muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5049, Karar No: 2024/2597, Tarih: 18.04.2024

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,18.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5220, Karar No: 2011/5795, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5220 E.  ,  2011/5795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Mahkemenin 17.06.2009 tarihli kararının Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6. maddelerine aykırı olarak kanun yolu süresi belirtilmediği, başvuru şekli ve süresinin başlangıcı konusunda, tebliğ ve tefhimden hangisinin esas alınacağı ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceği hususlarının gösterilmediği gibi, bu hususları içeren meşruhatlı davetiye de gönderilmeyip kararın Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, bu sebeple sanığa gerekçeli kararın tebliği usulsüz olması nedeniyle sanığın 02.02.2010 havale tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek, yapılan temyiz incelemesi sonunda;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur.Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veyayerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır.Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması

gerekmektedir.

gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara

Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44.maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün kısmen isteme uygun olarak BOZULMASINA,17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21231, Karar No: 2015/29798, Tarih: 19.10.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/21231 E.  ,  2015/29798 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/185839

MAHKEMESİ : Antalya 16. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2012

NUMARASI : 2011/540 (E) ve 2012/223 (K)

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

1- Sanığın, katılan adına sahte abonelik sözleşmeleri düzenlediği iddiası ile açılan kamu davasında; abonelik sözleşmeleri üzerindeki katılan adına atılı imzaların aidiyetine ilişkin bilirkişi incelemesinin yaptırılmaması, sanığın, abone merkezinin sahibi olduğunu, abonelik sözleşmelerinin sahada çalışan elemanlar tarafından düzenlendiğini savunması karşısında, gerçeğin şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespiti açışından; suç tarihi itibariyle sanığın yanında çalışan personelin tespiti ile iddianame konusu olaya ilişkin olarak tanık sıfatıyla dinlenmesi, suça konu hatlara ait abonelik sözleşmelerindeki yazı ve katılan adına atfen atılan imzaların katılana, sanığa ya da söz konusu personele ait olup olmadığı yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması, suça konu hatlara ilişkin HTS raporları getirtilip bu hatlarla en çok görüşen kişiler dinlenilerek hatları fiilen kullanan kişiler belirlenip hatların ne şekilde alındığının belirlenmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğu cihetle, suça konu sözleşmelerin aslı getirtilip incelenerek, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması ve denetime olanak verecek şekilde dosya içine konulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı,

3- Suçun sübutu halinde; hükümden sonra 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunun 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan aynı Kanunun 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez, evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" hükümleri ve TCK.nun 7. maddesi karşısında; özel hüküm niteliğinde bulunup lehe olan ve ön ödeme önerisi gerektiren sanığın eyleminin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4234, Karar No: 2024/2869, Tarih: 08.10.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/4234 E.  ,  2024/2869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/487 E., 2023/241 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Alanya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/66 E., 2021/38 K.

Taraflar arasındaki adi ortaklığın tespiti ve tasfiyesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili; davacı ile davalılardan ... arasında 2005 yılında %50 ortaklık payı ile kat karşılığı inşaat yapmak amacıyla adi ortaklık kurulduğunu, 09.08.2005 tarihli inşaat sözleşmesi ile bir kat karşılığı sözleşme yaptıklarını, inşaata başlanıldığını, daha sonra davalı ...'ın vergi yükü problemi olacağını bahane ederek inşaattaki adi ortaklık payının devir ve ibranamesini müvekkilinden noter vasıtasıyla aldığını, davalı ...'a ortaklıktan kaynaklanan maddi edimlerini yerine getirmesine rağmen davalının yapılan inşaattan hissesini ödemediğini, tapu kayıtlarını incelediklerinde, davalı ...'ın 30.12.2015 tarihinde diğer davalı adi ortakları ikna ederek 2,4,8 ve 12 nolu daireleri 121.000,00 TL bedellerle satın aldığını, dairelerin halen davalı ... adına kayıtlı olduğunu, diğer davalı arsa sahipleri üzerinde 3 ve 5 nolu dairelerin kaldığını, yapılan kat karşılığı inşaatlardan dava tarihine kadar hiçbir kar payının davacıya ödenmediğini, 2005-2008 yılları arasında bu ortaklık için davacının 159.500,00 TL ödeme yaptığını belirterek; adi ortaklığın tespiti ile tasfiyesine, satış bedellerindeki muvazaanın tespiti ile gerçek bedeller üzerinden ortaklık payının satış tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesine, davalılar üzerinde kalan dairelerin satılarak davacının payının ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı arsa sahipleri vekili; davacı ve davalı ... ile bir kısım davalıların murisi Mustafa Şeref arasında 09.08.2005 tarihinde gayrımenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, Mustafa Şeref'in vefatından sonra murislerin şehir dışında yaşamaları sebebiyle yapılması gereken denetim ve bilgilendirme işlemlerini davalı ...'ın yaptığını, davalının diğer davalılara aktardığı bilgilere göre sözleşmenin imzalanmasından sonra inşaat ile ilgilenenin ... isimli müteahhit olduğunu, ibraz edilen resmi devir sözleşmesi çerçevesinde, davacının kat karşılığı inşaat sözleşmesindeki müteahhitlik haklarının tamamını ...'a noterlik kanalı ile devrettiğini, böylece davacının arsa sahiplerinden alacaklı olduğunu iddia etmesinin hukuki bir dayanağının olmadığını, bu nedenle davalıların kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince hak edilmiş bağımsız bölümleri yasal olarak yalnızca davalı ...'ın devredebileceğini, davalıların eldeki davada hasım gösterilmesinin hukuki dayanağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ... vekili; davacının kat karşılığı inşaat sözleşmesindeki müteahhitlik hakkını Alanya 1. Noterliğinin 24.02.2006 tarihli ve 1939 yevmiye numaralı resmi devir sözleşmesi ile müvekkiline devrettiğini, davacının resmi olarak düzenlenen belgeye karşı olan iddiasını resmi bir belge ile ispat etmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının kat karşılığı inşaat sözleşmesindeki müteahhitlik hakkını .... Noterliğinin 24.02.2006 tarihli ve 1939 yevmiye numaralı resmi devir sözleşmesi ile davalı ...'a 10.000,00 TL bedelle devrettiği, davacının resmi olarak düzenlenen belgeye karşı olan iddiasını resmi bir belge ile ispat etmesi gerektiği, davacının aksini ispatlar yazılı belge sunmadığı, taraflar arasındaki devir ile ortaklığın sona erdiği ve tasfiye edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili; ibraname tarihinden sonra davalı ...'a 159.000,00 TL ortaklık payı ödendiğinin sabit olduğu, inşaatın her aşamasında müvekkilinin çalıştığını, ibranamenin iki ayrı KDV ödenmemesi amacıyla düzenlendiğini, davalı ...'a hileli hareket ettiğini, taraflar arasında adi ortaklık bulunduğu belirterek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili; davalılar lehine ayrı ayrı vekalet ücreti ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, istinaf talebinde bulunmuştur.

3. Diğer davalılar vekili; davalılar arasında mecburi veya ihtari dava arkadaşlığı olmaması nedeniyle ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek, istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı ... vekili; davalılar lehine ayrı ayrı vekalet ücreti ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, istinaf talebinde bulunmuştur.

3. Diğer davalılar vekili; davalılar arasında mecburi veya ihtari dava arkadaşlığı olmaması nedeniyle ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek, istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Mahkemenin vardığı sonuçta istinaf sebepleri yönünden usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı, gerekçesiyle, taraf vekillerinin istinaf taleplerinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Taraf vekilleri; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını istemişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, adi ortaklığın tespiti ile tasfiyesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 620 ve devamı maddeleri,

3. Değerlendirme

Toplanan deliller ile davacı ile davalı ... arasında inşaat yapımı hususunda bir adi ortaklık kurulduğu, davacının kat karşılığı inşaat sözleşmesine konu ortaklık payını Alanya 1. Noterliğinin 24.02.2006 tarihli ve 1939 yevmiye numaralı resmi devir sözleşmesi ile davalı ...'a 10.000,00 TL bedel karşılığında devrettiği, davacı ile davalı ... arasındaki adi ortaklığın bu şekilde sonlandırıldığı, davalılar yararına hükmedilen vekalet ücretinin hukuka uygun olduğu anlaşılmakla, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harçlarının temyiz edenlere yükletilmesine, fazla alınan temyiz harcının istek halinde davalı ...'a iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8298, Karar No: 2025/274, Tarih: 14.01.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/8298 E.  ,  2025/274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3468 E., 2023/1022 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2022/3468 Esas, 2023/1022 Karar sayılı ek kararının suça sürüklenen çocuğa tebliğine ilişkin 12.07.2023 tarihli tebliğ evrakının incelenmesinde; suça sürüklenen çocuğa 5271 sayılı Kanun'un 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin usulüne uygun olarak bildirildiği; ancak 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinde belirtilen “Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır.” hükmü uyarınca, bahsi geçen ek kararın suça sürüklenen çocuk müdafiine tebliğ edildiğine dair bilgi ve belgeye dosyada rastlanmadığı anlaşıldığından; suça sürüklenen çocuğun 04.03.2024 tarihli dilekçe ile ileri sürdüğü ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2022/3468 Esas, 2023/1022 Karar sayılı ek kararının; 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği yukarı da açıklanan gerekçeyle temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin yokluğunda verilip, suça sürüklenen çocuğa 30.03.2023; suça sürüklenen çocuk müdafiine 01.04.2023 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen kararın, suça sürüklenen çocuk tarafından 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesinde belirtilen on beş günlük yasal süre geçtikten sonra 19.06.2023 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmakla; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 04.07.2023 tarihli ve 2022/3468 Esas, 2023/1022 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Bakırköy 4. Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.