muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/461, Karar No: 2024/4417, Tarih: 08.05.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince; davalı araç sürücüsü ...'un arkadan çarpma nedeniyle tam kusurlu olduğu kabul edilerek davalı araç sürücüsünün çarptığı öndeki araçta yolcu olarak bulunan davacının %16 oranında malul kaldığı gerekçesiyle maddi tazminat yönünden davanın kabulü, manevi tazminat talebi yönünden ise davanın kısmen kabulüyle 257.885,16 TL maddi tazminat ile 50.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalılar vekili istinaf dilekçesinde, kusur raporunu kabul etmediklerini, alınan tüm hesap raporlarında bilirkişi tarafından işleyecek dönem için davacının aylık net geliri kazadan önce çalıştığı ve kazadan sonra çalıştığı işyerinde almış olduğu net maaşa göre hesap edildiğini, bilirkişi raporunda kaza sırasındaki davacının gelir durumunun hesaplamaya alınması gerektiğini, gelir durumunun belirlenmesi gereken dönemin kazanın meydana geldiği dönem olduğunu, kazazedenin kazadan önceki geliri ya da kazadan sonraki gelirinin ne olduğunun önem arz etmediğini, davacının kazadan önce işten ayrıldığını, mahkemenin 27.12.2019 tarihli ara kararı ile Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik'e uygun olarak Adli Tıp Kurumundan (ATK) aldırılan raporda davacının engel durumuna göre tüm vücut fonksiyon kaybı oranının %2 olduğunun tespit edildiğini, hesaplama yapılırken gelir durumunun kaza tarihindeki gelir durumu olan asgari ücret üzerinden ve %2 maluliyet baz alınarak hesaplama yapılması gerekirken bu hesaplama yapılmayarak hatalı rapor verildiğini, mahkemece verilen manevi tazminatın fahiş olduğunu, davalı ...'nin kazada herhangi bir kusurunun olmadığını, bu yüzden davanın Recayi açısından reddi gerektiğini savunarak İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı hakkında son olarak Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulundan alınan 26.02.2020 tarihli raporda kaza tarihinde yürürlükte bulunan Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre davacının kaza nedeniyle engel durumuna göre tüm vücut fonksiyon kaybı oranının %2 olduğu ancak mahkemece davacının maluliyetinin %16 olduğunun kabul edildiği, davacının maluliyet oranı dikkate alındığında hüküm altına alınan manevi tazminat miktarının da yüksek olduğu gerekçeleriyle davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne ve davanın kısmen kabulü ile 20.000,00 TL manevi tazminat ile 37.130,55 TL maddi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; hüküm altına alınan manevi tazminatın miktar olarak çok düşük olduğu ve davacının maluliyetinin %16 olarak kabul edilmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalıların işleteni ve sürücüsü olduğu aracın karıştığı trafik kazasında araçta yolcu olarak bulunan davacının uğradığı bedensel zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat taleplerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90, 91 ve 94 üncü maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 ve 56 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçsinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13279, Karar No: 2024/17570, Tarih: 15.04.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/13279 E.  ,  2024/17570 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/184 E., 2017/283 K.

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR: Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Hakkari Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 19.11.2017 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2022/21169 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/59500 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/59500 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, incelemeye konu 12.08.2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiasıyla sanık hakkında yapılan soruşturma sonucunda, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden 07.04.2017 tarihli iddianameyle doğrudan kamu davası açılmasını müteakip, yapılan yargılama sonucunda Hakkari Asliye Ceza Mahkemesinin 14.09.2017 tarihli kararıyla sanığın 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de;

Bilahare, sanık hakkında inceleme dışı 19.06.2020 tarihinde uyuşturucu madde kullandığı ve bulundurduğu gerekçesiyle yapılan soruşturma neticesinde, Antalya Cumhuriyet Başsavcılığınca 20.08.2020 tarihinde sanık hakkında açılan kamu davası sonucunda, Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2021 tarihli ve 2020/712 Esas, 2021/942 Karar sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verildiği ve anılan kararın Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 10.03.2022 tarihli ve 2021/2024 Esas, 2022/466 Karar sayılı kararında yer alan "...Sanığın Uyap suç kaydı bilgilerine göre uyuşturucu veya uyarıca madde kullanma eylemi nedeniyle 18.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasa değişikliğine göre hakkında verilmiş bir denetimli serbestlik kararı bulunmaması nedeniyle hakkında doğrudan kamu davası açılması şartının bulunmadığı anlaşılmakla, atılı eylem nedeniyle kovuşturma şartı bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kovuşturma şartı gerçekleşinceye kadar durma kararı verilmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeden yazılı şekilde sanığın hükümlülüğüne karar verilmiş olması,..." şeklindeki gerekçe ile bozulmasına karar verilmesini müteakip, yeniden yapılan yargılama sonucunda, Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.03.2022 tarihli ve 2022/330 Esas, 2022/454 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında açılan kamu davasının durmasına karar verildiği de dikkate alındığında,

Somut olayda, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrasına göre sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karar verilmeden doğrudan kamu davası açılamayacağı cihetle, Mahkemesince "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı" verilmeden açılmış olan kamu davasında kovuşturma şartı bulunmadığından, bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere durma kararı verilerek, sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karar verilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında,12.08.2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Hakkari Cumhuriyet Başsavcılığının 07.04.2017 tarihli ve 2015/1708 Soruşturma, 2017/475 Esas, 2017/188 sayılı iddianamesi ile Hakkari Asliye Ceza Mahkemesine, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesini altıncı fıkrası gereğince doğrudan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda, Hakkari Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 14.09.2017 tarihli ve 2017/184 Esas, 2017/283 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca teşdiden 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın, 19.11.2017 tarihinde istinaf edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

B. İddianamede, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrasına dayanak gösterilen Bakırköy 3. Çocuk Mahkemesinin kararının UYAP üzerinden alınarak incelenmesinde;

Sanığın 23.09.2009 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 02.12.2009 tarihli iddianamesi ile kamu davası açıldığı, Bakırköy 3. Çocuk Mahkemesinin 04.10.2010 tarihli ve 2009/812 Esas, 2020/928 Karar sayılı kararı ile sanığın adli para cezası ile cezalandırılmasına ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, hükmün, Yargıtay tarafından bozulması üzerine, Bakırköy 3. Çocuk Mahkemesinin 08.12.2014 tarihli ve 2014/793 Esas, 2014/1121 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın, 23.01.2015 tarihinde temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

C. Dosya kapsamına göre, incelemeye konu 12.08.2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiasıyla sanık hakkında yapılan soruşturma sonunda, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden 07.04.2017 tarihli iddianameyle doğrudan kamu davası açılmış, yapılan yargılama sonucunda Hakkari Asliye Ceza Mahkemesinin 14.09.2017 tarihli kararıyla sanığın 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de;

5237 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrasında yer alan, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın, beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir. Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır." şeklindeki ve aynı maddenin altıncı fıkrasında yer alan, "Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada

tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez." şeklindeki düzenlemeler dikkate alındığında,

tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez." şeklindeki düzenlemeler dikkate alındığında,

5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararında, 5271 sayılı Kanun'un 171 inci maddesinde öngörülen şartlar aranmadığından, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna özgü olarak düzenlenmiştir. 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrasında yer alan "Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez" hükmü gereği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı bu suçtan yürütülen soruşturmalarda sadece bir kez verilebilecektir. Buna göre, usulüne uygun verilip kesinleşen herhangi bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı bulunmamasına rağmen aynı sanık hakkında birden fazla soruşturma bulunması halinde, soruşturmaların birleştirilmesi sonrası kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi gerekmektedir. Dairemiz yerleşik içtihatlarına göre, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmesi tarihine kadar aynı şüpheli/sanık tarafından kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan işlenen tüm eylemler tek suç olarak kabul edilmekte ve 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi kapsamında temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşma gerekçesi olarak kabul edilmektedir. Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmesinden sonra işlenen ilk kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu ise, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası kapsamında ihlal sebebi sayılmakta, bu ihlalden sonra işlenen kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçlarının soruşturma ve kovuşturma konusu olabileceği, ancak iddianame düzenlenmeden aynı suçtan işlenen eylemlerin ise 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi kapsamında zincirleme suça esas alınması gerektiği kabul edilmektedir. Burada dikkat edilmesi gereken bir husus da; 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendinde belirtilen "kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi" şartının gerçekleşmesinden yani dava açma şartının gerçekleşmesinden sonra işlenen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) ve (c) bentlerinde belirtilen aynı nitelikteki eylemin de artık 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi kapsamında zincirleme suça esas alınması gerektiğidir. İddianame düzenlendikten sonra aynı suçtan işlenen suçlar ise ayrı suçtur ve 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası kapsamında doğrudan dava konusu edilebilir.

Sanık hakkında inceleme dışı 19.06.2020 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 20.08.2020 tarihli iddianamesi ile açılan kamu davasında Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2021 tarihli ve 2020/712 Esas, 2021/942 Karar sayılı kararı ile sanığın mahkûmiyetine karar verildiği, kararın Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 10.03.2022 tarihli ve 2021/2024 Esas, 2022/466 Karar sayılı kararında yer alan "...Sanığın Uyap suç kaydı bilgilerine göre uyuşturucu veya uyarıca madde kullanma eylemi nedeniyle 18.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasa değişikliğine göre hakkında verilmiş bir denetimli serbestlik kararı bulunmaması

nedeniyle hakkında doğrudan kamu davası açılması şartının bulunmadığı anlaşılmakla, atılı eylem nedeniyle kovuşturma şartı bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kovuşturma şartı gerçekleşinceye kadar durma kararı verilmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeden yazılı şekilde sanığın hükümlülüğüne karar verilmiş olması,..." şeklindeki gerekçe ile bozulmasına karar verilmesini takiben, yeniden yapılan yargılama sonucunda, Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.03.2022 tarihli ve 2022/330 Esas, 2022/454 Karar sayılı kararı ile "kamu davasının durmasına" karar verildiği de gözetilerek,

Somut olayda, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrasına göre sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karar verilmeden doğrudan kamu davası açılamayacağı anlaşıldığından, mahkemesince, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca "durma" kararı verilerek, sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar verilmesi için Hakkari Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulması gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hakkari Asliye Ceza Mahkemesinin 14.09.2017 tarihli ve 2017/184 Esas, 2017/283 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5970, Karar No: 2015/712, Tarih: 26.01.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/5970 E.  ,  2015/712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 11. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/01/2014

NUMARASI : 2012/1448-2014/39

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira alacağının tahsili için başlatılan takibe itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı G.. B.. yönünden, dava açma koşulları oluşmadığından karar verilmesine yer olmadığına, diğer davalılar S.. G.. ve Ş.. G.. yönünden davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davalıların 2011 yılı Eylül, Ekim, Kasım ve Aralık ayları kira bedelini ödemediklerini, kira alacağının tahsili için yapılan takibe haksız olarak itiraz edildiğini belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı kiracı S.. G.. cevabında, diğer davalı Ş.. G..'in emlakçı olduğunu, ev sahibi ile yazılı anlaşması bulunduğu beyan ederek kiraların kendisine ödenmesini istediğini, bu nedenle kira bedellerini davalı Ş.. G..'e elden ödediğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Davalı Ş.. G.. vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin emlakçı olduğunu, kiracının bir kısım kira bedellerini müvekkiline ödediğini, müvekkilinin ise bu kira bedellerini, davacı ile yaptıkları anlaşma doğrultusunda davacıya ait taşınmazların tadilatlarını yapan ustalara ödediğini, müvekkilinin borcu olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, kira bedellerinin davalı S.. tarafından emlakçı Ş.. G..'e ödendiği, bu hususun davalı Ş..'ın da kabulünde olduğu, Ş.. G..'in ise davacı ile yaptığı anlaşma uyarınca davacıya ait taşınmazda yaptırdığı tadilatlar için 02/08/2011 tarihinde yaptığı ödemeye ilişkin belgenin mevcut olduğu, bu nedenle davalı S.. ile Ş..'ın davacıya herhangi bir borcunun bulunmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Takibe konu yapılan ve hükme esas alınan 01/09/2011 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesini davalılar, S.. G.. kiracı, G.. B.. ve Ş.. G.. kefil olarak imzalamıştır. Davacı,

2-Takibe konu yapılan ve hükme esas alınan 01/09/2011 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesini davalılar, S.. G.. kiracı, G.. B.. ve Ş.. G.. kefil olarak imzalamıştır. Davacı,

kira sözleşmesine dayanarak kiracı ve kefiller hakkında 25/06/2012 tarihinde başlattığı icra takibi ile 2011 yılı Eylül, Ekim, Kasım ve Aralık aylar kirası 2.400 TL kira alacağının tahsilini talep etmiştir. Sözleşmede kira borcunun ifa yerine ilişkin hüküm bulunmaması veya sonradan tarafların anlaşması ile ödeme yeri veya kişinin belirlenmemesi veya kiraya veren tarafından kira parasının tahsili hususunda bir başkasının yetkili kılınmaması durumunda borçlu ancak bizzat alacaklıya ödeme yapmakla borcundan kurtulur. Üçüncü kişiye yapılan ödeme borçluyu borcundan kurtarmaz. Taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinde kira bedelinin kiraya veren dışında bir kişiye veya kefile yapılacağına ilişkin bir düzenleme olmadığı gibi davacı tarafından kefil Ş.. G..'e tahsil ettiği kira bedellerini üçüncü kişilere ödemesi hususunda verilmiş bir talimat da yoktur. Bu nedenle yetkisiz kişiye yapılan ödemenin usulüne uygun ödeme sayılamayacağı gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 26.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10369, Karar No: 2012/6486, Tarih: 07.06.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/10369 E.  ,  2012/6486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 07/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.