muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1862, Karar No: 2023/4519, Tarih: 22.06.2023

sonucu şoför koltuğunda oturan temyiz dışı maktulün hayatını kaybettiği ve arka koltuk sağ tarafta oturan temyiz dışı katılan ...'ın sol omuz bölgesinden yaralandığı belirlenmiştir.

2. Sanık üzerine atılı suçlamayı tevil yoluyla ikrar etmiştir.

3. 06.03.2011 tarihli ölü muayene ve otopsi tutanağına göre, temyiz dışı maktulün, av tüfeği iri saçma tanesi (şevrotin) yaralanmasına bağlı kafatası kemik kırığı ile birlikte beyin kanaması, ağır beyin doku harabiyeti neticesinde hayatını kaybettiği tespit edilmiştir.

4. ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün, 10.03.2011 tarihli raporuna göre, temyiz dışı katılan ...'ın sol skapula bölgesinde 2x2 cm çapında dermabrazyon mevcut olduğu, yaralanmasının, basit tıbbî müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğu tespit edilmiştir.

5. Adlî muayene raporlarına göre katılanların yaralanmadıkları tespit edilmiştir.

6. Katılanlar anlatımları, temyiz dışı katılanlar beyanları, olay yeri inceleme raporu, uzmanlık raporları, Adlî Tıp 6. İhtisas Kurulu raporu, sanığa ait raporlar, kollukça tutulan tutanaklar, nüfus ve adlî sicil kayıtları dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Sanık Müdafiilerinin, Sübuta, Suç Vasfına, Teşebbüs Nedeniyle 9 Yıl Ceza Verilmesi Gerektiğine, Haksız Tahrik Derecesine, Vesaireye Yönelen Temyiz Sebepleri Yönünden;

1. Olay ve Olgular başlığındaki deliller ve tüm dosya kapsamına göre eylemlerin sanık tarafından ve aynı başlığın birinci paragrafındaki anlatım gibi gerçekleştirildiği, suçta kullanılan av tüfeğini elverişliliği, hedef alınan bölgeler, temyiz dışı maktul ve katılan ...'ın yaralanmasının niteliği, katılanların aynı araç içinde oluşları, bu şekilde kastın bölünmezliği ilkesi ve katılanların 18 yaşından küçük olmaları nazara alındığında suç vasfının nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, ayrıca atışlar neticesinde ölüm meydana geldiğinden gönüllü vazgeçme kurumunun uygulanma koşullarının bulunmadığı, 5237 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi sonrasında aynı Kanun'un 35 ... maddesinin ikinci fıkrasına göre teşebbüs hükümlerinin 13 ila 20 yıl arasında hapis cezası öngörmesine göre teşebbüs nedeniyle temel cezanın 13 yıl olarak belirlenmesinde isabetsizlik bulunmadığı, katılanlardan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu anlaşıldığından, bozmaya uyularak Mahkemece yapılan uygulamalarda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.04.2022 tarihli ve 2022/9 Esas, 2022/162 Karar sayılı kararında sanık müdafiilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1054, Karar No: 2010/4784, Tarih: 22.04.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/1054 E.  ,  2010/4784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağı nedeniyle tahliye istekli olarak başlatmış olduğu icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine borçlu tarafından itiraz edilmemesi üzerine davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, ... 1.İcra Müdürlüğünün 2009/5438 Esas sayılı takip dosyasında, 28.5.2009 tarihli takip talebi ile, üçer aylık dönemler halinde ödenmesi gereken 2009 Mart-Nisan-Mayıs aylarına ait 1.425 TL ile 2009 Haziran-Temmuz-Ağustos aylarına ait 1.425 TL olmak üzere toplam 2.850 TL’nin tahsili ile tahliye isteminde bulunmuştur.Ödeme emri davalı borçluya 5.6.2009 tarihinde tebliğ edilmiş, yasal süre içinde davalı borçlu itiraz etmemiştir.Böylece takip talebinde istenen alacak miktarı (kira parası) kesinleşmiştir.Buna göre üçer aylık dönemler halinde ödenmesi gereken kira parası 1.425 TL olarak kesinleşmiştir. Bu durumda davalı tarafça borçlunun 2009 yılı 3.’ncü ve 4.’ncü dönem kira parası adı altında alacaklının hesabına ödenen 1.122,90’ar TL’lik ödemeleri eksik olup,30 günlük yasal ödeme süresi içinde borcun tamamı ödenmediğinden temerrüt olgusunun gerçekleştiğinin kabulü ile tahliyeye karar verilmesi gerekirken mahkemece yazılı gerekçe ile tahliye isteminin reddine karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 22.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13765, Karar No: 2015/821, Tarih: 27.01.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/13765 E.  ,  2015/821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2014

NUMARASI : 2014/624-2014/784

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve tahliye davasına dair karar, davalılardan E.. S.. ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Nispi harca tabi davalarda verilen esasa ilişkin hükümlerin temyizi sırasında, mahkeme kararında gösterilen nispi karar ve ilam harcının dörtte biri, temyiz harcı olarak peşin alınır.Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulu, Yasa uyarınca alınması gereken miktarda temyiz harcının temyiz edenden alınmış olup, olmadığını re'sen inceler. Harçlar Kanununun 32.maddesine göre, yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe mütaakip işlemler yapılamaz.

Somut olayda, yerel mahkeme, davanın hukuksal niteliğine uygun şekilde, dava değeri üzerinden nispi karar ve ilam harcına hükmetmiş olmasına rağmen, E.. S..'dan Yargıtay temyiz karar harcı maktu 25,20 TL alınmıştır. Bu durumda mahkemece, dava değeri üzerinden nispi temyiz karar harcının E.. S..'dan alınmasından,

Öte yandan hüküm davacı vekili tarafından katılma yoluyla temyiz edilmiş ise de Yargıtay başvurma harcının yatırıldığına ilişkin makbuz dosyada bulunmamaktadır. Davacı tarafından Yargıtay başvurma harcı yatırılmış ise bir suretinin dosya içine konulmasını yatırılmamış ise temyiz harcı ödenmedikçe temyiz incelemesi yapılamayacağından 6100 Sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 434/3.maddesi gereği işlem yapılmasından sonra dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7808, Karar No: 2015/14842, Tarih: 06.10.2015

**5. Ceza Dairesi         2014/7808 E.  ,  2015/14842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/169022

MAHKEMESİ : Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2008/419 Esas, 2013/138 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanmak,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 6545 sayılı Kanunla değiştirilmeden önceki 14. maddesinde, "Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir" hükmü yer almaktadır. Ayrıca "tavsif'in ve buna bağlı olarak görevli dairenin neye göre belirleneceğine ilişkin Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 15/07/2009 gün 2009/7-7, 15/07/2009 gün 2009/8-8, 25/12/2009 gün ve 2009/13-13 sayılı ve benzeri kararlarında da belirtildiği üzere, iddianamedeki anlatım ile sevk maddeleri arasında uyumsuzluk bulunması ve sevk maddelerinin yanılgı sonucu belirlenmesi durumunda görevli Dairenin yanlış belirlenmiş sevk maddelerine göre değil, vasfı iddianame metninden açıkça saptanabilen suça göre belirlenmesi gerekmektedir.

İddianame içeriğine göre özetle "icra takip dosyasının işlemden kaldırılmasını önleme gayesiyle icra müdür yardımcısıyla işbirliği yaparak zapta gerçeğe aykırı ilaveler yaptığı" iddia edilmiş ve sevk maddesi olarak TCK'nın 240. maddesi gösterilmiş ise de Yargıtay Kanununun 14. maddesi ve yukarıda açıklanan Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu kararlarında ortaya konan ilkeler doğrultusunda, tesis edilen hükmün incelemesini yapmakla görevli Dairenin belirlenmesinde tebliğname tarihi de gözetildiğinde, iddianame metninde anlatılan ve yargılamanın konusunu oluşturan resmi belgede sahtecilik suçunun dikkate alınması gerektiği ve bu durumda temyiz inceleme görevinin Yüksek 11. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşıldığından Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili daireye GÖNDERİLMESİNE, 06/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20059, Karar No: 2015/7382, Tarih: 21.04.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/20059 E.  ,  2015/7382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Sanık ... için mahkumiyet, diğer sanıklar için beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık ... hakkında verilen beraat kararının temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında verilen beraat kararının ve sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararının temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dosya kapsamına göre, sanığın diğer sanık ... ve kimliği tespit edilemeyen .... isimli şüpheli ile birlikte aldıkları karar doğrultusunda asker arkadaşı olan müşteki ...'i gömü bulunduğundan bahisle ... ilçesine davet ettikleri, müştekilerin yanlarında 8.000 TL nakit para ile birlikte beraberce ... ilçesine geldikleri, olay günü sanık ...'nın araçta beklediği, sanıklar ... ve ....'in ise müştekiler ile buluştukları, ...'ın deli numarası yaparak dikkatleri üzerine çektiği, .... isimli şahsın ise bu sırada müştekilerden ...'in elinde duran tomar halindeki yere düşen 8.000 YTL'yi alıp birlikte kaçarak sanık ...'ın arabasına binerek uzaklaştıkları, sanık ...'ın savunmasında parayı aldıktan sonra kendisine 400 YTL verdiklerini, olayın başından beri ortada altın olmadığını bildiğini beyan etmek suretiyle atılı suçu kabullendiğinin anlaşılması karşısında, sanığa atılı bulunan hırsızlık suçunun sübuta erdiği gözetilmeden, mahkumiyeti yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek atılı suçtan sanığın beraatine dair yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sanık ...'ın önceden almış oldukları karar uyarınca suça doğrudan katıldığı gözetilmeden, hakkında 5237 sayılı TCK’nın 37/1. maddesi yerine 39/1. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

3-Sanık ...'ın hakkında lehe olan hükümlerin uygulanmasını talep ettiği halde, talimat yoluyla ifadesi alınan sanığın, duruşma tutanaklarından olumsuz kişiliğine ilişkin herhangi bir belirlemenin olmaması karşsısında; yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden 5237 sayılı TCK' nın 62. maddesinin uygulanmaması,

3-Sanık ...'ın hakkında lehe olan hükümlerin uygulanmasını talep ettiği halde, talimat yoluyla ifadesi alınan sanığın, duruşma tutanaklarından olumsuz kişiliğine ilişkin herhangi bir belirlemenin olmaması karşsısında; yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden 5237 sayılı TCK' nın 62. maddesinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, ceza süresi yönünden sanık ...'ın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 21.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8279, Karar No: 2016/3306, Tarih: 21.04.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/8279 E.  ,  2016/3306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 01.12.2013 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile kiralanan dükkan davacı kiracıya işyeri olarak kullanılmak üzere kiralanmış olup kira bedelinin her ayın birinci günü peşin olarak ödeneceği, birinci yılın sonunda Devlet İstatistik Enstitüsü’nün belirlediği ÜFE-TÜFE ortalaması oranından aşağı olmamak üzere ve sadece ilk yıl geçerli olmak kaydıyla %15 oranında artırılacağı kararlaştırılmıştır. Kira sözleşmesi davacı . .. tarafından kiracı sıfatıyla ve davacı ... tarafından kefil sıfatıyla imzalanmıştır. Davalı kiraya veren tarafından 15.12.2014 tarihinde başlatılan icra takibinde 2014 yılı Aralık ayı kirası olan 2.530,00 TL kira alacağı ve 21,36 TL işlemiş faiz alacağının tahsili istenmiştir. Mahkemece kiracı ve kefil tarafından, kira alacağının tahsili için başlatılan icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tespiti istemiyle açılan davada yapılan yargılama sonucunda, davacı kefilin icra takibine konu borçtan dolayı sorumlu olmadığı, davacı kiracının ise sözleşmede kararlaştırılan 2.200,00 TL aylık kira bedeli ve işlemiş faiz alacağından sorumlu olduğu, belirtilerek davacı kefilin borçlu olmadığının tespitine, davacı kiracı şirketin ise 333,91 TL lik borç kısmından dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Dosya kapsamına toplanan delillere mevcut deliller takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davacı vekilinin tüm davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-)Davalı kiraya veren vekilinin kira alacağına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1-)Dosya kapsamına toplanan delillere mevcut deliller takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davacı vekilinin tüm davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-)Davalı kiraya veren vekilinin kira alacağına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 344. Maddesine göre; Tarafların yenilenen kira dönemlerinde uygulanacak kira bedeline ilişkin anlaşmaları, bir önceki kira yılında üretici fiyat endeksindeki artış oranını geçmemek koşuluyla geçerlidir. 6217 sayılı yasanın Geçici 2. Maddesinde ise; Kiracının Türk Ticaret Kanununda tacir olarak sayılan kişiler ile özel hukuk ve kamu hukuku tüzel kişileri olduğu işyeri kiralarında, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 323, 325, 331, 340, 342, 343, 344, 346 ve 354 üncü maddelerinin 01/07/2012 tarihinden itibaren 8 yıl süreyle uygulanmayacağı, bu halde, kira sözleşmelerinde bu maddelerde belirtilmiş olan konulara ilişkin olarak sözleşme serbestisi gereği kira sözleşmesi

./..

hükümlerinin tatbik olunacağı düzenlenmiştir. Açıklanan yasal düzenlemeler karşısında, davacı kiracının sıfatına göre sözleşmedeki kira bedelinin artırılmasına ilişkin şart geçerli olup tarafları bağlar. İcra takibinde talep edilen 2014 yılı Aralık ayı kira alacağı 1 yıl süreli kira sözleşmesinin süresinin sona ermesinden sonraki yeni kira dönemine ilişkin olup mahkemece sözleşmedeki kira artışına ilişkin düzenleme nazara alınarak kira alacağı hakkında karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davacı kiracı tarafından açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 21.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2210, Karar No: 2013/1671, Tarih: 21.01.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/2210 E.  ,  2013/1671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıkların, 06.04.2011 tarihinde yüzlerine karşı tefhim olunan kararı, CMUK'un 310/1. maddesinden öngörülen bir haftalık süreden sonra 14.04.2011 tarihinde temyiz etmesi karşısında, süreden sonraki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 21.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3474, Karar No: 2018/2190, Tarih: 26.03.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/3474 E.  ,  2018/2190 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; ana taşınmazın ortak alanı olan bölüme araç park işlemi yapılarak yapılan haksız müdahalenin önlenmesi, muarazanın giderilmesi istenilmiş, mahkemece; 1982 yılında belediyesince onanmış projede binanın ön kısmında yola terk edilmiş kısım olduğu, parsel bahçesinde 4 adet otopark yeri olduğu, bunlardan 3 tanesinin iş yerlerine, bir tanesinin meskenlere ait olduğu, ön kısımda 2, yan kısımda 1, arka kısımda 1 otopark olmak üzere 4 otopark bulunduğu, arka kısımda bulunan meskenlere ait otoparkın işyerlerine katıldığı, söz konusu projeye göre 4 işyeri, 8 mesken olmak üzere toplam 12 bağımsız bölüm bulunduğu, 1986 yılında imar affı kanununa istinaden onaylanan rölüve projesinde 5 işyeri ve 8 mesken olmak üzere toplam 13 bağımsız bölüm bulunduğu, meskenlere ait otoparkın işyerine katıldığı, bahçe duvarının olmadığı, vaziyet planında 4 adet otopark yeri gösterildiği, binanın arka tarafında 4 no'lu otoparkın rampa yerine denk geldiği, projelerde gösterilen otoparkların hangi bağımsız bölüme ait olduğunun belli olmadığı, tapu kaydında da eklenti olarak gösterilmediği, tüm otoparkların binanın ortak alanı dahilinde bulunduğu bu itibarla bütün kat maliklerinin otoparklar üzerinde kullanım hakkı bulunduğu, keşif günü binanın ön kısmında bulunan parsel sınırları dışında ancak kamuya ait olan kısımda araçların park etmiş olduğu, davacıya ait işyerlerinin önünde araç park edilmediği ve önünün açık olduğu görülmüştür.

Kat Mülkiyeti Kanununun 16. maddesinde kat malikleri ana gayrimenkulün bütün ortak yerlerine arsa payları oranında ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olup söz konusu ortak alanların kullanımı, Kat Mülkiyeti Kanununun 18. maddesi uyarınca doğruluk kaidelerine uyma, birbirlerini rahatsız etmeme, birbirinin haklarını çiğnememe kuralına bağlanmış olup, ana taşınmazda bulunan bağımsız bölüm sayısı, binanın bulunduğu konum, yönetim planında, tapu kaydında ve binaya ait mimari projede otoparkların hangi bağımsız bölüme ait olduğunun belirlenmemiş olması karşısında tüm kat maliklerinin kullanımına açık olan otoparkların Kat Mülkiyeti Kanununun 18. maddesinde belirtilen kurallar dahilinde kullanıma riayet edilmesi gerektiği, keşif sırasında da gündüz olması itibari ile otoparkların kullanımı konusunda herhangi bir müdahale bulunmadığı, ana taşınmazın bağımsız bölüm sayısı nazara alındığında otopark ihtiyacının bulunduğu, hangi otoparkların bağımsız bölümlerden herhangi birisine tahsisi yada eklentisi halinde getirilmesi hususunun ise kat maliklerinin oy birliği ile verecekleri karar neticesi belirlenebileceği, böyle bir kararın kat maliklerinin iradesi ile alınabileceği, mahkemenin kat maliklerinin iradesi yerine geçerek böyle bir karar almasının da mümkün olmadığı, talebin müdahalenin menine yönelik olması, taleple bağlılık nazara alındığında otopark alanına da müdahalenin bulunmadığı görülmekle açılan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir.

-2-

2017/3474 - 2018/2190

Davacının dava dilekçesindeki talebi; anataşınmazın ortak yerlerine yönelik yapılan haksız müdahalenin önlenmesine ilişkindir. Mahkemece otopark ihtilafına binaen kat maliklerinin böyle bir karar alabileceği gerekçesiyle davanın reddi usul ve yasaya aykırı olup bu konuda alınan bilirkişi raporu da bu hali ile yanlış sonuçlara yol açmaktadır. Mahkemece yapılacak iş anataşınmazın mimari projesi ve yönetim planı hükümlerinin keşfen mahallinde uygulanarak anataşınmazın varsa tahsis edilmiş otopark alanı ve ortak yerlerin tespit edilerek ayrıca dava konusu yerin otopark olduğunun tespiti halinde davacının talebinin yerinde olmadığı, dava konusu yerin otopark olmayıp ortak alan olduğunun belirlenmesi halinde ise davacının talebinin yerinde olacağı gözönünde bulundurularak karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 26/03/2018 günü oy birliği ile karar verildi.