muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12366, Karar No: 2021/7006, Tarih: 18.10.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/12366 E.  ,  2021/7006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Vekaletnamesinde feragate yetkisi olan davacı vekili Av. ..., dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 29/09/2021 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren ... Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesine) İŞLEMSİZ İADESİNE 18/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13518, Karar No: 2018/2446, Tarih: 07.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/13518 E.  ,  2018/2446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13139, Karar No: 2008/21523, Tarih: 25.12.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/13139 E.  ,  2008/21523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ordu İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2008

Davacı, SSK.'lı hizmetleri hariç 01.06.1987-19.11.1994 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kısmen  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının temyizine gelince;

Dava nitelikçe, davacının 01.06.1987 ile 19.11.1994 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa’ya tabi çalışmaları dışında 2926 sayılı Yasa’ya tabi sigortalı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Gerçekten Tarım Bağ-Kur sigortası kapsamında kesintisiz tarımsal faaliyetin bulunduğunun anlaşıldığı hallerde, 506 sayılı Yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmaların 2926 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığı tümden sona erdirmeyeceği, 2926 sayılı Yasa’nın 36 ve 10.maddesindeki şartların da gerçekleşmesi halinde 506 sayılı Yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmalar dışında kalan süreler bakımından Tarım Bağ-Kur sigortalısı olunduğunun kabulünün gerekeceği, 506 sayılı Yasa kapsamındaki çalışmaların uzun süreli olduğu hallerde ise, tarımsal faaliyetin kesintiye uğradığının ve SSK’lı çalışmanın sona ermesinden sonra, 2926 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığın yeniden başlatılabilmesi için, talepte bulunulması, doğrudan prim yatırılması veya aynı yasanın 36.maddesine göre ürün bedelinden tevkifat yapılması yoluyla yeniden kayıt ve tescil yolundaki iradenin ortaya konulması gerektiği dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 2926 sayılı Yasa’nın 10. maddesinde sayılan kurum ve kuruluşlardan bir bölümünde kaydının bulunmadığı doğrudur.Ancak davacının 29.03.1987 tarihli giriş bildirgesine göre muhtar beyanı esas alınarak 01.06.1987 tarihinden itibaren 2926 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olarak resen tescil edildiği,kadastro nedeniyle 27.01.2004 tarihinde edindiği 7 dönümün üzerindeki fındık bahçesi ve tarlasında kendi nam ve hesabına çiftçilik yaptığı, 09.06.2004 tarihinden itibaren Ziraat Odasına üye olduğu,1987,1988,1989,2001,2002 ve 2003 yıllarında prim ödediği,  uyuşmazlık konusu dönemde  1988 yılında 80 gün, 1989 yılında 40 gün  506 sayılı Yasa'ya tabi  sigortalı olduğu davalı kurumun durumu  öğrenmesi üzerine sigortalılığı 9.2.1988 tarihinde  terkin ettiği öte yandan 506 sayılı Yasa kapsamındaki zorunlu sigortalı çalışmalarının kısa süreli olduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca da kısa süreli SSK’lı çalışma Kurum tarafından resen tescil edilen davacının tarım Bağ-Kur statüsünü ortadan kaldırmayacağından, davacınınbu kısa süreli  çalışmanın sona ermesinden sonra tarımsal faaliyetinin devam edip etmediği yeterince araştırılmadan eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi  isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş; davacının başkaca  zirai  amaçlı  kooperatiflere ortak olup  olmadığı, ortak  olmuşsa hangi tarihte ortaklığının  başladığı ve halen devam edip etmediğini ilgili Kuruluşlardan sormak,zabıta araştırması yaptırmak ve tanık beyanlarına başvurarak davacının resmi olarak  kadostrodan edindiği zirai arazisine 27.1.2004 yılından önce  zilyet olup olmadığı sorularak davacının tarımsal faaliyetinin devam edip etmediğini tesbit etmek, tarımsal faaliyetinin devam ettiğinin tesbit edilmesi halinde davacının 2926 sayılı Yasa’ya göre tescil tarihi ile 19.11.1994 talep tarihleri arasında, kısa süreli 506 sayılı Yasa'ya tabi  çalışmaları dışlanmak suretiyle 2926 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun tesbitine,tarımsal faaliyetinin devam etmediğinin tesbit edilmesi halinde ise davacının prim ödemelerini de göz önünde bulundurmak suretiyle dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre  karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 25.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6591, Karar No: 2014/1693, Tarih: 18.02.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/6591 E.  ,  2014/1693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2013

NUMARASI : 2012/485-2013/49

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, 32.698.33 TL lojman kirası alacağının tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının müvekkili banka bünyesinde görev yapmakta iken kendisine tahsis edilen lojmanın 13.04.2000 tarihinde teslim edildiğini, ancak daha sonra davalının 4603 Sayılı Kanun ve diğer yasalar gereği Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı emrine atandığını, davacı bankanın Konut Yönetmeliği'ne göre, bankadan ayrılanların ilişiklerinin kesildiği tarihten itibaren iki ay içinde oturdukları konutu boşaltmak zorunda olduklarını, bu bağlamda 04.10.2006 tarihinde banka ile ilişiği kesilen davalının lojmanı 04.12.2006 tarihine kadar boşaltması gerekirken, halen işgalini sürdürdüğünü, konutu süresi içinde teslim etmeyen personelin rayiç kira bedelini ödemek zorunda olduğunu, cezai şart olarak öngürülen bu tutarın İstanbul'da bulunan lojmanlar için mevcut kiranın yedi buçuk katı olarak tespit edildiğini belirterek, 05.03.2007-05.05.2009 tarihleri arasındaki dönem için fer'ileri ile birlikte 32.689.33 TL kira/cezai şart alacağının tahsilini talep etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonucu, davacı bankanın Konut İşleri İzahnamesi'nin 17. maddesine göre cezalı kullanım bedeli olarak 32.466.12 TL'nin tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm Dairemizin 10.09.2012 gün ve 2012/5672 Esas ve 2012 / 11196 Karar sayılı ilamı ile, davacı bankanın Konut İşleri İzahnamesi'nin iş hukuku hükümlerine göre çalışan personele tahsis edilecek konutlara ilişkin olup, izahnamenin geçici 1. maddesi hükmüne göre, 657 Sayılı Devlet Memurları Kanunu ve 399 Sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye tabi personel hakkında Konut Yönetmeliği uygulanacağından davalı personelin statüsünün belirlenerek, hakkında Konut Yönetmeliği hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğine işaretle bozulmuştur. Dosyada bulunan belgelerden ve özellikle davacı vekilinin 19.11.2009 tarihli dilekçesinden, davalının hiçbir zaman İş Kanunu'na tabi olarak çalışmadığı, 399 Sayılı KİT Personel Rejiminin Düzenlenmesine İlişkin Kanun Hükmünde Kararname uyarınca davacı bankada sözleşmeli personel olarak çalışmakta iken, 4603 Sayılı Kanun uyarınca Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı emrine atandığı ve 04.10.2006 tarihi itibariyle bankayla ilişiğinin kesildiği anlaşılmaktadır. Bunun üzerine mahkemece Dairemizin bozma ilamından sonra alınan ek bilirkişi raporuna dayanarak davanın reddine karar verilmiştir. Ne var ki, her ne kadar İş Kanunu hükümlerine tabi olmayan davalı hakkında davacı bankanın Konut İşleri İzahnamesi uygulanamayacak ise de, Konut Yönetmeliği'nin 17/ c-e maddeleri gereğince bankadan ayrılanların ilişiklerinin kesildiği tarihten itibaren iki ay içinde konutu boşaltma yükümlülükleri olup, buna göre davalının lojman dairesini 04.12.2006 tarihine kadar tahliye ve teslim etmesi gerekirken, dava konusu edilen dönemde de konutu kullanması nedeniyle kendisinden Konut Yönetmeliği'nin 18 /3 maddesine göre tahliye tarihine kadar cezai faiz (kanuni faiz) ile birlikte rayiç kira parasının tahsili gerekir

.12.2006 tarihine kadar tahliye ve teslim etmesi gerekirken, dava konusu edilen dönemde de konutu kullanması nedeniyle kendisinden Konut Yönetmeliği'nin 18 /3 maddesine göre tahliye tarihine kadar cezai faiz (kanuni faiz) ile birlikte rayiç kira parasının tahsili gerekir. Bu durumda mahkemece anılan yönetmelik hükmüne göre konusunda uzman bilirkişi heyeti ile mahallinde yapılacak inceleme sonucunda 05.03.2007-05.05.2009 tarihleri arasındaki dönem için rayiç kiranın tespit edilerek hüküm altına alınması gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 18.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13324, Karar No: 2012/1953, Tarih: 21.02.2012

**17. Hukuk Dairesi         2011/13324 E.  ,  2012/1953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı 3.kişi ... ile davalı alacaklı ... , borçlu ... Hayvancılık AŞ. Aralarındaki dava hakkında İzmir 3.İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 1.6.2010 gün ve 2009/1640 Esas, 2010/725 Karar sayılı hükmün Dairenin 11.7.2011 gün ve 2011/2328 Esas, 2011/7329 Karar sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davacı 3.kişi tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere ve borçlu ve 3.kişi arasındaki 05.10.2009 tarihli satış işlemi işyeri devri niteliğinde olup, devir İİK'nun 44.madde koşullarına uygun yapılmadığı gibi işyerini devir alan davacı 3.kişi deviraldığı işletmenin borçlarından BK'nun 179.maddesi gereğince sorumlu bulunmasına göre 6100 sayılı HMK’nun geçici 3.maddesi 2.fıkrası delaletiyle 1086 sayılı HUMK’nun 440.maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 203,00 TL para cezasının davacı 3.kişiden alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 5,70 TL kalan red harcının karar düzeltme isteyen davacıdan alınmasına 21.2.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/508, Karar No: 2016/1753, Tarih: 04.03.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/508 E.  ,  2016/1753 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62, 50/1-a, 52/4. maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında temel hapis cezasının alt sınırdan belirlenmesine rağmen gerekçe gösterilmeksizin temel adli para cezasının TCK'nın 52/1. maddesi uyarınca 5 gün yerine teşdiden 12 gün olarak fazla tayini,

2-Adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında resen uygulama yapılabileceği nazara alınmadan hüküm fıkrasında TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ihtarat yapılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, "sanığa verilen 12 gün adli para cezasının 5 gün adli para cezasına indirilmesi, bu cezadan TCK'nın 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 4 gün adli para cezasına hükmedilmesi ve aynı Kanunun 52. maddesi gereğince de günlüğü 20.00 TL hesabı ile paraya çevrilerek sonuç adli para cezasının 80 TL'ye indirilmesi" ile hükmün 6. paragrafında yer alan "ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine" ilişkin ibarenin hükümden çıkarılması suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15090, Karar No: 2022/10886, Tarih: 06.07.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/15090 E.  ,  2022/10886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Siyasi partiler veya meslek kuruluşlarının kullanımında olan bina, tesis veya eşyaya zarar verme, genel güvenliği tehlikeye sokmak, kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşleri düzenleme, yönetme bunların hakaretlerine katılma, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, görevi yaptırmamak için direnme ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve kamu davalarının düşürülmesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 09.07.2020 tarih, 2019/1-52 Esas ve 2020/359 Karar, 12.03.2020 tarih, 2018/1-337 Esas ve 2020/176 Karar, 23.10.2018 tarih, 2017/1-842 Esas ve 2018/457 Karar sayılı kararlarında belirtildiği üzere; temyiz kanun yolu başvurusunda bulunulduktan sonra, ilgililerin temyiz başvurusundan "feragat" ya da "vazgeçme" vb. içerikli taleplerinin, kanun yoluna başvurma hakkından feragat kapsamında değil yapılan kanun yolu başvurusunun geri alınmasını düzenleyen 5271 sayılı CMK'nın 266. maddesi kapsamında değerlendirilmesi ve talep içeriğinin açıkça temyiz başvurusunun geri alınması diğer bir deyişle yapılan temyiz başvurusundan vazgeçme iradesini yansıtıp yansıtmadığına bakılmasının gerekeceği, iradenin açıkça yapılan temyiz başvurusundan vazgeçmeye yönelik olması hâlinde, temyiz davasının açılabilmesi için gerekli olan "istek" de ortadan kalkmış olacağından vazgeçilen bu temyiz davasından dolayı Yargıtay’ca temyiz incelemesinin yapılamayacağı, bu itibarla somut olayda suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminde bulunmasından sonra suça sürüklenen çocuk ...’ün “Almış olduğum cezamın onaylanmasını istiyorum.” şeklindeki dilekçesi ile asıl iradesinin temyizden vazgeçmek değil de, dosyanın Yargıtay'da öncelikle incelenmesine yönelik olduğu, sanığın dilekçesinde temyizden vazgeçtiğine dair açık bir ibare yazmadığı gibi müdafiisinin de bu yönde bir talebinin olmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

I-Suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ve ... hakkında kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşleri düzenleme, yönetme, bunların hareketlerine katılma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların temyizinin olanaklı bulunmayıp aynı maddenin 12. fıkrası uyarınca itirazının olanaklı olduğu ve CMK’nın 264/1. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuklar müdafiileri yönünden yasa yoluna başvuruda ve mercide yanılmanın haklarını ortadan kaldırmayacağının anlaşılması karşısında; 5271 sayılı Yasanın 264/2. maddesi uyarınca itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemeye, Mahkemesince iletilmek üzere dosyanın incelenmeden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşleri düzenleme, yönetme, bunların hareketlerine katılma suçundan kurulan hükümler ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında siyasi parti teşkilatının kullanımında bulunan binaya taş atmak suretiyle mala zarar verme ve kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşleri düzenleme, yönetme, bunların hareketlerine katılma suçlarından kurulan hükümler ile suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ve ... hakkında siyasi parti teşkilatının kullanımında bulunan binaya taş atmak suretiyle mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

1-Suça sürüklenen çocuk ...’e yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 265/1, 265/3, 43/1, 2 ve 2911 sayılı Kanunu'nun 32/1-1 ve 31/3. maddelerine uyan görevi yaptırmamak için direnme ve kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşleri düzenleme, yönetme, bunların hareketlerine katılma suçlarının gerektirdiği cezaların türü ve üst sınırlarına göre; aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık uzayan dava zamanaşımının, suç tarihi olan 03.06.2013 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

2-Suça sürüklenen çocuk ...’e yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a-f, 31/3 ve 2911 sayılı Kanunu'nun 32/1-1 ve 31/3. maddelerine uyan mala zarar verme suçu ile kanuna aykırı toplantı ve gösteri yürüyüşleri düzenleme, yönetme, bunların hareketlerine katılma suçları ile suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ve ...’ya yüklenen 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a-f ve 31/3. maddelerine uyan mala zarar verme suçunun gerektirdiği cezaların türü ve üst sınırlarına göre; aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık uzayan dava zamanaşımının, suç tarihi olan 03.06.2013 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiileri ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,