muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3737, Karar No: 2014/5469, Tarih: 10.04.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/3737 E.  ,  2014/5469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edirne 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2012

NUMARASI : 2012/116-2012/447

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın müvekkiline çarpması sonucu yaralanmasına neden olduğunu belirterek 500,00.-TL maddi tazminatın tüm davalılardan, ayrıca kendisi için 30.000,00.-TL, eşi için 10.000,00.-TL, oğlu için 10.000,00.-TL olmak üzere toplam 50.000,00.-TL manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Davalı H.. A.. vekili, gerçek zarardan, kusur oranında poliçe limiti ile sorumlu olduklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı A. A. A. vekili, kazada kusurun kendilerinde olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlara ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davalı sürücünün % 100 kusurlu olduğu kabul edilerek, davanın kısmen kabul kısmen reddiyle, maddi tazminat istemlerinin feragat neden ile reddine, davacı M. N. ve G. C. yönünden manevi tazminat istemlerinin reddine, davalı F.. A.. yönünden açılan davanın reddine, davacı Z. H. için 3.000,00.-TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı A.. A..'dan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacılar vekilinin yerinde görülmeyen aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Dava Borçlar Kanunu'nun 46. maddesi (6098 sayılı TBK md. 54) gereğince çalışma gücünün kaybı nedeniyle maddi ve BK m. 47 gereğince (TBK m. 56) manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesinde düzenlenen “Hakim, hususi halleri nazara alarak cismani zarara düçar olan kimseye yahut adam öldüğü takdirde ölünün ailesine manevi zarar namiyle adalete muvafık tazminat verilmesine karar verebilir” hükmünden de anlaşılacağı üzere cismani zarara uğrayan kimseye manevi tazminat verilebilecektir. BK'nın 47. maddesinin anlatım ve amacı itibariyle zarar görenin ancak ölümü halinde yakınlarına manevi tazminat ödenmesi öngörülmektedir.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesinde düzenlenen “Hakim, hususi halleri nazara alarak cismani zarara düçar olan kimseye yahut adam öldüğü takdirde ölünün ailesine manevi zarar namiyle adalete muvafık tazminat verilmesine karar verebilir” hükmünden de anlaşılacağı üzere cismani zarara uğrayan kimseye manevi tazminat verilebilecektir. BK'nın 47. maddesinin anlatım ve amacı itibariyle zarar görenin ancak ölümü halinde yakınlarına manevi tazminat ödenmesi öngörülmektedir.

Bununla birlikte genel bir nitelik taşıyan BK'nın 49. maddesi kişilik haklarına saldırı halinde manevi tazminat hükmedilmesini hüküm altına almıştır. BK 49. maddesinde “Şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebilir”. Maddede belirtilen kişilik haklarına, kişinin yaşamı, sağlığı, beden ve ruhsal bütünlüğü gibi varlıkların tümü girmektedir. Kişilik hakları, kişinin yaşamı, sağlığı, vücut ve ruh bütünlüğü ile toplum içindeki yerini koruyan haklar olduğu ve bunların fiziki, duygusal ve sosyal kişilik değerleri içerdiği gözetildiğinde, yakınların yaralanmasının, duygusal değerlere saldırı kapsamı içine girip girmediği konusu üzerinde durulmak gerekir. Duygusal kişilik değerler, kişinin toplum içindeki yeri, birlikte yaşadığı ailesi ve yakınlarının değer alanı içine giren haklardır. Bu haklar, kişinin bizzat şahsına bağlı olmayıp özellikle aile hukuku içinde yer alan değerlerdir. Bu bağlamda BK'nın 49. maddesindeki düzenleme itibariyle, kişinin bizzat değilde, yakınlarının (karı-koca, ana-baba ve çocukları) ağır yaralanması gibi somut olayın kendisine özgü

Ağırlığının ve özelliğinin zorunlu kıldığı olguların ortaya çıkıp kanıtlanması halinde duygusal değerlerin ihlal edildiği ve bozulduğu böylece Aile Birliği içinde korunması gereken gönül bağlılığının zarar gördüğünün kabulü gerekir.

Doktrinde ve yerleşik içtihatlarda da belirtildiği gibi cismani zarar kavramına ruhi bütünlüğün ihlali, sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin de girdiği, bir kimsenin cismani zarara maruz kalması sonucunda onun eşi, ana-babası veya çocukları gibi çok yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle hukuken korunan ruhi ve asabi sağlık bütünlüğü ağır bir şekilde haleldar olmuşsa bu durumda yansıma yolu ile değil doğrudan doğruya zarara maruz kalmasının söz konusu olduğu ve manevi tazminat isteyebileceği kabul edilmiştir (YHGK., 2010/4-77 Esas, 2010/82 Karar; YHGK., 26.04.1995 tarih, 1995/11-122 Esas, 1995/430 Karar).

Somut olaya gelince, davacı Zarife, geçirdiği trafik kazası sonucu dosya kapsamında yer alan değişik tarihli Özürlü Sağlık Kurulu Raporlarına göre sürekli çalışma gücü kaybına neden olacak nitelikte yaralandığı anlaşılmaktadır. Gerek BK 47. maddedeki cismani zarar kavramından, gerekse BK 49. maddedeki kişilik hakları kavramından yola çıkıldığında tüm bu olayların eş M.N. ve çocuğu G. C.'in de manevi zarar doğuracağı açık olduğundan davacı eş ve çocuğa da bir miktar manevi tazminata hak kazanacaktır. Bu nedenle davacı M. N.ve G. C.'in manevi tazminat isteminin reddi doğru olmamıştır.

3-Ayrıca BK'nın 47. maddesi hükmüne göre (6098 sayılı TBK m. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Dosya kapsamından, davacı Z. H.'nin kaza nedeniyle sol omuz kırığı, sol tibia kırığı, sağ ayak bileği kırıklı çıkık, yürüyüş bozukluğu oluştuğu, kaza sonucunda vücut fonksiyonlarında değişik tarihli özürlü sağlık kurulu raporlarına göre sürekli çalışma gücü kaybı oluştuğu anlaşılmaktadır. O halde, meydana gelen trafik kazası sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli, davalıların sorumluluğun niteliği, kusur oranları da gözönünde tutularak, olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen yaralanan Z. H. için hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir miktar daha yüksek manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, açıklanan dosya kapsamına uygun düşmeyen miktarda manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2 ve 3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 10.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6180, Karar No: 2015/8251, Tarih: 26.10.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/6180 E.  ,  2015/8251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık, üzerine atılı suçu, kullanımları gereği açıkta bırakılan ve kilitli olmayan kamyon kasasının altındaki boşlukta duran akülerin yerinden sökülerek çalınması şeklinde gerçekleştiğinden, tebliğnamedeki suçun vasfına yönelik bozma sebebi yerinde görülmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; sanık ... müdafiinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 26.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4042, Karar No: 2025/2300, Tarih: 24.02.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/4042 E.  ,  2025/2300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/323 Değişik iş

SUÇ : Dolandırıcılık

İNCELEME KONUSU

KARAR : Yetkili savcılığın belirlenmesi kararı

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Hatay 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.11.2022 tarihli ve 2022/323 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 161 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 11.11.2022’de kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 03.07.2024 tarihli ve 2024/9238 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.07.2024 tarihli ve KYB-2024/77178 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.07.2024 tarihli ve KYB-2024/77178 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dolandırıcılık suçundan şüpheliler ..., ... ve ... haklarında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Hatay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Cizre Cumhuriyet Başsavcılığının 18/08/2020 tarihli ve 2020/2943 soruşturma, 2020/240 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez adı geçen şüpheliler ile diğer şüpheliler haklarında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri bakımından dosyanın İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Hatay Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/03/2022 tarihli ve 2020/13921 soruşturma, 2022/940 sayılı yetkisizlik kararını takiben, İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığının 03/08/2022 tarihli ve 2022/5736 soruşturma ve 2022/897 sayılı yetkisizlik kararıyla dosyanın Hatay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi üzerine, Hatay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/08/2022 tarihli ve 2022/16810 soruşturma ve 2022/2073 sayılı yetkisizlik kararıyla dosyanın İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesini müteakip, İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığının 18/10/2022 tarihli ve 2022/14556 soruşturma ve 2022/1194 sayılı yetkisizlik kararıyla dosyanın Hatay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi üzerine, Hatay Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair mercii Hatay 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/11/2022 tarihli ve 2022/323 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının Cizre Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın Hatay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderildiği, ancak Hatay Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 21/03/2022 tarihli yetkisizlik kararı ile İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın Hatay Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, Hatay Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21/03/2022 tarihli yetkisizlik kararından sonra verilen yetkisizlik kararlarının hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu gözetilerek, yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın Hatay Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde uyuşmazlığın esastan incelenerek karar verilmesinde isabet görülmemiştir.“

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının görev ve yetkileri ” başlıklı 161 inci maddesinin yedinci fıkrası;

“(7) (Ek: 31/3/2011-6217/21 md.) Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir.

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. Kanun‘da yer alan düzenlemeden de görüleceği üzere; soruşturma evrakının Cumhuriyet başsavcılıkları arasında yetkisizlik kararları verilmek suretiyle sürüncemede kalmasının ve gereksiz şekilde yargılama sürecinin uzamasının önlenmesi amacıyla ikinci yetkisizlik kararını veren Cumhuriyet savcılığı tarafından, yetkili savcılığın belirlenmesi için dosyanın yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilmesi gerekmektedir.

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. Kanun‘da yer alan düzenlemeden de görüleceği üzere; soruşturma evrakının Cumhuriyet başsavcılıkları arasında yetkisizlik kararları verilmek suretiyle sürüncemede kalmasının ve gereksiz şekilde yargılama sürecinin uzamasının önlenmesi amacıyla ikinci yetkisizlik kararını veren Cumhuriyet savcılığı tarafından, yetkili savcılığın belirlenmesi için dosyanın yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilmesi gerekmektedir.

3. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; ilk yetkisizlik kararının Cizre Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın Hatay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, Hatay Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görmesi üzerine dosyayı 21.03.2022 tarihli yetkisizlik kararı ile İskenderun Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği, ikinci yetkisizlik kararından sonra dosyanın Hatay Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesi olan İskenderun Ağır Ceza Mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesinin gerektiği, bu nedenle Hatay Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21.03.2022 tarihli yetkisizlik kararından sonra Cumhuriyet Başsavcılıkları tarafından yeniden verilen yetkisizlik kararlarının hukuki değerden yoksun olduğu nazara alındığında, merci tarafından uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmeyerek, dosyanın Hatay Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesi olan İskenderun Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi gerektiği anlaşılmakla; kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hatay 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.11.2022 tarihli ve 2022/323 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11314, Karar No: 2012/11301, Tarih: 14.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/11314 E.  ,  2012/11301 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair Çorlu Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.10.2011 gün ve 2009/352 Esas, 2011/218 Karar sayılı re'sen de temyize tâbi hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olması ve incelemenin de duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine; dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.07.2012 günlü tebliğnamesiyle Daireye gönderilmekle 07.11.2012 Çarşamba saat 13.30’a duruşma günü tayin olunarak sanık müdafiine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Belli günde Hâkimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından ... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine dosyadaki vekâletnameye dayanarak sanık ... adına gelen Av. ... huzura alınarak duruşmaya başlandı.

Duruşma isteğinin süresinde ve yerinde olduğu anlaşıldıktan sonra uygun görülen talep ve mütalâa dairesinde sanık ... hakkında DURUŞMALI inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek tefhim olunduktan sonra işin açıklanmasına dair raportör üye tarafından düzenlenen rapor okundu.

Raportör üye rapora ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirdi.

Sanık müdafii temyiz layihasını açıklayarak savunmada bulunup müvekkili hakkındaki hükmün BOZULMASINI istedi.

Yargıtay Cumhuriyet savcısı tebliğname içeriğini tekrar etti.

Son sözü sorulan sanık müdafii savunmasına ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirmekle dosya incelenerek karar verilip tefhim olunmak üzere duruşmanın 21.11.2012 Çarşamba günü saat 13.30'a bırakılmasına oybirliğiyle karar verildi.

Belli günde oturum açıldı. Dava evrakı incelenip gereği görüşülmüş olduğundan aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Yargıtay Cumhuriyet savcısı tebliğname içeriğini tekrar etti.

Son sözü sorulan sanık müdafii savunmasına ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirmekle dosya incelenerek karar verilip tefhim olunmak üzere duruşmanın 21.11.2012 Çarşamba günü saat 13.30'a bırakılmasına oybirliğiyle karar verildi.

Belli günde oturum açıldı. Dava evrakı incelenip gereği görüşülmüş olduğundan aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Sanığın aşamalarda istikrarlı bir şekilde mağdure ile cinsel ilişkiye girmediği yönündeki beyanları, mağdurenin 09.08.2008 tarihli kolluk beyanı ve 25.06.2009 tarihli Cumhuriyet Savcılığındaki ilk beyanında cinsel istismar olayı hakkında hiçbir açıklamada bulunmamasına karşın, 25.06.2009 tarihli Cumhuriyet Savcılığındaki ikinci beyanında 08.07.2008 tarihinde Unpaş Fabrikasının harabelerine götürerek zorla cinsel organını sokmak suretiyle cinsel ilişkiye girdiği şeklindeki ifadesi, 24.02.2010 tarihli duruşmada ise Unpaş Fabrikasında zorla parmağını soktuğu şeklindeki anlatımı, 21.09.2011 tarihli duruşmada ise “ailesinin baskısıyla sanığın zorla benimle ilişkiye girdiğini söyledim, ancak doğru olan cinsel organını benim cinsel organıma sokmadı, sadece parmağını soktu, şikâyetim yoktur" şeklinde olayın rızayla olduğu şeklindeki birbiriyle çelişen ve istikrar arzetmeyen beyanları, mağdure hakkında 12.08.2008 tarihinde kadın doğum uzmanı tarafından düzenlenen “saat 11 ve 12 hizasında eskiye ait iki küçük çentikler mevcuttur, kesin rapor için adli tıp değerlendirmesi önerilir" şeklindeki rapora dayanılarak mağdurenin aşamalardaki samimiyeti ve doğruluğu kuşkulu ifadeleri dışında ve savunmanın aksini kanıtlar nitelikte sanığın mahkûmiyetine yeterli kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine göre sanığın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü olmadığı takdirde derhal salıverilmesinin mahalline en seri şekilde bildirilmesi hususunda Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkere yazılmasına, 14.11.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

14.11.2012 tarihinde verilen işbu karar 21.11.2012 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından ... Nazsız hazır olduğu halde sanık müdafiin gıyabında tefhim olundu.

KARŞI OY

Mağdure ..., suç tarihinde takribi 13 yaş 7 aylıktır. Anne babası 14 yıldır ayrı olup, kız annesinin yanında yaşamakta, 19 yaşındaki sanık ... ile de 2-3 haftadır telefonla ve yüz yüze görüşme şeklinde arkadaşlık yapmaktadır. 08.07.2008 günü mağdure eve gelmeyerek tanık ...'in evinde sanık ... ve tanık ...'da olduğu halde birlikte kalmışlardır. Mağdure annesine haber etmemiş, telaşlanan anne ve teyze ise karakola müracat etmişlerdir.

KARŞI OY

Mağdure ..., suç tarihinde takribi 13 yaş 7 aylıktır. Anne babası 14 yıldır ayrı olup, kız annesinin yanında yaşamakta, 19 yaşındaki sanık ... ile de 2-3 haftadır telefonla ve yüz yüze görüşme şeklinde arkadaşlık yapmaktadır. 08.07.2008 günü mağdure eve gelmeyerek tanık ...'in evinde sanık ... ve tanık ...'da olduğu halde birlikte kalmışlardır. Mağdure annesine haber etmemiş, telaşlanan anne ve teyze ise karakola müracat etmişlerdir.

Ertesi gün kız kendiliğinden eve gelmiştir. Kızın eve gelmesiyle 09.08.2008 tarihinde ilk kolluk ifadesi alınmış, mağdure ifadesinde, tanık ...'in evinde sanık ile aynı odada kaldıklarını sanığın kendisi ile cinsel ilişkiye girmek istediğini ancak kendisinin kabul etmediğini ifade etmiştir. Tanık ...'de aşamalarda sanığın sinirle odadan çıkarak evi terk ettiğini, ağlayan mağdureye sorduğunda mağdurenin kendisine, ilişkiyi reddedip kızlığını vermediği için kızdığını söylediğini ifade ederek mağdureyi doğrulamıştır. Tanık ...'ın beyanları da bu durumu doğrular niteliktedir.

Mağdurenin 12.08.2008 tarihinde Çorlu Devlet Hastanesince tanzim edilen kızlık raporunda saat 11-12 hizasında küçük, eski iki çentik bulunduğu bildirilmiştir. Mağdure rapordan sonraki ilk savcılık ifadesinde yine herhangi bir tecavüzden bahsetmezken, savcılıkta aynı gün alınan kızlık raporunun da kendisine sorulduğu ve gerçekleri söyleyeceğini beyan ettiği ikinci ifadesinde, kollukta anlattığı evdeki olaydan bir ay kadar öncesi sanığın kendisine resimler göstereceğim diyerek atıl un fabrikasına götürdüğünü, birçok resimde bulunduğunu, orada sanığın kendi karşı koymasına rağmen cinsel organını kendisine soktuğunu, kızlığının bu nedenle bozulmuş olduğunu, bu olay nedeniyle sanıkla bir hafta konuşmadığını, iki yıllık bir arkadaşlıktan dolayı bu olayı kimseye de anlatmadığını beyan etmiştir. Mağdure daha sonra mahkemede un fabrikasındaki olayın aslında ilişki şeklinde değil parmak sokmak şeklinde olduğunu ifade etmiş, ikinci mahkeme ifadesinde ise bu ifadeyi doğrular tarzda olayın yine parmak sokmak şeklinde olduğunu, kızlığının belki bu sebeple bozulmuş olabileceğini ancak zorla olmadığını ifade etmiştir.

Yargıtay Başsavcılığı tebliğnamesinde ve Dairemiz sayın çoğunluğu kararında mağdurenin aşamalarda anlatımlarının çeliştiği, mahkûmiyet kararının doğru olmadığı ifade edilmiştir. Ancak mağdurenin aşama ifadeleri esasen çelişen nitelikte değildir. Mağdurenin sanıkla arkadaşlık ve ilişkilerinin rızaya dayalı olduğu, mağdurenin önce bu hususu sakladığı, sanığı korumak istediği, ancak