muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3822, Karar No: 2024/9086, Tarih: 17.12.2024

..." markası altında kullanılması nedeniyle haksız rekabet iddialarının yerinde olmadığı, bilirkişilerin de isabet ile işaret ettiği üzere; ihlal iddiasına konu ürünlerin piyasada benzer türden genel olarak çayların sarı, kırmızı, yeşil, siyah renklere hâkim şekilde tüketiciye takdim edildiği, zaman zaman reklam politikası gereği bu kullanımlarda renk değişikliği ya da görsel üzerinde konumlandırılması yönünden değişiklik yapıldığı, ürünlerin üzerlerinde çay poşeti resmi, çay bardağı, çay demliği, çay fincanı, çay porseleni resimlerinin olduğu, çay çiçeği, çay tarlası ya da bahçesi resimlerinin de olabildiği ve bu açıdan tüketicinin söz konusu tali unsur ve/veya tanımlayıcı unsur niteliğindeki çay ürününe işaret eden işaret ve resimlere, şekillere aşina olduğunun bilindiği, bu nedenle de görseller bu işle iştigal eden firmalarca ambalaj üzerinde çokça kullanılmakta olup, çoğu zaman firmaların ise 3 boyutlu marka tescili ile zaman içinde görsel üzerinde marka algısı yaratmak suretiyle tescil aldıklarının da bilindiği, oysa tüketicinin zihninin, şekilden ziyade kelimelerle hatırlamaya yönelik olduğu, özellikle şekil markalarının karmaşık unsurlardan oluşabilmesi ve akılda kalması bakımından daha zor olması nedeniyle tüketici zihninde ön plana çıkması ve tüketicinin bir şekli bir işletmenin markası olarak algılaması için söz konusu şeklin tüketici bakımından kolaylıkla ve rahatça hatırlanabilecek derecede ayırt edicilik kazanmıs olması ve o seklin doğrudan ve refleks halinde tüketici nezdinde o işletmeyi hatırlatması, bir diğer deyimle kuvvetli biçimde kaynak göstermesi gerektiği, bu anlamda şekil markalarında ayırt ediciliğin ispatı zor olduğu ve ayırt edicilik için bazı kriterlerin arandığı, bu kapsamda, somut olayda da davacının ambalajlarındaki esas unsurunun davalı ambalajlarında kullanılan esas unsurdan farklı olması, işaretlerin jenerik ya da piyasadaki alışılagelmiş zayıf nitelikteki figürlerden oluşması, davacıya gerek renk gerekse ürünlerin doğal yapısından kaynaklanan resimler üzerinde tekil hakkı verilemeyeceği, yine işaretlerin içerdiği tali unsurların ya jenerik ya da ayırt ediciliği zayıf imgelerden oluşması nedeniyle ortalama tüketici algılamasında bıraktığı genel izlenim itibariyle davacı ambalajlarının, davalı ambalajları ile bütünsel düzeyde karıştırma ihtimali ve iltibasa yol açmayacağı, söz konusu ambalajların tüketici zihninde doğrudan davacı işletmesi ile bir bağlantı kuracak nitelikte bir marka algısı yaratmadığı dolayısıyla marka hakkını ihlal ve hâksiz rekabete neden olacak şekilde bir kullanım bulunmadığı, bu kapsamda davalı yana ait kullanım ve ambalaj tasarımlarının, davacı tarafa ait gerek tescilsiz markalar ve ambalaj tasarımlarına marka tecavüzü ve hâksiz rekabet teşkil etmediği, her iki firmanın ambalaj üzerinde gerek kelime, gerek şekil ve gerekse renk unsurlarının bir arada bulunduğu şekli ile kullanımda bulundukları ve ambalaj üzerinde "..." ve "..

..." ve "..." esas unsurunun baskın olarak ilk bakışta marka algısı yaratacak şekilde kullanıldığı, dolayısıyla markaların karşılaştırılması yapılırken markayı oluşturan unsurlardan tüketicinin zihninde kalan ve markanın baskın unsurlarından olan kelime unsuru göz ardı edilmek suretiyle bütünsellik incelemesi yapılması marka hukukunun genel ilkelerine aykırı sonuçlar yaratacağından, işaretlerin bir bütün olarak yarattıkları izlenim bakımından iltibas tehlikesine yol açmadıkları, keza davalı kullanımlarının kötü niyetli olduğu yönündeki iddiaların ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, markaya tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti, meni ve sonuçlarının ortadan kaldırılması istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 9 uncu ve 61 inci maddeleri.

2.6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun haksız rekabete ilişkin 54 üncü v.d maddeleri.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V.SONUÇ: Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, dosyanın Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 17.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21349, Karar No: 2010/20042, Tarih: 09.12.2010

**6. Ceza Dairesi         2010/21349 E.  ,  2010/20042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, yakınana ait apartman dairesinin merdiven boşluğunda bulunan ayakkabısını çaldığı ve yakınanmanın da devam ettiğinin anlaşılması karşısında; zamanaşımı içinde TCK.nun 116/1. maddesindeki konut dokunulmazlığını bozma suçundan işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ...'in temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 09/12/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21819, Karar No: 2013/9455, Tarih: 20.09.2013

**14. Ceza Dairesi         2011/21819 E.  ,  2013/9455 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanıklar ... ve .. ....'nin yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan (beşer kez) mahkûmiyetlerine dair Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 31.12.2009 gün ve 2009/330 Esas, 2009/603 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ... ve sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık ... ve sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/776, Karar No: 2014/388, Tarih: 26.03.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2013/776 E.  ,  2014/388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2013/18 E.-2013/122 K.

Taraflar arasındaki “tedavi gideri alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Malatya 1. İş Mahkemesi’nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 08.04.2010 gün ve 2005/535 E. 2010/225 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 10. Hukuk Dairesi’nin 08.12.2011 gün ve 2010/8552 E. 2011/17450 K. sayılı ilamı ile;

(…1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- 01.12.2000 tarihinden itibaren 1479 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı almakta olan davacının, “Hepatit C’ ye bağlı Childe-C sirozu, karaciğer yetmezliği ve hepatik ensefalopati” rahatsızlıkları nedeniyle Florence Nightingale Hastanesi’nde tedavi altına alındığı ve 09.03.2005 tarihinde karaciğer transplantasyonu yapılarak salahla taburcu edildiği dosya içeriğindeki belgelerden anlaşılmaktadır. Davacı, tüm bu tedavilere ilişkin olarak yaptığı 89.990,83 TL. harcamanın davalı Kurumdan yasal faizi ile tahsilini istemiş, Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 41.148,42 TL. alacak hüküm altına alınmıştır. Sigortalının tedavisinin gerçekleştirildiği dönemde yürürlükte olan 1479 sayılı Kanunun Ek 11, Ek 13 ve Ek 17’nci maddeleri, koşullarının gerçekleşmesi halinde özel sağlık tesislerinde yapılan gerekli muayene ve tedavinin Kurum tarafından sağlanmasını öngörmektedir. Nitekim, Mahkemece tedavi giderlerinin karşılanması gerektiğine hükmedilmiştir. Ne var ki; davacının özel hastane’ye ödediği ameliyat ve tedavi masraflarından Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı'nın resmi sağlık kuruluşları için tespit ettiği ücret tarifeleri ve Bütçe Uygulama Talimatı esas alındığında ödenecek tutar 16.307.39 TL. olarak belirlendiğinden, söz konusu miktar hüküm altına alınması gerekirken, somut olayda uygulama yeri bulunmayan 5510 sayılı Kanun’un 73’üncü maddesi uygulanarak yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır…) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, tedavi giderinin tahsili istemine ilişkindir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır…) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, tedavi giderinin tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının, Bağ-Kur emeklisi olduğunu, rahatsızlığı nedeniyle verilen “Hepatit B ve buna bağlı gelişen siroz nedeniyle karaciğer nakli olmaması durumunda %90’a varan ölüm riski olduğuna” dair rapor sonrasında müracaat ettiği Şişli Etfal Hastanesince, hastanede karaciğer nakli yapılamadığından karaciğer transplantasyonu yapılan bir merkeze sevkinin uygun olduğuna dair karar sonrası, nakil yapabilecek merkezlerden olan Florance Nightingale hastanesinde kızkardeşinden nakil yapıldığını, davacı tarafından karşılanan tedavi giderlerinin ödenmesi için Kuruma yapılan müracaatın reddedildiğini, sosyal güvencesi olmayanların bile tedavi giderleri karşılanırken davacı tarafından yapılan giderlerin karşılanmamasının kabul edilemez olduğunu belirterek, 89.990,83 TL tedavi giderinin faizi ile tahsilini talep etmiştir.

Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu (Devredilen Bağ-Kur) vekili cevap dilekçesinde özetle; Bağ-Kur Sağlık Yardımları Yönetmeliğinin 7. maddesi uyarınca vak’anın aciliyetinin raporla belgelenmesi ve bu raporun Kurumca kabulü gerektiğini, aksi halde özel sağlık kuruluşlarında yapılan tedavilerin karşılanmasının mümkün olmadığını, davacı böyle bir rapor ibraz etmediğinden talebinin reddedildiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, uyuşmazlığın devam etmesi ve tamamlanmamış bir hukuki durum olması nedeniyle somut olayda 5510 sayılı Kanun hükümlerinin uygulandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı SGK vekili tarafından temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, mahkemece, önceki gerekçe tekrarlanmak suretiyle davanın kısmen kabulüne ilişkin kararda direnilmiştir.

Direnme hükmü, davalı SGK vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, SGK tarafından karşılanması gereken tedavi gideri miktarının, 1479 sayılı Kanun’a göre mi yoksa 5510 sayılı Kanun’a göre mi belirleneceği noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta davacı, 01.12.2000 tarihinden itibaren 1479 sayılı kanun kapsamında yaşlılık aylığı almakta olup, pasif sigortalı olarak sağlık yardımları kapsamındadır. Davacıya 21.02.2005 tarihli rapor ile konulan teşhis sonrasında, 22.03.2005 tarihinde özel sağlık kurumunda karaciğer nakli olmuş ve 24.03.2005 tarihinde taburcu edilmiş, davacının tedavi giderlerinin karşılanması için Kuruma yaptığı başvuru 26.12.2005 tarihinde Kurumca reddedilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta davacı, 01.12.2000 tarihinden itibaren 1479 sayılı kanun kapsamında yaşlılık aylığı almakta olup, pasif sigortalı olarak sağlık yardımları kapsamındadır. Davacıya 21.02.2005 tarihli rapor ile konulan teşhis sonrasında, 22.03.2005 tarihinde özel sağlık kurumunda karaciğer nakli olmuş ve 24.03.2005 tarihinde taburcu edilmiş, davacının tedavi giderlerinin karşılanması için Kuruma yaptığı başvuru 26.12.2005 tarihinde Kurumca reddedilmiştir.

Sigorta olayının meydana geldiği tarihte, mülga 1479 sayılı Esnaf Ve Sanatkarlar Ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu’nun sağlık sigortasına ilişkin Ek 11 ve devamı maddeleri yürürlükte olup, 19.09.2005 tarihinde iş bu dava açılmış, yargılama sırasında 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu yürürlüğe girmiştir.

Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle kanunların zaman bakımından uygulanmasına ilişkin ilkelerin belirlenmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Bilindiği üzere, kanunların geriye yürümesi veya yürümemesi konusunda mevzuatımızda genel bir hüküm yoktur. Ancak, toplum barışının temel dayanağı olan hukuka ve özellikle kanunlara karşı güveni sağlamak ve hatta, kanun koyucunun keyfi hareketlerine engel olmak için, öğretide kanunların geriye yürümemesi esası kabul edilmiştir. Buna göre, gerek özel hukuk ve gerekse kamu hukuku alanında, kural olarak her kanun, ancak yürürlüğe girdiği tarihten sonraki zamanda meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır; o tarihten önceki zamana rastlayan olaylara ve ilişkilere uygulanmaz. Bu kuralın doğal sonucu da, kanunların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilemeyeceği, başka bir anlatımla geriye yürümeyecekleridir. Değişiklik hükmünün kanunların kabulünden önceki olaylara uygulanması Anayasaya ve kazanılmış haklara aykırıdır.

Ancak, yeni kanunun yürürlük tarihinden önceki olaylara da uygulanacağı yönünde açık hükmün bulunması halinde henüz kesinleşmemiş uyuşmazlıklara da yeni kanun uygulanmalıdır.

Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralının istisnalarından birini, beklenen (ileride kazanılacağı umulan) haklar oluşturmaktadır. Kamu düzeni ve genel ahlaka ilişkin kurallar yönünden de kanunların geriye yürümesi söz konusudur. (Prof. Dr. Necip Bilge, Hukuk Başlangıcı, 14. Bası, Turhan Kitabevi, Ankara, 2000, sh: 193-194; Prof. Dr. A. Şeref Gözübüyük, Hukuka Giriş ve Hukukun Temel Kavramları, 18.Bası, Turhan Kitabevi, Ankara 2003, sh: 73).

Hukuk Genel Kurulu’nun 14.06.2006 gün ve 2006/10-367 E., 2006/386 K. sayılı; 06.04.2005 gün ve 2005/10-183 E., 2005/241 K. sayılı; 13.10.2004 gün ve 2004/10-528 E., 2004/533 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nun 14.06.2006 gün ve 2006/10-367 E., 2006/386 K. sayılı; 06.04.2005 gün ve 2005/10-183 E., 2005/241 K. sayılı; 13.10.2004 gün ve 2004/10-528 E., 2004/533 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

Açıklanan ilkeler ışığında dava konusu uyuşmazlığa uygulanması gereken kanunun belirlenmesi bakımından belirtilmelidir ki, mülga 1479 sayılı Kanun’un Ek 11, Ek 13 ve Ek 17. maddelerini yürürlükten kaldıran ve 30.04.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun genel sağlık sigortasına ilişkin geçiş hükümlerini düzenleyen Geçici 12. maddesinde, 5510 sayılı Kanun’un 73. maddesinin geçmişe etkili olacağına dair, ayrı ve açık bir hüküm bulunmadığı gibi; olayda yukarıda açıklanan istisnalardan biri de sözkonusu değildir.

Öte yandan belirtilmelidir ki, 5510 sayılı Kanun’un Geçici 12. maddesinin 3. fıkrası uyarınca; “Kişilerin yürürlükten kaldırılan kanun hükümleri gereğince hak ettikleri sağlık hizmetleri, bu Kanun hükümleri gereğince kapsama alınmamış ise tedavi tamamlanıncaya kadar yürürlükten kaldırılan kanun hükümlerine göre Kurumca sağlanmaya devam edilir.”

Yukarıda açıklanan nedenlerle, 5510 sayılı Kanun’un 73. maddesinin, yürürlük tarihi öncesi gerçekleşen sigorta olayına ilişkin tedavi giderlerinin Kurumca karşılanması yönünden uygulanması sözkonusu olmayacaktır.

Bu nedenle somut uyuşmazlıkta mahkemece, sigortalının tedavisinin gerçekleştirildiği dönemde yürürlükte olan 1479 sayılı Kanun’un Ek 11, Ek 13 ve Ek 17’nci maddeleri ile Sağlık ve Sosyal Yardım Bakanlığı'nın resmi sağlık kuruluşları için tespit ettiği ücret tarifeleri ve Bütçe Uygulama Talimatı gözetilmek suretiyle yapılacak değerlendirme sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, 5510 sayılı Kanun’un 73. maddesi esas alınmak suretiyle yapılan hesaplama yapılması isabetsizdir.

O halde, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8/3. fıkrası uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17660, Karar No: 2019/31701, Tarih: 21.05.2019

**7. Ceza Dairesi         2015/17660 E.  ,  2019/31701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığa atılı eylemi 4733 sayılı Kanunun 8/4. maddesinde öngörülen suçu oluşturacağı gözetilmeden, 5607 sayılı Kanuna muhalefet suçundan mahkumiyet hükmü kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca, hükmün 11 numaralı Gümrük İdaresi lehine dilekçe yazım ücretine ilişkin bendinin çıkartılması ve sair hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6975, Karar No: 2013/9646, Tarih: 08.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/6975 E.  ,  2013/9646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Muş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :28.01.2013
Yargıtay — Esas No: 2011/41894, Karar No: 2012/12355, Tarih: 28.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/41894 E.  ,  2012/12355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Düşme ve mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... Akca hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delilere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan idare vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Suç tarihi 24.06.2003 ile inceleme tarihi arasında 765 Sayılı TCK'nın 102/4.ve 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının CMUK'un 322/1. ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 28.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10832, Karar No: 2024/851, Tarih: 17.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/10832 E.  ,  2024/851 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ :

SAYISI : 2009/34 E., 2010/522 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Reddin onanması

Başka suçtan hükümlü olarak Bakırköy 1 No.lu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bulunan sanığın yokluğunda verilen ve sanığa 22.11.2010 tarihinde tebliğ edilen 13.07.2010 tarihli kararın yasa yolu bildiriminde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle sanık yanıltılmış ise de 06.10.2017 tarihli dilekçesi ile sanığın uzlaşma talep ettiği ve sanığın bu talebi akabinde Mahkemenin 11.10.2017 tarihli ek kararıyla sanığın uzlaşma talebinin reddine karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede;

06.10.2017 tarihinde öğrendiği hükmü, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310. maddesinde öngörülen 1 haftalık temyiz süresi geçtikten sonra, 04.01.2023 tarihinde sanığın temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine dair 06.01.2023 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 17.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11125, Karar No: 2011/20111, Tarih: 06.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/11125 E.  ,  2011/20111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalı idare vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla duruşma için belirlenen 06.12.2011 günü temyiz eden davalı idare vekili ile aleyhine temyiz olunan davacılar Vek.Av. ....'ın yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak temyiz isteminin süresinde olduğu görülüp, taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazların dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedellerinin tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazların mutlak korumu alanında kalan ve bedeline hükmedilen kısımlardaki davacılar paylarının iptali ile idare adına tesciline karar verilmesi gerekirken, tamamının tapusunun iptali ile davalı idare adına tesciline karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2. bendindeki (taşınmazdaki) kelimesinin çıkartılmasına, yerine (taşınmazların fen bilirkişi ....'ın krokili raporunda A harfi ile gösterilen 75.514 m², 35.333 m² ve 7356 m²'lik bölümlerindeki) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene geri verilmesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 825,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine 06.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.