muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15075, Karar No: 2022/4689, Tarih: 16.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/15075 E.  ,  2022/4689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce esastan reddi ile HMK'nın 355. maddesi gereğince kamu düzeni gereği re'sen HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Tekirdağ İli, Hayrabolu İlçesi, Hisar Mahallesi, 58 ada 21, 22 ve 23 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun davacı idare vekili yönünden reddi ile kamu düzeni gereği re'sen HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca derhal ödeme yönünden hükmün düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına,16/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24684, Karar No: 2015/7128, Tarih: 06.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/24684 E.  ,  2015/7128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gevaş Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2013

NUMARASI : 2011/142-2013/22

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü olması ve değer farklarının birbirine yakın olan emsallerin değerlendirmeye alınması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerinin 8,00-TL/m2, değerlendirmeye esas alınan emsal taşınmazın ise 25,00 TL/m2 olduğu belirtilmesine ve emsal taşınmazın, dava konusu taşınmazdan 3 kat daha değerli olmasına karşın dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan % 50 oranında daha az değerli olduğunu kabul eden ve somut gerekçelere dayandırılmayan rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzçölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmzın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu

Müdürlüğün'den sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunun 10.maddesine 6459 sayılı yasanın 6.maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, davanın 4 ay içinde sonuçlandırılamaması nedeniyle tespit edilen bedele bu sürenin bitimi tarihinden itibaren, karar tarihine kadar faiz yürütülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9198, Karar No: 2012/3076, Tarih: 01.03.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/9198 E.  ,  2012/3076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

İşe iade davalarının ön koşullarından birisi de; davalı işyerinde 30 işçi çalışıyor olmasıdır. Davanın açıldığı tarihte davalı işyerinde çalışan işçi sayısı dosya kapsamından anlaşılamamaktadır. Davanın açıldığı tarihten önce ve sonraki üçer aylık(toplam altı ay) dönem bordrolarının SGK İl Müdürlüğünden temin edilerek dosyaya eklendikten sonra dosyanın mahkememize gönderilmesi için GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22110, Karar No: 2016/2555, Tarih: 16.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/22110 E.  ,  2016/2555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eruh Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/05/2015

NUMARASI : 2015/38-2015/133

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17825, Karar No: 2022/9054, Tarih: 14.09.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/17825 E.  ,  2022/9054 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/03/2017 tarihli ve 2016/726 esas, 2017/163 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 01/10/2020 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli Muhammed Elçi hakkında, 11/06/2015, 06/02/2016 ve 27/03/2016 tarihlerinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 04/04/2016 tarihli ve 2015/31183 soruşturma, 2016/315 sayılı kararı ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve tedaviye tabi tutulmasına, aynı Kanun'un 191/4. maddesi gereğince erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararın şüpheliye tebliğ edilerek 03/05/2016 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştirildiği,

2- Şüphelinin, henüz erteleme kararı kesinleşmeden 06/04/2016 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği, bu eylem nedeniyle yürütülen soruşturma evrakının 2015/31183 sayılı soruşturma evrakı ile birleştirilmesine karar verildiği,

3- Şüphelinin erteleme kararının kesinleşmesinden sonra ve fakat henüz denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanmasından önce 06/05/2016 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle belirlenmesi üzerine erteleme kararının kaldırılmasına karar verildiği,

4- Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 07/11/2016 tarihli ve 2015/31183 soruşturma, 2016/12879 esas, 2016/10493 sayılı iddianamesi ile, sanığın 11/06/2015, 06/02/2016, 27/03/2016, 06/04/2016 ve 06/05/2016 tarihli eylemleri nedeniyle cezalandırılması istemiyle Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, iddianamede 06/05/2016 tarihli eylemin ihlal olarak gösterildiği,

5- Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 21/03/2017 tarihli ve 2016/726 esas, 2017/163 sayılı kararı ile sanığın soruşturma başlamadan önce tedavi amaçlı kendiliğinden sağlık kuruluşuna başvurduğu gerekçesiyle 5237 sayılı TCK’nın 192/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/4-a maddeleri gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verildiği, kararın istinaf edilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 04/04/2016 tarihli ve 2015/31183 soruşturma, 2016/315 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüphelinin erteleme süresi içerisinde atılı suçu yeniden işlemesi nedeniyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonunda, soruşturma başlamadan önce 14/09/2014 tarihinde tedavi amaçlı olarak kendiliğinden Konya Eğitim ve Araştırma Hastanesi Amatem Polikliniğine başvuran sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 192/4 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/4-a maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına dair Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/03/2017 tarihli ve 2016/726 esas, 2017/163 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında, 11/06/2015, 06/02/2016 ve 27/03/2016 tarihlerinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçlarından dolayı 04/04/2016 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, verilen kararın 16/04/2016 tarihinde aynı konutta oturan eşine tebliğ edildiği, ancak söz konusu tebligatta herhangi bir meşruhat bulunmadığı gibi sanığa tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanması için uyarılı bir başvuru davetiyesinin de gönderilmediği, sanık hakkında iş bu "...Konya 2. Asliye Ceza Mahkemelerinin dosyaları ile ilgili denetimli serbestlik dosyasının bulunmadığı..." hususunun Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 23/09/2019 tarihli ve 35302771-B.M. 2019/12194 sayılı yazısı ile Bakanlığımıza bildirildiği de göz önüne alındığında, Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 04/04/2016 tarihli ve 2015/31183 soruşturma, 2016/315 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararının itiraz edilmeden 03/05/2016 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın ilgili Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmesi gerektiği, kendisine burada yazılı olarak yükümlülüklerinin ve yükümlülüklerini ihlal etmesi halinde hakkında kamu davası açılacağına ilişkin meşruhatları içeren uyarılı davetiyenin usulen tebliği neticesinde şüphelinin durumuna göre sonuçlandırılacak bir denetimli serbestlik dosyası oluşturulması gerektiğinin gözetilmemesi sebebiyle, 5721 sayılı Kanun'un 223/1. maddesinde “Duruşmanın sona erdiği açıklandıktan sonra hüküm verilir. Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı, hükümdür.”ve yine aynı maddenin 8. fıkrasında "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." yer alan düzenleme gereğince, mahkemesince durma kararı verilerek, geçerli tebligat işlemleri yapılarak denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması halinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/03/2017 tarihli ve 2016/726 esas, 2017/163 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Şüpheli ... hakkında, 11/06/2015, 06/02/2016 ve 27/03/2016 tarihlerinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 04/04/2016 tarihli ve 2015/31183 soruşturma, 2016/315 sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve tedaviye tabi tutulmasına karar verildiği, kararın şüpheliye tebliğ edilerek 03/05/2016 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştirildiği, şüphelinin, henüz erteleme kararı kesinleşmeden 06/04/2016 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği, bu eylem nedeniyle yürütülen soruşturma evrakının 2015/31183 sayılı soruşturma evrakı ile birleştirilmesine karar verildiği, şüphelinin erteleme kararının kesinleşmesinden sonra ve fakat henüz denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanmasından önce 06/05/2016 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle belirlenmesi üzerine erteleme kararının kaldırılmasına karar verilerek Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 07/11/2016 tarihli iddianamesi ile Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, iddianamede 06/05/2016 tarihli eylemin ihlal olarak gösterildiği, yapılan yargılama sonucunda, Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/03/2017 tarihli ve 2016/726 esas, 2017/163 sayılı kararı ile sanığın soruşturma başlamadan önce tedavi amaçlı kendiliğinden sağlık kuruluşuna başvurduğu gerekçesiyle 5237 sayılı TCK’nın 192/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/4-a maddeleri gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verildiği, anlaşılmıştır.

Her ne kadar Konya 2 Asliye Ceza Mahkemesince, hakkında soruşturma başlamadan önce sanığın 14/09/2014 tarihinde tedavi amaçlı kendiliğinden Konya Eğitim ve Araştırma Hastanesi AMATEM Kliniğine başvurması nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 192/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/4-a maddeleri gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmiş ise de;

Her ne kadar Konya 2 Asliye Ceza Mahkemesince, hakkında soruşturma başlamadan önce sanığın 14/09/2014 tarihinde tedavi amaçlı kendiliğinden Konya Eğitim ve Araştırma Hastanesi AMATEM Kliniğine başvurması nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 192/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/4-a maddeleri gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmiş ise de;

Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca 04/04/2016 tarihinde verilen ve 16/04/2016 tarihinde aynı konutta oturan yakını imzasına usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek 03/05/2016 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleşen kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüphelinin denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına ilişkin kararın kesinleşmesinden sonra, şüphelinin 06/05/2016 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle belirlenmesi nedeniyle, şüphelinin beş yıllık erteleme süresi içerisinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiasıyla hakkında kamu davası açıldığı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde yer alan , "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." ve 191/4. fıkrasında yer alan, “Kişinin, erteleme süresi zarfında;

a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,

b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması,

a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,

b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması,

c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” ve anılan maddenin 5. fıkrasındaki, "Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." şeklindeki düzenlemeler dikkate alındığında, sanığın beş yıllık erteleme süresi içerisinde yeniden uyuşturucu madde kullanması nedeniyle hakkında, 5237 sayılı TCK’nın 191. maddesinin 4.fıkrasının c) bendinde yer alan emredici hüküm nedeniyle kamu davası açıldığı, kamu davasının; TCK’nın 191. maddesinin 4. fıkrasının a) bendinin ihlali nedeniyle değil aynı fıkranın c) bendi gereğince açılması karşısında; şüpheli hakkında henüz denetimli serbestlik tedbirinininfazına başlanmamasının ve bir denetimli serbestlik dosyasının henüz oluşturulmamasının yukarıda açıklanan nedenlerle somut olayda kamu davası açılmasına engel teşkil etmeyeceği, bu nedenle kanun yararına bozma istemi ve ihbarnamedeki “durma” kararı verilmesi gerektiğine ilişkin gerekçenin yerinde olmadığı anlaşıldığından; mahkemece kamu davasında yargılamaya devam edilerek bir karar verilmesi gerektiği, TCK’nın 192/4. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin somut olayda uygulanma olanağının bulunmadığı gözetilmeden usul ve kanuna uygun olmayan gerekçe ile “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi kanuna aykırı olup sanık lehine verilmiş olan ve davanın esasını çözen bu karardan dolayı yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere, hukuka aykırılığa işaret edilerek, kanun yararına bozma isteminin değişik gerekçe ile kabulüne karar vermek gerekmiştir.

D-) Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle, mahkemesince yargılamaya devamla esas hakkında bir karar verilmesi yerine “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi değişik gerekçe ile yerinde görüldüğünden; Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/03/2017 tarihli ve 2016/726 esas, 2017/163 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, CMK’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere, gerekli işlemin yapılması için dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

14/09/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2908, Karar No: 2020/4276, Tarih: 02.07.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/2908 E.  ,  2020/4276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, 01.12.2012 günü davacıların oğlu/kardeşi ...’ın kullandığı araca davalıların sürücü ve trafik sigortacısı olduğu aracın çarpması ile meydana gelen çift taraflı trafik kazasında ...’ın vefat ettiğini belirterek anne ve baba için ayrı ayrı 100.000,00 TL, diğer davacı kardeşlerin her biri için 50.000,00 TL olmak üzere toplam 350.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden işleyecek faizi ile davalılardan tahsilini talep etmiş, 13.02.2013 havale tarihli dilekçesi ile maddi tazminat talebinden feragat etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davacının maddi tazminat talebinin vaki feragat nedeniyle reddine, manevi tazminat yönünden davanın kısmen kabulü ile anne ... ve baba ...’ın her birisi için 50.000,00 TL manevi tazminatın, kardeşler ..., ... ve ...’ın her birisi için 25.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ...’dan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeni ile maddi tazminat ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkında hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de göz önünde tutularak, hak ve nasafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K.nun 4. maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nasafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacılar vekilinin temyiz itirazının kabulüyle davacı anne ... ve davacı baba ... için takdir olunan manevi tazminatın bir miktar düşük olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın davacılar ... ve ... yararına bozulması gerekmiştir.

3-Mahkemece davalı ...’ın ödemekle yükümlü kılındığı manevi tazminata olay tarihinden faize hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde dava tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.