muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/24342, Karar No: 2017/7666, Tarih: 03.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/24342 E.  ,  2017/7666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 333/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 03.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10657, Karar No: 2024/1689, Tarih: 06.02.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/10657 E.  ,  2024/1689 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/841 E., 2020/1142 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Düzce 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.02.2018 tarihli ve 2017/149 Esas, 2018/96 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 28.02.2019 tarihli ve 2018/2688 Esas, 2019/377 Karar sayılı kararı ile '' TCK'nın 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun öngördüğü cezanın alt sınırı 5 yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlardan olduğu gözetilmeden, çıkartılan yakalama emri üzerine sanığın 22.05.2017 tarihinde Sakarya 1. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından yapılan ve hükümsüz sayılması gereken sorgusu ile yetinilerek, duruşmada hazır bulundurulması ve sorgusunun yapılması zorunluluğuna aykırı olarak yapılan duruşmaların sonunda hükümlülüğe karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 193/1 ve 196/2. maddelerine aykırı davranılması ve sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 143. maddesinin uygulanmaması'' nedenleriyle bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararının 5271 sayılı Kanunu’nun 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı, ayrıca Bölge Adliye Mahkemesince karar verilmesi halinde hükmün temyizinin mümkün olacağı ve bu şekilde tarafların kanun yoluna başvurma hakkının kısıtlanmayacağı gözetilerek; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 28.02.2019 tarihli ve 2018/2688 Esas, 2019/377 Karar sayılı kararı, bozma üzerine Düzce 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.01.2020 tarihli ve 2019/99 Esas, 2020/17 Karar sayılı kararının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu belirlenerek buna göre yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/30701, Karar No: 2021/1746, Tarih: 09.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/30701 E.  ,  2021/1746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahhkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yedieminlik kurumunun, yediemine yalnızca kendisine teslim edilen hacizli malı saklama ve istendiğinde iade etme yükümlülüğü yüklediği, yedieminin malları satış yerine götürme yükümlülüğünün bulunmadığı, salt hacizli malların satış yerine götürülmemesinin suçun maddi öğesini oluşturmaması karşısında, mahcuzları satış mahalline götürme yükümlülüğü bulunmayan sanığın mahcuzlar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranması nedeniyle kaybolmalarına veya bozulmalarına neden olup olmadığı belirlendikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturmayla mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

24/10/2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile düzenlenen 5271 sayılı CMK’nin 251/1. maddesindeki “Basit Yargılama Usulü”nün uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesiyle 5271 sayılı CMK’na eklenen geçici 5/1-d maddesi ile “01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz” şeklinde sınırlama getirilmiş ise de;

Hükümden sonra, 19/08/2020 tarihli ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile yukarıda anılan geçici madde 5/1-d’de yer alan “kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin aynı bentte yer alan, “basit yargılama usulü” yönünden Anayasa’nın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş olsa da, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi, ayrıca iptal kararının, CMK’nın 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olması nedeniyle, temyize konu ve CMK’nın 251/1. maddesi kapsamına giren, TCK’nın 289. maddesinde düzenlenen "muhafaza görevini kötüye kullanma" suçu yönünden, aynı Kanun’un 7. ve CMK’nın 251. maddeleri uyarınca yeniden değerlendirilme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 09/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5853, Karar No: 2019/12066, Tarih: 04.11.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/5853 E.  ,  2019/12066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuğun hükümlerden sonra 17.05.2019 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen ... müdafisi ile katılan mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3637, Karar No: 2022/384, Tarih: 19.01.2022

TEMYİZ

1. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde, dosyada toplanan delilerden davayı ispat etmiş olmalarına rağmen mahkemenin hukuka ve yerleşik Yargıtay teamüllerine aykırı şekilde davanın reddine karar verildiğini, dayanak tapu kaydı kadastro sırasında sahibi ve yeri bilinemediğinden tapulama dışı bırakıldığını, taşınmazın mera kaydının bulunmadığını, 1955 tarihli hava fotoğrafının incelenmesinde dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde çay ve yolun mevcut olduğunun belirtildiğini, keşifte dinlenen tanıkların, Ankaralı ... ...’i tanımamakla birlikte büyüklerinden dava konusu taşınmazın sahiplerinin Terkanlılar olduğunu duyduklarını, tescil harici bırakılan taşınmazın batısında bulunan 679 parsel sayılı taşınmaza uygulanan teşrini evvel 1288 tarih 187 sıra numaralı tapu kaydının taraflarının; sığır yulağı ve yol ve şafak ve sığır yulağı malikleri 1/3 paylı şekilde Ankaralı ..., ... ve ... adına kayıtlı olduğu, dolayısıyla müvekkillerinin murisi ... ... dava konusu taşınmazın bulunduğu mevkide başkaca taşınmazlar edindiğini, konumu itibariyle bu tapu kaydı ile dayanak tapu kaydının içeriğinin örtüştüğünü, güçlü delil olduğunu, dava konusu taşınmazı gösterir kroki incelendiğinde taşınmazın bulunduğu Akkaya mevkisinde yalnızca bir adet çay bulunduğu, sınırları çay ve yol olan 40 dönüm miktarlı tescil harici bırakılmış başkaca arazi bulunmamasına rağmen hem mahkemece hem de istinaf incelemesi sırasında her yerde rastlanabilecek olan çay ve yol sınırlarının dava konusu taşınmazı gösterdiğinin tek başına kabul edilemeyeceğinin belirtilmesinin usul ve esasa aykırı olduğunu belirterek, bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılarak kararın hükmen bozulmasını talep etmiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tescil harici bırakılan yerin tapu kaydına dayalı olarak tescili istemine ilişkindir.

1953 yılında yapılan tesis kadastrosu sırasında dava konusu Ankara İli, Gölbaşı İlçesi, Bursal (Yaylabağ) Mahallesi çalışma alanında bulunan taşınmaz yamaç ve taşlık vasfıyla tescil harici bırakılmıştır.

Davacıların dayanağı olan T.Evvel 1288 tarihli 186 sıra nolu tapu kaydı, sahibi ve yerinin bilinememesi nedeniyle kadastro sırasında revizyon görmediği anlaşılmıştır.

3.2. Değerlendirme

Dava, tescil harici bırakılan yerin tapu kaydına dayalı olarak tescili istemine ilişkindir.

1953 yılında yapılan tesis kadastrosu sırasında dava konusu Ankara İli, Gölbaşı İlçesi, Bursal (Yaylabağ) Mahallesi çalışma alanında bulunan taşınmaz yamaç ve taşlık vasfıyla tescil harici bırakılmıştır.

Davacıların dayanağı olan T.Evvel 1288 tarihli 186 sıra nolu tapu kaydı, sahibi ve yerinin bilinememesi nedeniyle kadastro sırasında revizyon görmediği anlaşılmıştır.

3.2. Değerlendirme

Dosya kapsamından, dava konusu taşınmazın doğusunda tescil harici alan, batısında 679 parsel, güneyinde 346 parsel, kuzeyinde 1360 parsel bulunduğu, 679 parsele, 1288 tarih, 187 nolu tapu kaydının uygulandığı, komşularının taşlık, hali arazi, kuru dere ve yol olarak belirtildiği, 679 parsele uygulanan dayanak tapu kaydında taraflarının sığır yulağı ve yol ve şafak ve sığır yolağı şeklinde belirtildiği, 1/3'er hisselerle mirasçıları tespit edilemeyen ölü ...: Ankara ..., ölü ...: Ankara ... ve ölü ...: Ankara ... isimli kişiler adına tespit edildiği, 679 nolu parsel ile dava konusu taşınmazın zeminde bir bütün olduğu, dava konusu parselin güneyinde bulunan 346 parsel sayılı taşınmazın mera olarak sınırlandırıldığı, dava konusu taşınmazın kuzeyinde bulunan 1360 parselin Gölbaşı Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/170 Esas, 2006/618 Karar sayılı kararıyla hükmen Hazine adına tescil edildiği, dava konusu taşınmazın sınırlarının değişebilir ve genişletilmeye müsait olduğu, kadim sınırlarının bulunmadığı, 1955 tarihli hava fotoğrafında taşınmaz üzerinde herhangi bir tasarruf yapılmadığı, dava konusu edilen yerin toplam alanının 44.468,00 metre kare olduğu anlaşılmaktadır.

SONUÇ

Davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde belirtilen kroki, Baysal Mahallesinin tamamına ait olmayan sadece dava konusu edilen yer ile çevresini gösteren bir kroki olduğu, bu krokide de 679 parsel sayılı taşınmazın batı hududu kuru dere olarak gösterildiğinden, başka çay olmadığı iddiasının doğru olmadığı, yine temyiz dilekçisinde 679 parsele uygulanan tapu kaydı ile dayanak tapu kaydının konum itibarı ile örtüştüğü güçlü delili olduğu iddia edilmiş ise de komşu bitişik taşınmaza uygulanan 187 nolu tapunun mevkisi “köy önü” olarak belirtilmesine rağmen, davacıların dayanak tapu kaydının mevkisi "Akkaya" olarak belirtildiğinden bu iki tapunun aynı mevkide olmadıkları sonucu çıkmaktadır.
Yargıtay — Esas No: 2014/2035, Karar No: 2014/7219, Tarih: 14.04.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/2035 E.  ,  2014/7219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın gemi satışına ilişkin olup, 6102 sayılı TTK'nun Deniz Ticaretine ilişkin 5. kitabındaki hükümlerin uygulamasının gerekmesine göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 11. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7662, Karar No: 2014/14720, Tarih: 10.07.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/7662 E.  ,  2014/14720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılanın konutunun eklentisi sayılan, apartman boşluğundaki asansöre girerek atılı suçu işleyen sanıklar hakkında, zamanaşımı içerisinde konut dokunulmazlığını bozma eylemi ile ilgili yerinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 10.07.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2039, Karar No: 2008/4865, Tarih: 27.10.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/2039 E.  ,  2008/4865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı tazminat davasının reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından duruşma istekli olarak temyiz edilmiş ise de; davada reddedilen miktar karar tarihi itibariyle duruşma sınırının altında kaldığından duruşma isteğinin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı tarafa zorunlu mali mesuliyet sigortası ile sigortalı olan araçla kaza yapan davacıların desteği ve araç sürücüsünün öldüğünü açıklayıp, fazlaya dair haklarını saklı tutarak 6.000,00 YTL destekten yoksun kalma tazminatının temerrüt tarihi olan 9.7.2007 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... şirketi vekili, zamanaşımı süresinin dolduğunu, davacıların desteği olan sürücünün kusurlu olması nedeni ile davacıların tazminat talep edemeyeceklerini, davacıların zararlarını karşı araç sigortasından tahsil ettiklerini savunarak davanın reddini istemiştir.

../...

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; trafik kazasında ölen davacıların murisi ve aynı zamanda da araç işleteni ve sürücüsü olan ... kazanın oluşumunda kusurlu olduğundan davacıların destekten yoksun kalma tazminatı talep edemeyeceği gerekçesi ile davacıların davasının reddine karar verilmiş, hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Destek zararı ölenin mirasçılarının (yakınlarının) zarara neden olanlardan (veya sorumlulardan) talep ettikleri bir tazminattır. İşletenin (sürücünün) yakınlarının uğradıkları destek zararının trafik sigortacısının sorumluluğu kapsamı dışında kaldığı konusunda açık bir yasal düzenleme bulunmamaktadır. Ancak; dikkat edilmesi gereken bir hususta işletenin (sürücünün) kendi kusurundan yararlanmaması ilkesidir.

Somut olayda ... Sigorta A.Ş ye zorunlu sigortalı araç davacıların kazada ölen murisleri ... tarafından kullanılan araçtır. ...‘ün kazada %75 kusurlu olduğu belirlenmiştir. Davacılar Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesinde kazaya karışan diğer aracın Zorunlu mali mesuliyet sigortacısı ... Sigorta AŞ ye karşı dava açmışlar, açtıkları davada ... sigorta AŞ sigortalı araç sürücüsünün kusuru oranında sorumlu kabul edilmiş,ve tazminata hükmedilmiştir. Görülen bu davada ise ... sigorta AŞ ye sigortalı araç sürücüsünün kusuru yönünden tazminat istenmektedir. Ancak yukarıda açıklandığı gibi araç sürücüsü davacıların davalı ... AŞ den isteyebilecekleri tazminat kalmamıştır.

SONUÇ: Toplanan delillere, delillerin takdirinde isabetsizlik bulunmamasına ve yukarıda açıklanan nedenlere göre davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 14.00.YTL peşin harcın onama harcına mahsubuna 27.10.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9153, Karar No: 2019/3215, Tarih: 18.03.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/9153 E.  ,  2019/3215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tefecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suçtan zarar gören ...'ın faiz karşılığı parayı hakkında soruşturma aşamasında KYOK verilen ...'dan aldığını belirtmesi karşısında, kazanç karşılığı ödünç para verilmesiyle tamamlanan tefecilik suçunda TCK'nın 39. maddesindeki açık düzenleme uyarınca suçun kanuni tanımında yer alan fiili gerçekleştirmeyen, ancak suç işlemeye teşvik eden veya suç işleme kararını kuvvetlendiren ya da fiilin işlenmesinden sonra yardımda bulunacağını vaat eden, suçun nasıl işleneceği hususunda yol gösteren veyahut fiilin işlenmesinde kullanılan araçları sağlayan, suçun işlenmesinden önce veyahut da işlenmesi sırasında yardımda bulunarak icrasını kolaylaştıran kimselerin "suça yardım eden" olarak sorumlu tutulabilecekleri ve bu itibarla suçun tamamlanmasından sonra alacağın tahsili amacıyla hareket eden sanığın eyleminin suça iştirak niteliğinde olmadığı gözetilerek beraatine karar verilmesi yerine yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hakkında mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/06/2007 tarihli ve 2007/10-108 Esas, 2007/152 Karar sayılı ilamında belirtildiği gibi, yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7924, Karar No: 2015/19904, Tarih: 10.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/7924 E.  ,  2015/19904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle 449.400,12 TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi ve davalı vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 10/11/2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı vekili Avukat ... ile karşı taraf vekili... ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü, ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava 24.09.2010 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu yardıma muhtaç %100 oranındaki sürekli iş göremezlik nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece maddi ve manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulüne karar verilmiş ve bu karar davacı ve davalı taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiştir.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir. Diğer yandan, sigortalıya bağlanacak gelir ve hükmedilecek tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte kazanma güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa’nın 19. maddesidir. Anılan maddeye göre iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve