muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2954, Karar No: 2018/7710, Tarih: 08.10.2018

1-Özel Kaplıkaya Motorlu Taşıtlar Sürücü Kursu sahibi ve kurucusu olan sanık ... ile aynı kursun müdürü olan sanık ...‘in, kursun 2010 yılı Ocak-Mayıs ayları arasındaki dönemde dönem açma izni olmadığı halde kursiyer kaydederek, bu kursiyerlerden ücret tahsil ettikleri, kaydedilen kursiyerlere kısmen ders verdikleri, büyük bölümü dersleri takip etmeyen kursiyerlere ait bilgi ve belgeleri, Özel Ordulu Motorlu Taşıtlar Sürücü Kursu sahibi ve müdürü olan sanık ...‘ya göndererek, gerçekte bu kursla bağlantısı olmayan ve Özel Kaplıkaya Motorlu Taşıtlar Sürücü Kursuna kaydolmuş kursiyerleri, Özel Ordulu Motorlu Taşıtlar Sürücü Kursu‘na kaydolmuş ve bu kursta eğitim almış gibi göstermek suretiyle ders çizelgeleri ve sertifikalar düzenledikleri; yine sanıklar ... ve ...‘in, gerçekte bu kursta hiç çalışmayan eğiticilerden temyiz dışı sanık ... ve kurstan sağlık nedenleriyle ayrılan ...‘ı, sanık ...‘nun da sahibi ve yetkilisi olduğu Özel Ordulu Motorlu Taşıtlar Sürücü Kursunda bir süre çalışıp ayrılmalarına rağmen ... ve ...‘nu, kursta belirtilen dersler yönünden hiç görev almayan ... ve ..., ders saatlerinde başka bir kurumda görevli olduğu tespit edilen ilk yardım eğiticisi ... adlarına kursta ders vermiş gibi sahte çizelge ve belgeler düzenlemek suretiyle zincirleme şekilde kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği ve görevi kötüye kullanma suçlarını işlediklerinin iddia ve kabul olunduğu olayda, suça konu belgelerin mahkemece duruşmada incelenmemesi, sanıkların aşamalarda alınan savunmalarında suçlamaları kabul etmemeleri, gerçekte Özel Kaplıkaya Motorlu Taşıtlar Sürücü Kursu‘na kaydoldukları halde, Özel Ordulu Motorlu Taşıtlar Sürücü Kursunda eğitim aldıklarına dair sertifika düzenlendiği tespit edilen 71 adet kursiyerden mahkemece yalnızca ... ve ...‘in, suç tarihlerinde kurslarda görev yapmadığı iddia edilen eğiticilerden de yalnızca ..., ... ve ...‘nun kovuşturma aşamasında beyanlarına başvurulması, suça konu yoklama çizelgeleri üzerinde yer alan imza ve yazıların eğiticiler ..., ..., ..., ..., ..., ...,..

... ve ...‘in, suç tarihlerinde kurslarda görev yapmadığı iddia edilen eğiticilerden de yalnızca ..., ... ve ...‘nun kovuşturma aşamasında beyanlarına başvurulması, suça konu yoklama çizelgeleri üzerinde yer alan imza ve yazıların eğiticiler ..., ..., ..., ..., ..., ...,... veya sanıklara ait olup olmadığı yönünde herhangi bir inceleme yapılmamış olması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri mahkemeye ait olduğu cihetle, resmi belgede sahtecilik suçuna konu olup adli emanette bulunan belge asılları duruşmaya getirtilip incelenerek özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması, aldatma yeteğinin ne şekilde oluştuğunun, belgeler ile sanıklar ilişkilendirilmek suretiyle karar yerinde ayrıntılı olarak tartışılması ve belgelerin denetime olanak verecek şekilde dosya içerisinde bulundurulması, suça konu yoklama çizelgeleri asıllarının adli emanette bulunmadığının belirlenmesi halinde, sanıklar ve katılan kurumdan da sorulmak suretiyle temin edilmeye çalışılması, yoklama çizelgelerinde bulunan imza ve yazıların sanıklar yada kurslarda görev yapmadığı iddia edilen eğiticilere ait olup olmadığı yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması, mahkemece dinlenmeyen diğer kursiyerler ve eğiticilerden kanaat oluşturacak sayıda duruşmaya celbi ile iddia edilen olaylarla ilgili olarak tanık sıfatıyla beyanlarına başvurulmasından sonra sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

2-Kabule göre de;

a)Sanıkların yetkili oldukları kurslarda gerçekte çalışmayan eğiticileri, çalışıyormuş gibi göstererek usulsüz çizelge ve evrak düzenlemek suretiyle görevi kötüye kullanma suçunu işlediklerinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanıklar hakkında aynı eylemleri nedeniyle zincirleme şekilde kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan mahkumiyet hükümleri kurulduğunun anlaşılması karşısında, sanıkların bir bütün halinde zincirleme şekilde kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçuna vücut veren eylemleri ikiye bölünerek “Görevi Kötüye Kullanma“ suçundan da ayrıca mahkumiyet hükümleri kurulması,

b) Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçu yönünden; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesi‘nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiileri ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK‘nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2010/5233, Karar No: 2011/5717, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5233 E.  ,  2011/5717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in İİK.nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6955, Karar No: 2013/8755, Tarih: 10.06.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/6955 E.  ,  2013/8755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.06.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 07.03.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete dönüştürülmesi istemine ilişkindir.

Davalıların bir kısmı davayı kabul etmişler, bir kısım davalılar ise davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmü davalılardan ... temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nun “Hüküm, hükmün verilmesi ve tefhimi” başlıklı 294. maddesinde açıklandığı üzere;

“Mahkeme, usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdirir. Yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar, hükümdür. Hüküm, yargılamanın sona erdiği duruşmada verilir ve tefhim olunur.”

Aynı yasanın  “Hükmün kapsamı” başlıklı 297. maddesi gereğince; “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.”ve, “Hükmün yazılması” başlıklı 298. maddesi gereğince de; “Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.”

10.4.1992 tarihli ve 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı, bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Somut uyuşmazlığa gelince;

07.03.2013 günlü kısa kararda "...24 pafta 1313 parsel, 24 pafta 1328 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde malik hanesinde iştirak halinde mülkiyet olarak kayıtlı payların dosyada mevcut 03.01.2012 tarih 2012/3 E. 2012/3 K. sayılı Osmaneli Sulh Hukuk Mahkemesi'ne ait veraset ilamındaki payları dikkate alınarak müşterek mülkiyete çevrilmesine" şeklinde hüküm kurulmuştur.

Gerekçeli kararın hüküm sonucunda ise; "...139 ada 6 parsel sayılı taşınmaz üzerinde malik hanesinde iştirak halinde mülkiyet olarak kayıtlı payların dosyada mevcut 03.01.2012 tarih 2012/3 E. 2012/3 K. sayılı Osmaneli Sulh Hukuk Mahkemesi'ne ait veraset ilamındaki payları dikkate alınarak müşterek mülkiyete çevrilmesine" şeklinde karar verilerek kısa kararda belirtilen parsellerden farklı parseller yönünden hüküm kurulmuştur.

Bu itibarla temyiz edilen gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olduğu görülmüş, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; dava konusu 1501 parsel hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmemesi de doğru görülmemiştir.

Bu itibarla temyiz edilen gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olduğu görülmüş, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; dava konusu 1501 parsel hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmemesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle; davalı ...'ın temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 10.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5549, Karar No: 2012/7722, Tarih: 27.12.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/5549 E.  ,  2012/7722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin borçlu...'tan alacağının tahsili için ... 11. İcra Müdürlüğü'nün 2010/36121 sayılı dosyası ile takibe geçtiğini, aynı borçlu hakkında davalı şirket tarafından .... 13. İcra Müdürlüğü'nün 2009/40136 sayılı icra dosyasında girişilen takip sonucu düzenlenen 29.12.2010 tarihli sıra cetvelinde, müvekkiline para ayrılmadığını, davalı şirketin takibinin dayanağı olan 100.000,00 TL tutarındaki ipoteğin davalı şirket ile borçlu... arasında düzenlenen 05.11.2010 tarihli protokol ve ibraname ile ortadan kalktığını, buna rağmen sıra cetvelinde davaya ilk sırada pay ayrıldığını bu konuda icra mahkemesine şikayette bulunduklarını ileri sürerek, sıra cetvelinin yeniden düzenlenmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan şirket vekili, uyuşmazlığın çözüm yerinin icra mahkemeleri olduğunu, aynı konuda şikayetçi tarafından .... 2. İcra Mahkemesi'nde dava açıldığını, bu nedenle derdestlik itirazında bulunduklarını, ayrıca davacının ileri sürdüğü protokol ve ibraname başlıklı belgede, "ipotekli taşınmazın satılması sonucu icra dosyasına yatan paranın tahsil edileceği ancak icra dosyasına yatan para dışında başkaca bir alacak talep edilemeyeceğinin" belirtildiği, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre, yapılan inceleme sonucunda, davalı borçlu... arasında düzenlenen 05.11.2010 tarihli protokol ve ibranamenin "icra dosyasında ihaleye konu taşınmazın satılması sonucu ihale bedelinden dosyaya kalan bedelin tahsili dışında bu dosyadan başkaca bir alacak talep edilemeyeceğine" ilişkin olduğu davacı vekilince iddia edildiği gibi ipotek alacağından feragat edilmediği, gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14970, Karar No: 2014/11754, Tarih: 10.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/14970 E.  ,  2014/11754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanıkların 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresi'nin davaya katılan olarak kabul edilip dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca; hüküm fıkrasından Gümrük İdaresi lehine hükmedilen dilekçe yazım ücretine ilişkin kısmın çıkarılması, sair kısımları aynen bırakılan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.06.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23128, Karar No: 2015/5283, Tarih: 12.03.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/23128 E.  ,  2015/5283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme, suç eşyasının satın alınması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddede, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafii, sanıklar ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

III- Sanık.... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçları ile sanık ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 5237 sayılı TCK’nın 142/2-g maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun oluşabilmesi için eylemin, barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyükbaş veya küçükbaş hayvan hakkında gerçekleştirilmesi gerektiği; ev ve eklentisi niteliğindeki yerlerden gerçekleşen eylemlerin ise aynı Kanun'un 142/1-b, 116. maddelerinde düzenlenen suçları oluşturacağı gözetilerek; dosya içerisinde yer alan olay yeri inceleme tutanağının eki olan kroki ile bilirkişi raporunun eki olan krokiden, hırsızlık eyleminin, katılana ait etrafı duvar ile çevrili evinin bahçesindeki eklentisi olan ahırdan gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında, sanık Gökhan ve suça sürüklenen çocuk Mahmut'un eylemlerinin 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/2-g maddesi gereğince uygulama yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2- Suça sürüklenen çocuk ...hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 31/3. maddesi gereğince uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,