muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17558, Karar No: 2012/29393, Tarih: 20.12.2012

HMK'nın 334'üncü maddesine göre; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama ve takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarda geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde haklı oldukları yolunda kanaat uyandırmak kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler.

Adil yargılanma hakkı A.İ.H.Sözlemesinin 6'ıncı maddesinde, Anayasamızda ve HMK'nda ayrıtılı olarak düzenlenmiştir.AİHM'si kararlarında adil yargılanma hakkının içeriğini detaylı olarak açıklamıştır.

A.İ.H.Mahkemesi Kreuz/Polonya davasında; başvurucudan istenen mahkeme harcının çok yüksek miktarda olması durumunda, devletin mahkeme harcı almaktaki menfaati ile başvuranın mahkemeler vasıtasıyla hakkını korumaktadaki çıkarları arasında adil bir denge bulunmadığını kabul etmiştir.

Ülger/Türkiye davasında;başvurucunun kararı almak için harç ödemekle yükümlü tutulmasının kendisine aşırı yük getirmesi halinde, mahkemeye başvuru hakkının özünün zedelendiğini kabul etmiştir.

Mahkeme, .../ ... davasında ulusal mahkemenin adli yardım talebini red ederken izlediği usulüde incelemiştir. Kaba/Türkiye davasında adli yardım sisteminin Türkiye'de kişileri keyfilikten korumak için esaslı bir güvence sunmadığını, ulusal mahkemenin talebin yerindeliği hakkında karar vermesini ve bu yerindeliğe ilşikin karara karşı itiraz hakkının verilmemesini adil yargılanma hakkının ihlali saymıştır.

A.İ.H.Mahkemesi herkesin medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili olarak bir mahkeme tarafından davasının görülmesini isteme hakkının olduğunu belirtmiştir. Sözleşmeye taraf devletlerden birinin iç hukuk sistemi; nihai ve bağlayıcı bir kararın taraflardan birinin zararına geçersiz kalmasına izin verirse bu hak aldatıcıdır. AİHM'si kararların uygulanmasının yargılamanın bütünleyici parçasını teşkil ettiğini belirtmiştir. Ayrıca medeni hak ve yükümlülüklerin belirlenmesi için, ilk derece ve temyiz mahkemelerine erişim ile beraber mahkemeye gitme hakkınında eşit derece korunduğu kanısında olduğunu belirtmiştir. Mahkeme, erişim hakkına getirilen sınırlamaların hakkın esasına zarar vermemesi gerektiğini belirtmiş, haklı bir amaç gütmeyen ve başvurulan yollar ile ulaşılmak istenen amaç arasında makul bir orantılılık ilişkisi bulunmayan bir sınırlamanın AİHS'nin 6'ıncı maddesine aykırı olduğunu belirtmiştir.

A.İ.H.Mahkemesi kararlarında yargılama giderlerinin maküllüğü, başvuranın bu meblağı ödeme kapasitesi, davanın özel ayrıntıları ve bu sorumluluğun yüklendiği dava safhası gibi kriterlere bakılarak değerlendirilme yapılması gerektiğini belirtmiştir.Mahkeme harcın miktarı, kısıtlamanın koyulduğu aşama, başvuru için davanın önemi ve davada uygulanacak hukuk usulünün karmaşıklığı ile başvurucunun kendisini etkin bir şekilde temsil etmesinin mümkün olup olmamasının araştırılmasını istemiştir.

A.İ.H.Mahkemesi kararlarında yargılama giderlerinin maküllüğü, başvuranın bu meblağı ödeme kapasitesi, davanın özel ayrıntıları ve bu sorumluluğun yüklendiği dava safhası gibi kriterlere bakılarak değerlendirilme yapılması gerektiğini belirtmiştir.Mahkeme harcın miktarı, kısıtlamanın koyulduğu aşama, başvuru için davanın önemi ve davada uygulanacak hukuk usulünün karmaşıklığı ile başvurucunun kendisini etkin bir şekilde temsil etmesinin mümkün olup olmamasının araştırılmasını istemiştir.

Yukarda açıklanan yasal düzenlemeler ve içtihatlar ışığında somut olay incelendiğinde; davalıdan 4.118.00 TL temyiz harcı, 103.50TL başvuru harcı ve diğer temyiz giderleri talep edilmiştir. Davalı, emekli olduğunu ailesiyle yaşadığını başka bir gelirinin olmadığını ve talep edilen harcı ödemesinin mümkün olmadığını belirterek maaşına ilişkin belgeyi dosyaya sunmuş olup adli yardım talebinde bulunmuştur. Fakat dosyada mevcut belgelerden; davalının gold ve platinum gibi yüksek geliri olan kişilere verilen iki adet kredi kartının olduğu ve yurt dışı seyahatine çıkabilecek ekonomik özgürlüğe sahip olduğu anlaşılmaktadır. Davalı yurt dışı seyahata çıkmış, kredi kartıyla yüksek miktarda harcama yapmıştır. Davalının yaptığı bu harcamaların eglence mekanlarında yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu kadar yüksek limitli kredi kartlarına sahip olup yüksek miktarda eglence harcaması yapan davalının, bu harcamalara göre cüzi miktardaki temyiz harcını ödeyecek ekonomik gücünün olmadığını beyan etmesi samimi, gerçekçi ve makul bulunmamıştır. Bu gerekçelerle davalının adli yardım talebinin HMK'nın 336/3 ve 337/2 maddeleri gereğince kesin olarak REDDİNE, bu karar dogrultusunda gerekli işlemlerin yapılması ve harcın tamamlanması için dosyanın yerel mahkeye iadesine karar verilmesi gerekir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin kesin olarak REDDİNE, verilen karar gereği gerekli işlemlerin yapılması için dosyanın yerel mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7148, Karar No: 2020/398, Tarih: 14.01.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/7148 E.  ,  2020/398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.11.2017 gün ve 2017/138 Esas, 2017/268 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmedilen cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık ile müdafisinin anılan hükme yönelik temyiz istemlerinin aynı Kanunun 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık ve müdafileri ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık ve müdafileri ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 14.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5699, Karar No: 2016/6599, Tarih: 15.11.2016

**6. Ceza Dairesi         2014/5699 E.  ,  2016/6599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın üzerine atılı yağma suçuna kalkışma eylemini çay ocağında işlediğinin anlaşılması karşısında, sanığın üzerine atılı eylemin TCK 149/1-d maddesinde belirtilen suçu oluşturmasına rağmen yazılı şekilde hüküm kurulması, karşı temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin ...c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5102, Karar No: 2018/9039, Tarih: 19.04.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/5102 E.  ,  2018/9039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : SENDİKA AİDAT ALACAĞI

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı Harçlar Kanunu'nda düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Nispi harca tabi davaların kabulüne ilişkin kararların temyizi halinde, mahkemece hükmedilen miktar üzerinden hesaplanan nispi karar ve ilam harcının dörtte biri nispi temyiz karar harcı olarak yatırılmalıdır. Dava nispi harca tabi değil ise, maktu temyiz karar harcı alınması gerekmektedir.

Mahkeme kararı, davalı vekili tarafından maktu harç yatırılarak temyiz edilmiş ise de, nispi temyiz harcının tahsil edilmediği ve bu yönde muhtıra da çıkarılmadığı anlaşılmaktadır.

Bu kapsamda;

1-Nispi temyiz harcının kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan 1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi uyarınca davalı vekiline muhtıra çıkartılarak kanuni sürenin beklenilmesi ve bu yöndeki usuli eksikliğin giderilmesi,

2-Gerekçeli kararın taraflara yöntemince tebliği,

Anılan eksiklikler giderildikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8926, Karar No: 2013/12903, Tarih: 25.10.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/8926 E.  ,  2013/12903 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62, 52/2-4, 50/1-a maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 289/1. maddesindeki yaptırımın hapis ve gün para cezası olarak öngörülmesi ve mahkemece cezanın alt sınırdan tayin edileceğinin kabul edilmesi karşısında temel gün para cezasının TCK'nın 52/1. maddesi uyarınca 5 gün yerine TCK'nın 61. maddesinin 9. fıkrasına yanlış anlam verilerek 6 gün olarak fazla tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa verilen cezalardan gün adli para cezasının 5 gün olarak belirlenerek, TCK'nın 62. maddesinin uygulanması ile 4 gün karşılığı adli para cezasına, sonuç adli para cezasının ise aynı Kanunun 52. maddesi gereğince günlüğü 20,00 TL hesabı ile paraya çevrilerek 80,00 TL adli para cezasına indirilmek suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/300, Karar No: 2023/7671, Tarih: 13.09.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/300 E.  ,  2023/7671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/828 E., 2015/1028 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca 15.06.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmadığının bildirilmesi üzerine, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının, 12.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Bursa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.12.2015 tarihli ve 2015/828 Esas, 2015/1028 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesi, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, uyuşturucu madde kullanmadığına, polise verdiği ifadesini kabul etmediğine, soruşturma aşamasında diğer şahsın ifadesinde ne yazıldıysa kendisinin ifadesine de yazıldığına, denetime ilişkin tebligatın eline ulaşmadığına, denetime uymamada herhangi bir kastının bulunmadığına, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine, lehe hükümlerin uygulanmasını ve kararın bozulmasını talep ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin kabulüne göre)

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin kabulüne göre)

Sanığın olay tarihinde, hakkında erteleme kararı nedeniyle evrakı tefrik edilen... ile birlikte suç mahallinde araç içerisinde bulundukları sırada emniyet görevlileri tarafından şüphe üzerine yapılan kontrolde araç içerisinde uyuşturucu madde ele geçirildiği, sanık ve arkadaşının uyuşturucu maddeyi kullanmak için aldıklarını beyan ettikleri, haklarında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, kararla ilgili denetimli serbestlik tedbiri uygulanması için kararın sanığın MERNİS adresi itibarı ile Ankara Batı Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğüne gönderildiği; ancak sanığın belirtmiş olduğu MERNİS adresinde bulunamadığı, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci

maddesinin ikinci fıkrasına göre yapıldığı ve geçerli olduğu, böylece sanığın tedbir kararına aykırı davranarak üzerine atılı suçu işlediği, sanık duruşma aşamasında her ne kadar uyuşturucu madde kullanmadığını savunmuş ise de içinde bulundukları arabada uyuşturucu madde yakalanmış olması ve soruşturma aşamasındaki ifadesinde bu maddeyi kullanmak için aldıklarını söylemesi karşısında sonradan değiştirdiği savunmasına itibar edilmediği, gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. 5271 sayılı Kanun'un 176 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca “iddianamenin tebliği ile duruşma günü arasında en az bir hafta süre bulunması gerektiği” kuralına aykırı olarak, tensiben sanığın yakalanmasına karar verildiği, dava dosyasına konu suç nedeniyle tutuklu bulunan sanığa iddianamenin tebliğ edildiğine ilişkin“isticvap zaptı veya tebliğ-tebellüğ belgesi” gibi herhangi bir evrakın dosya içerisinde bulunmadığı, sanığın yakalama kararı üzerine savunmasının alındığı 08.11.2015 tarihli celsede 5271 sayılı Kanun'un 176 ncı maddesinin dördüncü fıkrasında belirtilen bir haftalık süreye uyulmamasına rağmen sanığa 5271 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca duruşmaya ara verilmesini isteme hakkı bulunduğunun hatırlatılmadığı anlaşılmakla; böylece sanığın savunmasını hazırlamak için gerekli zaman ve kolaylıklara sahip olma hakkının elinden alınarak, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ıncı, Anayasanın 36 ncı ve 5271 sayılı Kanun'un 176 ncı ve 190 ıncı maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2. Sanık hakkında, 11.05.2015 tarihli eyleme ilişkin, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresinin ve merciinin gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için karar sanık tarafından öğrenilmiş olsa bile, 15.06.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hâkimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmama şeklinde gerçekleştirdiği eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının

oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine, yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

3. Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan

tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

4. 5271 sayılı Kanun'un 209 uncu maddesi hükmüne aykırı olarak nüfus kaydı ile adli sicil kaydının duruşmada sanığa okunmaması ve aynı Kanun'un 226 ıncı maddesi gereğince sanığa ek savunma hakkı da tanınmadan 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR