muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12472, Karar No: 2017/10021, Tarih: 02.11.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/12472 E.  ,  2017/10021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkili ...'nın oğlu, diğer müvekkillerinin kardeşi olan destek ...'in yolcu olarak bulunduğu araca, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın çarpması sonucu desteğin yaşamını yitirdiğini belirterek davacı baba ... için 50.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalılardan, davacı baba ... için 60.000,00 TL, davacı kardeşler ... için 20.000,00 TL, ... için 10.000,00 TL, ... için 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılar ... ve ...'dan olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonucu yapılan yargılamada, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; maddi tazminat talebi karşılanmakla reddine, davacıların manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile davacı ... için 40.000,00 TL, davacı ... için 15.000,00 TL, davacı ... için 7.500,00 TL, davacı ... için 7.500,00 TL manevi tazminatın olay tarihindin itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan tahsili ile davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ...vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3.586,27 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'dan alınmasına 2.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/736, Karar No: 2007/1934, Tarih: 28.02.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/736 E.  ,  2007/1934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 5.3.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 11.9.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 04.05.1999 günlü noterde düzenlenen temlik sözleşmesine dayalı davalı adına olan A Blok Kat 9 ve 19 numaralı bağımsız bölümün 1/2 payının iptal ve tescili istemiyle açılmıştır.

Mahkemece yapılan devir 1163 sayılı Kooperatifler Kanunununda belirlenen yönteme uygun bulunmayarak dava reddedilmiştir.

Hükmü davacı temyiz etmiştir.

Tüzel kişi olan kooperatifler ortaklarının belirli ekonomik yararlarını ve özellikle meslek veya geçimlerine ait ihtiyaçlarını işgücü ve parasal katkılarıyla karşılıklı yardım, dayanışma ve kefalet sağlayan kuruluşlardır. Kooperatiflerde amaç, bir ticari faaliyeti sürdürmek değil ana sözleşmede öngörülen hedefe ulaşmaktır. Özellikle yapı kooperatifleri ortaklarına bina kazandırmak amacıyla kurulur.

Somut olayda, S.S......,Konut Yapı Kooperatifi üyesi olan davalının üyeliği sebebiyle kooperatiften kazanacağı bağımsız bölümdeki yarı payın mülkiyet hakkını şahsi hakkın kısmen devri suretiyle 04.05.1999 günlü noterde düzenlenen sözleşme ile davacıya temlik ettiği anlaşılmaktadır. Burada tarafların amaçladıkları kooperatif üyeliğinin devri değil, kazanılacak yapıdaki yarı payın mülkiyet hakkının devridir. O yüzden mahkemece kooperatifte ortaklık sıfatının kazanılmasını düzenleyen 1163 sayılı Kooperatifler Kanununun 8.maddesine uygun devir yapılmadığından söz edilerek davanın reddolunması doğru olmamıştır. Kaldı ki, yine anılan Yasanın 14.maddesine göre açıkça yasaklanmadığı sürece kooperatif ortaklığının devri, devralan kişinin devreden ortağın taşıdığı özellikleri taşıması halinde her zaman mümkündür. Zira bu gibi durumlarda kooperatif yönetim kurulu devralan kişiyi ortaklığa kabul etmek zorundadır.

Taraflar arasından 04.05.1999 günlü sözleşmede davalı kooperatif üyesinin bedelini almak suretiyle ilerde tahsis edilecek bağımsız bölümdeki yarı mülkiyeti davacıya temlik ettiği yazıldığından bu tür şahsi hakkın temliki şeklindeki yazılı yapılan devir Borçlar Kanununun 162.maddesi hükmünce hüküm ve sonuç doğurur. Sözleşme konusu bağımsız bölüm temlik işleminden sonra 09.05.2003 tarihinde tahsis suretiyle davalı adına tescil edildiğinden temlik işlemine dayanan davacının isteminin kabulü gerekirken Yasa hükmüne yanlış anlam verilerek davanın reddedilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 28.2.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2326, Karar No: 2012/517, Tarih: 07.02.2012

**1. Ceza Dairesi         2008/2326 E.  ,  2012/517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1/B - 2007/224734

MAHKEMESİ : Bolvadin Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 18/05/2007, 2006/127 (E) ve 2007/86 (K)

SUÇ : Kasten yaralama ve hakaret

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık hakkında mağdur Evren'e yönelik hakaret suçundan verilen para cezasına ilişkin mahkumiyet kararı, 21.07.2004 tarihli 5219 sayılı Kanunla değişik CMUK'nun 305/1 maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin bu suçun vasfına yönelik olmayan temyiz isteminin, CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Sanık hakkında mağdur Evren'i kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin haksız tahrikin derecesine, katılan vekilinin sair nedenlere yönelen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Çay Devlet Hastanesinin 07.07.2005 tarihli raporunda, mağdurun sol kol iç kısmında 2 cm, batın sol kısmında 2 cm, umblikusda 2cm, yüzün sol kısmında 3 cm derin kesiler olup, hayati tehlikesinin bulunduğunun belirtilmesine karşın, Afyon Kocatepe Üniversitesinin 26.08.2005 tarihli raporunda, yaraların her birinin TCK.nun 86. Maddesi kapsamında özelliği ve niteliği ayrıca ve açıkça belirtilmeksizin, mağdurun yaşamını tehlikeye sokan bir yaralanma bulunmadığının belirtildiği ve söz konusu raporlar arasında çelişki bulunduğu anlaşıldığından,

Yaraların her birinin niteliği, yaşamsal tehlike oluşturup oluşturmadığı, basit tıbbi müdahale ile giderilip giderilemeyeceği, sabit iz niteliğinde bulunup bulunmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumundan rapor alınarak sonucuna göre suçun hukuki nitelendirilmesinin yapılması gerektiği düşünülmeyerek, yazılı şekilde eksik ve çelişkili raporla yetinilerek eksik soruşturmayla hüküm verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 07.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24823, Karar No: 2017/529, Tarih: 25.01.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/24823 E.  ,  2017/529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü

-K A R A R-

Davacı vekili; davacının davalı ...'e borç verdiği, bunun karşılığında da senet düzenlendiği, senedin vadesinde ödenmemesi üzerine ... 3. İcra Müd. 2011/ 14123 E. Sayılı dosyadan takibe geçildiği, davalı borçlunun takip öncesinde adına kayıtlı gayrımenkulünü 14.000 TL bedel ile kardeşi diğer davalıya devrettiğini beyan ederek tasarrufun iptali ve devredilen hissenin haciz ve satışına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar tarafından cevap dilekçesi verilmemiş ön inceleme durulmasındaki beyanında davalı ..., davalı ...'in borçlarını ödemesi sebebi ile gayrimenkulünü devrettiğini beyan etmiştir.

Mahkemece, Davacı ile davalı arasında 05.04.2011 tanzim tarihli 500.000 TL bedelli çek nedeni ile borç ilişkisi bulunduğu, borçlu hakkında yapılan takibin kesinleştiği, davalının alacağı karşılayacak miktarda malının bulunmadığı, üzerine kayıtlı taşınmazlarda çokça haciz olduğu, alacağın tahsilinin mümkün olmadığı, borçlunun aciz olduğunun kabulü gerektiği, davaya konu taşınmazın alacağın doğumundan sonra borçlu davalı tarafın kardeşine tapuda satış gibi gösterilerek devredildiği, kardeş olmaları nedeni ile davalının alacaklılardan mal kaçırma amaçlı tasarrufta bulunduğunun bilmesi gerektiği, tapuda ki satış bedelinin gerçek değerinin çok altında olduğu, satış bedelinin borçlunun kardeşi olan davalı tarafından borçlunun piyasadaki diğer borçlarının ödenmesi karşılığı devir yapıldığı iddiasının borçlunun alacaklılarını zarara uğratma kastı ile devir yapıldığının kanıtı sayılacağından kötü niyetle yapılan devir işleminin iptaline karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava İİK 277 ve devamı maddelerine dayalı olarak açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

Dava konusu 23.08.2011 tarihli tasarruf yönünden taşınmazın tapudaki satış bedeli olan 14.000 TL ile bilirkişi tarafından belirlenen rayiç bedel 56.500 TL arasında misli fark bulunması nedeniyle anılan tasarrufun İİK 278/3-2. madde gereğince, yine borçlu ile davalı ...'in kardeş olması durumunda tasarrufun İİK'nun 278/3-1 maddesine göre bağış niteliğinde olup iptali gerektiği birlikte değerlendirilerek; dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3.073,60 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 25.1.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5156, Karar No: 2011/6467, Tarih: 24.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5156 E.  ,  2011/6467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Sermaye şirketlerinde idare ve temsil ile görevlendirilmiş kimselerin şirketin iflasını istememesi ve ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçlarından sanıklar ... ve ...'in beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde müşteki vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama-bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçuna yönelik olarak yapılan temyiz incelemesi sonunda;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanığın beraati yerine farklı gerekçe ile beraatine karar verilmiş ise de, sonucu itibariyle doğru olan hükmün ONANMASINA,

2- Sermaye şirketlerinde idare ve temsil ile görevlendirilmiş kimselerin şirketin iflasını istememeleri suçuna yönelik olarak yapılan temyiz incelemesi sonunda;

Sanıklara isnat edilen suçun oluşup oluşmadığının anlaşılabilmesi için öncelikle, İİK’nun 179. ve TTK’nun 324. maddesinde öngörülen koşullarda şirketin aktif ve pasif durumunun belirlenerek sonucuna göre şirketin iflasının istenmesinin gerekip gerekmediği saptanmalıdır. Mahkemece borçlu şirkete ait ticari defterler, kayıtlar ve banka hesapları üzerinde bilirkişi incelemesine tabi tutulduktan sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayini gerekirken, eksik araştırma ile sanıkların beraatine karar verilmesi, isabetsiz olduğundan temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9749, Karar No: 2013/8550, Tarih: 30.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/9749 E.  ,  2013/8550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Manisa 3. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15.03.2012 tarih ve 2011/577-2012/175 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket yetkilisi ...'nın müvekkili şirket ortağı iken 01.10.2010 tarihinde ortaklıktan ayrıldığını, yapılan anlaşma gereği Aygaz ve Beko bayiliklerinin ...'ya alacak ve borçları ile devredildiğini, anlaşmanın ardından ...'nın davalı şirketi kurarak bayilik faaliyetlerini bu şirket bünyesinde yürüttüğünü, devir neticesinde üstlendiği borçları için ayrı ayrı ödeme taahhüdünde bulunduğunu, borçlardan birisinin de Halkbank kredisi olduğunu, ancak kredinin Mart ayı taksitini ödemediğini, müvekkilinin 5.915.84 TL ödenmek zorunda kaldığını, davalıdan tahsili için icra takibi yaptığını ancak takibe haksız itiraz ettiğini ileri sürerek, davalının itirazının iptalini ve icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının takibini adi yazılı bir belgeye dayandırdığını ancak davanın dayanağı olan protokolden sonra noterde yapılan hisse devir sözleşmesinde tüm hak ve borçların devir alanlara ait olduğunun düzenlendiğini, dolayısıyla protokolün davacı iddialarını ve temel ilişkiyi ispat etmekte gözönüne alınamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, davalının hisselerini devrederek davacı şirketten ayrıldığı, dava konusu Halk Bankasına ödenmesi gereken aylık taksit miktarı 11.831,69 TL olup, bu borcun yarısı 5.915,84 TL'nin davalı şirket yetkilisi ...'nın taahhüt belgesi ile ödemeyi üstlendiği, ancak bu miktarında davacı tarafından ödendiği, davalının bu asıl alacağı ve bunun işlemiş faizini ödemekle yükümlü bulunduğu, taahhüdüne dayalı bu miktarın likit alacak niteliğinde olduğu ve davalının haklı olmayan itirazı nedeniyle davacı yana icra inkar tazminatı ödenmesi gerektiği gerekçesiyle, davalının 5.915.84 asıl alacak ve 44.37 TL işlemiş faize yönelik itirazının iptaline ve %40 icra tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 315,60 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.