muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23754, Karar No: 2014/18635, Tarih: 26.09.2014

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir. (3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23695, Karar No: 2019/2244, Tarih: 21.02.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/23695 E.  ,  2019/2244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalının kullandığı kredinin taksitlerini süresinde ödememesi üzerine hesabın kat edilerek ihtarname gönderildiğini, verilen süre içerisinde borcun ödenmemesi nedeniyle davalı hakkında ... 23. İcra Müdürlüğünün 2014/32481 takip dosyasından icra takibi başlatıldığını, davalının itirazı ile takibin durduğunu, itirazın iptaline, takibin devamına, alacağın %20'sinden aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir

1-Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2009/19-109 Esas ve 2009/123 Karar sayılı ilamında değinildiği üzere, 10.04.1992 tarih, 1991-7 Esas 1992-4 Karar Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı, hâkimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olması gerektiğini öngörmektedir. Yargı erkinin görev ve yetkisi, Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak, keza İçtihadı Birleştirme Kararlarının bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiye cevaz verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir. Tefhim edilen hüküm başka, gerekçeli karardaki hüküm başka ise bu durumun mahkemelere olan güveni sarsacağı tartışmasızdır. Öyle ki, İçtihadı Birleştirme Kararında bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir. Ayrıca 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu' nun 297. maddesinde hüküm fıkrasında nelerin yer alacağı açıklanmış; 297. maddenin 2. fıkrası ile "Hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir" hükmü getirilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; açıklanan yasal düzenleme ve İçtihadı Birleştirme Kararı gözetilmeyerek, mahkemece tefhim edilen kısa kararda “davanın kabulüne” yazıldığı halde gerekçeli kararın hüküm fıkrasında “davanın kabulüne, hükmedilen asıl alacağın %20' si oranında davacı taraf lehine icra inkar tazminatına hükmedilmesine” karar verilmiş olması, az yukarıda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup, bozmayı gerektirir. Bu durumda mahkemece, 10.4.1992 tarih ve 1991/7 Esas 1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi kısa karar ile bağlı kalınmadan, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde yeniden bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Davacı, takip alacağı toplamı olan 15.187,11 TL yönünden itirazın iptali ile takibin devamı talebi ile eldeki davayı açmıştır. Hükme esas alınan ek bilirkişi raporunda, davacının toplamda 14.463,45 TL alacaklı olduğu, davacı bankanın 15.187,11 TL toplam alacak talebinde bulunduğundan, tespiti aşan kısmın yerinde olmadığı belirtilmiş olmasına rağmen hükmün gerekçesinde; ‘benimsenen denetime elverişli ek bilirkişi raporu doğrultusunda taleple bağlılık ilkesi gereğince davanın kabulüne’ karar verilmiştir. Mahkemece ek bilirkişi raporu benimsendiğine göre alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine karar vermek gerekirken gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturulacak şekilde davanın kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirir.

3-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) no'lu bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, (3) no'lu bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/414, Karar No: 2010/7564, Tarih: 29.04.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/414 E.  ,  2010/7564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/1057, Karar No: 2014/19731, Tarih: 16.09.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/1057 E.  ,  2014/19731 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/166226

MAHKEMESİ : Karayazı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/06/2010

NUMARASI : 2009/92 (E) ve 2010/95 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın A.. köyünde köy boşluğuna ahır, basmalık, harman yeri yapması eyleminde atılı suçun oluştuğu gözetilmeden, mahkumiyeti yerine yazılı biçimde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, üst C.Savcısı ile C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 16.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5647, Karar No: 2020/4556, Tarih: 03.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/5647 E.  ,  2020/4556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanıklar hakkında ayrı ayrı TCK’nın 157/1,52, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler sanık ... ve müdafii ile sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın, arkadaşı olan tanık ... aracılığı ile tanıştığı sanıklar ..., ... ve ...'tan demir almak için ... ilçesine geldiği, burada sanıkların kendilerini demir tüccarı ve ... Demir Çelik Fabrikasında müdür olarak tanıtıp 550 ton inşaat demirini ...'te teslim edilmek üzere tonu 1470,00 TL’den satmak için katılan ile anlaştıkları, katılanın malın %23'ünü peşin ödemeyi kabul ettiği ve ... Garanti Bankası Şubesinde bulunan hesabından sanık ... hesabına 20/07/2011 tarihinde 186000,00 TL ve 21/07/2011 tarihinde 33000,00 TL olmak üzere toplam 219000,00 TL para havale ettiği bilahare demirlerin teslim edilmesi için sanıkları aradığında kendilerine ulaşamadığı bu suretle sanıkların hileli hareketlerle haksız menfaat elde ederek üzerilerine atılı basit dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilen olayda;

Dairemizin 19/10/2017 tarih 2017/19425 esas, 2017/20817 karar sayılı bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma işlemleri yapılmak üzere uzlaşma bürosuna gönderilmesi neticesinde, uzlaştırmanın gerçekleşmediğine dair 25/01/2018 onay tarihli rapor, sanıkların suçtan kurtulmaya yönelik soyut savunmaları, katılan ve tanık beyanları ile tüm dosya kapsamından sanıkların üzerine atılı suçu işlediklerinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin mahkumiyet yönünde kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ... ve müdafisi ile sanık ... müdafisinin suçun sübut bulmadığına, kararın hukuka aykırı olduğuna yönelik temyiz itirazlarının reddi ile hükümlerin ONANMASINA, 03/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6682, Karar No: 2018/198, Tarih: 16.01.2018

**21. Hukuk Dairesi         2017/6682 E.  ,  2018/198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : ... 2. İş Mahkemesi

KARAR

Davacı tarafın İstemi :

Davacı vekili, muris ...'ın davalıya ait müessesede çalışmakta iken meslek hastalığına yakalandığını ve malul kaldığını, bu hastalık nedeniyle 02.11.2012 tarihinde vefat ettiğini, murisin ölümünden dolayı müvekkilinin kazanç kayıplarına uğradığını ileri sürerek 1,00 TL maddi tazminatın ölüm tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Zonguldak 2. İş Mahkemesi'nin 2016/720 E 2016/615 K sayılı birleşen dosyasında; davacılar vekili, muris ...'ın vefatı ile destekten yoksun kalan eş için 1,00 TL maddi, 8,000,00TL manevi, çocukları için 6.000,00'er TL manevi manevi tazminatın ölüm tarihinden itibaren faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmişlerdir.

Davalının Cevabı :

Davalı vekili, zamanaşımı süresinin dolduğunu ve davanın mükerrer olarak açıldığını, müteveffanın başka işyerlerinde de çalışmalarının olduğunu, ölümün başka iş yerlerindeki kötü çalışma koşullarından doğduğunu, Kurumun gerekli önlemleri yaptığını, müvekkilinin kusuru bulunmadığını, ölümün meslek hastalığı sonucu gerçekleşmediğini, davacıların destekten yoksun kaldıkları iddiasının gerçek olmadığını, istenen manevi tazminat miktarlarının çok fazla olduğunu beyan ederek davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin Gerekçesi ve Kararı :

İlk derece Mahkemesi tarafından kararda belirtilen gerekçelerle; davacı eşin maddi ve manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne, davacı ...'ın maddi tazminat talebinin reddine, davacı ..., Döndü, ... ve ...'nın manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin Gerekçesi ve Kararı :

İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı değerlendirmesi üzerine tarafların yerinde görülmeyen istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Temyiz :

Davacı vekili, maddi zararın daha fazla olduğu, hesaplamanın eksik ve hatalı olduğu, hükmedilen manevi tazminatların az olduğu gerekçeleriyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, ölüm sebebi hakkında yeterli araştırma yapılmadığı, ölüm ile hastalık arasındaki nedensellik bağının kuşku ve tereddüte yer bırakmayacak biçimde saptanması gerekirken eksik araştırma sonucu hüküm kurulduğu, kusur raporunun hatalı olduğu, Kurum'un sürekli zarar etmesi nedeniyle hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği gerekçeleriyle kararın bozulmasını talep etmiştir.

Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Dava, sigortalının meslek hastalığından vefat ettiği iddiasına dayalı hak sahiplerinin maddi ve manevi zararların giderilmesi istemine ilişkindir.

Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Dava, sigortalının meslek hastalığından vefat ettiği iddiasına dayalı hak sahiplerinin maddi ve manevi zararların giderilmesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince yukarıda belirtilen şekilde karar verilmiştir.

Dosya kapsamına göre, sigortalı murisin meslek hastalığı nedeniyle vefat ettiğinin Kurumca ve SSYSK'ca kabul edilmediği, Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu Ve Adli Tıp Genel Kurulu'nca murisin ölümünün meslek hastalığı sonucu meydana geldiğinin belirlendiği, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ölümün meslek hastalığından kaynaklanmadığı kabul edildiğinden davacı eşe de herhangi bir gelir bağlanmadığı, belirlenen zarardan da bu nedenle gelire ilişkin ilk peşin sermaye değerinin davalının kusuru oranında maddi zarardan düşülmediği anlaşılmaktadır.

Meslek hastalığı sonucu sürekli iş görmez duruma gelen sigortalı, sorumlulardan maddi zararlarının giderilmesini isteyebilir. Maddi zarar kavramı ise, malvarlığının zarar verici olaydan sonraki durumu ile böyle bir olay meydana gelmeseydi göstereceği durum arasındaki farkı ifade etmek için kullanılmaktadır. Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin tazminat davalarında öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından sigortalıya veya hak sahiplerine bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi, Yargıtay’ın yerleşik görüşlerindendir.

Yapılacak iş, davanın niteliği göz önünde tutularak davacılar vekiline Kurum'un (SGK) da taraf haline getirilerek davacılar murisinin ölümünün meslek hastalığından kaynaklandığının tespiti davası açması, davanın kabulü halinde davacı eşe Kurumdan gelir bağlanması için Sosyal Güvenlik Kurumuna başvuruda bulunması giderek kurum aleyhine bu konuda da dava açması için önel verilmek ve verilen önelin sonucuna göre gelir bağlandığı takdirde hesap edilen maddi zarardan bu gelirin ilk peşin sermaye değerinin davalının kusuruna isabet eden miktarının tenzili sonucu ile karar vermekten ibarettir.

Kabule göre de;

Gerek mülga B.K'nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı T.B.K’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin olayın özelliklerini göz önünde tutarak manevi zarar adı ile zarar görene verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Bedensel bütünlük eş deyişle vücut bütünlüğü kavramının fizik bütünlük yanında ruhsal bütünlüğü ve sağlığı da kapsadığı tartışmasızdır. Olayın özelliklerinin neler olduğu 22.6.1966, 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklanmıştır. Bunlar her olayda değişebilir. Bu nedenle hakiminin kararında bu özellikleri objektif ölçülere göre göstermesi gerekir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı eş yararına hükmedilen 6.000,00 TL manevi tazminat ile davacı çocuklar yararına ayrı ayrı hükmedilen 4.000,00 TL manevi tazminat tutarları azdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulması gerekirken, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi usule ve yasaya aykırı olduğundan temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASI gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA), ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle (BOZULMASINA), dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 16.01.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5541, Karar No: 2019/6160, Tarih: 02.12.2019

**1. Hukuk Dairesi         2017/5541 E.  ,  2019/6160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TENKİS

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakan ...'un maliki olduğu 2889 parsel sayılı taşınmazını davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, yapılan işlemin kız çocuklarından mal kaçırmak amaçlı bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline, mümkün olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, satışın gerçek olduğunu, satış bedelini mirasbırakana ödediğini, iddiaların yerinde olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairece “... Somut olaya gelince, mahkemece davacıların delil listesinde bildirdikleri aynı mahkemenin 2011/430, 431 ve 453 esas sayılı dava dosyaları getirtilip değerlendirilmemiş, murisin çocukları ile arasındaki beşeri ilişkiler yeterince irdelenmemiş ve gerçek iradesi hüküm kurmaya yeterli olacak şekilde araştırılmamıştır. Öte yandan; çekişme konusu taşınmaz üzerinde bulunan evin muris ve oğlu Rıfkı tarafından yaptırıldığı yönünde tanık anlatımları bulunmasına rağmen, keşif sonucu alınan bilirkişi raporlarında söz konusu evin varlığı ve kimin kullandığı yönünde bir açıklık bulunmamaktadır.Hâl böyle olunca, yukarıda açıklanan ilkeler gözetilmek suretiyle bir araştırma yapılıp tarafların tüm delillerinin toplanması, davacının delil listesinde bildirdiği dava dosyalarının incelenmesi, tanık anlatımlarında geçen taşınmaz üzerindeki evin varlığı ve kimin tarafından kullanıldığının, davalının muris veya davalı ya da davalının eşi ile irsen bağlantısı olup olmadığının saptanması, özellikle çocukları ile arasındaki beşeri ilişkileri değerlendirilerek murisin gerçek iradesinin açıklığa kavuşturulması, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle, usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 13.934.32 TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 02/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.