muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21030, Karar No: 2014/20733, Tarih: 27.10.2014

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26729, Karar No: 2022/946, Tarih: 21.01.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/26729 E.  ,  2022/946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Vekaletnamesinde feragate yetkisi olan davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 26/11/2021 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 11. Asliye Ticaret Mahkemesine) İŞLEMSİZ İADESİNE, temyizden feragat dilekçesinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 21/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21557, Karar No: 2017/195, Tarih: 18.01.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/21557 E.  ,  2017/195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, yardım nafakası talebine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile dava tarihinden itibaren davacının bakım nafakasının aylık 120 TL artırılarak aylık 480 TL'ye çıkartılmasına ve her ay davalıdan alınarak davacıya ödenmesine ve her yıl enflasyon oranındaki artış oranına göre davalı tarafından artırılmasına, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davalı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- 04.06.1958 gün ve 15/6 sayılı göre olayları izah taraflara, kanunları resen uygulamak ve dolayısıyla hukuki nitelendirmede bulunmak hakime ait bir görevdir.

Somut olayda; davacı, dilekçesinde daha evvel hükmedilen iştirak nafakasının arttırılması talebinde bulunmuş ise de davacı dava tarihi itibariyle 18 yaşını doldurmuş olup talep ettiği nafaka, ilk defa talep edilen ‘’yardım nafakası’’ niteliğindedir. Mahkemece hükümde daha evvel hükmedilen nafakanın arttırılmasına yönelik karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

./..

-2-

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın hükmün 1.bendinde yer alan " Davacının davasının kısmen kabulü ile dava tarihi 11/12/2015 tarihinden itibaren davacının bakım nafakasının aylık 120 TL artırılarak aylık 480 TL'ye çıkartılmasına" ifadesinin çıkartılarak yerine "Davanın kısmen kabulü ile dava tarihinden itibaren 480TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine" sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı tarafa iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 18.01.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16931, Karar No: 2012/16172, Tarih: 27.09.2012

**6. Ceza Dairesi         2012/16931 E.  ,  2012/16172 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ... hakkında yapılan duruşma sonunda mahkumiyetine ilişkin Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.10.2009 gün 2007/142-2009/930 sayılı kararının Dairemizin 23.02.2012 gün 2011/3044 – 2012/3722 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Dairemizin anılan kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 17.04.2012 gün ve 2010/319708 sayılı yazısı ile itiraz kanun yoluna başvurması üzerine dosya Yargıtay Birinci Başkanlığı aracılığıyla Ceza Genel Kuruluna intikal ettirilmiştir.

05.07.2012 gün ve 28344 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99-101. maddeleriyle 5271 sayılı CMUK'nın 309. maddesindeki vaki değişiklik, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nca henüz karara bağlanmamış itiraz kanun yolu konusu dava dosyasının öncelikle özel daire tarafından incelenmesini zorunlu kılması üzerine, anılan dosya Yargıtay Ceza Genel Kurulu Başkanlığı tarafından Dairemize gönderilmekle yeniden incelenerek değerlendirilip karara bağlanmıştır.

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkeme tarafından yapılan kovuşturma sonucunda, 01.10.2009 tarihli karar ile sanık ...’in mağdur ...’in evinin bitişiğindeki ahırdan iki adet büyükbaş hayvan çaldığı kabul edilerek 5237 sayılı TCK’nın 142/2-g, 143/1 ve 53/1. maddeleri gereğince 3 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiştir.

Hüküm sanık tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 11.02.2011 tarihli tebliğnamesinde hükmün bozulmasını istenmiştir.

Dairemizin 23.02.2012 gün 2011/3044 – 2012/3722 sayılı kararında: “Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 01.10.2009 gün ve 2007/142 esas, 2009/930 karar sayılı esasa ilişkin hükmünde ve aynı Mahkeme’nin 14.05.2010 gün ve 2007/142 esas, 2009/930 karar sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararında, yasa yolu açıklamasının T.C.Anayasası’nın 40/2, 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerinde öngörülen yöntemlere uygun olarak yapılmadığı anlaşıldığından; sanığın temyiz istemlerinin süresinde olduğu kabul edilerek Mahkeme’nin hukuki değerden yoksun bulunan 14.05.2010 gün ve 2007/142 esas, 2009/930 karar sayılı “temyiz isteminin reddine” ilişkin ek kararı kaldırılarak; 01.10.2009 tarihli karara yönelik yapılan incelemede:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Kolluk tarafından düzenlenen ve mağdurun anlatımı ile örtüşen olay yeri çizelgesine göre, hayvanların çalındığı ahırın mağdura ait evin bitişiğinde olduğunun anlaşılması nedeniyle, suçun 5237 sayılı TCK’nın 142. maddesinin (1-b) fıkra ve bendine uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa maddesinin uygulama yeri olmayan (2-g) fıkra ve bendi ile hüküm kurulması,

Ancak;

1- Kolluk tarafından düzenlenen ve mağdurun anlatımı ile örtüşen olay yeri çizelgesine göre, hayvanların çalındığı ahırın mağdura ait evin bitişiğinde olduğunun anlaşılması nedeniyle, suçun 5237 sayılı TCK’nın 142. maddesinin (1-b) fıkra ve bendine uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa maddesinin uygulama yeri olmayan (2-g) fıkra ve bendi ile hüküm kurulması,

2- Suçun gece vakti işlendiğine ilişkin kuşkudan uzak, hukuka uygun, kuvvetli ve inandırıcı kanıtlar karar yerinde açıklanıp tartışılmadan, sadece gece saat 02.00 sıralarında köy yerinde bir minibüsün dolaştığı bilgisine dayanılarak 5237 sayılı TCK’nın 143/1. maddesi ile cezada arttırma yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.02.2012 tarihinde suçun sübuta ermediği inancı ile sayın Üye ... Simavlı’nın karşı oyu ile oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı Oy: Sanığın aksi ispatlanamayan savunması, suça konu hayvanların ... isimli beraat eden sanığın damında ele geçmesi, kasap olan sanık ...'ın suça konu hayvanları sanıktan satın aldığını söylemesine rağmen menşe şehadetnamesi ve küpe olmadığını söylemesinin hayatın olağan akışına aykırı olması; suçta kullanıldığı iddia edilen 42 N 6025 plakalı peugeot marka aracın beraat eden sanık ... ...'a ait olmasına rağmen, sanık ...'ın suça konu aracı sanık ...'e verdiğini ve suç tarihinden 1-2 gün önce aldığını söylemesinin hayatın olağan akışına aykırı olması; sanık ... suça konu hayvanları sanık ...'ten aldığını ve ... ile ...'in şahit olduğunu söylemesine rağmen tanık ...'ın söz konusu beyanı doğrulamadığı ve tanık ...'ın da aşamalarda tutarlılık göstermeyen beyanlarda bulunması; sanık ...'in ısrarla sanık ...'ı hiç tanımadığını söylemesi gibi olaysal deliller birlikte değerlendirildiğinde sanıklar ... ile ...'ın aşamalarda tutarlı olmayan suç atımları dışında sanığın mahkumiyetini gerektirir her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.” denilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itiraz yazısında; “İtirazın kabulü ile Yüksek Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 23/02/2012 gün, 2011/3044 E-2012/3722 K sayılı "BOZMA" kararından "Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazlarının yerinde görülmediğine ilişkin kısmının çıkarılarak" yerine " sanık ...'in yüklenen suçu işlemediğine dair savunmasının aksini ispatlayacak şekilde haklarında beraat kararı verilen ... ile ...'ın atfı cürüm niteliğindeki beyanları dışında mahkumiyete yeterli ve inandırıcı şüpheden arındırılmış kesin kanıtların elde olunamaması karşısında; şüpheli durumun sanık lehine değerlendirilerek sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, sanığın yüklenen suçu işlediğine dair kesin kanıtların nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmadan, yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi" parağrafının bozma nedenlerine eklenerek yerel mahkemece verilen 01/10/2009 tarihli mahkumiyet hükmünün bu yönden de bozulmasına karar verilmesi” istemi ile itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

Yargıtay Cumuriyet Başsavcılığı’nın itirazı, Dairemizin 23.02.2012 gün 2011/3044 – 2012/3722 sayılı bozma kararında belirtilen nedenler ışığında yerinde görülmediğinden REDDİNE, 6352 sayılı Yasanın 99. maddesi ile değiştirilen 5271 sayılı CMK’nın 308/3. madde ve fıkrası gereğince dosyanın incelenmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kurulu’na gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE, 27.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7780, Karar No: 2013/12081, Tarih: 29.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/7780 E.  ,  2013/12081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Safranbolu Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :26.12.2011

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; bozulmasına dair Dairemizin 14.01.2013 gün ve 13045-285 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

1-Temyiz ilamında bildirilen gerektirici sebeplere, özellikle şiddetli geçimsizlik hukuki sebebine dayalı olarak açılan boşanma davasının ıslah yoluyla akıl hastalığına dayalı boşanma davasına dönüştürüldüğünün anlaşılmasına göre davacının Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi yönünden yapmış olduğu karar düzeltme istemleri yersizdir.

2-Yerel mahkemece yapılan soruşturma ve toplanan deliller uyarınca; davacı kadın tarafından açılan boşanma davasının kabulüyle tarafların Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi gereğince boşanmalarına karar verilmiştir. Verilen kararın davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce yapılan temyiz incelemesinde; “ yargılama sırasında davalının akıl hastası olduğunun anlaşıldığı, bu nedenle akıl hastası olan davalının kusurunun varlığından söz edilemeyeceği, Türk Medeni Kanununun 165. maddesi uyarınca akıl hastalığına dayalı bir davanın da bulunmadığı, bu sebeplerle davanın reddi yerine kabulünün isabetsiz olduğu” belirtilerek mahkeme kararı bozulmuştur. Bozma kararı üzerine davacı kadın karar düzeltme talebinde bulunmuştur. Her ne kadar bozma ilamında akıl hastalığına dayalı bir davanın bulunmadığı belirtilmiş ise de dosya içerisindeki belgelerden davacı vekilinin 04.05.2011 tarihli ıslah dilekçesi ve duruşmadaki beyanlarıyla davayı ıslah yoluyla akıl hastalığı nedeniyle boşanma davasına dönüştürdüğü, ne var ki bu hususun temyiz incelemesi sırasında gözden kaçırıldığı anlaşıldığından, davacının karar düzeltme talebinin kabulüyle Dairemizin 14.01.2013 tarih ve 2012/13045 esas 2013/285 karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün; davacının davasını ıslah edip akıl hastalığı sebebiyle boşanma davasına dönüştürdüğü, delillerin bu çerçevede değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiği hususu gözetilmeksizin yazılı şekilde Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesi uyarınca boşanmaya karar verilmesinin doğru görülmemesi nedeniyle, bu değişik gerekçeyle bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı kadının karar düzeltme isteminin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440-442. maddeleri uyarınca kısmen kabulüne, Dairemizin 14.1.2013 tarihli 2012/13045 esas ve 2013/285 karar sayılı bozma kararın kaldırılmasına, hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen değişik gerekçelerle BOZULMASINA, davacının yerinde görülmeyen diğer karar düzeltme isteklerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple REDDİNE oybirliğiyle karar verildi. 29.04.2013 (Pzt)
Yargıtay — Esas No: 2012/3413, Karar No: 2012/24172, Tarih: 02.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/3413 E.  ,  2012/24172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı üst işveren İzmir Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü tesislerinde 2005-31.12.2008 tarihleri arasında çalıştığını, davalı Müdürlüğün ihale ile temizlik, bakım işlerini değişik firmalara verdiğini, davacının ilk olarak İzmir Atatürk Stadı misafirhanesinde temizlik işçisi olarak çalıştığını, bir yıl sonra hem gece bekçisi hem de temizlik işçisi olarak çalıştığını, daha sonra .... Jimnastik Salonunda çalışmaya devam ettiğini, en son alt işveren..... Kaynakları Hizmetleri Tem. İnş. Turz. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nde çalıştığını, değişik firmalara devamlı giriş-çıkış yapıldığını, maaşlarının bankaya yattığını, iş akdinin haksız feshedildiğini, yıllık izinlerini kullanmadığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti alacağını istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Taraflar arasında, değişen alt işverenler arasındaki hukuki ilişkinin tesbiti ve bunun işçinin işçilik haklarına etkileri konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde işveren, bir iş sözleşmesine dayanarak işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ya da tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar olarak açıklanmıştır. O halde asıl işveren alt işveren ilişkisinden söz edilebilmesi için ilk olarak mal veya hizmetin üretildiği bir işyeri olan işverenin varlığı gerekir. Bundan başka işverene ait işyerinde iş alan ikinci bir işverenin varlığı gerekir ki, asıl işveren alt işveren ilişkisinden söz edilebilsin. Alt işverenin başlangıçta bir işyerinin olması şart değildir. Alt işveren, işveren sıfatını ilk defa asıl işverenden aldığı iş ve bu işin görüldüğü işyeri nedeniyle kazanmış da olabilir.

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devri, işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başkasına devri halinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir. Bu anlatıma göre, alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir.

Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumunun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tesbiti ile hukuki sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Beklenen süreç, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürme şeklinde gerçekleşmesidir. Bunun tersine alt işveren işçilerinin, alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri, alt işverenler arasında 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesi anlamında bir işyeri devrinin kabulünü gerektirir. Devralan işverenin devam eden iş sözleşmelerini devraldığı 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde açıklanmıştır.

1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesi hükmü, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde belirtilen işyeri devrini de içine alan daha geniş bir düzenleme olarak değerlendirilebilir. Gerçekten maddede, işyerlerinin devir veya intikalinden söz edildikten sonra “…yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli…” denilmek suretiyle uygulama alanı 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesine göre daha geniş biçimde çizilmiştir. O halde kıdem tazminatı açısından asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona ermesinin ardından işyerinden ayrılan alt işveren ile daha sonra aynı işi alan alt işveren arasında hukuki ya da fiili bir bağlantı olsun ya da olmasın kıdem tazminatı açısından önceki işverenin, devir tarihindeki ücret ve kendi dönemi ile sınırlı sorumluluğu, son alt işverenin ise tüm dönemden sorumluluğu kabul edilmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğini korunmasıdır. Maddi ve maddi olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Maddi ve maddi olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri yoluyla da işyeri devri gerçekleşebilir.