muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12058, Karar No: 2023/21508, Tarih: 25.09.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/12058 E.  ,  2023/21508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/833 E., 2022/175 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Sesli, yazılı veya görüntülü bir ileti ile hakaret suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 129 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 52 nci maddeleri gereğince 1.440,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2022 tarihli ve 2021/833 Esas, 2022/175 Karar sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2023 gün ve 2023/54173 sayılı Tebliğname'si ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanığın mahkûmiyetine esas hakaret suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun’un 125/1 ve 125/4 üncü maddelerinin uygulanması neticesinde tayin olunan 105 gün adli para cezasından, aynı Kanun'un 129/1 inci maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapıldığında yapıldığında 78 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 87 gün adli para cezası tayin edilmesini takiben, aynı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapıldığında 65 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 72 gün adli para cezası tayin edilmesi sonrasında, 5237 sayılı Kanun'un 52/2 nci maddesinin uygulanması sonucunda bir gün karşılığı takdir edilen 20,00 TL toplam 1.300,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, 1.440,00 TL adli para cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Sanık hakkında ceza tayini sırasında, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince 1/4 oranında indirim uygulanırken hesap hatası sonucunda 78 gün yerine 87 gün adli para cezası belirlenmesi suretiyle aynı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim uygulandıktan sonra, sonuç ceza olarak "1.300,00 TL" yerine "1.440,00 TL" adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesi hukuka aykırıdır.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2022 tarihli 2021/833 Esas, 2022/175 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2022 tarihli 2021/833 Esas, 2022/175 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. Karardaki hukuka aykırılık 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendine göre, hükmün Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle; hüküm fıkrasında yer alan ceza tayinine ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddelerinin yer aldığı kısımlar çıkarılarak, yerine "5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında verilen cezada 1/4 oranında indirim yapılarak 78 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın yargılama sürecindeki duruşma düzen ve disiplinine uygun iyi hal ve davranışları lehine indirim sebebi kabul edilerek cezasının 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilerek 65 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bir günlüğü 20,00 TL üzerinden hesaplanarak 1.300,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına", infazın bu miktar üzerinden yapılmasına,

4. Kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2589, Karar No: 2015/4856, Tarih: 05.10.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/2589 E.  ,  2015/4856 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/261996

MAHKEMESİ : Bursa 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/03/2010

NUMARASI : 2009/1760 (E) ve 2010/412 (K)

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal,

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Konut dokunulmazlığını ihlal suçunun birden fazla kişi ile birlikte gerçekleştirildiğinin kabulüne karşın sanıklar hakkında TCK'nın 119/1-c maddesi ile adli sicil kaydından tekerrüre esas sabıkası olduğu anlaşılan sanık S.. K.. hakkında TCK'nın 58. maddesi uygulanmamış ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanıklar U.. D.. ve S.. K..'un temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 05.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3764, Karar No: 2017/12611, Tarih: 04.05.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/3764 E.  ,  2017/12611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere kararın dayandığı gerekçeler göre ecrimisil talebi yönünden davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat istemine gelince;

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki Kurtuluş mahallesi 978 ada 1 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen kamulaştırmasız el atmaya dayanan tazminat istemine ilişkin davalarda da uygulanır Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu yönteme uyulmadan eski tarihli taşınmaz emsal alınarak bedel tespit edilmiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden

sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 04/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6738, Karar No: 2017/2373, Tarih: 08.03.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/6738 E.  ,  2017/2373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1- Hakkında giriş sigortasından kolon sigortasına kablo yardımıyla devre dışı bıraktığına dair tutanak düzenlenen sanığın soruşturma aşamasında alınan savunmasında, Medaş görevlilerinin sayacın dışarı çıkarılmasını istemeleri üzerine kendisinin de sayacı dışarı çıkarıp açtırmak için gittiğinde kaçak tespit ettiklerini, kesinlikle özel tertibat düzenleyerek kaçak elektrik kullanmadığını beyan etmesi ile tüm dosya içeriği karşısında; sanığın suça konu evde ne kadar süredir ikamet ettiğinin ve dava konusu tutanak itibariyle suça konu imalat yılı 1962 olan sayacı kullanım süresinin belirlenmesinin ardından, sanığın harici kablonun durumunu bilebilecek durumda olup olmadığı yönünde bilirkişiden rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti yerine eksik araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Sanığın harici kablodan haberdar olduğunun tespit edilmesi durumunda; evde kullanılan sayacın tüketimi eksik gösterip göstermediği veya tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde sayaca müdahale edilip edilmediğinin tespit edilebilmesi için; mümkün olduğu takdirde; keşif yapılıp, söz konusu yerdeki elektrikli aletlerin durumu itibariyle kurulu güç ve faaliyet durumuna göre bu aletlerin çalışma süreleri belirlenip böylece söz konusu dönemde normal kullanıma göre tüketilebilinecek ortalama elektrik miktarı bilirkişiye hesaplattırıldıktan sonra bulunacak değerin suça konu sayaçtan geçirilen tüketim miktarıyla uyumlu olup olmadığı ve tutanak öncesi tüketimlerle tutanak sonrası tüketimler arasında fark oluşup oluşmadığı; mümkün olmadığı takdirde ise; sayacın kullanım süresine göre tespit tutanağında belirtilen endeks değerinin uyumlu olup olmadığı konusunda teknik bilirkişiden rapor alınıp sanığın karşılıksız yararlanma kastıyla hareket edip etmediği bu suretle tespit edildikten sonra hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de,

3- Karşılıksız yararlanma suçu bakımından özel bir etkin pişmanlık düzenlemesi olan 5237 Sayılı TCK' nın 168/5. maddesi gereğince ve kanun koyucunun amacı doğrultusunda katılan kurumun uğradığı zararı, suç tutanağı ile belirlenmiş veya belirlenecek olan vergili ve cezasız tutarı, ödemesi halinde hakkında kamu davası açılamayacağı hususu, ödeme süresi ve yeri soruşturma merciince sanığa bildirilmeden, bildirime ilişkin belge denetime esas şekilde dosyaya konmadan, sanığa dava açılmasını engelleme imkanı tanınmadan kamu davası açılması karşısında; bunun iddianamenin iadesi sebebi olduğu gözetilmeden kabul edilip yapılan yargılamada,

katılan kurumun normal tarifeye göre vergili ve cezasız gerçek zararının ne olduğunun bilirkişiye hesaplattırılarak, sanığın ödemesi halinde 5271 Sayılı CMK' nın 223/8. maddesi uyarınca kovuşturma şartının gerçekleşmemesi nedeniyle sanık hakkındaki kamu davasının düşürülmesi, zarar karşılanmıyor ise sanığa kaçak elektrik kullanım bedelini hükümden önce ödemesi halinde TCK' nın 168/5. maddesi uyarınca etkin pişmanlıktan yararlanabileceği hususu hatırlatılıp, talep etmesi halinde zararı gidermesi için kendisine süre verilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

4- Sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının ertelenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK' nın 53/1. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi suretiyle aynı yasanın 53/4. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 08/03/2017 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi, 765 sayılı TCK'nın 523. maddesinden farklı bir düzenleme içermektedir. 29.06.1955 gün ve 10-16 sayılı içtihatı birleştirme kararı ile ... 1997 tarih 248/288 E-K sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararda da açıklandığı üzere 765 sayılı TCK'nın 523 maddesi iade ve tazmin esasına dayanmaktadır. Sanığın çaldığı şeyi iadesi yada tamamen tazmini halinde başka şarta bakılmaksızın 523. madde uyarınca uygulama yapılması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK 168. maddesi ise bundan farklı olarak “Pişmanlığı” öne çıkarmıştır. Hatta TBMM görüşmelerinde bir milletvekilinin “ önemli olan zararın giderilmesi, tazmini” değil mi ? Mealindeki sorusuna “ tek başına iade ve tazmine” değil “pişmanlık sonucu olan iade ve tazmine” önem verdiğini belirtilmiş ve meclis gerekçesine bu hususlar yansıtılmıştır.

Adalet Bakanlığının yayınladığı tutanaklarda da bu durum açıkça görülmektedir.

Pişmanlık: Türk Dil Kurumu sözlüğünde “yaptığı bir iş ya da davranışının olumsuz sonucunu görerek üzülme nadim olma” şeklinde tanımlanmıştır.

... 2008/127-147 sayılı kararında da açıkça TCK’nın 168. maddesinde yer alan Etkin pişmanlık hükmünün uygulanabilmesi için madde de sınırlı bir şekilde sayılan suçların işlenmesi halinde, failin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi gerekmektedir...

“Tek başına iade ve tazmine” değil “ pişmanlık sonucu” iade ve tazmine önem arz ettiği düzenlenmiştir.

Benzer şekilde ... 2011/6-355 E, 2012/112 K, 2010/6-173 E, 208 K, 2012/6-1232 E, 2013/106 K, 2013/6-628 E, 2014/258 K sayılı içtihatlarında da açıkça ve uzun uzadıya tartışıp kabul ettikleri husus 168. maddenin “ Pişmanlık” temeline dayandığıdır. Yani ön şart pişman olmak sonra ödemektir.

“Tek başına iade ve tazmine” değil “ pişmanlık sonucu” iade ve tazmine önem arz ettiği düzenlenmiştir.

Benzer şekilde ... 2011/6-355 E, 2012/112 K, 2010/6-173 E, 208 K, 2012/6-1232 E, 2013/106 K, 2013/6-628 E, 2014/258 K sayılı içtihatlarında da açıkça ve uzun uzadıya tartışıp kabul ettikleri husus 168. maddenin “ Pişmanlık” temeline dayandığıdır. Yani ön şart pişman olmak sonra ödemektir.

Bilindiği gibi pişmanlık tamamen kişinin iç dünyası ve ruh haliyle ilgilidir. Dışarı ya ancak açıklanmakla yada hareketlerle gösterilir. Bu şahıs tarafından açıklanmadığı sürece bilinmesi mümkün değildir. Kişi yaptığı eylemden pişman olmuşsa bunu dışarıya vurması müştekiye yada ilgiliye iletmesi gerekmektedir. Aksi davranış sanığın, cebir şiddet yada manevi baskı ile ödemeye yöneltmek anlamına gelir.

Kanun koyucu 168/1. fıkrasında “... Bizzat pişmanlık göstererek ...” ibaresini öne çıkararak sanığın “özne” olması gerektiğini pişmanlığını dış dünyaya iletmesi gerekeceğini açıkca göstermiştir. Yine 168/5. fıkrasında da açıkca “pişmanlık göstermeyi” öne çıkararak sanığın pişman olmuş ise bunu dış dünyaya iletmesini fıkranın uygulanma şartı olarak ön görmüştür.

TCK 142/1-f fıkrasının iptal edilip TCK 163. maddesi kapsamına dahil edilmesi ve akabinde TCK’nın 168. maddesinin uygulama gerekliliğine ilişkin yapılan değişiklik üzerine kanun koyucu kanun değişikliğinin ilk başta bilinmemesi nedeniyle etkin pişmanlığı göstermenin öğrenmeme nedeniyle mağduriyetine neden olabileceğini öngörmesi nedeniyle “Bizzat pişmanlığı göstermek” ibaresini kanunla geçici bir ek madde eklemiş ve bu ek madde ile pişmanlığı göstermek için tebligat yapma şartını sadece geçici bir süre için şartlı olarak vermiştir. Aksi olsa idi söz konusu madde geçici madde olarak değil 168. maddeye ilave fıkra olarak eklenirdi. Yani kanun koyucu açık bir şekilde “pişmanlığı göstermenin” ana kural olduğunu kabul etmiş, geçmişe dönük uygulama imkanı olan etkin pişmanlığa bir defaya mahsus ve süreli ihtar şartı getirmiş bunun haricinde sanığın pişmanlığı gösterme zorunda olduğunu kabul etmiştir.

Yukarıda açıklanan ... Kararlarında ve öğretide tartışmasız kabul edilen görüşe göre sanığın hiçbir baskı altında kalmadan kendi hür iradesi ile yaptığı eylemden pişman olması ve bunun doğal sonucu olarak zarar gidermesi gerekir. İade ve tazmin cebri icra yoluyla giderilmesi halinde TCK'nın 168. maddesi uygulanmayacaktır. Sanığa ...’ın istediği şu kadar parayı ödersen hakkında dava açılmayacak şeklinde bir ihtar yapılması sanığa manevi cebir uygulamasıdır. Müştekinin borcunu ödemezsen hapis cezası alacaksın diye adeta devletin gücü alacağın tahsilatı için manevi cebir olarak kullanılmaktadır. 765 sayılı TCK'da 523'üncü madde de düzenlendiği gibi doğrudan ödeme esas alınmış olmaktadır. Sanık pişman olmasa bile sadece tazmin veya iade ile borçtan kurtarılacağı yönünde ki ihtar üzerine (yapılan manevi cebir üzerine) borcu ödemesi ... kararları yasanın meclis tartışmaları ve Doktirine göre tartışmasız kabul edilen ve TCK 168. maddenin temelini oluşturan “Pişmanlık” temeline aykırıdır. Sadece ödeme temeline dayalıdır. Ve bunun 5237 sayılı yasada uygulama yeri yoktur. Sanık pişman olmuş ise bunu belirtmesi gerekir. Manevi de olsa zorla kişi “Pişmanlığa” zorlanamaz. Bu açıkça kanunun ruhuna lafzına ve amacına aykırıdır.

Kaldı ki;

CMK’nın 83 maddesinde keşif hakim veya mahkeme veya naip hakim yada istinabe olunan hakim veya mahkeme ile gecikmesinde sakın bulunan hallerde Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılır şeklindedir. “Gecikmesinde sakınca bulunan hal derhal keşif yapılmadığı takdirde suç belirtilerinin, suç delillerinin kaybolma ihtimalini” ifade eder.

Cumhuriyet Savcısı tarafından keşif yapılmadan gerçek zararın tespiti mümkün değildir. Keşif de CMK 83. maddesi uyarınca acele işler sayılan otopsi haricinde sadece mahkemeler tarafından yapılacağı doktirinde tartışmasız kabul edilmektedir. Keşfe gidemeyen Cumhuriyet Savcısının gerçek zararı tespit etmesi fiilen mümkün değildir. Hal böyle olunca Cumhuriyet Savcısının gerçek zararı tespit etmeden yapacağı ihtar gerçeği yansıtmayacaktır. Sadece ve sadece alacaklı olan Elektrik şirketlerinin tek taraflı olarak belirleyip tespit ettikleri bedeli devletin cebri icra gücüyle hapisle korkutarak tahsil edilmesini temin edecektir. Bu da hem adalete hem de TCK 168. maddesindeki düzenlemelere aykırılık teşkil edecektir.

Ayrıca iddianame ve iade CMK 170 ve 174. maddelerinde düzenlenmiştir. CMK 170. madde iddianamede bulunması gereken zorunlu unsurları düzenlemiştir. Bunları tek tek saymıştır. CMK 174. maddesi iddianamenin iadesi müessesini düzenlenmiştir.

Ayrıca iddianame ve iade CMK 170 ve 174. maddelerinde düzenlenmiştir. CMK 170. madde iddianamede bulunması gereken zorunlu unsurları düzenlemiştir. Bunları tek tek saymıştır. CMK 174. maddesi iddianamenin iadesi müessesini düzenlenmiştir.

Kamu davasının açılması Cumhuriyet Başsavcılığına verilmiş bir yetki olduğu kadar bir haktır. Dolayısıyla bazı şekil şartlarına bağlı olarak ve istisnai olarak iade düzenlenmiştir. İade halleri CMK 174. madde de tek tek sayılmıştır. Bu nedenler arasında Etkin pişmanlık yoktur. Bırakın etkin pişmanlık hükümlerini resen dikkate alınması gereken şikayete bağlı suçlarda şikayet bulunup bulamadığı bile şikayete tabi olup uzlaşmaya tabi olmayan suçlar bakımından bile iade nedeni olarak kabul edilmemiştir.

Kanunun istisnai olarak saymadığı bir nedenle iddianamenin iadesinin yapılması CMK’ya ve CMK’da düzenen, teminat altına alınan iddia makamının yetkilerine açık müdahale anlamına gelecektir.

Tüm anlatılan hususlar birlikte dikkate alındığında 168. maddenin uygulana bilmesi için sanığın pişman olması ve bu pişmanlığa dayanarak ödemeyi gerçekleştirmesi en azından ödeme iradesini ilgili makamlara iletmesi gerekir. Bu pişman olacak kişinin yapması gereken bir eylemdir. Resen uygulanma imkanı yoktur. Dolayısıyla mahkemenin bu yöndeki kararı yerinde olduğundan 3 nolu bozmaya yönelik çoğunluk görüşüne katılmıyoruz. Mahkeme kararının 1, 2 ve 4 nolu bozma gerekçelerine uygun olarak bozulmasına karar verilmesi gerekirdi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2856, Karar No: 2010/5374, Tarih: 20.04.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/2856 E.  ,  2010/5374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Ballıca Köyünde yapılan arazi kadastrosunda, 113 ada 1, 2, 3, 4, 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazların batı yönünde kalan ve 115 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kuzeybatısında kalan çekişmeli taşınmaz su kanalı olarak tespit harici bırakılmıştır. Davacı ... Yönetimi, kesinleşen orman kadastrosunda orman sınırı içinde kaldığı halde tespit harici bırakılmasının doğru olmadığı iddiasıyla ve orman olarak tespiti istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile dava konusu taşınmazın 26.01.2009 tarihli ... bilirkişi raporuna ekli krokide (A) işaretli 525,94 m2'lik bölümün orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline, (B) işaretli su kanalının tespit dışı bırakılmasına karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 10/02/1999 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Mahkemece, davaya konu su kanalının köy hizmetleri ve köylere hizmet götürme birliği tarafından yapıldığı, sulama kanalı tesisinin orman idaresi ile bir alakasının olmadığı gerekçesiyle bu bölüme ilişkin orman yönetiminin davasının reddine karar verilmiş ise de, yörede 1999 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosunda, bu bölümü ilgilendiren 20-21 ve 22 nolu orman sınır noktaları ile çizilen tahdit hattının ziraat arazilerine dayandırılarak belirlendiği, ormanlık alan ile ziraat arazileri arasında su kanalı veya başka bir açıklıktan bahsedilmediği, dosyada bulunan 30.04.2008 tarihli orman bilirkişi raporunda da, “Arazi kadastrosu sırasında orman sınır hattının ziraat arazilerine dayandırılmadan belirlenmesi nedeniyle arada boşluk kaldığı ve boşluğunda ormanlık alanda kaldığı, orman kadastrosu sırasında ise fotogoeetrik haritadaki mülkiyet sınırlarına uyularak tahdit hattının belirlendiği, davalı su kanalının orman tahdit sınırları içinde bulunduğu” belirtilmiş olmasına ve davalı su kanalı kesinleşmiş orman sınırları içinde kalmasına rağmen mahkemece bu bölüm yönünden davanın reddine karar verilmiş olması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 20.04.2010 günü oybirliği ile karar verildi.