muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3564, Karar No: 2014/10080, Tarih: 02.12.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/3564 E.  ,  2014/10080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler vekili ve katılan ... Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü, Merkez Mevkii, 132 ada 11 parsel sayılı 1437,65 m² yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliğiyle ...'in atalarından intikalen zilyetliğindeyken 1987 yılında ölümü ile mirasçılarına intikal ettiğinden söz edilerek mirasçıları ... ve arkadaşları adına tesbit edilmiştir.

Davacılar ..., ... ve ..., önceden bir bütün olan 132 ada 11 ve 3 sayılı parsellerin, dedeleri ... mirasçıları arasında yapılan taksim ile babaları ...'e, onun ölümüyle de, mirasçıları arasında yapılan taksim ile kendilerine düştüğü, arada yol ve dere olarak gösterilen sınırların gerçekte bulunmadığı, taşınmazlarının 50 m² bölümünün bu şekilde kadasto dışı bırakıldığı, taşınmazlarının 900 m² bölümünün ise batı sınırdaki ... adına tesbit edilen 131 ada 5 sayılı parsel içinde bırakıldığı, taşınmazın doğusundaki orman yolu ile arada bulunan 300 m² bölümün orman olarak kadastro dışı bırakıldığı iddiasıyla, 132 ada 3 ve 11 sayılı parsellerin ayrı ayrı yapılan tesbitlerinin iptaliyle, 132 ada 3 ve 11 sayılı parseller, aradaki yol ve dere olarak kadastro dışı bırakılan yerlerin bu parsellere dahil edilerek, aralarındaki taksime göre adlarına tescili, yine bu parsellerin doğusunda bulunan ve orman olarak tapulama dışı bırakılan 300 m² yüzölçmündeki bölümün, batıdaki 131 ada 5 parsel sayısı ile ...adına tesbit edilen parselin 900 m² yüzölçümündeki bölümünün tesbitinin iptal edilerek, aralarında yaptıkları taksim anlaşmasına göre ayrı ayrı kendi adlarına tescili istemiyle dava açmışlardır.

Orman Yönetimi, ... Köyü 132 ada 11 sayılı parselin orman sınırları içinde kalan orman alanı olduğunu ileri sürerek, tesbitinin iptali ve orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tescili istemiyle davaya katılmıştır.

Mahkemece; 131 ada 5 sayılı parselin kuzeyindeki bölüm ve 131 ada 9 sayılı parsel için açılan davalar ayrıldıktan sonra, çekişmeli 132 ada 11 sayılı parsele ilişkin diğer davaların reddine, Orman Yönetiminin davasının kabulüyle, çekişmeli parselin tesbitinin iptaline ve orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline ilişkin verilen karar, davacılar ... ve arkadaşları, davalılar ... ve arkadaşları, davalı Hazine ve davalı Ramazan Şen tarafından temyiz edilmesi üzerine hüküm, Yargıtay 20. Hukuk Dairesi tarafından 25.09.2012 gün ve 2011/9873-10590 sayılı karar ile bozulmuştur.

2014/3564 - 10080

2014/3564 - 10080

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “...yapılan araştırma, inceleme ve bilirkişi raporlarıyla kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları dışında bırakıldığı anlaşılan çekişmeli parselin orman sayılan yerlerden olduğu söylenemeyeceği, 6831 sayılı Kanunun 4999 ve 6292 sayılı yasalar ile değişik 6831 sayılı Kanunun 7 ilâ 11. maddeleri gereğince, orman sayılan yerlerden olduğu halde, orman kadastrosu sınırları dışında bırakılmış ormanların sınırlandırılmasına, bir başka deyişle, Devlet Ormanı olduğu halde, hata sonucu orman tahdidi dışında bırakılmış ormanların sınırlandırılmasına imkan verilmişşe de, çekişmeli parselin 1959 yılı memleket haritasında açık alan olarak nitelendirildiği, 1967 yılı orman kadastrosu sırasında orman sayılan yerlerden olmadığı belirlendiğine göre, hata ile orman sınırları dışında bırakılmış olan yerlerden olduğu kabul edilemeyeceğinden, yeniden orman olarak sınırlandırılmasına yasal imkan bulunmadığı,

Her ne kadar, keşif ve bilirkişi raporları ile çekişmeli parselin son yıllarda tarımda kullanılmadığı, üzerinde münferit çam ağaçları ile maki elemanları bulunduğu saptanmışsa da, bir yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığı olgusu ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla edinilecek yerlerden olup olmadığı olgusu farklı konular olup, somut olayda çekişmeli yerin kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla edinilecek yerlerden olmadığı yönünde Hazine tarafından açılmış bir dava ya da bu savla Hazinenin davaya katılması söz konusu olmadığından Orman Yönetiminin davasının reddine ve çekişmeli parselin tesbit gibi tesciline karar verilmesi...” değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davacı gerçek kişiler ve katılan ... Yönetiminin davasının reddine, dava konusu taşınmazın tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler vekili ve katılan ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1967 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 2. madde uygulaması, 1988 ilâ 1990 yıllarında yapılıp 08.07.1991 tarihinde ilân edilen aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ile 2896 ve 3302 sayılı kanunlar ile değişik 2/B uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine ve gerçek kişilere ayrı ayrı yükletilmesine 02/12/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16007, Karar No: 2015/12474, Tarih: 22.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/16007 E.  ,  2015/12474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında... Mahallesi çalışma alanında bulunan 2 ada 7 parsel sayılı 16904 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacılar .. Ağa mirasçısı .. ve paydaşları tarafından davalı Hazine, .... ve diğer gerçek kişiler aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu taşınmaz ile birlikte çok sayıda taşınmazı kapsar şekilde açılan tescil davası davaya konu olan parsel hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Mahkemece 17. Hukuk Dairesinin usule ilişkin bozma ilamına uyularak parseller hakkındaki davalar tefrik edilmek suretiyle yapılan yargılama sonunda davacıların davasının reddine, bu dosyada çekişme konusu olan 2 ada 7 parsel sayılı taşınmazın 3/6 payının ..., 1/6'şar payının ... , .. ve .. adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece yukarıda belirtilen şekilde Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin ''davaların tefriki gereğine'' değinilen bozma ilamına uyularak; tescil davasının kapsamında kaldığı dosya kapsamı ile belirlenen taşınmazlar hakkındaki davalar ayrılarak ayrı ayrı görülmek suretiyle bu dosyaya konu olan taşınmaz ile ilgili olarak yazılı şekilde karar verilmiştir. Ancak yine yukarıda belirtildiği üzere Asliye Hukuk Mahkemesinde 20.05.1970 tarihinde Hacı... mirasçıları ..., ... Ağa mirasçısı ...ve.. Ağa mirasçısı ... tarafından Hazinece istimlak edilen arazilerin fazlası olup ellerinde kalan 3010 dönümlük taşınmazın adlarına tescili istemiyle dava açılmıştır. Dava Kadastro Mahkemesine aktarıldıktan sonra, ayrıca taşınmazların bir kısmı hakkında Hazine tarafından devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açılan dava dosyaları da birleştirilerek tek dosya üzerinden yapılan yargılama sonucu verilen kararın temyizi üzerine Yargıtay 17. Hukuk Dairesince, ''her taşınmaz hakkında ayrı ayrı açılan davaların birleştirildiği, davaların birleştirilerek görülebilmesi için Usulün 43/2. maddesi uyarınca davaların aynı sebepten doğması, 45/3. maddesi uyarınca da davalardan biri hakkında verilecek hükmün diğerini etkileyecek nitelikte bulunması başka bir anlatımla iki dava arasında bağlantı bulunması gerektiği; somut olayda birleştirme sebeplerinin bulunmadığı, belirtilerek taşınmazlar hakkındaki davaların ayrılarak görülmesi" gereğine değinilmiştir.

Anayasamızın 141. maddesine göre, devlet yargının basit, çabuk ve ucuz gerçekleşmesi için gereken tedbirleri almak zorundadır. Usul ekonomisi Anayasamızda ayrıca düzenlenmiş olduğu için, buna aykırılık, aslında Anayasa'ya aykırılık oluşturacaktır. (m.141). Ayrıca, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin 6. maddesine göre de mahkemelerin makul bir süre içinde karar vermeleri öngörülmüştür. Bu, adil yargılanma hakkının bir gereğidir. Hukuk Muhakemeleri Kanunumuzun 30. maddesinde de hakimin yargılamanın makul süre içinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini ve gereksiz gider yapılmamasını sağlamakla yükümlü olduğu belirtilmiştir. Ayrıca yargılamanın hakkaniyete uygun olarak adil bir şekilde yürütülmesi gerekmektedir. Hakkaniyet, taraflar arasındaki tam bir eşitliğin bulunmasını ve bu eşitliğin tüm yargılama boyunca devam etmesini gerektirir. Bu eşitlik yargılamada “silahların eşitliği” olarak ifade edilmektedir. Silahların eşitliği hukuk devleti ve genel eşitlik ilkesinin bir sonucudur. Silahların eşitliği, “hakim önünde eşitlik” ilkesi olarak, kanuni hakim ve hukuki dinlenilme hakkı yanında klasik bir usuli temel hak olarak kabul edilmiştir. Nitekim Anayasa Mahkemesinin 2.12.2004, 2001/216, 2004/120 (RG,21.10.2005, S.25973) sayılı kararında da “silahların eşitliği ilkesi davanın tarafları yargılama sırasında usul hükümleri yönünden eşit konumda bulunma, taraflardan birine dezavantaj sağlayacak kurallara yer vermeme esasını öngörmekte diğer bir deyişle davanın tarafları arasında hakkaniyete uygun bir dengenin varlığını gerekli kılmaktadır”. görüşü benimsenmek suretiyle yargılamada hakim olan temel ilkelere açıklık getirilmiştir.

Dairemizde iş bu dava ile birlikte temyiz incelemesine konu olan birden çok dava dosyası, daha önce temyiz incelemesi yapılan 407 adet dava dosyası ile birlikte tek bir tescil davasından kaynaklanmaktadır. Yukarıda belirtilen ilkeler ışığında somut olay incelendiğinde; açılan tescil davası yüzlerce parçaya ayrılan davacılar yönünden, davanın parsel bazında tefrik edilerek ayrı ayrı yürütülmesi, maddi külfet dışında, yargılamanın sağlıklı yürütülmesi ve delillerin birlikte değerlendirilmesi imkanını da ortadan kaldırmakta, yüzlerce dosyaya dönüştürülmüş ihtilafın yargılama giderleri ve temyiz giderlerini de karşılanamaz hale getirmektedir. Öte yandan 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 27. maddesi hükmüne göre Kadastro tespitinden önce açılan davaya konu olan taşınmazlar hakkındaki davanın kadastro mahkemesinde birlikte görülmesi zorunludur. İhtilafın aynı nedenle açılan tescil davasından, bir başka ifade ile aynı sebepten kaynaklandığı göz önüne alındığında 17. Hukuk Dairesince bu hususun göz ardı edildiği ve bozma ilamının maddi hataya dayalı olduğu kuşkusuzdur. Maddi hataya dayalı bozma ilamı kazanılmış hak oluşturmaz. Hal böyle olunca aynı tescil davasının kapsamında kalan davalardan biri hakkında verilecek hükmün diğerlerini de etkileyeceği dikkate alınmak suretiyle tefrik edilen tüm dava dosyalarının birleştirilip, 3402 sayılı Kanun'un 30. maddesi göz önüne alınarak mahkemece taşınmazların gerçek hak sahibi belirlenmek suretiyle karar verilmesi gerekirken, davaların ayrı ayrı sürdürülüp sonuçlandırılması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 22.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1942, Karar No: 2017/3155, Tarih: 22.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/1942 E.  ,  2017/3155 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ...’un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2-3-a, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 3000 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair, Ortaca 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/11/2016 tarihli ve 2016/748 esas, 2016/830 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 26.01.2017 tarih ve 2016/15064 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 03.02.2017 tarih ve 2017/6705 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

1) Dosya kapsamına göre, kayden 22/03/1999 doğumlu olan suça sürüklenen çocuğun suçun işlendiği 02/05/2016 tarihinde 18 yaşını tamamlamadığı cihetle, 5237 sayılı Kanun’un 31/3 maddesi uyarınca verilen cezadan indirim yapılması gerektiği gözetilmeksizin fazla ceza tayininde,

2) 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesi uyarınca çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu cezanın hapse çevrilemeyeceği gözetilmeden bu huşunun ihtar edilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Ortaca 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/11/2016 tarihli ve 2016/748 esas, 2016/830 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4.maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın 5237 sayılı TCK’nin 86/2.maddesi gereğince 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 86/3-a maddesi gereğince cezası ½ oranında artırılarak 180 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nin 31/3. maddesi gereğince cezasında 1/3 oranında indirim yapılarak 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 62/1.maddesi gereğince cezasından takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak 100 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2.maddesi gereğince sanık hakkında belirlenen adli para cezası günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilerek ve sonuç olarak 2000 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükümden “ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin” ibarelerinin çıkartılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 22.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7913, Karar No: 2013/17456, Tarih: 13.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/7913 E.  ,  2013/17456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı,o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek,kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Zarar vermek,kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir.Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir.Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Sanık ...'ın, Özel ... Tıp Merkezinde müdür, sanık ...'ın muhasebe sorumlusu, diğer sanık ...'ın ise biyokimya uzmanı olarak görev yaptığı, katılan ...'ın rahatsızlanması nedeniyle Adliyede görevli olan temyiz dışı doktor sanık ...'a muayene olduğu, bu sanığın aynı zamanda Özel ... Tıp Merkezinin de ortağı olduğu, temyiz dışı sanık ...'ın tahlil gerekli diyerek katılan ...'ı Özel ... Tıp Merkezine yönlendirdiği, katılanın ertesi gün bu merkeze giderek tahlil için kan verdiği, bilahare sinüs grafisi çektirdiği, 10-15 gün sonra kendisine faturanın geldiği, faturada kan tetkiki ve sinüs grafisinden fazla olarak Gaitada Amip Giardia Araması, Gaitada gizli kan, Abdomen US (TÜM), İdrar Mikroskobisi, İdrar Tetkiki (strip ile) ve Rotavirüs Antijeni'nin de bulunduğu, bu suretle 51,08 TL fazladan faturalandırılma yapıldığı; katılan ...'ın ise önceden eczaneden rahatsızlığı nedeniyle aldığı birer hap ve merhemi karnesine yazdırmak için temyiz dışı sanık ...'a başvurduğu, bu sanığın onu da Özel ... Tıp Merkezine yönlendirdiği, katılanın orada sağlık karnesine ilaçları yazdırdığı, yaklaşık 1 ay sonra faturanın geldiği, faturada sadece muayene ücreti alınması gerekirken bir kısım tetkikler yapılmış gibi gösterilerek 123,67 TL fazladan faturalandırıldığı, radyoloji kayıt defterinde ise bir başka hastanın isminin üzeri çizilerek katılan ...'ın adının yazıldığı ve sanık ...'ın tetkik ve tedavi evraklarında imzasının bulunduğundan bahisle sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda; sanıklardan ...'ın Özel ... Tıp merkezinde biyokimya uzmanı, sanık ...'ın Özel ... Tıp Merkezinin ortağı ve müdürü, sanık ...’ın ise muhasebe sorumlusu olduğu, görevleri gereği katılanlar ... ve ...'ü muayene etmedikleri gibi, her hangi bir tetkik ve tahlil isteminde de bulunmadıkları, suç teşkil eden fiiller ile adı geçen sanıkların eylemleri arasında illiyet bağı bulunmadığı nedeniyle atılı suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmaması gerekçesiyle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiş; sanık ...'ın, hastaları muayene etmediği gibi tahlillerin yapılması gerektiğine karar veren kişinin de kendisi olmadığını, görevi gereği bilgisayardan çıkan test sonuçlarını bilimsel olarak tetkik edip onayladığı bu nedenle imzasının bulunduğunu savunması ve bu savunmasının yargılama sırasında dinlenilen bilirkişi Abdullah Arpacı tarafından da doğrulanması karşısında bozma isteyen tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2051, Karar No: 2014/4126, Tarih: 14.04.2014

**5. Ceza Dairesi         2014/2051 E.  ,  2014/4126 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/314096

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2013

NUMARASI : 2013/29 Esas, 2013/81 Karar

SUÇ : İrtikap

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5252 sayılı Yasanın 9/3 ve CMK'nın 34 ve 230. maddelerine uygun olarak lehe olan hükmün; önceki ve sonraki kanunların bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçlarının birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime olanak verecek şekilde kararda gösterilmesi ve tüm bunların gerekçeleri de belirtilmek suretiyle hüküm kurulması gerekirsede, 5237 sayılı Yasanın 6086 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten önceki 257/3. maddesinin açıkça lehe olduğu anlaşıldığından bu husus bozma nedeni sayılmamış yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dairemizce de benimsenen YCGK'nın 03/06/2008 gün ve 2008/5-56-156 sayılı kararına göre 5237 sayılı TCK'nın 53/5. maddesi hapis cezasına mahkumiyetin kanuni neticesi değil, mahkemenin takdir yetkisine giren ve CMK'nın 223/6. maddesine göre hükümde gösterilmesi gereken güvenlik tedbiri olup, uygulanmaması halinde kazanılmış hak oluşturacağı gözetilmeyerek bozma sonrası sanık aleyhine 53/5. maddesinin tatbikine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu cihetin yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Yasanın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki "Sanığın üzerine atılı suçu 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işlediği anlaşılmakla TCK 53/5. madde ve fıkrası gereğince cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın 6 ay 20 gün süre ile bu hak ve yetkiyi kullanmasının yasaklanmasına," ibarenin çıkartılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28836, Karar No: 2015/46152, Tarih: 17.12.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/28836 E.  ,  2015/46152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK'nın 168/3. maddesinin, 31/2. maddesinden önce uygulanması suretiyle aynı Kanunun 61. maddesine aykırı davranılması, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretinin, yaşları küçük sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölüm çıkartılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.