muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/10079, Karar No: 2009/13179, Tarih: 14.09.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/10079 E.  ,  2009/13179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacılar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) ... Köyü 141 ada 1 ve 140 ada 1 numaralı parsellerin tutanak örnekleriyle tapu kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğünden,

2) ... Köyü 141 ada 1 nolu parselin Güneybatısında bulunan XXXII poligon numaralı 2/B madde alanının arazi kadastrosu sırasında ne gibi işleme tabi tutulduğu tespit tutanağı düzenlenip düzenlenmediği ya da ada parsel numarası verilerek 3402 Sayılı Yasanın 22/son maddesi gereğince tapu siciline aktarılıp aktarılmadığı Kadastro Müdürlüğünden sorularak alınacak cevabi yazının,

bu dosya arasına konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 14/09/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/811, Karar No: 2014/1075, Tarih: 04.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/811 E.  ,  2014/1075 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/308474

Cinsel taciz suçundan sanık Y.. Y..'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Adana 4. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 08.04.2010 gün ve 2009/1673 Esas, 2010/420 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneğine göre sanığın hükümden sonra 23.03.2012 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, bu hususun mahallinde araştırılıp kesin olarak belirlenmesinden sonra 5237 sayılı TCK.nın 64 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1070, Karar No: 2012/867, Tarih: 09.02.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/1070 E.  ,  2012/867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, borçlunun istihkaklarının dağıtımı için düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan davalının, borçlu şirket yetkilisinin akrabası olduğunu, aynı işyerinde çalıştığını ve alacağın muvazaalı biçimde oluşturulduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dış....’in müvekkilinin annesi Jale Kanberoğlu’ya iki adet konut satmayı vaat ettiğini ve bu konuda .... Noterliği’nde taahhütname verdiğini, adı geçenin, borcunu ifa etmemesi üzerine, takip konusu bononun düzenlendiğini ve Jale’nin işlerini, üniversite mezunu oğlu davalının takip ettiğini ve alacağın gerçek olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davalı ile ... arasındaki yakın akrabalık ilişkisi gözönüne alındığında; ... 1. İcra Müdürlüğünün 2009/6441 sayılı takip dayanağı ve dava dışı ... Yapı Denetim Ltd Şti ile ...tarafından keşideci sıfatıyla imzalanıp davalıya verilen 10.09.2008 tanzim, 03.06.2009 vade tarihli, 95.000,- TL tutarlı bononun gerçek bir borcu içermediği, tamamen dava dışı ... ve ... Yapı Denetim Ltd Şti.'nin üçüncü kişilerdeki alacaklarının borçlularına ödenmesini engellemeye yönelik muvazaalı bir işlem olduğu, sunulan 1988 tarihli taahhütnamede davalının isminin bulunmadığı, ilgili belediye nezdinde tahakkuk etmiş alacağın...'e değil ... Yapı Denetim Ltd Şti'ne ait olması nedeniyle davanın kabulüne, ... 1.İcra Müdürlüğünün 2009/6441 sayılı dosyasında düzenlenen haciz listesinin ikinci sırasında yer alan davacının 82.833,81 TL alacağının, yargılama giderleri ile birlikte, aynı sıra cetvelinin birinci sırasında yer alan davalı-alacaklı ...'na ayrılan 98.649,04 TL paydan ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 09.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/990, Karar No: 2014/4380, Tarih: 02.04.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/990 E.  ,  2014/4380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bucak 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/10/2013

NUMARASI : 2012/139-2013/505

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.06.2012 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 22.10.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, TMK'nın 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazlardan geçit hakkı kurulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı A.. Z.. temyiz etmiştir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

TMK'nın 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü

komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Somut olayda; davalı adına kayıtlı aleyhine geçit hakkı kurulması istenilen..parsel sayılı taşınmaz, tapuda "tarla" vasfıyla Hazine adına özel mülk olarak kayıtlıdır. Kamu hizmetine tahsis edilmemiş taşınmazlar aleyhine geçit tesisi talep edilebileceğinden, mahkemece, fen bilirkişi krokisinde 59 parsel sayılı taşınmazın "A" harfi ile gösterilen 84,97 m2 kesiminden genel yola ulaşacak şekilde geçit kurulması gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı A.. Z..'nun temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 02.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13984, Karar No: 2014/2375, Tarih: 23.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/13984 E.  ,  2014/2375 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2011/386454

MAHKEMESİ : İstanbul 5. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2011

NUMARASI : 2010/114 (E) ve 2011/666 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Anayasanın 40/2, 5271 sayılı CMK'nin 34/2, 232/6. maddeleri açık hükmü karşısında, kararda kanun yoluna başvurma şekli ve merciin gösterilmemiş olması, anılan Kanunun 40. maddesi gereğince eski hale getirme nedeni sayılacağından sanık savunmanının temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Yaşı küçük sanığa 5271 sayılı CMK'nin 150/2. maddesi uyarınca görevlendirilen müdafiinin ilk iki duruşmada hazır bulunduktan sonra, karardan bir önceki duruşma ile kararın verildiği 28.6.2011 tarihli oturumda 5271 sayılı CMK'nin 151/1. maddesi açık hükmü gereğince başka bir müdafi görevlendirilmeden duruşmaya devamla hüküm tesis edilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321 maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2272, Karar No: 2012/1138, Tarih: 27.02.2012

**15. Hukuk Dairesi         2011/2272 E.  ,  2012/1138 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 06.09.2006 tarihli içme suyu, dere ıslahı ve yağmur şebekesinin yapımına ilişkin sözleşmeden kaynaklanmıştır. Davada, sözleşmenin haksız feshi nedeniyle hakedişlerden kesilen imalât bedeli ve hakedişlerin geç ödenmesinden kaynaklanan zararın tahsiline karar verilmesi istenmiş, davalı fesihte haklı olduklarını, hakedişlerin davacı alacaklılarına ödendiğini, ara hakedişlerinden yapılan %3 oranındaki kesintinin ise, kesin hesabın yapılmasına göre elde tutulduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Hükme dayanak alınan bilirkişiler kurulu raporlarında, davacının ara hakedişlerden %3 oranında yapılan teminat kesintisinden dolayı 160.000,00 TL alacak iddiasının, kesin hesap ve kesin kabulden sonra varsa kalanının iade edileceği görüşüne yer verilmiştir. Taraflar arasındaki sözleşmenin 28.08.2007 tarih ve 254 sayılı karar ile feshedildiğinin davalı tarafından 31.08.2007 tarihinde davacıya bildirilmesi üzerine eldeki bu dava açılmıştır. O halde mahkemece bilirkişilerden ek rapor alınarak kesin hesabın çıkartılması ve sonucuna göre hükme varılması gerekirken yeniden uyuşmazlıklara neden olacak şekilde ortada bırakılması usul ve yasaya aykırı olmuş, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 27.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/40188, Karar No: 2023/504, Tarih: 15.02.2023

**3. Ceza Dairesi         2022/40188 E.  ,  2023/504 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.12.2019 tarihli ve 2018/317 Esas, 2019/535 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan,5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin,06.10.2021 tarihli ve 2020/61 Esas ve 2021/1493 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik, sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 21.11.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet Savcısının temyiz istemi;

Sanık ...' ın oluşturulması, dahil olunması, kullanılması ve teknik özellikleri itibariyle, münhasıran FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarınca kullanılan, kriptolu iletişim ağı ByLock'u adına kayıtlı 0506 (...) (..) 51 numaralı hat ve ... IMEI numaralı cihaz üzerinden kullandığının tespit edildiği, tanık F.U. 'ın ifadesinde, sanık ...'ın cemaat evinde kaldığını beyan ederek sanığı teşhis ettiğinin tespit edildiği,sanığın tespit edilen eyleminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturması nedeniyle atılı suçtan cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, ilk derece mahkemesi tarafından atılı suçtan beraatine karar verilmesi ve bu karara karşı Kastamonu Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanık aleyhine gidilen istinaf talebinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi tarafından esastan reddine karar verilmesi kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında terör örgütüne üye olma suçunu işlediği iddiasıyla TCK'nın 314/2 nci maddesi ve sair sevk maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında,

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında terör örgütüne üye olma suçunu işlediği iddiasıyla TCK'nın 314/2 nci maddesi ve sair sevk maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında,

Her ne kadar sanık hakkında ByLock kullanıcısı olduğuna ilişkin tespit yapılmış ise de, dosya kapsamında sanığın ByLock kullanıcısı olduğunu gösterir delillerin ilk tespit raporu ve CGNAT kayıtları olduğu, ByLock tespiti ve CGNAT kayıtlarının kişinin ByLock kullanıcısı olduğu noktasında kuvvetli emare niteliğinde olduğu, ancak bu hususun kişinin ByLock kullanıcısı olduğunu ispat açısından tek başına yeterli olmadığı, kişinin ByLock kullanıcısı olduğunun başka delillerle veya User ID ve içerik kayıtları ile kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya konulmasının gerektiği, nitekim Yargıtay 16. Ceza Dairesinin 29.04.2019 tarihli 2019/98 Esas-2019/3057 sayılı kararında da bu hususun belirtildiği, somut olayda ise sanık hakkında ByLock kullanıcısı olduğuna ilişkin tespit yapıldığı, ancak içerik ve User ID numarasının tespit edilememesi dikkate alındığında sanığın ByLock kullanıcısı olduğu hususunun başka delillerle ispatının gerektiği, sanığın talimat döneminde hesap hareketinin bulunmamasının ByLock kullanıcısı olduğunu ispatlayamayacağı, keza sanığın örgüte ait dershaneye gitmesi ile örgüte ait gazeteye abone olmasının da münhasıran bu hususu ispata elverişli olmadığı, anılan Yargıtay kararında da bu hususun vurgulandığı, dolayısıyla sanığın ByLock kullanıcısı olduğu konusunda şüphe oluştuğu, bu halde sanığın üzerine atılı silahlı terör örgütüne üye olma suçunu işlediğinin her türlü kuşkudan uzak, somut ve mutlak delille sübuta ermediği anlaşıldığından, sanık hakkında üzerine atılı suçtan CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı kararında ByLock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bu suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle; örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının, her türlü şüpheden uzak, kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde, kişinin örgütle bağlantısını gösteren delil olduğunun kabul edildiği dikkate alınarak, somut dosyada sanığın ByLock kullanıcısı olup olmadığının atılı suçun sübutu açısından belirleyici nitelikte olması karşısında; sanığın ByLock kullanıcısı olduğunu bildiren ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme tutanağının temininden sonra değerlendirilme yapılması,

2.Maddi gerçeğin şüpheye yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılması açısından, UYAP’ta oluşturulan örgütlü suçlar bilgi bankasında sanık hakkında herhangi bir beyan yahut bilgi olup olmadığı araştırılıp bulunması halinde temin edilmesi, temyiz aşamasında geldiği anlaşılan sanık ile irtibatı tesbit edilen B.A.'nın soruşturma dosyasının getirtilerek tanık sıfatıyla dinlenmesi ve sanık hakkında bir beyanda bulunup bulunmadığının araştırılması ile sanık ile yüzleştirme yapılması, teşhis ve ifade tutanaklarının CMK’nın 217 inci maddesi uyarınca duruşmada okunup tartışılması , sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 06.10.2021 tarihli ve 2020/61 Esas, 2021/1493 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8746, Karar No: 2011/42797, Tarih: 27.12.2011

**2. Ceza Dairesi         2010/8746 E.  ,  2011/42797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yüzüne karşı verilen hükmü süre tutum dilekçesi ile temyiz eden katılan vekiline gerekçeli kararın tebliğ edildiğine dair belgeye dosya içerisinde rastlanmadığından, tebliğ edilmiş ise tebligat evrakının gönderilmesi, tebliğ edilmemiş ise eksikliğin giderilerek yasal süre içerisinde sunması halinde temyiz dilekçesinin de eklenerek incelenerek üzere dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 27/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30102, Karar No: 2014/16200, Tarih: 02.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/30102 E.  ,  2014/16200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın 15.01.2009 tarihli sorguda beyan ettiği en son adresine tebligat yapıldığına dair dosyada belgeye rastlanılmadığından, tebligat yapılmış ise belgesinin, yapılmamış olması halinde ise usulüne uygun tebligat yapılması ve buna dair belgeler ile verilmesi halinde temyiz dilekçelerinin eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3369, Karar No: 2023/3347, Tarih: 17.10.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/3369 E.  ,  2023/3347 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/258 E., 2023/436 K.

DAVA TARİHİ : 22.05.2017

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı AS İnşaat ve UBA İnşaat harcı yatırmadığı için istinaf başvurusu hakkında karar verilmesine yer olmadığı, davalı Pekintaş vekilinin ise istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Pekintaş vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 21.02.2023 tarihli ve 2022/1759 Esas, 2023/670 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına İlk Derece Mahkemesince direnilmesi üzerine karar davalı Pekintaş Yapı San. Ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

21.02.2023 tarihli ve 2022/1759 Esas, 2023/670 Karar sayılı bozma kararındaki, temel hukuk kurallarının en önemlilerinden bir tanesi alacak haklarının nisbiliği ilkesidir. Alacak hakkı ancak hukuki ilişkinin tarafları arasında ileri sürülebilir. Kural olarak borç ilişkisinin dışında bir başka gerçek ya da tüzel kişiye karşı borç ilişkisinden doğan alacak hakkı ileri sürülemez. Ticaret şirketlerinde ise sınırlı sorumluluk ilkesi ayrı ve bağımsız malvarlığı oluşumunu yaratmaktadır. Tüzel kişi ile ortakları arasında malvarlığı ile sorumluluk ayrılmaktadır. Ticaret şirketlerinde sınırlı sorumluluk ya da ayrı malvarlığı ilkesinin alacaklıların menfaatlerine zarar verecek şekilde kötüye kullanılması durumunda alacaklıların hak ve menfaatlerini korumak için Kıta Avrupası ve Anglo-Sakson hukuk sistemlerinde “Tüzel Kişilik Perdesinin Kaldırılması Teorisi” geliştirilmiş ve tüzel kişiliğin arkasına sığınarak durumu kötüye kullanan ortakları sorumlu tutma imkanı getirilmiştir. Teorinin amacı, hakkaniyet gerektirdiği zaman tüzel kişilik perdesinin arkasına sığınılmasının önlenmesidir. Teorinin uygulanmasının yasal dayanağı olarak dürüstlük kuralı ve hakkın kötüye kullanılması yasağını düzenleyen MK’nın 2. maddesi kabul edilmektedir.

Tüzel kişiliğin varlığı asıl olup borcun yükümlüsü olan bir tüzel kişilik bulunmakta iken şirketin ortaklarına ya da başka bir şirkete karşı bu borçtan dolayı yönelinemeyecektir. Ancak tüzel kişiliğin kötüye kullanıldığı bazı istisnai hallerde tüzel kişilik perdesi aralanmak suretiyle gerçek ya da tüzel kişi ortakların sorumluluğu cihetine gidilebilecektir.