muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/19691, Karar No: 2021/11941, Tarih: 06.04.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/19691 E.  ,  2021/11941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,

1- Hakaret suçunun aleni olan jandarma karakolu bahçesinde işlenmesine rağmen, TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanmaması,

2- 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesiyle, CMK’nın 231/8. maddesinde yapılan değişikliğin suç tarihi itibariyle yürürlükte olmaması nedeniyle, CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına engel mahkumiyeti bulunmayan sanığın, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak, yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, "daha önce hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, denetim süresi içinde suçu işlediği " şeklindeki gerekçeyle, anılan Kanun maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

3- Bir nolu bozma sebebine uyulmaması halinde ise;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "hükme bağlanmış" ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden; Anayasanın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd.maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

4- Tehdit ve hakaret suçları birlikte işlenmediğinden, tehdit suçu yönünden hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253/1. madde hükmü uyarınca, sanığa atılı TCK’nın 106. maddenin 1. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması karşısında; anılan Kanunun 35. maddesiyle değişik CMK’nın 254. maddesi gereğince sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

4- Tehdit ve hakaret suçları birlikte işlenmediğinden, tehdit suçu yönünden hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253/1. madde hükmü uyarınca, sanığa atılı TCK’nın 106. maddenin 1. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alınmış olması karşısında; anılan Kanunun 35. maddesiyle değişik CMK’nın 254. maddesi gereğince sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...'nin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, tehdit suçu yönünden başkaca yönleri incelenmeksizin, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12985, Karar No: 2010/8140, Tarih: 08.07.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/12985 E.  ,  2010/8140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine;

2-Zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının tazminatının hesabında hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan asgari ücretin esas alınması zorunludur. Öte yandan asgari ücret kamu düzenine yönelik olduğundan, hakim bu hususu re'sen nazara almakla yükümlüdür. Oysa mahkemece kesinleşen dosyada esas alınan hesap raporundaki davacı yönünden ek dava konusu yapılan miktardan, ilk davada hükmedilen miktar indirilmek suretiyle hüküm kurulmuştur.

Yapılacak iş hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan asgari ücretteki artış miktarı nazara alınarak, yeniden hak sahiplerinin tazminatını belirlemek ve belirlenen bu zarardan 4447 sayılı yasanın ek 38. maddesi gereğince hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan verilere göre hesaplanarak Kurum'ca bildirilen peşin sermaye değeri indirilmek ve kesinleşen dosyadaki hesap raporunda belirlenen ve ek dava konusu yapılan miktarı geçmemek üzere karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın, yeniden hesap yapılmadan ek dava konusu yapılan miktardan ilk davada hükmedilen miktarın indirilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 08.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7243, Karar No: 2016/599, Tarih: 21.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/7243 E.  ,  2016/599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

.

Taraflar arasında görülen davada.... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10.06.2014 gün ve 2013/248-2014/225 sayılı kararı onayan Daire’nin 23.02.2015 gün ve 2014/17670-2015/2374 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı ... Şti.'nin ortaklarından, davalı ...'nin ise şirket ortağı ve yetkili müdür olduğunu, anılan davalının anılan şirketle aynı alanda faaliyet gösteren... Taşımacılık Oto ...Şti.'yi kurarak, şirketin içini kurulan bu şirket lehine muvazaalı işlemlerle boşalttığını, TTK 626/2 maddesi uyarınca müdürlerin şirketle rekabet oluşturan faaliyette bulunamayacaklarını ileri sürerek, haksız rekabetin tespiti ile men-i ve tespit edilecek bu haksız rekabetten kaynaklı maddi zararın tespiti ile davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava şartı yokluğundan davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 03,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 265,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 21.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/891, Karar No: 2016/12103, Tarih: 12.05.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/891 E.  ,  2016/12103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, asıl davada kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, izin ücreti, prim alacaklarının ödetilmesine karşı davada ise ihbar tazminatı, eğitim tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, asıl dava ile karşı davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı-karşı davalı işçi vekili, müvekkilinin 10/06/2012 tarihinde davalı işyerinde satış danışmanı olarak çalışmaya başladığını, en son 885 TL net ücret aldığını, satılan araç başına prim ödendiğini, işyerinde çalışırken 22/07/2011 tarihinde Bölge Müdürlüğü'ne verdiği dilekçe ile 1475 sayılı kanun gereğince kıdem tazminatına hak kazandığını öğrendiğini ve işverene kıdem tazminatının ödenmesi kaydıyla iş akdinin feshini talep ettiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti ve prim alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı-karşı davacı işveren vekili, davacının 24/10/2002-22/07/2011 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde satış danışmanı olarak çalıştığını, davacının istifa ettiğini, istifa nedeninin aynı konuda faaliyet gösteren başka bir şirkette çalışmak istemesi olduğunu, davacının sebep içermeyen 22/07/2011 tarihli istifa dilekçesi ile iş sözleşmesini sonlandırdıktan 7 gün sonra sözü edilen şirkette çalışmaya başladığını savunarak, haksız açılan davanın reddi ile ihbar tazminatı ve eğitim tazminatının davacı-karşı davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin istifa ederek işyerinden ayrıldığı ve ihbar tazminatına hak kazanmadığı, her ne kadar 15 yıl ve 3600 gün sigortalılık süresini doldurduğu gerekçesiyle kıdem tazminatı talep etmişse de 22/07/2011 tarihinde istifa ederek işten ayrıldıktan sonra 25/07/2011 tarihinde ’ya müracaat ederek 15 yıl ve 3600 sigortalılık gün şartını yerine getirdiği konusunda yazı aldığı, davacının işten ayrılmadan önce ’ya müracaat ederek emekliliğe hak kazandığına dair yazısını davalıya ibraz edip bu şekilde işten ayrılması gerekirken bu şartı yerine getirmediğinden kıdem tazminatına hak kazanmadığı, ancak fazla mesai, hafta tatili ve yıllık ücretli izin alacaklarına hak kazandığı gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davada işverenin ihbar ve eğitim tazminatlarına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı-karşı davalı vekili ile davalı-karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı davacı-karşı davalı vekili ile davalı-karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş akdinin feshinin yaş hariç emekliliğe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusudur.

1475 sayılı yasaya 4447 sayılı yasa ile eklenen 5. bentte, "506 Sayılı Kanunun 60 inci maddesinin birinci fıkrasının (A) bendinin (a) ve (b) alt bentlerinde öngörülen yaşlar dışında kalan diğer şartları veya aynı Kanunun Geçici 81 inci maddesine göre yaşlılık aylığı bağlanması için öngörülen sigortalılık süresini ve prim ödeme gün sayısını tamamlayarak kendi istekleri ile işten ayrılmaları nedeniyle" işçilerin kıdem tazminatına hak kazanabileceği hükme bağlanmıştır. Düzenlemenin amacı, prim ödeme ve sigortalılık süresi yönünden emeklilik hakkını kazanmış olsa da, diğer bir ölçüt olan emeklilik yaşını beklemek zorunda olan işçilerin, bundan böyle çalışma olmaksızın işyerinden ayrılmaları halinde kıdem tazminatı alabilmelerini sağlamaktır. İşçi ayrıldığı tarihte sigortalılık süresini ve prim gün sayısını tamamlamış ise kıdem tazminatına hak kazanacaktır. Hakkın kötüye kullanılmadığı sürece işçinin herhangi bir neden belirterek veya neden belirtmeden ayrılması, kıdem tazminatını hak kazanmasını etkilememelidir. Zira yasadan doğan bir hakkı bulunmaktadır. İşçinin daha sonra bunu belgelendirmesi ve işverene sunması, kıdem tazminatına hak kazanılmasını ortadan kaldırmaz. Ayrıca çalışma hakkı anayasal bir haktır. Davacının ayrıldıktan sonra yeni iş bulması, bu hak kapsamında değerlendirilmelidir. Yasal hakkını kullanan işçinin, ayrılmadan önce ve çalışırken iş bulduğu savunulmadığı sürece bu hakkını kullanması, hakkın kötüye kullanılması olarak değerlendirilemez.

Somut uyuşmazlıkta; davacı işçi, fesih tarihinde yaş hariç diğer emeklilik koşullarını sağlamış, bu tarih itibari ile kıdem tazminatına hak kazanmıştır. Davacının bu yönde iradesini açıklamaması ve kurumdan aldığı belgeyi daha sonra ibraz etmesi hak kazanmayı ortadan kaldırmaz. Bu durum ancak muaccel olma ve temerrüt olgusunu etkiler. Ayrıca davacının iş akdini feshettikten sonra başka bir iş yerinde çalışmaya başlaması çalışma özgürlüğü kapsamında olup, davacının yasanın kendisine verdiği hakkı kullanması karşısında kötü niyetli davrandığından söz edilemez. Kanunda tanınan bu hakkın amacı, işyerinde çalışarak yıpranan ve bu arada sigortalılık yılı ile prim ödeme süresine ait yükümlülükleri tamamlayan işçinin, emeklilik için bir yaşı beklemesine gerek olmadan iş sözleşmesini aktif sonlandırabilmesine imkân tanımaktır. Davacının kıdem tazminatı talebinin kabulü yerine, dosya kapsamına da uygun olmayan yazılı gerekçeyle talebin reddine karar verilmesi hatalıdır. Diğer taraftan buna bağlı olarak davalı-karşı davacı işveren yararına ihbar tazminatına hükmedilmesi de yerinde değildir.

3-Davacı işçi son 3 yıllık çalışma döneminde hak kazandığı primlerin ödenmediği iddiasıyla prim alacağı isteğinde bulunmuş, prim alacağına ilişkin bir kısım belge ve kayıtlar sunmuş ve delil listesinde davalı işyeri kayıtlarına dayanarak keşif talebini de bildirmiştir. Davalı vekili ise duruşmada, ekonomik durumun bozulduğu zamanlarda satışın düştüğünü ve prim ödenmediğini, bunun dışında primlerin ödendiğini savunmuştur.

Davacının satış danışmanı olup yaptığı satış miktarına bağlı olarak prim aldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece uzman bilirkişi marifetiyle işyeri kayıtları üzerinde inceleme yaptırılıp gerekirse keşif hususu da değerlendirilerek davacının ödenmemiş prim alacağının bunulup bulunmadığının belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yetinilerek gerekçesi dahi belirtilmeden prim alacağı talebinin reddine karar verilmesi hatalıdır.

4-Davacının çalışmasının devamı sırasında hizmet içi eğitim niteliğindeki çalışmalarıyla ilgili eğitim giderlerinin davacıdan talep edilemeyeceği hususu göz önünde bulundurulmadan dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçeyle davalı-karşı davacı işverenin eğitim gideri talebinin kabulü isabetsizdir.

5-Davacı işçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Dosyaya davacının işyerine giriş ve çıkış saatlerini gösteren parmak izi kayıtları sunulmuştur. Fazla çalışma ücreti hesabında işyerine giriş ve çıkış kayıtlarının tüm süreyi kapsamadığı gerekçesiyle ortalama çalışma saatlerinden söz edilerek takdiri delil niteliğindeki tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi hatalıdır. Ayrıca davacı tanığı olarak dinlenen işçiler aynı şekilde davalı işveren aleyhine dava açan kişiler olup, bu tanıkların konumu tanıklıklarına duyulacak güveni etkileyecek durumdadır. Bu nedenle tanıklıklarına itibar edilemez.

Mahkemece yapılacak iş; fazla çalışma ücreti hesabında parmak izi kayıtlarının bulunduğu döneme ilişkin kayıtlar nazara alınarak alacağın hesaplatılması, diğer dönemler için ise dosyadaki delil durumu da gözetilerek değerlendirme yapılması ve sonucuna göre karar verilmesinden ibarettir. Belirtmek gerekir ki, salt işyerine giriş çıkış kayıtlarının esas alındığı hallerde takdiri indirime gidilemez.

Bununla birlikte, davacının tanık olarak anlatımlarının bulunduğu 12. İş Mahkemesinin 2012/271 E.- 2015/895 K. ve 11. İş Mahkemesinin 2012/115 E.- 2015/496 K. sayılı dosyaları da fazla çalışma ücreti hesabında dikkate alınmalıdır.

6-Satış temsilcilerinin (danışmanlarının) fazla çalışma yapıp yapmadıkları hususu, günlük faaliyet planları ile iş çizelgeleri de dikkate alınarak belirlenmelidir. Satış temsilcileri genelde belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı olarak prim karşılığı çalışmaktadırlar. Prim, çalışanı özendirici ve ödüllendirici bir ücret ödemesi olup işverence işçiye garanti edilmiş bir temel ücretin üzerine belirli bir usule bağlı olarak ödenen ek bir ücrettir. İşverenin istek ve değerlendirmesine bağlı olabileceği gibi, sözleşme gereği olarak da verilebilir. Fazla mesai ise kural olarak 4857 sayılı İş Kanunu’na göre, kanunda yazılı şartlar çerçevesinde, haftalık 45 saati aşan çalışmalardır. İşçi fazla mesai yapsın yapmasın prim ödemesi var ise bu ek ücrete hak kazanır. Ancak ister gezerek, isterse işyerinde çalışsın satış temsilcisi mesaisi artıkça prim alacağı artacağından, bir anlamda yüzde usulü ile çalışması söz konusu olduğundan fazla çalışma ücretinin yüzde usulünde olduğu gibi sadece zamlı kısmının (% 50) hesaplanması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının yaptığı satış miktarına bağlı olarak prim aldığı anlaşılmakla, yukarıda yazılı ilke kararı uyarınca davacının fazla çalışma saatlerinin normal karşılığını aldığının kabulü ile sadece %50 zamlı kısmın fazla mesai ücreti olarak hüküm altına alınması gerekirken, saat ücretinin 1,5 katı üzerinden hesap yapan bilirkişi raporuna itibarla fazla mesai ücretine hükmedilmesi hatalıdır.

7-Davacının davacının haftada 6 gün çalıştığı ve hafta tatili kullandığı dosya içeriğinden anlaşılmakta olup bu husus hükme esas alınan bilirkişi raporunda da tespit edilmiştir. Bilirkişi raporunda genel tatil alacağı ise 173,53 TL olarak hesaplanmıştır.

Mahkemece taleple bağlılık kuralı da ihlal edilerek “1.121,47 TL hafta sonu genel tatil ücretinin davalı-karşı davacıdan tahsili ile davacı-karşı davalıya verilmesine,” şeklinde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

8-Hükmedilen miktarların net mi yoksa brüt mü olduğunun, hükümde belirtilmemesinin HMK’nın 297/2. maddesine aykırı olduğunun ve infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 12.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28335, Karar No: 2014/26905, Tarih: 24.09.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/28335 E.  ,  2014/26905 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/129953

MAHKEMESİ : Urla 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/12/2010

NUMARASI : 2010/477 (E) ve 2010/597 (K)

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre şikayetçi T.. S.. vekilinin katılma talebi suçtan zarar görmediğinden bahisle kabul edilmemişse de, sanıkla ikiz evlerde oturan müştekinin suçtan doğrudan doğruya zarar gördüğü anlaşılmakla; temyiz dilekçesinin içeriği ve CMK'nın 237/2. maddeleri gereğince şikayetçi T.. S..'nun kamu davasına katılan sıfatıyla kabulüne karar verilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre gerekçeli karar başlığında suç tarihi yanlış gösterilmiş ise de, bu maddi yanılgının yerinde 24/02/2009 olarak düzeltilebileceği kabul edilerek yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça konu çatı katının mimari projeye aykırı olarak fazladan 90 cm. yükseltildiği, iki pencere açıldığı, çatı katında kullanılan kalasların çatı omurgası olarak ortak duvar içine monte edildiğinin ileri sürülmesi karşısında, mahallinde uzman bilirkişi ile keşif yapılarak ilgili belediye tarafından verilen çatı tamirat ve tadilat ruhsatı ile yapılan işlemlerin uyumlu olup olmadığı tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile düşme kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan T.. S.. vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2826, Karar No: 2016/3812, Tarih: 21.06.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/2826 E.  ,  2016/3812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :....

Taraflar arasında görülen iflas sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 19.01.2015 gün ve ..... sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçiler vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçiler vekili, .....Ticaret Mahkemesi'ce iflasına karar verilen .... iflas idaresince düzenlenen 16.06.2010 tarihli ek sıra cetvelinde müvekkillerinin alacaklarının 3. sıraya kaydedildiğini, ...'nün alacağının gümrük vergi ve resimleri ile gecikme faizlerine, ...'nün alacağının da gümrük vergisi ve gecikme zammına ilişkin olduğundan rüçhanlı alacak olarak yazılması gerektiğini ileri sürerek, 16.06.2010 tarihli ek sıra cetvelindeki yerlerinin düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan iflas idaresi vekili, iflas masasında gümrüğe tâbi hiçbir mal bulunmadığını, .....nün masanın bütün malvarlığı üzerinde malın aynından kaynaklanan vergi borcu olduğunun hukuken kabul edilemeyeceğini savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

İcra Mahkemesi'nce, şikayetin reddine dair verilen karar, şikayetçiler vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 05.07.2012 tarih ve ....... sayılı ilamıyla, şikayetçilerin İİK'nın 223. maddesi uyarınca sıra cetvelinin tebliği için masraf yatırmadığı, son ilan tarihinden itibaren 7 günlük şikayet süresinin dolduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek hükmün gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmiş, şikayetçiler vekilinin karar düzeltme istemi üzerine Dairemizin, 12.07.2013 tarih ve ...... sayılı ilamıyla, şikayetçiler vekilinin İİK'nın 223. maddesine uygun biçimde masraf avansı yatırdığı, ancak kendisine tebligat yapılmadığı, buna göre şikayetin süresinde olduğu anlaşıldığından şikayetçiler vekilinin karar düzeltme itirazının kabulü ile Dairemizin düzelterek onama kararının kaldırılmasına, temyiz itirazlarının incelenmesine gelince, gümrük vergileri eşyanın aynından doğan vergiler olup, malın iflas masasında bulunduğunun tespiti halinde, vergi alacağının ait olduğu malın bedelinden öncelikle ödenmesi gerektiği, somut olayda şikâyetçiler vekilinin 230.032,00 TL vergi alacağının dâhilde işleme rejimi .../...

S.2