muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1778, Karar No: 2019/8205, Tarih: 16.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1778 E.  ,  2019/8205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 12. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 6. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 20/09/2017 tarih ve 2014/1191 E.- 2017/795 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nce verilen 24/01/2019 tarih ve 2018/589 E.- 2019/91 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket karar defterini eline geçiren davalı ...’ın kanunda anonim şirketlerde çıplak pay devrinin noterden yapılması ve ilan zorunluluğuna dair net bir hüküm olmaması nedeniyle 18.12.2013 tarihinde sahte olağanüstü genel kurul yaparak kendisini hissedar gibi gösterdiğini, müvekkilinin tüm hisselerinin kendisine devredildiği yönünde sahte karar aldığını, bu kararın ticaret sicilinde tescil edildiğini, davalı şirketin tek ortağı ve yetkilisi olan müvekkilinin şirketteki tüm hisselerinin davalıya devredildiğini internet üzerinden öğrendiğini, oysa ticaret sicilinde noterden hisse devri yapıldığına dair sözleşme olmadan tescil ve ilan yapılmaması gerektiğini, sicilin yaptığı işlemin hukuka aykırı olduğunu, davalının şirketin eski ortağı ve çalışanı olduğunu, amacının şirketin markalarını farklı bir şirkete devretmek olduğunu, şirketin avukatını kandırarak hileli işlemler yaptığını, ancak başarılı olamayınca şirket hisselerini ele geçirmeye çalıştığını ileri sürerek 18.12.2013 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında alınan kararlar ile hisse devrine ilişkin 19.12.2013 tarihli tasdik edilmiş noter hisse devrine ilişkin işlemlerin iptaline, müvekkilinin tek pay sahibi ve imza yetkilisi olduğunun tespitine ve ilanına, davalı tarafından şirketi temsilen yapılmış tüm işlemlerin iptaline, ticaret sicil müdürlüğünün 18.12.2013 ve 19.12.2013 tarihli kararların ilanının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davalı şirketin 2008 yılında müvekkili tarafından kurulduğunu, ancak kredi sorunlarının yaşanması nedeniyle müvekkilinin hisselerini dava dışı şahsa devrettiğini, müvekkilini zarara uğratmak isteyen dava dışı Altanea İçecek A.Ş ortağı ve onun yetkililerinin ise şirketin markalarıyla birlikte davacıya devredilmesini sağladıklarını, ancak davalı şirketin esasında müvekkiline ait olduğunu, zira davalı şirketin sahip olduğu markaların ilk tescili ile ilgili başvurularının müvekkili tarafından yapıldığını, davacının hukuka aykırı işlemlerle şirketi ele geçirmeye çalıştığını, sahte imza kullanarak markalarla ilgili işlemler yapılması nedeniyle müvekkilinin savcılığa suç duyurusunda bulunduğunu, ayrıca genel kurulun usulüne uygun olarak yapıldığını, tarafların hisse devrine ilişkin sözleşme yapmaya karar verdiklerini, müvekkilinin sözleşmeyi düzenleyerek davacıya gönderdiğini, davacının da imzaladığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı İstanbul Ticaret Sicil Müdürlüğü vekili, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket adına davaya cevap verilmemiş, yargılama sırasında şirketin sicilden terkin edilmesi üzerine davalı taraf ihya davası açmış, bu davadaki yargılama ile sınırlı olmak üzere şirketin ihyasına karar verilmiştir.

Mahkemece; tüm dosya kapsamına göre, davacı ...'un davalı şirket nezdindeki hisselerini davalı ...'a devrettiği, davacının, davalı şirket nezdinde hissesinin kalmadığı, devir sözleşmesindeki imzanın ve davacının tüm hisselerinin davalıya devredildiğinin tespit edildiği, bu nedenle davacının davalı şirketin 18.12.2013 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında alınan kararların iptalini talep etmekte hukuki yararının bulunmadığı, dolayısıyla davalılar Altenea Gıda A.Ş ve Kemal Kutsi Topal aleyhine açılan davanın sübut bulmadığı, davalı İstanbul Ticaret Sicil Müdürlüğü’nün ise pasif husumet ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle, davalı İstanbul Ticaret Sicil Müdürlüğü aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine, davalılar Altenea Gıda A.Ş ve Kemal Kutsi Topal aleyhine açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebeplerine göre ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebeplerine göre ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı davacıdan peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 16/12/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14795, Karar No: 2015/12177, Tarih: 02.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/14795 E.  ,  2015/12177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2014

NUMARASI : 2012/465-2014/332

Davacı S.. Ö.. vekili Avukat S.. G.. tarafından, davalı Y.. U.. aleyhine 26/06/2012 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 04/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 02/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5370, Karar No: 2020/8175, Tarih: 29.09.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/5370 E.  ,  2020/8175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükme esas alınan bir kısım soruşturma evraklarından başta 20.03.2014 tarihli ev arama tutanağı olmak üzere bir kısım evrakların onaysız fotokopi şeklinde olduğu anlaşıldığından, denetime olanak sağlayacak şekilde evrak asıllarının veya onaylı suretlerinin temin edilip dosyaya eklenerek hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 169. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 29.09.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/20620, Karar No: 2012/2974, Tarih: 06.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/20620 E.  ,  2012/2974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Ceza miktarına göre sanık müdafiinin duruşma isteminin CMUK.nun 318. maddesi uyarınca (REDDİNE),

Dosya üzerinde yapılan incelemede;

Emanetin 2004/25 sırasına kayıtlı şarjör ve fişekler hakkında zamanaşımı süresince bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hük- münün incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri karşısında; sanığa yüklenen suçun yasa maddesinde öngörülen cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve CMK.nun 223. maddeleri gözetilerek oybirliğiyle (DÜŞÜRÜLMESİNE),

2- Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne gelince;

Sanığın inkara yönelik savunmasının aksine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak mahkumiyetine yeterli kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı halde, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 06.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19056, Karar No: 2014/24322, Tarih: 18.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/19056 E.  ,  2014/24322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 21. İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2014

NUMARASI : 2014/15-2014/169

Davacı, yurtdışındaki çalışma süresinin Türkiye'deki çalışma başlangıcı olarak kabulüne, emeklilik hakkını kazanıp kazanmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2) Dava, davacının Almanya’da sigortaya giriş tarihi olan 23.08.1989 tarihinin Türkiye'deki sigorta başlangıcı olarak kabulü ile yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile yazılı şekilde karar verilmiştir.

3201 sayılı Kanun’un 6/A-(a) bendine göre bu Kanuna göre değerlendirilen sürelere istinaden aylık tahsisi yapılabilmesi için yurda kesin dönülmüş olması şarttır. Kanun’un 6/B fıkrasının 1.cümlesine göre bu Kanun hükümlerinden yararlanmak suretiyle aylık bağlananlardan tekrar yurt dışında yabancı ülke mevzuatına tabi çalışanlar, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği alanların aylıkları, tekrar çalışmaya başladıkları veya ikamete dayalı bir ödenek almaya başladıkları tarihten itibaren kesilir. Türkiye'de sigortalı olarak çalışmaya başlayanlar hakkında 31/5/2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun sosyal güvenlik destek primine tabi olarak çalışılmasına ilişkin hükümleri uygulanır.

Kesin dönüş kavramının tanımı Yönetmelik'in "Tanımlar" başlıklı 4.maddesinin (d) bendinde yapılmıştır. Buna göre kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade eder.

Bu tanımda geçen sosyal sigorta ödeneği deyiminden; çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ikamete dayalı ödenekler, sosyal yardım ödeneği deyiminden ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlaşılmalıdır.

Yurda kesin dönüş, yurt dışında çalışan Türk vatandaşlarının, çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini burada sağlamak üzere Türkiye’ye dönüş yapmalarını ifade eder. Kısaca, “yurt dışı çalışma ilişkisinin ve bu bağlamda sosyal güvenlik kurumlarıyla sigortalı ilişkinin sona ermesi”dir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.10.1997 gün ve 1997/10-588-857 E.K ve 1998/10-645 E. 1999-237 K.)

Yurda kesin dönüş koşulu borçlanma yoluyla aylık talebinde bulunanların tümü için geçerli olup evli olsun yada olmasın yurt dışında ev kadını olarak bulunan Türk vatandaşlarının da aylık tahsisi için yurda kesin dönüş yapmaları gerekir. Bu konuda kanun koyucu tarafından ev kadınları yararına herhangi bir ayırıma gidilmemiştir.

Yurt dışında işçi sıfatıyla çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkisini bitirmeden geçici sürelerle yurda giriş yapmak ve yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşlarından yardım almak kesin dönüş yapıldığı anlamına gelmez. Sigortalının yaşlılık aylığı talep tarihinde yurt dışında bulunması aylık talep etmesine engel olmadığı gibi yurt dışında bulunmak tek başına yurda kesin dönüş yapılmadığı anlamına gelmez.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkmet şartına bağlı olmayan sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yukarıda kesin dönüş koşulunun aylık bağlanırken Kurumca, yargılamada ise mahkemece re'sen araştırılması gerekir. 3201 sayılı Kanun'un 6.maddesi uyarınca yaşlılık aylığına hak kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, tarafların beyanlarına bağlı kalınmaksızın, resmi kayıtlar doğrultusunda, resen araştırılarak, irdelenip saptanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Somut olayda, 25.10.2013 tarihinde tahsis talebinde bulunan davacının bu tarih itibariyle yurtdışında çalışması ya da yurtdışı sosyal güvenlik kurumuyla ilişkisinin bulunmadığı dosya içerisindeki yurtdışı hizmet cetvelinden anlaşılmaktadır.

Öte yandan, sigortalılık başlangıç tarihinin de talep gibi yurtdışında primi yatırılan 23.08.1989 tarihi olduğu açıktır.

Yapılacak iş, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 23.08.1989 tarihi olduğu gözetilerek yaşlılık aylık koşullarına sahip olup olmadığı saptanarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden taraflardan davacıya iadesine, 18/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/832, Karar No: 2023/4188, Tarih: 19.10.2023

**12. Ceza Dairesi         2023/832 E.  ,  2023/4188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/1 Esas, 2018/316 Karar

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükûnunu bozma

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Kişilerin huzur ve sükûnunu bozma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin ... Asliye Ceza Mahkemesinin 28.03.2018 tarihli, 2018/1 Esas, 2018/316 sayılı hükmüne yönelik temyiz isteminin süre yönünden reddine dair 27.03.2019 tarihli ek karar, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan Tebliğname’de, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 27.03.2019 tarihli, 2018/1 Esas, 2018/316 sayılı ek kararına yönelik sanığın temyizi yönünden herhangi bir görüş bildirilmediği anlaşılmakla, bu hususa ilişkin ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9567, Karar No: 2011/44008, Tarih: 17.10.2011

**6. Ceza Dairesi         2011/9567 E.  ,  2011/44008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hükümlünün diğer faillerle birlikte 20.10.1991 ve 24.10.1991 tarihlerinde işlediği yağma suçlarının gerçekleştirilmesi sırasında, akaryakıt istasyonlarında çalışan yakınanlar ... ve ...'ın el ve ayaklarını bağladıkları ve bu şekilde dolaşım özgürlüklerini kısıtladıkları anlaşılıp kabul edildiğine göre; hükümlünün her iki eyleminde yağma suçlarının yanı sıra, 5237 sayılı TCK'nın 109/2-a-b. maddesinde tanımlanan kişiyi özgürlüğünden yoksun bırakma suçlarının da oluştuğu gözetilmeden yazılı biçimde uygulama yapılması,

2-Hükümlünün 20.10.1991 tarihinde işlediği eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 497/2, 59/2, 31, 33. maddelerine göre, 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 149/1-a-c-d-h, 62/1, 53, 109/2-a-b, 62/1, 53. maddelerinde; 24.10.1991 tarihinde işlediği eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 497/2, 522/1 (pek aşırı), 59/2, 31, 33. maddelerine göre, 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 149/1-a-c-d-h, 62/1, 53, 109/2-a-b, 62/1, 53. maddelerinde; 23.10.1991 tarihinde işlediği eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 497/2, 59/2, 31, 33. maddelerine göre, 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 149/1-a-c-d-h, 62/1, 53. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezaların türü, alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.04.2007 gün, 2007/1-32 Esas, 2007/97 Karar sayılı ilamı ışığında sanık yararına olan yasanın yeniden yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 17.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1948, Karar No: 2014/21492, Tarih: 30.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/1948 E.  ,  2014/21492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2013/70-2013/222

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.