muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5588, Karar No: 2021/25757, Tarih: 27.10.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/5588 E.  ,  2021/25757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, mağdur ...'in 30.09.2014 tarihli duruşmada şikayetçi olduğu, ancak mahkemesince katılma hususu sorulmadığı ve katılma kararı verilmediği, yine mağdurlar ..., ... ve ...'a CMK'nın 234. maddesinde belirtilen hakları hatırlatılarak şikayetçi olup olmadıkları ve davaya katılmak isteyip istemedikleri sorulmamış ise de, temyiz dilekçelerinin içeriğinin katılma iradesini yansıttığı anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi gereğince müştekiler ..., ..., ... ve ...'un davaya katılmalarına karar verilerek ve sanıklar ..., ... ve ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelik itirazın itiraz mercii tarafından değerlendirildiği anlaşılmakla dosya görüşüldü:

1-Sanık ...'in kendisi hakkında hakaret, tehdit, mala zarar verme ve kasten yaralama suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyizinde;

Sanık temyizinin hakkındaki ‘beraat’ kararlarının gerekçesine yönelik olmadığından ve kararı temyiz etmesinde de hukuki yarar bulunmadığından, 5320 sayılı Yasan'ın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, sanık ...'in TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında hakaret, tehdit, mala zarar verme ve kasten yaralama ile sanık ... hakkında tehdit suçlarından kurulan beraat hükümlerinin temyizinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, tanık yoklaması yapılmadan duruşmaya başlanılmasının hükmün esasına tesir eder nitelikte bir aykırılık olmadığı gibi mutlak bozma nedenleri arasında da sayılmadığı kabul edilerek yapılan incelemede;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılanlar ..., ..., ... ve ...'un temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 27/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19095, Karar No: 2016/13908, Tarih: 20.10.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/19095 E.  ,  2016/13908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : 5395 sayılı yasaya göre koruma kararı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz eden davalı, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir. Temyiz edenin adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; temyiz edenin kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davacı kurum küçükler 15.09.2007 doğumlu ... ve 14.07.2009 doğumlu ... hakkında 5395 sayılı yasaya göre acil koruma kararının alınmasını talep etmiştir.Mahkemece; dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda küçükler hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 5. maddesi gereğince bakım, danışmanlık, eğitim ve sağlık tedbirlerinin uygulanmasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Korunmaya muhtaç çocuklar hakkında, Kanunda öngörülen tedbirlerin alınması, küçüğün haklarına etkili olduğu gibi, yasal temsilcilerinin haklarına da etkilidir. Bu bakımdan davanın küçüğün yasal temsilcisine ve tarafına yükümlülük yüklenen kuruma husumet yöneltilerek görülmesi, göstermesi halinde onların da delillerinin toplanması gerekir. Mahkemece küçüğün yasal temsilcisine ve kuruma hukuki dinlenilme hakkı (HMK m. 27) çerçevesinde delillerinin sorulması ve gösterdikleri takdirde usulünce toplanıp, tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, duruşma açılmadan ve ilgililere tebliğ yapılmadan evrak ürerinde, savunma haklarının kısıtlanması sonucunu doğuracak şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.20.10.2016(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2006/8042, Karar No: 2006/7431, Tarih: 09.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/8042 E.  ,  2006/7431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde vakıf senedinde yapılan değişikliğin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Mahkemece bozmaya uyulduğu halde gerekleri yerine getirilmeden, 5263 Sayılı Yasanın 19.maddesi ile 3294 Sayılı Yasanın 7.maddesinde yapılan değişikliğe uygun olarak, vakıf mütevelli heyetinin yeni oluşumunun senette düzenlenmesine değişiklikten önceki mütevelli heyetin karar vermesi gerekir. Buna göre, somut olayda değişiklikten önce mütevelli heyette yer alan İlçe Emniyet Müdürüne mütevelli heyette yer alması gerektiği gözardı edilerek İlçe Tarım Müdürünün katılımı ile değişiklik kararı alınmış olması,

2-5263 Sayılı Yasa ile yapılan değişikliğe bağlı kalınarak vakıf senedinin mütevelli heyet başlığını taşıyan 9.maddesi “mülki idare amirleri vakfın tabii başkanı olup, belediye başkanı, mal müdürü, ilçe milli eğitim müdürü, sağlık bakanlığının ilçe üst görevlisi, varsa ilçe tarım müdürü ve ilçe müftüsü vakfın mütevelli heyetini oluşturur. Ayrıca her faaliyet dönemi için, ilçe dahilindeki köy ve mahalle muhtarlarının kaymakamın çağrısı üzerine yapacağı toplantıya katılanların salt çoğunluğu ile kendi aralarından seçecekleri birer üye ile ilçede kurulu ve 3294 Sayılı Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşlarının yöneticilerinin kendi aralarından seçecekleri bir temsilci ve hayırsever vatandaşlar arasından il genel meclisinin seçeceği iki kişi mütevelli heyetinde görev alırlar. İlçede 3294 Sayılı Kanunda belirtilen amaçlara yönelik faaliyette bulunan sivil toplum kuruluşu olmaması halinde hayırsever vatandaşlar arasından il genel meclisinin seçeceği üçüncü bir kişi daha mütevelli heyetinde görev yapar.” şeklinde düzenlenmesi gerekirken; bu hususa dikkat edilmeden hazırlanan değişikliğin tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece yapılacak iş; davacı tarafından bozma ilamının, birinci bendinde belirtildiği gibi kanun değişikliğinden önceki vakıf mütevelli heyetinden ikinci bentte gösterildiği şekilde senet değişikliği için karar alındıktan ve buna göre noterde yapılan resmi düzenlemenin mahkemeye ibrazından sonra oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar vermek olmalıdır.

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece yapılacak iş; davacı tarafından bozma ilamının, birinci bendinde belirtildiği gibi kanun değişikliğinden önceki vakıf mütevelli heyetinden ikinci bentte gösterildiği şekilde senet değişikliği için karar alındıktan ve buna göre noterde yapılan resmi düzenlemenin mahkemeye ibrazından sonra oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar vermek olmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2684, Karar No: 2015/14939, Tarih: 23.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/2684 E.  ,  2015/14939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Taşınmazlar;

a- Özel mülkiyete konu olurlar. Gerçek veya tüzel kişiler, kamu kurum ve kuruluşları yada hazine adına tescil edilebilirler. Bu taşınmazlar üzerinde tasarruf etme yetkisi, tapu kütüğünde malik olarak gözüken veya mirasçılarındır.

b- Kadastro çalışmaları sırasında sınırlandırılıp özel deftere kaydedilirler. Mera, yaylak, kışlak vs. gibi.

c- Kadastro dışı olup tescil harici yerler kural olarak hazinenin olup tapu kütüğüne tescil edilmezler. Sahipsiz yerler ile yararı kamuya ait mallar, Devletin hüküm ve Tasarrufu altındadır.(TMK.madde 715) Yararı kamuya ait sular ile kayalar, tepeler, dağlar, buzullar gibi tarıma elverişli olmayan yerler ve bunlardan çıkan kaynakların kimsenin mülkiyetinde olmadığı anılan maddenin 2. fıkrasında açıklanmıştır.

Köy meraları sahipsiz yerlerden olmayıp, başlangıcı bilinmeyen bir tarihten beri köylüler tarafından kullanılan, yararı kamuya ait olmayan yerlerdir. Tahsis edilen köy halkı dışında başkalarının yararlanması mümkün değildir. Meralar, özel siciline kaydı yapılmakta, tapuya tescil edilmemektedir. Ancak hatalı da olsa hazine adına yapılan tescil işlemleri düzeltilinceye kadar geçerlidir.

Mera Kanunu'nun 4. maddesi hukuki durumu, 5-15. maddeleri tesbit, tahdit ve tahsisi, 16. madde tescilin iptalini, 19-21. maddeler meraların korunmasını, 22-29. maddeler ise yararlanma ve yükümlülükleri düzenlemiştir.

Devletin hüküm ve tasarrufu altında veya hazinenin özel mülkiyeti altındaki araziler; mera, yaylak ve kışlak olarak belirlenmekte, mera vasfının korunarak devletin kullanımından çıkmaktadır. (4342 sayılı Mera Kanunu madde 9) Aynı kanunun 19. maddesi uyarınca muhtar veya belediye başkanları meraların sınır işaretlerinin korunmasından, tahsis amacına göre en iyi şekilde kullanılmasından sorumludur. Meralardan yararlanan hazine olmayıp, yasanın 22 ve devamı maddelerine göre meranın tahsis edildiği köyde ikamet eden çiftçi aileleridir. Ayrıca meralardan elde edilen ihtiyaç fazlası ürünler 25. madde uyarınca satılıp geliri köy sandığı veya belediye bütçesinde ayrı bir hesaba gelir kaydedilecektir.

Meraların bakım ve ıslah çalışmaları, yararlanan çiftçi aileleri tarafından yerine getirilecektir. Hazinenin meralarla bir ilgisi bulunmamaktadır. Yıllık otlatma ücreti ile cezalar yine köy sandığı veya belediye bütçesinde ayrı bir hesaba yatırılacak ve amaç dışı kullanılmayacaktır. (madde 26) Yani meraların gelir ve giderleri ile hazinenin bir ilgisi bulunmamaktadır.

Meraların bakım ve ıslah çalışmaları, yararlanan çiftçi aileleri tarafından yerine getirilecektir. Hazinenin meralarla bir ilgisi bulunmamaktadır. Yıllık otlatma ücreti ile cezalar yine köy sandığı veya belediye bütçesinde ayrı bir hesaba yatırılacak ve amaç dışı kullanılmayacaktır. (madde 26) Yani meraların gelir ve giderleri ile hazinenin bir ilgisi bulunmamaktadır.

Meraları koruma görevi muhtar ve belediye başkanlarına verilmiş olup hazinenin böyle bir görevi yoktur. Muhtarlar tecavüz varsa il/ilçe müdürlüklerine, onlar da valilik veya kaymakamlığa bildireceklerdir. Valilik veya kaymakamlıklar 3091 sayılı Yasa'ya göre işlem yapacaklardır. (madde 19) Ancak TCK.nun 154. maddesi karşısında 3091 sayılı Yasa meralar yönünden uygulanamaz hale gelmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 05.05.2010 gün, 2010/234-248 sayılı kararında; ... Bakanlığı yetkisinin; mera, yaylak ve kışlakların tesbit, tahdit ve tahsisiyle sınırlı olduğu, dava açma ve takip etme haklarının olmadığı belirtilmiştir.

Mera Kanunu'nun 4. maddesinde yer alan "Bu yerler Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır" hükmü hazineye malik olma hakkını vermemektedir. Çünkü HGK'nun 19.03.2003 gün, 2003/171-184 sayılı kararında açıklandığı üzere, bir yerin mera olarak kabulü için, hayvan otlatmaya müsait olması yeterli olmayıp tahsis veya kadimden beri kullanma unsurunun bulunması gerekir. Tahsis, Devlet malının, genelin yararlanmasına veya herhangi bir kamu hizmetine bağlanmasıdır. Devletin özel emlakına dahil olan mal, kamu malı kategorisine sokulmaktadır. Devlet, mera üzerinde mülkiyet ve tasarruf hakkını kullanamaz. Sadece nezaret ve muhafaza yetkisine sahip olduğundan, tahsis şeklini keyfi bir şekilde değiştiremez. Meralar alınıp satılamaz, bağışlanamaz, zilyetlikten kazanılamaz, tescil ve taksim edilemez, cebri icra veya sulha konu olamazlar.

Yukarıda özetlenen Hukuk Genel Kurulu kararında belirtildiği üzere; devletin meralar üzerinde mülkiyet ve tasarruf yetkisi bulunmamaktadır. Muhafaza yetkisi de sadece 16. maddeye göre meraların zilyetlik yoluyla hasım gösterilmeksizin yapılmış olan tescillerinin iptalini sağlamaktır. Tescilin iptali dışında başka bir hukuk veya ceza davası açmak, takip etmek yetkisi veya görevi bulunmamaktadır.

Köy merasının maliki olmayan, satamayan, kiraya veremeyen, hibe edemeyen, ecri-misil alamayan, işletemeyen, tahrip edene ceza veremeyen, bedel isteyemeyen, ıslahına katılmayan hazinenin suçtan zarar gördüğü de söylenemez.

Meraların bakımından, ıslahından, korunmasından, kiraya verilmesinden sorumlu olan, katkı payını alan, para cezası veren, köy muhtarlığı veya belediye olup meraya tecavüz suçundan zarar gören de belediye veya muhtarlık olduğundan davayı takip etme görevi de onlarındır.

Köy merasının maliki olmayan, satamayan, kiraya veremeyen, hibe edemeyen, ecri-misil alamayan, işletemeyen, tahrip edene ceza veremeyen, bedel isteyemeyen, ıslahına katılmayan hazinenin suçtan zarar gördüğü de söylenemez.

Meraların bakımından, ıslahından, korunmasından, kiraya verilmesinden sorumlu olan, katkı payını alan, para cezası veren, köy muhtarlığı veya belediye olup meraya tecavüz suçundan zarar gören de belediye veya muhtarlık olduğundan davayı takip etme görevi de onlarındır.

Öte yandan, hazinenin davaya katılabilmesi için yasada özel bir hüküm bulunmalı veya CMUK.nun 237 ve devamı maddelerindeki koşullar gerçekleşmelidir. Köy merasına tecavüz suçuna hazinenin katılacağına ilişkin özel bir hüküm bulunmadığı gibi suçtan doğrudan zarar gördüğü de kabul edilemez. Meraya tecavüz suçundan zarar gören, meradan yararlanan köylülerdir. Malik olmayan ve tasarruf hakkı bulunmayan Hazine, bu suç nedeniyle hukuki çıkarı zedelenmediğinden davaya katılamaz.

Toplumsal olaylarda maddi zarar gören Hazine'nin sanıklar hakkındaki davaya katılamayacağı (CGK.-30.06.2009-169/186; 22.10.2002-234/366; 07.07.1998-187/272), dolaylı zarar görenlerin müdahil olamayacağı (CGK.-21.02.2012-279/55; 27.03.2012-26/118; 10.05.1993-122/148), Üniversiteleri denetleme, bütçelerini onaylama yetkisi bulunan ...'ün malzeme alımında görevi kötüye kullanıp zarara neden olunmasından dolayı açılan davaya, doğrudan zarar görmediği için katılamayacağı (CGK.-03.05.2011-155/80) kabul edilmiştir.

Meraya tecavüz suçuna hazinenin katılacağına dair özel bir düzenleme yapmayan ve bu görevi muhtarlara bırakan yasa koyucu, Ceza Kanunu'ndaki hükümlerin yanında, köy muhtarının meraya tecavüzünde Köy Kanunu'nun 33. maddesinde köy derneğine yetki vermiş, köy muhtarları hakkındaki davaların da takibini sağlamıştır.

Belde ve belediye sınırları içinde kalan meralara tecavüzün hazine tarafından takip edilmeyip sadece belediye başkanlıklarınca takibi, buna karşılık köy meralarına vaki tecavüzün köy muhtarları yanında hazine tarafından da takibinin kabulü çelişkilere, eşitlik kurallarına, özel hüküm düzenlemeyen yasa koyucunun amacına aykırıdır.

Ayrıca meraya tecavüz suçuna hazinenin katılması halinde, meranın gelirini mal edinen muhtar hakkında açılan zimmet davasına da, yargı kararlarının aksine hazinenin katılabileceği sonucu çıkmaktadır.

Ayrıca meraya tecavüz suçuna hazinenin katılması halinde, meranın gelirini mal edinen muhtar hakkında açılan zimmet davasına da, yargı kararlarının aksine hazinenin katılabileceği sonucu çıkmaktadır.

6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Yasanın 1/3 maddesi ile Büyükşehir Belediyesi kurulan il ve ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köy ve belde belediyeleri ilçe belediyelerine bağlanmıştır. Geçici 1. maddenin 3. fıkrasına göre belediye ve köyler ilçe belediyelerine devredilmiş, 13. fıkraya göre de tüzel kişiliği kaldırılan köy ve belediyelerin devam eden davalarına ilçe belediyelerinin taraf olacağı düzenlenmiş, meraya tecavüz davalarını takip etmesi için hazineye yetki ve görev verilmemiştir.

