muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4853, Karar No: 2014/218, Tarih: 23.01.2014

Oluşa ve dosya kapsamına göre; reşit ve bekar olan Dilara'nın, sanık Muhammet Sami'nin kız kardeşi olduğu, Dilara’nın, maktul Hasan ile duygusal ilişki yaşadığı, maktulü, kız kardeşleri ve enişteleriyle tanıştırdığı, olaydan 3 ay kadar önce kendisine ait aracı alarak maktul ile kaçtığı, cinsel ilişkiye girdiği, değişik yerlerde kaldığı, sanık Muhammet Sami ve ailesinin tüm aramalarına rağmen Dilara'yı bulamadıkları, yoğun bir şekilde aramaya devam eden ve öldürme kararı veren sanık Muhammet Sami’nin yanında silah olduğunun diğer sanıklarca da bilindiği, olaydan bir kaç gün önce sanık Muhammet Sami'nin, aracına sanıklar Ferhat ve Tekin’i alarak ve sanık Cemil'in aracıyla gelen sanıklar Abdurrahim ve Cemil ile birlikte Dilara'ya ait araca yazılan ve Dilara'nın adresine gönderilen ceza makbuzundaki bilgilere göre, Gebze'de aradıkları, olay günü sanıkların yine aynı şekilde maktul ve Dilara'yı aramak için Gebze'ye gittikleri, Gebze'de maktul ve Dilara'yı bulamayınca İstanbul’a dönerken yolda Dilara'ya ait aracı görmeleri üzerine birbirlerine haber vererek takibe başladıkları, Kartal Eğitim ve Araştırma Hastanesinin karşısındaki otoparka giden yola geldiklerinde sanık Muhammet Sami'nin, aracını maktulün kullandığı aracın önüne kırarak durdurduğu, sanıkların araçlarından indikleri, araçtan inen maktule sanık Muhammet Sami'nin silahla önce bir el ateş ettiği, diğer sanıkların da maktule saldırarak tekme ve yumruklarla vurdukları, maktulün yalvarmasına rağmen eylemlerine devam ettikleri, ateş etmeye devam eden sanık Muhammet Sami'nin, maktule 5 el ateşi sonucu göğüs, sol lomber ve sağ gluteal bölgerinden toplam 4 isabetle yaşamsal tehlike geçirmeksizin basit tıbbi müdahale ile giderilmeyecek şekilde yaraladığı, aldığı kurşun yaraları ve diğer sanıkların darbeleriyle direnci kırılıp yere düşen maktulü sanıklar Muhammet Sami ve Abdurrahim'in birlikte sanık Muhammet Sami'ye ait aracın bagajına koydukları, sanık Abdurrahim'in, Dilara'yı alarak sanık Cemil ile birlikte olay yerinden ayrıldığı, sanık Tekin'in, sanık Ferhat ile birlikte Dilara'ya ait aracı alarak sanık Muhammet Sami'nin söylediği yere aracı bıraktığı, sanık Muhammet Sami ise arabasının bagajında olan ve henüz ölmeyen maktulü Şarköy İlçesine yalnız götürdüğü, burada biri öldürücü olmak üzere toplam 24 adet bıçak darbesi yaraladığı maktulün kafasına ve vücuduna taşla vurduğu, maktulü şarampolden aşağı yuvarladığı, olaydan bir gün sonra Şarköy İlçesi Ahmetçavuş Çeşmesi mevkiinde belden aşağısı çıplak halde cesedi bulunan maktulün anal sürüntü örneğinde sperm hücresi olduğu ve genel beden travmasına bağlı nazal kemik kırığı ile birlikte beyin kanaması, beyin doku harabiyeti, kesici delici alet yaralanmasına bağlı iç organ delinmesinden gelişen iç kanama sonucu öldüğü olayda;

a) Sanık Muhammet Sami'nin, maktulü öldürmeye önceden karar verdiği, bu kararında sebat ve ısrar gösterdiği, aradan geçen ve tasarlamanın varlığı için yeterli olan zamana rağmen soğukkanlılıkla eylemini gerçekleştirdiğinden sanığın tasarlayarak öldürme suçundan TCK.nun 82/1-a, 62. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde, TCK.nun 82/1-b,

62. maddeleri uyarınca canavarca hisle ve eziyet çektirerek öldürme suçundan hüküm kurulması,

b) Sanık Muhammet Sami ile olayın başından itibaren fikir ve irade birliği içinde hareket eden sanıklar Abdurrahim, Cemil, Tekin ve Ferhat'ın, maktule tekme ve yumruklarla vurdukları, maktulün yaralı halde aracın bagajına konulduktan sonra Muhammet Sami'den ayrıldıkları, sanıkların ayrılmasına kadar geçen sürede eylem üzerinde ortak hakimiyet kurarak suça fiilen katıldıkları, ancak yaralı halde aracın bagajına konulan maktulü sanık Muhammet Sami'nin öldürmek için Şarköy ilçesine götürdüğünü sanıkların bildiğini gösterir her türlü kuşkudan uzak, kesin ve yeterli kanıt bulunmadığı anlaşılmakla sanıklar Abdurrahim, Cemil, Tekin ve Ferhat’ın tasarlayarak öldürmeye teşebbüs suçundan sorumlu tutulmaları gerekirken, suç niteliğinde hataya düşülerek haklarında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,

c) Maktulden gelen ve haksız tahrik oluşturan söz ve davranışı bulunmadığı halde sanıklar Muhammet Sami ile Abdurrahim hakkında haksız tahrik hükümleri uygulanarak eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle Cumhuriyet Savcısının temyizi dikkate alınıp sanıklar Cemil, Tekin ve Ferhat’ın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan aldıkları ceza miktarına göre CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gözetilerek, kısmen resen de temyize tabi hükümlerin kısmen farklı gerekçeyle tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), Üye M.Ü.'in, sanık M. Sami'nin eylemine uyan TCK.nun 82/1-a-k maddesine, sanık Abdurrahim, eylemine uyan TCK.nun 82/1-a-k, 35 maddelerine göre cezalandırılması gerektiği bahisle bozulmasına yönündeki karşıoyu ve oyçokluğu ile haksız tahrik konusu ve diğer hükümler yönünden ise oybirliğiyle 23.01.2014 gününde karar verildi.

KARŞI OY:

KARŞI OY:

Sanık Muhammet Sami hakkında Mahkemece maktül Hasan'ı suç tarihinde canavarca hisle ve eziyet çektirerek kasten öldürdüğü sanık Abdurrahim hakkında da aynı saik ile kasten öldürmeye teşebbüs ettiği gerekçesi ile kurulan hükümlere yönelik olarak sanıklar müdafisi ve yerel Cumhuriyet Savcısının aleyhe temyiz istemi üzerine dosya dairemize gelmekle, heyetçe yapılan değerlendirme neticesinde heyetimizce ve oybirliği ile verilen kararda, sanık Abdurrahim'in baldızı ile sanık Muhammet Sami'nin de kızkardeşi ile maktulün birlikte yaşaması nedeniyle onu tasarlayarak öldürdüğü yönündeki bozma nedenlerine katılmakla beraber, sayın çoğunluk görüşünden ayrıldığım nokta, olay anında 5237 sayılı TCK'nın 82/k maddesinde belirlemesi yapılan “töre” saikininde bulunduğu, bu nedenle suç vasfının 5237 sayılı TCK'nın 82/a-k maddeleri kapsamında kaldığının kabulü gerekeceği düşünce ve kanaatinde bulunduğumdan bu yönü ile sayın çoğunluk görüşüne katılmamaktayım.

Şöyleki;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; reşit ve bekar olan sanık Muhammet Sami'nin kızkardeşi olan Dilara'nın maktul Hasan ile duygusal ilişki yaşayıp, maktulü, kızkardeşleri ve enişteleriyle tanıştırdığı, olaydan 3 ay kadar önce maktül ile kaçarak cinsel ilişkiye girdiği, aileden kaçmak suretiyle değişik yerlerde kalmaya başladıkları, yoğun bir şekilde ısrarla aramaya devam eden ve öldürme kararı veren sanık Muhammet Sami'nin yanında silah olduğu halde diğer sanıklarla birlikte aramaya başladıkları ve akabinde maktulün bulunup, önce ayaklarından silah ile yaraladıkları, daha sonra da hürriyetini kısıtlayarak götürdükleri Şarköy ilçe hudutları içerisinde müteaddit kereler bıçaklayarak öldürdükleri olayda, Dilara'nın ağabeyi olan sanık Muhammet Sami ile, eniştesi olan Abdulrahim'in, başkasıyla evli olan maktül Hasan ile nikahsız gayri resmi bir şekilde birlikte yaşamaları nedeniyle, YANİ, yaşadıkları toplum içerisinde genel olarak benimsenmiş, yerleşmiş yaşam biçimine aykırı davranmaları nedeniyle ve görev bilinci ile hareket etmelerinin öldürme olayında etkisinin bulunduğu, bu neden dışında, başkaca öldürmeyi gerekli kılacak ve maktulden kaynaklanan herhangi bir hareketin bulunmadığı da sabittir. Olayda Dilara'ya karşı eylemin gerçekleştirilmemesi sanıkların “töre” saiki ile suçu işlemedikleri anlamına da gelmez, Zira, töre cinayetlerinin mağdurunun bizzat ve mutlaka kadın olduğunu söyleyip bir sınırlama yapmakta maddenin yasada düzenlenme amacına aykırı olduğu nedeni iledir ki, Dairemizde de, bu saik ile işlenen çokca eylemin mağdurunun erkek olduğunun kabulüne örnek kararlar da bulunmaktadır.

Bu gerekçe ile, kısmen oybirliği ile verilen işbu kararda, sayın çoğunluk görüşünden ayrıldığım husus, sanık Muhammet Sami'nin, maktul Hasan'a karşı eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 82/a-k ve yine sanık Abdurrahim'in maktule karşı eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 82/a-k, 35 maddeleri kapsamında vasıflandırılması gerektiği düşüncesi ile karara kısmen muhalifim.

Bu gerekçe ile, kısmen oybirliği ile verilen işbu kararda, sayın çoğunluk görüşünden ayrıldığım husus, sanık Muhammet Sami'nin, maktul Hasan'a karşı eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 82/a-k ve yine sanık Abdurrahim'in maktule karşı eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 82/a-k, 35 maddeleri kapsamında vasıflandırılması gerektiği düşüncesi ile karara kısmen muhalifim.

23.01.2014 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı Mehmet Bayhan'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık M.. S.. müdafii Avukatlar S. E. ile S. S.’ın yokluklarında 30.01.2014 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2014/8898, Karar No: 2015/5503, Tarih: 31.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/8898 E.  ,  2015/5503 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 22/6, 62/1. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanığın tek kırma av tüfeğini temizlediği sırada tüfeğin ateş alarak çıkan merminin hemen yanında bulunan eşine isabet ederek öldüğü olayda, sanığın kollukta, Cumhuriyet savcılığında kovuşturma aşamasında, kendisine ait ruhsatsız tek kırma av tüfeğini bir süredir kullanmadığı için yağlamak istediği, evin oturma odasında tüfeğini yağladığını, bir iki defa içerisine fişek sürüp çektiğini tüfek kırılı vaziyetteyken ayağa kalkıp tüfeği düzelttiğini, bu sırada horozu kalkık vaziyette olan tetiği boşaltmak istediğinde elinin tetiğe dokunduğunu, tüfeğin birden ateş aldığını ve yaklaşık yarım metre önünde olan ve kendisine doğru gelen eşinin vurulduğu şeklindeki beyanı esas alınarak taksirle öldürme suçundan mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmakla; dosyada mevcut otopsi raporuna göre, ölenin vücudundaki tek atış ile oluşmuş av tüfeği yaralamasının tek başına öldürücü nitelikte olduğu ve atışın bitişik atış mesafesinden yapıldığının belirlendiği, ölenin babası olan katılan ...'ın 09/03/2012 tarihli dilekçesi içeriğinde, sanığın ikinci bir eş ile evlenmek istemesi nedeniyle eşi ... ile aralarında tartışma olduğunu, ölen ...'nın olaydan önce "bu nedenle başına birşey gelirse eşinden bilinmesi" yönünde tanıklar ... ve ...'ya beyanda bulunduğunun iddia edildiği anlaşılmakla; bu iddialar dikkate alınıp; tanıklar dinlenildikten sonra sanığın eyleminin hukuki niteliğinin tespiti, bu kapsamda eyleminin TCK'nın 82/1-d maddesinde düzenlenen kasten öldürme suçunu oluşturup oluşturmayacağı konusunda delillerinin değerlendirilmesi yetkisinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu da gözetilmek suretiyle görevsizlik kararı verilerek dosyanın Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,

İsabetsiz olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 31.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12914, Karar No: 2008/8887, Tarih: 17.09.2008

11. Ceza Dairesi 2008/12914 E., 2008/8887 K.

**11. Ceza Dairesi 2008/12914 E., 2008/8887 K.**

**- BANKA VE KREDİ KARTININ KÖTÜYE KULLANILMASI

- ZİNCİRLEME SUÇ

- SAHTECİLİK**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 245 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 43 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 204 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanıklar Erkan, Elveda ve Ergin'in "banka ve kredi kartlarının kötüye kullanılması", sanık Serdar'ın "suç eşyasının satın alınması" suçlarından yapılan yargılanmaları sonunda; sanık Serdar hakkında değişen suç vasfı nedeniyle "kredi kartının kötüye kullanılması" suçundan diğer sanıklarla beraber 5237 sayılr Kanun'un 245/3, 63. (sanık Serdar için 245/3, 39/2) maddeleri gereğince mahkumiyetlerine dair (İstanbul Yedinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 29.12.2006 gün ve 2006/191 Esas, 2006/365 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı C.Başsavcılığı'nın onama-bozma isteyen 22.07.2008 tarihli tebliğnamesi ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği görüşüldü:

