muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5645, Karar No: 2018/1339, Tarih: 25.01.2018

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz. Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında eldeki davaya konu somut olayın özellikleri dikkate alınarak belirsiz alacak davası yönünden yapılan değerlendirmede;

Davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı şüphesizdir. Uyuşmazlık konusu kıdem ve ihbar tazminatı bakımından, davacı, çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri ve fesihten önce kendisine tanınması gereken ihbar süresini belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının gerçekte belirlenebilir alacaklar olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri nazara alınarak, hukuki yarar yokluğundan anılan alacaklara yönelik taleplerin usulden reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2018/2379, Karar No: 2018/8069, Tarih: 19.12.2018

**11. Hukuk Dairesi         2018/2379 E.  ,  2018/8069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bodrum 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/06/2016 tarih ve 2012/281-2016/143sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, devre mülk olarak projelendirilen Bodrum, Gümüşlük, ... mevkiinde 1759 ve 1760 parsel sayılı taşınmazlarda inşa olunan... Tatil Köy unvanlı tatil kompleksinin, 1993 yılında maliklerin hizmetine açıldığını, tatil köyü kurucuları ile ...Tatil Köy Aş ve... Tur İşl. Aş ortakları arasında meydana gelen sorunlar sebebiyle şirket ortakları arasında düzenlenen 16/06/1997 tarihli bir protokol ile şirkette kalanlar ile hisselerini devir ederek ayrılanlar arasında düzenlenen protokol ile tarafların karşılıklı edimler yüklendiğini, taahhütlerde bulunduğunu, davalıların edimlerini ifa etmediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin dava ve talep hakları saklı kalmak kaydıyla,... Tatil Köyü'nün 89 adet iki katlı villalardan oluşan devre mülklerinin Bodrum, Gümüşlük, Koyunbaba ... mevkiinde 1759,1760 parsel sayılı taşınmazda olup olmadığının, devre mülkler ile sosyal tesislerin ayrılması halinde devre mülklerin değer kaybına uğrayıp uğramayacağının tespiti ile, davalılar ve davacı arasında düzenlenen sözleşme uyarınca tapuları verilmemiş olan 1759 parsel sayılı taşınmazda bulunan P60 A 01-15 Ağustos, P60 A 15-30 Ağustos, P59 A 15-30 Temmuz, P56 B 15-30 Temmuz, P80 B 01-15 Ağustos, P29 A 01-15 Ekim nolu devre mülklerin tapularının iptali ile müvekkili ... adına tesciline, dava konusu devre mülklerin tapularının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmemesi halinde devre mülklerin rayiç bedellerinin tespiti ile bedellerinin tazminat olarak davalılardan tahsiline, dava konusu devre mülklerin teslim edilmemesi nedeniyle ihtar tarihi 09/10/2012 tarihinden itibaren kira bedellerinin tespiti ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, ihtar tarihinden itibaren tespit edilecek alacağa ticari faiz uygulanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, devre mülkleri devretme yükümlülüğünün ...Tatil Köyü AŞ ve... Tur İşl AŞ'ye ait olduğunu, diğer davalı müvekkillerinin söz konusu devre mülkleri devretme yükümlülüğünün bulunmadığını, müvekkillerinden ...'nun dava konusu edilen sözleşmenin tarafı olmadığını, bu sebeple işbu müvekkilleri ve husumet yönünden davanın reddinin gerektiğini, ayrıca davacı ...'un işbu davayı açma hakkının bulunmadığını, tazminat ya da kira parası talep etme hakkının bulunmadığını, dava ile ilgili davacının taleplerinin daha önce Bodrum 1. ASHM'nin 19/04/2005 tarih, 2004/46 esas, 2005/248 karar sayılı ilamı ile karara bağlandığını ve işbu kararın kesinleştiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca davacı ile davalılar arasında yapılan 16.06.1997 tarihli ve bir kısım devre mülk haklarının davacıya devrini içeren satış vaadi sözleşmesinin resmi şekilde yani noter huzurunda yapılmadığı, adi yazılı bir sözleşme olduğu, ayrıca protokol ekinde bulunan devre mülk listesinin incelenmesinde davacının davaya konu yaptığı devre mülklerin sözleşme tarafı olmayan üçüncü şahıslara tahsis edilmiş olduğu, her ne kadar talep konusu yapılan devre mülklerin mülkiyet sahibi olduğu listede belirtilen... Danışmanlık LTD. ŞTİ ve ... tarafından 17.06.1997 tarihli adi yazılı devir sözleşmesinde davaya konu yapılan devre mülklerin tapularının kendilerine verilmesi kararlaştırılmış olmasına rağmen bu haklarından feragat ettikleri ve anılan devre mülklerin tapularının davacıya verilmesine kayıtsız şartsız muvafakat ettikleri belirtilmiş ise de; anılan kişilerin sözleşme tarihinde henüz malik olmadıkları gibi, diğer maliklerin onayı olmadan devre mülk devir işlemi yapamayacakları, davacı ile... Danışmanlık LTD. ŞTİ. ve ... arasında yapılan 17.06.1997 tarihli devir sözleşmesinin resmi şekilde yapılmaması nedeniyle geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, 16.06.1997 tarihinde imzalanan protokol hükümleri gereği tapu tescillerinin yapılmadığı iddia edilen 6 adet devre mülkün tapularının devri ve tescili, mümkün olmadığı taktirde bedellerinin tahsili ve ecrimisil taleplerine ilişkindir. Mahkemece, diğer gerekçelere ek olarak esasen 16.06.1997 tarihli protokolün adi yazılı şekilde hazırlandığı, devre mülk devrini içeren sözleşmelerin resmi yazılı şekil şartına tabi olduğu, aynı şekilde dava dışı kişiler ile davacı arasında imzalanan 17.06.1997 tarihli devir sözleşmesinin de resmi yazılı geçerlilik şartını taşımadığı gerekçesi ile davanın reddi cihetine gidilmiştir.

