muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13745, Karar No: 2019/5938, Tarih: 13.05.2019

2-Dava; trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre (6098 sayılı TBK. md. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hukuka ve hakkaniyete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacılar lehine takdir olunan manevi tazminatların az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun manevi tazminatlara hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davacılar destek ...'ın vefatı nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı talep etmekte olup, kaza tarihinde destek 19 yaşındadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda destek yaşasaydı, 25 yaşında evleneceği, 27 yaşında ilk, 29 yaşında ikinci çocuğunu dünyaya getireceği kabul edilerek kaza tarihinden destek süresi başlatılmıştır. Dairemiz uygulamalarına göre desteğin 18 yaşında gelir elde edeceği, 22 yaşında evleneceği, ileriki yıllarda birinci ve ikinci çocuğunu dünyaya getireceği kabul edilmektedir. ...'ın, kaza tarihinde üniversite hazırlık kursuna gittiği dosya kapsamından anlaşılmakta olup aktüer raporda desteğin üniversite okuyacağı dikkate alınarak 25 yaşında evleneceği kabul edilmiş ve mahkemece de bu rapor esas alınarak karar verilmiş ise de; desteğin kaza tarihinde dersaneye gidiyor oluşu ve sonraki yıllarda üniversite okuyacağı kabul edilmiş olmasına göre desteğin gelir elde etme yaşının üniversiteden mezun olduktan sonra makul iş bulma süresi sonu kabulüyle farklı bir bilirkişiden yeni bir rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ...ş. vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılar ve davalı ...Ş.'ye geri verilmesine 13/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/509, Karar No: 2013/24195, Tarih: 01.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/509 E.  ,  2013/24195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62, 50/4, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ölen ...'ın sevk ve idaresindeki aracıyla önünde seyreden araçları sollamaya çıkıp sol şeride geçtiği anda, aynı yönde önünde seyreden sanığın da önündeki aracı sollamaya kalkışması ve aracıyla sol şeride çıkması sonucu ölenin, sanığın aracına çarpmamak için sola manevra yapması ve hızının da etkisiyle direksiyon hakimiyetini kaybederek aracıyla yolun solundaki dereye uçması sonucu araçta bulunan 3 kişinin ölümü ile sonuçlanan olayda, kaza tespit tutanağında taşıt yolu üzerinde az da olsa mucur bulunduğundan karayolunun bakım ve onarımından sorumlu kurumun da olay nedeniyle kusurlu olduğu, 30.05.2010 tarihli bilirkişi raporunda ise, olay mahallinde hatalı sathi kaplama sonucu kaplamanın kısa sürede soyularak mucurların bankete yığıldığı ve yol sathında az miktarda gevşek malzeme kaldığı ve bu şekilde korumasız kalan asfalt çimentosu yol sathında kaygan bir ortam oluşturduğu halde bu tehlikeli ortamların bertaraf edilmediği, gerekli işaretlemelerin de yapılmayarak hız kontrolüne gidilmediğinden yolun bakım ve onarımından sorumlu Karayolları Genel Müdürlüğünün meydana gelen kazanın oluşumunda tali kusurlu olduğu belirtilmiş ise de, dosya içeriğine göre, sanığın geçme kurallarına riayet etmeyerek kazanın oluşumunda asli kusurlu olduğunun sabit olduğu ve bu hususun kaza tespit tutanağı, 27.08.2009 ve 30.05.2010 tarihli bilirkişi raporları ve Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinin 20.09.2010 tarihli raporu ile de tespit edildiği, mahkemece de hükmün gerekçe kısmında, ölenin aracının yolda mevcut karayolları ekipleri tarafından dökülen mucura girmesi ve olayda yolda bulunan mucurun da kazaya katkısının bulunduğunun bilirkişi tarafından tespit edildiği belirtilerek Karayolları Genel Müdürlüğünün gerekli dikkat ve ihtimamı göstermemesi sonucu oluşan kusurdan sanığın sorumlu olmayacağının açıkça belirtildiği dikkate alındığında, sanığın asli kusurlu şekilde 3 kişinin ölümüne neden olduğu olayda tayin olunan cezanın miktarında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı ve Karayolları Genel Müdürlüğü yetkilileri hakkında zamanaşımı süresince dava açılması da mümkün olduğundan tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin kusur oranının hatalı tespit edildiğine, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, teşdiden ceza tayininin hukuka aykırı olduğuna, sanığın para cezasını ödeyecek durumunun olmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 01.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24488, Karar No: 2018/21226, Tarih: 19.11.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/24488 E.  ,  2018/21226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Hükme esas alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu ... mahallesi 561 ada 1 parsel ile 15 parsel sayılı taşınmazların bulunduğu ... ilçesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğaldır.

Dava konusu taşınmaza yukarıda anlatıldığı gibi gerçek satış üzerinden değer biçilmesi gerekirken serbest piyasa koşullarında benzer taşınmazların alım-satım rayiçleri araştırılmak suretiyle soyut ifadelerle metrekare birim fiyatı belirleyen bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuştur.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu

taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Dava konusu 561 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el atmadan kuzeyinde arta kalan 142,70 metrekarelik bölümünün yüzölçümü, geometrik durumu göz önünde bulundurulduğunda herhangi bir değer kaybı olmayacağı halde bu kısmın bedelini de hesap eden rapora göre hüküm kurulması,

2)Dava konusu 561 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el atmadan kuzeyinde arta kalan 142,70 metrekarelik bölümünün yüzölçümü, geometrik durumu göz önünde bulundurulduğunda herhangi bir değer kaybı olmayacağı halde bu kısmın bedelini de hesap eden rapora göre hüküm kurulması,

3)Dava konusu taşınmazlardan 1 parselin asfalt yol yapılmak suretiyle el atılan kısmı 131,22 metrekare kuzeyde arta kalan ve bedeli verilen kısmı 142,70 m² olmak üzere toplam 273,92 m², 15 parselin asfalt yol yapılmak suretiyle el atılan kısmı 121,94 metrekare kuzeyde arta kalan ve bedeli verilen kısmı 14,11 metrekare olmak üzere toplam 136,05 metrekare olduğu ve bu kısımların bedeli verildiği halde taşınmazın tamamının tapusunun iptali ile davalı idare adına tesciline karar verilmesi,

4)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasında dava konusu taşınmazlar için belirlenen tazminat bedeli açıkça yazılmışsa da bu bedellerden hangisinin kime ödeneceği konusunda açıklık bulunmaması,

5)Davanın niteliği gereği dava tarihinden itibaren yasal faiz verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

6)Dava konusu 561 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki hacizlerin hükmedilen bedele yansıtılmaması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15583, Karar No: 2023/966, Tarih: 28.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/15583 E.  ,  2023/966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

Katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteği yönünden; usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu belirlenmiştir.

Katılan mağdure vekilinin temyiz isteği yönünden; suça sürüklenen çocuk hakkında verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun'un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.07.2019 tarihli ve 2019/128 Esas, 2019/150 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılamasında 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 09.11.2021 tarihli, 2019/2507 Esas, 2021/1607 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik yapılan istinaf başvusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi; hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

2. Katılan mağdure vekilinin temyiz istemi; suça sürüklenen çocuk ile mağdure arasında iftira atmayı gerektirecek husumet bulunmadığı, mağdurenin olayı olduğu gibi anlattığı, ifadelerine üstünlük tanınması gerektiği, ifadesindeki çelişkinin yaşadığı korku nedeniyle olabileceğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin olay tarihinde sevgili oldukları, suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde evlerinde bulundukları sırada mağdurenin genital bölgesine dokunduğu, elle ya da öpmek suretiyle cinsel eylemlerde bulunduğundan bahisle kamu davası açılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin olay tarihinde sevgili oldukları, suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde evlerinde bulundukları sırada mağdurenin genital bölgesine dokunduğu, elle ya da öpmek suretiyle cinsel eylemlerde bulunduğundan bahisle kamu davası açılmıştır.

2. Mağdurenin soruşturma aşamasındaki beyanında şikayet tarihinden yaklaşık 1 ay kadar öncesinde suça sürüklenen çocuğun cinsel istismar içerikli davranışlarına maruz kaldığına yönelik beyanlarda bulunduğu, olayın sıcaklığıyla adli mercilere yapılan şikayet ve başvurunun bulunmadığı, cinsel eylemlerinin niteliği ile zaman konusunda katılan baba ile mağdurenin soruşturma aşamasındaki beyanlarının çeliştiği gibi mağdurenin ifadelerinin ... hususunda da çelişkili olduğu, mağdurenin soruşturmada evlenmek istediğinden bahsetmesine rağmen mahkemede şikayetinden önce suça sürüklenen çocuğu başka kızlarla kendi evine girerken gördüğünü ve bu duruma sinirlendiğini ifade ettiği, katılan mağdurenin babasının evlenmelerine ... göstermeyeceği için suça sürüklenen çocuk ile evlenmesine ve birliktelik kurmasına diğer aile bireylerinin izin verebileceği düşüncesiyle cinsel ilişkiye girdiği, dolayısıyla cinsel istismara uğradığına yönelik farklı beyanda bulunma ihtimalinin bulunduğu, dosyada aldırılan rapor içeriğine göre de katılan küçüğün cinsel istismara uğradığını teyit eder mahiyette herhangi bir maddi bulguya rastlanmadığı gibi iddiaya konu edilen olaya ilişkin tarafsız olay tanığı da bulunmadığı, dosya kapsamına göre katılan mağdurenin gerçek dışı isnatlarda bulunabileceğine ilişkin kuvvetli şüphe sebeplerinin mevcut olduğu hususları gözetildiğinde, katılan küçüğe görünüşteki rızası dahilinde veya rızası dışında cinsel istismarda bulunduğu kanaati oluşmayan suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki savunma ve beyanlarının aksine, yüklenen suçu işlediğine dair, mahkumiyetine yeter, kuşku sınırlarını aşan, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (e) bendi uyarınca beraatine karar verildiği anlaşılmaktadır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediğinden esastan reddedilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdani kanıya ulaşıldığı anlaşılmakla katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

A. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle, REDDİNE,

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteminin İncelenmesinde

Gerekçenin (B) bölümde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 09.11.2021 tarihli, 2019/2507 Esas, 2021/1607 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/23800, Karar No: 2022/9558, Tarih: 28.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/23800 E.  ,  2022/9558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Vekaletnamesinde davadan feragate yetkisi olan davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 14/06/2022 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden, davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesine) İŞLEMSİZ İADESİNE, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin incelenmesine yer olmadığına, 28/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14961, Karar No: 2012/22505, Tarih: 14.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/14961 E.  ,  2012/22505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine 14.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/962, Karar No: 2023/9322, Tarih: 01.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/962 E.  ,  2023/9322 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/457 E., 2015/567 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun)

6545 sayılı Kanun'la değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 04.03.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığının 13.07.2015 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Tarsus 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2015 tarihli ve 2015/457 Esas, 2015/567 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temiz sebepleri özetle; 28.12.2015 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulü)