muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3617, Karar No: 2023/13737, Tarih: 25.10.2023

2.Sanığın soruşturma aşamasında alınan beyanında tevilli ikrarda bulunduğu, ...'a tekme sallandığı ancak değmediğini ve kendine taş atıldığı için korkutmak maksadıyla eline silahı aldığını ancak ateş etmediğini savunmuştur.

3.Mağdur ...'ın soruşturma aşamasında alınan beyanında babası olan sanığın kendisine tekme attığını sonrasında da balkondan silah gösterdiğini beyan etmiş, ancak kovuşturma aşamasındaki beyanında sanığın elinde silah görmediğini beyan etmiştir.

4.Mağdur ... beyanında evin içerisindeyken sigara içme meselesi yüzünden tartışma olduğunu ve tartışma esnasında sanık elinde bulunan bıçağın yassı yüzü ile mağdur ...' ın koluna hafifçe vurduğuna ilişkin beyanda bulunmuştur.

5.Mağdur ... Beyanında Özetle:

"Ben daha önce bu konu ile ilgili hazırlıkta beyanda bulunmuştum, o beyanlarımı aynen tekrar ederim, iddianamede ismi geçen ... ... benim resmi nikahlı eşim olur, sanık ise kayın babamdır, olay günü kayınbabamın evindeydik, sigara içme meselesi yüzünden tartışma yaşandı, bunun üzerine evden dışarıya çıktık, bir anlık sinirle sanığın evine doğru bir adet taş attım, taş cama isabet etti, bunun üzerine sanık elinde av tüfeği bulunduğu halde balkona çıktı, tüfeği bana doğrultarak " seni vururum " dedi, başka da birşey söylemedi, olay nedeniyle sanıktan şikayetçi değilim, davaya katılmak istemiyorum" şeklinde beyanda bulunmuştur.

6.Tanık P.Ö Beyanında Özetle;

" Ben daha önce bu konu ile ilgili beyanda bulunmuştum, aynen tekrar ederim, iddianamede ismi geçen sanık benim resmi nikahlı eşim olur, müşteki ... kızım, müşteki ... damadım, müşteki ... ise damadımın kardeşi olur, olay günü evde mutfakta bulunduğum esnada kızımın ağladığını duydum, kızımın olduğu odaya gittiğimde eşimin bir kaç defa kızıma vurduğunu öğrendim, bunun üzerine ufak çaplı bir tartışma yaşandı, daha sonra ben, kızım, damadım ve damadımın kardeşi evden ayrıldık, bir süre sonra iddianamede ismi geçen müşteki ... sanığa ait olan cama taş attı, bunun üzerine eşim balkona çıktı, elinde bir tüfek vardı, bu tüfeği bize doğru doğrulttu, ancak hatırladığım kadarıyla tehdit içerikli bir kelime kullanmadı, olaylar yaşanırken eşim olan sanık sarhoştu, ne yaptığının farkında değildi,eşim olan sanıkla yaklaşık olarak 2 yıldır ayrı yaşamaktayız, aramızda ailevi meselelerden dolayı şiddetli geçimsizlik bulunmaktadır, olay günü eşim bana telefon açmıştı, köyden yoğurt geldiğini söyledi, bunun üzerine ben de iddianamede ismi geçen müştekiler sanığın evine gitmiştik,iddianameye konu olaydan önce bazı olaylardan dolayı eşimle karakolluk olmuştuk, ancak ben şikayetimden vazgeçtiğim için eşim olan sanık hakkında dava açılmadı veya dava açılmış ise benim bundan haberim yoktur, " şeklinde beyanda bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Mağdurların hazırlık aşamasında alınan birbirleri ile uyumlu ifadelerden sanığın silahla tehdit olayını her üç mağdura karşı birlikte gerçekleştirdiğinin sabit olduğu, ayrıca mağdurlara yönelik ilk haksız hareketin sanığın mağdur ...'in koluna bıçak ile sürtmesinden kaynaklı başladığı gözetildiğinde, sanık hakkında temel ceza belirlendikten sonra verilen cezanın 5237 sayılı Kanun'un 43 maddesi uyarınca arttırılması gerektiği ve haksız tahrik indiriminin uygulanmaması gerektiği anlaşılmış ise de, sanık aleyhine temyiz bulunmadığı için bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Mağdurların beyanları, sanığın tevili yollu ikrar içeren savunmaları, tanık P.Ö'nün beyanları, emanete kayıtlı eşyalar birlikte değerlendirildiğinde araştırılacak başkaca bir hususun bulunmadığı yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanığın eylemlerinin sabit olduğu belirlendiğinden hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.01.2016 tarihli ve 2014/820 Esas, 2016/25 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

25.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18, Karar No: 2011/3439, Tarih: 24.05.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/18 E.  ,  2011/3439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Duraksamadan belirtmek gerekir ki; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesi hükmünde kadastro tutanaklarının kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıl geçtikten sonra bu tutanaklarda belirtilen haklara sınırlandırma ve tespitlere karşı kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak dava açılamayacağı açıklanmıştır. Bu sürenin hak düşürücü nitelikte olduğu ve taraflarca öne sürülmese bile mahkemece kendiliğinden değerlendirileceği kuşkusuzdur.

Öte yandan; taşınmaz üzerinde daha önce mevcut bulunan bir muhdesata yeni bölümler ilave edilmesi, oturulabilir hale getirilmesi veya mevcut muhdesatın bakım ve onarımının yaptırılması bağımsız bir muhdesat meydana getirme niteliğinde olmayıp mevcut muhtesatın daha kullanılır hale gelmesini, bir başka deyişle muhdesattan sağlanacak faydanın artmasını sağlayan işlerdir. Mevcut muhtesata yeni bölümler ilave edilmesi veya mevcut muhtesatın bakım ve onarımının yaptırılması muhtesatın bu işleri yapan kişiye ait olması sonucunu doğurmaz. Bu tür işlerin yapılması için harcanan giderler muhtesatın değerini artıran faydalı ve zorunlu giderlerdendir. İyileştirici nitelikteki bu giderleri tek başına karşılayan taşınmaz malik ya da maliklerinin koşullarının varlığı halinde bu giderlerden paylarına düşen kısmını B.K. 61 ve onu izleyen maddeleri hükmüne ve sebepsiz zenginleşme kurallarına göre açacağı eda nitelikli bir alacak davası ile taşınmazın diğer maliklerinden isteyebileceği kuşkusuzdur. İyileştirme giderlerini yapan taşınmaz malik ya da maliklerinin taşınmazın ortaklığının giderilerek satılması ve muhdesattan yararlanmalarının son bulması ile istenebilir hale gelecek bu giderler için eda nitelikli alacak davası açma ... mevcut iken önceden açacağı bir dava ile iyileştirme giderlerinin tespitini istemekte hukuki yararı bulunduğundan da söz edilemez. Aynı şekilde bütünleyici parça niteliğinde olmayıp her zaman için ana taşınmazdan sökülüp götürülebilen ve taşınmazdan ayrılması mümkün olan eşyalar da teferruat niteliğindedir.

Somut olaya gelince; davacı tarafın muhdesat niteliğindeki ev ve ağaçlar dışındaki istek kalemlerinin iyileştirme gideri ve teferruat niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu nitelikteki istek kalemlerinin tespit davasına konu edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince; davacı tarafın muhdesat niteliğindeki ev ve ağaçlar dışındaki istek kalemlerinin iyileştirme gideri ve teferruat niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu nitelikteki istek kalemlerinin tespit davasına konu edilemeyeceği kuşkusuzdur.

Öte yandan dava konusu iki katlı ev niteliğindeki muhdesatın üzerinde bulunduğu 1030 parsel sayılı taşınmazın kargir ev ve hefkere niteliği ile tapuya kayıtlı olduğu, muhdesatın zemin katının kadastro tespitinden önce meydana getirildiği ve taşınmazın tespitinin kesinleştiği gün ile davanın açıldığı gün arasında 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesi hükmünde sözü edilen kamu düzenine ilişkin, 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği anlaşılmaktadır. Davanın hak düşürücü süreden sonra açıldığının belirlenmesi halinde salt bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, aksi halin kabulünde dahi zemin kata davacı tarafça yapılan harcamaların az yukarıda açıklandığı şekilde iyileştirme gideri niteliğinde olduğu tartışmasızdır.

Az yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı tarafın iyileştirme gideri ve teferruat niteliğindeki istek kalemlerine ve ev niteliğindeki muhdesatın zemin katına ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Davacı tarafın dava konusu iki katlı ev niteliğindeki muhdesatın ikinci katına yönelik temyiz itirazlarına gelince; mahkemece iki katlı evin %26'sının davacıya ait olduğuna karar verilmiş ise de varılan sonuç davanın niteliğine ve dosyada toplanan delillere uygun düşmemiştir. Tespit davalarının niteliği gereği muhdesat hakkında böyle bir oranlama yapılmasına olanak yoktur. Kaldı ki; toplanan delillerden dava konusu evin ikinci katının davacı tarafından tek başına meydana getirildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; dava konusu bina niteliğindeki muhdesatın zemin üstü katının davacı tarafından meydana getirildiğinin de tespitine karar verilmesi gerekirken, delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek, davanın niteliğine aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin ödenen 658,65 TL harcın istek halinde davacı tarafa iadesine, 24.05.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5055, Karar No: 2020/5652, Tarih: 18.06.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/5055 E.  ,  2020/5652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince verilen hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, davanın reddine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile harç, tescil ve iade edilmesi gereken bedel yönünden 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5344, Karar No: 2018/12807, Tarih: 05.12.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/5344 E.  ,  2018/12807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16660, Karar No: 2012/13940, Tarih: 16.07.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/16660 E.  ,  2012/13940 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

No :152-240

Davacı, davalı işveren nezdinde 1994-2004 tarihleri arası çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının davalı işyerinde kesintisiz çalıştığı iddiasına dayalı 1994-2004 tarihleri arasında hizmet akdi ile geçen ve Kuruma kayıt ve tescil edilmeyen çalışmalarının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kısmen kabulü ile; davacının 01.01.1994-01.05.2004 tarihleri arasında 3720 gün davalı işveren nezdinde hizmet aktine göre geçen çalışmasının tesbitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacı ... oğlu ...'ın 1989/3. döneminden itibaren davalı işyerinde çalıştığı, 1994/2-2004/1. dönem çalışmalarının aynı işyerinde çalışan dava dışı ... oğlu ...'ın hizmet cetvelinde yer aldığı, dava dışı ...'ın davalı işyerinde 26.08.1991 tarihinden sonra 657 sayılı Kanuna tabi devlet memuru olarak çalıştığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının eksik bildirilen çalışmalarının tesbiti ile, davadışı sigortalının hizmet cetvelinde, davacının ismi ile görünen çalışmaların davacıya aidiyetine karar verilmesi gerekirken, bu çalışmalar yönünden yeniden tesbit kararı verilmesi, diğer taraftan, davacının hizmet cetvelinde görünen ve hukuki yararı ile birlikte ayrıca talebi bulunmayan 1994/1. dönem yönünden, hüküm kurulması da, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1. A bendinin silinerek, yerine, “Davacının davalı işverene ait 39474... nolu işyerinde 1994/2-2004/1. dönemi tarihleri arasında, davadışı ... oğlu ... isimli kişiye ait 47010185.... sigorta sicil numaralı hizmet cetvelinde davacıya ait çalışmaların davacı ... oğlu ...'a ait olduğunun tesbitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3041, Karar No: 2016/5187, Tarih: 24.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/3041 E.  ,  2016/5187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : 3. İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı mağazada değişen alt işverenler nezdinde kesintisiz çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı bir sebep yokken feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti talebinde bulunmuştur.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı mağaza ile davalı şirket arasında alt işverenlik ilişkisi olduğu ve davalıların davacının taleplerinden müteselsilen, müştereken sorumlu bulundukları, davacının iş sözleşmesinin haksız feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalıların davacıların taleplerinden sorumlu olup olmadıkları ve sorumlu iseler sorumluluklarının hangi esasa göre belirleneceği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrasında alt işverenlik düzenlenmiştir. Buna göre, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde ise işyeri devri ve bunun iş sözleşmesi ile işçilik alacakları üzerindeki etkisi düzenlenmiştir. Söz konusu maddeye göre; İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer. Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür. Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır.

Somut olayda; davacının önce ..... sonra davalı ..... nezdinde alt işveren işçisi olarak çalıştığı görülmektedir. Somut olayda dosya kapsamına göre davalı ..... ile ......’nin asıl işveren konumunda olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda ifade edildiği üzere işyeri devrine ilişkin kurallar, işverenler arasında gerçekleşen ve hukuki işleme dayalı olarak işyerinin bir işverenden diğerine geçmesine sebep devirler için uygulama kabiliyetine sahiptir. Asıl işverenin işyerini devretmesi alt işverenin işçileri açısından işyeri devrine ilişkin 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinin uygulanmasına sebep olmaz. Zira asıl işveren kanun gereği sorumlu olan ve alt işverenin işçisinin işvereni olmayan bir işveren olup, söz konusu madde kapsamında bir işveren olmadığı gibi asıl işverenin işyeri de bu kapsamda bir işyeri niteliği taşımaz. Asıl işverenin işyerini devretmesi sadece kendi işçileri açısından 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde düzenlenen işyeri devri kurallarının uygulanmasını gerektirir. Bu durumda işyerini devreden asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı sadece kendi döneminde doğan alacaklar bakımından 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesi sebebiyle asıl işveren sıfatıyla sorumlu olacak, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca işyeri devri kurallarına göre sorumlu tutulamayacaktır.

Somut olaya dönüldüğünde, davacının aynı işyerinde önce dava dışı .....’de alt işveren işçisi sonra ise davalı .....’de alt işveren işçisi olarak çalıştığı görülmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere alt işveren işçisi açısından asıl işverenler arasında işyeri devrine ilişkin kurallar işletilemeyeceğinden davalı ....’nin sorumluluğunun buna göre belirlenmesi gerekirken bunun yapılmaması isabetsizdir.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıp yapmadığı ve yapmışsa miktarının ne olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıp yapmadığı ve yapmışsa miktarının ne olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti hesaplanırken fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil tahakkuku olup da ihtirazı kayıtsız imzalanan bordrolar ile yine fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil tahakkuku olan ancak imzasız olmakla beraber banka kanalıyla ödendiği ispat edilen bordroların dikkate alınması gereklidir. Bu noktada ilk grup bordrolar yönünden aksi yazılı delille ispatlanmadıkça bordro döneminin dışlanması, ikinci grup bordrolar açısından ise banka kanalıyla yapılan fazla çalışma ödemelerinin yapılacak hesaplamadan mahsup edilmesi gereklidir.

Somut olayda dosyada yukarıda belirtilen özelliklerde bordrolar bulunmaktadır. Bu bordroların yukarıdaki esaslara göre değerlendirilmesi gerekirken bunun yapılmaması isabetsizdir.

4-Diğer taraftan hükümde dava ve ıslah tarihinden itibaren faize karar verilmekle birlikte hangi tutarlar için dava, hangi tutarlar için ise ıslah tarihinden itibaren faize hükmedildiği açıklanmayarak hükmün infazında tereddüte sebep olunması da yerinde olmamıştır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.