Oysa, Dairemizin emsal nitelikteki (2000/5430 Esas, 2000/6618 Karar ve 11.09.2000 Tarih) kararında da belirtildiği üzere, her ne kadar tapulu bir taşınmazın haricen devri sonucunu doğuran sözleşmeler (BK'un 213, MK'nun 706, Tapu Kanunu 26) geçersiz ise de, davacının üzerine düşen edimini yerine getirmesi ve davalının da edimlerin büyük bölümünü yerine getirmesinden sonra, şekle aykırılığa dayanarak geçersizlik iddiasında bulunması dürüstlük kuralına aykırı ve adalet duygularını ağır şekilde zedeleyici olabilir. Kanunda özel bir hüküm bulunmadıkça, zorunlu şekil şartına aykırılık nedeniyle geçersiz bir sözleşmede ifanında geçersiz kalması genel kural ise de, söz konusu geçersizliğin ileri sürülmesinin hukukun genel ilkeleri arasında yer alan TMK'nun 2 nci maddesinde yazılı dürüstlük kuralına aykırılık teşkil etmesi halinde geçersizlik müeyyidesi uygulanamaz. Ayrıca, her ne kadar taşınmaz devri, noter önünde satış vaadi sözleşmesi veya tapu sicil memuru önünde bizzat devir gibi resmi şekil şartına tabi ise de, ortaklar arasında şirketler hukukuna özgü bir biçimde, bir tür tasfiyeyi içeren protokol hükümlerinin ilke olarak geçerli olduğunun kabulü gerekir.

O halde mahkemece, uyuşmazlığın yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda ele alınması, sözleşme üstlenilen edimlerin yerine getirilip getirilmediğinin incelenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi eksik incelemeye dayalı olup doğru görülmemiştir.

