muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1356, Karar No: 2023/4868, Tarih: 12.09.2023

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın 6102 sayılı Kanunun 644 ve 553 üncü maddeleri kapsamında bir sorumluluk davası olarak açıldığını, ancak dava şartı olan "Ortaklar Kurulu Kararı" olmadan açıldığını, 14.01.2021 tarihine kadar yaklaşık üç yıl dava şartı olmadan yargılama yapıldığını, deliller toplandıktan sonra mahkemenin, davacı tarafça talep olmadığı halde verdiği bir ara kararı ile ortaklar kurulu kararı alındığını, oysa davanın en başında, tahkikata geçilmeden, dava şartı yokluğu nedeni ile reddedilmesi gerektiğini, davalı hakkında güveni kötüye kullanma iddiasıyla açılan ceza davasının beraatla sonuçlandığını, halen Yargıtay aşamasında olduğunu, şirketin 25.06.2016 tarihli genel kurulunda davalı ibra edildiği halde, mahkemece bu konuda şirket ortaklarından herhangi bir itiraz gelmediği halde ibranın geçersiz sayıldığını, bilirkişi raporları arasındaki çelişkilerin giderilmediğini, şirketin gelirlerinin tümü ile şirketin ... Bankası Samsun/...Şubesi nezdindeki hesabına yatırıldığını, şirketin genel yönetim giderlerinin önemli bir bölümünün banka hesabından ilgili hesaplara ödendiğini, şirketin banka hesapları dışında nakden ve elden resmi kurum ve kuruluşların veznesine ödenmiş olan vergi, sigorta primi ve belgeli şirket genel yönetim giderlerinin mevcut olduğunu, tüm bu ödemeler gerek banka hesaplarından gerekse bankadan çekilen tutarlara karşılık ahzu kabza yetkili müdür sıfatı ile davalı tarafından yapıldığını, davalının, vergi, sigorta, genel yönetim giderleri ve kendi mali müşavirlik ücreti ile müdürlük maaşı ve şirkete kiralanan büro kiraları ile diğer harcamaları karşılığı şirket banka hesabından çektiği belgeli toplam tutarın 109.761,84 TL olduğu, bu tutarların şahsına ait olarak çekilen ve kendi şahsi hesabından doğruladığı tutarlar olduğunu, şirket hesaplarından toplam çekilen tutarın 178.765,11 TL olup, bu tutara karşılık yine aynı şirketin banka hesabına davalı tarafından geri ödenen 24.640,00 TL tutar düşüldüğünde kalanın 154.125,11 TL olduğu, bu kalan tutardan yine şirketin banka hesabı dışında resmi kurum ve kuruluşlara vergi, sigorta ve genel yönetim giderleri karşılığı elden veznelere yatırılan belgeli 81.966,92 TL tutar da geri ödenmiş olduğundan tenzil edilmesinin zorunlu olduğu, bu tutar da tenzil edildiğinde davalının şirketten elde ettiği tutarın 72.158,19 TL olduğu, davalının şirket ortağı, mesul müdür ve şirketin mali müşaviri ve büro kira geliri elde eden olarak hak ettiği tutarlar toplamının (mahkeme kararında belirtildiği şekilde kabul edilecek olsa bile) 115.945,78 TL olduğu, bu haliyle bile şirketten 43

.966,92 TL tutar da geri ödenmiş olduğundan tenzil edilmesinin zorunlu olduğu, bu tutar da tenzil edildiğinde davalının şirketten elde ettiği tutarın 72.158,19 TL olduğu, davalının şirket ortağı, mesul müdür ve şirketin mali müşaviri ve büro kira geliri elde eden olarak hak ettiği tutarlar toplamının (mahkeme kararında belirtildiği şekilde kabul edilecek olsa bile) 115.945,78 TL olduğu, bu haliyle bile şirketten 43.787,59 TL alacağı mevcut olduğu, şirket ortaklarının genel kurulda oy birliği ile şirket ortaklarına kar payı ödenmesini kararlaştırdığı, kâr dağıtımının vergi dairesine verilen düzeltme beyanları öncesi eksik ve hatalı kâr paylarından hesaplandığından bunun düzeltilerek gerçek duruma uyarlanması gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararı ve gerekçelerinin usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından taraf vekillerinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalının şirket müdürü ve mali müşavirlik görevini yürüttüğü dönemlerde görev ve yetkilerini suistimal ederek, şirket kazançlarından elde edilen gelirleri kendisine mal ederek ve ödenmeyen SGK ve vergi borçları nedeni ile şirketi zarara uğrattığı iddiasıyla tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370, 371 inci maddeleri, 6102 sayılı Kanun'un 553 ve 644 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/376, Karar No: 2010/6379, Tarih: 05.10.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/376 E.  ,  2010/6379 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/08/174815

MAHKEMESİ :(BAKIRKÖY) Onbeşinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİH VE NO :27/02/2008-324/35

SUÇ:Kastın aşılması suretiyle öldürmek

Kastın aşılması suretiyle M.. B..'nu öldürmekten sanık K.. B..'nun yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (BAKIRKÖY) Onbeşinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27/02/2008 gün ve 324/35 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, cezayı azaltıcı tahrik ve takdiri indirim sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle kısmen kabul kısmen reddedilmiş,incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma sebebi dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan,sanık müdafiinin suç vasfına, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 27.maddesinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrik nedeni ile yapılan indirim oranının daha fazla olması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre;akraba olan sanık, tanık Vicdan ve maktulün olay günü parkta beraber içtikleri, sanık ve tanık Vicdan’ın beraber sanığın evine geldikten sonra, akrabaları olan matulün de eve gelmesi için telefonla sanığın evine çağırdıkları, bir saat sonra sanığın evine gelen maktulün, kendisine kapıyı açan tanık Vicdan'a “neden beni sattın” deyip kafa atması, sanığa ve ailesine hakaret etmesi üzerine, sanığın eline geçirdiği bıçakla maktulün sağ göğüs boşluğuna vurduğu tek bıçak darbesinin, diafragmada delik oluşturarak batın boşluğuna geçip karaciğer sağ lobunu kestiği ve maktulün kot kesisi ve iç organ delinmesinden gelişen iç kanama sonucu öldüğü olayda;

Hedef alınan bölge, kullanılan aletin elverişliliği, yaranın yeri, şiddeti ve iç organların bu şiddetle yaralanması karşısında, sanığın, öldürme kastı ile hareket ettiğinin kabulü ile kasten insan öldürme suçundan hüküm tesisi gerekirken, suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sanık hakkında ceza miktarı yönünden CMUK.nun 326/son maddesi gereği kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 05/10/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18190, Karar No: 2023/1175, Tarih: 16.02.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/18190 E.  ,  2023/1175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak

HÜKÜM :Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un (6545 sayılı Kanun) 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 31.03.2015 tarihli ve 2015/9404 soruşturma numaralı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiş, sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kaldırılarak Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 10.07.2015 tarihli ve 2015/8744 esas sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda, Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2015 tarihli ve 2015/448 Esas, 2015/896 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

C. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca

1. 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2. Sanığın ilk ihtarata uymamasının, kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar etmesi olarak kabul edilemeyeceği gözetilmeden mahkûmiyet kararı verilmesi, nedeniyle hükmün bozulması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Kendisinde uyuşturucu madde ele geçen sanığın üzerine atılı suçun, ikrarı ile sabit olduğu gerekçesiyle

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Kendisinde uyuşturucu madde ele geçen sanığın üzerine atılı suçun, ikrarı ile sabit olduğu gerekçesiyle

mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği nalaşıldığından tebliğnamedeki 1 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir

Sanık hakkında kurulan hüküm,

Sanık hakkında kurulan hüküm,

A. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında. öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ilc adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi oldugu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarıca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafindan tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin birinci - sekizinci maddeleri ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca yapılan tebliğ evrakında, muhatabın adreste bulunmama sebebinin sorulduğu ve keyfiyetin haber verildiği komşusunun kim olduğunun (isimden ve imzadan imtina etmiş olsa dahi daire numarası vs gibi ayırt edici hiçbir özelliğin) belirtilmediği, bu yönüyle yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu ve bu nedenle kararın da usulsüz olduğu anlaşılmakla; 31.03.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, bu kararın kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın yükümlülüklere uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için

dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

B. Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının erteleme süresi zarfında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Cumhuriyet Başsavcılığından ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

1. Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

2. Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası

uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Kabule göre;

C. 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve hükümden sonra 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesiyle yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.12.2015 tarihli ve 2015/448 Esas, 2015/896 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliği ile BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3909, Karar No: 2024/195, Tarih: 11.01.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/3909 E.  ,  2024/195 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2902 Esas, 2022/685 Karar

DAVA TARİHİ :

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2008/357 E., 2019/352 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının ticari faaliyet veya şahsi hesapları nedeniyle bankaya herhangi bir borcunun olmayıp davalı banka çalışanlarınca, sahiplerinin haberi olmaksızın değişik kişiler adına açılan hesaplardan para aktarımlarının gerçekleştiği, davacının herhangi bir kredi sözleşmesinde imzasının olmamasına rağmen banka yetkililerinin kendi adına açılan hesaplar aracılığıyla M.S.Ö.'ye para aktardıklarını, yapılan işlemler nedeniyle kendi adına açılan hesaplardan banka lehine 169.263,00 TL borcun bulunduğunu, bu borcun kendisine ait olmadığını ileri sürerek davalı bankaya borçlu olmadığının tespiti ile kötü niyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; genel kredi sözleşmelerinde ve imza sirkülerindeki davacı imzalarının aynı olup sözleşmelerin davacıya ait olduğunu, kredilere teminat amacıyla verilen senetlerdeki ciroların da davacıya ait olduğunu, davacının 25.06.2008 tarihli bankaya ... olduğu dilekçede senetleri kendisinin verdiğini beyan ettiğini, kredilerin devresonu faizlerinin ve aidatlarının davacıya ait hesaplardan ödenip kendisinin bilgisi dışında imza edilmesinin gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu olaya ilişkin kurulan Ağır Ceza Mahkemesinin kararında, davacının kredilerden haberdar olduğu ve bu kredilerin dava dışı M. S. Ö. isimli şahsın fonlanması gibi bir takım amaçlarla kullanıldığına dair bilirkişi raporunun hükme esas alındığı, hukuk mahkemesinin ceza mahkemesince tespit edilen maddi olgu ile bağlı olduğu, ceza dosyası kapsamında yapılan bozmanın işbu davayı ilgilendirmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri