muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2498, Karar No: 2023/10275, Tarih: 29.11.2023

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıca madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" ve tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararı veren ilgili mahkemeye ya da kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı veren ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

b) Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin

infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

4. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi ile ilgili 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesi hususunda zorunluluk bulunması, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

4. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi ile ilgili 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesi hususunda zorunluluk bulunması, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Nevşehir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.01.2016 tarihli ve 2015/576 Esas, 2016/31 Karar sayılıı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5138, Karar No: 2011/5798, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5138 E.  ,  2011/5798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ... ...'in İİK.nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15545, Karar No: 2016/14940, Tarih: 21.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/15545 E.  ,  2016/14940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 21/06/2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 05.03.2004 tarihinden itibaren davalı şirkette belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalışmaya başladığını, 02.07.2014 tarihinde iş sözleşmesinin ihbar öneline uyulmadan feshedildiğini, işyerinde çalışmaktan dolayı bazı sağlık sorunlarının oluştuğunu, Şirket doktorlarının da bu sağlık sorunlarını ve raporları bildiğini, işyerinde işyeri hekiminin raporu olmasına rağmen gerekli değişiklik ve düzenlemelerin yapılmadığını, davalı Şirketçe kendilerine gönderilen ihtarname içeriğinin gerçeği yansıtmadığını, iş sözleşmesinin hak düşürücü süre geçtikten sonra da feshedildiğini, feshe konu edilen olay 29.05.2014 tarihinde olmasına rağmen fesih Temmuz 2014 de yapıldığını, davalı şirketin uygulamaları ve mobbingi nedeniyle sinir krizi geçirdiğini, feshin haksız olduğunu iddia ederek; kıdem ve ihbar tazminatının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 05.03.2004 tarihinde üretim elemanı olarak işe başladığını, çalıştığı tarihten itibaren 22 farklı bölümde çalıştığını bu nedenle işyeri çalışmaları nedeniyle rahatsızlığa yakalandığı iddiasını kabul etmediklerini, işyeri hekimi tarafından uygun görülen çalışma koşullarını davacının kabul etmediğini bu belgeyi imzalamadığını, kullandığı anti deprasan ilaçlarla ilgili işyeri hekiminin veya diğer müdürlerin herhangi bir bilgisinin olmadığını, 29.05.2014 tarihinde davacının işyerinde amirleri ile tartışmaya girdiğini ve kendisine zimmetlenen direksiyon simidini 30 günlük ücreti ile ödeyemez şekilde kullanılamaz hale getirdiğini, amiri ... 'a küfürler ederek hakaret ettiğini bu nedenle hakkında tutanak tutulduğunu, 29.05.2014 ila 26 06.2014 tarihleri arası sürekli rapor kullandığını ve 02.07.2014 tarihinde iş akdinin feshedildiğini, davacının amiri ... 'ın da 30.06.2014 tarihinde savunması alındıktan sonra 02.07.2014 tarihinde feshedildiğini, 2014 yılı içinde davacının 42 adet hata yaptığını buna ilişkin raporları da mahkemeye sunduklarını, feshin 4857 Sayılı İş Kanunu 25/2 maddesi uyarınca haklı nedenle yapıldığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak; davacının davalı işyerinde 05/03/2004 - 02/07/2014 tarihleri arasında montaj bölümünde çalıştığı, işçi veya işveren bakımından haklı fesih nedenlerinin ortaya çıkması halinde, iş sözleşmesinin diğer tarafın sözleşmeyi haklı nedenle fesih yetkisinin kullanılma süresi 4857 İş Kanununun 26 ncı maddesinde feshe neden olan olayın diğer tarafça öğretilmesinden itibaren altı işgünü ve herhalde fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren bir yıl olarak belirtildiği, bu konuda müfettiş soruşturması yapılması, olayın disiplin kurulunca görüşülmesi süreyi başlatmayacağı, olayın feshe yetkili kişi ya da kurula intikal ettirildiği gün altı iş günlük sürenin başlangıcını oluşturacağı nazara alındığında 29/05/2014 tarihinde feshe konu yaşanan olay neticesinde 30/05/2014 tarihinde olay disiplin kuruluna bildirildiği, 16/06/2014 tarihinde davacıdan noter kanalı ile savunma istendiği ve davacının iş sözleşmesi 02/07/2014 tarihinde fesih edildiğinin anlaşıldığı, bu durumda feshe konu olayın disiplin kuruluna intikal ettirildikten sonra konu hakkında müfettiş soruşturması veya olayın disiplin kurulu gündemine alınması ve görüşülmesi gibi bir durumun bulunmadığı, olayın disiplin kuruluna bildirildiği tarihten sonra uzunca bir süre herhangi bir işlem yapılmadığı ve buna ilişkin belgede ibraz edilmediği anlaşıldığından 4857 sayılı iş kanunu 26.maddesinde öngörülen 6 günlük hak düşürücü süre sonunda fesih bildirimi yapıldığından davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı sonucuna varıldığı, her ne kadar davacı tarafından 25/06/2014 tarihli savunma dilekçesi mevcut ise de, 30/05/2014 tarihinde olay disiplin kuruluna bildirildiği ve bu bildirim tarihinden itibaren hiçbir işlem yapılmayarak 16/06/2014 tarihinde davacıdan noter kanalı ile savunma istenmesinin öngörülen hak düşürücü süre yönünden sonuca etkili olmadığı, öte yandan, davacının iş sözleşmesi ''amirine küfürlü konuşması ve yapmakla ödevli olduğu görevleri yapmamakta ısrar etmesi '' nedeniyle fesih edildiği, davacının olay sırasında eğitim verdiği tanık ... ve olay yerinde bulunan tanık ... beyanlarında, davacının küfür ettiğini duymadığını beyan ettiklerini, ayrıca davacının verilen görevleri yapmamakta ısrar ettiğine dair son yaşanan olay dışında tutanak bulunmadığı, kaldı ki davacının son olay sırasında yaptığı üretime yönelik hatalar nedeniyle işyerinde çalışanların sözleşmesinin fesih edilmediği dinlenen tanıkların ortak beyanlarıyla sabit olduğu ve davacının 10 yıllık süreyi aşan kıdem süresinde herhangi bir olumsuz davranışına ilişkin tutanağında bulunmadığı nazara alınarak davalı işveren tarafından yapılan feshin haklı nedene dayanmadığı sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık; davacı işçinin iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilip feshedilmediği, şayet haklı nedene dayanmakta ise 6 iş günlük hak düşürücü süre içinde gerçekleştirilip gerçekleştirilmediği noktalarında toplanmaktadır.

Dosya içeriğine göre; davacının iş sözleşmesinin hakkında yapılan disiplin kurulu neticesinde işyerinde yaptığı işle ilgili olarak sorumlu amirine küfürlü konuşması ve hatırlatıldığı halde yapmakla ödevli bulunduğu görevleri yapmamakta ısrar etmesi eylemlerine dayalı olarak 02.07.2014 tarihli yazılı fesih bildirimiyle feshedilmiştir.

Dosyadaki bilgi, belge, taraf tanık beyanları ve özellikle davacının yazılı savunmasından feshe konu amirine karşı küfürlü konuşma eylemlerinin sabit olduğu anlaşılmıştır.

Feshe konu olay 29.05.2014 tarihinde gerçekleşmiş ve disiplin kuruluna intikali de 30.05.2014 tarihinde olmuştur. Bu olayı takip eden günlerde davacının rapor aldığı, işverenin 16.06.2014 tarihli noterden ihtarname ile savunmasının alınması için girişimde bulunduğu, ancak bilinen son adresinden taşınması nedeniyle savunma talebinin ancak 25.06.2014 tarihinde elden tebliğ edildiği ve davacının aynı gün savunmasının alındığı görülmüştür. Fesih savunmayı takip eden 6 iş günü içinde gerçekleşmiştir.

Belirtilen nedenlerle feshin işverence haklı nedenle süresi içinde yapıldığı anlaşıldığından kıdem ve ihbar tazminatı talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.350.00 TL.duruşma avukatlık parasının davacıya yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/631, Karar No: 2011/1471, Tarih: 01.11.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/631 E.  ,  2011/1471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ...

ŞİKAYET OLUNAN :

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayet davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan ...vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, davalı borçlunun dava dışı üçüncü kişi...EDAŞ’dan olan alacağının dağıtımı için düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan davalının her iki takip dosyasındaki haciz tarihlerinin hatalı yazıldığını, üçüncü kişinin haciz ihbarnamelerine itiraz ettiğini, davalının haciz ihbarnamesi tarihinde üçüncü kişi nezdinde mevcut bir alacağın da bulunmadığını,doğması muhtemel alacaklar üzerine haciz konulamayacağını, ikinci ve üçüncü haciz ihbarnamelerinin gönderilmemesine rağmen dağıtımda davalının dikkate alınmasının hatalı olduğunu, davalı yanca konulan haczin 29.09.2006 tarihinde konulduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunan ...vekili, borçlu şirketin haciz ihbarnamesi gönderilen tarihte BEDAŞ' tan alacağı bulunduğunu, ilk kesin haczin müvekkilince konulduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer şikayet olunan, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, uyulmasına karar verilen bozma ilamı ve dosya kapsamına göre, borçlu şirket ile üçüncü kişi arasında akdedilen hizmet alımı sözleşmesinin 31.10.2005 tarihinde sona erdiği,bu sözleşmeye dayalı olarak iadesi gereken malzeme için yapılan kesintiden kaynaklanan alacağın Beyoğlu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2006/65-174 Esas-Karar sayılı dosyasında dava konusu edildiği,paylaşıma konu paranın da bu dava sonunda verilen hükme uygun olarak icra dosyasına aktarıldığı, şikayet olunanın takip dosyasından gönderilen birinci haciz ihbarnamesinin davanın henüz açılmadığı 16.02.2006 tarihinde gönderildiği ve itiraza uğradığı, belirtilen tarihte süregelen bir sözleşme ilişkisi kalmadığından şikayet olunan ...tarafından konulan haczin yasaya uygun olmadığı gerekçesiyle davalı ...hakkındaki şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Kararı, şikayet olunan ...vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, şikayet olunan Hasan Çelik vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan ...vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.