2-Öte yandan, 17.06.1997 tarihinde davacı, eşi ...’un ve ortağı olduğu... Danışmanlık Ltd Şti’nin imzaladığı temlik sözleşmesi hükümlerine dayanarak, 16.06.1997 tarihli protokol hükümleri uyarınca adı geçen bu kişiler lehine tescilinin yapılacağı belirtilen 6 adet gayrimenkulün kendi adına devir ve tescilini talep ettiğine göre, işlem dava sonunda oluşacak karar ile meydana gelen hukuki durumdan temlik eden eş ve şirketin hukuki statülerinin de etkilenebileceği gözetilmek suretiyle, bu davada taraf olmaların temini amacıyla adı geçenler aleyhine de dava açılması sağlanıp iş bu dava ile birleştirilmesinden sonra yukarıda (1) nolu bentte açıklandığı üzere, 16.06.1997 tarihli protokol ile tarafların üstlendikleri edimlerin yerine getirilip getirilmediğinin araştırılması, davacının üzerine düşen edimleri yerine getirdiği halde davalı tarafça resmi şekil şartına aykırılığın ileri sürülmesi halinin MK 2. maddesine aykırılık oluşturup oluşturmayacağının tartışılması ile sonuca ulaşılması gerekirken yanılgılı değerlendirmeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

3-Bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

3-Bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sar temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 19/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10800, Karar No: 2011/6417, Tarih: 01.12.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/10800 E.  ,  2011/6417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2009

Davacı   işverence ödenen   işe başlatmamama tazminatından kesilen  gelir vergisi miktarı için  başlattığı icra takibine karşı yapılan itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir

Davalı işe başlatmama tazminatının Maliye Bakanlığı tarafından  ücret olarak kabul edildiği gerekçesi ile  gelir vergisinin kesildiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile itirazın iptaline,  takibin devamına ve icra inkar tazminatı isteminin  reddine karar verilmiştir

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir

16.6.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununda değişiklik yapılmış ve işe başlatmama tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Buna göre işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilmemeli, sadece damga vergisi kesilmesiyle yetinilmelidir. Aynı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununa eklenen geçici 77 maddede  ise, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önceki dönemlerle ilgili olarak 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 21 inci maddesi uyarınca işverenlerce işçiye ödenen işe başlatmama tazminatları, damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaz. Anılan dönemlere ilişkin işe başlatmama tazminatı gelir vergisi tevkifatına tabi tutulan mükelleflerin; tarha yetkili vergi dairelerine başvurmaları ve dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri şartıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanununun düzeltmeye ilişkin hükümleri uyarınca tahsil edilen gelir vergisinin red ve iade işlemleri yapılır” şeklinde kurala yer verilerek daha önce kesilen gelir vergisi ile ilgili iade esasları belirlenmiştir. Anılan düzenlemeye göre daha önce kesilen gelir vergisi tutarları vergi yükümlüsüne iade edilmelidir. Vergi yükümlüsü işçi olup, işçinin fazla ödenen vergiyi ilgili vergi dairesinden talep etme hakkı vardır. Yasada,  vergi sorumlusu olan işverene iadeye dair bir düzenlemeye yer verilmemiştir.  İşçi haksız yere  kesilen gelir vergisini ilgili vergi dairesinden talep edebileceğine göre, işverenin aynı tutardan sorumluluğuna dair  karar verilmesi mükerrer sorumluluğuna yol açacaktır. Bu nedenle işverence işe başlatmama      tazminatından kesilerek vergi dairesine yatırılan gelir vergisi yönünden işverenin sorumlu tutulması doğru  olmaz.

Dosya içeriğinden   kesinleşen işe iade kararı sonrası  davalı işverenin davacıyı işe başlatmayarak  10.880 ,00- TL  başlatmama tazminatından 1.667,60 Tl gelir vergisi 60,53 TL damga vergisini  keserek 8.359,87 ödediği,   davacının gelir vergisi olarak ödediği 1.667,70 TL ve faizi için icra takibine başladığı ve davalının itirazı ile takibin durduğu anlaşılmaktadır. Yukarıda açıklandığı üzere 193 sayılı Yasa’ya eklenen Geçici 77. Maddeye göre  vergi yükümlüsü  davacının ödenen işe başlatmama tazminatından kesilen  gelir vergisi  miktarını bizzat kendisinin vergi dairesine başvurarak talep etmesi gerekirken, davalı işvereni mükerrer ödeme durumunda bırakacak  şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/976, Karar No: 2023/32, Tarih: 08.02.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2022/976 E.  ,  2023/32 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1125 E., 2022/1308 K.

