muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/318, Karar No: 2019/1238, Tarih: 28.11.2019

Davalı ...’in adının kısa karar ve gerekçeli kararın hüküm kısmında Gıyasettin olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde kabul edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, davanın TMK’nın 194. maddesine dayalı olduğu ve bu madde uyarınca karar verildiği, iradi tasarruflarda aile konutu iddiasına dayalı tapu iptal ve tescil davasının açılabileceği, aynı Kanunun 705. maddesinde yer alan cebri icra satışlarında TMK’nın 194. maddesinin uygulanamayacağı, dava konusu taşınmazın dava tarihinden önce kesinleşen ihale ile banka adına tescil edildiği, dava tarihinde taşınmazın aile konutu olmadığı, direnme gerekçesinde illiyet prensibinden ve yolsuz tescilden bahsedildiği, aile mahkemesinin yolsuz tescil iddiasını inceleyemeyeceği, açıklanan nedenlerle direnme kararının bozulması gerektiği yönünde görüş bildirilmiş ise de bu görüş yukarıda açıklanan sebeplerle Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

O hâlde, yukarıda açıklanan ilkeler ve gerekçelerle direnme kararı usul ve yasaya uygun olup onanması gerekmektedir.

S O N U Ç: Yukarıda açıklanan gerekçe ve nedenlerden dolayı davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı (14.857,42TL) harcın temyiz edenden alınmasına, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 28.11.2019 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, dava konusu olan 394 ada, 7 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 3 nolu bağımsız bölümün, tapu kayıt maliki ve davacının eşi olan davalı ... tarafından diğer davalı olan banka lehine 13/08/2012 tarihinde kurdurulan ipotek sonucu, banka tarafından yürütülen ipoteğin paraya çevrilmesi yolu ile yapılan takip nedeniyle ihale ile banka üzerinde oluşturulan tapu kaydının taşınmazın aile konutu olması nedeniyle Medeni Kanunun 194. maddesi uyarınca tapu kaydının iptali ile davalı eş üzerine kayıt edilip edilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Medeni Kanunun 193. maddesi uyarınca ''kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, eşlerden her biri diğeri ve üçüncü kişilerle her türlü hukuki işlemi yapabilir. ''Medeni Kanunun 194. maddesi ise ''Eşlerden biri, diğer eşin açık rızası bulunmadıkça aile konutu ile ilgili kira sözleşmesini feshedemez, aile konutunu devredemez veya aile konutu üzerindeki hakları sınırlayamaz'' hükmünü düzenlemiştir. Kural olarak bir eş eşinin ya da yetkili makamın onayı olmadan her türlü hukuki işlemi yapabilir, hâkimin müdahalesine gerek yoktur. Ancak Medeni kanuna 01/01/2002 tarihinde getirilen 194. madde eşlerin fiil ehliyetlerine getirilen bir sınırlamadır. Eş, üzerinde kayıtlı bulunan taşınmazını eşinin hem de açık rızası olmadan üzerindeki hakları sınırlandıramayacaktır. Evlilik devam ettiği sürece ve taşınmaz aile konutu niteliğini kaybetmediği müddetçe bu korumadan yararlanacaktır.

Kanun koyucunun amacı ailenin bütün olarak korunmasıdır. Ailenin barınması konusunda malik olan eşin düşüncesiz davranışları ile ailenin ortada kalmasını, yuvanın dağılmasını önlemektir. Bu nedenledir ki iyi niyet iddiası dahi dinlenemez.

Gerek dava dilekçesindeki davacının iddiası, gerek yerel mahkeme gerekse özel daire davanın Medeni Kanunun 194. maddesinde düzenlenen ve aile konutundan kaynaklanan tapu iptali ve tescil davası olduğu konusunda hem fikirdir. Hukuk Genel Kurulunun nitelendirmesinde de bir farklılık bulunmamaktadır. Taraflar evli kaldığı ve taşınmaz aile konutu niteliğini kaybetmediği sürece bu koruma devam edecektir.

Yasal düzenlemeler ışığında somut olayı incelediğimizde; tarafların aile konutu üzerinde malik olan davalı eş tarafından davacının kardeşinin bankadan çektiği kredi nedeniyle 13/08/2012 tarihinde ipotek ettirildi. Banka tarafından ipoteğin paraya çevrilmesi suretiyle yapılan takip sonucunda 07/04/2015 tarihinde davalı bankaya ihale edildi, taşınmaz cebri icra yolu ile bankanın mülkiyetine geçmiş oldu ve Medeni Kanunun 705/2. maddesi uyarınca banka mülkiyeti ihale ile birlikte kazandı. Taşınmaz artık eş üzerinde kayıtlı olmaktan çıkıp 3. kişi olan bankanın mülkiyetine geçmiştir. Kanun ifadesi açıkça ''eş üzerinde kayıtlı taşınmaz''dan bahseder, eş üzerinde kayıtlı olmayan bir taşınmazın aile konutu olma özelliğini yitirdiği ve bu düzenlemenin korumasından yararlanamayacağı açıktır.

Aile konutu olması için hem eş adına kayıtlı olacak, hemde evlilik halen ayakta bulunacak iki şart birden gerçekleşmeden taşınmaza aile konutu niteliğini vermek yasal olarak mümkün değildir. Eşlerden birinin ölümü ya da evliliğin başka bir nedenle sona ermesi hâlinde de, eşlerin aile hayatlarını devam ettirdikleri yerin eskiden aile konutu olarak kullanılması nasıl artık taşınmazın aile konutu olmaktan çıkartıyor ise, 3. kişi adına tescil edilen bir konutta artık aile konutu niteliğini kaybedecektir (Hukuk Genel Kurulunun 13/12/2017 tarih, 2017/2-2810 Esas, 2017/1721 karar sayılı ilamı aynı hususları belirtmektedir.).

İpoteğin eşin rızası olmadan kurulmuş olması nedeniyle ipoteğin hükümsüz olduğu bu nedenle yolsuz tescil olduğu iddiası her zaman ileri sürülebilir ancak bu konuyu inceleme görevi aile mahkemesinin değil asliye hukuk mahkemesinin görevine girmektedir, zaten bu uyuşmazlığı inceleyecek Özel Dairede Yüksek 2. Hukuk Dairesi olmayıp Yüksek 1. Hukuk Dairesidir. Yerel Mahkeme kendi içinde de çelişkiye düşmüştür. İlk kararında tamamen aile konutu üzerinden yargılama ve değerlendirme yapıp gerekçe oluşturmuşken, bozma sonrası kendi yargılama ve görev alanına girmeyip asliye hukuk mahkemesinin görev alanına giren yolsuz tescile dayanarak hüküm kurmuştur.

Sonuç olarak cebri icra ile taşınmaz mülkiyetini davalı eş kaybetmiştir. Taşınmaz artık aile konutu değildir bu nedenle de Medeni Kanun 194. maddede düzenlenen korumadan artık yararlanamaz. Davacı davasını yanlış hukuki nedene dayandırmıştır. Mahkeme ise direnmesinde davanın nedenini farklı yorumlamış, bu yoruma göre görevsizlik kararı vermesi gerekirken işin esasına girip karar vermiş bulunmaktadır.

Yukarıda açıklanan gerekçelerle, yerel mahkemenin direnme kararının bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan, sayın çoğunluğun onama gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2009/12648, Karar No: 2011/4933, Tarih: 25.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/12648 E.  ,  2011/4933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.07.2009 tarih ve 2007/193-2009/260 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında ‘Mevlana ve Mevlevilik’ isimli eser içerisinde bir defaya mahsus olmak yayınlanacak fotoğraflar konusunda 11.07.2001 tarihli sözleşme imzalandığını, davalının 2007 yılında kendilerinden izin almadan fotoğrafları tekrar aynı kitapta kullandığını, davacının haklarını ihlal etiğini ileri sürerek, 12.000 TL’nın 03.04.2007 tarihinden itibaren ticari faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, eserin Konya ve Mevlana’yı tanıtım amacıyla basıldığını, ücretsiz olarak ziyaretçilere hediye edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının davacının iznini almadan fotoğrafları kitapta tekrar yayınladığı, mali haklarını ihlal ettiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 10.655 TL’nın 20.04.2007 tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 488,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6720, Karar No: 2011/7757, Tarih: 13.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/6720 E.  ,  2011/7757 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/165032

... ile ...'yı kasten öldürmeye teşebbüsten sanık ... Akın'ın bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (...) Dokuzuncu Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23/11/2010 gün ve 257/289 sayılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanığın duruşmaya müdafii göndermemesi nedeniyle duruşmasız olarak incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliklerini tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma ilamına uyularak verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 13/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/714, Karar No: 2024/2356, Tarih: 21.02.2024

**6. Ceza Dairesi         2024/714 E.  ,  2024/2356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/5223 Esas,2023/3216 Karar

SUÇ : Nitelikli yağmaya teşebbüs

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 05.07.2023 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-a, d, h, 35 ,53 maddeleri uyarınca kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.11.2023 tarihli ve 2023/295 Esas, 2023/465 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağmaya teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149/1-a, d, 35, 53, 58 maddeleri gereğince 6 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrir olduğuna ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3 İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.11.2023 tarihli ve 2023/295 Esas, 2023/465 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf talebinde bulunulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 13.12.2023 tarihli ve 2023/5223 Esas, 2023/3216 Karar sayılı karar ile, ".. sanık hakkında TCK'nın 149/1-a-d bentlerine göre alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenen 11 yıl hapis cezasından teşebbüs nedeniyle TCK'nın 35.maddesine göre 1/2 oranında indirim yapıldığı sırada ceza miktarının 5 yıl 6 ay yerine 6 yıl 6 ay hapis cezası olarak belirlenmek suretiyle fazla ceza tayini, Usul ve yasaya aykırı olmakla, istinaf istemleri bu nedenle yerinde ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu aykırılık, 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a ve 303. maddeleri uyarınca düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olup, duruşma açılmaksızın anılan maddeler gereğince düzeltilmesi mümkün görüldüğünden, 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a ve 303. maddelerinin verdiği yetkiye istinaden; Hükmün teşebbüs hükümlerinin uygulandığı 2. paragrafındaki "6 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresi çıkartılarak yerine "5 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesine.." suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Suçu işlemediğine, mahkumiyeti gerektirir yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

İlişkindir

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Mağdurun oğlu olan sanığın, mağdurdan sürekli para istediği, mağdurun sanığa komşularından borç alarak para verdiği, olay tarihinde de sanığın yine mağdurdan para istediği, mağdurun parasının olmadığını söylediği, bunun üzerine sinirlenen sanığın, niteliğinin tespit edilemediği bir cisim ile mağdurun sırtına vurduğu, boğazını sıktığı, bunun üzerine mağdurun, sanığın kendisini bırakmasını sağlamak amacıyla gidip komşudan para isteyeceğini söylediği, sanığın kendisini bırakması üzerine komşuya giderek diğer oğlunu aradığını ve yardım istediği eylemin teşebbüs aşamasında kaldığının, kabulü ile karar verildiği anlaşılmıştır.

2.Katılan olay sonrası sıcağı sıcağına alınan ifadesinde olay bölümü (1) nolu bentteki gibi beyan etmiştir.

3.Sanık hazırlık aşamasında alınan ifadelerinde özetle, ".. Annem ve ağabeyi bana kumpas kurmaktadırlar, sabıkalarımın hepsi ailevi mevzulardandır, ben öncesinde uyuşturucu madde kullanırdım ancak 8 aydır kullanmıyorum, ben annemi darp etmedim..", kovuşturma aşamasında ise, "..olay günü annemden harçlık istediğim doğrudur. Ben cezaevinden yeni çıkmıştım. Çalışmıyordum. Abim ve annem iş bulana kadar sana bakarız sana yardımcı oluruz demişlerdi. Ben de bu sözlerine güvenerek annemden harçlık istemiştim. Olay günü annem ile tartıştık. Annemden Avrupa'ya gitmek için fazla para istedim. Annem de bunun üzerine bana sinirlendi yerleri süpürmek için kullandığımız gırgırı bana attı kafama geldi. Bende bu sinir anı ile annemi itekledim ve gırgırı anneme fırlattım. Annemin sırtına değdi. Ben bu olayları yaşarken uyuşturucu krizi geçiriyordum. Madde alamamıştım. Bu yüzden çok gergindim pişmanım.." şeklinde beyan etmiştir.

4. Kolluk tarafından düzenlenen tutanaklar ve mağdur hakkında düzenlenen dava dosyası içerisindedir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından "Hukuki Süreç" başlığının (3) nolu paragrafında belirtildiği şekilde karar verildiği, anlaşılmıştır.

III. GEREKÇE

Suçu İşlemediğine, Mahkûmiyeti Gerektirir Yeterli Delil Bulunmadığına, Beraat Kararı Verilmesi Gerektiğine İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden;

4. Kolluk tarafından düzenlenen tutanaklar ve mağdur hakkında düzenlenen dava dosyası içerisindedir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından "Hukuki Süreç" başlığının (3) nolu paragrafında belirtildiği şekilde karar verildiği, anlaşılmıştır.

III. GEREKÇE

Suçu İşlemediğine, Mahkûmiyeti Gerektirir Yeterli Delil Bulunmadığına, Beraat Kararı Verilmesi Gerektiğine İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden;

Mağdurun olay sonrası sıcağı sıcağına alınan beyanları, sanığın tevil yollu ikrarı, mağdur hakkında düzenlenen adli rapor ve kolluk tarafından düzenlenen tutanaklar dikkate alındığında, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı eksik veya araştırılacak bir delil kalmadığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin temyiz sebeplerine yönelik hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 13.12.2023 tarihli ve 2023/5223 Esas,2023/3216 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda kararda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

21.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1356, Karar No: 2023/4868, Tarih: 12.09.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1356 E.  ,  2023/4868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1291 Esas, 2021/1502 Karar

HÜKÜM :Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Samsun Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI :2018/239 E., 2021/405 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının, davacı şirketin ortağı ve münferiden sorumlu müdürü olduğunu, aynı zamanda muhasebe ve mali müşavirlik işlerini üstlendiğini, Ocak 2016 tarihinde şirket müdürlüğü görevinin sona erdiğini, Nisan 2016 tarihinde şirket ortaklığından ayrıldığını, Ağustos 2016 tarihinde de muhasebe, mali müşavirlik görevinin sona erdiğini, davalının şirket müdürü iken aynı zamanda şirketin tüm mali işlerini yürüttüğünü, tüm muhasebe, gelir-gider tablosunu tuttuğunu, bu esnada şirketin tüm Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) ve vergi borçlarının ödenmiş olduğu bilinmesine rağmen mali müşavirlik görevinin sona ermesinden sonra şirketin vergi borcu ve SGK borcu olduğunun ortaya çıktığını, bu borçların yapılandırılmak zorunda kalındığını, şirketin banka hesaplarında yapılan araştırmalarda vergi ve SGK borçları adı altında şirketten paralar çekildiğini ancak bu miktarların ilgili vergi dairesine ve SGK'ya ödenip ödenmediğinin tespit edilemediğini, davalının şirket hesaplarını şahsi çıkarları için kullandığını, davacı şirketi zarara uğrattığını, davalının şirkete ait olan defter, fatura ve belgeleri teslim etmemesi nedeni ile hakkında Samsun 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/1153 E. sayılı dosyası ile güveni kötüye kullanma suçundan dava açıldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalının, davacı şirketin %20 hisse ortağı olmakla beraber 39 ay mali müşavirliğini, 35 ay müdürlüğünü yaptığını, sadece şirket ortağı olması halinde belli dönemlerde kar payı alacağını, ödemelerin tamamının hizmetleri sebebiyle ve ortak olması sebebiyle kendisine düşen kar paylarından ibaret olduğunu, her ortağın hesabına muhtelif zamanlarda para transferlerinin yapıldığını, para transferlerinde ortaklar arası paydaşlık hukukunun gözetildiğini, bazı durumlarda şirket hesaplarında maliyeye verilen beyanlar ile düzeltmeler yapıldığını, düzeltmeler sonucu oluşan vergilerin şirkete ait olduğunun açık olduğunu, yapılan yıllık toplantılarda yönetimin ibraz edildiğini, şirket genel kurulunda, kar paylarının öncelikle ayrılan ortaklara ödenmesi kararlaştırıldığı halde, halen davalının hakkı olan ödemenin yapılmadığını, davalının 2016 dönem sonu müdürlük maaşından 8.000,00 TL, mali müşavirlik ücreti olarak da 1.180,00 TL alacaklı olduğunu, şirkete ait tüm kayıtların şirketin idare merkezinde bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile toplanan deliller ve aldırılan bilirkişi raporlarıyla davalının, davacı şirket hesabından 187.279,21 TL para çektiği, mali müşavir olarak görevini gereği gibi yerine getirmemesi sebebi ile ödenmeyen SGK primleri gecikme zammının 5.034,75 TL, SGK asgari ücret desteğinden yararlanılamaması sebebi ile 14.385,60 TL olmak üzere davacı şirketi 206.699,56 TL zarara uğrattığının tespit edildiği, davalının, banka hesaplarından çekilen 187.279,21 TL'nin huzur hakkı ödemesi, kar payı ödemesi, müdürlük ücreti, mali müşavirlik ücreti ve kira bedeli olduğunu ileri sürdüğü, mahkemece tanzim ettirilen bilirkişi raporuyla davalının 7.484,78 TL kar payı hakkı, 68.800,00 TL müdürlük ücreti, 28.861,00 TL mali müşavirlik ücreti ve 10.800,00 TL kira bedeli olmak üzere toplam 115.945,78 TL mahsubu gereken alacağı bulunduğu, kalan 90.753,78 TL'nin ise davacı şirketin zararı olduğunun tespit edildiği, davalının şirketin kuruluşundan itibaren ortak ve yöneticisi olması sebebiyle 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 553 ve devamı maddeleri gereği sorumluluğunun bulunduğu, yöneticilikten ayrıldığı tarih ile mali müşavirliği bıraktığı tarih arasında davalı ile olan hukuki ilişkisinin de vekalet yahut hizmet sözleşmesi olabileceği, bu dönemdeki zararlardan sorumlu olduğu gibi hizmeti karşılığı ücretlerin mahsubu gerektiği, davalı cevap dilekçesi ile ibra edildiğini ileri sürmüşse de 25.06.2016 tarihli genel kurulda 7 nci madde ile müdür/müdürler kurulunun ibra edildiğinin hükme bağlandığı, genel kurul toplantı tutanağından hiçbir mali bilançonun, finansal tablonun tartışılmadığı anlaşıldığından ibranın geçersiz olduğu sonucuna varıldığı, davalı hakkındaki ceza yargılaması şirkete ait bir kısım defter ve belgelerin iade edilmeme sebebine dayandığından bu davanın bekletici mesele yapılmasının gerekmediği, ıslah da nazara alınmak suretiyle davanın kısmen kabulü ile 90.753,78 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; uzman bilirkişi heyet raporunda davalının müvekkili şirketten 197.930,22 TL fazladan haksız yere tahsil etmiş olduğu açıkça belirtilmiş olmasına rağmen Mahkemece bu rapora itibar edilmeyerek usul ve yasaya aykırı karar verildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.