muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3361, Karar No: 2024/10757, Tarih: 07.11.2024

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; murisin poliçe tanziminden önce var olan hastalığını poliçe tanzimi sırasında kasten gizlediğini, doğru beyan yükümlülüğüne aykırı davrandığından talebin teminat dışında kaldığını belirterek kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

B. Gerekçe

Uyuşmazlık; hayat sigorta sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkindir.

Temyizen incelenen kararının bozmaya uygun olmasına, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmamasına, bozma ilamı ile kesinleşen yönlere ilişkin yeniden temyiz incelemesinin yapılamayacak olmasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin ve davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda dökümü yazılı temyiz peşin harçlarının onama harçlarına mahsubuna,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15856, Karar No: 2012/15535, Tarih: 14.06.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/15856 E.  ,  2012/15535 K.**

**"İçtihat Metni"**

... ... Hiz. ve San. A.Ş vekili avukat ... ile SGK vekili avukat.... vekili avukat... aralarındaki dava hakkında İzmir 7. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 1.11.2010 gün ve 346-332 sayılı hükmün Dairemizin 25.5.2011 tarih ve 2972-8075 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, davalı ile ... hizmeti verilmesine ilişkin olarak yapılan sözleşmeyi 14.7.2008 tarihinde feshettiklerini, ancak davalının 12.6.2009 tarihli yazı ile kurum sigortalısı ...'a 28.7.2008 tarihinde acil müdahale yapıldıktan sonra yapılan tedavi için ücret alındığı ve bu fiilin 2.kez gerçekleştiği gerekçesi ile sözleşmenin 3.1.2.2. maddesi gereğince iki katı 20.000 TL. cezai şart uygulandığını, oysa sigortalı ...'ın fesih tarihinden sonra hastaneye müracaat ettiğini ayrıca cezanın 2 kat artırılmasını gerektiren şartların oluşmadığını ileri sürerek, borçlu olmadığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, sözleşmenin feshinin 1 ay sonra geçerli hale geldiğini, ayrıca ilk cezanın 27.8.2007 tarihinde uygulandığını bu nedenle cezanın yerinde olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının 10.000 Tl. borçlu olmadığının tesbitine karar verilmiş, hükmün dairemizce bozulması üzerine, bu kez davacı karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.

1-Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440.maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

2-Davalı, davacıya gönderilen 12.6.2009 tarihli yazı ile; sözleşmenin 3.1.2.2 maddesine aykırı davranıldığı gerekçesi ile aynı sözleşmenin 5.1.10. maddesi gereğince 10.000 Tl. cezai şart uygulandığı ancak ilgi c' de kayıtlı 27.8.2007 tarihli yazı ile uygulanan cezai işlem nedeni ile söz konusu fiil hakkında uygulanacak işlem ikinci cezai işlem olarak kabul edilerek sözleşmenin 5.2 maddesi gereğince iki katı 20.0000 TL. cezai işlem uygulandığının bildirildiği anlaşılmaktadır.

2011/15856-2012/15535

2011/15856-2012/15535

Taraflar arasındaki ... Hizmeti Satın Alma Sözleşmesinin 5.2 maddesinde 'Bu sözleşmenin 5.1 maddesinde sayılan fiillerden, aynı fiilin veya farklı fiilin son 1 yıl içinde 2. fiil olarak tespit edilmesi halinde uygulanacak cezai şart, 2. tespit edilen fiil için 5.1 nolu maddede belirlenen asgari cezai şart tutarının 2 katından az olamaz' düzenlemesi getirilmiştir. Dairemiz bozma kararında, " sözleşmenin anılan maddesine göre ilk ihlal kurum sigortalısı ... Münire'nin 18.07.2008-25.07.2008 tarihli tedavisinde alınan ücretle gerçekleştirildiğine göre, ilk ihlal tarihi 18.07.2008-25.07.2008'dir. Davacı tarafından 2. ihlal kurum sigortalısı Erol Alkış'ın hastanede tedavisi sonucu ücret alınmak suretiyle 28.07.2008'de gerçekleştirilmiştir. Sözleşmenin 5.1 maddesi gereğince davalı tarafça 2 kat ceza uygulanması yerinde olup, bu yöne ilişkin talebin reddine karar verilmesi gerekirken, bu husus göz ardı edilerek yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olmasının usul ve yasaya aykırı olduğu " açıklanmıştır. Ancak davalı idarenin 12.6.2009 tarihli yazısında; ilk cezai işlem uygulamasının ilgi c'de bildirilen 27.8.2007 tarihli ve 21821 sayılı yazı olduğu açıklanmıştır. O halde bu yazı ile uygulanan cezai fiilin tarihinin araştırılarak yukarıda hükümleri açıklanan sözleşmenin 5.2 madddesi gereğince iki katı cezai işlemin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi gerekir. Mahkemece ikinci fiil tarihi değil de cezai işlem uygulandığının davacıya bildirildiği tarihin esas alınarak, 1 yıllık sürede ikinci fiilin gerçekleşmediği gerekçesi ile kısmen kabule karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Kararın bu şekilde bozulması gerekirken, yanılma sonucu yazılı şekilde bozulduğu, bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından, davacının karar düzeltme isteğinin kabulü ile, Dairemizin bozma kararının gerekçesinin değiştirilerek mahkeme kararının yazılı şekilde bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle, davacının sair karar düzeltme itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle, davacının karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin 25.5.2011 gün 2011/2972-8075 sayılı Bozma kararının yukarıda açıklanan gerekçe ile değiştirilerek mahkeme kararının bu şekilde BOZULMASINA, peşin alınan 38.20 TL temyiz harcının istek halinde iadesine, 14.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3729, Karar No: 2015/3537, Tarih: 26.02.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/3729 E.  ,  2015/3537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yurtdışında çalışmaya başladığı tarihin Türkiye içinde sigortalılık başlangıç tarihi olduğunun tespiti ile 07/01/2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespitine, ödenmeyen maaşlarının yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere ve özellikle davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 01.03.1988 olarak tespitinin yerinde olmasına göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2) Dava, davacının Türkiye'deki sigortalılık başlangıcının Almanya'da ilk defa işe girdiği 01/03/1988 tarihi olarak tespiti, tahsis talebini izleyen 01/02/2014 tarihinden itibaren davacıya yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti ve tahakkuk edecek aylıkların ödeme tarihlerinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesi ile aksine Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

3201 sayılı Kanun’un 6/A-(a) bendine göre bu Kanuna göre değerlendirilen sürelere istinaden aylık tahsisi yapılabilmesi için yurda kesin dönülmüş olması şarttır. Kanun’un 6/B fıkrasının 1.cümlesine göre bu Kanun hükümlerinden yararlanmak suretiyle aylık bağlananlardan tekrar yurt dışında yabancı ülke mevzuatına tabi çalışanlar, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği alanların aylıkları, tekrar çalışmaya başladıkları veya ikamete dayalı bir ödenek almaya başladıkları tarihten itibaren kesilir. Türkiye'de sigortalı olarak çalışmaya başlayanlar hakkında 31/5/2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun sosyal güvenlik destek primine tabi olarak çalışılmasına ilişkin hükümleri uygulanır.

Kesin dönüş kavramının tanımı Yönetmelik'in "Tanımlar" başlıklı 4.maddesinin (d) bendinde yapılmıştır. Buna göre kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal

Kesin dönüş kavramının tanımı Yönetmelik'in "Tanımlar" başlıklı 4.maddesinin (d) bendinde yapılmıştır. Buna göre kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal

yardım ödeneği almamaları durumunu ifade eder. Bu tanımda geçen sosyal sigorta ödeneği deyiminden; çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ikamete dayalı ödenekler, sosyal yardım ödeneği deyiminden ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlaşılmalıdır.

Yurda kesin dönüş, yurt dışında çalışan Türk vatandaşlarının, çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini burada sağlamak üzere Türkiye’ye dönüş yapmalarını ifade eder. Kısaca, “yurt dışı çalışma ilişkisinin ve bu bağlamda sosyal güvenlik kurumlarıyla sigortalı ilişkinin sona ermesi”dir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.10.1997 gün ve 1997/10-588-857 E.K ve 1998/10-645 E. 1999-237 K.)

Yurda kesin dönüş koşulu borçlanma yoluyla aylık talebinde bulunanların tümü için geçerli olup evli olsun yada olmasın yurt dışında ev kadını olarak bulunan Türk vatandaşlarının da aylık tahsisi için yurda kesin dönüş yapmaları gerekir. Bu konuda kanun koyucu tarafından ev kadınları yararına herhangi bir ayırıma gidilmemiştir.

Yurt dışında işçi sıfatıyla çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkisini bitirmeden geçici sürelerle yurda giriş yapmak ve yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşlarından yardım almak kesin dönüş yapıldığı anlamına gelmez. Sigortalının yaşlılık aylığı talep tarihinde yurt dışında bulunması aylık talep etmesine engel olmadığı gibi yurt dışında bulunmak tek başına yurda kesin dönüş yapılmadığı anlamına gelmez.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkamet şartına bağlı olmayan sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkamet şartına bağlı olmayan sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yurda kesin dönüş koşulunun aylık bağlanırken Kurumca, yargılamada ise mahkemece re'sen araştırılması gerekir. 3201 sayılı Kanun'un 6.maddesi uyarınca yaşlılık aylığına hak kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, tarafların beyanlarına bağlı kalınmaksızın, resmi kayıtlar doğrultusunda, resen araştırılarak, irdelenip saptanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, özellikle sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneğinin ikamet koşuluna bağlı olup olmadığı Kurumdan ve ihtiyaç duyulursa yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşundan sorulmalıdır.

Somut olayda, kadın olan davacının 01.03.1988 sigortalılık başlangıç tarihine göre 20 yıl sigortalılık süresi, 44 yaş ve 5225 gün prim ödeme koşuluna sahip olduğu ancak 07.05.2014 tarihli Almanya Sigorta Hizmet Dökümüne göre davacıya 01.01.2012-31.12.2013 tarihleri arasında sosyal sigorta ödeneği niteliğinde olan “İşsizlik Geliri II“ ödendiği ve 01.01.2014 30.04.2014 tarihleri arasında ise sigorta primi yalnızca işveren tarafından ödenen ve çalışma niteliğinde sayılan “Sigortadan Muaf Cüzi Çalışmasının“ bulunduğu, davacının

aylık başlangıç tarihi olan 01/02/2014 tarihi itibariyle kesin dönüş yapmadığı anlaşılmakla yaşlılık aylığı isteminin reddine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucunda yazılı biçimde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14447, Karar No: 2013/21208, Tarih: 02.12.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/14447 E.  ,  2013/21208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun .... maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun .... maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerden benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın özel amacı olmayan satışların emsal alınması gerekir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda;

Emsal olarak değerlendirilen taşınmazlar İnönü mahallesi 2377 ada ... ve 2378 ada ... parsel sayılı taşınmazlar, şirkete yapılan satış olup özel amaçlı satış olduğundan emsal olarak kabul edilmesi doğru olmadığı gibi, vergi değerlerinin karşılaştırılmasında; dava konusu 1508 ada ..., ..., ..., ..., ... parsel sayılı taşınmazların emsal alınan taşınmazlardan daha değerli olduğu dikkate alınmaksızın tam tersine emsallerin, dava konusu taşınmazlardan daha değerli olduğu kabul edilerek, taşınmazlara bedel belirlendiğinden alınan bilirkişi raporu geçersizdir.

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli, özel amaçlı olmayan serbest satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yeniden

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli, özel amaçlı olmayan serbest satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yeniden

oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak rapor alınması ve değerlendirme tarihi olan 2012 yılında dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın, emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu da denetlenerek, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibari ile, somut emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğu Belediye İmar Müdürlüğünden sorularak, dava konusu taşınmazın m² birim bedelinden % 40 oranında DOP düşülüp düşülmeyeceği hususu araştırılarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, geçerli olmayan rapora göre karar verilmesi,

İmar uygulaması sonucu dava konusu 1508 ada ...,... ve ... parsel sayılı taşınmazların 2455 ada ... parsel sayılı taşınmaza, 1488 ada ... parsel sayılı taşınmaz 2470 ada ... parsel sayılı taşınmaza dönüştüğünden, yeni oluşan tapu kayıtları ilgili ... Müdürlüğünden istenilmeden, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.....2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1183, Karar No: 2014/2835, Tarih: 06.03.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/1183 E.  ,  2014/2835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 11.08.2010 günlü dava dilekçesiyle; ... Köyü 106 ada 1 nolu 1264 hektar 868,03 m² yüzölçümlü orman parseli içinde kalan taşınmazını Hazine adına tapuda kayıtlı iken açık artırma yoluyla satın aldığını ve adına tapu oluştuğunu, buna rağmen daha sonra yapılan orman kadastrosu sırasında orman niteliğiyle tespit ve tescil edildiğini ileri sürerek davalı adına olan tapu kaydının iptali ile çekişmeli yerin adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik hükümlerine göre yapılarak 28.10.2008 tarihinde kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafı ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu, davacının dayandığı Nisan 1987 tarihli ve 17 nolu, geldisi Ağustos 315 tarihli ve 42 nolu, 6 dönüm yüzölçümlü, koru, dere ve kişi sınırlı olan tapu kaydının taşınmazın öncesinin orman sayılan yerlerden olduğu saptandığından 4785 sayılı Kanun ile hukukî değerini yitirdiği ve ormanlarda sürdürülen zilyetliğe de değer verilemeyeceği, her ne kadar karar başlığında tespit maliki Hazine davalı olarak gösterilmemiş ise de yargılama aşamasında davaya dahil edildiği ve usulüne uygun karar tebliği yapıldığı, davacının her zaman alım bedelini bu yeri kendisine satan Hazineden sebepsiz zenginleşme kuralları hükümlerine dayanarak isteyebileceği anlaşıldığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 06.03.2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3753, Karar No: 2015/38542, Tarih: 11.03.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/3753 E.  ,  2015/38542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13.maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin ödeme gücü olmayan sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... savunmanlarının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından, “Yargılama giderine” ilişkin kısım çıkarılarak (zorunlu savunman ücreti çıkartıldıktan sonra kalan yargılama masrafının 6183 sayılı Kanunun 106.maddesinde belirlenen miktardan az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanunun 100.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 324/4.maddesi gözetilerek) "Yargılama giderinin Hazine üzerinde bırakılmasına" karar verilmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/16556, Karar No: 2019/10320, Tarih: 18.06.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/16556 E.  ,  2019/10320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Adli emanetin 2013/11529 sırasında kayıtlı olan sanığa ait kan leke örneklerinin delil olarak saklanması gerektiği gözetilmeden müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümlerden müsadereye ilişkin kısımdan "2 Adet lekeden analizler sonrası arta kalanlar kısımların TCK'nun 54 Müsaderesine" cümlesinin çıkartılarak yerine" 2 Adet lekeden analizler sonrası arta kalanlar kısımların delil olarak saklanmasına" cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/06/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi