muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10718, Karar No: 2014/17550, Tarih: 14.05.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/10718 E.  ,  2014/17550 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2011/302098

MAHKEMESİ : Karşıyaka 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2011

NUMARASI : 2009/126 (E) ve 2011/116 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına ve oluşa göre katılan İ.. A..' ya ait teknenin bakım ve tamir masraflarını ileride ortaklaşa kiraya verilmek üzere üstlenen sanığın, üzerine atılı hırsızlık suçunu işleme kasdıyla hareket ettiğine ilişkin cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve yeterli somut deliller bulunmamasına rağmen beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. S..'nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozmanın kararı temyiz etmeyen sanık T.. Ö..'e sirayetine, 14/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8008, Karar No: 2016/11752, Tarih: 27.09.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/8008 E.  ,  2016/11752 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Rücuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; ilâmda yazılı nedenlerle davanın kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davacı ve davalı şirket vekilleri ile davalı ... tarafından istenilmesi ve davalı şirket vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 27.09.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü duruşmalı temyez eden davalı adına gelen olmadı. Davacı adına Av. ... geldi. diğer davalılar adlarına gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak, hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, hükmü temyiz eden tarafların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlığını taşıyan 21. maddesinin birinci fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği açıklanmıştır. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Buna göre, gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak maddi zarar karşılaştırması yapılıp, düşük (az) olan tercih edilmek suretiyle varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca sigortalının hak sahipleri yönünden gerçek zarar tavan hesabı yapılmaksızın, yazılı şekilde karar tesisi hatalıdır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca sigortalının hak sahipleri yönünden gerçek zarar tavan hesabı yapılmaksızın, yazılı şekilde karar tesisi hatalıdır.

2-Öte yandan, Mahkemenin, davalı işveren ve üçüncü kişilerin davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Yasanın 21/1-4.madde hükmü kapsamında, teselsüle dayalı sorumluluk tutarlarını belirlemeye yönelik hükmü de eksik incelemeye dayalıdır.İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin işveren(ler) kusuru karşılığı ile ilk peşin değerli gelirin yarısının üçüncü kişi kusuru karşılığını oluşturan tutar toplamından işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve ilkeler ışığında, davalı işveren ve üçüncü kişilerin 5510 sayılı Yasanın 21.madde hükmü kapsamında teselsüle dayalı sorumluluk tutarları belirlenmesi gerekirken, anılan ilkeler gözetilmeksizin yazılı şekilde karar tesisi hatalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, hükmü temyiz eden taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılar ...Plan.İnş.Müh.Enerji Mad. ve Taş.A.Ş. ve ...'a iadesine, davacı avukatı yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma avukatlık parasının davalı ...Plan.İnş.Müh.Enerji Mad. ve Taş.A.Ş.'ye yükletilmesine, 27.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7493, Karar No: 2015/5040, Tarih: 12.05.2015

**9. Ceza Dairesi         2015/7493 E.  ,  2015/5040 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında TCK'nın 188/3, 31/3, 62/1, 52, 52/4, 63, 54/4. maddeleri uyarınca mahkumiyet, müsadere 2 - Sanık ... hakkında TCK'nın 188/3, 31/2, 62/1, 52, 52/4, 63, 51, 51/6, 54/4. maddeleri uyarınca mahkumiyet, müsadere

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde aşağıdaki husus dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106. maddesinin 4. fıkrasında, "Çocuklar hakkında hükmedilen; adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu cezalar hapse çevrilmez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır." hükmünün öngörülmüş olması karşısında suç tarihinde onsekiz yaşını doldurmayan sanık hakkında tayin olunan adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilmesinin olanaklı olmadığı anılan maddenin 11. fıkrası uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre tahsil edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, kararda, "ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin" belirtilmesi,

Kanuna aykırı, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasının adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bölümünde yer alan "ödenmeyen para cezasının hapse çevrilmesine" ibaresinin çıkarılması yerine "Adli para cezasının ödenmemesi halinde 6183 sayılı Kanun hükümlerine göre tahsil edilmesine" ibaresinin yazılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2- Sanık ... . hakkında kurulan hükmün temyizine gelincede;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a- Sanığın üzerinde ele geçirilen esrarı diğer sanık Barış'ın verdiğini ve Barış'ın bulunduğu yeri belirterek suç konusu esrarla birlikte yakalanmasını sağlaması, ayrıca uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediğine dair yeterli delilin bulunmadığı aşamada, sanık Barış ile birlikte uyuşturucu madde ticareti yaptığını söyleyerek ikrarıyla kendi suçunun ortaya çıkmasına yardım etmesi nedenleriyle, hakkında TCK'nın 192/3. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b- 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106. maddesinin 4. fıkrasında, "Çocuklar hakkında hükmedilen; adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu cezalar hapse çevrilmez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır." hükmünün öngörülmüş olması karşısında suç tarihinde onbeş yaşını doldurmayan sanık hakkında tayin olunan adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilmesinin olanaklı olmadığı, anılan maddenin 11. fıkrası uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre tahsil edilmesi gerektiği gözetilmeksizin, kararda "ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin" belirtilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7562, Karar No: 2020/2014, Tarih: 16.03.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/7562 E.  ,  2020/2014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet, sanığın temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince verilen hüküm ile temyiz isteminin reddine dair verilen ek karar temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mahkeme tarafından hakkında kurulan hükmün suça sürüklenen çocuk ve temyiz isteminin reddine dair ek kararın ise sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine düzenlenen 12.01.2016 ve 19.12.2019 günlü tebliğnamelerde suça sürüklenen çocuğun temyiziyle ilgili görüş bildirilmesine karşılık sanığın ek karara yönelik temyizi hakkında herhangi bir görüş belirtilmediği anlaşıldığından, ek tebliğname düzenlenmek suretiyle söz konusu eksikliğin giderilmesinden sonra Dairemize iade edilmesi için esası incelenmeyen dosyanın ikinci kez Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8552, Karar No: 2021/14992, Tarih: 14.12.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/8552 E.  ,  2021/14992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜMLER : 1) İstanbul 39. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/06/2020 tarih ve 2020/119 Esas, 2020/112 Karar sayılı kararı ile,

Sanıklar ... ve ... hakkında,

Maktul ...'ye yönelik kasten öldürme suçundan TCK'nin 81, 62, 53. maddeleri gereğince 25 yıl hapis cezası

2) İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 22/01/2021 tarih ve 2020/1368 Esas, 2021/39 Karar sayılı kararı ile,

"İstinaf başvurularının esastan reddine" dair karar

TÜRK MİLLETİ ADINA

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 22/01/2021 tarih ve 2020/1368 Esas, 2021/39 Karar sayılı kararının sanıklar müdafileri tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Sanıklar hakkında hükmedilen hapis cezalarının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesince verilen kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 22/01/2021 gün 2020/1368 Esas, 2021/39 Karar sayılı “istinaf başvurularının esastan reddine” dair hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık ... müdafiinin suç niteliğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sanık ... müdafiinin iştirak derecesine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “İstanbul 39. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14/12/2021 gününde Üye ... ve Üye ...'in sanık ... hakkında TCK'nin 39/1. maddesinin uygulanması gerektiğine yönelen karşı oyları ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin 2021/8552 E. 2021/14992 K. sayılı kararının çoğunluk görüşüne, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesine müteakip Dairemize temyiz incelemesi için gönderilen hükümde, sanık ... yönünden suça iştirak değerlendirilmesi yapılırken yanılgıya düşüldüğü düşüncesinde olduğumuzdan katılmamaktayız.

KARŞI OY:

Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin 2021/8552 E. 2021/14992 K. sayılı kararının çoğunluk görüşüne, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesine müteakip Dairemize temyiz incelemesi için gönderilen hükümde, sanık ... yönünden suça iştirak değerlendirilmesi yapılırken yanılgıya düşüldüğü düşüncesinde olduğumuzdan katılmamaktayız.

5237 sayılı TCK’nin 37/1. maddesine göre suçun kanunî tanımında yer alan fiili birlikte gerçekleştiren kişilerden her biri doğrudan fail olarak sorumlu olur. Doğrudan fail, işlediği suçun gerektirdiği ceza ile cezalandırılır. Kanunda tanımlanan haksızlığın birden fazla suç ortağı tarafından müştereken gerçekleştirildiği durumda ise müşterek faillik söz konusudur. Müşterek faillikte birlikte/müşterek alınan suç işleme (öldürme) kararına bağlı olarak, suçun icrai hareketlerinin birlikte gerçekleştirilmesi ve dolayısıyla, suç oluşturan eylemin icrası üzerinde ortaklaşa hâkimiyet kurulması söz konusudur. Burada, birlikte suç işleme kararının yanı sıra, eylem üzerinde müşterek hâkimiyet kurulduğu için, her bir suç ortağı fail statüsündedir.

5237 sayılı Kanun’a göre suçun icrasına iştirak etmekle birlikte, işlenişine bulunduğu katkının niteliği gereği kanuni tanımdaki fiili gerçekleştirmeyen suç ortaklarına “şerik” denilmekte olup, şeriklik; azmettirme ve yardım etme olarak iki farklı şekilde düzenlenmiştir. Kanuni tanımdaki fiili gerçekleştirmeyen ancak yardım eden suç ortağı, gerçekleşen fiilden bağlılık kuralı uyarınca şerik olarak sorumlu olmaktadır. 5237 sayılı TCK’nin 39. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemeye göre, yardım etme; maddi yardım ve manevi yardım olarak ikiye ayrılmaktadır.

Anılan düzenlemeye göre, maddi yardım; suçun işlenmesinde kullanılan araçları temin etmek, suçun işlenmesinden önce veya işlenmesi sırasında maddi yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırmak olarak sayılmış, manevi yardım ise; suç işlemeye teşvik etmek, suç işleme kararını kuvvetlendirmek, suçun işlenmesinden sonra yardımda bulunmayı vaat etmek, suçun nasıl işleneceği konusunda yol göstermek şeklinde belirtilmiştir. Kişinin eyleminin, bir suça katılma aşamasına ulaşıp ulaşmadığı, ulaşmışsa da suça katılma düzeyinin belirlenmesi için, eylemin bir aşamasındaki durumun değil, eylemin yapılması için verilen kararın, bu kararın icra ediliş biçiminin, olay öncesi, sırası ve sonraki davranışların da dikkate alınıp, tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi gerekir.

İstinaf incelemesinden geçen Yerel Mahkeme kararında olayın oluş şekli belirtilmemiş ise de gerekçede iştirak hükümleri tartışılırken “dava konusu öldürme olayına ilişkin olarak her ne kadar sanık ... diğer sanık ...'nin eylemine iştirak etme kastının olmadığını ifade etmiş ise de, sanık ... ile maktul arasında borca dayalı bir husumet olması ve sanık ...'nin bu durumdan haberdar olması, iki sanığın birlikte maktulun koluna girerek yürümeleri ve sanık ...'nin de sanık ... ile birlikte maktulun direnç göstermesini ve kaçmasını engellemesi, tartışmanın başlamasından öldürme olayının gerçekleştiği ana kadar iki sanığın birlikte hareket etmesi ve bıçaklama eyleminin tamamlanmasının ardından iki sanığın da olay yerinden kaçması halleri dikkate alındığında, sanık ...'nin de sanık ... ile birlikte müdahalesi olmasa idi maktulün kaçabilme ve ölüm neticesinden kurtulabilme ihtimalinin olması nedeniyle sanıkların eylemlerinin TCK'nın 37. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği” belirtilerek hüküm kurulmuştur.

