muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/323, Karar No: 2014/925, Tarih: 19.11.2014

HMK’nın 119/2.maddesindeki bu hüküm, kamu düzenine ilişkin emredici nitelikte bir hüküm olduğundan hakimin bu konuda takdir hakkı bulunmamaktadır. Başka bir anlatımla, davalıların adresleri mahkemece verilen kesin süreye rağmen bildirilmez ise hakim re’sen adres araştırması yapmamalı, davanın açılmamış sayılmasına karar vermelidir.

HMK.nın 119.maddesinde düzenlenen dava dilekçesi, dilekçede bulunması gereken unsurların niteliği itibariyle belirleyici bir dava dilekçesidir ve yargılamanın muhtevasını tespit ederek çerçevesini çizer. Dava dilekçesinde tarafların açık ve doğru bir şekilde belirtilmesi bütün usul kanunlarında aranılan bir unsurdur. Alman Usul Kanunu’nun 253.paragrafına göre, davacı dava dilekçesinde tarafları açıkça belirtmelidir. İsviçre Usul Hukuku’nda da davada tarafların açıkça gösterilmesi bu davayı diğerlerinden ayıran, davanın kimliğini, mahiyetini, ayırıcı özelliğini, bu ihtilafı hayattaki diğer ihtilaf ve yargılamalardan ayıran en önemli unsurlardan biridir. Davada taraflar şimdiye kadar hep hukuk doktrin ve uygulamasında davanın ve dilekçenin zorunlu unsuru olarak kabul edilmiştir (Prof.Dr.Abdurrahim Karslı, Medeni Muhakeme Hukuku Ders Kitabı 2.Baskı, İstanbul 2011, Sh.414-415).

Bu açıklamalar karşısında somut olayın değerlendirilmesine gelince; davacı vekili dava dilekçesinde davalıların isim ve adresleri ile birlikte TC kimlik numaralarını bildirmiş, isimleri altına (mernis adresi) ifadelerini eklemekle birlikte davalıların açık adreslerini bildirmemiştir. Mahkemece davalıların açık adreslerinin bildirilmesi için yedi günlük kesin süre verildiğine ilişkin olarak HMK’nın 119/2.maddesi uyarınca davacı vekiline muhtıra tebliğ edilmiş, davacı vekili mahkemeye hitaben yazdığı dilekçede davalıların adreslerinin bilinmediğini açıklamıştır. Davalıların mernis adreslerinin de bulunmadığı dosyadaki resmi yazı cevabından anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, HMK’nın 119/1-b maddesinde zorunlu unsur olarak belirtilen davalıların açık adresleri aynı yasanın 119/2.maddesi uyarınca verilen kesin süreye rağmen mahkemeye bildirilmediğinden emredici nitelikteki anılan yasa hükmüne göre davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yüksek Özel Daire’nin bozma gerekçeleri, dava dilekçesinde davalıların adreslerinin bildirilmiş olmasına rağmen bu adreslere tebligat yapılamaması hallerinde uygulanacak usuli işlemler yönünden isabetli kabul edilebilirse de, dava dilekçesinde hiç adres bildirilmemesi halinde isabetli olmayacağı düşünülmektedir. Zira, aksi düşüncenin kabulü, yargılamanın hızlı ve adil biçimde yürütülmesi, davaların sürüncemede bırakılmasının önlenmesi amacıyla getirilen HMK.nın 119/2.maddesindeki usul kuralının hiçbir zaman uygulanamayacağı sonucunu doğurur ki bu da yasanın temel amacına ve ruhuna ters düşer.

HMK’nın 33.maddesine göre; “Hakim, Türk Hukuku’nu re’sen uygular”. Bu uygulama sırasında hakim, yoruma açık olan hukuk kuralları ile ilgili olarak yorum yoluna da gidebilir. Ancak, yorumu gerektirmeyecek kadar açık ve emredici nitelikteki hukuk kurallarını olduğu gibi uygulamak zorundadır. İşte HMK’nın 119/2.maddesi hükmü uygulanması zorunlu, kamu düzenine ilişkin emredici nitelikte bir usul kuralı olup, somut olay bakımından yerel mahkemece bu usul kuralı çerçevesinde işlem yapılıp yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmadığından hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2023/9104, Karar No: 2024/5178, Tarih: 28.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/9104 E.  ,  2024/5178 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/94 E., 2022/323 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü.

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre sanık bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 29.04.2013 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 14.08.2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın 11.04.2007 tarihinde, belirlenemeyen saatte, şikâyetçiye ait işyerinden para ve boru anahtarı çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin, suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b. maddesinde belirtilen hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık zamanaşımının, 24.10.2007 olan ilk mahkumiyet tarihinden, 16.05.2022 olan karar tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 28.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19019, Karar No: 2014/24897, Tarih: 08.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/19019 E.  ,  2014/24897 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK'nın 223/2-a. maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan hükümlü hakkında Harran Cumhuriyet Başsavcılığı'nın talebi üzerine tesis edilen karar, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça konu taşınmazın Maliye Hazinesine ait köy boşluğu üzerinde bulunduğu, ayrıca ... Köyü Muhtarlığı tarafından ilgili Kurul kararının hoparlör ve askı yolu ile 06.09.1983 tarihinde ilanının yapıldığı, sanığın ilanın yapıldığı bölgede yaşadığının gerek beyanları, gerekse MERNİS kayıtları ile sabit olduğu, bu nedenle sanığın bu yerin sit alanı içerisinde bulunduğunu bildiğinin kabul edilmesi gerektiği, 29.11.2008 tarihli olay yeri görgü ve tespit tutanağında, 100 m2 genişliğinde bina temelini attığı tespit edilen sanığın, Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu'nun 09.03.1979 tarihli kararıyla 1. derece arkeolojik ve kentsel sit alanı olarak tescil ve ilan edilen ve Şanlıurfa Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 26.02.2009 tarih ve 820 sayılı kararı ile 1. derece arkeolojik sit alanına dönüştürülen alanda yer alan, Şanlıurfa ili, ....ilçesi, .... mahallesinde, köy boşluğunda kurulu, tek katlı, üç odadan ibaret, betonarme binayı yaparak üzerine atılı suçu işlediğinin tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu, 6498 sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 2863 sayılı Kanunun 65/1 maddesinde öngörülen yaptırım miktarında sanıklar lehine herhangi bir değişiklik olmadığı anlaşılmış ise de;

08/10/2013 tarihinde kabul edilen 6498 sayılı Kanun ile 2863 sayılı Kanun'da getirilen değişiklikler değerlendirilerek, 08/10/2012 tarihinde kesinleşip infaza verilen hükümlü hakkındaki ilamın infazında tereddüt yaşandığı gerekçesiyle, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 98. vd. maddeleri uyarınca hükümlünün hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi için yazılmış Cumhuriyet Başsavcılığı talebi üzerine mahkemece 12/12/2013 tarihli karar verilmiş olup, infaz aşaması ile ilgili bu karara karşı 5275 sayılı Kanunun 101/3 maddesi uyarınca itiraz yoluna başvurulabileceği anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK'nın 264/2 maddesi uyarınca gereği mercince yapılmak üzere dosyanın incelenmeksizin mahkemesine iadesinin temini için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13451, Karar No: 2012/37718, Tarih: 23.05.2012

**15. Ceza Dairesi         2011/13451 E.  ,  2012/37718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarından verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; sanık ...’ın bir şekilde eline geçirdiği katılan ... adına tanzim edilmiş suça konu sahte çeki doldurup imzaladığı diğer sanık ...'in de sahte olan bu çeki ciro edip imzalamak suretiyle müşteki Günay'a unsurları tamamlanmış bir şekilde vererek karşılığında para aldıkları, müştekinin tahsil amacıyla çeki bankaya ibraz ettiğinde çekin sahte olduğunun anlaşıldığı şeklinde gerçekleşen olayda sanıkların sahte resmi belgeyi kullanmak suretiyle nitelikli dolandırıcılık eylemlerinin sabit olduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK.nun sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK.nun 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK.nun 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır.Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK. nun 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK. nun 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde, sanıklar hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Eas No: 2011/13451 Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 23.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/35897, Karar No: 2014/782, Tarih: 16.01.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/35897 E.  ,  2014/782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

AS
Yargıtay — Esas No: 2013/7092, Karar No: 2014/13387, Tarih: 20.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/7092 E.  ,  2014/13387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2013

NUMARASI : 2011/173-2013/70

Hükmün tefhiminin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesindeki unsurları içerir biçimde yapılmadığı gibi, gerekçeli kararın da davacı vekiline, davalı S... İ.. Kay. M... Tem. Hiz. T... San. Tic. Ltd. Şti. vekiline ve ihbar olunana tebliğ edilmediği anlaşıldığından, gerekçeli kararın yöntemince davacı vekiline, davalı S.. İ... K... M... Tem. Hiz. T... San. Tic. Ltd. Şti. vekiline ve ihbar olunana tebliğ edilerek temyiz süresi beklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın geri çevrilmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle dava dosyasının GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlık giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 20.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1741, Karar No: 2017/4060, Tarih: 06.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/1741 E.  ,  2017/4060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden sanık hakkında hükmolunan "743,00 TL zorunlu müdafii giderine" ilişkin bölüm çıkartılarak yerine "yargılama giderinin hazine üzerinde

bırakılmasına" cümlesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1506, Karar No: 2016/3928, Tarih: 19.04.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/1506 E.  ,  2016/3928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuğun yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6207, Karar No: 2006/8324, Tarih: 31.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/6207 E.  ,  2006/8324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, vakıf senedinde yapılan değişikliğin tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacı ve düzeltilerek onanması Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davacı ... Üni.Sos.Yrd.Vakfı Başkanı ... ile Yönetim Kurulu Üyesi başkan yardımcısı ... ve davalı Vek.Av.... geldiler. Gelen vekil ve asillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hâkiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere ve özellikle 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 113. maddesi hükmü ile kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Davacı vakfın adı "İstanbul Üniversitesi Mensupları Sosyal Yardım Vakfı" iken karar başlığında "İstanbul Üniversitesi Sosyal Yardım Vakfı" olarak yazılması doğru değil ise de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, karar başlığının davacı bölümünün "İstanbul Üniversitesi Mensupları Sosyal Yardım Vakfı" yazılmak suretiyle düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile hükmün ONANMASINA,Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 450,00 YTL. vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, 31.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/80, Karar No: 2021/702, Tarih: 18.02.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/80 E.  ,  2021/702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 17/10/2012 gününde davalı ... aleyhine 03/04/2014 günlerinde verilen dilekçeler ile kurum zararı sebebiyle rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/10/2020 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kurum zararı sebebiyle rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, asıl ve birleşen dava dilekçesinde; dava dışı ...’a ait taşınmazın sahte evrak düzenlenerek dolandırılmak suretiyle üçüncü şahıslara satışının yapıldığını, taşınmazını kaybeden ...’ın Maliye Hazinesi aleyhine tazminat davası açtığını ve bu dava neticesinde kendisine tazminat ödenmek zorunda kalındığını, tapuda satış işlemini gerçekleştiren davalılar tapu müdürlüğü görevlileri ile vekaletnameyi düzenleyen noterin gerekli dikkat ve özeni göstermemesi sebebiyle kurum zararı oluştuğunu belirterek rücuen tazminat isteminde bulunmuştur.

Asıl ve birleşen dava davalıları, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair 24/05/2016 tarihli kararı davacı vekili ile davalılardan ... ve ... temyiz etmişlerdir. Dairemizin 26/09/2019 tarihli ve 2019/2006 esas, 2019/4179 karar sayılı ilamı ile davalıların çalışma koşulları, kusur durumları ve işleme esas alınan belgelerin inandırıcılık kabiliyeti de dikkate alınarak TBK’nın 52. maddesi gereğince uygun miktarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiğinden bahisle ilk derece mahkemesi kararı bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak TBK’nın 52. maddesi gereğince %30 hakkaniyet indirimi yapılmak suretiyle hüküm tesis edilmiştir.

Ancak yukarıda belirtilen mahkemenin ilk kararına karşı davalılardan ...’ın temyiz isteminde bulunmadığı ve kararın adı geçen davalı bakımından kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Şu hâlde; hakkındaki mahkeme kararı temyiz edilmeyerek kesinleşen davalı ... bakımından da TBK’nın 52. maddesi uyarınca %30 oranında hakkaniyet indirimi yapılması doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen sebeple davacı yararına BOZULMASINA, (1) nolu bentte açıklanan sebeplerle temyiz eden davalıların tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının reddine 18/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21112, Karar No: 2014/16320, Tarih: 30.09.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/21112 E.  ,  2014/16320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, ertelemeye, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hükümden gümrük idaresi lehine dilekçe yazım ücreti verilmesine ilişkin bendin çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.