ,  2016/8500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tük. Mah. Sıf.)

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.01.2014 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 11.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalılardan müteahhitler ... ve ... tarafından davalı ...'a ait 686 parsel sayılı taşınmaz üzerine arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca bina inşaatı yapıldığını, inşaatın bittiğini ve A blok 5 nolu bağımsız bölümü 78.000,00 TL bedelle satın aldığını, bedelin ödendiğini ve dairenin teslim edildiğini belirterek taşınmazın tapu kaydının iptali ile adına tescil edilmesini mümkün olmaması halinde 78.000,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalılar ... ve ...'den tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda; dosyadaki bilgi ve belgelere göre dava konusu taşınmazın davalı arsa sahibi ... adına 40/3702 arsa paylı mesken ve kat irtifaklı olarak kayıtlı olduğu, 16.01.2012 günlü harici sözleşme ile müteahhitler ... ve ... tarafından 78.000,00 TL bedelle davacı ...'ya satıldığı ... ve ... imzasına haricen düzenlenen makbuz karşılığı bir kısım ödemeler yapıldığı anlaşılmaktadır. Ayrıca, dava konusu 5 no'lu bağımsız bölümle ilgili olarak müteahhit ...'ın kullandığı kredilere karşılık olarak ... Şubesi lehine 150.000,00 TL

bedelli ipotek konulduğu, yine dosyada mevcut 19.03.2010 tarih 08230 yevmiye nolu vekaletname ile arsa sahibi ... tarafından müteahhit ...'a dava konusu bağımsız bölümün yer aldığı 686 parsel sayılı taşınmazda inşaat yapımı için geniş yetkiler içeren düzenleme şeklinde vekaletname verildiği saptanmıştır.

Dava yüklenicinin temliki işleminden kaynaklanan tapu iptali ve tescil, mümkün değil ise ödenen bedelin tahsili istemine ilişkindir.

Eldeki davanın özelliği gereği üzerinde öncelikle durulması gereken sorun yüklenicinin yaptığı temlik işleminin geçerli olup olmadığıdır. Alacağın temliki ve borcun nakli Borçlar Kanununun 162-181 maddelerinde (TBK maddelerinde) düzenlenmiştir.

Dava yüklenicinin temliki işleminden kaynaklanan tapu iptali ve tescil, mümkün değil ise ödenen bedelin tahsili istemine ilişkindir.

Eldeki davanın özelliği gereği üzerinde öncelikle durulması gereken sorun yüklenicinin yaptığı temlik işleminin geçerli olup olmadığıdır. Alacağın temliki ve borcun nakli Borçlar Kanununun 162-181 maddelerinde (TBK maddelerinde) düzenlenmiştir.

Öte yandan; 1987/2 Esas, 1988/2 Karar sayılı 30.09.1988 günlü İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında belirtildiği üzere; Tapuda kayıtlı taşınmazın mülkiyetini devir borcu doğuran ve ancak Kanunun öngördüğü biçim koşullarına (şekil şartlarına) uygun olmadığı için, geçersiz bulunan sözleşmeye dayanılarak açılan bir cebri tescil davası, kural kabul edilemez. Bununla beraber, Kat Mülkiyeti Kanununa tabi olmak üzere yapımına başlanılan taşınmazdan, bağımsız bölüm satımına ilişkin geçerli bir sözleşme olmadan tarafların bağımsız bölüm satımında anlaşarak alıcının tüm borçlarını eda etmesi ve satıcının da bağımsız bölümü teslim ederek, alıcının onu malik gibi kullanmasına rağmen, satıcının Tapuda mülkiyetin devrine yanaşmaması halinde olayın özelliğine göre Hakim, Medeni Kanunun 2. maddesini gözeterek açılan tescil davasını kabul edebilir.

Arsa sahibi ile arasında arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunan yüklenicinin şahsi hakkını 3. kişiye temlik etmesi halinde 3. kişinin ifa talep edip edemeyeceğinin saptanmasında öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur.

Davacının davada dayandığı 16.01.2012 günlü harici sözleşme bir temlik sözleşmesidir. Ne var ki; sözleşmede imzası bulunan davalılar ... ve ... davacıya karşı yazılı beyanda bulunmadıkları gibi duruşmalara da katılmamışlardır. 6100 sayılı HMK'nın süresinde cevap dilekçesinin verilmesinin sonucu başlıklı 128. maddede aynen "Süresi içinde cevap dilekçesi vermemiş olan davalı, davacının dava dilekçesinde ileri sürdüğü vakıaların tamamını inkar etmiş sayılır." hükmü yer almaktadır. Bu nedenle davacı davasını yasal delillerle ispat etmekle yükümlüdür.

Somut olayda; davalı yükleniciler davaya cevap vermemiş olmakla yasaca davayı inkar etmiş sayılırlar. Davacı davada yazılı belgelere dayanmıştır. Bu durum karşısında mahkemece HMK'nın 211. maddesi aracılığı ile 171. Maddesi gereğince sözleşme ve ödeme belgelerindeki imzalar bakımından

kendilerine sorgu çağrısı (isticvap davetiyesi) gönderilmesi ve davalılara isticvap davetiyesinin yasaya uygun biçimde tebliği halinde bir değerlendirme ve inceleme yapılması ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

kendilerine sorgu çağrısı (isticvap davetiyesi) gönderilmesi ve davalılara isticvap davetiyesinin yasaya uygun biçimde tebliği halinde bir değerlendirme ve inceleme yapılması ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazların kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.10.2016 gününde oyçokluğu ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/9579, Karar No: 2015/4107, Tarih: 17.06.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/9579 E.  ,  2015/4107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Kararda başvurulacak kanun yolu başvuru süresinin ne zaman başlayacağının belirtilmemesi karşısında; temyizin süresinde yapıldığı kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamından, mağdur ...'nın lise öğrencisi olup 20.11.2007 tarihinde saat 11.30 sularında sınıfta sıranın altına cep telefonunu koyarak teneffüste sınıftan dışarıya çıktığı, 15 dakika sonra tekrar geldiğinde sıranın altındaki telefonunun olmadığını fark ettiği, olaydan yaklaşık 2 yıl sonra tanık olarak beyanına başvurulan ..., soruşturmadaki 07.12.2009 tarihli beyanında; olay günü teneffüse mağdur ... ve kız arkadaşları ile beraber çıkarken suça sürüklenen çocuk ... ile hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen ...'nın mağdurun sırasına oturduklarını gördüğünü, teneffüsten sonra tekrar arkadaşları ile sınıfa geldiklerinde ... ile ...'nın derse girmediğini ve okul çıkışında ise ... ile ...'i telefoncuda gördüğünü, ertesi gün telefoncuda ne yaptıklarını sorduğunda, telefon bulduklarını onu satıp ...'in borcunu ödediklerini söylediklerini, telefoncuda ...'in elinde mağdur ...'nın telefonunu görmediğini ancak ... ve ...'in mağdurun telefonunu hırsızladığını düşündüğünü beyan ettiği, suça sürüklenen çocuğun tüm aşamalarda üzerine atılı hırsızlık suçunu kabul etmediği, tanığın suça sürüklenen çocuğu mağdurun sırasında otururken ve daha sonra telefoncuda gördüğüne dair anlatımının mahkumiyet için yeterli kabul edilemeyeceğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğun yüklenen suçu işlediğini gösterir, hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden “şüpheden sanık yararlanır” evrensel ceza hukuku ilkesi uyarınca atılı hırsızlık suçunun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle beraati yerine yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17.06.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5956, Karar No: 2011/5796, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5956 E.  ,  2011/5796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye Gönderilmiş olmakla,inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin

nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4815, Karar No: 2006/7489, Tarih: 02.10.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/4815 E.  ,  2006/7489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki tesbite itiraz davası üzerine yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin verilen hüküm davacı Hazine tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Kadastro sırasında 20 ada 10 parsel sayılı 4403 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... ... adına tesbit edilmiştir. ... ... ve ... ...'ın satınalmaya dayanarak yaptıkları itiraz kadastro komisyonunca kabul edilerek adlarına tesbitine karar verilmiştir. ..., ... ve ... ... irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın ... ... mirasçıları adına tescili isteğiyle dava açmışlardır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parselin ... ... mirasçıları adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar ... ... ve ... ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davalının dayandığı senedin biçim koşullarından yoksun ve bunun sonucu olarak geçersiz olduğu gerekçesiyle yazılı olduğu üzere davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Taşınmazın tarafların ortak miras bırakanı 1981 yılında ölen ...'den kaldığı ve de davalının dayandığı satış senetlerine konu olduğu uyuşmazlık konusu olmadığı gibi bu yön mahkemeninde kabulündedir. Uyuşmazlık, muris ...'nin taşınmazları kızları olan ... ve ...'ye satıp satmadığı yönünden toplanmaktadır. Taşınmazın öncesinin tapusuz olduğu uyuşmazlık konusu değildir. Tapusuz taşınmazlar menkül hükümlerine tabi olup zilyetliğin devri koşulu ile satış olgusu tanık dahil her türlü delil ile kanıtlanabilir. Başka bir anlatımla satışın geçerliliği yazılı olması koşuluna bağlı değildir.

Senetlerin şeklen geçersiz olması satışın başka delillerle kanıtlanmasına engel değildir. Medeni Yasanın eski 539 yeni 599. maddesine nazaran terekenin doğrudan mirasçılarına intikali kuralı olduğuna göre satın alma olgusuna davalıların bu iddialarını kanıtlamaları gerekir. Dinlenen yerel bilirkişi ve tanık sözleri satışın kabul yada ademi kabulü için yeterli bulunmamaktadır. Öte yandan senet tanıkları ile senedi tasdik eden muhtarlar ve azalar dinlenerek satışla ilgili bilgileri sorulmamıştır.