muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/30348, Karar No: 2019/13540, Tarih: 04.11.2019

4. Dosyanın incelenmesi neticesinde; şüphelinin, tebliğ-tebellüğ hanesini imzalaması için görevli er aracılığıyla kendisine sunulan; kantin sorumlusu olarak amir tarafından görevlendirildiğine dair emri tebellüğ etmekten açıkça imtina ettiği, işbu emrin askeri bir hizmetin ifasına dönük olduğu, itaat edilmeyeceği şüpheli tarafından açıkça beyan edilen emrin yerine getirilmediği, ayrıca emrin aynı gün içinde hakkında suç dosyası tanzim edilmesi üzerin şüpheli tarafından tebellüğ edilmesinin suçun sübutuna da etki etmeyeceği anlaşılmakla, aksi yönde yapılan kabul neticesinde verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararma yapılan itirazı reddeden 2'nci Ordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 04 Mart 2016 tarihli ve 2016/A-12-69 sayılı kararı hukuka aykırı görülmüştür.

5. Bu nedenle, soruşturma dosyası EK-A'da gönderilmiş olup 8'inci Kolordu Komutanlığı askerî savcılığının 12 Şubat 2016 tarihli ve 2015/720 Esas, 2016/19 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazı sonuçlandıran 2'nci Ordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 04 Mart 2016 tarihli ve 2016/A-12-69 sayılı kararının kanun yararına bozulması için, 353 sayılı Kanun’un 243’üncü maddesi gereğince Askeri Yargıtay Başkanlığına başvurulması ...” istenilmek ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 25/08/2017 tarihli 30165 Sayılı Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 36. maddesinde belirtilen “Kaldırılan Askeri Yargı mercilerinde görülmekte olan, dosyalardan Askeri Yargıtayda olanlar...Yargıtay’a gönderilir” hükmü uyarınca;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yukarıda sözü edilen kanuni düzenlemeler karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Mülga 2'nci Ordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 04 Mart 2016 tarihli ve 2016/A-12-69 sayılı kararının CMK’nin 309/4-a maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 04/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3730, Karar No: 2024/8044, Tarih: 04.06.2024

**4. Ceza Dairesi         2024/3730 E.  ,  2024/8044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/1099 E., 2023/1140 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Sanığın hakaret suçundan mahkumiyetine dair yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararının, ... Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.03.2024 tarihli ve KYB- 2024/18676 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma isteminin;

5271 sayılı Kanun'un "Basit yargılama Usulü" başlıklı 251/3. maddesinde yer alan, "Beyan ve savunma için verilen süre dolduktan sonra mahkemece duruşma yapılmaksızın ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaksızın, Türk Ceza Kanununun 61 inci maddesi dikkate alınmak suretiyle, 223 üncü maddede belirtilen kararlardan birine hükmedilebilir. Mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme gereğince öngörülen ve takdiri olmayan indirim oranının sonuç ceza belirlendikten sonra uygulanması gerektiğinin anlaşılması karşısında,

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125/1, 43 ve 62/1. maddeleri uyarınca belirlenen 93 gün adli para cezası üzerinden, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi gereğince 1/4 oranında indirim uygulanarak belirlenecek 69 gün adli para cezasının, 5237 sayılı

Kanun'un 52/1. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden çevrilerek sonuç olarak 1.380,00 Türk lirası adli para cezası yerine, belirlenen 93 gün adli para cezasının, aynı Kanun'un 52/1. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden çevrilerek ulaşılan 1.860,00 Türk lirası üzerinden, 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesi gereğince 1/4 oranında indirim neticesinde 1.395,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 ve 62 nci maddeleri uyarınca belirlenen 93 gün adli para cezası üzerinden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince 1/4 oranında indirim uygulanarak belirlenecek 69 gün adli para cezasının, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden çevrilerek sonuç olarak 1.380,00 Türk lirası adli para cezası yerine, belirlenen 93 gün adli para cezasının, aynı Kanun'un 52 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden çevrilerek ulaşılan 1.860,00 Türk lirası üzerinden, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince 1/4 oranında indirim neticesinde 1.395,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayini Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden KABULÜNE,

2. Sanık hakkında hakaret suçundan mahkumiyetine ilişkin Samsun 6. Asliye Ceza Mahkemesinin,18.09.2023 tarihli ve 2023/1099 Esas, 2023/1140 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. Bozma nedenine göre karardaki hukuka aykırılığın, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi dördüncü fıkrasının (d) bendi fıkrası uyarınca, Yargıtay tarafından düzeltilmesi gerektiğinden sanığın hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin ikinci fıkrasının yollamasıyla aynı kanun maddesinin birinci fıkrası gereğince belirlenen 90 gün adli para cezasının aynı Kanun'un 43 üncü maddesi gereğince 1/4 oranında artırım yapılarak 112 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 93 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince 1/4 oranında indirim yapılarak 69 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince günlüğü takdiren 20,00 TL'den paraya çevrilerek 1.380,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/171, Karar No: 2018/3330, Tarih: 22.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/171 E.  ,  2018/3330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 22/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13678, Karar No: 2014/15289, Tarih: 02.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/13678 E.  ,  2014/15289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 16. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2013/245-2013/16

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, genel tatil ve hafta tatili ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, mahkemece, davacının ayda iki kez yapılan ve beşer gün süren kamp dönemlerinde onsekiz saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek fazla mesai ücretinin hesaplandığı bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuş ise de, yapılan araştırma eksik ve hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Mahkemece, öncelikle, davalı kurumdan kamp dönemine ilişkin kayıtlar getirtilerek, davacının somut olarak hangi tarihler arasında kampta görevli olduğu belirlenmelidir. Ayrıca, davacının kamp döneminde günde oniki saat çalıştığı kabul edilmiş ise de, hangi saatler arasında çalıştığı belirlenmeksizin sonuca gidilmesi de isabetsiz olmuştur. Bu cümleden olarak, yine davalı kurumdan var ise, kamp programı getirtilmeli, bu konuda tanıklar yeniden dinlenilmeli ve bu suretle toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirildikten sonra sonucuna göre karar verilmelidir.

Kabule göre de, davacının, bir ayda beşer gün süren iki kamp döneminde aralıksız çalışması durumunda dahi, kamp tarihlerinin belirli olmamasına göre, iki kamp süresini birleştirerek on günlük dönem üzerinden ve günde oniki saat çalışma esasına göre fazla mesai hesabı da hatalıdır.

3-4857 sayılı İş Kanunu'nun 46. maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Kanun'un 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmidört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır.

Somut olayda, davacının, kamp dönemlerinde bir hafta tatilinde çalıştığı kabul edilerek belirlenen hafta tatili alacağı hüküm altına alınmış ise de, yapılan araştırma bu yönü ile de eksik ve hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Tanık beyanları ve dosya kapsamından, davacının kamp dışı dönemlerde cumartesi ve pazar günleri çalışmadığı anlaşılmıştır. Davacının, bir ayda beşer gün süren iki kamp döneminde aralıksız çalışması durumunda dahi, kamp tarihlerinin belirli olmamasına göre, iki kamp süresini birleştirerek on günlük dönem süresinde bir hafta tatilinde çalıştığının kabulü isabetsizdir. Yapılacak iş, yukarıda belirtilen şekilde kamp tarihlerinin belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesinden ibaret iken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2726, Karar No: 2023/12622, Tarih: 21.09.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/2726 E.  ,  2023/12622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 25.07.2016

EK KARAR SAYISI : 2014/344 E., 2016/497 K.

SUÇLAR : Tehdit, Hakaret

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Mahalli Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılanlara, 16.06.2016 tarihli hükmün usulüne uygun şekilde 08.07.2016'da tebliğ edildiği CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 20.07.2016 tarihinde hükümleri temyiz ettikleri, süresinde temyiz edilmeyen hükümlere ilişkin temyiz talebinin reddine dair ek kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla; temyiz isteminin reddine ilişkin 25.07.2016 tarihli tebliğnameye aykırı olarak ek kararın ONANMASINA, 21.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20429, Karar No: 2017/583, Tarih: 30.01.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/20429 E.  ,  2017/583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

KARAR

Dairemizin 05/06/2013 tarih 2013/6522 Esas 2013/10363 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 30/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17411, Karar No: 2010/21247, Tarih: 13.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/17411 E.  ,  2010/21247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idareler vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idareler vekillerinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama ve temyize başvurma harçlarının alınmasına, 13.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2444, Karar No: 2019/8249, Tarih: 22.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/2444 E.  ,  2019/8249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 22/10/2019 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine davalı vekili Av.... ile davacı vekili Av. ... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 2.037 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacı tarafa verilmesine,

3.791,20 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9918, Karar No: 2020/2864, Tarih: 09.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/9918 E.  ,  2020/2864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgeyi bozma, yok etme veya gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK’nin 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır. Ancak;

1- Aynı yargı çevresi içerisinde bir başka suçtan Bayburt M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’nda hükümlü bulunan sanığın, duruşmada hazır bulunmaktan bağışık tutulmasına dair alınmış bir karar olmadan, kendiliğinden davayı takip etme olanağı bulunmadığı gözetilerek, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.06.2008 tarih, 148/169 sayılı kararında da açıklandığı üzere oturumlarda hazır bulundurulması ve savunma imkanı sağlandıktan sonra hüküm kurulması gerekirken, 16/04/2015 tarihli celsede savunması alındıktan sonraki duruşmalara katılımı sağlanmadan, son oturum yokluğunda yapılarak mahkumiyetine hükmolunması suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 196. maddesine muhalefet edilmesi,

2- Kabule göre de;

a) Sanık adına kayıtlı ... plakalı motosikletin tahrip edilmek suretiyle yok edilmeye çalışılan şase numarasının Erzurum Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün Uzmanlık Raporunda belirtildiği gibi; şase numarasının tahrip edilen karakterlerini tespit etmek amacıyla numaraların üzerine ve bulunduğu bölgeye uygulanan fiziksel ve kimyasal çalışmalar

neticesinde orijinal şase numarasının tespit edildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın eylemine uyan TCK'nin 205. maddesinde düzenlenen "resmi belgeyi bozma, yok etme veya gizleme" suçunun teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeksizin tamamlanmış suçtan ceza verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

b) Adli emanetin 2014/292 sırasında kayıtlı olup suç konusu olmayan 69 AS 176 plaka sayılı motosiklete ait plakalar ile ruhsatın sahibine iadesi yerine, dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi,

c) 5237 sayılı TCK'nin 54. maddesi uyarınca iyi niyetli üçüncü kişilere ait olmamak koşuluyla, kasıtlı bir suçun işlenmesinde kullanılan veya suçun işlenmesine tahsis edilen ya da suçtan meydana gelen eşyanın müsadere edilebileceği, müsadereye konu 69 AS 176 plaka sayılı motosikletin suçun konusunu oluşturmadığı anlaşılmakla, ilgili mevzuat çerçevesinde trafiğe uygun hale getirilmesi şartıyla kayıt malikine iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi yasaya aykırı,

d) 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,