muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5167, Karar No: 2011/5515, Tarih: 10.10.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- Sanığın nüfus ve sabıka kaydı dosya içine getirtilmeden mahkumiyetine karar verilmesi,

2- 30.07.2003 gün ve 25184 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4949 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 99.maddesi ile İİK'nun 352.maddesine eklenen fıkra uyarınca dava ve cezanın İİK'nun 354.maddesi gereğince şikayetten vazgeçme halinde de düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/456, Karar No: 2021/3394, Tarih: 06.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/456 E.  ,  2021/3394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 15.02.2018 gün ve 2017/576 E. - 2018/114 K. sayılı kararı bozan Daire'nin 11.11.2019 gün ve 2019/316 E. - 2019/7083 K. sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 15.09.2010-11.07.2011 tarihleri arasında müvekkil şirkette medikal araştırmacı olarak görev yaptığını, rekabet yasağı ve gizlilik taahhütnamesi isimli sözleşmeleri imzaladığını, davalının iki sene boyunca İstanbul, Kocaeli, Tekirdağ, Sakarya bölgelerinde aynı iş dalında faaliyette bulunmamayı kabul ettiğini, görev yaptığı süre içinde şirketin hangi maddeler üzerinde araştırma yaptığını, gelecek planlarını, araştırmalarda hangi yöntemlerin kullanıldığını ve ticari sır niteliğindeki bilgilere vakıf olduğunu, davada 818 sayılı BK'nın 348, 349, 351 ve 352. maddesinde düzenlenen şartların bulunduğunu, davalının sözleşme hükümlerine rağmen dava dışı Mustafa Nevzat İlaç A.Ş'de aynı görev ile çalışmaya başladığını ileri sürerek, şimdilik 1.000.- TL cezai şartın tahsilini talep etmiş; ıslahla talebini 21.946,28 TL’ye çıkarmıştır.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın açılmamış sayılmasına dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 10,30 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 520,95 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 06.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16649, Karar No: 2017/9151, Tarih: 27.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/16649 E.  ,  2017/9151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki delil ve belgelere göre davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı tarafın temyizi yönünden yapılan incelemeye gelince;

1-Dava konusu ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaza yakın mahalde bulunan ... Mahallesi, ... ada ... parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak açılan ve Dairemizin 2015/18005 Esas - 2015/22609 sayılı kararı ile onanan ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/90 Esas sayılı dava dosyasında, yakın değerlendirme tarihi itibariyle taşınmazın m²'si 298,00 TL olarak belirlenmiştir.

Bu nedenle; aynı mahalde birbirine yakın olup, aynı maksatla kamulaştırılan taşınmazla ilgili olarak tespit edilmiş olan m² birim bedelinden ayrılma nedenleri konusunda bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-a) Tespit edilen kamulaştırma bedelinin 3561 sayılı MAL MEMURLARININ KAYYIM TAYİN EDİLMESİNE DAİR KANUN hükümleri uyarınca değerlendirilmek üzere davalıların kayyımına ödenmesine ilişkin hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Kayyım kendisini vekil ile temsil ettirdiği halde lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacı idareden peşin alınan temyiz ve tarafların temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine,27/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24155, Karar No: 2013/12076, Tarih: 04.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/24155 E.  ,  2013/12076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı VUK.nun 359/b-1, 5237 sayılı TCK.nun 62, 51. maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezası, erteleme

Şikayetçi idare vekilinin yüzüne karşı tefhim olunan hükme yönelik temyizi bulunmadığı cihetle, sanık lehine usuli muamelelere riayetsizliğin aleyhine sonuç doğurmayacağı da gözetilerek tebliğnamenin ikinci bendindeki bozma istemine iştirak edilmemiş, 2005 takvim yılında değişik tarihlerde sahte fatura kullandığı kabul edilen sanık hakkında teselsül hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Vergi suçu raporu ve eklerindeki inceleme raporlarında sanığın kullandığı faturaları düzenleyen, Galata Vergi Dairesi Müdürlüğünün 7340413594 vergi numaralı mükellefi Raysan Elektrik Malzemeleri Pazarlama Sanayi ve Ticaret Şirketi, Ümraniye Vergi Dairesi Müdürlüğünün 3370040580 vergi numaralı mükellefi Seray İnşaat Metalürji Madencilik Tic. San. Ltd. Şirketi, Gaziosmanpaşa Vergi Dairesi Müdürlüğünün 7640010307 vergi numaralı mükellefi Servo Teknik Yapı Malzemeleri Sanayi ve Ticaret Ltd. Şirketi, Büyükçekmece Vergi Dairesi Müdürlüğünün 9650137423 vergi numaralı mükellefi Yıldız İnşaat Nakliyat Madencilik Sanayi ve Ticaret Ltd. Şirketi hakkında dosyada mevcut vergi tekniği raporlarının yalnızca son sayfalarının bulunduğu gözetilerek, tanzim olunan vergi tekniği raporlarının tamamının aslı veya onaylı örnekleri getirtilerek, şirket yetkilileri hakkında dava açılmış olup olmadığının ilgili vergi dairelerinden araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları celp ile incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan şirket banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, düzenlenen çeklerin kimler tarafından tahsil edildiği ve faturaları düzenleyene yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları düzenleyenler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve faturaların miktarları ile sanığın çalıştığı işkolu da gözetilerek nakit ödeme yönüyle ticari teamüle uygun olup olmadığı üzerinde de durulup, sanık ve müdafiinin vergi

mahkemesine açtıklarını bildirdikleri davaların akıbeti de araştırılıp, toplanan deliller bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

mahkemesine açtıklarını bildirdikleri davaların akıbeti de araştırılıp, toplanan deliller bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 04.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2669, Karar No: 2023/10248, Tarih: 19.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/2669 E.  ,  2023/10248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/1067 E. 2016/152 K.

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, görevi yaptırmamak için direnme, hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Onama kararı kaldırılarak hükümlerin bozulmasına karar verilmesi

İTİRAZA KONU KARAR : Onama

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay (8). Ceza Dairesinin, 12.06.2023 tarihli ve 2020/5922 Esas, 2023/4511 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.07.2023 tarihli ve 14-2016/182520 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.07.2023 tarihli itiraz başvurusunun, sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, görevi yaptırmamak için direnme ve hükümlü veya tutuklunun kaçması suçlarından kurulan hükümlere yönelik olduğu görülmüştür.

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yasal unsurları oluşan suçların tipikliği açısından görevi yaptırmamak için direnme suçu ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu arasında ve ayrıca görevi yaptırmamak için direnme suçu ile hükümlü veya tutuklunun kaçması suçu arasında zamansal ve mekânsal birliktelik gösteren cebir ve tehdit fiilleri kısmen çakışmak / kesişmek suretiyle birbirini tamamlayıcı fonksiyon icra etmekte ve böylece suçların icra hareketleri kısmi ayniyet göstermektedir. Bu nedenle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci ve 292 nci maddelerinde düzenlenen suçlar ile aynı Kanun'un 265 inci ve 109 uncu maddelerinde düzenlenen suçlar bakımından farklı neviden fikri içtima söz konusu olmaktadır. Buna göre 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu ve 292 nci maddelerinde düzenlenen suçların haksızlık içeriğinin aynı Kanun'un 265 inci maddesinde düzenlenen suçun haksızlık içeriğini de kapsaması nedeniyle, görevi yaptırmamak için direnme suçundan sanıklara ayrıca ceza verilmemelidir. Ancak bu durum 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu ve 292 nci maddeleri uyarınca sanıklar hakkında hüküm kurulurken göz önünde tutularak yaptırımlar belirlenmemesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Oluşa ve dosya kapsamına göre, infaz koruma memuru olan katılanların görevleri gereği akşam sayımını yapmak ve koğuş bahçe kapısını kapatmak için 1. koğuşa ait malta kapısını açtıkları sırada, sanıkların ellerindeki bıçakla katılanların üzerlerine saldırmak suretiyle görevlerini yapmaya engel oldukları anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Oluşa ve dosya kapsamına göre, infaz koruma memuru olan katılanların görevleri gereği akşam sayımını yapmak ve koğuş bahçe kapısını kapatmak için 1. koğuşa ait malta kapısını açtıkları sırada, sanıkların ellerindeki bıçakla katılanların üzerlerine saldırmak suretiyle görevlerini yapmaya engel oldukları anlaşılmıştır.

