muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9736, Karar No: 2013/12397, Tarih: 13.06.2013

. kişinin oyu çıkarıldığında, muhalif kalan diğer 3. üyenin oyları dikkate alındığında yönetim kurulu toplantısında karar yeter sayısının sağlanamadığı, alınan bu kararda davalı şirketin malvarlığı bakımından öneme haiz olup davacının şahsi hak ve hukukunu ilgilendirdiği, 04/09/2007 tarih ve 2007/05 nolu yönetim kurulu toplantısına konu devir ve temlik işlemleri nedeniyle davalı şirketin fiilen zararının doğmadığı, ancak yönetim kurulunun yaptığı bu işlemlerin yönetim kurulu kararının 2 ve 4. nolu bentleri uyarınca dava dışı Ata Holding şirketine devir ve temlikine ilişkin işlemler bu şirketlerde aynı zamanda yönetim kurulu üyesi olan Ertuğrul Kurdoğlu, ..., ve ...'nun 04/09/2007 tarih ve 2007/05 nolu yönetim kurulu kararının 2 bendinde "Borçlar Tasfiye Protokolü" ve eki anlaşmaların devrinin öngörülmesi nedeniyle bu kişilerin menfaatlerine olması ve bu kişilerin kendi menfaatlerine olan devir işlemlerine iştirak etmeleri nedeniyle TTK 332. maddesinde belirtildiği şekilde davalı belediyenin şahsi, menfaatlerini zedeleyeceği gerekçesiyle davanın kabulü ile 04/09/2007 tarih 5 sayılı yönetim kurulu kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, her ne kadar yönetim kurulu kararı ile şahsen zarara uğrayan ortağın yönetim kurulu kararları aleyhine doğrudan doğruya dava açma hakkı mevcut ise de, somut uyuşmazlıkta davacının şahsi ve doğrudan doğruya bir zararı sözkonusu olmayıp, iddiaya göre şirketin zararından dolayı işbu davanın açılmış olmasına ve mahkemenin davacının şahsi hak ve hukukunu ilgilendirdiği şeklindeki gerekçesi doğru değil ise de, alınan karar nisap yokluğu nedeniyle batıl olmakla mahkemenin bu gerekçesi doğru bulunduğundan, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14002, Karar No: 2014/20767, Tarih: 26.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/14002 E.  ,  2014/20767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı

CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “yargılama giderlerine ilişkin” bölüm çıkartılarak yerine “Bu dava nedeni ile, sanığın yargılama gideri olarak sarfına neden olduğu davetiye gideri 22,50 TL, müzekkere gideri 6,00 TL olmak üzere toplam 28,50 TL mahkeme masrafının sanıktan tahsili ile hazineye gelir kaydına” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12488, Karar No: 2013/6786, Tarih: 29.04.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/12488 E.  ,  2013/6786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2, TCK'nun 62, 51. maddeleri gereğince erteli 5 ay hapis cezası

1-Sanığın, 2004 takvim yılı yevmiye defterindeki kayıtlara esas teşkil eden tediye ve tahsil fişlerinin tamamı ile mal alış ve gider belgelerinin bir kısmını tebligata rağmen incelemeye ibraz etmediğinin iddia olunması karşısında; 213 sayılı Yasanın 139. maddesine göre incelemenin işyerinde yapılması gerektiği, ticari faaliyetine devam ettiği anlaşılan sanığın vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için yapılan 15.11.2007 günlü tebligatın işyerinde ve bizzat yapılmış olmasına nazaran, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki geçerliliğinin bulunmadığı gözetilmeden ve sanığın tebligata rağmen süresinde ibraz etmediği iddia ve kabul edilen 2004 takvim yılı yevmiye defterindeki kayıtlara esas teşkil eden tediye ve tahsil fişleri ile mal alış ve gider belgeleri ile bu belgelerin varlığına ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu araştırılmadan eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de; ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında "vergi ziyaının varlığı" suçun unsuru olmaktan çıkarılmış, defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi suç raporunda; somut bir zarara yer verilmediği, dosya içinde vergi inceleme raporunun da bulunmadığı cihetle; vergi inceleme raporu düzenlenmişse getirtilip somut bir zarar bulunup bulunmadığı araştırıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi gözetilerek; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik CMK'nun 231. maddesi uyarınca "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının" takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeden, sanığın kamu zararını karşılamadığı şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK.nun 231. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 29.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2182, Karar No: 2022/2940, Tarih: 15.04.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/2182 E.  ,  2022/2940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Ödemiş 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 09/09/2020 tarihinde verilen dilekçeyle ecrimisil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 30/11/2021 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından talep edilmiştir. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin reddine dair verilen karar davacılar vekilince temyiz edilmiştir. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 03/03/2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, ecrimisil talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, davacılar istinaf talebinde bulunmuştur.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 15/02/2022 tarihinde istinaf başvurusunun reddine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 352. maddesi gereğince, kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davacılar vekilinin temyiz talebi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 03/03/2022 tarihli ek kararı ile davacılar vekilinin 28/02/2022 tarihli temyiz dilekçesinin, HMK'nın 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nın 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davacılar vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 15/02/2022 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının HMK 352. maddesi gereğince kesin olarak onanmasına karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 352. maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davacılar vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 03/03/2022 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 15/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9303, Karar No: 2024/9870, Tarih: 16.12.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/9303 E.  ,  2024/9870 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/1088 Esas, 2024/1140 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 05.03.2012 Tarihli ve 2012/476 Esas, 2012/315 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış, kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi 05.04.2024 tarihli dilekçesinde, kısıtla ile birlikte Giresun ilinde yaşamakta olduğunu, adreslerinin de Kemaliye Köyü olduğunu, kısıtlı için yerleşim yeri değişikliğine izin verilerek, akabinde dosyanın yetkisizlik kararı ile Giresun Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 09.05.2024 tarihli ek kararı ile, kısıtlının yerleşim yeri adresininin değiştirilmesine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Giresun 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 05.08.2024 Tarihli ve 2024/1088 Esas, 2024/1140 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması neticesinde kısıtlının şu anda fiilen Giresun ilinde fındık sezonu olduğu için bulunduğu, normal zamanlarda kısıtlının Bursa ilinde ikamet ettiği, kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi konusunda bir talep olduğu ve Mahkemece yerleşim yeri değişikliğine izin verilerek yetkisizlik kararı verilerek gönderildiği, ancak mahal Mahkemesince kısıtlının mutat meskeninin neresi olduğu yönünde bir araştırma yapılmadığı, kısıtlının merkezî nüfus idaresi sistemindeki yerleşim yeri adresinin Kazım Karabekir Mahallesi 2. Karlıova Sokak No:6 İç Kapı No:2 Yıldırım/Bursa olduğu, vesayet dosyasının takibinde Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Vesayet makamı olan Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesince talep üzerine kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verilmişse de dosya kapsamından ve yapılan kolluk araştırmasından kısıtlının hâlen Yıldırım/Bursa adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından vesayet dosyasının takibi ile Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,16.12.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20616, Karar No: 2017/590, Tarih: 30.01.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/20616 E.  ,  2017/590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 11.03.2014 tarih 2014/1923 Esas 2014/4709 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 30. 01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14830, Karar No: 2017/2583, Tarih: 03.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/14830 E.  ,  2017/2583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10/07/2015 tarih ve 2015/96-2015/627 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi yargılamanın yenilenmesi talebinden bulunan vekili ve davalı ... tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Yargılamanın yenilenmesini talep edenler vekili, mahkemenin 2004/8009 Esas, 2005/761 karar sayılı 22/11/2005 tarihli kararı ile; davanın kısmen kabulüne ve davacıların 01/02/2002 tarih ve... Noterliğinin 5753 ve 5751 yevmiye nolu devirler dışında başkaca hisse devri yapılmadığının, davacılarının davalı şirkette halen 26 paya sahip olduklarının tespitine, buna bağlı olarak 04/06/2004 tarihli genel kurul kararlarının iptaline, koşulları oluşmayan kayyum talebinin reddine, yönetim kurulu kararlarının bağlayıcı olmadığının belirlenmesine ve hisse devir işlemine ilişkin pay defterindeki tescil kararlarının iptali ile iptal edilen hisseler itibariyle karar kesinleşinceye dek davalı yanın işlem yapmasının durdurulmasına karar verildiğini, kararın taraflarınca temyizi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 2006/1449 Esas 2006/4625 karar sayılı ilamı ile onandığı ve karar düzeltme taleplerinin de reddedildiğine, yargılama sırasında delil olarak dosyaya kabul edilen ve kararın dayanakları arasında yer alan delillerden, müvekkilce şirket adına imzalanarak Sarıyer Vergi Dairesine verildiği iddia ve kabul olunan Kurul Ortaklarına ve Yönetim Kurulu Üyelerine ilişkin bildirim'in gerçekte ... Vergi Dairesine hiç verilmediğinin adı geçen 03/10/2014 tarihli yazısından anlaşıldığını, HMK 375. Maddesinin 1/ç bendinde, 1/d bendinde ve yine 1/h bendinde yer verilen yargılamanın iadesi sebeplerinin olduğunu, yapılan yargılama aşamasında davalılar tarafından, müvekkile şirket adına düzenlenen 05/04/2004 tarihli bu bildirimin ... tarafından imzalanarak vergi dairesine verildiğinin iddia edildiğini, bu belgenin davalıların ayrı ayrı %26 oranında hisseye sahip olduklarının delili kabul edildiği, ancak belgenin sıhhatine yönelik olarak ortaya çıkan kuşkular nedeniyle ve belge tarihi itibariyle şirket yönetim kurulu üyesi olan ... tarafından vergi dairesine yapılan müracaat üzerine verilen 03/10/2014 tarihli yazıda, talep edilen belgenin 2004 yılı gelirleri için verilmesi gereken kurumlar vergisi beyannamesi eklerinden olduğunun, bilgisayar kayıtlarından ilgili dönem kurumlar vergisinin beyannamesinin internet ortamında verildiği, elden verilmediğinin anlaşıldığını, bununla birlikte talep edilen ve imzanızı taşıyan bildirim föyüne tarh dosyasında rastlanmadığı şeklinde cevap verildiği, bu noktada 05/04/2004 tarihli bildirimin aslında gerçekte hiç var olmadığının anlaşıldığı bu hususun ancak mahkeme kararının kesinleşmesinden sonra tespit edilebildiğini, hükme esas alınana bir delilin hiç var olmadığının anlaşıldığı, yargılamanın iadesi taleplerinin kabulü ile kararın tamamen değiştirilerek, davalıların tüm taleplerin bakımından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Aleyhine yargılamanın yenilenmesi talep olunan ... vekili, yargılamanın iadesi istemi için ileri sürülen hususların hiçbirisinin gerçek olmayıp, yargılamanın iadesi şartlarının bulunmadığını, HMK 375. Maddesinde iade şartlarının sınırlı olarak sayıldığını, dava konusu olayın dayanağı olan şirket hisselerinin davacılar tarafından üçüncü kişilere satıldığını, aktif dava ehliyetlerinin bulunmadığını, talebe dayanak gösterilen belgenin 05/07/2004 tarihinde davanın açılması ile birlikte dosyaya sunulduğunu davacılarının da belgeden hemen haberdar olduklarını, ancak ne dava sırasında ne de sonrasında bu belgenin sahte olduğu ya da ilgili kuruma verilmediği yönünde herhangi bir iddiada bulunulmadığı, bu itibarla bu belgeden zaten haberdar oldukları ve yeni bir belge olmadığı için zaman aşımı süresinin geçtiğini, davanın usul ve esas yönünden reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Aleyhine yargılamanın yenilenmesi talep olunan ... vekili, ... tarafından sunulan beyanlarda, bu belgenin kendisi tarafından imzalanmadığı ya da kuruma verilmediğine ilişkin tek bir imâda dahi bulunulmadığını, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Aleyhine yargılamanın yenilenmesi talep olunan ... vekili, ... tarafından sunulan beyanlarda, bu belgenin kendisi tarafından imzalanmadığı ya da kuruma verilmediğine ilişkin tek bir imâda dahi bulunulmadığını, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, gerek Mahkemece, gerekse Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin hükmü onayan ilamında, 30.12.2002 tarihli Ortaklar Kurulu Kararı ile şirket sermayesini arttırmış olmasına karşın 31.12.2002 tarihinde yapıldığı bildirilen adi yazılı devir sözleşmelerinde arttırılmış sermayeden değil, eski sermaye miktarı üzerinden devirlerin gerçekleştirilmiş bulunması, bu devirlerde payın daha önce şirket ortağı olmayan ...' a devredildiğinin belirtilmesi, oysa adı geçenin 01.02.2002 tarihli noterden yapılan hisse devirleri ile ortak olmasına, 31.12.2002 tarihli adi yazılı devir sözleşmeleri içeriğine ve davacıların 07.05.2004 tarihli yönetim kurulu toplantısında imzalarının bulunmasının yapılan ikinci devre muvafakat edildiği anlamına gelmemesine şeklinde yukarıda belirtilen ve yargılamanın yenilenmesi talebine dayanak gösterilen vergi dairesine yapılan bildirim dışında başkaca belge ve delillere de dayanılarak hüküm tesis edildiği, öte yandan anılan bu belge örneği bakımından kesinleşen yargılamada yargılamanın yenilenmesini talep eden davalılar bu belgenin sahteliği yönünde bir iddiada bulunmadığı, olayda o belgenin sahteliği iddiasının belgenin aslı yada örneğinin ibrazında ileri sürülerek bu hususun o yargılamada doğrulanmasının mümkün olduğu kuşkusuz olduğu buna karşın yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunan davalılar bu yönde bir iddia ileri sürmedikleri gibi aksine bu belgenin içeriğindeki bilgilere yönelik ve şirket personelince yazıdaki bilgilerin hatalı olarak kaleme alındığı yönünde beyanlar ileri sürdükleri, bu itibarla hile iddiasına dayalı bir yargılamanın yenilenmesi koşuluda mevcut olmadığı, değinilen bu hususun başlı başına yargılamanın iadesi isteğinin haklı görülmesi için yeterli olmadığı, yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunanların diğer beyanları ise kesinleşmiş yargılama süreci kapsamında ileri sürülen ve gerek temyiz ve gerekse karar düzeltme aşamalarında dile getirilip değerlendirilmek suretiyle kesin hükme bağlanan davadaki savunmalara ilişkin olup, bunların yargılamanın yenilenmesi yolu ile tekrar mahkeme önüne getirilmesi de mümkün bulunmadığı, talebe dayanak yapılan belgenin aslını celbettirtme imkanı var iken ve sahteliği yönünde bir iddia da ileri sürülmemişken, bunun aksine belgenin içeriğindeki bilgiye yönelik olarak ve yukarıda belirtilen şekilde savunma ileri sürülmüş olması ve keza yukarıda belirtildiği gibi kesinleşmiş bulunan hükmün sadece bu belgeye istinaden verilmemiş olması karşısında yasada tahdidi olarak sayılan yenileme sebeplerinin olayda mevcut olmadığı, yargılamanın yenilenmesi isteminin dinlenme koşullarının bulunmadığı (mesmu olmadığı) gerekçeleriyle talebin reddine karar verilmiştir.