muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/30695, Karar No: 2016/2955, Tarih: 09.02.2016

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır. Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir.

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz. Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz.

Somut olayda, dava dilekçesinde açıkça, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak,dava konusu alacakların belirsiz alacak olup olmadığının ayrı ayrı değerlendirilmesi gereklidir.

Somut olayda, dava dilekçesinde açıkça, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak,dava konusu alacakların belirsiz alacak olup olmadığının ayrı ayrı değerlendirilmesi gereklidir.

Davacı taraf, işverence, geçici işçi statüsünde geçen çalışma süresinin kıdem açısından nazara alınmadığını, bu suretle toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca derece ve kademesi ile ücretinin eksik belirlendiğini iddia ederek, fark aylık ücret, fark yıpranma primi, fark akdi ikramiye, fark ilave tediye alacaklarının hüküm altına alınması talep etmiştir. Davacı, çalışma süresini, derece ve kademesini, kendisine ödenen aylık ücret miktarını, alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını, ödenmesi gerekli yıpranma primi, akdi ikramiye, ilave tediye miktarlarını ve kendisine işverence yapılan ödemeleri belirleyebilecek durumdadır. Anılan sebeple, söz konusu alacaklar belirsiz alacak değildir.

Açıklanan sebeplerle, dava konusu alacakların gerçekte belirlenebilir alacaklar olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşıldığından, hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddi gerekirken, esasa girilerek davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.02.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/849, Karar No: 2020/1246, Tarih: 24.06.2020

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2020/849 E.  ,  2020/1246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 12.02.2013 tarih 2012/14401 esas, 2013/2607 karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı taraf vekillerince süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 24.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6448, Karar No: 2012/7398, Tarih: 18.06.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/6448 E.  ,  2012/7398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece asıl davanın husumet yokluğundan reddine, birleşen davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin 26.03.2012 tarihli geri çevirme kararı ile dava konusu 854 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2010 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından sorularak alınacak yazı cevabının dosyaya konulması istenmiş ancak ilgili belediye başkanlığınca dava konusu taşınmaz maliklerinden ...'ın belediyeye verdiği emlak vergi bildirimi gönderildiğinden geri çevirme kararının gereği yerine getirilmemiştir. Bu nedenle dava konusu 854 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2010 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından sorularak alınacak yazı cevabının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine bir kez daha GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3014, Karar No: 2020/2413, Tarih: 19.10.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/3014 E.  ,  2020/2413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürme, kasten öldürme

HÜKÜM : 1- Maktul ...'ya karşı tasarlayarak öldürme suçundan; TCK.nin 82/1-a, 62/1, 53, 63. maddeleri gereğince müebbet hapis cezası,

2- Maktul ...'na karşı kasten adam öldürme suçundan; 765 sayılı Yasanın 448/2, 59, 31. maddeleri gereğince 20 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ...’in, maktuller ... ve ...’na yönelik kasten öldürme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin gerekçeli karar başlığında hakkında usulüne uygun katılma kararı verilen ..., "müşteki" sıfatı ile belirtilmişse de, maddi bir yazım hatasından kaynaklandığı değerlendirilmekle; mahkemesince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık ... hakkında Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/10/2018 tarihli duruşmasında talebi doğrultusunda karar duruşmasına kadar duruşmadan bağışık tutulmasına karar verildiği, ancak sanığın 24/06/2019 tarihinde başka suçtan tutuklu bulunduğu Tekirdağ Açık Ceza İnfaz Kurumundan tahliye olduğu ve duruşmalara müdafiisinin katılmasına karşın kendisinin katılmadığı, 28/11/2019 tarihinde hüküm tefhim edilerek sanık hakkında yakalama kararı çıkarıldığı, infaz edilmediği dosya münderecatından anlaşılmakla, tebliğnamede belirtilen bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in, maktuller ... ve ...’na yönelik kasten öldürme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede ileri sürdüğü sübuta, eksik incelemeye, delillerin hatalı değerlendirildiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına ONANMASINA, 19/10/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.

19/10/2020 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... 'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'in yokluğunda 05/11/2020 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2015/2565, Karar No: 2015/1473, Tarih: 20.05.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/2565 E.  ,  2015/1473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye yönelik olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşa yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir. Yargılamaya konu somut olayda; sanığın internet ortamında yazarak paylaştığı katılana yönelik "hastamıza astım diyerek yanlış teşhis koymuş, ... aslında tanrıdan korkmaz" şeklindeki ifadeleri bir bütün olarak değerlendirildiğinde, bu sözlerin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, eleştiri niteliğinde olduğu ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20/05/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19069, Karar No: 2012/23474, Tarih: 19.10.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/19069 E.  ,  2012/23474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin alacağı, tazminat alacağı ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, işe başlatmama tazminatı farkı, boşta geçen dört aylık süre ücreti farkı, kıdem tazminatı farkı, ihbar tazminatı farkı ve izin ücreti farkı ödetilmesi isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

16.06.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı Kanun ile 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nda değişiklik yapılmış ve işe başlatmama tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Buna göre işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilmemeli, sadece damga vergisi kesilmesiyle yetinilmelidir. Aynı yasa ile 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'na eklenen geçici 77. maddede ise, “bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önceki dönemlerle ilgili olarak 22.05.2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca işverenlerce işçiye ödenen işe başlatmama tazminatları, damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaz. Anılan dönemlere ilişkin işe başlatmama tazminatı gelir vergisi tevkifatına tabi tutulan mükelleflerin; tarha yetkili vergi dairelerine başvurmaları ve dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri şartıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun düzeltmeye ilişkin hükümleri uyarınca tahsil edilen gelir vergisinin red ve iade işlemleri yapılır” şeklinde kurala yer verilerek daha önce kesilen gelir vergisi ile ilgili iade esasları belirlenmiştir. Anılan düzenlemeye göre daha önce kesilen gelir vergisi tutarları vergi yükümlüsüne iade edilmelidir. Vergi yükümlüsü işçi olup, işçinin fazla ödenen vergiyi ilgili vergi dairesinden talep etme hakkı vardır. Kanunda, vergi sorumlusu olan işverene iadeye dair bir düzenlemeye yer verilmemiştir. İşçi haksız yere kesilen gelir vergisini ilgili vergi dairesinden talep edebileceğine göre, işverenin aynı tutardan sorumluluğuna dair karar verilmesi mükerrer sorumluluğuna yol açacaktır. Bu nedenle işverence işe başlatmama tazminatından kesilerek vergi dairesine yatırılan gelir vergisi yönünden işverenin sorumlu tutulması doğru olmaz.

Dosya içeriğinden kesinleşen işe iade kararı sonrası davalı işverenin davacıyı işe başlatmaması üzerine işe başlatmama tazminatını ödediği konusunda uyuşmazlık yoktur. Davalı tarafından dosyaya sunulan ödemelerin ayrıntılı dökümü ve ödemeye ilişkin bordroda işe başlatmama tazminatından gelir vergisi ile damga vergisi kesintisi yapılarak ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda işe başlatmama tazminatında ödenmesi gereken nihai miktar belirlenirken işverenin vergi dairesine ödediğini iddia ettiği gelir vergisi düşülmeden hesaplama yapıldığı görülmüştür.

Mahkemece, gelir vergisinin vergi dairesine yatırıldığına dair kayıtlar getirtilip denetlemeden karar vermesi yerinde değildir. İşverenin vergi dairesine kesilen miktarları yatırıldığının anlaşılması durumunda vergi yükümlüsü davacının işe başlatmama tazminatından kesilip vergi dairesine ödenen gelir vergisi miktarını bizzat davacının vergi dairesine başvurarak talep etmesi gerekeceği ve davalı işverenin mükerrer ödeme durumunda bırakacak şekilde karar verilmemesi gözönüne alınarak sonuca gidilmesi gerekir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15119, Karar No: 2021/18996, Tarih: 13.10.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/15119 E.  ,  2021/18996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mağdurlar vekilinin 26.10.2020 tarihli dilekçesi ile, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan cezanın usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek onanmasını istediği, bu bağlamda dilekçesinin temyiz değil, sanığın temyizine cevap niteliğinde olduğu anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz talebiyle sınırlı olarak yapılan incelemede,

Suça sürüklenen çocuk ...'ın 07.04.2016 ve 12.04.2016 tarihli celseler itibariyle 18 yaşını ikmal etmediği halde duruşmaların CMK.nın 185/1. maddesi uyarınca kapalı yapılması gerekirken açık yapılması ve hükmün de açık tefhim edilmesi, telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığın, mağdurları cebir ve tehdit ile tenha bir yere götürüp alıkoyması şeklindeki eylemlerinin her bir mağdur için ayrı ayrı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin zincirleme suç hükümleri uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilmesinin hukuka aykırı olduğuna dair yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9058, Karar No: 2014/172, Tarih: 16.01.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9058 E.  ,  2014/172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2012

NUMARASI : 2011/166-2012/281

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen rehnin kaldırılması ve sıra cetveline itiraz davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen davada davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl davada davacı vekili, müvekkilinin davalı H.. G..'ten olan alacağının tahsili için başlatılan icra takibinde, davalının eşinin borca kefil olması nedeniyle, dava dışı eşine ait aracın satıldığını, paranın paylaşımı için düzenlenen sıra cetvelinde, davalı H.. T..'ın araç üzerinde 10.000,00 TL'lik rehin hakkı bulunması nedeniyle satış bedelinden öncelikle rehin alacağının ödenmesine karar verildiğini, ancak davalı H.. G..'in araç üzerindeki rehinden kaynaklanan borcunun tamamını davalı H.. T..'a ödediğini ileri sürerek, rehnin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalı H.. T.. vekili, müvekkilinin satışa konu aracı davalı H.. G..'e sattığını, ancak aracın davalı H.. G..'in eşi adına tescil edildiğini, davalı H.. G..'in araç satışından doğan borcu ödemediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Asıl davada davalı H.. G.. yargılamaya katılmamıştır.

Birleşen davada davacı vekili, davalının rehin sözleşmesinden doğan alacağını tahsil etmesine rağmen araç üzerindeki rehin kaydını kaldırmaması nedeniyle Bursa 6. İcra Müdürlüğü'nün 2006/14249 Esas sayılı takip dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde, rehin alacağına satış bedelinden pay verildiğini, müvekkilinin ise sıra dışı kaldığını ileri sürerek, müvekkil alacağının davalı sırasına alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre;davacının iddiasının davalıya hiç bir borç kalmadığı ve bu nedenle rehin sözleşmesinin ortadan kalktığı yolunda olması karşısında ödendiği halde senetlerin alınmadığı iddia ediliyor ise bu konuda davalı H.. T..'a yemin teklif edip etmeyecekleri hususunun davacı vekiline hatırlatıldığı, davacı vekilinin 11.04.2012 tarihli celsede, yemin teklif etmediklerini bildirdiği gerekçesiyle, asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Birleşen dava, İİK'nın 142/1. maddesine dayalı olarak açılmış olup, davalı alacağının esas ve miktarına yönelik sıra cetveline itiraza ilişkindir. Davalı alacağının esas ve miktarına yönelik sıra cetveline itiraz davalarında ispat yükü davalı alacaklıda olup, davalı alacağının varlığını ve miktarını, takipten önce düzenlenmiş belgeler ve usulüne uygun diğer belgelerle ispatlamalıdır. Dairemizin 21.03.2013 tarih ve 615 E, 1738 K. sayılı ilamında da açıklandığı üzere, HMK'nın 225. (HUMK'nın 345.) maddesi uyarınca yeminin konusu kişinin kendisinden kaynaklanan vakıalar olduğundan, yemin delilinin sadece temel ilişkinin tarafları hakkında söz konusu olabileceğinden ve bu tür davalarda, davanın tarafları arasında hukuki ilişki bulunmadığından, yemin deliline dayanılması da mümkün değildir.

Mahkemece, ödeme sebebiyle rehnin kaldırılması istemine ilişkin asıl davanın hükümde yazılı gerekçelerle reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte, sıra cetveline itiraza ilişkin birleşen davada ispat yükünün davacıya yükletilmesi ve yemin teklif etmediği gerekçesine dayanılması isabetli olmamıştır. Mahkemece, birleşen davanın, ispat yükü kendisine düşen davalının, Mudanya Noterliği'nin 14.06.2004 tarih 5420 yevmiye numaralı rehin sözleşmesi ile alacağının varlığını kanıtladığı gerekçesiyle reddine karar verilmesi gerekirken, aynı sonuca yazılı gerekçe ile varılması doğru olmamış ise de, birleşen dava yönünden sonucu itibariyle doğru olan kararın HUMK'nın 438/son maddesi gereğince gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, asıl dava yönünden ise hüküm yerinde yazılı gerekçelerle, birleşen dava yönünden hükmün gerekçesi değiştirilmek suretiyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzetme yolu açık olmak üzere 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.