Dosya kapsamına göre; olay tarihinden üç veya dört gün önce sanık ... arkadaşı olan maktul ...’a 100 TL borç para vermiş, ... ertesi günü borcunu ödeyeceğini söylemesine rağmen ödememiştir. Olay günü tesadüfen karşılaşan ve arkadaş olan yabancı uyruklu sanıklar ... ve Medeni yolda maktul ... ile karşılaşmışlar, ... arkadaşı Medeni’ye maktulden alacağı olduğunu söylemiş, her iki sanık alacak verecek meselesini konuşmak amacıyla maktulü yakalamış ve her ikisi de koluna girerek onu kenara çekmişlerdir. Kenara çekildikten sonra görüntü kayıtlarında olayın oluş şekli çok net bir şekilde izlenmekte olup, maktul ve sanık ... konuşmaya başladıktan kısa bir süre sonra tartışmışlar, ... borcunu ödemeyeceğini söyleyince ani bir hareketle ... yanında taşıdığı bıçağı çıkartıp bir kez maktule vurmuştur. Maktulün isabet alması üzerine sanıklar ... ve Medeni birlikte kaçarak olay yerinden uzaklaşmıştır. Bu şekilde gerçekleşen olayda, ...’nin bıçaklayarak öldürme eylemine fiilen katılmayan ve ortak hâkimiyet kurmadığı anlaşılan sanık ...’nin katkısı müşterek faillik düzeyinde değildir. Arkadaşı ...’de bıçak olduğunu ve ...’nin maktulü öldüreceğini kesin olarak bilmesi gerektiğini söylemek ise dosya kapsamına göre mümkün görülmemiştir. Ancak suçun işlenmesinden önce sanık ... ile birlikte maktulün koluna girerek kenara çekmesine yardım eden ve suçun işlenmesini bu şekilde kolaylaştıran sanık ..., TCK’nin 39/2-c maddesi gereğince diğer sanık ...’nin eylemine maddi yardımda bulunarak suça iştirak etmiştir.

Yukarıda açıklanan gerekçeyle yardım eden sıfatıyla öldürme eylemine iştirak eden sanık ...’ye verilen cezada TCK’nin 39/2-c delaletiyle aynı Kanun’un 39/1. maddesi uyarınca indirim yapılması lüzumundan, Yerel Mahkeme hükmüne yönelen istinaf başvurusunun reddine karar veren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin kararının BOZULMASI gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan temyiz isteminin esastan reddine ilişkin çoğunluk görüşüne katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2018/3134, Karar No: 2020/156, Tarih: 07.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2018/3134 E.  ,  2020/156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1. maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması keşif yapılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya içeriğine göre olay günü sanığın sahibi ve yetkilisi olduğu ... Fabrikasında işçi olarak çalışan Eyüp'ün biriket yapımında kum eleme işlemi yürütülmekteyken, kum eleme makinesinin tıkanıklığını gidermek için kum yığının üzerine çıktığı esnada ayağının kayması sonucu elenen kumların altında kalması sonucunda sanığın asli kusuruyla ölümüne sebebiyet verdiği olayda;

TCK'nın 50/4 ve 50/1-a. maddesine göre, taksirli suçlarda verilen hapis cezasının bilinçli taksir halleri hariç olmak üzere uzun süreli de olsa adli para cezasına çevrilmesi mümkün olup bu uygulamanın sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılarak yapılması gerektiği, sanığın incelenen adli sicil belgesine göre, arşiv kaydına alınmış bir hükümlülüğünün yanı sıra hukuken mahkumiyet hükmü niteliğinde olmayan, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin bir kaydının bulunduğu, bu kayıtlardan "sabıkalı kişilik yapısına sahip olduğu" sonucuna varılamayan sanık hakkında TCK'nın 62/1. maddesi uygulanırken "yargılama sürecindeki davranışı" şeklindeki gerekçenin sanık lehine indirim nedeni olarak kullanıldığı göz önüne alındığında, sanığın kişiliğinin TCK'nın 62. maddesi uygulanırken olumlu kabul edilirken aynı Yasanın 50. maddesinin değerlendirilmesi sırasında bu kez olumsuz kabul edilmesi suretiyle gerekçeler arasında çelişki yaratılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.