Sanıklar, katılanlarla yaşadıkları boğuşma sırasında katılanlardan cezaevi anahtarlarını vermelerini istemiş, alamayacaklarını anlayınca onları cezaevi personelinin mutfak olarak kullandığı bölüme götürerek çamaşır ipi ile ellerini ve ayaklarını bağlamaya çalışmışlar, katılanları tekme ve kafa atmak suretiyle darp etmeye devam etmişler, anahtarları alamayacaklarını anlayan sanıklar koğuş bahçesine yönelmişlerdir. Katılan ..., firar girişiminde bulunan sanıklara engel olmak için arkalarından gitmek istediğinde, bu durumu fark eden sanık ... katılana engel olmak için onu durdurmaya çalışmış ve inceleme dışı sanık ...'ın ardından o da bahçe bölümüne geçmiştir. Katılanlar sanık ...'un elindeki bıçakla malta kısmında tek başına kaldığını görünce onu etkisiz hale getirmek istemişler, sanık elindeki bıçakla direnmeye devam etmesine rağmen katılanlar sanığı yakalayarak mutfağın demir kapısına kelepçelemişlerdir. Son olarak inceleme dışı sanık ... çıkmış olduğu çatıdan cezaevine çağrılan Cumhuriyet savcısının ikna çabaları neticesinde inmeyi kabul etmiş, diğer sanıklar da sakinleşerek koğuşlarına geçmişlerdir.

5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinde "Görevi yaptırmamak için direnme" başlığıyla "seçenekli hareketli" ve "amaçlı bir fiil" olarak düzenlenen ve görevin yapılmasını önleme maksadıyla kamu görevlisine karşı gelinmesi eylemleri cezalandırılan suç tipinde; hareketin "cebir veya tehdit" şeklindeki icrai davranışlarla işlenebileceği öngörülmüştür.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; infaz koruma memuru olan katılanların görevleri gereği akşam sayımını yapmak ve koğuş bahçe kapısını kapatmak için 1. koğuşa ait malta kapısını açtıkları sırada, sanıklar ellerindeki bıçakla katılanlara saldırmışlar ve görevlerini yapmalarına engel olmuşlar, ardından sanıklar cezaevinden firar etmek maksadıyla katılanlardan almak istedikleri cezaevi anahtarlarını elde edemeyeceklerini anlayınca onları personel mutfağı olarak kullanılan kısma götürüp, ellerini ve ayaklarını bağlamaya çalıştıkları sırada, katılanların direnerek disiplini sağlamak adına sanıkları etkisiz hale getirmek istemeleri üzerine kafa ve tekme atarak onlara engel olmaya devam etmişlerdir. Son olarak anahtarları elde edemeyen sanık ... koğuş bahçesine yönelerek, cezaevi çatısına çıkmayı başarmış, sanık ... Yiğit ise katılan ...'ı durdurarak yine görevini yapmasına engel olmuştur.

Buna göre, sanıklar hükümlü veya tutuklunun kaçması ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından bağımsız olarak, infaz koruma memuru olan katılanların, sayım yapmak, kapıları kontrol etmek, cezaevinde disiplini sağlamak ve firar girişiminde bulunan, taşkınlık yapan, görevli personele fiili saldırıda bulunan hükümlülere engel olmak şeklindeki görevlerini yaptırmamak için direndiklerinin anlaşılması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy birliğiyle REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 12.06.2023 tarih ve 2020/5922 Esas, 2023/4511 Karar sayılı kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25549, Karar No: 2014/1830, Tarih: 23.01.2014

**13. Ceza Dairesi         2012/25549 E.  ,  2014/1830 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/11556

MAHKEMESİ : Yalova 1.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2010

NUMARASI : 2008/536 (E) ve 2010/116 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1)Aşamalarda suçlamayı inkar eden sanık F.. Y..'ün atılı suçu işlediğine ilişkin olarak mahkumiyetine esas alınan yegane delil niteliğindeki nüfus cüzdanı fotokopisinin üzerinde bulunan el yazısı ile imzanın da fotokopiden ibaret olduğunun anlaşılması karşısında, bu belgenin ıslak imzalı aslının ilgili emniyet biriminden ya da varsa 2. el telefon alım satımı yapan S.. K..'dan temin edilerek, belge üzerindeki imza ile el yazısının sanığın elinin ürünü olup olmadığına ilişkin ekspertiz raporunun alınması; ayrıca, bahse konu kimlik fotokopisi üzerinde yazılı .......numaralı sabit telefonunun sahibi olan S.. S.. isimli şahsın tanık olarak ifadesine başvurularak, sanığı tanıyıp tanımadığının ve suça konu cep telefonunun çalınıp satılması olayı ile ilgili olarak bilgisinin bulunup bulunmadığının sorulması ile, delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesinin ardından sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmeyerek eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması;

Kabule göre de;

2)Suçun gece vakti işlendiğinin kabul edilmesine karşın, konut dokunulmazlığını ihlal suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesinin karar yerinde gösterilmemesi;

3)Mağdurun, sabah saat 09:00 sularında kalktıklarında evden hırsızlık yapıldığını tespit ettiklerini belirtmesi ve sanığın da suçlamayı inkar etmesi karşısında, suçun gece vakti işlendiğine ilişkin delilerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde tartışılıp denetime olanak verecek şekilde hükmün gerekçesine yansıtılmadan; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143/1 ve 116/4. maddeleri ile uygulama yapılıp fazla ceza tayin edilmesi;

4)Suç tarihine göre, konut dokunulmazlığını ihlal suçunun uzlaşma kapsamında bulunmasına karşın; 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca sanık ve mağdura uzlaşma teklifinde bulunulup, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi;

5)Mahkemece, hükmolunan cezanın miktarı itibariyle olanaklı olmadığı şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve ertelenmesine yer olmadığına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 51. ve 5271 sayılı CMK'nın 231. maddelerindeki koşulların oluşup oluşmadığının tartışılarak, yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık F.. Y.. müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 23/01/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4684, Karar No: 2011/6551, Tarih: 01.06.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/4684 E.  ,  2011/6551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu 254 parsel sayılı taşınmazına komşu 233 ve 247 parsel sayılı taşınmaz malikleri davalıların müdahale ettiklerini ileri sürüp, elatmanın önlenmesini istemiştir.

Davalı ... ve bir kısım dahili davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen olarak karar, Dairece;"davalı ... mirasçılarının davaya dahil edilmesi ve taraf teşkilinin sağlanması, davalı ...'in savunmasının araştırılması gerektiği" gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, bir kısım davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi isteğine ilişkin olup, hükmüne uyulan bozma ilamları doğrultusunda davacıya ait 254 parsel sayılı taşınmaza komşu 253 ve 247 parsel maliklerinin elatmaları belirlenmek suretiyle davanın bu kişiler yönünden kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Bir kısım davalıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Ancak, çekişme konusu 247 parselin paydaşlarından birisi olan davalı ...'ün sağ olduğu, davaya katılımı sağlanarak yargılama yapıldığı ve hüküm kısmında ... aleyhine de hüküm kurulduğu halde, başlık kısmında "... ... mirasçıları" ibaresinin yazılmış olmasının maddi hatadan kaynaklandığının değerlendirildiği, anılan hususun yeniden yargılama yapılmasını gerekli kılmadığı gözetilerek, hükmün başlık kısmındaki;"... mirasçıları" ibaresinden ve "mirasçıları" kelimesinin çıkartılmasına, hükmün bu haliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 01.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.