muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10951, Karar No: 2011/461, Tarih: 20.11.2011

**1. Hukuk Dairesi         2010/10951 E.  ,  2011/461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/05/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakanları Ş...O..'ın 1130 ada 1 parsel sayılı taşınmazını okul yapılması şartıyla davalı idareye 15.11.1990 tarihinde hibe ettiğini, ancak davalının bağış koşulunu yerine getirmediğini ileri sürerek, tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, davanın zamanaşımına uğradığını, okul yapımı için bağışlanan dava konusu yerin dere yatağında olup, taşkın saha alanında okul yapılmasının mümkün olmadığından ancak ıslah çalışmaları sonrası okul yapılacağını, haklı nedenlerle bağış şartının yerine getirilmediğini belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı idarenin elinde olmayan nedenlerden yapılaşma yoluna gidilemediği, Borçlar Kanununun 244. maddelerinde öngörülen hususların gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi,duruşma isteği dava değeri yönünden reddedildi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, koşullu bağıştan rücu hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacıların esasa ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün esas yönünden ONANMASINA,

Ancak; taşınmazın aynına ilişkin davalar nispi harca tabi olup, dava dilekçesinde herhangi bir değer gösterilmeden maktu harç yatırılmak suretiyle dava açıldığına ve yargılama sırasında keşfen belirlenen değer üzerinden harç ikmal edilmediğine göre, vekille temsil edilen davalı yararına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde öngörüldüğü üzere maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde fazla avukatlık parasına hükmedilmiş olması doğru değildir.

Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,20.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22168, Karar No: 2014/8148, Tarih: 24.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/22168 E.  ,  2014/8148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanıkların 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Atılı suçun niteliğine göre suçtan zarar görmediği halde davaya katılmasına karar verilen gümrük idaresi lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen dilekçe yazım ücreti kısmının çıkarılması, diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.04.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9009, Karar No: 2022/9564, Tarih: 15.09.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/9009 E.  ,  2022/9564 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin çalıştığı işyerinde Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkındaki Yönetmelik uyarınca belirlenen değerlerin üzerinde gürültü ölçüldüğünü ve 8,5 saat çalışan davacının buna göre günde 7,5 saat çalıştırılmayı ve buna bağlı haklarının ödenmesini beklerken yeni bir ölçüm yapılacağı söylenerek uygulamaya devam edildiğini, toplu ... sözleşmesinin ilgili hükümlerine rağmen kısa çalışma primi ödenmediğini, ayrıca günlük 8,5 saat çalıştırıldığı ve ara dinlenmesi hariç günde yarım saat fazla çalışma yaptığı hâlde ücretinin ödenmediğini ileri sürerek günde 7,5 saati aşmayacak şekilde çalıştırılması gerektiğinin tespiti ile kısa çalışma primi ve fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; işyerinde Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkındaki Yönetmelik hükümleri dışındaki işler için haftanın beş günü, günde 8,5 saat olmak üzere 42,5 saat çalışma yapıldığını ve 45 saat üzerinden ücretinin ödendiğini, ölçümlerin usulüne uygun bir şekilde yapıldığını ve davacının 7,5 saat çalıştırılmasının maddi koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının fazla çalışma ile kısa çalışma primi alacaklarının ödenmediği sonucuna varılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının fazla çalışma ile kısa çalışma primi alacaklarının ödenmediği sonucuna varılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; Mahkemece verilen kararın eksik ve hatalı incelemeye dayalı olduğunu, itiraz ve savunmalarının nazara alınmadığını, delillerinin yeterince değerlendirilmediğini, zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin geçirildiğini, dava konusu alacakların belirlenebilir olması hâlinde belirsiz alacak ve kısmi dava açılamayacağını, İdarece yapılan işlemlerin mevzuat ve toplu ... sözleşmesi hükümlerine uygun olarak gerçekleştirildiğini, talep edilen alacaklar yersiz ve dayanaksız olduğu gibi talep edilen faiz türü ve faiz başlangıç tarihinin de kanuni dayanaktan yoksun olduğunu, kararda hüküm altına alınan alacak miktarlarının da doğru olmadığını ve davacının alacağı bulunmadığını belirterek kararın kaldırılması ile davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, davacının çalıştığı işyerinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda neticeten; davacının Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak 7,5 Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamındaki işte çalıştığı ve söz konusu Yönetmelik uyarınca günde en fazla 7,5 saat çalıştırılabileceği, dosyada mevcut olan puantaj kayıtlarından davacının 8,5 saat çalıştırıldığı dönem belirlenmekle davacının günlük 7,5 saati aşan çalışması yönünden fazla çalışma alacağına hak kazandığı ve puantaj kayıtları ile ücret bordroları esas alınarak günlük yarım saat fazla çalışması için fazla çalışma alacağının belirlendiği, Yargıtay kararları doğrultusunda toplu ... sözleşmesi hükümleri de dikkate alınarak belirlenen fazla çalışma ücretinden sadece fazla çalışma süresine isabet eden saatler için ödenen verimliliği teşvik primi ve kısa çalışma priminin mahsubu gerektiği, bu doğrultuda verimliliği teşvik priminin mahsup edildiği ancak günlük 7,5 saati aşan çalışmalar için kısa çalışma primi hesaplanmadığından fazla çalışma alacağından mahsup edilecek kısa çalışma primi alacağı bulunmadığı, kısa çalışma priminin ödendiğinin ispat yükü üzerinde olan davalı tarafça ödemenin ispatlanamadığı, ıslah edilen alacakların zamanaşımına uğramadığı, uygulanan faiz türü ve faiz başlangıç tarihlerinde isabetsizlik bulunmadığı gerekçeleriyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekilince, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak 7,5 Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamında yer alan bir işte çalışıp çalışmadığı ve buna bağlı olarak fazla çalışma ücreti ile kısa çalışma primi alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3982, Karar No: 2020/1759, Tarih: 22.06.2020

