muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/13303, Karar No: 2020/7258, Tarih: 11.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/13303 E.  ,  2020/7258 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Düzce 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2020 tarihli, 2019/543 esas ve 2020/32 sayılı kararının Kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 20/05/2020 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-)Konuyla İlgili Bilgiler:

1-Şüpheli ... hakkında, 13/10/2016 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 16/12/2016 tarihli ve 2016/13039 soruşturma, 2016/303 sayılı kararı ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve tedaviye tabi tutulmasına, aynı Kanun'un 191/4. maddesi gereğince erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına, kesin olarak karar verildiği, kararın doğrudan şüphelinin MERNIS adresine tebliğe çıkarıldığı, 26/12/2016 tarihinde şüpheliye bizzat tebliğ edildiği, kararın 04/01/2017 tarihinde infazı için Düzce Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

2-Düzce Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 08/01/2017 tarihli ve 2017/26 DS sayılı çağrı yazısının tebliğe çıkarıldığı, iade edildiği, şüphelinin 09/01/2017 tarihinde müdürlüğe başvurduğu, aynı tarihte hastaneye sevkedildiği, hastanede 6 oturumluk bağımlılık programına alındığı, hastanenin 01/03/2017 tarihli raporunda tedavi gereklerine uygun davranmaması nedeniyle tedaviye uyumsuz olduğunun bildirilmesi üzerine uyarılmasına karar verildiği, 10/03/2017 tarihli uyarı yazısının 15/03/2017 tarihinde müdürlükte elden tebliğ edildiği, 15/03/2017 tarihinde yeniden hastaneye sevk edildiği, hastanenin 14/04/2017 tarihli raporunda tedavi gereklerine uygun davranmaması nedeniyle tedaviye uyumsuz olduğunun bildirilmesi üzerine de İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonunun 20/04/2017 tarihli kararı ile dosyanın kapatılmasına karar verilerek 02/05/2017 tarihinde Düzce Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği,

3-Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca erteleme kararı kaldırılarak 27/10/2017 tarihli, 2016/13039 soruşturma, 207/2553 esas ve 2017/1718 sayılı iddianame ile, sanığın 5237 sayılı TCK’nın 191/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

3-Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca erteleme kararı kaldırılarak 27/10/2017 tarihli, 2016/13039 soruşturma, 207/2553 esas ve 2017/1718 sayılı iddianame ile, sanığın 5237 sayılı TCK’nın 191/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

4-Düzce 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/02/2018 tarihli ve 2017/822 esas, 2018/58 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı TCK’nın 191/1 ve 62. maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK’nın 231/5. maddesi uyarınca

hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl süre ile denetime tabi tutulmasına karar verildiği, sanığın yüzüne karşı verilen kararın 27/02/2018 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği,

5-Sanığın denetim süresi içerisinde 26/03/2019 tarihinde işlediği “alkol veya uyuşturucu maddenin etkisi altındayken araç kullanma” suçundan Düzce 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 01/10/2019 tarihli 2019/572 esas, 2019/346 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nın 179/2, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verildiği, kararın 25/10/2019 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

6-İhbar üzerine, Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesinin Kanun yararına bozma istemine konu 23/01/2020 tarihli ve 2019/543 esas, 2020/32 sayılı kararı ile, hükmün açıklanmasına, sanığın 5237 sayılı TCK’nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın yüzüne karşı verilen kararın 06/02/2020 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

anlaşılmıştır.

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16/12/2016 tarihli ve 2016/13039 soruşturma, 2016/303 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüphelinin denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmadığı gerekçesiyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/02/2018 tarihli ve 2017/822 esas, 2018/58 sayılı kararının 27/02/2018 tarihinde kesinleşmesini müteâkip, sanığın denetim süresi içerisinde 26/03/2019 tarihinde işlenen kasıtlı suçtan mahkûm edildiğinin ihbar edilmesi üzerine, hükmün açıklanmasına, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2020 tarihli ve 2019/543 esas, 2020/32 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Benzer bir konuya ilişkin olarak Yargıtay (Kapatılan) 20. Ceza Dairesinin 26/05/2016 tarihli ve 2016/1582 esas, 2016/3201 karar sayılı ve Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 16/05/2016 tarihli ve 2016/927 esas, 2016/4447 karar sayılı ilâmlarında da değinildiği üzere, şüpheli hakkında verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, şüpheli hakkında Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16/12/2016 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar her ne kadar şüpheliye 26/12/2016 tarihinde tebliğ edilmiş ise de, anılan kararın kesin olarak verildiği, şüpheliye anılan karara karşı itiraz kanun yoluna başvuru hakkı tanınmadığı, bu nedenle yapılan tebligatın geçerli olmadığı cihetle, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kamu davasının durmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2020 tarihli ve 2019/543 esas, 2020/32 sayılı kararının 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

İncelenen dosyada; şüpheli hakkında 13/10/2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 16/12/2016 tarihli kararı ile beş yıl süre ile kamu davası açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve tedaviye tabi tutulmasına kesin olarak karar verildiği, şüphelinin denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmadığı gerekçesiyle kamu davası açılması üzerine Düzce 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/02/2018 tarihli ve 2017/822 esas, 2018/58 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı TCK’nın 191/1 ve 62. maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK’nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl süre ile denetime tabi tutulmasına karar verildiği, kararın kesinleşmesinden sonra denetim süresi içerisinde 26/03/2019 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan cezalandırılmasına karar verildiğinin ihbar edilmesi üzerine, Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2020 tarihli kararı ile, hükmün açıklanmasına, sanığın 5237 sayılı TCK’ nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191. maddesinde, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ve bu kararla birlikte verilebilecek olan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik herhangi bir kanun yolu öngörülmemiş ise de; kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile bu karara bağlı olarak verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik TCK'nın 191/2. maddesinin 2. cümlesinde yer alan "Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır." şeklindeki düzenleme gereği, "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararların, şüpheliye tebliğ edilmesinin gerektiği, şüpheli hakkında verilen karar kendisine tebliğ edilmeden ve itiraz hakkı beklenilmeden, dolayısıyla kesinleşmeden Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, şüpheli hakkında Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16/12/2016 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve tedaviye tabi tutulmasına ilişkin karar her ne kadar şüpheliye 26/12/2016 tarihinde tebliğ edilmiş ise de, anılan kararın kesin olarak verildiği, şüpheliye anılan karara karşı itiraz kanun yoluna başvuru hakkı tanınmadığı, bu nedenle yapılan tebligatın geçerli olmadığı anlaşıldığından, usulüne uygun bir tedavi ve denetimli serbestlik infaz süreci bulunmadığından kamu davasının açılma koşulunun gerçekleşmediğinin kabulü gerekir. Dolayısıyla, bu usulsüzlüğü ortadan kaldırmak için, şüpheliye “kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde ilgili sulh ceza hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte yeniden usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi gerektiğinden mahkemece kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kamu davasının durmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkumiyet kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D)Karar:

D)Karar:

Açıklanan nedenlere göre; 5271 sayılı Kanun’un 223/8-2. cümlesi uyarınca şartın gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına ve şüpheliye “kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde ilgili sulh ceza hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte yeniden usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesi ve infazının sonucunun beklenilmesi için Düzce Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi kanuna aykırı olduğundan Düzce 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 23/01/2020 tarihli ve 2019/543 esas, 2020/32 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

11/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24935, Karar No: 2014/1321, Tarih: 21.01.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/24935 E.  ,  2014/1321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 21/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

AS
Yargıtay — Esas No: 2017/8124, Karar No: 2019/6969, Tarih: 30.05.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/8124 E.  ,  2019/6969 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Tüm sanıklar hakkında; TCK’nın 85/1, 62/1, 50/1-a-4, 52/2-4.

maddeleri uyarınca mahkumiyet

sanık ...