Açıklanan nedenlerle;

Köy merasına tecavüz suçunun mağduru köy tüzel kişiliği olup, suçtan doğrudan zarar görme olasılığı bulunmayan Hazinenin katılma hakkı ve hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından, şikayetçi vekilinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca (REDDİNE), tebliğnamedeki isteme uygun olarak 23.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3722, Karar No: 2021/4704, Tarih: 15.09.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/3722 E.  ,  2021/4704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK'nun 314. maddesi "Sulh, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ... - Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 19.02.2021 tarihli dilekçe ile davalı tarafla sulh olduklarını beyan etmiştir.

Bu durumda sulh ve ibra belgeleri de getirtilerek, davacı vekili tarafından verilen ibranamenin içeriğinin değerlendirilmek ve bu konuda ek karar verilmek üzere dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere, İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 6. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne) GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15/ 09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16351, Karar No: 2014/7230, Tarih: 14.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16351 E.  ,  2014/7230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/12/2012 tarih ve 2011/163-2012/233 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili meslek birliğinin Pegem Akademi Yayınları tarafından yayımlanmış "Türkçe Öğretim Yöntemleri" ve "Erken Çocukluk Eğitimi", Doğan Kitap tarafından yayımlanmış "Çağdaş Türk Politikası" ve Ayrıntı Yayınları tarafından yayımlanmış "Devlete Karşı Toplum" isimli çoğaltılmış eserlerle ilgili hakların takibi konusunda yetkili bulunduğunu, davalı şirketin fotokopi cihazlarının bulunduğu işletmesinde anılan kitap formatındaki eserleri fotokopi ile çoğaltıp satışa sunduğunu, davalının eyleminin müvekkili ... Akademi Yayıncılık Eğitim Dan. Hizm. Tic. Ltd. Şti'ye karşı haksız rekabet yarattığını ileri sürerek, davalının müvekkili meslek birliğinin üyelerine ait yargılama konusu eserler ile ilgili muhtemel tecavüzünün men'ine, davalı eyleminin müvekkili şirkete haksız rekabet oluşturduğunun tespitine ve men’ine, şimdilik her bir kitap için 400,00 TL telif tazminatının 03.03.2011 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte müvekkili meslek birliğine ve her bir eser için 1.000,00 TL’den toplam 2.000,00 TL manevi tazminatın 03.03.2011 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile müvekkili şirkete verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket, cevap vermemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, davalının eyleminin FSEK 22 . maddesi kapsamında eser veya mali hak sahiplerine ait çoğaltma hakkının ihlali niteliğinde olduğu, dava konusu çoğaltılmış nüshaların davalıya ait iş yerinde belirsiz kişilere karşı satışa arz edilmiş olmasına göre eylemin ayrıca yayma niteliğinde bulunduğu, davalının bu eserleri ihlalin devam etmesi muhtemel zaman aralığı itibariyle 15’er adet çoğaltıp yaymış olabileceği, bu sayıya göre telif tazminatı isteminin kabul edilmesinin gerektiği, davalının eyleminin ayrıca davacı şirkete karşı haksız iktisadi rekabete girişilmesi niteliğinde bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, FSEK'in 68. maddesi uyarınca toplam 357,72 TL telif tazminatının, 03.03.2011 tarihinden itibaren işleyecek değişir oranlı avans faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacı ... Birliğine verilmesine, davalının, davacı

.rliğinin üyelerine ait yargılama konusu eserlerle ilgili muhtemel tecavüzünün men'ine, davalı eyleminin, davacı yayımcıya karşı haksız rekabet oluşturduğunun tespitine, haksız rekabetinin men'ine, davacı şirket için, her bir eser bakımından 250'şer TL'den toplam 500,00 TL manevi tazminatın, 03.03.2011 tarihinden itibaren değişir oranlı avans faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacı şirkete verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istek halinde aşağıda yazılı 162,10 TL harcın temyiz eden davacılara iadesine, 14/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.