muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2193, Karar No: 2017/1480, Tarih: 22.03.2017

Anılan maddenin birinci fıkrası, 01.08.2010 tarih ve 27659 sayılı Resmi Gazete ile yayımlanan 23.07.2010 gün ve 6009 sayılı Kanunun 13. maddesi ile “Yaptıkları inceleme sırasında 359. maddede yazılı suçların işlendiğini tespit eden maliye müfettişleri, hesap uzmanları ile bunların yardımcıları ve gelirler kontrolörleri ile stajyer gelirler kontrolörleri tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla doğrudan doğruya ve vergi incelemesine yetkili olan diğer memurlar tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla vergi dairesi başkanlığı veya defterdarlık tarafından keyfiyetin Cumhuriyet Başsavcılığına bildirilmesi mecburidir” şekline dönüştürülmüşse de 10.07.2011 gün ve 27990 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 07.07.2011 gün ve 646 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 4. maddesi ile 213 sayılı Yasanın 367. maddesinin birinci fıkrasında yer alan “maliye müfettişleri, hesap uzmanları ile bunların yardımcıları ve gelirler kontrolörleri ile stajyer gelirler kontrolörleri” ibaresi “Vergi Müfettişleri ve Vergi Müfettiş Yardımcıları” şeklinde değiştirilmiştir.

16.05.2005 gün ve 25817 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 05.05.2005 gün ve 5345 sayılı Gelir İdaresi Başkanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun “Taşra teşkilatı” başlıklı 23. maddesinin birinci fıkrası “Başkanlığın taşra teşkilatı, doğrudan merkeze bağlı vergi dairesi başkanlıkları ile vergi dairesi başkanlığı kurulmayan yerlerde bu Kanunun 24 ve 25. maddelerindeki görev ve yetkileri haiz vergi dairesi müdürlüklerinden oluşur. Vergi dairesi başkanlıklarının kuruluş yerleri ve sayıları ile bunlara ilişkin değişiklikler Bakanlar Kurulunca belirlenir” biçiminde olup, 06.07.2005 gün ve 25867 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 13.06.2005 gün ve 2005/9064 sayılı Bakanlar Kurulu kararına göre ise ülkemizde aralarında ... Vergi Dairesi Başkanlığının da bulunduğu 29 bölgede vergi dairesi başkanlıklarının faaliyete geçmesi benimsenmiştir.

Aynı Kanunun “Yetki devri” başlıklı 27. maddesi ise “Başkan ve her kademedeki Başkanlık yöneticileri, sınırlarını açıkça belirtmek ve yazılı olmak şartıyla, yetkilerinden bir kısmını astlarına devredebilir. Yetki devri uygun araçlarla ilgililere duyurulur” şeklinde olup, vergi dairesi başkanının Kanundaki usule göre yetkisinin bir kısmını astlarına devredebileceği hüküm altına alınmıştır.

Anılan Kanunun “Atıflar ve yetkiler” başlıklı 33. maddesi uyarınca; diğer mevzuatta defterdara ve defterdarlığa yapılmış atıfların ilgisine göre vergi dairesi başkanı ve başkanlığına yapılmış sayılacağı belirtilmiştir.

Anılan Kanunun “Atıflar ve yetkiler” başlıklı 33. maddesi uyarınca; diğer mevzuatta defterdara ve defterdarlığa yapılmış atıfların ilgisine göre vergi dairesi başkanı ve başkanlığına yapılmış sayılacağı belirtilmiştir.

Somut olay açısından; sanık hakkında 28.10.2010 tarih ve VDENR-2010-2321/40 sayılı vergi suçu raporuna atıf yapılarak, 213 sayılı VUK 359/b-1 maddesine aykırılıktan Vergi Dairesi Başkanı adına Denetim Grup Müdürü vekili tarafından 31.12.2010 tarihli yazı ile doğrudan doğruya mütalaada bulunulduğu, yukarıda bahsedildiği üzere 31.12.2010 tarihi itibariyle rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasının zorunlu olduğu gözetilerek, durma kararı verilerek 213 sayılı VUK'nun 367. maddesi gereğince usulüne uygun şekilde mütalaa alınıp dava şartı yerine getirtildikten sonra yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 6723 sayılı Yasayla değişik 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5536, Karar No: 2021/4727, Tarih: 22.03.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/5536 E.  ,  2021/4727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Hadjianastassiou/Yunanistan, 16.12.1992; ... de Hurk/Hollanda, 19.04.1994; Hiro Balani/İspanya 09.12.1994; Ruiz Torija/İspanya, 09.12.1994) kararlarında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3. maddesinde, 5271 sayılı CMK'nin 34, 230 ve 289. maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05/05/2015 tarih ve 2014/145 Esas sayılı kararı uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtayın bu işlevini yerine getirebilmesi için, sonuca etkili tüm argümanların, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun’un 33.maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 22.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4190, Karar No: 2015/11140, Tarih: 28.05.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/4190 E.  ,  2015/11140 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/350219

MAHKEMESİ : Elbistan 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2012/187 (E) ve 2013/118 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan vekilinin temyiz talebinin sadece vekalet ücretine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. maddesi uyarınca, kamu davasına katılma üzerine, mahkumiyete karar verilmiş ise vekili bulunan katılan lehine vekil duruşmalara katılmamış olsa dahi, tarifenin ikinci kısım ikinci bölümünde belirlenen maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği nazara alınmadan yazılı şekilde dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasından “220.00 TL dilekçe yazım ücretinin sanıktan alınarak katılan kuruma ödenmesine” ilişkin bölüm çıkarılarak yerine "hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1320 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılana verilmesine" karar verilmek suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/51548, Karar No: 2010/6751, Tarih: 08.03.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/51548 E.  ,  2010/6751 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/44302

MAHKEMESİ : Düziçi Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/05/2007

NUMARASI : 2007/165

SUÇ : Kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanlar Ş.. S.. ve B.. S..'in hükümden sonra 27.07.2007 hakim havale tarihli dilekçe ile sanık hakkındaki şikayetlerinden vazgeçtiklerini bildirmiş olmalarına göre, sanığa atılı kasten yaralama suçunun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olduğu gözetilerek, vazgeçme dilekçesinin katılanlara ilişkin kimlik bilgilerini içermediği anlaşıldığından dilekçenin katılanlar tarafından verilip verilmediği katılanlar çağrılıp dinlenerek ve 5237 sayılı TCK.nun 73/6.maddesi gereğince şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği hususunda da sanığın beyanı saptanarak sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34623, Karar No: 2014/25947, Tarih: 06.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/34623 E.  ,  2014/25947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre, temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Hırsızlık suçundan hükmedilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olmadığı ve aynı Kanun’un 53/4. maddesi gereğince "kısa süreli hapis cezası ertelenmiş olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmünün uygulanamayacağı" öngörüldüğünden, kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanığın, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışında kalan ve TCK'nın 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışında kalan 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a-b-c-d maddesi uyarınca hükmolunan güvenlik tedbirlerinin mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına karar verilmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6474, Karar No: 2014/21630, Tarih: 30.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/6474 E.  ,  2014/21630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırıkkale 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2014

NUMARASI : 2012/960-2014/72

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5976, Karar No: 2022/6878, Tarih: 14.11.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/5976 E.  ,  2022/6878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk İLK DERECE

MAHKEMESİ : Ladik Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, 24.06.2021 tarihinde verilen dilekçeyle önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; her iki davanın da reddine dair verilen 16.03.2022 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi asıl davada davacılar vekili tarafından talep edilmiştir. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin HMK'nın 341/2 ve 352/1. maddeleri gereğince usulden reddine dair verilen kararın asıl davada davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi tarafından 14.09.2022 tarihli ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. Temyiz talebinin reddine dair ek kararın asıl davada davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya ve içeriği incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü.

KARAR

Asıl ve birleştirilen davada davacılar vekili, önalım hakkına dayalı tapu iptal ve tescil talebinde bulunmuştur.

Asıl ve birleştirilen davada davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece her iki asıl ve birleştirilen davaların reddine karar verilmiş, asıl davada davacılar vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 07.07.2022 tarihinde davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 341/2 ve 352/1. maddeleri gereğince usulden reddine kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Asıl davada davacılar vekilinin temyiz talebi üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 14.09.2022 tarihli ek kararı ile davacılar vekilinin 28.07.2022 havale tarihli temyiz dilekçesinin, HMK'nın 361 ve 362/1-a maddeleri uyarınca reddine karar verilmiştir.

Asıl davada davacılar vekili temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 07.07.2022 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının usulden reddine dair HMK'nın 341/2 ve 352/1. maddeleri gereğince kesin olarak karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 362/1-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere dava değeri 1.100,00 TL olup, verilen karar kesin nitelikte olduğundan davacılar vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 14.09.2022 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 14/11/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4751, Karar No: 2022/60, Tarih: 18.01.2022

**3. Hukuk Dairesi         2021/4751 E.  ,  2022/60 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ.

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyanın incelenmesinde; taraflar arasında görülen tazminat davasına dair Bakırköy 3. Aile Mahkemesinden verilen 16/10/2020 tarihli ve 2020/321 E. - 2020/434 K. sayılı hükmün taraflarca temyiz edildiği, davalılar tarafından temyiz dilekçesi ile adli yardım talebinde bulunulduğu, Dairece verilen 17/03/2021 tarihli ve 2021/509 E. - 2021/2849 K. sayılı kararla , davalıların adli yardım taleplerinin itiraz yolu açık olmak üzere reddedildiği, temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için dosyanın mahkemesine iade edildiği; adli yardım talebinin reddine ilişkin karara karşı davalılar tarafından itiraz edilmesi üzerine, itirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay 4. Hukuk Dairesine gönderildiği, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 10/12/2021 tarihli ve 2021/2. D.İş sayılı kararıyla itirazın kesin olarak reddine karar verildiği görülmüştür.

Bu itibarla, Dairece verilen 17/03/2021 tarihli ve 2021/509 E. - 2021/2849 K. sayılı kararda da belirtildiği üzere, HUMK’nın 434 üncü maddesinin 3 üncü fıkrasında belirtilen usul çerçevesinde işlem yapılmak üzere dosyanın mahkemesine İADESİNE, 18/01/2022 tarihinde oy birliği ile karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2006/16638, Karar No: 2006/18593, Tarih: 29.12.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/16638 E.  ,  2006/18593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki taşınmaz hukukuna ilişkin davada ... Kadastro ile Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Dosya kapsamından, davacı Hazinenin 24.09.1992 tarihinde asliye hukuk mahkemesinde davalılar aleyhine sınırlarını belirttiği 270 dönüm ... ve ... yatağı için elatmanın önlenmesi davası açtığı, Orman Yönetimince ise taşınmazın bir bölümünün orman olduğu iddiası ile davaya müdahalede bulunulduğu, dava devam ederken 1995 yılında dava konusu taşınmazlarla ilgili kadastro tutanağı düzenlenip asliye hukuk mahkemesindeki davadan bahsedilerek ... hanesi açık bırakılmak suretiyle tutanakların 3402 Sayılı Yasanın 5. maddesine göre kadastro mahkemesine aktarıldığı anlaşılmaktadır.

3402 Sayılı Yasanın 26/son maddesine göre kadastro mahkemesi yetkisi her taşınmaz mal hakkında kadastro tutanağı düzenlendiği günde başlar açık yasa hükmü uyarınca kadastro tutanağı düzenlendiği anlaşılan taşınmazlara yönelik davanın kadastro mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... Kadastro Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 29/12/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.