muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8219, Karar No: 2017/3804, Tarih: 27.02.2017

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 gün ve 1957/13 esas, 1959/5 karar, ve 09.05.1960 gün ve 1960/21 esas, 1960/9 sayılı kararlarında açıklandığı üzere Yargıtayca maddi hata sonucu verilen bir karar usulü kazanılmış hak oluşmaz ve Yargıtayın hatalı kararından dönmesi mümkündür.

Dosya içeriğine göre, temyiz incelemesin konu olan ve Dairemizce onanan mahkeme kararında taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirasından kaynaklandığı kabul edilmiştir. Ancak hasılat kirasından söz edilebilmesi için hasılat getiren bir taşınır yada taşınmaz mal, ticari işletme yada hakkın kira ilişkisinin konusunu oluşturması ve kiralananın demirbaşları ve işletme ruhsatı ile birlikte kiraya verilmesi, ekonomik riskin kiracıya ait olması gerekir. Somut olayda, davalıya ait dolmuşun ekonomik riski davalı üzerinde bulunmak üzere davacı ve dava dışı ... tarafından şoför olarak çalıştırıldığı, gider miktarı ne olursa olsun günlük hasılatın 1/5 inin günlük ücret olarak davacı üzerinde kaldığı anlışıldığından taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası olarak nitelendirilmesi mümkün değildir. Görev konusunun kamu düzeninden olması ve her aşamada re'sen gözetilmesinin gerekmesi sebebi ile Dairemizin 10.10.2016 tarih, 2016/28724 esas-2016/23120 karar sayılı onama kararının maddi hataya dayandığı anlaşıldığından tümü ile ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Taraflar arasındaki ilişkinin hasılat kirası, iş sözleşmesi yada davalının esnaf olup olmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu 8. maddesinde iş sözleşmesini tanımlarken bu sözleşmenin asli unsurlarını da belirtmiştir: “İş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi, diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir”. İş sözleşmesinin asli unsurları iş görme, ücret, bağımlılıktır. Bağımlılık iş sözleşmesini karakterize eden unsur olup, genel anlamıyla bağımlılık, hukuki bağımlılık olarak anlaşılmakta olup, işçinin belirli veya belirsiz bir süre için işverenin talimatına göre ve onun denetimine bağlı olarak çalışmasını ifade eder.

Hasılat kirasından söz edilebilmesi için hasılat getiren bir taşınır ya da taşınmaz mal, ticari işletme ya da hakkın kira ilişkisinin konusunu oluşturması ve kiralananın demirbaşları ve işletme ruhsatı ile birlikte kiraya verilmesi gerekir.

Hasılat kirasından söz edilebilmesi için hasılat getiren bir taşınır ya da taşınmaz mal, ticari işletme ya da hakkın kira ilişkisinin konusunu oluşturması ve kiralananın demirbaşları ve işletme ruhsatı ile birlikte kiraya verilmesi gerekir.

Ancak, araç sahibi aracı şoförüne günlük belirli bir bedel karşılığında kullandırmakta, hasılat ne olursa olsun kendisi sabit bir ücret talep etmekte ve araç sahibi günlük bu bedel dışında işletimiyle ilgili herhangi bir şeye karışmıyorsa bu takdirde de araç sahibi ile şoförü arasındaki ilişkinin iş sözleşmesi olarak nitelendirilebilmesi güçtür. Araç sahibi aracı şoförüne günün belirli bir saat diliminde tahsis ediyor ve bu tahsis dönemi içinde işçinin işgörme edimini ne şekilde ifa ettiğine, hatta aracı kullanıp kullanmadığına dahi karışmıyorsa, şoför araç sahibinden işin yürütümüne ilişkin hiçbir emir ve talimat almıyorsa, çalışma zamanını serbestçe organize edebiliyorsa kişisel bağımlılığın bulunmadığı kabul edilmelidir.

Ayrıca, iş sözleşmesinin çok önemli özelliklerinden biri ekonomik riskin, bir başka deyişle kâr ve zararın işverene ait olmasıdır. İş sözleşmesini bağımsız çalışanlardan ayıran en önemli farklılıklardan birisi de budur (A. Güzel, “Ekonomik ve Teknolojik Değişim Sürecinde İşçi Kavramı ve Yeni Bir Ölçüt Arayışı…” İş ve Sosyal Güvenlik Hukukunda İşçi ve İşveren Kavramları ve Uygulamada Ortaya Çıkan Sorunlar, İstanbul 1997, s. 21-22). İşçi, işyeri veya işletmede ekonomik riski taşımaz. Bir hukuki ilişkide hukuki ve kişisel bağımlılık yoksa işçinin kar veya zarar riskini taşıması, bu hukuki ilişkinin iş sözleşmesi olmadığı yolunda tek başına yeterli bir kriter olmasa da çok önemli bir kriterdir.

Genel olarak şoförün araç sahibine her gün düzenli olarak yaptığı ödemeden geride kalanın kazanç olduğu bir ilişkide ekonomik riski taşıyanın şoför olacağı açıktır. İş sözleşmesi kazanç-ekonomik bağımlılık temeline değil, otorite-bağımlılık ilişkisine dayanır. İş sözleşmesinde işverenin yönetim hakkı, emir ve talimat verme yetkisi, işçinin de bu emir ve talimatlar doğrultusunda iş görme borcunu ifa yükümlülüğü vardır.

Genel olarak şoförün araç sahibine her gün düzenli olarak yaptığı ödemeden geride kalanın kazanç olduğu bir ilişkide ekonomik riski taşıyanın şoför olacağı açıktır. İş sözleşmesi kazanç-ekonomik bağımlılık temeline değil, otorite-bağımlılık ilişkisine dayanır. İş sözleşmesinde işverenin yönetim hakkı, emir ve talimat verme yetkisi, işçinin de bu emir ve talimatlar doğrultusunda iş görme borcunu ifa yükümlülüğü vardır.

507 sayılı Kanun, 21.06.2005 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5362 sayılı Esnaf ve Sanatkârlar Meslek Kuruluşları Kanununun 76. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış ve maddenin ikinci cümlesi ile diğer yasaların 507 sayılı Kanuna yaptıkları atıfların 5362 sayılı Kanuna yapılmış sayılacağı açıklanmıştır. Bu durumda 4857 sayılı Kanun'un 4. maddesinde 507 sayılı Kanuna yapılan atıf, 5362 sayılı Yasaya yapılmış sayılmalıdır. Bahsi geçen yeni yasal düzenlemede esnaf ve sanatkâr tanımı değiştirilmiştir. Yeni Kanun'un 3. maddesine göre esnaf ve sanatkâr, ister gezici ister sabit bir mekânda bulunsun, Esnaf ve Sanatkâr ile Tacir ve Sanayiciyi Belirleme Koordinasyon Kurulunca belirlenen esnaf ve sanatkâr meslek kollarına dâhil olup, ekonomik faaliyetini sermayesi ile birlikte bedenî çalışmasına dayandıran ve kazancı tacir veya sanayici niteliğini kazandırmayacak miktarda olan, basit usulde vergilendirilenler ve işletme hesabı esasına göre deftere tabi olanlar ile vergiden muaf bulunan meslek ve sanat sahibi kimseler olarak belirtilmiştir. 507 sayılı Kanunda yazılı olan “geçimini sınırlı olarak kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlükle temin eden kimselerin” sözcüklerine yeni Kanunda yer verilmemiştir. Yeni Kanun'un değinilen hükmü karşısında, 21.06.2005 tarihinden sonraki dönem açısından İş Kanunu'nun kapsamı belirlenirken, “geçimini münhasıran bu işten sağlama” ölçütü dikkate alınmamalıdır.

5362 sayılı Yasadaki düzenleme ile esnaf ve tacir ayrımında başka ölçütlere yer verilmiş olup, kamyonculuk, otomobilcilik ve şoförlük yapanların da ekonomik sermayesi, kazancının tacir sanayici niteliğini aşmaması ve vergilendirme gibi ölçütler çerçevesinde değerlendirilmesi gerekecektir. 507 sayılı Kanun döneminde esnaf sayılan kamyoncu, taksici, dolmuşçu gibi kişilerin de bu yeni ölçütler çerçevesinde esnaf sayılmama ihtimali ortaya çıkmaktadır. Ekonomik faaliyetini daha çok bedeni çalışmasına dayandıran düşük gelirli taksi ve minibüs işletmesi sahiplerinin esnaf olarak değerlendirilmesinin daha doğru olacağını belirtmek gerekir. Dairemizin 2008 yılında vermiş olduğu kararlar bu doğrultudadır.

362 sayılı Kanun'un 3. maddesinde belirtilen esnaf ve sanatkâr faaliyeti kapsamında kalan işyerinde üç kişinin çalışması halinde, 4857 sayılı Kanun'un 4. maddesinin (ı) bendi uyarınca, bu işyeri İş Kanunu'nun kapsamının dışında kalmaktadır. Maddede üç işçi yerine “üç kişi”den söz edilmiştir. Bu ifade, işyerinde bedeni gücünü ortaya koyan meslek ve sanat erbabını da kapsamaktadır. İşinde bedeni gücü ile çalışmakta olan esnaf dahil olmak üzere toplam çalışan sayısının üçü aşması durumunda işyeri 4857 sayılı Kanuna tabi olacaktır.

Somut olayda, davalıya ait 06 J 0588 plakalı dolmuşta yirmidört saat dönüşümlü ve günlük 05.30-21:00-22:00 saatleri arasında davacı dahil iki şoförün çalıştığı, günlük hasılatın 1/5 ini şoförün aldığı, kalan hasılat üzerinden aracın masrafı ve yakıtı karşılandıktan sonra bakiyesinin araç sahibi davalıya verildiği anlaşılmaktadır.

Buna göre taraflar arasındaki ilişkide, ekonomik risk davalı üzerinde olup, davacının davalının talimatı ile hareket ettiği, hukuki ve kişisel bağımlılık bulunduğu sabittir. 1930 doğumlu olan davalının bedeni çalışmasını bulunmadığı dosya içeriğine göre tartışmasız olup esnaf olarak nitelendirilmesi de mümkün değildir. Anılan sebeple İş Kanunu kapsamında kalan davacının istemleri hakkında esasa girilerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile görevsizlik kararı verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.02.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1771, Karar No: 2021/3374, Tarih: 20.05.2021

**14. Hukuk Dairesi         2021/1771 E.  ,  2021/3374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ordu 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 03.02.2020 tarihinde verilen dilekçeyle TMK 725. maddesi gereğince tapu iptali ve tescil (temliken tescil) talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda: davanın reddine dair verilen 14.09.2020 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından talep edilmiştir. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin miktar itibarıyla kesin olduğundan HMK'nın 341/2 ve 352/1. maddeleri gereğince reddine karar verilmiştir. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 02.03.2021 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, TMK 725. maddesi gereğince tapu iptali ve tescil talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiş, davacı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 03.02.2021 tarihinde istinaf başvurusunun miktarı itibariyle kesin olduğundan HMK'nın 341/2 ve 352/1. maddeleri gereğince reddine ilişkin kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz talebi üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 02.03.2021 tarihli ek kararı ile davacı vekilinin 01.03.2021 tarihli temyiz dilekçesinin, HMK'nın 361 ve 362. maddesinin yollaması ile, HMK'nın 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 03.02.2021 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının HMK 341/2 ve 352/1 maddeleri gereğince karar, miktar itibariyle kesin olduğundan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 361 ve 362. maddelerinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davacı vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 02.03.2021 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 20.05.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10288, Karar No: 2015/8284, Tarih: 18.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/10288 E.  ,  2015/8284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

KARAR

1-...Başkanlığı'nın 30.12.2013 tarih 9919 sayılı, Yargıtay 1. Başkanlığı'nın 14.01.2014 gün, 80803665/2013/51/674 sayılı yazıları ile temyiz incelemesi için dosyaların fiziki olarak gönderilmeyeceği, dosyadaki tüm belgelerin yerel mahkemece taranarak sisteme aktarılacağı ve bu şekilde dosyanın elektronik ortamda Yargıtay'a gönderileceği, temyiz incelemesinin de elektronik ortamda yapılması gerektiği bildirilmiştir.

Elektronik ortamda Dairemize gönderilen temyize konu edilen yukarıda esas nosu yazılı dava dosyasının UYAP ortamında yapılan temyiz incelemesinde; bir kısım belgelerin taranmamış olduğu, taranan belgelerin bir kısmının okunaksız olduğu anlaşılmıştır.

Sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılabilmesi dosyada bulunan tüm belgelerin mahkemece UYAP'ta taranması ve okunaklı olarak UYAP ekranına aktarılması suretiyle mümkündür. Temyize konu dosyada bulunan bir kısım evrakın elektronik ortamda bulunmaması, türüne ve dosaya giriş tarihine uygun, okunaklı şekilde taranmaması halinde temyiz incelemesinin yapılması olanaklı değildir.

Mahkemece, dava dosyasının dizi pusulusuna bağlanmış düzenli aslının gönderilmesi;

2-Hükmün 22.10.2014 tarihli duruşmada davalı müflis ....İflas İdaresini temsilen icra müdür yardımcısı Özgür Bayraktar'ın yüzüne karşı tefhim edildiği, gerekçeli kararın iflas idaresine tebliğe çıkarılmadığı anlaşılmıştır.

Adi tasfiyede İİK'nın 226-229. madde hükümleri uyarınca iflas masasını temsil yetkisi iflas idare memurlarına; şayet İİK'nın 218. madde hükmü uyarınca basit tasfiye usulü benimsenmiş ise, bu yetki İflas Müdürlüğüne (Dairesine) aittir.

Mahkemece, ... İflas Müdürlüğü'ne müzekkere yazılarak, ikinci alacaklılar toplantısının yapılıp yapılmadığı, şayet yapılmış ve İİK'nın 223. maddesi uyarınca iflas idare memurları seçilmiş ve adi tasfiyeye geçilmiş ise, iflas idare memurlarının isim ve adresleri ile münferiden ya da müştereken temsile yetkili olup olmadıkları sorularak, gerekçeli kararın, temyiz dilekçesinin ve işbu geri çevirme kararının basit tasfiyeye geçilmiş ise iflas müdürlüğüne, adi tasfiyeye geçilmiş ve şayet oluşmuş ise iflas idaresine tebliğe çıkarılması, basit tasfiye usulünün benimsenmiş olması halinde ilgili iflas müdürlüğüne, adi tasfiyenin benimsenmiş olması halinde ise, iflas idaresini münferiden ya da müştereken temsile yetkili olanlardan Tebligat Kanunu'nun 12. madde hükümleri uyarınca birine bu kararların usule uygun olarak tebliğ edildiğinin tespiti halinde, temyiz süresi işlemeye başlayacağından, temyiz süresinin beklenilmesi; kararı basit tasfiye halinde ilgili İflas Müdürlüğü'nün, adi tasfiye halinde ise iflas idaresini münferiden temsile yetkili olan iflas idare memurlarından birinin ya da diğer olasılıkta hepsinin birlikte kaleme almaları gereken dilekçe ile temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesinin eklenmesi,

3-Şikayet olunan,.... yargılama sırasında kendisini bir vekille temsil ettirdiği, ancak gerekçeli kararın ve şikayetçi vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, vekil varken asıla tebliğ edildiği anlaşıldığından, gerekçeli kararın ve temyiz dilekçesinin, şikayet olunan.... vekiline yöntemince tebliğ edilerek, temyiz ve cevap süresinin beklenmesi,

4-İflas sıra cetveline şikayet süreye tabi olup, bu süre kural olarak sıra cetvelinin İcra ve İflas Kanunu'nun 166. maddesinde gösterilen usulde ilanından itibaren işlemeye başlar. Eğer şikayetçi mezkûr Kanun'un 223. maddesine göre tebliğe elverişli adres gösterir ve gerekli masrafı avans olarak yatırırsa, süre kendisine yapılan tebliğden itibaren hesaplanır.

Bu itibarla sıra cetvelinin hangi tarihte hangi gazetede yayınlandığının tereddüte yer bırakmayacak şekilde açıklıkla belirtilmesi ve şikayetçinin tebliğe elverişli adres bildirip, gerekli avansı yatırıp yatırmadığının net olarak bilinmesi şarttır.

Uyap ortamından yapılan incelemede, dosyada bulunup bulunmadığı anlaşılamadığından;

a-İflasa ilişkin kesinleşme şerhli ve onaylı mahkeme kararı örneği,

b-Şikayete konu sıra cetveli İİK'nın 166. maddesinde belirtilen gazetelerde ilan edilmiş ise ilana ilişkin gazete nüshalarının asılları ya da tarihleri anlaşılacak şekilde çektirilen onaylı fotokopileri,

c-Şikayetçi tarafın kayıt başvurusu sırasında tebliğe elverişli adres gösterip göstermediğine ve masraf avansı (İİK.m.223) verip vermediğine ilişkin bilgiler;

d-Sıra cetveli tebliğ edilmiş ise şikayetçi tarafa tebliğine ilişkin belge,

e-Şikayete konu sıra cetvelinin tasdikli sureti,

İflas Müdürlüğü'nden sorularak, varsa belgelerin temin edilip, alınacak cevabi yazı ile birlikte gönderilmesi,

İçin dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, elektronik ortamda gönderilen dava dosyasının yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2612, Karar No: 2014/3933, Tarih: 02.04.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/2612 E.  ,  2014/3933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2013/361333

Mahkemesi : Silivri 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 13.09.2013

Numarası : 2012/730 - 2013/393

Suç : Hükümlünün kaçması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Silivri Açık Cezaevinde hükümlü olarak bulunan sanığın yapılan ara sayımda bulunmayarak firar ettiğinin 19.10.2012 tarihli tutanakla tespit edildiği, sanığın kaçtıktan bir gün sonra kendiliğinden gelip teslim olduğunu beyan etmesi üzerine mahkemece yapılan araştırma sonucu Zeytinburnu İlçe Emniyet Müdürlüğünün 02.07.2013 tarihli yazısı ile sanık hakkında firar tarihinden önce 17.10.2012 günü kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan işlem yapıldığı ve GBT sorgulamasında Bakırköy Asliye Ceza Mahkemesi ilamat masasından arama kaydının bulunması nedeniyle Metris Kapalı Cezaevine teslim edildiğinin bildirilmesi karşısında, öncelikle sanığın Silivri Açık Cezaevine giriş tarihi tespit edilip, savunmasının doğruluğu kuşkuya yer vermeyecek biçimde araştırılıp saptandıktan sonra sonucuna göre hakkında TCK'nın 293. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 02.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6289, Karar No: 2008/7461, Tarih: 09.06.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/6289 E.  ,  2008/7461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 19.11.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında isim ve baba adı düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14.02.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydında baba adı ve isim düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilerek, taşınmazlarda malik olan ... 'ın alt soyundan mirasçısı olduğu ve bu nedenle davacının ... yönünden istemde bulunamayacağı anlaşılmakla davanın bu istem yönünden reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... ve davacı temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davacının temyiz itirazları ile davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Davanın reddedilen kısmı nedeniyle kendisini vekil ile temsil ettiren davalı idare yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu yönün gözardı edilmesi yanlış ise de; bu husus kararın bozularak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün HUMK.nun 438/VII. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1). bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları ile davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2). bent uyarınca hüküm fıkrasının 12. bendinden sonra gelmek üzere "13-Davalı

vekili yararına takdir olunan 450.00 YTL. maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ... Müdürlüğüne verilmesine" tümcesinin yazılmasına, hükmün DÜZELTİLMİŞ ve DEĞİŞTİRİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, 09.06.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5609, Karar No: 2015/14280, Tarih: 09.11.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/5609 E.  ,  2015/14280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, yem satımı sebebi ile düzenlenen faturaların bedellerinin tahsili amacıyla başlatılan icra takibine, davalıların yetkiye ve borca itirazlarının haksız ve kötü niyetli olduğunu ileri sürerek, davalıların itirazının iptaline, takibin devamına ve %20 icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini, talep ve dava etmiştir.

Davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporuna göre davacının 85.905,00 TL alacaklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile itirazın iptaline, takibin devamına, icra inkar tazminatının ise reddine karar vermiş, hüküm davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Davacı, davalılara satışını yaptığını ileri sürdüğü yem bedellerinin tahsili için icra takibi başlatmıştır.İcra dosyasına borçlular adına sunulan 07.11.2012 tarihli itirazın iptaline ilişkin davada, icra dosyasına sunulan itiraz dilekçesinde davalı ... adına imza bulunmadığı anlaşılmaktadır.

İtirazın iptali davasında geçerli icra takibi ve süresinde usulüne uygun yapılmış bir itiraz bulunması dava şartı olup, mahkemece, davalı Kooperatif adına yapılmış geçerli bir itiraz bulunup, bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Ayrıca Türk Borçlar Kanunu'nun 209.ve devamı maddelerinde düzenlenen taşınır satış sözleşmesinde davacı malın teslimini yazılı belge ile kanıtlamak zorundadır.Davacının, davalı imzalarını taşıyan teslim belgesi var ise bunların istenip teslimi kanıtlaması halinde davanın kabulüne, aksi taktirde reddine karar verilmesi gerekirken bu yönde bir değerlendirme yapılmadan karar verilmesi doğru olmamış, bu nedenle mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalılar lehine BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 09.11.2015 günü oy birliği ile karar verildi.