muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19917, Karar No: 2017/7716, Tarih: 09.11.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/19917 E.  ,  2017/7716 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuen tazminat, istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... avukatları ve ...tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Kanunun 8’inci maddesinde sigortalıların hangi tarihte bildirilmesi ve tescil edilmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. Buna göre; Kanunun 4/1-a maddesi kapsamında sigortalı olanların Kuruma bildirim yükümlülüğü işverene ait olup; 7’nci maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen sigortalılık başlangıç tarihinden önce, sigortalının işe giriş bildirgesi ile bildirilmesi gerekir. İnşaat, balıkçılık ve ... işyerlerinde işe başlatılacak sigortalılar için, en geç çalışmaya başlatıldığı gün; yabancı ülkelere sefer yapan ulaştırma araçlarına sefer esnasında alınarak çalıştırılanlar ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilecek işyerlerinde, ilk defa sigortalı çalıştırmaya başlanılan tarihten itibaren bir ay içinde çalışmaya başlayan sigortalılar için, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren en geç söz konusu bir aylık sürenin dolduğu tarihe kadar; Kamu idarelerince istihdam edilen 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanununa göre işsizlik sigortasına tabi olmayan sözleşmeli personel ile kamu idarelerince yurt dışı görevde çalışmak üzere işe alınanların, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren bir ay içinde, işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmeleri gerekir.

5510 sayılı Kanunun “Süresinde Bildirilmeyen Sigortalılıktan Doğan Sorumluluk” başlıklı 23’üncü maddesinin 1 ve 2’nci fıkralarındaki düzenlemeye göre; işverenin rücu alacağından sorumluluğu için, çalıştırılan sigortalının işe giriş bildirgesinin süresi içinde Kuruma verilmemiş olması ve zararlandırıcı sigorta olayının da işe giriş bildirgesinin Kuruma verilmesinden veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten sonra meydana gelmemiş olması gerekir. Başka bir deyişle; sigortalının bildirimi kanunda belirtilen sürelerden sonra yapılsa bile, zararlandırıcı sigorta olayı işe giriş bildirgesinin verildiği veya çalışmanın Kurumca tespit edildiği tarihten sonra meydana gelmiş ise; işverenin anılan düzenleme kapsamında sorumluluğu yoluna gidilemez. Sözü edilen madde ile; işverenin kaçak işçi çalıştırmasının önlemesi amaçlanmış olup, maddenin düzenleniş şeklinden de açıkça anlaşılacağı üzere, 23’üncü maddeye göre işverenin sorumluluğu kusursuz sorumluluk ilkesine dayanır. Zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemiş ise, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarının tamamından sorumlu tutulması gerekir. Öte yandan; 6098 sayılı ... Borçlar Kanununun 51’inci maddesindeki; “Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler.” ve 52’nci maddesindeki “Zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hâkim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir.” hükümleri gözetilerek, zarar gören(sigortalının) müterafik kusurları da nazara alınarak söz konusu maddeler kapsamında Hâkim tarafından takdir edilecek uygun bir indirimin yapılması gereği de göz önünde bulundurulmalıdır.

5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Bunun yanında kusur raporlarının, 506 sayılı Yasa, 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak özellikle davalı işverenin davaya ilişkin kazanın önlenmesi için alması gereken tedbirlerin ne olduğu açıklanmalı, olayla ilgili hak sahibi tarafından açılan tazminat dosyasıyla, ceza yargılamasına esas dava dosyasının da akibeti araştırılmalı ve bu davalardaki kusur raporları celp edilmelidir. Akabinde özellikle somut olaya göre davalılar arasındaki hukuki ilişki araştırarak tespit edilmeli, yapılan araştırma sonucu davalılardan...’in belirtilen esaslara göre 3. kişi olduğunun anlaşılması karşısında sorumluluğunun 5510 sayılı Yasanın 21. maddesinin 4. fıkrasına göre olduğu, işveren vekili olması halinde ise anılan Yasanın 23. maddesi uyarınca sorumlu olduğu gözetilerek ve mevcut bilirkişi raporları arasında ki çelişkiler giderilerek olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden uygun bir kusur raporu alınarak eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirir.

Açıklanan sebeplerle davacı Kurum ve davalılardan ... avukatları ve ...in bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Açıklanan sebeplerle davacı Kurum ve davalılardan ... avukatları ve ...in bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 09.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10420, Karar No: 2009/8237, Tarih: 09.06.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/10420 E.  ,  2009/8237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,davalı işveren nezdinde 31.6.1996-31.7.1998 tarihleri arası çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalı TRT’ye ait işyerinde çeviri elemanı olarak 31.061996-31.07.1998 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak sürekli çalıştığının tespitini istemiştir.

Mahkemece hak düşürücü sürenin geçtiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile varılmıştır.

506 sayılı yasanın 79/10. maddesi gereği bu tür davaların 5 yıllık hak düşürücü süre içinde açılması gerekir ise de, dinlenen tanıklar, davacının 1996 yılından itibaren başka bir işverenin işyerinde çalışmaksızın 1998 yılına kadar sözleşmeli personel olarak, 1998 yılından itibaren ise, kadrolu personel olarak halen davalı işverene ait işyerinde kesintisiz çalıştığını beyan etmişlerdir. Davacının iddiası da bu olduğuna göre, anılan çalışmalarının, gerçekten olup olmadığını davalı kamu kuruluşu kayıt ve ücret bordrolarından saptamak, bu tür belgelerde noksanlık varsa, bunun nedenini araştırmak, giderek işveren kuruluşun davacı ile ilgili yetkili şef, amir, müdür gibi yetkili kişilerini dinleyerek aynı işverene ait işyerindeki çalışmanın 1996 yılından itibaren kesintisiz olarak devam ettiği kanıtlanırsa, hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemeyeceğinden işin esasına girip tüm delilleri değerlendirerek ve bu arada hizmet akdinin unsurlarının varlığını da tartışarak bir sonuca ulaşmak gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 09.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10528, Karar No: 2010/11970, Tarih: 11.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/10528 E.  ,  2010/11970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YERKÖY ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/02/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, dava konusu 47 ada 1 parsel sayılı taşınmazda paydaş olduklarını, davalıların dava konusu taşınmazda bulunan bağımsız bölümleri haksız olarak işgal ettiklerini ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerinde bulunmuşlardır.

Davalılar, dava konusu bağımsız bölümleri taşınmazda 1 / 2  paydaş olan M.. B..’ndan kiraladıklarını savunmuşlar, Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğunu belirtmişlerdir.

Mahkemece, davanın kira sözleşmesine dayalı bulunduğu ve HUMK 8 / II, 1.maddesi gereğince davaya bakma görevinin Sulh Hukuk mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine, mahkemenin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde dosyanın görevli ve yetkili Yerköy Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Karar, davacılar ve davalılar vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   raporu  okundu, düşüncesi  alındı.Dosya  incelendi,gereği  görüşülüp  düşünüldü.

Dava fuzuli işgal nedenine dayalı elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine  ilişkindir.

Mahkemece uyuşmazlığın (kira) tahliye hükümleri çerçevesinde çözümlenmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacıların taşınmazda 1 / 4’er pay maliki oldukları, dava dışı 1/2 pay sahibi Mehmet’in davalılara sözlü olarak kiraya verdiğinin,davalılar ve anılan paydaş tarafından ifade edildiği, dosya içerisinde davacılara gönderildiği anlaşılan 2002 yılına ait banka dekontlarının bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, kira sözleşmeleri kural olarak hiçbir biçim koşuluna bağlı değildir. Kira sözleşmesi sözlü olarak yapılabileceği gibi zımni olarak da vücuda getirilebilir. (18.03.1942 tarih 37 / 6 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı) Öte  yandan kira ilişkisi bir hukuksal fiil değil, hakkın durumunun değiştirilmesine veya ortadan kaldırılmasına neden olma niteliği taşır. Bu nedenle senetle ispat sınırının üzerindeki kira bedelini içeren sözleşmelerin yazılı delille ispatı zorunludur.

Somut olayda, anılan nitelikte bir yazılı delil yok ise de gerek savunma gerekse dava dışı paydaşın beyanlarından bu paydaşla davalılar arasında sözlü bir kira sözleşmesi yapıldığı kuşkusuzdur. Ancak böyle bir sözleşmenin davacı paydaşları bağlayabilmesi TMK ‘nun 691. maddesi uyarınca pay ve paydaş çoğunluğunun sağlanmasına bağlıdır. Ne  var ki,mahkemece bu konuda yapılan araştırmanın yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Somut olayda, anılan nitelikte bir yazılı delil yok ise de gerek savunma gerekse dava dışı paydaşın beyanlarından bu paydaşla davalılar arasında sözlü bir kira sözleşmesi yapıldığı kuşkusuzdur. Ancak böyle bir sözleşmenin davacı paydaşları bağlayabilmesi TMK ‘nun 691. maddesi uyarınca pay ve paydaş çoğunluğunun sağlanmasına bağlıdır. Ne  var ki,mahkemece bu konuda yapılan araştırmanın yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Davacıların sözleşmeden haberdar oldukları ve onay verdikleri kendilerine gönderilen paraları aldıkları ileri sürüldüğüne göre bu iddianın doğru olması halinde pay ve paydaş çoğunluğu sağlanmış,başka  bir  anlatımla  Borçlar  kanununun 38. maddesi   hükmü  uyarınca  akde  icazet  verilmiş olacaktır.Banka dekontlarında paranın ne için gönderildiği belirtilmemiş, buna karşın davacılar da bu paraların hangi ilişkiye bağlı olduğunu söylememişlerdir.

Öte yandan, eldeki davada kira ilişkisinin varlığının kanıtlanması durumunda davalıların tasarrufunun haksız olduğunu söylemeye; elatmanın önlenmesine karar verilmesine yasal olanak kalmaz. Böylesi bir durumda verilecek karar görevsizlik değil davanın reddi yönünde olmalıdır.

Hal böyle olunca, mahkemece davacıların kira sözleşmesine dolaylı ya da dolaysız biçimde katılıp katılmadıkları konusunda yanların göstereceği delillerin toplanması, ondan sonra bir değerlendirme yapılarak İşin esası hakkında bir hüküm kurulması gerekirken yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru değildir.

Tarafların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle HUMK 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan  peşin  harcın  temyiz  edene  geri  verilmesine, 11.11.2010  tarihinde  oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16545, Karar No: 2016/1045, Tarih: 27.01.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/16545 E.  ,  2016/1045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı .. vekili Avukat ... tarafından, davalı .. aleyhine 18/10/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davalının bakım ve sorumluluğunda bulunan sinyalizasyon direğinin devrilmesi sonucu uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ... nin bakım ve sorumluluğunda bulunan sinyalizasyon direğinin ayağına düşmesi sonucunda yaralandığını belirterek, uğradığı maddi ve manevi zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı ise, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı idarenin kusurlu olduğu belirtilerek istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı .. kamu tüzel kişisidir. Anılan tüzel kişiliğin eylem ve işlemleri de kamusal nitelikte olup kamu hizmeti kavramı çerçevesindedir. Davalı ... bakım ve denetim sorumluluğunda bulunan sinyalizasyon direğinin devrilmesi sonucunda zarara uğranıldığı savunulduğuna göre; istemin idare hukuku kuralları çerçevesinde ve idari yargı yerinde değerlendirilmesi gerekmektedir. İdare’nin hizmet kusuru niteliğindeki eylemi sonucu meydana gelen zararlardan dolayı; .. 2/1-b maddesi gereğince İdare’ye karşı, idari yargı yerinde tam yargı davası açılması gerekir. Yerel mahkemece davalı yönünden uyuşmazlığın çözümünde idari yargı yerinin görevli olduğu benimsenerek yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeni ile dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasının incelenerek hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/7451, Karar No: 2005/1314, Tarih: 15.02.2005

4. Hukuk Dairesi 2004/7451 E., 2005/1314 K.

**4. Hukuk Dairesi 2004/7451 E., 2005/1314 K.**

**- ÇOCUĞU OKULA GÖNDERMEMEK

- İDARİ PARA CEZASINA İTİRAZIN İPTALİ**- 222 S. İLKÖĞRETİM VE EĞİTİM KANUNU [ Madde 2 ]

- 222 S. İLKÖĞRETİM VE EĞİTİM KANUNU [ Madde 52 ]

- 222 S. İLKÖĞRETİM VE EĞİTİM KANUNU [ Madde 53 ]

- 222 S. İLKÖĞRETİM VE EĞİTİM KANUNU [ Madde 54 ]

- 222 S. İLKÖĞRETİM VE EĞİTİM KANUNU [ Madde 55 ]

- 222 S. İLKÖĞRETİM VE EĞİTİM KANUNU [ Madde 56 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı İl Özel İdare Müdürlüğü vekili tarafından, davalı .... aleyhine 6.8.2003 gününde verilen dilekçe İle itirazın iptalinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.2.2004 günlü kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Davacı İl Özel İdare Müdürlüğü, davalının 222 sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanununa aykırı davranarak eğitim çağındaki çocuğunu okula göndermediğini böylece yasanın 56. maddesi gereğince para cezası tahakkuk ettirilip icra takibi yapıldığını, davalının borca itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini, takibin devamına karar verilmesini ve % 40'dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı ise eşini ameliyat ettirdiği için çocuğu ile ilgilenemediğini, çocuğun okula gitmek istemediğini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne, itirazın iptaline, takibin devamına, icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Davalı ise eşini ameliyat ettirdiği için çocuğu ile ilgilenemediğini, çocuğun okula gitmek istemediğini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne, itirazın iptaline, takibin devamına, icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

222 sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanununun 2. maddesi gereğince-ilköğretim, öğrenim çağındaki kız ve erkek çocuklar için zorunludur. Aynı yasanın 52. maddesi hükmüne göre her öğrenci velisi, yahut vasisi veya aile başkanı çocuğunun zorunlu ilköğretim kurumuna muntazaman devamını sağlamakla ve özrü yüzünden okula gidemeyen çocuğunun durumunu en geç üç gün içinde okul idaresine bildirmekle yükümlüdür. Mülki amirler, ilköğretim müfettişleri ve zabıta teşkilatı, ilköğretim çağındaki çocukların zorunlu ilköğretim kurumlarına devamlarını sağlamakla, veli yahut vasi veya aile başkanlarına ve okul idarelerine yardımla ve her türlü tedbiri almakla vazifeli kılınmışlardır. Yasanın 53. maddesinde, okul idaresinin muhtar ve mülki amirlerin bu konuda yapacakları işlemler ve alacakları tedbirler açıklandıktan sonra 54. maddesinde; bazı durumlarda öğrencilere bir yıl içinde 15 günü geçmemek üzere okul idaresince izin verileceği bildirilmiştir. 55. maddesinde ise tüm tedbirlere rağmen çocuğunu okula göndermeyen veli, vasi veya aile başkanları hakkında ne gibi işlemler yapılacağı hükme bağlanmıştır. Bu düzenlemeye göre okul İdaresinin durumu köylerde muhtarlığa, diğer yerlerde mülki amirliğe hemen bildirmesi, muhtar ve mülki amirlerin en geç üç gün içinde durumun veli, vasi veya aile başkanına tebliğini sağlaması gerekmektedir. Bu tebliğe rağmen çocuğunu okula göndermeyen veli, vasi veya aile başkanlarına yasanın 56. maddesi gereğince idari para cezası kesilebilecektir.

Davacı Özel İdare Müdürlüğü, davalı aleyhine 12.9.2002 tarihli takip talebi ile İlamsız icra takibinde bulunmuş, davalının borca itiraz etmesi üzerine eldeki bu dava açılmıştır. Davacının delilleri arasında okul müdürlüğü tarafından devamsız öğrencilere ilişkin tutulan liste bulunmaktadır. Bu listede davalının kızının adı da yer almıştır. İl Milli Eğitim Müdürlüğü tarafından valilik makamına yazılan ve valilikçe de 27.3,2002'de olur verilen yazıda ise

Y .........Selim İlköğretim Okulunda 63 öğrencisinin kaydı bulunduğu halde105 gündür mazeretsiz olarak okula devam etmedikleri, 222 sayılı Yasanın 55. maddesi gereğince yapılan uyarılara rağmen çocukların okula devamının sağlanamadığı açıklanmış ve bu nedenle ilgili yasanın 56. maddesi gereğince para cezası verilmesi öngörülmüştür.

Y......Selim İlköğretim Okulu'nun 19.2.2004 tarihli cevabi yazısında davalının kızının 2001-2002 öğretim yılında mazeret bildirmeksizin 179 gün devamsızlık yapmış olduğu bildirilmiştir.

Y......Selim İlköğretim Okulu'nun 19.2.2004 tarihli cevabi yazısında davalının kızının 2001-2002 öğretim yılında mazeret bildirmeksizin 179 gün devamsızlık yapmış olduğu bildirilmiştir.

Dosyadaki bu bilgi ve belgelerden anlaşılacağı gibi davalının ilköğretim çağındaki kızı 2001-2002 öğretim yılında 179 gün mazeretsiz olarak okula gitmemiştir. 222 sayılı Yasanın 56. maddesi uyarınca davalının idari para cezası ile sorumlu tutulabilmesi için aynı yasanın 52, 53 ve 55. maddelerinde mülki amirler, okul idareleri ve zabıta teşkilatı için öngörülen yükümlülüklerin yerine getirilmiş olması gerekir. İl Milli Eğitim Müdürlüğü ile Valilik arasında yapılan yazışmalarda bu yükümlülüğün yerine getirildiği yazılı ise de bunun kanıtlan dosyaya ibraz edilmemiştir. Mahkemece öncelikle bu yönün araştırılması, delillerin toplanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle (BOZULMASINA) ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine, 15.2.2005 gününde oybirliğiyle karar verildi.