muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8822, Karar No: 2012/4365, Tarih: 22.03.2012

soruşturma sonucunda, davacının Mecidiyeköy Vergi Dairesi adına GA-47029 vergi numarasında 01.03.1983-30.06.1985 tarihleri arasındaki vergi kaydına ait sigortalılık belgesini sahte olarak Kuruma intikal ettirdiği ve kurumdan yersiz hizmet süresi kazanmasıyla ilgili Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/80 Esas sayılı dosyasındaki ceza davasının henüz derdest olduğu anlaşılmaktadır.

Davacının 01.03.1983-30.06.1985 tarihleri arasında usulüne uygun (geçerli) bir vergi kaydının bulunmaması nedeniyle bu dönemde sigortalılık şartlarını taşımadığının kabulü gerekir. Ancak davalı Kurum’un geçmişe yönelik (uyuşmazlık konusu dönemi de kapsar şekilde) prim tahsil etmesi ve uzun süre bu primleri kullanması sigortalıya yaşlılık aylığı bağlayıp aylık konusunda ... verdikten sonra davacının sigortalılığını ve yaşlılık aylığını iptal etmesi Medeni Kanun’un 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacaktır. Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 01.10.1997 gün ve E: 1997/10-578, K: 1997/758; 24.09.2003 gün ve 2003/10-489, 2003/490 sayılı kararı da bu doğrultudadır.

Ne var ki; kimse kendi hilesinden istifade edemeyeceğinden bu kuralın uygulanabilmesi için usulsüz vergi kaydının davacının da katılımının bulunduğu mavazaalı bir işlem sonucu oluşturulmaması gereklidir.

Davacının 1479 sayılı Yasa'ya tabi zorunlu ... sigortalılığını sağlayan Vergi Dairesi Müdürlüğü kayıtlarının sahtecilik suretiyle oluşturulduğu iddiasıyla, ceza davası açılması, vergi kayıtlarının sahtecilik suretiyle oluşturulup oluşturulmadığının, oluşturulmuş ise bu dava sonucu verilecek karar ile saptanmasının mümkün olması karşısında, vergi kaydının sahtecilik yoluyla oluşturulduğunun anlaşılması halinde vergi kaydına hukuken değer verilemeyeceği bu durumda somut olaya MK 2. maddesi uygulanamayacağından ceza yargılamasının sonucu beklenilerek tüm delillerin birarada değerlendirilmesi ve çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece ceza davasının sonucu beklenmeden eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12437, Karar No: 2012/12632, Tarih: 27.06.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/12437 E.  ,  2012/12632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :735-471

Dava, iş kazası sonucu sigortalıya bağlanan gelirlerin rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle; 506 sayılı Yasanın 26/1. maddesine dayalı olarak açılan davada, Mahkemece alınıp, hükme dayanak yapılan ve oluşa uygun bulunan kusur raporunda, sigortalının %30 oranında kusurlu olduğu belirtildiği halde, davalı tarafın sorumlu olacağı miktarın %80 kusura göre belirtilmiş olmasının maddi yazım hatasına dayalı olduğu, iş bu davada talep edilen ve hüküm altına alınan miktar gözetildiğinde, anılan hatanın bu aşamada sonuca etkili olmayıp, kusur farkı nedeniyle açılacak ek davada gözetilmesinin mümkün bulunmasına; Yine, sigortalıya yapılan masrafların faiz başlangıcının 05.03.2008 yerine, 15.03.2008 olarak yazılmasının maddi yazım hatasına dayalı olup, hükmün infazı sırasında dikkate alınmasının mümkün bulunmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 27.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4513, Karar No: 2019/6624, Tarih: 18.12.2019

**1. Hukuk Dairesi         2019/4513 E.  ,  2019/6624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı ... İdaresi tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 17. maddesine dayalı tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Davacı ... İdaresi, ... Vakfı'ndan icareli 2275 ada 6 parsel sayılı taşınmazın 1/6 payının Asım Kızı ... adına kayıtlı iken, adı geçenin gaip olmasından ötürü Fatih 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 1993/862 Esas 1995/379 Karar sayılı ilamı ile İstanbul Defterdarının kayyım tayin edildiğini, kayyımla idare süresi olan 10 yıllık süre dolduğundan Hazine tarafından açılan iptal-tescil davası neticesinde İstanbul 15. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/203 Esas 2012/36 Karar sayılı ilamı ile Asım kızı Nuriye’nin gaipliğine ve taşınmazın ... adına tesciline karar verildiğini, 5737 sayılı Kanunun 17. maddesi uyarınca taşınmazın vakfına rücu edeceğini ileri sürerek vakfı adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 5737 Sayılı Vakıflar Kanunu'nun 17. maddesindeki koşulların gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece, "Taviz bedeli ödenip şerh terkin edilmekle artık taşınmazın vakıfla ilişiği kesilmiştir. Dolayısıyla 5737 sayılı Kanunun 17. maddesinde belirtilen koşulların oluştuğundan söz etme olanağı yoktur. Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekir" gerekçesiyle bozulmuş; mahkeme, bozmaya uyarak davanın reddine karar vermiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 2275 ada 6 parsel sayılı taşınmazın 1/6 payının 25.11.1957 tarihli kadastro tespitinde "Asım kızı Nuriye" adına tespit ve tescil edildiği, Fatih 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 1993/862 esas, 1995/379 sayılı kararıyla kayıt malikine 3561 Sayılı Kanun hükümleri uyarınca İstanbul Defterdarının kayyım tayin edildiği, Hazine tarafından açılan tapu iptal-tescil davası neticesinde İstanbul 15. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/203 esas 2012/36 sayılı kararı ile taşınmazdaki 1/6 payın Hazine adına tesciline hükmedildiği ve 15.07.2013 tarihinde Hazine adına tapuda tescil edildiği, taşınmaz üzerindeki Dabağ ... Vakfına ilişkin şerhin 15.7.1996 tarih ve 1618 yevmiye nolu işlemle taviz bedeli ödenmek suretiyle terkin edildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; vakıf hukukumuzda icareteynli ve mukataalı vakıfların kuru mülkiyeti (rekabesi) vakfa, kullanma (tasarruf) hakkı ise mutasarrıfa ait bulunmakta, mutasarrıfın ölmesi üzerine bu hakkı mirasçılarına intikal etmekteydi. Mutasarrıfın mirasçısının bulunmaması halinde ise vakıf mal mahlulen vakfına dönmekteydi. Ne var ki, Medeni Kanunun kabulünden sonra aynı taşınmaz üzerinde kuru mülkiyet (rekabe) hakkı ile mirasçılara kalan ve nesilden nesile geçen tasarruf hakkı gibi iki hakkın varlığı getirilen yeni mülkiyet kuralları ile bağdaşır görülmemiş, vakıf hukukumuzu yeniden düzenleme, Medeni Kanunun kabul ettiği mülkiyet rejimine uyarlama zorunluluğu doğmuştur. Bu amaçla 2762 sayılı Vakıflar Kanunu 05.06.l935 tarihinde kabul edilmiş, 13.6.1935 tarihinde yayınlanmış, 6 ay sonra 13.12.1935 tarihinde yürürlüğe konulmuştur. Söz konusu kanun ile vakıf taşınmazların icareteyn ve mukataya bağlanması yasaklanmış, daha önce kurulmuş bu tür vakıfların tasfiyesi yoluna gidilmiştir. Aynı kanunun özellikle 27, 29 ve 30. maddelerinde özetle (.. mukataalı toprakların ve icareteynli taşınmazların mülkiyetinin yirmi misli bir taviz karşılığında mutasarrıfına geçirileceği on yıl içerisinde taviz vermek yoluyla icareteyn veya mukataa kayıtları terkin edilmemiş olanların mülkiyetinin ise on yıl sonunda kendiliğinden mutasarrıfına geçeceği ve vakfın hakkının ivaza dönüşeceği) hükme bağlanmıştır. Görülen lüzum üzerine 13.6.1945 tarih 4755 sayılı Kanun ile bu süre 13.12.1955 tarihine kadar on yıl daha uzatılmıştır. Anılan bu vakıf kanunlarının hükümlerine göre taviz bedeli ödendikten veya taviz bedeli ödenmese dahi öngörülen yirmi yıllık süre geçtikten sonra vakıf taşınmazların tam mülkiyeti mutasarrıfa geçmiş, diğer bir söyleyişle vakıf taşınmaz özel mülk, mutasarrıf malik olmuştur. Mutasarrıf iken malik olan kişilerin mirasçı bırakmadan ölmeleri üzerine taşınmazları 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 501. (eski Medeni Kanunun 448.) maddesi uyarınca son mirasçı sıfatıyla Hazineye kalmıştır. Ancak, kanun koyucu öncesi vakıf olan taşınmazların vakfına(aslına) dönmesini daha uygun görmüş, bazı ayrıcalıklar dışında Hazineye intikal yolunu kapatmak istemiştir. İşte bu nedenle 22.09.1983 tarih 2888 sayılı Kanunun 2. maddesiyle 2762 sayılı Kanunun 29. maddesini değiştirip ayrıca ikinci bir fıkra ekleyerek TMK'nın 501. maddesinin Hazinenin mirasçı olacağı yönündeki genel hükmünden ayrılmış, "mülkiyeti mutasarrıfa geçmiş olan taşınmazlarda maliklerin bu kanunun yürürlük tarihine kadar ölmeleri üzerine son mirasçı sıfatıyla Hazineye intikal edipte bu husus tapu kaydına bağlanmış bulunanlar ayrık bırakılarak tapuya işlenmemiş olan taşınmazların mahlulen vakfına rücu edeceği" kuralını getirmiştir.

Yukarıda belirtilen kanun hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, 2888 sayılı Kanunun yürürlük tarihi 24.09.1983 tarihinden sonra aslı vakıf olan taşınmazların Hazineye geçmesine yasal olanağın kalmadığı sonucuna ulaşılmaktadır.

Yukarıda belirtilen kanun hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, 2888 sayılı Kanunun yürürlük tarihi 24.09.1983 tarihinden sonra aslı vakıf olan taşınmazların Hazineye geçmesine yasal olanağın kalmadığı sonucuna ulaşılmaktadır.

Öte yandan, daha önce Hazine üzerine oluşan tapu kayıtlarının iptal edilememesi için de, taşınmazın önce mutasarrıfına geçip özel mülk haline gelmesi, mal sahibinin mirasçı bırakmadan ölmesi ve 2888 sayılı Kanunun yürürlüğünden önce tapuda Hazine üzerine yazılması gibi üç koşulun gerçekleşmesi gerekmektedir. Vakıflar Kanununun tasfiye hükümlerinin işlemesinden önce vakıf malın kuru mülkiyeti mutasarrıfa geçtiğinden, mutasarrıfın tam malik sıfatını kazandığından söz edilemez. Anılan Kanunun 29. maddesinde açıklanan koşullar gerçekleşmeden mirasçı bırakmaksızın ölen kişi malik olamayacağı gibi tasarruf hakkı dahi sona ereceğinden taşınmazın mülkiyetinin Hazineye geçtiği ileri sürülemez. Aynı şekilde mutasarrıfı kaçak ve yitik kişi durumuna düşen taşınmazların mülkiyetinin de metruken vakfına dönmesi asıl olup hiçbir surette Hazineye geçmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan, bütün bu kanuni düzenlemeleri içerin 2762 sayılı Vakıflar Kanunu 27.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5737 sayılı Kanunun 80. maddesi ile iptal edilmiş ve yeni 5737 sayılı Kanunun 17. maddesi ile "Tasarruf edenlerin veya maliklerin mirasçı bırakmadan ölümleri, kaybolmaları, terk ve mübadil gibi durumlara düşmeleri halinde icareteynli ve mukataalı taşınmaz malların mülkiyeti vakfı adına tescil edilir." düzenlemesine yer verilmek suretiyle 22.09.1983 tarihinden sonra aslı vakıf olan taşınmazların taviz bedeli ödensin ya da ödenmesin Hazineye intikal yolu kapatılmış bulunmaktadır.

Her ne kadar, Daire bozma ilamında "Taviz bedeli ödenip şerh terkin edilmekle artık taşınmazın vakıfla ilişiği kesilmiştir. Dolayısıyla 5737 sayılı Kanunun 17. maddesinde belirtilen koşulların oluştuğundan söz etme olanağı yoktur." denilerek davanın reddi gerektiği belirtilmiş ise de; maddi yanılgıdan kaynaklanan bu durumun kazanılmış hak oluşturmayacağı kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi için hüküm bozulmalıdır.

Davacı ... İdaresinin açıklanan nedenden ötürü yerinde görülen temyiz itirazının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla) 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 18/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2219, Karar No: 2019/6135, Tarih: 07.10.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/2219 E.  ,  2019/6135 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, 08/05/2019 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki kamu davasının düşürülmesine dair Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2018 tarihli ve 2017/292 esas, 2018/229 sayılı kararı ile; hükmün açıklanmasına yer olmadığına dair Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin 11/06/2018 tarihli ve 2014/410 esas, 2015/72 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine dair Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/07/2018 tarihli ve 2018/995 değişik iş sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 21/05/2019 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında 12/03/2014 tarihinde işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı 14/05/2014 tarihli iddianameyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin 17/02/2015 tarihli ve 2014/410 esas, 2015/72 sayılı kararıyla TCK'nın 191/1, 31/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca 6 ay 20 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 6545 sayılı Kanunla değişik 5320 sayılı Kanunun geçici 7/2. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 25/03/2015 tarihinde kesinleştiği,

2- Daha sonra, sanığın 20/09/2016 tarihinde Elazığ 8. Kolordu Komutanlığında askerlik görevini yaparken işlediği iddia edilen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığınca 15/06/2017 tarihli iddianameyle TCK’nın 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden dava açıldığı,

3- Ancak yapılan yargılama sonucunda Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2018 tarihli ve 2017/292 esas, 2018/229 sayılı kararıyla, “sanık hakkında 20/09/2016 tarihli suç bakımından kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden dava açılma koşulu bulunmadığı, sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle kamu davasının düşürülmesine karar verildiği, hükmün yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

4- Bunun üzerine, Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığınca, Bursa 2. Çocuk Mahkemesine ihbar müzekkeresi yazılarak, “düşme kararı verilen 20/09/2016 tarihli suçun Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin 17/02/2015 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararının denetim süresi içinde işlenmiş olduğu ve bu kararın ihlali niteliğinde olması nedeniyle hükmün açıklanmasına karar verilmesinin” talep edildiği,

5- İhbarı değerlendiren Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin 11/06/2018 tarihli ve 2014/410 esas, 2015/72 sayılı ek kararıyla “Cumhuriyet Başsavcılığınca Mahkemelerce verilen HAGB kararlarına ilişkin olarak ihbarda ya da değerlendirme talebinde bulunulmasının yasal

5- İhbarı değerlendiren Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin 11/06/2018 tarihli ve 2014/410 esas, 2015/72 sayılı ek kararıyla “Cumhuriyet Başsavcılığınca Mahkemelerce verilen HAGB kararlarına ilişkin olarak ihbarda ya da değerlendirme talebinde bulunulmasının yasal

olarak mümkün olmadığı, Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.02.2018 tarihli 2017/292 esas, 2018/229 karar sayılı ilamının hukuka aykırı olduğu düşünülüyor ise; bu karara yönelik kanun yararına bozma talebinde bulunulması gerektiği” gerekçesiyle, “hükmün açıklanmasına yönelik talebin reddine” karar verildiği,

6- Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığınca bu karara itiraz edildiği, ancak itirazı değerlendiren Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/07/2018 tarihli ve 2018/995 değişik iş sayılı kararıyla, “Bursa 2. Çocuk Mahkemesince, hükmün açıklanmasına yönelik talebin reddine karar verilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu” gerekçesiyle itirazın reddine kesin olarak karar verildiği, anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "1- Bursa 2. Çocuk Mahkemesince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali niteliğinde olduğu belirtilen 20/09/2016 tarihli suç bakımından Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2018 tarihli ve 2017/292 esas, 2018/229 sayılı kararı ile “düşme” kararı verilmiş olması karşısında, Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesince 20/09/2016 tarihli ihlal niteliğindeki suça ilişkin dosyanın Bursa 2. Çocuk Mahkemesindeki dosya ile birleştirilmesi için ihbarda bulunulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/5. maddesinde yer alan, “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, somut olayda sanık hakkında uyuşturucu madde kullanma suçundan daha önce Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 14/05/2014 tarihli ve 2014/1525 soruşturma, 2014/940 sayılı kararı ile kamu davasının açılmasını müteakip Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin 17/02/2015 tarihli ve 2014/410 esas, 2015/72 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 3 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, mevcut incelenen dosyanın suç tarihinin 20/09/2016 olması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde işlenmesi sebebiyle Cumhuriyet Savcısı tarafından yeni bir soruşturmaya konu edinmeyip hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını veren mahkemeye ihbarda bulunması gerekirken kamu davası açılarak hataya düşülmüş ise de, mahkeme tarafından kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahisle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesini müteakip Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılan ihbar üzerine denetim süresi içerisinde tekrar uyuşturucu madde kullandığı sabit olan sanık hakkında hükmün açıklanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2018 tarihli ve 2017/292 esas, 2018/229 sayılı kararının ve Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/07/2018 tarihli ve 2018/995 değişik iş sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

(1) numaralı kanun yararına bozma talebinin incelenmesi:

İncelenen dosyada 12/03/2014 tarihli ilk suça ilişkin olarak 14/05/2014 tarihli iddianameyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin 17/02/2015 tarihli kararıyla 6545 sayılı Kanunla değişik 5320 sayılı Kanun’un geçici 7/2. maddesi gereğince TCK’nın 191. maddesi kapsamında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

Bu kararın 25/03/2015 tarihinde kesinleşmesinden sonra 5 yıllık denetim süresi içinde işlendiği iddia edilen 20/09/2016 tarihli ikinci suçun, 6545 sayılı Kanunla değişik TCK’nın 191/5. maddesi gereğince “ihlal” niteliğinde olup olmadığına ve buna bağlı olarak da hükmün açıklanıp açıklanmayacağına ilk suçtan dolayı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar veren Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin karar vermesi gerekmektedir.

Bu kararın 25/03/2015 tarihinde kesinleşmesinden sonra 5 yıllık denetim süresi içinde işlendiği iddia edilen 20/09/2016 tarihli ikinci suçun, 6545 sayılı Kanunla değişik TCK’nın 191/5. maddesi gereğince “ihlal” niteliğinde olup olmadığına ve buna bağlı olarak da hükmün açıklanıp açıklanmayacağına ilk suçtan dolayı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar veren Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin karar vermesi gerekmektedir.

Bu nedenle, ikinci suçtan dolayı kendisine dava açılmış olan Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesince, ilk suça ilişkin olarak hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı veren Bursa 2. Çocuk Mahkemesine birleştirme talepli ihbarda bulunularak, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen ilk suça ilişkin davanın derdest hale gelmesi sağlandıktan sonra, ikinci suça ilişkin davanın ilk suça ilişkin dava ile birleştirilmesine karar verilmelidir.

Birleştirme kararı verildikten sonra Bursa 2. Çocuk Mahkemesince her iki suça ilişkin deliller birlikte değerlendirilerek, ikinci suç bakımından mahkûmiyete yeterli delil bulunduğu ve bu suçun ilk suçtan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içinde işlendiği tespit edilirse, ilk suça ilişkin hükmün açıklanmasına karar verilmelidir. Bu durumda ikinci suç bakımından 6545 sayılı Kanunla değişik TCK’nın 191/5. maddesi uyarınca ayrı bir soruşturma ve kovuşturma yapma yasağı bulunduğundan bu suç sadece ilk suçtan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali sayılacaktır.

Açıklanan nedenlerle, ilk suçtan dolayı 6545 sayılı Kanunla değişik TCK’nın 191. maddesi kapsamında verilmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içinde işlendiği iddia edilen ikinci suça ilişkin yargılama yapan Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesince, davanın ilk suça ilişkin Bursa 2. Çocuk Mahkemesindeki davayla birleştirilmesine karar verilmesi gerekirken, “kamu davasının düşmesine” karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu, ayrıca kamu davasının düşmesine karar verilerek davanın esasını çözen bir kararla yargılama sonlandırıldıktan sonra, sanki durma kararı verilmişcesine “karar kesinleştiğinde 6545 sayılı Kanunla değişik TCK 191. maddesi kapsamında gereğinin takdir ve ifası için Elazığ CBS'ye ihbarda bulunulmasına” karar verilerek hükümde çelişkiye neden olunması ve hükmün karıştırılmasının da yasaya aykırı olduğu, hükmün karıştırılması halinde Mahkemenin iradesi açık şekilde ortaya çıkmadığı için kazanılmış haktan da söz edilemeyeceğinden, Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2018 tarihli ve 2017/292 esas, 2018/229 sayılı kararına yönelik (1) numaralı kanun yararına bozma talebi yerindedir.

(2) numaralı kanun yararına bozma talebinin incelenmesi:

(2) numaralı kanun yararına bozma talebinin incelenmesi:

Her ne kadar (2) numaralı kanun yararına bozma talebinde Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin 11/06/2018 tarihli ek kararıyla “hükmün açıklanmasına yer olmadığına” karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu ileri sürülmüşse de, (1) numaralı kanun yararına bozma talebine ilişkin incelemede açıklandığı üzere, Bursa 2. Çocuk Mahkemesince hükmün açıklanabilmesi için öncelikle ikinci suçtan açılan davanın bu davayla birleştirilmesine karar verilerek, ikinci suça ilişkin eylemin sabit olup olmadığı ve deneme süresi içinde işlenip işlenmediğinin değerlendirilmesi gerektiğinden, bu aşamada “hükmün açıklanmasına yer olmadığına” karar verilmesinin yasaya aykırı olmadığı anlaşılmış olup, (2) numaralı kanun yararına bozma talebi bu nedenle yerinde görülmemiştir.

D) Karar:

Açıklanan nedenlere göre;

1- (2) numaralı kanun yararına bozma talebi yerinde görülmediğinden, 12/03/2014 tarihli ilk suça ilişkin hükmün açıklanmasına yer olmadığına dair Bursa 2. Çocuk Mahkemesinin 11/06/2018 tarihli ek kararına yönelik itirazın reddine dair Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/07/2018 tarihli ve 2018/995 değişik iş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma talebinin REDDİNE,

2- (1) numaralı kanun yararına bozma talebi yerinde görüldüğünden 20/09/2016 tarihli ikinci suça ilişkin kamu davasının düşürülmesine ilişkin Elazığ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2018 tarihli ve 2017/292 esas, 2018/229 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanunun 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 07.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.