muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5840, Karar No: 2016/4462, Tarih: 01.03.2016

B) Davalılar Cevabının özeti:

Davalı Sendika vekili; Bakanlık tarafından yapılan yetki tespitinde herhangi bir hatanın söz konusu olmadığını, 6356 Sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi gereğince ...’nca söz konusu işyerinin dokuma, hazır giyim ve deri-iş kolunda yer aldığı ve müvekkili Sendika'nın işyerinde TİS yapacak çoğunluğu bulunduğunun tespit edildiğini, davacının sözünü ettiği 18. İş Mahkemesi'nin 2014/648 esas sayılı davasından feragat edildiğini ve davacının derdestlik itirazının yerinde olmadığını bu nedenlerle davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı Bakanlık vekili; 6356 SY'nin 42. maddesi uyarınca yapılan yetki tespit başvurularının Bakanlık'a gönderilen sendika üyelik ve üyelikten çekilme bildirimleri ile işverenler tarafında SGK’ya yapılan işyeri ve işçi bildirimlerinin birlikte değerlendirilmesiyle sonuçlandırıldığını, davalı Sendika'nın yetki tespit başvurusu üzerine söz konusu işyerinde 24.04.2015 başvuru tarihi itibariyle 190 işçinin çalıştığı, 99 işçinin ...'na üye olduğunun tespit edildiğini, buna ilişkin 08.05.2015 tarihli-9289 sayılı yetki tespit yazısının taraflara tebliğ edildiğini, sonraki işçi ve üye sayısında meydana gelen değişikliklerin Sendika'nın yetkisini etkilemediğini, 6356 SY'nin 5. maddesi gereği Bakanlık'a işkolu tespiti konusunda başvuru yapılması halinde, işyerinin girdiği işkoluna ilişkin tespit yapılarak RG'de yayınlandığını ve bu tespite karşı ilgililerin kararın yayımından itibaren 15 gün içinde dava açabileceğini, 6356 SY'nin 5. maddesi gereği iş kolu tespit süreci işletilmediği sürece işyerinin girdiği iş kolunun SGK kodlarına göre belirlenmesi gerektiğini, iş kolu tespitinde davacı Şirket tarafından herhangi bir başvuru yapılmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, başvuru tarihi itibariyle dava konusu işyerinde çalışan sayısının 189, sendikalı işçi sayısının 100 olup, dolayısıyla davalı Sendikanın yetkili sendika konumunda olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

6356 sayılı Yasanın 41. Maddesi ile aynı Yasanın geçici 6. Maddesi hükümleri ve özellikle dosya kapsamında yer alan İstanbul 18.İş Mahkemesinin 2014/648 E. sayılı dava dosyasındaki davalı ...’nın 24.11.2014 tarihli yazısındaki saptamaları göz önüne alınarak, davalı Sendikanın yetki için gerekli işkolu barajını geçip geçmediğinin araştırılıp değerlendirilmeden sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2656, Karar No: 2020/13262, Tarih: 23.09.2020

**7. Ceza Dairesi         2020/2656 E.  ,  2020/13262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Müşteki Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin kamu davasına katılmasına karar verilmesi de hükmü temyize yetki vermeyeceğinden, Gümrük İdaresi vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Katılan Tarım ve Orman Bakanlığı vekilinin temyizine göre yapılan incelemede ise;

Zamanaşımını en son kesen işlem olan sanığın savunmasının alındığı 28.07.2011 tarihi itibarıyla, hüküm tarihinde, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e, TCK 67/2-a maddelerine göre öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin tamamlanmış bulunduğu gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan Tarım ve Orman Bakanlığı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğu ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak anılan sanık hakkında açılan kamu davasının 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, suça konu sigaraların 5607 sayılı Yasanın 13/1.maddesi delaletiyle TCK'nun 54/4. maddesi gereği MÜSADERESİNE, suçta kullanılan 21 AS 214 plakalı nakil aracının trafik sicili üzerindeki şerh kaldırılmak suretiyle sahibine İADESİNE, 23.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9803, Karar No: 2022/8959, Tarih: 06.12.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/9803 E.  ,  2022/8959 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Hatay 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.03.2018 tarih ve 2017/618 -2018/230 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53/1-2-3, 58/9-6, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyetine yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyizin sebebine göre dosya incelendi gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dairemizin 19.09.2017 tarih ve 2017/1798 esas 2017/5219 sayılı kararında da belirtildiği üzere; sanığın ByLock kullanıcısı olduğuna dair delilin, suçun sübutu açısından belirleyici olması karşısında, örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının her türlü şüpheden uzak, kesin kanaata ulaştıracak teknik verilerle tespit edilmesi halinde sanığın örgütle bağlantısını gösteren bir delil olarak kabul edilmesi mümkündür.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarih, 2017/16-956 esas ve 2017/970 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen, dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.02.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 sayılı kararında; "ByLock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bir suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının her türlü şüpheden uzak kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde kişinin örgütle bağlantısını gösteren delil olacağının kabul edildiği gözetilmekle,

ByLock kullanıcısı olduğunu kabul etmeyen sanığın, ByLock uygulamasını kullandığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde teknik verilerle tespiti halinde, ByLock kullanıcısı olduğuna dair delilin atılı suçun vasfının tayini açısından belirleyici nitelikte olması karşısında, ilgili birimlerden ayrıntılı ByLock tespit ve değerlendirme raporu getirtilip değerlendirildikten ve tespit edilmesi halinde dahil olduğu ID’nin kişi listesinde ekli şahısların araştırılması, varsa ceza soruşturması ya da dava dosyalarının celp edilerek incelenmesi, gerekirse şahısların duruşmada tanık olarak dinlenilmeleri sağlanarak CMK’nın 217. maddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine diyeceklerinin sorulması gerektiği gözetilmeden gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, bu sebeplerden dolayı hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Hatay 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2620, Karar No: 2020/5706, Tarih: 07.12.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/2620 E.  ,  2020/5706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 25.01.2016 tarih ve 2015/476- 2016/30 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, temlik eden Yapı ve Kredi Bankası A.Ş tarafından kredi kartı borcu nedeniyle takip başlatıldığını, icra dosyasının takipsizlik nedeniyle işlemden kaldırıldığını, daha sonra takibin yenilendiğini ve 2015/6666 esasına kaydedildiğini, davalıya ödeme emrinin tebliğ edildiğini, davalı borçlunun takibe itiraz ettiğini belirterek itirazın iptali ile %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, dava konusu alacağın zamanaşımına uğradığını, bankanın ilk icra takip dosyası olan 2005/8100 esas sayılı dosyasının işlemden kaldırıldığını, bu işlemin kaldırma ve yenilenmesine kadar zamanaşımı süresinin geçtiğini, alacağın dosyanın yenilenmesi ile devamının mümkün olmayacağını, esasa ilişkin olarak da temlik eden bankaya borcunu ödediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, alacaklı Yapı ve Kredi Bankası A.Ş tarafından borçlu ... hakkında 01.09.2005 tarihinde 3.719,38 TL asıl alacak için takip başlatıldığı, borçluya ödeme emri tebliğ edilmeden dosyanın işlemden kaldırıldığı, takip konusu borcun davacı Güven Varlık Yönetimi A.Ş.'ye devrinden sonra takibin 22.06.2015 tarihinde yenilendiği, ödeme emrinin 29.06.2015 tarihinde ilk kez borçluya tebliğ edilmesi üzerine yasal süresi içersinde davalı borçlunun itirazı üzerine takibin durdurulmasına karar verildiği, davalının kredi kartından dolayı borcunun son hesap kesim tarihinin 07.04.2005 ve son ödeme tarihinin 18.04.2005 tarihi olup, borca ilişkin olarak yapılan ilk takipte borçlu davalıya ödeme emri tebliğ edilmediğinden zamanaşımı süresi kesilmediği, davalının cevap dilekçesiyle süresinde zamanaşımı itirazında bulunduğu, ödeme emrinin kendisine tebliğ tarihi olan 29.06.2015 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı temlik alan vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı temlik alan vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 18,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 07.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22753, Karar No: 2015/5060, Tarih: 30.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/22753 E.  ,  2015/5060 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı Maliye Hazinesi ile davalılar ..., ..., ..., ...., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... arasındaki dava hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 12/07/2012 gün ve 2010/448 E. ve 2012/422 K. sayılı hükmün Dairenin 26/06/2014 gün ve 2013/108 Esas ve 2014/9967 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı Şahin vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

1- Davalı borçlu ... tarafından 16/12/2010 tarihli celsede davanın reddini talep ettiği daha sonra verdiği dilekçe ile de davalı ... hisselerinin hileli olarak devir edildiğini beyan etmiş olmasına rağmen Dairemiz kararında yalnızca davanın reddini talep ettiği yazılmış olması düzeltilebilir maddi hata niteliğinde görülmekle Dairemiz ilamının “KARAR” kısmının ikinci fıkrasındaki “...,” ibaresinin “aynı fıkradaki “reddini savunmuş” ibaresinden sonraya alınarak hemen peşinden ”ilk olarak davanın reddini savunmuş daha sonra verdiği dilekçe ile davalı ... hisselerinin hileli devir edildiğini belirtmiş,” ibaresinin eklenmesine,

2- Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere temyiz edenin davayı kabul istemesine rağmen reddini talep ettiğine ilişkin ibarenin düzeltilebilir maddi hata olmasına göre 6100 sayılı HMK.nin geçici 3.maddesi 2.fıkrası delaletiyle 1086 sayılı HUMK.nin 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, tashihi karar harcının istek halinde davalı ...'a geri verilmesine, 30/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16421, Karar No: 2017/20681, Tarih: 02.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/16421 E.  ,  2017/20681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ...Köyü 449 parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12321, Karar No: 2018/7110, Tarih: 11.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/12321 E.  ,  2018/7110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : Akbank T.A.Ş.

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19951, Karar No: 2014/27669, Tarih: 14.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/19951 E.  ,  2014/27669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2014

NUMARASI : 2013/52-2014/435

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davanın belirsiz alacak davası olduğunu belirterek, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin sendikal sebeple feshedildiğini, hak kazandığı işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, sendikal tazminat ve aylık ücret alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanunun 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "Alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkansız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukuki yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukuki yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmi davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hallerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması, bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması, bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır. Sadece alacak miktarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da miktarın tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlemesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir, ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz .

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.