muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13389, Karar No: 2018/10790, Tarih: 19.12.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/13389 E.  ,  2018/10790 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Dava,......... adına tahakkuk ettirilen idari para cezasının tahsiline yönelik takip kapsamında tebliğ edilen ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanun'un 102. maddesinde, işverenin kanunla düzenlenen yükümlülüklerini yerine getirmemesi halinde idari para cezası ile sorumlu olacağı düzenlenmiştir. Ancak, idari para cezası, neticede bir cezai yaptırım olup, cezaların şahsiliği ve kanunsuz suç ve ceza olmaz ilkelerine göre, asıl borçlu şirket hakkında düzenlenen idari para cezasından, temsil ve ilzama yetkili kişi sıfatı ile hareket edenlerin şahsen sorumlu tutulamayacağı belirgindir.

İnceleme konusu davada; ....... tarafından 04.05.2006 tarihinde verilen 2005 yılı 11. ve 12. aylara ait iptal ve ek aylık prim ve hizmet belgelerinin dikkate alınıp alınmayacağı hususunda yapılan denetimde iş yeri kayıt ve belgelerin ibraz edilmesine yönelik kurum yazısının şirket müdürü ve ortağı olan davacıya tebliğ edildiği, belgelerin süresinde sunulmaması üzerine 5510 sayılı yasanın 102/1-e maddesi gereğince ilgili şirket hakkında idari para cezası tahakkuk ettirilerek davacıya 23.07.2013 tarihinde tebliğ edildiği, davacının süresinde kuruma itiraz etmesi üzerine kurumun 14.08.2013 tarihli 6 sayılı kararı ile itirazın reddedildiği ve red kararının 28.08.2013 tarihinde davacıya tebliğ edildiği, idari para cezasıyla ilgili ........p nolu ödeme emrinin 26.12.2013 tarihinde davacıya tebliğ edildiği, ödeme emrinin ilgili şirket hakkında düzenlendiği ve davacının adının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Davacı, ödeme emri şirket adresine gönderilmediğinden tebligatın usulsüz olduğu ve ödeme emrine konu borcun zamanaşımına uğradığı iddiası ile ödeme emrinin iptalini talep etmiş, mahkemece kurum tarafından yapılan işlemlerin yerinde olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut davada; idari para cezası ve ödeme emri davacının müdürü ve ortağı olduğu şirket adına düzenlenmiş ve davacıya tebliğ edilmiştir. İdari para cezaları şahsi olduğundan şirketi temsil ve ilzama yetkili kişiler sorumlu değiller ise de idari para cezası davacıya tebliğ edildiğinden borç tazyiki altında bulunan davacının dava açmasında hukuki yararı vardır. Bu bağlamda, davanın menfi tespit davası olduğu kabul edilerek, talebin buna göre değerlendirilmesi gerekirken mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2009/12268, Karar No: 2010/3371, Tarih: 25.03.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2009/12268 E.  ,  2010/3371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava iki adet taşınmazın paydaşlığının giderilmesine ilişkindir. Mahkemece satış suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmiş, hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları paylı veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan iki taraflı taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Paydaşlığın(ortaklığın) giderilmesi davasını paydaşlardan (ortaklardan) biri veya bir kaçı diğer paydaşlara (ortaklara) karşı açar. HUMK.nun 569.maddesi hükmü uyarınca davada bütün paydaşların (ortakların) yer alması zorunludur. Paydaşlardan veya ortaklardan birisinin ölmesi halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

Dava konusu taşınmaz paydaşlarından ...'un baba adı tapu kaydında ... olup, hükme esas alınan mirasçılık belgesinde ise ...'nin baba adı ...'tur. Bu yanlışlığın nereden kaynaklandığı araştırılarak, gerekirse ilgilisine tapu kaydının veya nüfus kaydının düzeltilmesi için dava açmak üzere süre verilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA ve bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 25.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12180, Karar No: 2013/7717, Tarih: 13.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/12180 E.  ,  2013/7717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, tehdit

HÜKÜM : Sanıklar ... ... hakkında; Beraat

Sanık ... hakkında; TCK.nun 204/1, 62, 51/1.3, 53. maddeleri (1 yıl 8 ay HC- Erteleme- 3 yıl denetim süresi-Hak Yoksunluğu)

Yargıtay Ceza Genel Kumlunun 12.12.2006 gün ve 2006/11-301 esas, 2006/296 sayılı kararında da açıklandığı üzere “belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma” başlığı altında yeni sistemde güvenlik tedbiri olarak düzenlenmiş bulunan ve hapis cezası mahkumiyetinin yasal sonucu olan hak mahrumiyetlerinin kararda gösterilmemiş olsa bile kazanılmış hakka konu olamayacağından, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin infaz sırasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Emanetin 2007/975 sırasında kayıtlı sahte belge hakkında mahallinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafii, katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Sanıklardan ...'in mahkemece alınan savunmasında suça konu senedi kendisinin düzenleyip imzaladığını beyan ettiği, ancak ...'in haklarında beraat kararı verilen diğer sanıkların yanında çalışan eleman olduğu, sanık ...'in savunmasında belirttiği hususların katılanın şikayet dilekçesinde hiç geçmediği, dosyada tanık ve sanık olarak dinlenen tüm çalışanların hayatın olağan akışına uygun olmayacak bir şekilde imzadan haberdar olup, ayrıntılı olarak imzalamaya tanıklık etmeleri ancak işyeri sahiplerinin durumdan haberdar olmadıklarını beyan ettiklerinin anlaşıldığı olayda; senet üzerinde inceleme yaptırılarak imza ve yazıların sanık ...' e veya diğer sanığa ait olup olmadığı tespit edilmeden, sanığın savunmasının doğru olup olmadığının belirlenmesi açısından katılan ... Irmak'ın beyanı alınmadan ve belgelerde yapılan sahteciliğin aldatma yeteneği bulunup bulunmadığının takdir ve tayini hakime ait olduğu gözetildiğinde,

suça konu belge üzerinde gözlemde bulunulmadan, aldatma yeteneğinin ne şekilde oluştuğu karar yerinde açıklanıp tartışılmadan ve denetime olanak verecek şekilde dosya içinde bulundurulmadan, eksik soruşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Sanık ...'ın katılanı telefon ile aradığını kabul ettiği ve tehdit unsurları taşıyan görüşme içeriğinin tanık ifadesiyle doğrulandığı anlaşılan olayda, suçun oluştuğu gözetilmeden sanık hakkında yetersiz gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafii, katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/620, Karar No: 2016/36, Tarih: 26.01.2016

**Ceza Genel Kurulu         2014/620 E.  ,  2016/36 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 2. Ceza Dairesi

Mahkemesi : Asliye Ceza

Hırsızlık suçundan sanıklar ..., ... ve ...'nın 5237 sayılı TCK'nun142/2-b, 168/2, 53/1-c ve 63 maddeleri uyarınca bir yıl altı ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin, Asliye Ceza Mahkemesince verilen 15.03.2012 gün ve 451-322 sayılı hükmün sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesince 10.03.2014 gün ve 14137-6319 sayı ile ;

“...Sanıklar ..., ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Sanıkların atılı suçu işlediklerine dair iddia dışında mahkumiyetlerine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden mahkumiyetlerine karar verilmesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Asliye Ceza Mahkemesince 03.07.2014 gün ve 215-332 sayı ile;

“18.10.2010 tarihinde Denizli Devlet Hastanesinde tahlil sonuçlarının verildiği bankoda müşteki ...'ı sıkıştırarak cüzdanını çalmak suçundan ..., ..., ... ve .... hakkında kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonrasında tüm sanıkların mahkûmiyetlerine karar verildiği, kararın temyizi üzerine Yargıtay 2. CD’nin 10.03.2014 tarih ve 2013/14137-2014/6319 sayılı kararı ile sanık ... hakkındaki mahkûmiyet hükmünün onanmasına, sanıklar ..., ... ve ... hakkındaki mevut delil durumu, şüpheden uzak kesin ve inandırıcı olmaması nedeniyle beraat kararı verilmesi gerektiğinden bahisle bozulduğu anlaşılmış ise de;

Davamız sanıklarının olay günü ve olay saatinde Denizli Devlet Hastanesinde ve müştekinin cüzdanının çalındığı tahlil sonuçlarının alındığı banko civarında bulundukları, gerek kendi ikrarları gerek müştekinin kısmen teşhisi, gerekse de hastaneye ait güvenlik kamera kayıtları ile sabittir.

Davamız sanıklarının tamamının Denizli İlinde oturmadıkları, olay tarihinde Denizli İlinde veya Denizli Devlet Hastanesinde bulunmalarına ilişkin makul bir gerekçe sunamadıkları, kendi beyanları ve dosya kapsamına göre olay tarihinde Denizli Devlet Hastanesinde herhangi birisinin herhangi bir poliklinikte muayene olmadığı dolayısı ile olay günü ve olay saatinde hastanede bulunma sebeplerine ilişkin makul bir gerekçe sunamadıkları açıktır.

Sanıkların gerek adli sicil kayıtları gerekse uyaptaki taraf kayıtları incelendiğinde haklarında birlikte veya ayrı ayrı aynı şekilde hastane gibi insanların yoğun ve telaşlı bulunduğu kurumlarda yankesicilik suretiyle hırsızlık suçundan soruşturma, kovuşturma veya kesinleşmiş mahkûmiyet kararı bulunduğu sabittir.

Sanıkların gerek adli sicil kayıtları gerekse uyaptaki taraf kayıtları incelendiğinde haklarında birlikte veya ayrı ayrı aynı şekilde hastane gibi insanların yoğun ve telaşlı bulunduğu kurumlarda yankesicilik suretiyle hırsızlık suçundan soruşturma, kovuşturma veya kesinleşmiş mahkûmiyet kararı bulunduğu sabittir.

Mahkememizce gerek sanıkların yankesicilik suretiyle hırsızlığı ihtiyat haline getirmiş olmaları gerekse hırsızlık anında müştekinin bulunduğu kalabalık içine girerek müştekiyi sıkıştırdıklarının güvenlik kamera kayıtları ile sabit olması, olay tarihinde hastanede bulunmalarına ilişkin makul ve mantıklı gerekçe sunamamaları göz önüne alındığında sanıkların yankesicilik suretiyle hırsızlık yapma hususunda karara vardıkları, bu karar kapsamında olay günü Denizli Devlet Hastanesine gittikleri, tahlil sonucunu almak için banko önünde bekleyen müştekiyi sıkıştırdıkları, bu sırada sanıklardan ... in müştekinin cüzdanını cebinden çektiği ve tüm sanıkların olay yerinden uzaklaştıkları, müştekinin cüzdanından l00 TL alarak cüzdanı daha sonra attıkları, dolayısı ile haklarında beraat kararı verilmesi gerektiğinden bahisle mahkûmiyet hükümleri bozulan sanıkların da atılı suça iştirak ettikleri ” gerekçesiyle direnilerek önceki hükümdeki gibi sanıkların cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Bu hükmün de sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığının 10.10.2014 gün ve 331097 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında hırsızlık ve sanık ... hakkında iftira suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri Özel Dairesince onanarak kesinleşmiş olup inceleme sanıklar ..., ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, sanıkların suçlarının sübutuna ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle;

1-Bozmaya uyan yerel mahkemenin sonradan bu kararından dönerek önceki hüküm gibi karar vermesinin mümkün olup olmadığı,

2-Direnme kararı verilmeden önce öldüğü anlaşılan sanık ... hakkında yapılması gereken işlemin ne olduğunun belirlenmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkemece bozmadan sonra yapılan 03.07.2014 tarihli celsede “Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 10.03.2014 tarih ve 2013/14137-2014/6319 sayılı bozma ilamı usul ve yasa hükümlerine uygun bulunduğundan uyulmasına karar verildi açıklandı açık duruşmaya devam olundu.” şeklindeki kararı ile bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine karşın, son oturumda uyma kararından dönülerek direnildiği ve önceki hükmün tekrar tesis edildiği,

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkemece bozmadan sonra yapılan 03.07.2014 tarihli celsede “Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 10.03.2014 tarih ve 2013/14137-2014/6319 sayılı bozma ilamı usul ve yasa hükümlerine uygun bulunduğundan uyulmasına karar verildi açıklandı açık duruşmaya devam olundu.” şeklindeki kararı ile bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine karşın, son oturumda uyma kararından dönülerek direnildiği ve önceki hükmün tekrar tesis edildiği,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi kayıtlarına göre sanık ...’in yerel mahkemenin direnme kararından 1 gün önce 02.07.2014 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 02.10.2012 gün ve 472-1798, 06.12.2011 gün ve 197-246, 19.04.2011 gün ve 20-59, 17.04.2007 gün ve 325-100 sayılı kararları ile yerleşik uygulamasına göre, uyma kararı, ara kararı niteliğinde olmayıp, davanın esasını çözümleyen kararlardandır. Bozmaya uymakla, yerel mahkemenin bozma kararında gösterilen esaslara göre işlem yapıp karar verme ödevi doğmaktadır. Sonradan bu kararın bir kısmından veya tamamından açıkça ya da zımnen geri dönülerek ilk hükmün aynen veya yeniden kurulması, uyma kararının hüküm ve sonuçlarını ortadan kaldırmaz.

Yerel mahkemece 03.07.2014 tarihli oturumda, Özel Dairenin suçun sübuta ermediğine ilişkin bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde, bu karardan dönülerek önceki hükümdeki gibi sanıkların mahkûmiyetlerine karar verilmesi, uyma kararının hüküm ve sonuçlarını ortadan kaldırmayacaktır.

Öte yandan Yargıtay Ceza Genel Kurulunca Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi kullanılarak alınan güncel nüfus aile kayıt örneğinde, sanık ...'in yerel mahkemece direnme kararı verilmeden önce 02.07.2014 tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

TCK'nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlülerin ölümü halinde ise, cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderine ilişkin hükmün infaz olunacağı belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

TCK'nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlülerin ölümü halinde ise, cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderine ilişkin hükmün infaz olunacağı belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

Buna göre, kamu davası açılmadan önce şüphelinin ölmesi durumunda kovuşturma imkânının bulunmaması sebebiyle "kovuşturmaya yer olmadığına," kamu davası açıldıktan sonra sanığın ölmesi halinde ise mahkemece "davanın düşmesine" karar verilecektir. Ölümün ceza ilişkisini sadece ölen açısından sona erdirmesi nedeniyle iştirak halinde işlenen suçlarda diğer sanıklar hakkında davaya devam edilecek, sanığın ölümü niteliği itibarıyla müsadereye tâbi eşya ve maddi menfaatler hakkında davaya devam olunarak müsadere kararı verilmesine bir engel teşkil etmeyecektir. Sanığın ölümü, ceza ve infaz ilişkisini düşürürken, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşmiş hükümlünün ölümü yalnızca hapis ve infaz edilmemiş adli para cezalarının infaz ilişkisini ortadan kaldıracaktır. Buna bağlı olarak, ölümden önce tahsil edilmiş para cezaları mirasçılarına iade edilmeyecek, buna karşın tahsil edilmemiş olan para cezaları mirasçılarından istenmeyecek, müsadereye ve yargılama giderlerine ilişkin hükümler ise ölümden önce kesinleşmiş olmak kaydıyla infaz olunacaktır.

Görüldüğü gibi, suç teşkil eden bir fiilin işlenmesiyle fail ile devlet arasında doğan ceza ilişkisi, fiili gerçekleştiren sanığın ya da hükümlünün ölümüyle cezaların şahsiliği ilkesi nedeniyle başkası sorumlu tutulamayacağından düşmektedir. Ölüm, suçu tamamen ortadan kaldırmayacak, ancak suçtan sorumlu tutulacak kişi bulunmadığından, devletin suçla birlikte ortaya çıkan cezalandırma sorumluluk ve yetkisini sona erdirecektir.

Temyiz incelemesi aşamasında sanığın öldüğüne ilişkin bir iddianın ortaya çıkması, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi vasıtasıyla alınan güncel nüfus kaydında öldüğü bilgisinin yer alması veya tebliğnamenin tebliğ edilmesi için çıkarılan evrakın öldüğünden bahisle iade edilmesi gibi hallerde, ölümün kamu davasının düşmesini gerektiren bir neden olduğu nazara alınarak, ölüm nedeniyle düşme kararının temyiz mercii tarafından dosya üzerinden yapılan inceleme sırasında verilmesi yerine, sanığın öldüğüne ilişkin bilgi göz önünde bulundurularak sair yönleri incelenmeyen hükmün bozulması ve mahkemesince mahallinde yapılan araştırma neticesinde sanığın öldüğünün kesin olarak belirlenmesinden sonra düşme kararı verilmesi gerekmektedir.

Nitekim Ceza Genel Kurulunun 24.11.2015 gün ve 306-413, 05.03.2013 gün ve 1560-81 ile 05.03.2013 gün ve 131-75 sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Nitekim Ceza Genel Kurulunun 24.11.2015 gün ve 306-413, 05.03.2013 gün ve 1560-81 ile 05.03.2013 gün ve 131-75 sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yerel mahkeme direnme hükmünün, Özel Daire bozma ilamına uyulmasına karar verildikten sonra dönülemez nitelikteki bu karardan dönerek ilk hükümdeki gibi karar verilmesi isabetsizliğinden ve Ceza Genel Kurulunca Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi kullanılarak alınan güncel nüfus kayıt örneğinde, sanık ...'in yerel mahkemece direnme kararı verilmeden önce 02.07.2014 tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşıldığından, bu konuda gerekli araştırmanın yapılarak sonucuna göre TCK'nun 64 ve 5271 sayılı CMK'nun 223. maddeleri uyarınca gereken hükmün kurulması amacıyla bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Asliye Ceza Mahkemesinin 03.07.2014 gün ve 215-332 sayılı direnme hükmünün; bozmaya uyulduğu halde, bozma kararında belirtilen esaslar doğrultusunda karar verilmemesi ve Ceza Genel Kurulunca Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi kullanılarak alınan güncel nüfus kayıt örneğinde sanık ...'in yerel mahkemenin direnme hükmünden önce 02.07.2014 tarihinde öldüğü bilgisinin yer alması karşısında, bu konuda gerekli araştırmaların yapılarak, neticesine göre 5237 sayılı TCK'nun 64 ve 5271 sayılı CMK'nun 223. maddeleri uyarınca hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliklerinden sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.01.2016 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1576, Karar No: 2017/7242, Tarih: 04.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/1576 E.  ,  2017/7242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

3402 sayılı Kadastro Kanununun geçici 8. maddesi uyarınca yapılan kadastro sırasında çekişmeli ... ili ... ilçesi .../... mahallesi 795 ada 1 sayılı parsel 3.740,34 m2 yüzölçümüyle ve tarla vasfıyla davalılar adına tespit edilmiştir.

Davacı Hazine; taşınmazların Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden ve çalılık taşlık durumda olduğu iddasıyla, davalılar adına yapılan tespitin iptali ile Hazine adına tespit ve tesciline karar verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, davalı parselin orman içi açıklık niteliğinde orman sayılan yerlerden olduğu ve 15-20 yıldır kullanılmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, çekişmeli 795 ada 1 sayılı parselin kadastro tespitinin iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1956 yılında tapulama çalışması yapılmış ve taşınmaz tapulama dışı bırakılmış, 1988 yılında ise 6831 sayılı Kanun gereğince orman kadastrosu ve aynı kanunun 2/B maddesi uygulama çalışmaları yapılmış ve taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve orman içi açıklık olduğu belirlenerek hüküm kurulduğa göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince davalıdan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 04/10/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.