muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/34315, Karar No: 2017/4746, Tarih: 22.05.2017

Önödemenin koşulları ise, önödeme kapsamına giren bir suçun bulunması, suçun uzlaşma kapsamında bulunmaması, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe olması ve belli bir miktar paranın Devlet hazinesine ödenmesidir.

TCK'nın 75. maddesinde, cezanın türüne göre ödenmesi gereken para miktarı, dört farklı şekilde gösterilmiştir. Buna göre, kanun maddesinde suç karşılığı olarak; yalnızca adli para cezası öngörülmüş ve bu miktar maktu olarak belirtilmiş ise bu miktarın, maktu değil ise aşağı sınırının (m. 75/1-a), yalnız hapis cezası öngörülmüşse, hapis cezasının aşağı sınırının karşılığı olarak her gün için yirmi Türk Lirası üzerinden bulunacak miktarın (m.75/1-b), hapis cezası ile birlikte adli para cezası öngörülmüş ise, hapis cezasının aşağı sınırının karşılığı olarak her gün için, yirmi Türk Lirası üzerinden bulunacak miktar ile adli para cezasının aşağı sınırının (m.75/1-c), hapis cezası ve adli para cezası seçimlik olarak öngörülmüşse, adli para cezasına göre belirlenecek miktarın (m.75/4), soruşturma giderleri ile birlikte, Cumhuriyet Savcılığı'nca yapılacak tebligat üzerine on gün içinde ödendiği takdirde, kişi hakkında kamu davası açılmayacaktır.(m.75/1) Özel kanun hükümlerinde işin doğrudan mahkemeye intikal etmesi, önödeme işlemi yapılmadan dava açılması ya da dava konusu fiilin niteliğinin değişmesi suretiyle önödeme kapsamına giren bir suça dönüşmesi halinde de önödeme hükümleri uygulanacaktır.(m. 75/2,3)

Fail hakkında, birden fazla suç bakımından önödemenin uygulanacağı hallerde, önödeme ihtarında her suç için öngörülmüş olan ceza miktarı ve yargılama giderleri üzerinden hesaplanan miktar ayrı ayrı gösterilmelidir. Ödeme ihtarında, bizatihi toplam ödeme miktarının gösterilmemesi gerekir.

Suçun zincirleme şekilde işlendiği hallerde, bu gerekçeyle para cezasında artırım yapılarak veya suçun teşebbüs aşamasında kaldığından veya yaş küçüklüğü bulunduğundan bahisle de ödenecek para miktarında indirim yapılarak önödeme ihtaratı yapılmasına olanak bulunmamaktadır. (Ceza Genel Kurulunun 17.03.1998 gün 372/90 sayılı kararı)

Adli para cezasının maktu olduğu hallerde, bu miktar ödemeye esas alınır. Adli para cezasının alt ve üst sınırları gösterilmiş ise, alt sınır ödemeye esas alınacaktır. Kanun maddesinde, alt ve üst sınırının belirtilmediği ya da yalnızca üst sınırının gösterildiği hallerde, alt sınır TCK'nın 52/1. maddesine göre belirlenecek ve bu halde ödeme miktarı beş gün olarak tespit edilecektir.

Adli para cezasına ilişkin miktarın ödenmesinde, aşağı sınırdan ne anlaşılması gerektiğine açıklık getirmek gerekir. Zira, iki aşamalı olan gün para cezası sisteminde, ilk olarak birim gün sayısı belirlenmekte, daha sonra bu sayı, bir gün karşılığı olarak belirlenecek para miktarı ile çarpılmaktadır. Bu durumda, önödeme miktarı belirlenirken, hem birim gün sayısının alt sınırı, hem de bir gün karşılığı uygulanacak para miktarının alt sınırı (yirmi Türk Lirası) göz önünde bulundurularak hesaplama yapılması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde ise; 01/04/2012 tarihinde Trabzonspor – Fenerbahçe futbol takımları arasında yapılan spor müsabakası sırasında sanığın stadyum içerisinde 6222 sayılı Kanun'un 13/2. maddesi kapsamında spor alanlarına yasak madde sokulması ve müsabaka düzeninin bozulması eylemi sonrası başlatılan soruşturma gereğince derhal uygulamaya konulan spor müsabakalarını seyirden yasaklama tedbirinin gereklerine uymadığı iddiasıyla kamu davası açılmıştır.

Sanık, yasaklama kararının sebebini oluşturan fiilin işlendiği müsabakanın tarafı olan ve taraftarı olduğu Trabzonspor'un 04.05.2013 - 08.05.2013 tarihleri arasında birbirine yakın süreyle toplam iki maç günü bulunduğu yere en yakın genel kolluğa iki kez başvurma yükümlülüğünü yerine getirmemiştir.

Sanığın, seyirden yasaklama tedbirinin gereği olarak en yakın genel kolluğa başvurma yükümlülüğünü yerine getirmediği her eylem bağımsız bir suç değil, zincirleme tek bir suç olarak kabul edilmelidir.

6222 sayılı Kanun'un 18/9. maddesindeki; "Sekizinci fıkradaki yükümlülüğe aykırı hareket eden kişi, yirmibeş günden az olmamak üzere adli para cezası ile cezalandırılır." hükmü karşısında, anılan kanun maddesinde yer alan suç önödemeye tabi olup, adli para cezasının alt ve üst sınırları gösterilmesi nedeniyle alt sınır ödemeye esas alınacaktır. Bu durumda, Cumhuriyet Savcılığı'nca soruşturma aşamasında önödeme miktarı belirlenirken, birim gün sayısının alt sınırı yirmibeş gün adli para cezası üzerinden bir gün karşılığı uygulanacak para miktarının alt sınırı yirmi Türk Lirası göz önünde bulundurularak hesaplama yapılacaktır ve varsa soruşturma giderleri ile birlikte şüpheliye tebliğ edilecektir.

Dolayısıyla, sanığa soruşturma aşamasında önödeme ihtarı yapılırken anılan madde metninde yer alan birim gün sayısının alt sınırı ve bir gün karşılığı uygulanacak para miktarının alt sınırı göz önünde bulundurularak 500 TL olarak ceza miktarı belirlenmesi gerektiği halde Cumhuriyet Savcısınca sanığa her bir eylemi için toplam 1.000 TL ceza miktarı tebliğ edilmesi usulsüz olduğundan, 5237 sayılı Kanun’un 75/3. maddesi yollamasıyla, aynı maddenin 2. fıkrasına göre mahkemesince usulüne uygun önödeme işlemi yapılmadan yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeyen HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19285, Karar No: 2015/16195, Tarih: 08.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/19285 E.  ,  2015/16195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 21. İş Mahkemesi

Tarihi : 14.05.2015

No : 2014/780-2015/259

Dava, re'sen tahakkuk ettirilen prim ve gecikme zammı nedeniyle menfi tespit istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı ve davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle davacı aleyhine davalı Kurum tarafından 25.09.2012 tarih, 16306993 sayılı yazı ile tahakkuk ettirilen prim ve gecikme cezasının iptaline ilişkin dava nitelikçe menfi tespit istemine ilişkin olup, Mahkemece, karar gerekçesinin yazımı sırasında kullanılan “ödeme emri” ifadesinin sehven kullanıldığının, dava konusunun ödeme emrine ilişkin olmadığının belirgin bulunmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 08.10.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17341, Karar No: 2022/13079, Tarih: 25.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/17341 E.  ,  2022/13079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK’nın 310.maddesi “(1) Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22.07.2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve İlk Derece Mahkemesi veya Bölge Adliye Mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22.07.2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” şeklinde düzenlenlenmiştir.

Dosyanın incelemesinde; davacı vekili tarafından UYAP üzerinden gönderilen 05.09.2022 tarihli dilekçe ve davalı vekili tarafından UYAP üzerinden gönderilen 08.09.2022 tarihli dilekçe ile davadan feragat edildiği bildirdiğinden, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince, davacı vekilinin vekaletnamesinde davadan feragat yetkisi bulunup bulunmadığı da denetlenmek suretiyle davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesine İŞLEMSİZ İADESİNE, 25.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/36195, Karar No: 2009/42184, Tarih: 10.11.2009

2. Ceza Dairesi 2008/36195 E., 2009/42184 K.

**2. Ceza Dairesi 2008/36195 E., 2009/42184 K.**

**- ELEKTRİK HIRSIZLIĞI

- MÜHÜR BOZMAK SUÇU**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 142 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 203 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 331 ]

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan vekilinin yokluğunda verilen hükmün adli tatil içinde 06.08.2007 tarihinde tebliği edilmesi karşısında, CMK’ nın 331. maddesi gereğince temyiz süresinin işlemeyeceği, bu nedenle 06.09.2006 tarihinde yapılan temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenmekle tebliğnamedeki red görüşüne katılınmamıştır,

Sanığın yetkilisi olduğu işyerinde, kayıtsız sayaçtan geçirerek elektrik kullanıldığı tespit edilip, elektriği kesilerek mühürleme işlemi yapıldığına dair 22.08.2006 tarihli suç tutanağının düzenlenmesinden sonra yapılan kontrolde, aynı şekilde elektrik kullanıldığına dair 15.09.2006 tarihli suç tutanağı düzenlendiği ve iddianamedeki anlatıma göre mühür bozmak suçundan da kamu davası açıldığının anlaşılması karşısında; bilirkişi marifetiyle tutanağa konu iş yerinde keşif yapılarak, kaçak kullanım süresi tespit edilip, normal kullanıma göre tüketebileceği ortalama elektrik miktarı bilirkişiye hesaplattırılıp, kayıtsız sayaçtan geçirilen tüketim miktarıyla karşılaştırılarak, arasında aşırı bir oransızlık bulunup bulunmadığına dair bilirkişiden rapor alındıktan sonra, kullanılan elektriğin sayaçtan geçirilmediğinin anlaşılması halinde, sanığın eyleminin TCK’ nın 142/1-f maddesinde düzenlenen hırsızlık ve TCK’ nın 203. maddesinde düzenlenen mühür bozmak suçlarını oluşturacağı, tüketilen elektriğin kayıtsız sayaçtan geçirildiğinin tespiti halinde ise, TCK’ nın 203. maddesinde düzenlenen mühür bozmak suçunu oluşturacağı gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak (BOZULMASINA), 10/11/2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/25383, Karar No: 2024/9496, Tarih: 10.09.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/25383 E.  ,  2024/9496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 02.10.2023 gün ve 2023/140 Esas, 2023/1038 sayılı kararının katılan Katılan ..., vekilinin temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanık müdafii, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının ve Katılan ... vekilinin kamu kurum ve kuruluşları zararına dolandırıcılık suçu yönünden yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendinde yer verilen; “On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak (…) istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 29. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.12.2022 tarih 2018/736 Esas, 2022/322 sayılı kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan CMK 223/7 nci maddesi uyarınca davanın reddine, kamu kurum ve kuruluşları zararına dolandırıcılık suçundan CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca, resmi belgede sahtecilik suçundan CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 02.10.2023 gün ve 2023/140 Esas, 2023/1038 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 17.11.2023 tarihinde tanzim olunan, onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Maliye Hazinesi vekilinin temyiz istemi özetle;

Sanığın sınav sorularını çalarak veya çalanlardan alarak ve/veya dağıtarak hak etmediği halde yüksek puanlarla sınavı kazanan sanığın, bu eylemi ile kamu zararına sebep olduğuna ve sair hususlara ilişkindir.

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle;

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Maliye Hazinesi vekilinin temyiz istemi özetle;

Sanığın sınav sorularını çalarak veya çalanlardan alarak ve/veya dağıtarak hak etmediği halde yüksek puanlarla sınavı kazanan sanığın, bu eylemi ile kamu zararına sebep olduğuna ve sair hususlara ilişkindir.

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle;

Sanığın ... Üniversitesi Elektrik 3- Elektronik Mühendisliği Bölümünden 2010 yılında mezun olduğu, 2010-2012 yılları arasında KPSS sınavlarına 2 kez girdiği, KPSS Genel Yetenek testlerinde 2010 yılında 60 sorudan 58 soruyu, 2012 yılında 51 soruyu doğru cevapladığı, KPSS Genel Kültür testlerinde 2010 yılında 60 sorudan 49 soruyu, 2012 yılında 46 soruyu doğru cevapladığı, 29.06.2016 ve 11.08.2016 tarihli bilirkişi raporlarına göre, sanığın "kuvvetli şüpheli" konumunda olan 7841 kişi arasında yer aldığı, 2010 KPSS Genel Yetenek testinin 39 uncu ve Genel Kültür testinin ise 9 uncu sorusunda diğer adaylarla yanlışta birleştiği, Sanığın BAZ analizlerine göre aynı suçtan işlem yapılan çok sayıda şüpheli ile 01.07.2010-09.07.2010 tarihleri arasında baz birlikteliğinin bulunduğu, Sanığın 2010 KPSS sınav sonucuna göre kamuya yerleştiği, FETÖ/PDY'nin sınav sorularını kendi üyeleri dışında kimseye vermediğinin bilindiği, Sanığın FETÖ/PDY üyeliğinden mahkumiyetine karar verildiği, sanığın sınav sorularını FETÖ/PDY'den temin ederek kamuya yerleştiği, haksız maaşlar alarak kamuyu zarara uğrattığı, böylece üzerine atılı kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçunu işlediği hususunda yeterli delil bulunduğu, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi ve sair hususlara ilişkindir.

Sanık müdafinin temyiz isteminde özetle;

Sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan CMK 223/7 nci maddesi uyarınca davanın reddine, kamu kurum ve kuruluşları zararına dolandırıcılık suçundan CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca, resmi belgede sahtecilik suçundan CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla; Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının ve ... vekilini yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. Ancak;

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla; Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının ve ... vekilini yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır. Ancak;

Sanık müdafiinin temyiz istemi beraat eden sanık lehine vekalet ücreti verilmesi gerektiğine ilişkin olup sadece vekalet ücreti ile sınırlı yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2020 tarihli ve 2020/16-967 Esas ve 2020/376 sayılı Kararı ile onanarak kesinleşen kararında; "Mevzuat kapsamında vekilin ve müdafiinin vekaletname ibrazı hakkında bir düzenleme yapılmadığı, sanık tarafından iradi olarak tayin edilen müdafiinin Avukatlık Kanunu kapsamında iradi vekalet ilişkisine dayalı olarak temsil görevi üstlendiği, Avukatlık Yasasının 163. maddesinde 4667 sayılı Yasayla yapılan değişiklik sonrasında avukatlık sözleşmesinin yazılı olmasının şart olmadığı, tarafların iradelerinin uyuşması halinde vekalet sözleşmesi kurulacağı, dolayısıyla tarafların bu yöndeki iradelerini usulünce açıkladıkları hallerde yazılı belge aranmayacağı, sanığın müdafii ile birlikte duruşmaya katıldığı ve müdafiine ilişkin herhangi bir itirazının bulunmadığı, müdafii olarak kabul ettiği anlaşılmakla, sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiği yönündeki kanun yararına bozma talebinin reddine" şeklindeki kararıyla dosyaya onaylı vekaletname ibraz edilmemiş olsa da sanık lehine vekalet ücreti takdirinin gerekeceğinin kabul edildiği gözetilmekle,

Sanık müdafinin ilk derece yargılamasında duruşmalara sanık ile birlikte katıldığı gözetildiğinde, kendisini vekil ile temsil ettiren sanık lehine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14/4. madde ve fıkrası uyarınca maktu vekalet ücretine hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesinde hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 02.10.2023 gün ve 2023/140 Esas, 2023/1038 sayılı kararına yönelik; Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı, sanık müdafiinin ve Katılan kurum vekilinin temyiz talepleri yerinde görülmediği anlaşılmakla; temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 29. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5353, Karar No: 2021/6599, Tarih: 28.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/5353 E.  ,  2021/6599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili ile yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili ile yol olarak terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare tarafından yapılan istinaf başvurusunun Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince kabulü ile HMK’nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca faiz hükmü yönünden düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm,davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Trabzon İli, Ortahisar İlçesi, ... Mahallesi 1234 ada 64 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca faiz hükmü yönünden düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

Dava konusu taşınmaz üzerindeki yapının değeri tespit edilirken, değerlendirme yılına ait Çevre ve Şehircilik Bakanlığı Yapı Yaklaşık Birim Maliyet Fiyatları uygulanması ile yetinilmesi gerekirken, yapı sınıfına ait değerlendirme yılındaki m² bedeline ayrıca endeks ilavesi suretiyle fazla bedele hükmedilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 2020/228 Esas ve 2020/188 Karar sayılı ilamının,

a-2 ve 3 nolu bendinde yer alan (269.082,43) rakamlarının hükümden çıkarılmasına, yerine (250.948,02) rakamlarının yazılmasına,

b-3 nolu bendinin b fıkrasında yer alan (187.212,67) rakamlarının çıkarılmasına, yerine (169.078,26) rakamlarının yazılmasına,

c-2 nolu bendinin sonuna gelmek üzere (fazla bloke edilen 18.134,41-TL'nin davacı idareye iadesine,) cümlesinin yazılmasına,

Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 2020/228 Esas ve 2020/188 Karar sayılı ilamının,

a-2 ve 3 nolu bendinde yer alan (269.082,43) rakamlarının hükümden çıkarılmasına, yerine (250.948,02) rakamlarının yazılmasına,

b-3 nolu bendinin b fıkrasında yer alan (187.212,67) rakamlarının çıkarılmasına, yerine (169.078,26) rakamlarının yazılmasına,

c-2 nolu bendinin sonuna gelmek üzere (fazla bloke edilen 18.134,41-TL'nin davacı idareye iadesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 28/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9490, Karar No: 2012/1766, Tarih: 08.03.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/9490 E.  ,  2012/1766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 08/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.