**15. Hukuk Dairesi         2019/3982 E.  ,  2020/1759 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı 1-... 2-... ile davalı 1-... 2-... 3-As ... İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı Karşıyaka 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 13.07.2018 (Ek karar 18.08.2018) gün ve 2015/677 E.-2018/326 K. sayılı hükmü onayan Dairemizin 09.10.2019 gün ve 2019/1266 E.-2019/3846 K. sayılı ilamı aleyhinde davalılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 384,00 TL para cezası ile bakiye 20,80 TL red harcının karar düzeltme isteyen davalılara yükletilmesine, 22.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/14758, Karar No: 2015/873, Tarih: 19.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/14758 E.  ,  2015/873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 4. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/06/2014

NUMARASI : 2013/782-2014/509

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesi ile; Davacının Uludağ Üniversitesi İktisadi ve idari bilimler fakültesi işletme bölümü ve aynı zamanda Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi Dış Ticaret Bölümünde eğitim gördüğünü, tüm ihtiyaçlarının dava dışı anne tarafından karşılandığını, öğrenci olduğunu, gelir getiren bir işi olmadığını, öncelikle dava açılmakla tedbiren nafaka bağlanmasını, devamla davanın kabulü ile dava tarihinden itibaren 1.000,00 TL yardım nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; davacının üzerine kayıtlı taşınır ve taşınmaz malların olduğunu, kayıt dışı çalıştığını, dava dışı annenin de bir çok malvarlığı bulunduğunu, davalının işyerini kapattığını, gelir elde edebileceği bir işinin bulunmadığını, ayrıca davalıya ait aracı habersiz aldığını, şikayet edilmesi üzerine iade ettiğini, davalı babaya karşı haksız fiil işleyen davacının nafaka talep edemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; tensip zaptı ile birlikte dava tarihinden geçerli olmak üzere tedbiren 400,00 TL nafakaya hükmedilmiş, yapılan yargılama neticesinde de; davanın kısmen kabulüne, 02/03/2013 tarihinde davacı için belirlenmiş olan aylık 400,00 TL tedbir nafakasının karar kesinleşinceye kadar aynen devam etmesine, karar kesinleştikten sonra aylık 600,00 TL'ye çıkartılarak yardım nafakası olarak davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak; mahiyeti itibarı ile istenilen nafaka yardım nafakasıdır. Somut olayda mahkemece 02.03.2013 tarihli tensip zaptı ile davacı için 400,00 TL tedbir nafakası takdir edilmiş, hükümde belirlenen tedbir nafakasının karar kesinleşinceye kadar devamına, kararın kesinleşme tarihinden itibaren 600,00 TL'ye çıkarılarak yardım nafakası adı altında davalıdan alınmasına karar verilmiştir.

Bu durumda mahkemece; talep edilen nafaka hakkında farklı kararlar verilmek suretiyle gerek nafaka miktarının takdirinde, gerekse de hükmün infazında çelişki yaratacak şekilde karar oluşturulmuştur.

Bu durumda mahkemece; talep edilen nafaka hakkında farklı kararlar verilmek suretiyle gerek nafaka miktarının takdirinde, gerekse de hükmün infazında çelişki yaratacak şekilde karar oluşturulmuştur.

Yerleşik Yargıtay uygulamalarına göre, nafaka ve nafakanın artırılması davaları, kanundan doğan bir alacağın tespiti ve tahsili davası niteliğinde olup, davanın açıldığı tarihten itibaren hüküm ifade eder.(28.11.1956 gün, 15 E.- 15 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı)

Mahkemece yapılacak iş; anılan İBK.uyarınca ve infazda tereddüt yaratmayacak şekilde dava tarihinden itibaren nafakaya hükmetmek olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20531, Karar No: 2014/5402, Tarih: 03.04.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/20531 E.  ,  2014/5402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, vasinin vesayet görevini usulüne uygun ifa etmemesinden doğan alacak istemine ilişkin olup; 4721 sayılı TMK'nun 2.kitabının "Vesayet" başlıklı 3.kısmında yer alan maddelerden (TMK.396-494)'den kaynaklanmaktadır.

Davanın bu niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 18.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 18.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 03.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25899, Karar No: 2014/9965, Tarih: 24.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/25899 E.  ,  2014/9965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tekirdağ Aile Mahkemesi

TARİHİ :03.10.2013

NUMARASI :Esas no:2013/137 Karar no:2013/672

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından; kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusuru bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı, ölçülülük ilkesine uygun olmayıp fazla bulunmuştur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde yer alan hakkaniyet ilkesi gözetilerek daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.24.04.2014(Prş.)

İşin müzakeresinden ve kararın oluşumundan sonra Başkan Vekili 'ın, 28.04.2014 günü ölümü sebebiyle kararı imzalaması mümkün olmamıştır (HMK.m.299).06.05.2014
Yargıtay — Esas No: 2013/792, Karar No: 2014/17, Tarih: 21.01.2014

**Ceza Genel Kurulu         2013/792 E.  ,  2014/17 K.**

* TEHDİT

* HASMINA TEHDİT İÇERİKLİ MESAJ GÖNDERMEK

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 308

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 106

**"İçtihat Metni"**

Tehdit suçundan sanık Ş.. G..’in beraatına ilişkin, Honaz Sulh Ceza Mahkemesince verilen 28.03.2008 gün ve 23-73 sayılı hükmün katılan tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 20.02.2013 gün ve 17848 – 4642 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 25.04.2013 gün ve 204326 sayı ile;

“Sanık ile katılan Ramazan arasında tarla meselesi yüzünden husumet olduğu, bu tarla sorunu ile ilgili olarak aralarında hukuk mahkemesinde davalarının bulunduğu ve hukuk davasını katılan tarafın kazandığı, sanığın hukuk davasını kaybetmesine karşın bu taşınmazı katılan Ramazan'a vermek istemediği ve bu sebeple katılanı korkutmak ve gözdağı vermek amacı ile, katılanın uzaktan akrabası olan tanık Ömer'e hitaben 'Ramazan'a söyle 9 kurşunum var, onu karnına boşaltacağım' diyerek tehditte bulunduğu, tanık Ömer'in de bu sözleri katılana aynen aktardığı anlaşılmakla; sanığın üzerine atılı 'tehdit' suçu subuta ermiştir. Sanık, yargılamadaki beyanlarında tanık Ömer ile aralarında önceye dayalı herhangi bir husumetin bulunmadığını belirtmiştir. Tanık Ömer'in sanığa iftira etmesini gerektirir herhangi bir sebep bulunmamaktadır. Mahkeme gerekçeli kararında tanık Ömer'in katılanların akrabası olduğundan bahisle bu tanığın beyanlarına itibar etmediğini belirtmiş ise de; sanık bu sözlerin katılanlara aktarılmasını istediği için akrabalarına söylemiştir. Bu tanığın beyanlarına üstünlük tanınmaması için sanık lehine olan daha üstün ve kuvvetli bir delile dayanılması gerekir. Oysa dava konusu olayda tanık Ömer'in beyanından başka delil bulunmamaktadır. Bu bağlamda; sanığın üzerine atılı 'tehdit' suçunu işlediği sübuta erdiğinden üzerine atılı suçtan cezalandırılması yerine, yetersiz gerekçeyle sanık hakkında beraat kararı verilmesi, usul ve yasaya aykırı olduğundan hükmün bozulmasına karar verilmesi” gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308/1. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 24.10.2013 gün ve 15245 – 56509 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; suçun sübutuna ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Müşteki Ramazan ve eşi Fatma 06.08.2007 tarihli dilekçe ile Cumhuriyet Başsavcılığına müracaat ederek sanık Şevket ve eşi Sevgül ile üç kişi hakkında miras olarak kendilerine kalan araziyi kullanmalarına engel oldukları, ölümle tehdit ettikleri iddiasıyla şikayetçi oldukları ve İ..Y.., A.. K.., Ö.. Y.. ve A.. K..'yı tanık olarak gösterdikleri,

İncelenen dosya kapsamından;

Müşteki Ramazan ve eşi Fatma 06.08.2007 tarihli dilekçe ile Cumhuriyet Başsavcılığına müracaat ederek sanık Şevket ve eşi Sevgül ile üç kişi hakkında miras olarak kendilerine kalan araziyi kullanmalarına engel oldukları, ölümle tehdit ettikleri iddiasıyla şikayetçi oldukları ve İ..Y.., A.. K.., Ö.. Y.. ve A.. K..'yı tanık olarak gösterdikleri,

Yapılan soruşturma neticesinde Honaz Cumhuriyet Başsavcılığınca şüpheliler Veli, Mehmet, İbrahim ve Fatma hakkında tehdit ve hakkı olmayan yere tecavüz etme, şüpheli Şevket hakkında ise hakkı olmayan yere tecavüz etme suçlarından kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği,

Sanık hakkında ise kahvehanede oturdukları sırada müştekiyi kastederek tanık Ömer'e hitaben; “Ramazan'a söyle 9 kurşunum var, onu karnına boşaltacağım” demek suretiyle tehdit ettiği iddiasıyla kamu davası açıldığı, sanık ile müşteki arasında akrabalık ilişkisi olup tarla meselesinden dolayı anlaşmazlık bulunduğu,

Anlaşılmaktadır.

Müşteki Cumhuriyet Savcılığında şikayet dilekçesinin içeriğini tekrar, ederek, dilekçede isimlerine yer verdiği tanıkların yanında şüphelilerin; “onları kurşunlatacağız” diye tehdit ettiklerini, mahkemede ise önceki anlatımlarına ek olarak sanığın gıyabında tanık Ömer'in yanında iken tehdit sözlerini söylediğini beyan etmiş,

Cumhuriyet Savcılığında müşteki olarak dinlenen ve dilekçede belirttikleri tanıkların yanında şüphelilerin “onları kurşunlatacağız” diye söylediğini, belirten F.. B.. mahkemede tanık olarak alınan beyanında, sanığın bizzat sözlerini duymadığını, ancak tanık Ömer'in yanında bu tehdit sözlerini söylediğini duyduğunu ifade etmiş,

Katılanın dilekçesinde gösterdiği tanıklar Abdullah, İlmühal ve Asiye beyanlarında özetle, olaya ilişkin bilgilerinin olmadığını, herhangi bir şey duymadıklarını dile getirmiş,

Tanık Ömer kollukta ve mahkemedeki beyanında, yaklaşık bir yıl önce kahvehanede oturduğu bir sırada sanığın yanına geldiğini, tarla meselesinden konu açılınca sanığın kendisine; “Ramazan'a söyle, dokuz kurşunum var, onu karnına boşaltacağım” diyerek bu sözlerini katılana iletmesini istediğini, bu sözleri söylerken yanlarında başka kimsenin olmadığını, katılanın eşinin kendi eşinin halası olduğunu, bu nedenle sık sık görüştüklerini beyan etmiş,

Sanık bütün aşamalarda suçlamayı kabul etmemiştir.