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar ... ve ... müdafiileri ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... İnşaat A.Ş. tarafından Tekirdağ-Muratlı demiryolu alt ve üst yapı ikmal inşaatına ait menfezler, alt ve üst geçitlerin betonarme kalıp, demir ve beton işi 12.03.2009 tarihli taşeronluk sözleşmesi ile ... inşaat şirketine verdiği, inşaat teknikeri olan sanık ...’in tünel şantiyesinde şantiye şefi olarak görevlendirildiği hususu bu sanığın tüm aşamalardaki beyanı ve ... şirketinin ortakları sanıklar ... ve ...’nın ifadelerinden anlaşıldığı, olay tarihinde yürürlükte olan ve 5 Şubat 2008 tarihli resmi gazetede yayımlanan “Yapı Denetim Uygulama Yönetmeliği”nin 9. maddesinin ikinci bendine göre, yapım işleri yürüten şantiyede, mühendis, mimar, teknik öğretmen veya tekniker diplomasına sahip olmak üzere bir şantiye şefinin bulundurulmasının mecburi olduğu, yapı müteahhidi ile şantiye şefi arasında yapılan sözleşmenin bir suretinin yapı denetim kuruluşuna verilmesi gerektiği hükümleri yer almakta olup; sanığın kollukta verdiği 24.06.2009 tarihli ifadesinde özetle “... olayın olduğu saatlerde tünel şantiyesinde idim. Olayı bana telefonla bildirdiler. Benim sorumluğumda çalışan ...’ün yaralandığını öğrendim...” ifadesi ile şirket ortağı sanık ... ve sanık ...’in tüm aşamalardaki ifadelerinde şantiye şefinin sanık olduğunu söylemeleri karşısında; inşaat teknikeri olan sanık ...’in şantiye şefi olma yeterliliğine sahip olduğu anlaşıldığından, tebliğnamede bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafiinin, olayın tamamen ölenin dikkatsizliği sonucu meydana geldiğine, sanık ... müdafiinin ise, taşeron şirket ... şirketi ile anahtar teslimi iş yapıldığına, asıl işverenin sorumlu olmadığına, sanık ...’in ise olay tarihinde tünel şantiyesinde görevli olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 30.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4333, Karar No: 2006/5350, Tarih: 08.05.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/4333 E.  ,  2006/5350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 9.9.2005 gününde verilen dilekçe ile köy boşluğuna vaki müdahalenin men'i ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22.12.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 8.5.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/269, Karar No: 2024/3863, Tarih: 14.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/269 E.  ,  2024/3863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/112 Esas, 2022/1717 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/3 E., 2019/178 K.

Taraflar arasındaki markaya tecavüzün tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin tescilli “dolce vita yeni nesil halı” ibareli markası bulunmakla “Dolce Vita Halı” ve “Yeni nesil halı” ifadelerininin tescil tarihinden bu yana fiilen kullandığını, davalı şirketin kendisine ait "rugrita.com" sitesinde “Rugrita yeni nesil halı” ifadesini kullanmak suretiyle marka hakkına tecavüzde bulunduğunu ileri sürerek markaya tecavüzün tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; talebin delil tespitine yönelik olduğunu ve değişik iş olarak değil esas olarak açıldığını, davalının yerleşim yeri adresinin İstanbul olması nedeni ile mahkemenin yetkili olmadığını, "yeni nesil halı" ibaresinin ayırt ediciliğinin bulunmadığını, cins anlamı ile kullanıldığını, davalının “Rugrita yeni nesil halı” ibaresi için 20.12.2018 tarihli marka başvurusunda bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflarca kullanılan "yeni nesil halı" ibaresinin örtüştüğünü ancak taraf markalarının ana unsurları farklı olduğundan karıştırmanın söz konusu olmadığını, nitekim davacı markasında ayırt edici unsurun "Dolce Vita", davalı markasında ise "Rugrita" ibaresi olduğu, "yeni nesil halı" sözcüklerinin ise her iki markada yer alan ürünü niteleyen ve bilgi veren mahiyetli bir slogan olduğu, her ne kadar davacının marka tescili kapsamında bu ibare bulunsa da koruma kapsamı değerlendirildiğinde sloganın özgün ve yaratıcılık içermeyen ek unsur mahiyetinde olduğu, halı üreticilerinin "yeni nesil halı", "yeni moda halı", "yeni teknikle üretilmiş halı" vb. kalite, cins, vasıf bildirici sözcükleri kullanabileceği, davacının marka tescilinde yan unsur olan bu sözcüklerin, mutlak bir koruma sağlamayacağı cünkü, kendi başına "yeni nesil halı" sloganı kuvvetli bir ayırt edicilik özelliği taşımadığı, ürünün yapım yöntemi, kullanılan teknikler hakkında bilgi verici olduğu, nitekim davacı vekili dahi bilgi verici işlevi dile getirildiği, herhangi bir yaratıcılık ve sözcük oyunu içermeyen bu sloganın ana unsur kuvvetinde koruma sağlaması beklenemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olmadığını, itirazların dikkate alınmadığını, eksik inceleme yapıldığını, müvekkilinin tescili markasının koruma kapsamının Dolce Vita Halı (Aitlik) + Şekil+ Yeni Nesil Halı (Slogan) şeklinde çoklu unsurlara sirayet ettiğini, "Yeni Nesil Halı" ibaresinin de müvekkili markasının bir unsuru olarak tescil edildildiğini, tescille birlikte koruma kapsamına alındığını, sicile kayıtlı bir markanın marka niteliği tartışılarak koruma dışına çıkarılmasının hukuka aykırı olduğunu, "Yeni Nesil Halı" ibaresi slogan niteliğinde olup ima edicilik özelliği bulunduğunu, "Halı" - "Nesil" - "Yeni" kelimeleri zincirleme sıfat tamlamasıyla ve söz sanatıyla bir araya getirilerek yeni bir kalıba sokularak slogan haline getirildiğini, tescile layık görüldüğünü, tescil edilmiş bir markanın tartışma konusu yapılmasının mümkün olmadığını belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının tescilli markasındaki "yeni nesil halı " ibaresinin "DOLCE VİTA HALI" ibaresi altında oldukça küçük biçimde yazıldığı, bütüncül olarak bakıldığında anılan sloganın markanın tali unsuru olduğu, bu ibarenin bilgi verici nitelikte mücerret sözcük olarak yalnız başına ayırt ediciliğinin bulunmadığı, özellikle son yıllarda gelişen teknoloji ile birlikte yeni nesil ibaresinin bir çok sektörde (yeni nesil ev, yeni nesil televizyon vb) kullanımına rastlanıldığı, bu kullanımla birlikte dilimizde de tanımlayıcı anlamı itibariyle yaygın kullanımının geliştiği, günlük hayat içerisinde oldukça yoğun kullanılmaya başlandığı, bir teknolojiyi tanımladığından marka algısı yaratmayacağı ve bu sebeple ürünün ya da hizmetin işletmeye bağlılığını sağlamayacağı veya diğer işletme ürün ya da hizmetlerinden ayırmaya yetmeyeceği dolayısı ile ayırt edici niteliğe haiz olmadığı gibi günlük ve ticari hayatta herkesin kullanımına açık jenerik bir ifade olduğu, bu itibarla davacının markası ile davalının kullanımı arasında bir benzerlik oluşturmadığından davalının mevcut kullanımının davacının marka hakkına tecavüz teşkil etmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebepleriyle temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, marka hakkına tecavüzün tespiti istemine ilişkin açılan davada davalı kullanımının davacının tescilli markasına tecavüz teşkil edip etmediği noktasında toplanmıştır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6, 29 ve 140 ıncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.