muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8860, Karar No: 2018/14632, Tarih: 11.12.2018

KARŞI DÜŞÜNCE

4733 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün, sanık tarafından temyizi üzerine aleyhe temyiz olmadığından sanığın cezada kazanılmış hakkı gözetilerek eleştiri ile onanması yerine, sayın çoğunluğun düzeltilerek onamaya ilişkin kararı yerinde değildir. Şöyle ki;

Sanık hakkında 4733 sayılı Yasaya aykırılık suçundan 1 yıl 13 ay hapis 100,00 TL adli para cezasına hükmolunduktan sonra, mahkemenin 2013/298 K sayılı ilamı ile kesinleşen 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezasının TCK'nun 43. maddesi uygulanması nedeniyle aradaki farkın ceza miktarı olarak dikkate alınması gerekçesiyle sanığın sonuç olarak 5 ay hapis ve 20,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Sayın çoğunlukla aramızdaki görüş ayrılığı, mehkemece belirlenen 5 ay hapis ve 20,00 TL adli para cezasının aleyhe temyiz olmaması nedeniyle kazanılmış hakka konu olup olamayacağına ilişkindir.

Mahkeme 5 ay hapis ve 20,00 TL adli para cezasının sonuç ceza olduğunu belirtmiştir. Ayrıca daha önce kesinleşen 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezasının 1 yıl 13 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezasından mahsup edildiğini belirtmemiş, sadece aradaki farkın ceza miktarı olduğunu belirtip 5 ay hapis ve 20,00 TL adli para cezasının sonuç ceza olduğunu belirlemiştir. Sonuç cezanın 5 ay hapis olduğu kabul edildiği için de, CMK'nun 231 ve TCK'nun 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Mahkemece sanığın sonuç olarak 5 ay hapis ve 20,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi, kesinleşen cezanın mahsup edildiğinin belirtilmemesi, CMK'nun 231 ve TCK'nun 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi ve sanık dışında aleyhe temyiz talebinin bulunmaması birlikte değerlendirildiğinde, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca 5 ay hapis ve 20,00 TL adli para cezasının sanık yönünden kazanılmış hak oluşturacağı dikkate alındığında, sanığın aleyhine olacak şekilde sonuç cezanın 1 yıl 13 ay hapis cezası olarak kabul edilip kesinleşen cezanın mahsubu yönünde düzeltilerek onanmasına dair sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz. 11.12.2018
Yargıtay — Esas No: 2023/1091, Karar No: 2023/1394, Tarih: 09.03.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/1091 E.  ,  2023/1394 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ortaklığın giderilmesi davasında yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, 29.09.2021 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

Ek karar bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, bir kısım davalıların temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik İlk Derece Mahkemesinin 29.09.2021 tarihli ek kararına ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, davalı vekiline 1963 yılında tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 23.09.2021 tarihinde verilmiştir.

Davalı vekilinin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432/4 üncü maddesi ve 01.06.1990 tarih ve 3/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince süresi geçirilen temyiz istemi reddedilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İlk Derece Mahkemesince verilen 29.09.2021 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2799, Karar No: 2010/5259, Tarih: 08.03.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/2799 E.  ,  2010/5259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 16. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/11/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

4853 Sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 Sayılı Kanunun 4.maddesi ile eklenen Ek Madde 1'de "Mülga 9/3/1988 tarihli ve 3417 sayılı Kanunla kurulan ve bu kapsamda hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usûl ve esasları belirlemek üzere 24/4/2003 tarihli ve 4853 Sayılı Kanunla tasfiye edilen çalışanların tasarruflarını teşvik hesabına ait tüm varlık ve yükümlülükler, 31/12/2007 tarihine kadar Hazineye devrolunur. Devre ilişkin hususları belirlemeye Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan yetkilidir. Devir tarihinden sonra hak sahiplerine yapılacak her türlü ödeme, Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi kayıtları esas alınarak Banka tarafından gerçekleştirilir. Bu ödemelere ilişkin bilgi ve belgelerin Hazine Müsteşarlığına iletilmesini takiben söz konusu ödeme karşılığı tutarlar Müsteşarlık bütçesine bu amaçla konulacak ödenekten karşılanmak suretiyle hak sahibine ödenmek üzere Bankaya aktarılır. Konusu suç teşkil eden fiillerden kaynaklanan ödemeler hariç hak sahiplerine fazla ödeme yapıldığının tespiti halinde, bu tutarların tahsilinden vazgeçilerek terkin edilir ve Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi yönünden gerçekleşmiş ödemelere ilişkin tüm hak ve yükümlülükler kendiliğinden sona erer.

Mülga 9/3/1988 tarihli ve 3417 sayılı Çalışanların Tasarrufa Teşvik Edilmesi ve Bu Tasarrufların Değerlendirilmesine Dair Kanunun ödemeleri düzenleyen 6 ncı maddesinin ikinci ve üçüncü fıkrası uyarınca sistemden çıkan tasarruf sahiplerinin sistemden çıktıkları tarihte tasarruf teşvik hesaplarında kalan Devlet veya işveren katkısı tutarları, ödenen nema tutarları mahsup edilmek kaydıyla ilk kesinti tarihinden; şahıs kesintisine tekabül eden ödenmeyen nema tutarları ise sistemden çıkış tarihinden 30 Nisan 2003 tarihine kadar olan dönem için 3417 sayılı Kanunun nemalandırmaya ilişkin 5 inci maddesinde yer alan düzenlemeye göre ve bu tarihten sonraki dönem için ise 4853 sayılı Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabının Tasfiyesi ve Bu Hesaptan Yapılacak Ödemelere Dair Kanunun 5 inci maddesinde belirlenen esaslar çerçevesinde Şubat 2007 sonu itibariyle değerlemeye tâbi tutularak tasarruf sahiplerine başvuru halinde defaten ödenir. Söz konusu ödemelerin hak sahibi bazında belirlenmesinde Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi kayıtları esas alınır.

3417 sayılı Kanunun ödemeleri düzenleyen 6 ncı maddesinin ikinci ve üçüncü fıkrası uyarınca sistemden çıkarak her ne suretle olursa olsun, işbu düzenleme tarihinden önce mülkiyet hakkı kapsamında talebi karşılanmış hak sahipleri lehine bir fark oluşması halinde, söz konusu tutar 2007 yılı Aralık ayı sonuna kadar defaten ödenir.

İkinci ve üçüncü fıkra düzenlemesi ile konuları kalmayacağından kapsama giren tasarruf sahipleri tarafından yargı mercilerine açılmış davalar ile icra takipleri hakkında bu madde hükümleri uygulanmak suretiyle dava ve takipler sonuçlandırılır. Bu kapsamda, yargı organlarınca idare aleyhine hüküm altına alınabilecek yargılama giderleri de ilgililerinin talep etmesi halinde haklılık oranında nispî şekilde ödenerek davaların ve ihtilafların sonuçlandırılması sağlanır." düzenlemesi getirilmiştir.

Somut olayda her ne kadar ilam borçlusu işveren belediye gözükmekte ise de bahsi geçen ek madde 4.fıkrasındaki "kapsama giren tasarruf sahipleri tarafından yargı mercilerine açılmış davalar ile icra takipleri hakkında bu madde hükümleri uygulanmak suretiyle dava ve takiplerin sonuçlandırılacağı" şeklindeki açık hükmü ile alacaklının ilamla belirlenen alacağı yönünden takibini Hazine aleyhine yapması gerekliliğini öngörmektedir.

Bu durumda maddenin yürürlüğe girdiği tarihten sonra alacaklının Hazine Müsteşarlığı aleyhinde yaptığı takip yasaya uygun olup, şikayetin reddi gerekirken kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 08.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1189, Karar No: 2024/4509, Tarih: 02.12.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/1189 E.  ,  2024/4509 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2021 E., 2022/1728 K.

KARAR : Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/657 E., 2021/188 K.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının dava dışı Yüksekoba İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. ile davalılara ait taşınmaz üzerinde sözleşme ile alt yüklenicilik yaptığını, 10/09/2018 tarihinde dava dışı müteahhit firma ile hakediş mutabakatlarını imzalayarak iş yerini teslim edip, inşaatın Residance bölümünden el çektiğini, bu bölümden toplam 1.156.000 Türk Lirası alacağı bulunduğunu, AVM bölümü için çalışmaların devam ettiğini, dava dışı yüklenici firmadan alacağını alamadığını, taşınmazda değer artışı yarattığını, dava dışı şirketin acz içinde olup ödeme yapamadığını iddia edilerek davacının alacağına karşılık olarak, davalılarca güvence verilmesinin istenilmesine, bu mümkün olmazsa TMK'nın 893/3 ve 895 maddeleri uyarınca yapı alacaklısı ipoteği tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; davalılar ile davacı arasında imzalanmış sözleşme bulunmadığını, davacı ile müteahhit arasında imzalanmış sözleşmenin olup olmadığının kendilerince bilinmediğini, davalılar tarafından verilmiş muvafakat bulunmadığını, husumet itirazında bulunduklarını, dava dışı mütteahit tarafından sözleşmedeki süre içinde teknik şartnameye uygun olarak inşaatın tamamlanmadığını, yapı kullanma izni alınıp davalılara teslim edilmediğini Bursa 10. Noterliğinin 23/05/2018 tarihli 20478 yevmiye numaralı ihtarnamesinin müteahhit şirkete gönderildiğini, Bursa 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2018/99 D.İş sayılı dosyası ile tespit davası açıldığını, davacının davalılara ait inşaattan kaynaklı alacağının bulunmadığını, davacı dahil hiç kimsenin 2018 yılı 3. ayından itibaren davalılara ait yerde imalat yapmadığını, davanın süresinde açılmadığını iddia ederek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davalı arsa sahipleri ile dava dışı Yüksekoba İnş. San.ve Tic.Ltd.Şti. arasında kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı, davacının bu sözleşmenin tarafı olmadığı, ancak sözleşmenin tarafı olan Yüksekoba İnş. San.ve Tic.Ltd.Şti ile aralarında alt yüklenici ilişkisinin kurulduğu, davalılara ait ve sözleşme konusu olan taşınmazda davacı tarafça malzemesi temin edilerek imalâtlar yapıldığı, davacının, borçtan sorumlu olan dava dışı yüklenici aleyhine ticaret mahkemesinde dava açtığı alacağın Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 12/02/2020 tarih 2018/1683 esas 2020/158 karar sayılı kararıyla ilâma bağlandığı, ilamın kesinleştiği, davacının dava dışı adı geçen şirketten alacağının bulunduğunun subut bulduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilerek davalılar adına olan taşınmazlara davacı yararına yapı ipoteği şerhi konulmasına, davalılar adına kayıtlı olup da dava açıldıktan sonra davalılar tarafından satılan taşınmazlarla ilgili olarak herhangi bir hüküm kurulmamasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davalılar vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı davalılar vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı taşeron ile yüklenici Yüksekoba İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. ile yaptığı taşeronluk sözleşmesi kapsamında yüklenici ile arsa sahipleri arasında yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi kapsamında taşeronluk alacaklarının bulunduğu ve Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 12/02/2020 tarih 2018/1683 esas 2020/158 karar sayılı dosyasında yüklenicinin kabulüyle davanın neticelendiği, alacağının bulunduğunun kabulü ile TMK 893/3. maddesi gereğince lehine inşaatçı ipoteği talep edilmiştir.

Arsa sahiplerince davacının inşaatlarına herhangi bir faaliyetinin bulunmadığı davacı ile yüklenici arasındaki Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 12/02/2020 tarih 2018/1683 E. 2020/158 K. sayılı ilamını kabul etmedikleri belirtilmesine rağmen mahkemece arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine konu taşınmaza emek ya da malzeme katkısı araştırılmadan zikredilen ilam nedeniyle alacak sabit kabul edilip ipotek tesisi kabul edilmiş ise de bu kabul doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş; taşeronun dava konusu taşınmazda emek veya malzeme karşılığı iş yapıp yapmadığının, yaptı ise karşılığının ne kadarını yükleniciden aldığını yeniden araştırmak ve sonucu göre varsa net alacak miktarınca ipotek tesisine karar vermekten ibarettir. Tüm bu sebeplerle eksik araştırma ve inceleme neticesinde verilen kararın bozulması gerekmiştir.

Mahkemece yapılacak iş; taşeronun dava konusu taşınmazda emek veya malzeme karşılığı iş yapıp yapmadığının, yaptı ise karşılığının ne kadarını yükleniciden aldığını yeniden araştırmak ve sonucu göre varsa net alacak miktarınca ipotek tesisine karar vermekten ibarettir. Tüm bu sebeplerle eksik araştırma ve inceleme neticesinde verilen kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesi kararı ile bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya aykırı olması nedeniyle HMK'nın 373/1. maddesi gereğince Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararı KALDIRILARAK; Bursa 8. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 25.05.2021 tarih ve 2018/657E.-2021/188K. sayılı kararının BOZULMASINA,

dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan harcın istek halinde davalılara iadesine, 02.12.2024 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1736, Karar No: 2018/7353, Tarih: 05.06.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/1736 E.  ,  2018/7353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Düziçi Asliye Ceza Mahkemesinin 26/12/2012 tarihli 2012/326 - 2012/346 esas sayılı kararına konu cezaların "Akıl Hastalığı" nedeniyle güvenlik tedbirlerine çevrildiği ve UYAP üzerinden yapılan araştırmada sanığın güncel sabıka kaydında da akıl hastalığı nedeniyle güvenlik tedbiri uygulanan mahkumiyet kararlarının olduğu tespit edilmişse de, dosya içerisindeki sanık hakkında düzenlenen Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu'nun sağlık kurulu raporunda sanığın ceza ehliyetinin olduğunun belirtildiğinin anlaşılması karşısında; adli sicil kaydında yer alan Düziçi Asliye Ceza Mahkemesinin 26/12/2012 tarihli 2012/326 - 2012/346 esas sayılı dosya içerisindeki raporun onaylı sureti getirtilip, Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu'nun sağlık kurulu raporuyla birlikte sanığın Adli Tıp Kurumuna gönderilerek, suçu işlediği sırada 5237 sayılı TCK'nın 32/1.maddesi kapsamında “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azalmış olup olmadığı” saptanarak raporlar arasındaki mevcut çelişkinin giderilmesinden sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, 05/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/40753, Karar No: 2017/19627, Tarih: 28.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/40753 E.  ,  2017/19627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar yasasında düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Mahkemece verilen karar istinaf kanun yoluna değil temyiz kanun yoluna tabi olmakla; kararı temyiz eden davacı vekilince temyiz yoluna başvurma harcının yatırılması gerekirken istinaf yoluna başvuru harcı adı altında 85,70 TL yatırıldığı, maktu temyiz karar harcı yerine de istinaf karar harcı yatırıldığı ve temyiz yoluna başvurma harcı ile maktu temyiz karar harcının yatırıldığına dair dosya içerisinde harç tahsil makbuzu bulunmadığının anlaşılmasına göre; davacı tarafa temyiz yoluna başvurma harcının ve maktu temyiz karar harcının ( sayman mutemedi alındısında harç isimleri doğru yazılmak ve sehven yatırılan harçlar talep halinde iade edilmek üzere ) kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan 1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi uyarınca muhtıra çıkartılarak kanuni süre beklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28/09/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15758, Karar No: 2015/21030, Tarih: 09.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/15758 E.  ,  2015/21030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ek ödeme, ikramiye farkı, ilave tediiye farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının ..... İl Müdürlüğü’nde kapsam dışı statüsünde çalışmakta iken .....’un özelleştirilmesi sonucunda 406 Sayılı Yasa’nın Ek 29. maddesi ve 4046 Sayılı Kanunun 22. maddesi hükümlerine göre 14.02.2006 tarihinde Devlet Personel Başkanlığına bildiriminin yapıldığını ve farklı bir kurumda göreve başladığını, müvekkilinin ücret bildirim belgesi incelendiğinde Yüksek Planlama Kurulu’nun 08.05.2006 tarih ve 2006/T17 sayılı kararıyla kamu personeline öngörülen 01.01.2006 tarihinden itibaren geçerli olan 40.00.-TL ek maaş artışının yansıtılmadığının görüldüğünü öne sürerek maaş nakil belgesinde 01.01.2006 tarihinden itibaren geçerli olan 40.00. TL ek maaş artışının da yansıtılması gerektiğinin tespitine, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazı yanında, Davacının maaş nakil ilmühaberinin eksik ve yanlış düzenlenmesi nedeniyle mahrum kaldığı ek ödemelerden doğan parasal haklarının ödenmesine yönelik taleplerinin zamanaşımına uğradığını, Maliye Bakanlığı’nın mütalaasında “Nakle tabi personelin (sözleşmeli statüde dahil) Devlet Personel Başkanlığı’na bildirim ücretinin ve bu bildirimi müteakip yeni kurumlarında göreve başladıkları tarihi takip eden aybaşına kadar geçecek sürede ödenecek aylık veya ücretlerin tespitinde dikkate alınmayacaktır” denildiğinden, 5473 sayılı Kanun ile getirilen parasal hakların maaş nakil ilmühaberine yansıtılmasının mümkün bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, 375 sayılı kanun hükmünde kararnameye eklenen ek 3. madde kamu görevlilerine uygulanan genel nitelikli bir uygulama olmayıp ek ödemeden yararlanamayanlar arasındaki ücret dengesizliğini içeren bir uygulama olduğu, Yüksek Planlama kurulunun da 40, + 40, TL zammı ek 3. madde çerçevesinde belirlendiği, bu düzenlemenin kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış olmadığı için 406 sayılı kanunun ek 29 maddesinin 3. fıkrasının uygulanmasında kamu görevlilerine yapılan artış miktarı kapsamında değerlendirilmesinin de mümkün olmadığı, Maliye Bakanlığı’nın da ek ödemelerin geçiş ücretine ilavesinin mümkün olmadığı yönünde görüş bildirdiği, 375 sayılı kanun hükmünde kararnamenin ek 3. maddesinde 01/01/2006 tarihi itibariyle yürürlükte olan ek ödemenin Türk Telekom hisselerinde kamu payının %50’nin altında düşmesi ile şirketin tamamen A.Ş. statüsüne dönüşmesinden sonra yapıldığı, şirketin bu ödemeyi kanun hükmü gereği değil tamamen ...’nin taktiri ile yaptığı, şirketin 40, TL değil farklı tutarlarda ödeme yapması ve taktirini kullanmasının da mümkün olduğu, davaya konu ödeme ve miktarı tamamen şirketin taktirinde olan bir durum olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı kanunun Ek. 29. Maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm nedeni ile 375 sayılı KHK.’un Ek 3 maddesi ve 399 sayılı KHK.’un Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı, nakledilirken bu artışların yer aldığı ücreti gösteren nakil maaş ilmühaberinin buna göre düzenlenmesi gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta normatif dayanaklar 406 sayılı kanunun Ek. 29. maddesi, 375 sayılı KHK.’un Ek 3, maddesi, 399 sayılı KHK.’un Ek. II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, sayılı tebliğ yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.