Hükümde gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi, hükümlülüğün yasal sonucu olarak infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

1- Sanıklar Erkan, Elveda ve Ergin müdafilerinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 3/e maddesi uyarınca, "kredi kartının, nakit kullanımı gerekmeksizin mal ve hizmet alımı veya nakit çekme olanağı sağlayan basılı kartı veya fiziki varlığı bulunmayan

kart numarasını" ifade etmesi ve sanıklar Ergin, Erkan ve Elveda'nın yakınına ait kredi kartını fiziki olarak ele geçirmeden sadece kredi kartı numarasını kullanarak bilişim sistemi üzerihden kontör satın alınması ve aynı sistem üzerinden başkalarına kontörlerin satılması eylemleri nedeniyle dava açıldığının anlaşılması karşısında; fiilin 5237 sayılı TCK'nın 245/1 ve 43. maddelerinde öngörülen zincirleme suretiyle banka ve kredi kartlarının kötüye kullanılması suçunu oluşturacağı ve eylemde sahte oluşturulmuş veya üzerinde sahtecilik yapılmış bir banka veya kredi kartından söz edilemeyeceği gözetilmeden, aynı maddenin 3. fıkrası ile uygulama yapılması,

2- Sanık Serdar müdafıinin temyizine gelince:

Sanık Serdar hakkında usulsüz olarak temin edildiğini bilebileceği kon-törleri diğer sanık Ergin'den alarak suç eşyasını kabul etmek suçunu işlediğinden bahisle hakkında 5237 sayılı TCK'nın 165. maddesinden dava açıldığının anlaşılması karşısında, bu sanığın diğer sanıkların suça konu kredi kartı bilgilerini ele geçirmelerinde ve kullanmalarında ne gibi iştiraki olduğuna ilişkin yeterli deliller karar yerinde gösterilmeden ve fiilinin unsurları bakımından kredi kartının kötüye kullanılması suçuna dönüşemeyeceği de dikkate alınmadan hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafıinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi (BOZULMASINA), 17.09.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14530, Karar No: 2021/11757, Tarih: 05.10.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/14530 E.  ,  2021/11757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz (5833 sayılı Kanuna muhalefet)

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmün esasını oluşturan kısa kararda dava konusu eşyalar hakkında bir karar verilmediği halde, gerekçeli kararda müsaderesine karar verilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19716, Karar No: 2017/7591, Tarih: 18.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/19716 E.  ,  2017/7591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE)MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yoksulluk nafakasının kaldırılması - azaltılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacının dava dilekçesinde adli yardım talebinde bulunulmuş, ancak mahkeme tarafından 26/08/2014 tarihinde tensiben adli yardım talebinin reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz harcı yatırılarak ve adli yardım talep edilerek temyiz edilmiştir.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 465 ilâ 472 maddelerinde (HMK.'nun 334 ve devamı maddelerinde) düzenlenmiş olup; HMK'nun 336/3.maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay’a da yapılabilir. Adli yardım fakir bir kimsenin bir davanın gerektirdiği oldukça kabarık olan harç ve masrafları sağlayamaması durumunda, bu mali külfetlerden geçici olarak muaf tutulmasıdır.

Somut olayda, dosyaya eklenen belgelerden talepte bulunan davacının yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığı ve adli yardım talebinin yerinde olduğu anlaşılmış olmakla (HMK'nin m. 336/2.) adli yardım talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkili ile davalının İzmir 2.Aile Mahkemesinin 2012/88 Esas-187 Karar sayılı ilamıyla boşandıklarını ve davalı lehine aylık 300 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiğini, müvekkilinin %40 engelli olup iş akdine de son verildiğini, masraflarını ailesinin karşıladığını bu nedenle nafakanın kaldırılmasına, mümkün olmadığı takdirde nafakanın aylık 100-TL'ye indirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili ; aylık 300 TL nafakanın müvekkilinin günlük ihtiyaçlarını dahi karşılamaktan uzak olduğunu, Ödemiş- Horzum Mahallesinde ailesinden ayrı evde kaldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı ...'in ekonomik ve sosyal durumunda olağanüstü bir değişiklik olmadığı ve nafakadan başka gelirinin olmadığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK nun 176. maddesine göre; yoksulluğun ortadan kalkması halinde mahkemece nafaka kaldırılabileceği gibi, tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına da karar verilebilir.

Yasanın bu hükmü gözetildiğinde; nafaka miktarının değiştirilmesi yada kaldırılması isteklerinin, gelişip değişen şartlar ve hakkaniyet çerçevesinde değerlendirilmesi icap eder.

Davacı, yukarıdaki yasa hükmü gereğince davalı ...'in yoksulluğunun son bulduğu iddiasıyla nafakanın kaldırılmasını,mümkün olmadığı takdirde aylık 100-TL'ye indirilmesi talebine istemektedir.Bu durumda,öncelikle yoksulluk kavramı üzerinde durmak gerekir.

Yasanın bu hükmü gözetildiğinde; nafaka miktarının değiştirilmesi yada kaldırılması isteklerinin, gelişip değişen şartlar ve hakkaniyet çerçevesinde değerlendirilmesi icap eder.

Davacı, yukarıdaki yasa hükmü gereğince davalı ...'in yoksulluğunun son bulduğu iddiasıyla nafakanın kaldırılmasını,mümkün olmadığı takdirde aylık 100-TL'ye indirilmesi talebine istemektedir.Bu durumda,öncelikle yoksulluk kavramı üzerinde durmak gerekir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 2-656-688 sayılı kararında da belirtildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Somut olayda;İzmir 2. Aile Mahkemesinin 05.03.2012 tarih, 2012/88 Esas-2012/187 Karar sayılı ilamı ile tarafların boşanmalarına, kadın lehine 300 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiği görülmüştür.

Tarafların sosyal ve ekonomik durum araştırmasında; davacının 02/07/2014 tarihinde işinden ayrıldığı, kıdem ve ihbar tazminatı olarak toplam 33.605,71 TL aldığı, çalışmadığı, beyninde tümör olduğundan hastanede yattığı, vesayet altına alındığı, davalının ev hanımı ve sağ kolunun %60 oranında özürlü olduğu tespit edilmiştir. Boşanma davasında ise tarafların sosyal ekonomik durum araştırmasının yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Nafaka alacaklısı kadının, elde ettiği gelirin yukarıda belirtilen zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılaması beklenemez. Başka bir anlatımla, davalının eline geçen toplam gelir miktarı, onu yoksulluktan kurtaracak mahiyette değildir.

Tarafların sosyal ve ekonomik durumları, ihtiyaçları ve harcamaları dikkate alındığında, yasal düzenlemeler ve Yargıtay İçtihatları doğrultusunda davalı kadın hakkında hükmedilen yoksulluk nafakasının kaldırılmasını gerektirmez. Bu nedenle davalı kadın hakkında yoksulluk nafakasının kaldırılması hakkaniyete uygun bulunmamıştır.

Yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda; tarafların sosyal ve ekonomik durumları gözetilip, nafaka takdir edilirken davacının ekonomik durumu ve taraflar arasında mevcut olan denge durumu, ve davacının hastalığı da dikkate alınarak, TMK'nın 4. maddesinde vurgulan hakkaniyet ilkesi gereğince, davalının yoksulluğunun da ortadan kalkmadığı kabul edilerek, (çoğun içinde az da vardır ilkesi gereğince) nafakadan uygun bir miktar indirime karar verilmesi gerekirken delillerin yanılgılı değerlendirilmesi sonucu yoksulluk nafakasının kaldırılması hatalı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bu nedenlerle yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 18.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8170, Karar No: 2024/6972, Tarih: 23.05.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/8170 E.  ,  2024/6972 K.**

**"İçtihat Metni"**

EK KARAR SAYISI : 2017/2002 E., 2017/2139 K.

SUÇ : Terör örgütü propagandası yapma

HÜKÜM : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması

Dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Bölge Adliye Mahkemesinin temyiz isteminin reddine dair 16.03.2020 tarihli ek kararına karşı sanık müdafiinin 06.04.2020 tarihli dilekçesi ile dosyanın diğer sanığı ... hakkında da terör örgütü propagandası yapma suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik eski hale getirme ve temyiz isteminde bulunduğu, ancak Tebliğname’de sanık ... hakkında görüş bulunmadığı anlaşılmakla; belirtilen eksikliğin giderilmesini takiben ek Tebliğname düzenlendikten sonra gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 23.05.2024 tarihinde karar verildi.