muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3722, Karar No: 2012/2270, Tarih: 28.03.2012

**1. Ceza Dairesi         2010/3722 E.  ,  2012/2270 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1/B - 2010/123556

MAHKEMESİ : Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 28/12/2009, 2009/131 (E) ve 2009/600 (K)

SUÇ : Kızını öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık İrep'in suçunun sübutu kabul, bozma nedeni saklı kalmak üzere suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, eksik incelemeye, haksız tahrikin derecesine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

A) Öldürülen Melek'in Mehmet ile gönül ilişkisi kurduğu, bu durumu öğrenen annesinin kendisini sorguya çektiği, öldürülenin kendi yaşamından kendisinin sorumlu olduğu açıklamalarına kızıp önce fare zehiri vermek suretiyle intihara zorladığı ancak; bunu başaramayınca maktülü boğarak öldürdüğü olayda, sanığın aşamalarda geliştirdiği ve cezadan kurtulmaya yönelik savunmasına itibar edilerek hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması,

B) Dairemizin yerleşik içtihatlarında da belirtildiği üzere; sanığın öldürme eylemini, kendisinin ve ailesinin namus ve şerefini eksilttiği düşüncesiyle (töre saikiyle) işlediğinden, 5237 Sayılı TCK.nun 82/1-d bendi yanında 82/1-k bendi uyarınca da hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), karşı temyiz bulunmadığından 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın göz önünde bulundurulmasına, 28.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5232, Karar No: 2015/903, Tarih: 21.01.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/5232 E.  ,  2015/903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gerekçeli karar başlığına yanlış yazılan suç tarihinin 26.10.2007 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1- Dosyada mevcut vergi suçu ve vergi inceleme raporları içeriklerinden defter ve belgelerin ibrazı için çıkartılan yazının dosyada onaylı bir sureti bulunan tebliğ evrakına göre işyeri adresinde tebliğ edilmiş olması sebebiyle faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan sanığa 213 sayılı Vergi Usul Yasasının 139/2. maddesinde öngörülen istisnalardan birinin varlığı önceden belirlenmeden yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığı cihetle, yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

İncelenen dosya içeriğine göre; 2006, 2007 takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi suçu raporunda somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin vergi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği takdirde bile bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadığı, sanığın eylemi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden katılan gelir idaresinin zararının giderilmemiş olmasından bahisle objektif ve subjektif diğer koşullar değerlendirilmeksizin yazılı şekilde CMK'nun 231. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23076, Karar No: 2015/2953, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/23076 E.  ,  2015/2953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1130, Karar No: 2015/3780, Tarih: 10.06.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/1130 E.  ,  2015/3780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye yardım, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

Toplanan deliller, karar yerinde incelenip, sanık ....'in kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık, sanık ...'in kasten öldürmeye yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezaları azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık ... müdafıinin eksik incelemeye,

Haksız tahrike sanık .... ve müdafıinin suçun sübutuna, eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 10/06/2015 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22937, Karar No: 2014/21941, Tarih: 31.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/22937 E.  ,  2014/21941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/07/2014

NUMARASI : 2014/320-2014/496

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 31.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10733, Karar No: 2024/10669, Tarih: 26.12.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/10733 E.  ,  2024/10669 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/307 Esas, 2022/211 Karar

DAVA TARİHİ : 09.07.2013

KARAR : Kabul

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : ... vd. vekili

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkin davada verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar vermiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce kararın düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Bir kısım davalılar vekili tarafından Dairemizce verilen düzeltilerek onama kararına karşı karar düzeltme talebinde bulunulmuş ise de 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden sonra verilen kararlar için 6100 sayılı Kanun'da istinaf ve temyiz dışında başkaca olağan bir kanun yolu öngörülmemiştir.

Bu nedenle Bölge Adliye Mahkemelerinin denetiminden geçen karara karşı karar düzeltme yolu kapalıdır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bir kısım davalılar vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE,Davalı ... vd.den peşin alınan karar düzeltme harcının istek hâlinde iadesine,26.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6684, Karar No: 2024/10137, Tarih: 25.11.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/6684 E.  ,  2024/10137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 11.06.2024

EK KARAR SAYISI : 2023/390 E., 2024/289 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Temyiz isteğinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen ek karar temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bakırköy 12. Ağır Ceza Mahkemesinin ek kararı ile şikayetçi Bakanlık vekilinin temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 315. maddesi gereği “temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Şikayetçi Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle Bakanlık lehine katılma kararı verilerek temyiz talebinin incelenmesi isteğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 20/2. maddesi uyarınca davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 Karar sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237/2. maddesine göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağı, bu itibarla Bakanlığın 5271 sayılı Kanun'un 237/1. maddesi uyarınca kamu davasında katılan sıfatının ve aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmakla, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığından, temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bakırköy 12. Ağır Ceza Mahkemesinin ek kararında şikayetçi Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6344, Karar No: 2016/5782, Tarih: 09.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6344 E.  ,  2016/5782 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının 2003 yılında iş akdinin haklı nedene dayanmaksızın tazminatsız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile aralarında hukuki ilişki bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının davalı işyerinde 10.04.1995-24.10.2005 tarihleri arasında endeks okuma işçisi olarak çalıştığı, davacı işçinin hizmet döküm cetvelinde belirtilen tarihler arasında değişik tarihlerde değişik sicil numaralarına kayıtlı işverenler nezdinde çalıştığı, iş akdinin haksız feshi nedeni ile kıdem ve ihbar tazminatına ayrıca bilirkişi raporunda hesap edilen diğer alacaklara hak kazandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacının davalı işyerinde 10.04.1995-24.10.2005 tarihleri arasında sigortaya bildirilen hizmet sürelerinin toplamı olan 2601 gün çalıştığı kabul edilmiş ise de, hizmet cetveline göre davacının davalıya ait işyeri yanında girişli çıkışlı olmak üzere ... sicil numaralı .... Şirketinde de 07.09.2005-24.10.2005 tarihleri arasında çalıştığı görünmekte olup bu işyerinin davalı ile bağlantısı saptanmadan hizmet süresine eklenmesi hatalı olduğu gibi dava dilekçesinde davacının davalı nezdinde 2003 yılına kadar çalıştığını beyan ve kabul ettiği halde, HMK'nun 26.maddesine aykırı biçimde talep aşılarak 24.10.2005 tarihine kadar çalıştığı kabul edilerek hizmet süresi ve buna bağlı hakların hesap edilmesi ve hatalı bilirkişi raporuna itibarla karar verilmesi de doğru olmamıştır.

Ayrıca, davacının hizmet cetvelinde 1998 yılında 634 gün, 1999 yılında 696 gün bildirim bulunduğu ve bu sürelerde eklenerek hizmet süresinin 2601 gün olarak belirlendiği anlaşılmaktadır. Bu tespit bir kişinin yıllık bildirim süresi 360 günü geçemeyeceği için hatalı olmuştur.

Öte yandan davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının hesaplanması sırasında ise davacının hizmet cetvelinde görülen sürelerde değil de kesintisiz çalıştığının kabulüyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması da isabetsiz olmuştur.

O halde davalının bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

Öte yandan davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının hesaplanması sırasında ise davacının hizmet cetvelinde görülen sürelerde değil de kesintisiz çalıştığının kabulüyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması da isabetsiz olmuştur.

O halde davalının bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 09.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4151, Karar No: 2018/9141, Tarih: 08.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/4151 E.  ,  2018/9141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 13.02.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle vefat eden sigortalının geri de kalan hak sahiplerine bağlanan gelir ve cenaze yardımından oluşan kurum zararının davalılardan teselsül hükümlerince rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Davanın yasal dayanakları; işveren yönünden 5510 sayılı Kanunun 21/1. ve üçüncü kişiler yönünden ise, 5510 sayılı Kanunun 21/4. maddeleridir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı işveren şirkete %50 kusur verildiği, bu kusurun %30'nun işveren temsilcisi ...'e, %20'sinin ise şantiye yetkilisi ...'ya verildiği, ustabaşı Yaşar'a %20 ölen işçiye ise %30 kusur verildiği, böylece toplam kusurun gerçek kişilere dağıtılması sonucu işveren davalı şirkete verilen kusurun gerçek kişiler üzerine paylaştırıldığı, kusur dağılımında ... işveren vekili olarak nitelendirilmiş olmasına rağmen hüküm kurulurken 3. kişi olarak sorumlu olduğunun kabul edilmesi ile çelişkiye düşüldüğü, görülmekle mahkeminin kararı yetersiz bilirkişi raporuna ve yanılgılı ve eksik incelemeye dayalıdır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği açıklanmıştır. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır.

Buna göre, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek zarar karşılaştırması yapılıp, düşük (az) olan tutarın esas alınması gerekmektedir.