KARAR : Şikayetin kabulü

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikâyet isteminden dolayı yapılan inceleme sonunda İlk Derece Mahkemesince şikâyetin reddine karar verilmiştir.

Kararın şikâyetçi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle şikâyetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı şikâyetçi vekili ve şikâyet olunan Kuveyt Türk Katılım Bankası AŞ vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı şikâyet olunan Kuveyt Türk Katılım Bankası AŞ vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. TALEP

Şikâyetçi vekili dilekçesinde; müvekkilinin sıra cetvelinde üçüncü sırada gösterildiğini, birinci sırada yer alan şikâyet olunan ...’ın aynı zamanda Konya 4. İcra Müdürlüğünün 2017/6599 Esas sayılı dosyasında borçlu sıfatı ile yer aldığını, hem alacaklı hem de borçlu sıfatı tek kişide birleştiğinden sıra cetvelinde pay ayrılmasının mümkün olmadığını, sıra cetvelinde ikinci sırada yer alan Konya 8. İcra Müdürlüğünün 2012/8291 Esas sayılı dosyasında şikâyet olunan alacaklı Kuveyt Türk Katılım Bankası AŞ'nin takibinin usulsüz tebligat nedeniyle kesinleşmediğini, haczin geçerli olmadığını ileri sürerek şikâyetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Şikâyet olunan ... vekili cevap dilekçesinde; şikâyetçinin haciz ya da sıra cetvelindeki sıraya itiraz etmediğini, bu nedenle genel mahkemede dava açması gerektiğini, müvekkilinin aynı taraf ile alacaklı/borçlu olmalarının sıra cetveline katılma veya haczin geçerliliği açısından etkisinin bulunmadığını, müvekkilinin ilgili icra dosyasında mahsup talebinde bulunmadığını belirterek şikâyetin reddini savunmuştur.

2. Şikâyet olunan Kuveyt Türk Katılım Bankası AŞ vekili; usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen cevap dilekçesi sunmamış, yargılama sırasında şikâyetin reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİNİN BİRİNCİ KARARI

2. Şikâyet olunan Kuveyt Türk Katılım Bankası AŞ vekili; usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen cevap dilekçesi sunmamış, yargılama sırasında şikâyetin reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİNİN BİRİNCİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 07.10.2020 tarihli ve 2020/182 Esas, 2020/262 Karar sayılı kararıyla; şikâyet olunan ...'ın sırasına ilişkin itirazın yerinde olmadığı, şikâyet olunanın Konya 4. İcra Müdürlüğünün 2017/6599 Esas sayılı dosyasında takas mahsup talebinin bulunmadığı, aynı kişilerin birbirlerine karşı hem alacaklı hem de borçlu olmasının sıra cetvelinde yer almasına engel olmadığı, ayrıca borcun sona ermiş olabileceğine yönelik iddianın mahkemenin yetkisini aşan ve genel mahkemede görülmesi gereken borca yönelik bir iddia olduğu, şikâyet olunan Kuveyt Türk Katılım Bankası AŞ’nin sırasına ilişkin itirazın da yerinde olmadığı, dosyanın esasının eski olmasından dolayı UYAP üzerinde işlemlerin görülemediği, 19.09.2012, 19.01.2013 ve 12.06.2019 tarihinde borçluya tebligat çıkarıldığının anlaşıldığı gerekçesiyle şikâyet talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikâyetçi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 23.12.2020 tarihli ve 2020/1480 Esas, 2020/1522 Karar sayılı kararı ile; şikâyetçi tarafından, sıra cetvelinde yer alan Konya 6. İcra Müdürlüğünün 2015/1612 Esas ve Konya 8. İcra Müdürlüğünün 2012/8291 Esas sayılı dosyalarında takibe konulan alacağın sırasına itiraz edilmesine rağmen, İlk Derece Mahkemesince Konya 6. İcra Müdürlüğünün 2015/1612 Esas sayılı dosyası yönünden iddiaların değerlendirildiği, ancak Konya 8. İcra Müdürlüğünün 2012/8291 Esas sayılı dosyası yönünden, şikâyetçi tarafından borçluya ödeme emri tebliğinin usulsüz olduğu, takip kesinleşmeden haciz konulduğu ve ayrıca kendi hacizlerinin bu dosyada konulan hacizden önce olduğunun iddia edilmiş olmasına rağmen bu iddiaların usulüne uygun olarak araştırılıp değerlendirilmeden ve tüm deliller toplanmadan yazılı şekilde karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle, şikâyetçi vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile esası incelenmeksizin İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, şikâyetçinin Konya 8. İcra Müdürlüğünün 2012/8291 Esas sayılı dosyası yönünden ileri sürdüğü tüm iddiaların araştırılarak değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

V. İLK DERECE MAHKEMESİNİN İKİNCİ KARARI

V. İLK DERECE MAHKEMESİNİN İKİNCİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 24.02.2021 tarihli ve 2020/477 Esas, 2021/120 Karar sayılı kararı ile; şikâyet olunan ... yönünden yapılan değerlendirmede, şikâyet olunanın Konya 4. İcra Müdürlüğünün 2017/6599 Esas sayılı dosyasında takas mahsup talebinin olmadığı, aynı kişilerin birbirlerine karşı hem alacaklı hem de borçlu olmasının sıra cetvelinde yer almasına engel olmadığı, ayrıca borcun sona ermiş olabileceğine yönelik iddianın mahkemenin yetkisini aşan ve genel mahkemede görülmesi gereken borca yönelik bir iddia olduğu, Konya 6. İcra Müdürlüğünün 2015/1612 Esas sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde ikinci sırada yer alan Konya 8. İcra Müdürlüğünün 2012/8291 Esas sayılı dosyasında alacaklı Kuveyt Türk Katılım Bankası AŞ’nin takibinin usulsüz tebligat nedeniyle kesinleşmediği ve haczin geçerli olmadığı iddiası ile itirazda bulunulduğu, ödeme emrinin borçlu Ayhan Topçu adına tebliğe çıkarıldığı, tebligatın 25.09.2012 tarihinde iade olduğu, bunun üzerine 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun (7201 sayılı Kanun) 21/2 nci maddesi gereği çıkarılan tebligatın 23.01.2013 tarihinde tebliğ edildiği, şikâyetçinin iddiasının aksine doğrudan 7201 sayılı Kanun'un 21/2 nci maddesi gereği gönderilen tebligat olmadığı, iade üzerine 7201 sayılı Kanun'un 21/2 nci maddesi uyarınca tebligat çıkarıldığı, Konya 6. İcra Müdürlüğünün 2015/1612 Esas sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde üçüncü sırada yer alan Konya 3. İcra Müdürlüğünün 2019/398 Esas sayılı dosyasında, davacı tarafından borçlu Ayhan Topçu adına takibin, 14.04.2016 havale tarihli takip talebi ile başladığı, ödeme emrinin 18.05.2016 tarihinde tebliğ edildiği, haczin ise 15.01.2019 tarihinde eklendiği, oysa sırasına itiraz edilen Konya 8. İcra Müdürlüğünün 2012/8291 Esas sayılı dosyasında takibin 19.09.2012 tarihinde başladığı, alacaklı Kuveyt Türk Katılım Bankası AŞ vekili tarafından talep edilen haczin, 14.01.2019 tarihli havale şerhi ile kabul edildiği, bu nedenle haciz tarihi itibariyle şikâyet olunan Kuveyt Türk Katılım Bankası AŞ’nin sırasına ilişkin itirazın da yerinde olmadığı gerekçesiyle şikâyet talebinin reddine karar verilmiştir.

VI. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde şikâyetçi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç