muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6725, Karar No: 2012/6929, Tarih: 26.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/6725 E.  ,  2012/6929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18/11/2009 tarih ve 2007/649-2009/678 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve davalılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 24/04/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av..... Bir ile davalılar vekili Av. ....dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin sigortalısı dava dışı Sarkuysan A.Ş’ne ait emtianın müvekkiline Nakliyat Sigorta Poliçesi ile sigortalı olduğunu, emtianın davalıların sürücü, CMR sigortacısı ve taşıyan olduğu araçla nakledildiğini, aracın 9.6.2006 tarihinde İtalya’da sürücünün ihmali nedeniyle yük ile birlikte çalındığını, taşımaya ilişkin CMR sigortasının İnterline’95 Ltd. Şti. tarafından yapıldığını, sigortalılarına 194.364 TL ödediklerini ileri sürerek sigortalılarına ödedikleri tazminatın 14.2.2007 ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı İnterline’95 Ltd. Şti. vekili, müvekkilinin sigorta danışmanlık hizmeti verdiğini, CMR poliçesini düzenleyen şirket ile aralarında acentelik ilişkisinin bulunmadığını, sadece danışmanı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Günsan Ltd. Şti. vekili, aracın içinde benzin istasyonu, market ve restoran olan etrafı tel örgü ile çevrili, kamera kayıtları ile denetlenen otoparkta mola vermesi sırasında olayın meydana geldiğini, sürücünün tüm tedbirleri almasına rağmen olayı önleyemediğini, CMR 17/2. maddesi hükmü uyarınca sorumluluklarının bulunmadığını, kar marjının istenemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, Günsan Ltd. Şti’nin davacıya verdiği 6.4.2007 tarihli yazı ve bu yazıya istinaden İnterline’95 Ltd. Şti’nin 10.4.2007 tarihli yazılara göre davalı İnterline’95 Ltd. Şti’nin yazılı sözleşme olmasa da CMR sigortacısı adına yazılı tebligatları alarak aracılık yaptığı, asıl sigortacı adına anlaşma teklifinde bulunduğu, tazminattan sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 178.494.47 TL’nın 14.2.2007 ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalılar vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm ve davalı vekilinin aşağıdaki bentler dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, Nakliyat Sigorta Poliçesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir. Dava konusu olaya uygulanması gereken CMR Konvansiyonunun 17/2.maddesinde de, hasar veya ziyanın, taşıyıcının önlemesine imkan bulunmayan durumlardan ileri gelmesi halinde taşıyıcının sorumluluktan ibra edileceği hüküm altına alınmıştır. Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, TTK.nun 20.maddesi uyarınca basiretli bir taşıyıcının göstermesi gereken dikkat ve özeni yerine getirmediği taktirde taşıyıcı, kusurlu sayılacaktır. Taşıyıcının, genel olarak gerekli dikkat ve özeni gösterdiğini kanıtlaması yeterli değildir. Ziya ve hasara neden olan olayın doğumunda kusurlu olmadığını da kanıtlaması gerekecektir. Uyuşmazlık, taşımayı yapan TIR’ın otopark alanından kaçırılması sonrasında, içindeki emtiaların çalınmış olarak terkedilmiş bulunmasında, somut olayın meydana geliş biçimi itibariyle davalı taşıyıcının sorumluluktan kurtulup kurtulamayacağı üzerinde toplanmaktadır.

Davalı vekili, İtalya’nın riskli bir ülke olması nedeniyle hırsızlık olayının kaçınılmaz olduğunu ve aracın park edildiği otopark alanının kameralarla gözlemlenen sınırları tel örgü ile belirlenmiş güvenli bir otopark olduğunu savunmuş, mahkemece, aracın çalındığı yerin yalın bir park alanı olduğu, her ne kadar etrafı çevrelenmiş, giriş ve çıkışlarında turnike konulmuş olsa da bekçili ve korumalı bir park alanı olmadığı, hırsızlığın araç sürücüsüne karşı yapılan bir şiddet eylemi veya darp sonucu gerçekleşmediği UND araştırmasının olaydan iki yıl sonra yapıldığı ve araçta ikinci şoförün bulunmadığı, İtalya gibi hırsızlığın çok yapıldığı ve yapılış şekli aynı olan hırsızlık hadiselerinin taşıyıcılarca bilinmemesinin mümkün bulunmadığı gerekçesiyle davalı taşıyıcının sorumluluğuna hükmedilmiştir. Oysa mahkemece Uluslararası Nakliyeciler Derneğine yazılan 16.5.2008 tarihli yazıya verilen cevapta park alanının girişinin turnikelerle kontrol edildiği, halojen ışık veren lambalarla aydınlatıldığı, etrafının tamamen beton ve demir kullanılmak suretiyle çevrili olduğu, gerek Türk gerekse yabancı TIR ve otobüs sürücüleri tarafından tercih edilen, öncesinde ve sonrasında park alanları ile karşılaştırıldığında daha az güvenli olmayan bir park alanı olduğu bildirilmiştir. Mahkemece alınan son bilirkişi raporunda da anılan yazıya itibar edildiğinde, CMR konvansiyonunun 17/2.maddesi uyarınca hırsızlığın taşıyıcının önlenmesine imkan bulunmayan bir sebepten ileri geldiğinin kabul edilmesi gerektiği, takdirin mahkemede olduğu belirtilmiştir. Ancak, mahkemece dava konusu hırsızlık olayının meydana geldiği otoparkın güvenlik durumunu soran yazıda 6.9.2006 olay tarihi belirtilmeksizin cevap istenilmiş, gelen cevabi yazıda ve ekindeki fotoğraflarda da otoparkın güvenlik durumu açıklanırken otoparkın olay tarihi itibariyle durumuna ait olup olmadığı konusunda açıklama yapılmamıştır.

Bu durumda, mahkemece tekrar Uluslararası Nakliyeciler Derneğine yazı yazılarak hırsızlık olayının meydana geldiği otoparkın niteliğinin 6.9.2006 tarihi itibariyle sorulup taşıyıcının hırsızlığın meydana gelmesinde CMR 17/2. maddesi uyarınca kusurlu olup olmadığının değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3- Kabule göre ise, CMR 27. maddesinde temerrüt faizinin başlangıcının ödeme isteğinin yazılı olarak taşıyıcıya yapılan başvuru tarihi, böyle bir başvuru yapılmadan doğrudan dava açılması halinde davanın açıldığı tarih olacağı hükme bağlanmıştır. Anılan düzenleme dikkate alınmadan davacının sigorta ettirene ödeme yaptığı tarih itibariyle temerrüt faizine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

3- Kabule göre ise, CMR 27. maddesinde temerrüt faizinin başlangıcının ödeme isteğinin yazılı olarak taşıyıcıya yapılan başvuru tarihi, böyle bir başvuru yapılmadan doğrudan dava açılması halinde davanın açıldığı tarih olacağı hükme bağlanmıştır. Anılan düzenleme dikkate alınmadan davacının sigorta ettirene ödeme yaptığı tarih itibariyle temerrüt faizine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm ve davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalılara iadesine, 26/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6065, Karar No: 2013/28457, Tarih: 03.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/6065 E.  ,  2013/28457 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/192514

MAHKEMESİ : Hayrabolu Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2009

NUMARASI : 2009/31 (E) ve 2009/146 (K)

SUÇ : Konut dokunulmazlığını ihlal

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Temyizin kapsamının konut dokunulmazlığı bozmak suçundan kurulan hükme yönelik olduğu belirlenerek yapılan inceleme de;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 5271 sayılı CMK.nın 230/1-b maddesi gereğince, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler,delilerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi gerekirken, yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

2- Sanığın izinsiz girdiği iddia edilen ağılın, konut veya eklentisi niteliğinde bulunup bulunmadığı keşif yapılarak tespit edilmeden eksik soruşturma ile hüküm kurulması,

3- Kabule göre de; Sanığın adli sicil kaydında yer alan Tekirdağ Sulh Ceza Mahkemesinin 1997/403-534 sayılı ilamındaki 3167 sayılı Yasanın 13/1 maddesinde tanımlanan eylemin, 20/12/2009 tarihinde yürürlüğe giren 5941 sayılı Çek Kanunu ile suç olmaktan çıkarıldığı gibi, adli sicilden silinme koşullarının oluştuğunun anlaşılması karşısında sanığa atılı konut dokunulmazlığını bozma suçu nedeniyle yakınanın dosyaya yansıyan herhangi bir maddi zararının tespit edilmediğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının 5271 Sayılı CYY.nın 231. maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken, “sanığın sabıkalı olduğu” biçiminde yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ve Üst Cumhuriyet Savcısı temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 03/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4470, Karar No: 2013/22880, Tarih: 07.10.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/4470 E.  ,  2013/22880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bafra 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :17.07.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, Türk Medeni Kanununun 194. maddesine dayanan tapu iptali ve tescil, aile konutu şerhi konulmasına ilişkin olup, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun, üçüncü kısmı hariç, ikinci kitabında yer almaktadır.

Görev, kamu düzenine ilişkindir. Mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun, 5133 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (m.118-395) kaynaklanan bütün davaların, aile mahkemeleri kurulan yerlerde bu mahkemelerce bakılacağını; aynı Yasanın 2. maddesi de, aile mahkemesi kurulmayan yerlerde bu kanun kapsamına giren dava ve işlerin asliye hukuk (aile) mahkemelerinde bakılacağını hükme bağlamıştır. Şu halde Aile Mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde davanın Aile Mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerekir. (H.G.K. 16.11.2005 tarih ve 2/673-617 sayılı kararı) Bu açıklama karşısında; davaya “Aile Mahkemesi” sıfatıyla bakılması gerekirken, bu husus düşünülmeden Asliye Hukuk Mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 07.10.2013 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/5305, Karar No: 2018/6228, Tarih: 23.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/5305 E.  ,  2018/6228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz, tehdit, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen 27.02.2013 ve 17.05.2013 tarihli duruşma tutanaklarının birinci sayfalarında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliklerinin usulüne göre tamamlanmasının ardından sanık müdafii Avukat ...'in 23.05.2013 havale tarihli süre tutum dilekçesiyle gerekçeli kararın tarafına tebliğini talep etmesine karşılık dosya içerisinde bu hususta tebligat yapıldığına dair bilgi veya belge bulunmadığı anlaşıldığından, varsa buna ilişkin belgenin temini, aksi halde gerekçeli hükmün adı geçen müdafiye usulünce tebliğiyle tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde gerekçeli temyiz dilekçesinin eklenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9924, Karar No: 2022/12077, Tarih: 12.10.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/9924 E.  ,  2022/12077 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 8. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 4. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit ve alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait ... Tersane Komutanlığı 38. ... Fabrika Müdürlüğü işyerinde tesfiyeci-planlayıcı (vargel) iş ve meslek kolunda çalıştığını, müvekkilinin Türk ... Sendikası üyesi olduğunu ve toplu iş sözleşmesinden yararlandığını, Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat Veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik'in (Yönetmelik) "Günde ancak 7,5 saat çalıştırılabilecek işler" başlıklı 4 üncü maddesinde "Gürültü düzeyi en yüksek maruziyet etkin değerini (8h=85 dB(A)) aşan işler" hükmünün yer aldığını, müvekkilinin çalıştığı fabrika ortamında Mart 2016 tarihinde gürültü ölçümlerinin yapıldığını ve ölçümlerde kişisel maruziyet değerinin egzost bölümünde 88,5 dB(A) değerinde, can salı bölümünde 87,69 dB(A) olarak ölçüldüğünü, müvekkilinin bu çıkan sonuçtan sonra 7,5 saat çalıştırılmayı ve buna bağlı haklarının ödenmesini talep ettiğini, ancak işyerinde yeniden ölçüm yapılacağının söylendiğini, ilk ölçümlerin ardından ..

... Kuvvetleri Komutanlığına görüşlerinin sorulduğunu ve tekrar ölçüm yapılması gerektiği cevabının alındığını, Komutanlığın hukuki uyuşmazlıklara neden olunmaması için ikinci ölçüme kadar Yönetmelik ve toplu iş sözleşmesi hükümlerinin uygulanması gerektiğini ifade ettiğini, ancak davalı işverenin bu emre karşılık ilk ölçümleri dikkate almayarak herhangi bir işlem yapmadığını, Mart 2016 tarihinden sonra herhangi bir iyileştirme yapılmadan çalışma planlarının hazırlandığını, çalışma planlarının vardiyalı çalışma şeklinde olduğunu, bu planların sadece Kasım 2016'da yapılan ikinci ölçümler sırasında uygulandığını, bunun nedeninin ise iş olmasına rağmen bir kısım tezgah ve makinelerin çalıştırılmayarak gürültü düzeyini düşürmeye yönelik olduğunu, nitekim bu ölçümlerde gürültü düzeyinin 85 dB(A)'nin altında çıktığını, ayrıca ölçümlerin ilk ölçümün aksine egzost postasında değil valf postasında yapıldığını, ölçüm esnasında cihaz bağlanan çalışanlara tezgahlarda çalıştırma yapılmadığını, kaldırma indirme işlemlerinin yaptırılmadığını ve kreynin çalıştırılmadığını, ölçüm sonrasında hazırlanan programın uygulatılmadığını, fabrikanın ne kadar onarım fabrikası olarak anılsa da üretim fabrikası değil bakım ve onarım kademesi olduğunu, müvekkilinin genel çalışma alanının fabrika içi değil gemilerin makine ve motor daireleri olduğunu, esas gürültü ölçümlerinin davacının çalışma saatinin çok büyük bir kısmını geçirdiği gemilerin makine dairelerinde ve çalışma sahalarında yapılmasının gerektiğini, ayrıca torna ve tesviye bölümünde ağır metallerle iş yapıldığını, davalının bu konu hakkında bir ölçüm yapmadığını, bu ağır metallere uzun süreli maruziyetin insan sağlığına önemli ölçüde zarar vereceğini, Yönetmelik'e göre günde 7,5 saat çalıştırılmasının zorunlu olduğunun, işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinin 52 nci maddesinin "kısa çalışma primi" başlıklı (c) bendinde Yönetmelik kapsamında istihdam edilen işçilerin fiili çalışma sürelerine %14 kısa çalışma priminin ödeneceğinin belirtildiğini, yine toplu iş sözleşmesinde fazla çalışmaların %80 zamlı olarak ödeneceğinin hükme bağlandığını, günlük 7,5 saatten fazla çalışmaların fazla çalışma olarak nitelendirilmesi gerektiğini, müvekkilinin 8,5 saat fazla çalıştırılmasından kaynaklı olarak günde yarım saat fazla çalışmalarının olduğunu iddia ederek müvekkilinin Yönetmelik kapsamında olduğunun tespiti ile fazla çalışma ücreti ve kısa çalışma prim alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın zamanaşımı yönünden reddi gerektiğini, İdarece yapılan inceleme neticesinde yürürlükteki 26. Dönem Grup Toplu İş Sözleşmesinin 25 inci Maddesi gereğince işyerlerinde normal çalışma süresinin Yönetmelik kapsamı dışındaki işler için günde 8,5 saat, haftada 5 gün ve 42,5 saat olduğunu, işçilere çalışmaları karşılığında haftada 45 saat üzerinden ücret ödendiğinin tespit edildiğini, işyerinde Mart 2016 tarihinde ... Çevre Analiz Laboratuvan tarafından gürültü ölçümlerinin yapıldığını, ölçüm sonuçlarından sonra iyileştirme yapılması maksadıyla gürültü düzeyinin üstünde olan fabrikaların incelenerek gürültü çıkaran tezgahların aynı anda çalıştırılmayacak şekilde iş planlamasının yapıldığını, normal çalışmaların yanında gece vardiyalarının da konulduğunu, Eylül 2016 tarihinde ikinci ölçümlerin yapılması amacıyla tekrar çalışılmaya başlandığını, ölçüm sonuçlarının 10 Ocak 2017 tarihinde geldiğini, atölyeler arasında farklılıklar olduğunu, ilk ölçüm sonuçlarına göre gürültü seviyesinin sınır değerlerin altına düştüğünün tespit edildiğini, ikinci ölçüm sonucunda gürültü düzeyinin sınır değerinin üzerinde çıkan yerlerde işçilerin Mart 2017 tarihinden itibaren 7,5 saat çalıştırılmaya ve toplu iş sözleşmesinden doğan kısa çalışma primi ödemesi yapılmaya başlandığını, ayrıca geriye dönük olarak 525 işçiye kısa çalışma primlerinin ödendiğini, davacı taraf ölçüm metot ve usullerinin hukuka uygun ve adil olmadığını beyan etmişse de ilgili firmaların yeterlilik belgelerine sahip olup akreditasyon sertifikasına sahip oluğunu, hukuka aykırı ölçüm yapılmasının mümkün olmadığını, davacının haftalık çalışmasının 45 saati aşmadığını, işyerinin gemi inşa ve onarım konusunda faaliyet gösterdiğini, tüm bölümlerde metallerle temas mecburiyetinin olduğunu, ağır metallerin kullanıldığı fabrika ve atölyelerde gerekli ölçümlerin yaptırıldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının ... Tersanesi Komutanlığının 38. ... Fabrika Müdürlüğü işyerinde tasfiyeci -planlayıcı olarak görev yaptığı, ... Çevre Analiz Laboratuvarı tarafından ... Tersane Komutanlığında yapılan ölçümler sonucu düzenlenen 21.03.2016 tarihli Kişisel Gürültü Maruziyet Ölçüm Raporunda 38. ... Fabrika Can Salı bölümündeki çalışmalar sırasında işçi üzerinde yapılan 5 günlük maruziyet ölçüm sonuçlarının 89,3- 88,6- 89,5- 82,7- 83,8 dB(A) olduğu, buna göre üç günün maruziyet değerinin üstünde, haftalık maruziyet olan 87,6 dB(A)'nın da yine maruziyet sınır değeri üzerinde olduğunun belirtildiği, 06.01.2017 tarihli 2A Laboratuvar Test Muayene Çevre Ölçüm Enerji Belgelendirme Müh.Hiz....ve Tic Ltd. Şti tarafından yapılan ölçüme göre davacının çalıştığı işte maruziyet sınır değeri üstünde gürültü olmadığından 06.01.2017 tarihine kadar olan dönem için yapılan 2. alternatif hesaplamaya göre davacının kısa çalışma primine ve fazla mesai ücreti alacağına hak kazandığı ve günde 7,5 saati aşmayacak şekilde çalıştırılması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf başvuru dilekçesinde; zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin geçirildiğini, gürültü düzeyinin azaltılması için gerekli önlemlerin alındığını, yapılan çalışmaların günde 7,5 saatlik çalışma kapsamına girmediğini, gürültü düzeyi sınır değerlerinin üzerinde olan işyerlerindeki personel için kısa çalışma primi ödendiğini, haftalık çalışma süresi 45 saati aşmadığı için fazla çalışma yapılmadığını, kısa çalışma primi yönünden dava ve ıslah tarihinden faiz işletilmesi gerektiğini, incelemenin eksik ve hatalı olduğunu belirterek istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile emsal dosyalar ile mevcut dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, dava konusu edilen işin günde azami 7,5 saat çalışılması gereken işler kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ve İlk Derece Mahkemesi kabulünün yerinde olduğu, Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı kanaatine varılarak davalı tarafın istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili istinaf başvuru dilekçesinde ileri sürdüğü nedenlerle temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme