muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10203, Karar No: 2022/11436, Tarih: 28.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/10203 E.  ,  2022/11436 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, (kapatılan) 21. Hukuk Dairesi'nin bozma kararına uyularak ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hizmet tespitine ilişkin talebin yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun geçiş hükümlerini içeren Geçici 7. maddesi gereğince 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddeleri olup Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Eldeki davada, mahkemece dava uyuşmazlık konusu dönem çalışmaları ile ilgili yapılan araştırma eksik olup hüküm kurmaya yeterli bulunmamıştır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular ışığında davacının kapıcı olarak çalıştığı ve kapıcı dairesinde oturduğu, özel hayatı ile iş hayatının iç içe girdiği bu gibi durumlarda; davacının kapıcılık hizmetine hasrettiği süreler sorulmak suretiyle kısmi çalışma olup olmadığı araştırılmalı, özellikle kaloriferli olduğu anlaşılan binanın ısıtma sisteminin kömür mü doğalgaz mı olduğu geçiş var ise tarihi tespit edilmeli, kalorifer yakma işinden dolayı davacının mesai ve dönemi belirlenmeli, davacının ifa etmiş olduğu kapıcılık hizmetinin haftada kaç gün, günlük kaç saatte yapıldığı belirlenmek suretiyle; günlük 7,5 saat esasına göre, çalışmanın hangi tarihler arası, haftada kaç güne tekabül ettiği (4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi gereğince 7.5 saat çalışmanın 1 günlük çalışma hesabı ile) belirlenmeli, elde edilecek deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı ... Kurumu Başkanlığı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı ... Kurumu Başkanlığı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, Üye ...'ın muhalefetin karşı, Başkan ... ve Üyeler ..., ... ve ...'nın oyları ve oy çokluğuyla 28/09/2022 gününde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

I. UYUŞMAZLIK:

1. Çoğunluk ile aradaki temel uyuşmazlık davalı yönetimin temsil ettiği 37 daireden oluşan sitede 15.02.2007-08.06.2010 arasında kapıcı-kaloriferci olarak tam süreli çalıştığını iddia eden ve 15.02.2007-31.05.2007, 21.01.2008-31.03.2008 ve 18.06.2009- 08.06.2010 arası kuruma tam çalışma olarak bildirilen davacının arada kuruma bildirilmeyen hizmetlerinin kısmi süreli olup olmadığı, bu yönde araştırma yapılıp yapılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

2. Mahkemenin tam süreli çalışmaya ilişkin ilk kararı kapatılan 21. Hukuk Dairesince “işçilik alacaklarına ilişkin davada kurumun taraf olmadığı, kurumu bağlamayacağı, ancak delil niteliği bulunduğu” gerekçesi ile bozulmuştur.

3. Bozma sonrası ilk derece mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda; “davacının 15/02/2007-08/06/2010 arası davalı apartmanda kesintisiz çalıştığı ve bu dönemde kuruma bildirilmeyen 306 gün 5510 sayılı yasaya tabi çalışmasının olduğunun tespit edildiği” gerekçesi ile tam süreli çalıştığı kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

4. Kararın davalı yönetim ve feri müdahil tarafından temyizi üzerine çoğunluk görüşü ile ilk “davacının kapıcı olarak çalıştığı ve kapıcı dairesinde oturduğu, özel hayatı ile iş hayatının iç içe girdiği bu gibi durumlarda; davacının kapıcılık hizmetine hasrettiği süreler sorulmak suretiyle kısmi çalışma olup olmadığı araştırılmalı, özellikle kaloriferli olduğu anlaşılan binanın ısıtma sisteminin kömür mü doğalgaz mı olduğu geçiş var ise tarihi tespit edilmeli, kalorifer yakma işinden dolayı davacının mesai ve dönemi belirlenmeli, davacının ifa etmiş olduğu kapıcılık hizmetinin haftada kaç gün, günlük kaç saatte yapıldığı belirlenmek suretiyle; günlük 7,5 saat esasına göre, çalışmanın hangi tarihler arası, haftada kaç güne tekabül ettiği (4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi gereğince 7.5 saat çalışmanın 1 günlük çalışma hesabı ile) kabul edilmeli, elde edilecek deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde saptanmalı” gerekçesi ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

II. KARŞI OY GEREKÇELERİ

II. KARŞI OY GEREKÇELERİ

5. Öncelikle iş hukukunda asıl olan belirsiz süreli ve devamlı çalışmadır. Aralıklı veya a tipik iş sözleşmesi ile çalışma olağan olmayan çalışma türüdür. Bu nedenle a tipik iş sözleşmelerinin yazılı yapılması gerekir. O halde ayın belirli bir süresinde çalışma yapılmaması olağan bir durum olmadığından ispat yükü işverene düşmektedir. Somut uyuşmazlıkta 37 daireden oluşan ve kat mülkiyetine tabi sitede çalışan davacının kaloriferci-kapıcı olarak kalorifer yakma, temizleme, sabah, öğlen ve akşam servis alma, bahçe ve bina bakım ve temizliği, çöp alma görevlerini yaptığı ve davalı yönetim tarafından bildirim yapılan dönemlerde tam süreli çalışmasının kuruma bildirildiği, davacının öncesi ve sonrası çalışmasının aynı olduğu ve farklı çalışma koşullarının olmadığı, bu yönde bir savunma bulunmadığı anlaşıldığından, tam süreli bildirilen çalışmalar bildirilmeyen 01.06.2007-20.01.2008, 01.04.2008-17.06.2009 süreleri içinde karinedir. Zira davacının çalışma koşulları değişmemiştir. Ayrıca kuvvetli delil olan işçilik alacakları dosyası ile de bu husus saptanmıştır.

6. Toplanan delillerden ve özellikle işçilik dosyası ve tanık beyanları ile davacının tam süreli çalıştığı anlaşılmaktadır. 37 Daireden oluşan sitede kalorifer yakılması, sabah, öğlen ve akşam servis yapılması, bina ve bahçe temizliği gibi yapılan çalışmaların kısmi çalışmayı aştığı, davacının kayda alınan çalışmaların tam süreli olduğu ve karine teşkil ettiği açıktır.

III. SONUÇ: 7. Sonuç olarak kararın onanması gerektiğini düşündüğümden çoğunluğun bozma gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2022/2912, Karar No: 2022/14560, Tarih: 19.09.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2912 E.  ,  2022/14560 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 10.03.2022 tarih ve 2022/956 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 20.04.2022 tarih ve KYB-2022/39202 sayılı ihbarname ile;

Bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından şüpheli Akçansa San. Tic. A.Ş. ve diğerleri haklarında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığının 13/01/2016 tarihli ve 2015/1989 soruşturma, 2016/30 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 11/03/2021 tarihli ve 2015/29436 soruşturma, 2021/3241 sayılı yetkisizlik kararını takiben, bu defa suç yeri bakımından dosyanın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 31/03/2021 tarihli ve 2021/3144 soruşturma, 2021/388 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair mercii Burhaniye 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18/05/2021 tarihli ve 2021/269 değişik iş sayılı kararının "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderildiği, ancak İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 11/03/2021 tarihli yetkisizlik kararı ile Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 11/03/2021 tarihli yetkisizlik kararından sonra verilen yetkisizlik kararının hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu gözetilerek, yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının bağlı olduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi olan Karşıyaka Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde uyuşmazlığın esastan incelenerek karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan, "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında; dosyanın karşı yetkisizlik kararı veren İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilmesi gerektiği anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Burhaniye 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.05.2021 tarih ve 2021/269 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 19.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3568, Karar No: 2018/8973, Tarih: 17.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/3568 E.  ,  2018/8973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 17/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11806, Karar No: 2016/9265, Tarih: 01.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/11806 E.  ,  2016/9265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın reddi

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat davasının dayanağı olan Van 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.06.2013 tarihli ve 2013/107 esas, 2013/408 karar sayılı dava dosyasının incelenmesinde; sanığın (davacının) infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan tutuklu kaldığı, yapılan yargılamada beraatine hükmedildiği, hükmün temyiz edilmeksizin 04.09.2013 tarihinde kesinleştiği, tazminat davasının 20.01.2014 tarihinde açıldığı anlaşılmış, davacı Van-Hakkari Tabip Odası Yöneti Kurulu üyesi ve Van Eğitim ve Araştırma Hastanesinde Psikiyatri uzman doktoru olarak görev yapmakta iken açlık grevindeki tutuklu ve hükümlülerin sağlık durumunun kontrolü için kurulan komisyonda İl Halk Sağlık Müdürlüğü tarafından görevlendirilmesi üzerine cezaevine gidip gelmekte iken ve daha önce üç dört defa gidip geldikten sonra 18.11.2012 tarihinde cezaevine giriş yaptığı sırada ceketini çıkarıp başka bir X-Ray cihazına koyup kendisi de ayrı bir X-Ray cihazından geçtiği sırada ceketinin iç cebinde 1 adet cep telefonunun, batarya ve sim kartı ile birlikte tespit edilmesi üzerine el konularak ceza infaz kurumuna yasak eşya sokma suçudan yürütülen soruşturma sonunda anılan suçtan dava açıldığını ve yargılama sonunda suç kastının bulunmaması nedeniyle beraatine karar verildiğini ve el konulan cep telefonunun 03.01.2014 tarihinde iade edildiğini belirterek maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Dosya kapsamına göre, ceza infaz kurumuna cep telefonu ile girildiği sırada el konulan cep telefonunun, dava sonuçlanıncaya kadar iade edilmemesinde hukuka aykırı bir durum bulunmaması, davacının yargılama sürecinde cep telefonu içeriğinin kopyalanarak kendisine verilmesi yönünde bir talebinin bulunmaması, ceza infaz kurumuna cep telefonu ile girilmeyeceğini bilen davacının bu hususta yeterli dikkat, özen ve duyarlılığı göstermemesi sonucunda cep telefonuna el konulması nedeniyle kusurlu olması ve beraat kararından sonra cep telefonunun iadesi için davacı veya vekilinin mahkemeye veya Cumhuriyet başsavcılığına müracaatının bulunmaması karşısında, dava sürecinde telefonun iade edilmemesinde ve beraat kararından sonra iade hususundaki gecikmede ve davacının telefon içeriğini bir süre kullanamamasında idareye yüklenebilecek bir kusurun bulunmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı görülmekle;

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin inceleme sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin duruşmada telefonun iadesini istediklerine, iadesinin istenip istenmemesinin hukuken bir öneminin bulunmadığına, iadesinin çok geciktiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme uygun olarak ONANMASINA, 01.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/726, Karar No: 2010/8159, Tarih: 06.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/726 E.  ,  2010/8159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18618, Karar No: 2016/11153, Tarih: 24.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/18618 E.  ,  2016/11153 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin İş Bölümü alanı Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı kararında belirtilen işlerle sınırlıdır.

İnceleme konusu karar meslek hastalığı iddiasına dayalı tazminat talebine ilişkin olup, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu kararı uyarınca belirgin şekilde Dairemizin işbölümü alanı içine girmemektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı temyiz incelemesi Dairemizin görev alanına girmediği görülmekle, inceleme yapacak Dairenin belirlenmesi için dava dosyasının YARGITAY HUKUK İŞ BÖLÜMÜ İNCELEME KURULUNA GÖNDERİLMESİNE, 24.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7275, Karar No: 2016/9587, Tarih: 09.06.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/7275 E.  ,  2016/9587 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yargılamanın yenilenmesi, istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi

1-Davacı vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede,

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle, dayanağı maddî delillere ve özellikle 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'un 50. maddesinin 2. bendinde yer alan “Tespit edilen ihlal bir mahkeme kararından kaynaklanmışsa, ihlali ve sonuçlarını ortadan kaldırmak için yeniden yargılama yapmak üzere dosya ilgili mahkemesine gönderilir” ifadesi göz önünde bulundurulduğunda, Anayasa Mahkemesinin 2012/928 başvuru numaralı, 11/12/2014 tarihli hak ihlaline ilişkin ve yeniden yargılama talebine konu kararının, mahkemece verilen bir hükümden kaynaklanmadığı, kanun koyucu tarafından çıkartılan kanun maddesinden kaynaklandığı, kaldı ki Anayasa Mahkemesince, ilgili madde de belirtildiği gibi, yeniden yargılama yapmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine ilişkin bir karar da verilmediği nazara alınmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

6100 sayılı HMK nun “yargılama giderlerinin kapsamı” başlığını taşıyan 323. maddesinde yargılama giderlerinin hangi kalemleri kapsadığı tek tek sayılmış, “yargılama giderlerinden sorumluluk” başlığını taşıyan 326. maddede “kanunda yazılı hâller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verileceği,” “yargılama giderlerine hükmedilmesi” başlığını taşıyan 332. maddesinde ise “yargılama giderlerine, mahkemece resen hükmedileceği, yargılama gideri, tutarı, hangi tarafa ve hangi oranda yükletildiği ve dökümün hüküm altında gösterileceği,” hüküm altına alınmıştır. . Mahkeme kabulünde bir isabetsizlik bulunmamakta ise de, davanın reddine karar verilmiş ve yargılamanın iadesi talebi duruşma açılarak değerlendirilmiş iken, reddin sonucu olarak davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi , yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hüküm fıkrasına üçüncü bir bend olarak “Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereği hesap olunan 1.500,00-TL. vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,” ibaresinin eklenmesine, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.