muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/33464, Karar No: 2017/26909, Tarih: 30.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/33464 E.  ,  2017/26909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 20/06/2017 gün ve 2016/10097 Esas - 2017/16580 Karar sayılı ilama karşı davacı idare vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R –

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkin davanın kabulüne dair verilen hüküm, taraf vekillerinin temyizi üzerine bozulmuş; bu karara karşı, davacı idare karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

1-Yapılan incelemede; Mahkemece birbirini teyit eden her iki bilirkişi kurulu raporuna atıf yapılarak hüküm kurulmuş ise de; 1. bilirkişi kurulu raporunda, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazlar kadastro parseli kabul edilmek suretiyle, 2. bilirkişi kurulu raporunda ise aynı emsaller değerlendirilmek suretiyle dava konusu taşınmaz kadastro parseli, emsal taşınmazlar ise imar parseli olarak kabul edilerek 11.000,00 TL m2 birim bedeli belirlenmiş olması nedeniyle raporlar inandırıcı bulunmadığından, hükme esas bilirkişi raporu geçersiz sayılarak, yeniden bilirkişi incelemesi yapılması bakımından bozma yapılması gerekirken, yazılı şekilde bozma kararı verildiği;

2-Taşınmazın kamulaştırılan bölümü ile birlikte dere koruma bandı içerisinde kalan ve fen bilirkişi raporunda B harfi ile gösterilen 379,04 m2'lik ve C harfi ile gösterilen 620,41 m2'lik bölümler ile bedel tespit ve tescil davalarında kamulaştırılan yer dışında işe yaramaz hale gelen kısımlar var ise bunlarında bedelinin verilmesi gerektiğinden, yüzölçümleri ve geometrik durumları nazara alındığında işe yaramaz hale geldikleri anlaşılan fen bilirkişi raporunda D harfi ile gösterilen 27,24 m2'lik ve E harfi ile gösterilen 41,45 m2 lik bölümlerin bedeline hükmedilmesi gerektiğinden bahisle bozma kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan bölümünün tamamının bedeline hükmedilmesi gerekcesiyle hükmün bozulmuş olduğu;

Bu kez yapılan incelemede anlaşıldığından;

Karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 20.06.2017 tarih ve 2016/10097 Esas - 2017/16580 Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra, yapılan değerlendirmede;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 20.06.2017 tarih ve 2016/10097 Esas - 2017/16580 Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra, yapılan değerlendirmede;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki ... ili ... ilçesi ... Mahallesi 1133 ada 51 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1)Mahkemece birbirini teyit eden her iki bilirkişi kurulu raporuna atıf yapılarak hüküm kurulmuş ise de; 1. bilirkişi kurulu raporunda, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazlar kadastro parseli kabul edilmek suretiyle Düzenleme Ortaklık Payı düşülmeden, 2. bilirkişi kurulu raporunda ise aynı emsaller değerlendirilmek suretiyle dava konusu taşınmaz kadastro parseli, emsal taşınmazlar ise imar parseli olarak kabul edilerek Düzenleme Ortaklık Payı düşülmesi suretiyle 11.000,00 TL m2 birim bedeli belirlenmiş olması nedeniyle raporlar inandırıcı değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Kamulaştırmadan arta kalan ve fen bilirkişi raporunda F harfi ile gösterilen ve imar planında park olarak kalan 1.050,86 m2'lik bölümün bedeline hükmedilmemesi doğru ise de;

2)Kamulaştırmadan arta kalan ve fen bilirkişi raporunda F harfi ile gösterilen ve imar planında park olarak kalan 1.050,86 m2'lik bölümün bedeline hükmedilmemesi doğru ise de;

Taşınmazın dere koruma bandı içerisinde kalan ve fen bilirkişi raporunda B harfi ile gösterilen 379,04 m2'lik ve C harfi ile gösterilen 620,41 m2 lik bölümleri ile davanın niteliği gereği bedel tespit ve tescil davalarında kamulaştırılan yer dışında kalan ve işe yaramaz hale gelen kısımların da bedelinin verilmesi gerektiğinden, yüzölçümleri ve geometrik durumları nazara alındığında işe yaramaz hale geldikleri anlaşılan ve fen bilirkişi raporunda D harfi ile gösterilen 27,24 m2 lik ve E harfi ile gösterilen 41,45 m2 lik bölümlerin bedeline hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idareden peşin alınan karar düzeltme harcı ile temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6751, Karar No: 2007/547, Tarih: 30.01.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/6751 E.  ,  2007/547 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Dava, İİK.'nun 33/a-2 maddesi gereğince açılmış zamanaşımının vaki olmadığını ispat iddiasıyla alacağın tahsili istemine ilişkindir. (Bkz. Baki Kuru İcra ve İflas Hukuku El Kitabı sh.815)

Davanın açıklanan niteliğine göre dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesi ile görevli Yüksek 11.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 30.1.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7107, Karar No: 2011/8244, Tarih: 30.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/7107 E.  ,  2011/8244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'nun beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma - düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

27.04.2010 tarihli haciz tutanağına göre kayıtlı adresin boş olması tek başına ticareti terk anlamına gelmeyeceğinin kabulü nedeniyle, şikayetin süresinde olduğu sonucuna varılmıştır.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 30.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13768, Karar No: 2022/24053, Tarih: 30.11.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/13768 E.  ,  2022/24053 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/2. maddesi atfı ile 125/1, 125/4, 43/2. madde atfı ile 43/1, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.270,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 30/11/2021 tarihli ve 2021/95 esas, 2021/562 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06/10/2022 gün ve 2022/104373 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Dosya kapsamına göre, sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Kanunun 125/1, 125/4, 43/1 ve 62. maddeleri uyarınca sonuç ceza olarak 109 gün adli para cezasına hükmedilmesini müteakip, hükmün gerekçesinde 5237 sayılı Kanunun 52/2. maddesi uyarınca hükmedilen adli para cezasının Mahkemesince günlüğünün takdiren kaç Türk lirasından paraya çevrileceğinin belirtilmediği, hüküm kısmında ise 5237 sayılı Kanunun 52/2. maddesi uyarınca Mahkemesince günlüğü takdiren 20,00 Türk lirası olarak belirlenerek, 2.180,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği halde, 3.270,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Sanık hakkında TCK’nın 125/1,4,43/1, 62. maddeleri uyarınca hükmedilen 109 gün adli para cezasının, TCK’nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL’den hesaplanırken 2.180 TL yerine 3.270 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Hakaret suçundan sanık ...'nin hakkında, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 30/11/2021 tarihli ve 2021/95 esas, 2021/562 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- CMK'nın 309. maddesinin 4-d fıkrası uyarınca karardaki hukuka aykırılığın Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle; sanık hakkında TCK’nın 125/1, 4, 43/1, 62. maddeleri uyarınca belirlenen 109 gün para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den belirlenmek suretiyle sanığın 2.180 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9762, Karar No: 2019/13420, Tarih: 18.12.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/9762 E.  ,  2019/13420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 30.05.2012 tarihli raporunda, mağdurede şizofrenik bozukluk olarak adlandırılan akıl hastalığı saptanması ve Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) ortamında temin edilen nüfus kaydı bilgilerine göre Soma Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.06.2013 kesinleşme tarihli ve 2012/568 Esas, 2013/5 Karar sayılı ilamı ile mağdurenin anne ve babasının velayeti altında bırakılmasına karar verilmesi karşısında, velayet hakkına sahip müştekiler anne ... ile baba ...’ın, kovuşturma evresinde sanıktan şikayetçi olarak davaya katılmalarının ardından yokluklarında verilen gerekçeli kararın müşteki ...’a tebliğ edilmediği ve müşteki baba ...’ın ise duruşmada bildirdiği mernis adresine gönderilen tebligatın mahallinde yapılacak araştırmada muhatabın geçici olarak ayrıldığının belirlenmesi durumunda Tebligat Kanununun 21/1, sürekli olarak ayrıldığının veya adreste hiç oturmadığının tespiti halinde ise aynı Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği gerekirken, bu hususta herhangi bir araştırma yapılmaksızın tebliğ imkansızlığı gerekçesiyle doğrudan 21/2. maddeye istinaden yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu anlaşıldığından, gerekçeli hükmün adları geçen katılanlara usulünce tebliğiyle tebligat parçalarının eklenip, hükmün temyizi halinde bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/328, Karar No: 2017/937, Tarih: 25.01.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/328 E.  ,  2017/937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatına ilişkin hüküm, o yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekili tarafından ve sanık ... müdafi tarafından vekalet ücreti ile sınırlı olarak temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’nın yetkilisi olduğu şirkete ait ... Bankası A.Ş. ... şubesine ait 19.09.2008 tarihli, 50.000.TL bedelli, 8000657 nolu çekin bankaya ibrazında karşılığı olmadığı gibi çekin keşideci imzası ile çek üzerindeki imza birbirini tutmadığından karşılıksız işlemi de yapılmadığı, bu şekilde sahte keşideci imzası atılan çeki kullanmak suretiyle menfaat temin eden sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilen olayda;

1-Sanık ... müdafinin vekalet ücretine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık müdafine 22.02.2013 tarihinde tebliğ edilen 28.12.2012 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik, yasal süresi geçtikten sonra yaptığı 17.06.2013 tarihli temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanıklar hakkında verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekili ve Cumhuriyet Savcısının temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanık ...'nın yetkilisi olduğu ... şirketine ait çekleri doldurarak şirketi devretmeyi düşündüğü diğer sanık ...'e verdiği, sanık ...'in yetkili olmadığı halde bu çeklerin keşide bölümünü imzalayarak ... vasıtasıyla piyasaya sürmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, sanık ...'nın samimi savunması ile çek arkasındaki ciro silsilesi dikkate alındığında, sanıkların ... isimli şahıs ile birlikte hareket ederek yetkisiz keşide edilmiş çeki piyasaya sürerek menfaat temin ettiklerinin belli olduğu, ... isimli şahsın kimlik bilgilerinin ve adresinin dosya arasında olduğu, 28/03/2012 tarihli duruşmada ... ve ... isimli şahıslar hakkında "suç duyurusunda bulunulup bu davaya dahil edilmeleri" hususunda bilahare karar verilmesine şeklinde ara kararı verildiği halde, bu konuda bir karar verilmediği gibi araştırma da yapılmadığı anlaşıldığından, öncelikle dava dışı üçüncü kişi ... hakkında araştırma yapılarak gerektiğinde bu şahıs hakkında dava açılmış ve devam ediyorsa birleştirilmesi çek üzerinde sanıkların yazı ve imza örnekleri üzerinde inceleme yaptırılması, iğfal kabiliyetine sahip olup olmadığının tespit edilmesi ile toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.01.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.