muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13617, Karar No: 2014/17241, Tarih: 10.11.2014

Öte yandan, alınan bilirkişi raporunda, vaki olay açısından şirket muhasebe kayıtlarında davacının pay sahibi olduğuna ilişkin bir kayda rastlanılmadığı, defterlerin mevcut durumu nazara alındığında pay sahipliği durumunun şirket kayıtlarından tespit edilemeyeceği, ancak birikimlerini değerlendirmek isteyen bir kimse ile fon talep eden anonim şirket arasındaki ilişkinin kural olarak ortaklık ilişkisi olabileceği, üçüncü kişi ile şirket arasındaki bir ilişkinin ortaklık ilişkisi olacağı yönünde bir karine bulunduğu, bu karinenin dosyadaki delillerle çürütülemediği kanaatine ulaşıldığından taraflar arasındaki ilişkinin bir ortaklık ilişkisi olarak nitelendirilebileceği belirlenmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda açıkça, vaki olay açısından şirket muhasebe kayıtlarında davacının pay sahibi olduğuna ilişkin bir kayda rastlanılmadığı, defterlerin mevcut durumu nazara alındığında pay sahipliği durumunun şirket kayıtlarından tespit edilemeyeceği belirlendiğine göre, bilirkişi kurulunun kanaatlerine göre davacının davalı şirkete ortak olduğu yönündeki görüşün benimsenmesi yerinde olmadığı gibi dosyanın mevcut haliyle, alınan bilirkişi kurulu raporunun yeterince denetimine elverişli olmadığı anlaşılmıştır.

Bu itibarla, davalı şirket tarafından gönderilen belgelerle yetinilmeyerek hisse devir tarihinden dava tarihine kadar davalı şirketin yapmış olduğu genel kurullara ait tutanaklar ve hazirun cetvelleri ile diğer belgelerin ticaret sicil dosyasından tam olarak getirtilmesi suretiyle yukarıda anılan eksikliklerin ikmali ile bilirkişi kurulundan ek rapor veya yeni bir bilirkişi kurulu raporu alınarak, devir tarihi itibariyle davacının, delil olarak dayandığı Hisse Senedi Devir ve Kabul Sözleşmesi'ne göre devraldığı hisselerin karşılığında ödediği bedele ilişkin olarak, hisseyi devreden ... A.Ş'nin ticari defter ve kayıtlarında, devrettiği bu hisse senetlerinin satımı ile bedelinin tahsilinin muhasebeleştirilip muhasebeleştirilmediği ve bu suretle davacıya devredilen payların ortak olduğu bildirilen davalı .... Holding A.Ş'nin o tarih itibariyle kayıtlı sermayesi içinde temsil edilip edilmediği tespit edilerek bu inceleme sonucunda davacının ortaklığının sahih olmadığı, pay defterindeki kaydın diğer kayıtlarla örtüşmediği anlaşıldığı taktirde bu aşamadan sonra davacının zararından davalıların haksız fiil hükümleri uyarınca sorumluluklarının bulunup bulunmadığı üzerinde durularak her bir davalının hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi ve davalıların zamanaşımı def'inin de buna göre değerlendirilmesi suretiyle oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar vermek gerekirken davacının ortak olup olmadığı açıklığa kavuşturulmadan eksik incelemeyle düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Öte yandan, olay tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK'nun 336. maddesi uyarınca davalı D.. U.. hakkındaki davanın pasif husumet yokluğundan yazılı gerekçeyle reddi de doğru değildir. Zira, 6762 sayılı TTK'nın 336/5. maddesinde tarif edilen gerek kanunların gerekse sözleşmelerin kendisine yüklediği sair vazifelerin kasten ve ihmal neticesi yapılmaması, TTK'nın 321/son maddesinde de, temsile ve idareye salahiyetli olanların vazifelerini yaptıkları sırada işledikleri haksız fiillerden anonim şirketin sorumlu olacağı hükme bağlandığından davalı D.. U..'ın da davalı şirketlerin yönetim kurulu başkanı olarak gerek MK'nın 50. maddesi gerekse de TTK'nın 321/son maddesi uyarınca zarardan sorumlu tutulabileceği ve bu nedenle kendisine husumet yöneltilebileceği gözetilmeksizin bu davalı yönünden dahi pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33073, Karar No: 2018/21496, Tarih: 11.12.2018

**4. Ceza Dairesi         2014/33073 E.  ,  2018/21496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 11/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

AS
Yargıtay — Esas No: 2012/10388, Karar No: 2013/10937, Tarih: 19.11.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/10388 E.  ,  2013/10937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İkna suretiyle irtikap

HÜKÜM : Sanıkların bir kısım eylemlerinden beraetlerine, bir kısım eylemlerinin ikna suretiyle irtikap, görevi kötüye kullanma ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını oluşturduğunun kabulü ile mahkumiyetlerine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında şikayetçi ...'a yönelik irtikap suçundan kurulan beraet hükmü Hazine vekili tarafından temyiz edildiği halde 29/08/2012 tarih ve 2011/408973 sayılı tebliğnamede bu hususta görüş bulunmadığı anlaşıldığından açıklanan noksanlığın giderilip ek tebliğname düzenlenmek üzere, incelenmeyen dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 19/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9085, Karar No: 2019/14518, Tarih: 15.10.2019

**18. Ceza Dairesi         2019/9085 E.  ,  2019/14518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kötü muamele

HÜKÜMLER : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre suçtan zarar gören mağdur çocuklar vekilinin temyiz talebi, katılma isteği niteliğinde kabul edilerek, CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca mağdurlar ..., Yağız ...'nın davaya katılan, mağdurlar vekilinin katılan vekili olarak kabulüne karar verilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

Eylemlere ve yükletilen suça yönelik katılan ... ve Yağız ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 15/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27858, Karar No: 2015/29804, Tarih: 26.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/27858 E.  ,  2015/29804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti, izin ücreti, asgari geçim indirimi alacağı ve yol ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalılardan .... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi olarak çalıştığını, 24 saat mesai yapıp 48 saat dinlendiğini iddia ederek, fazla çalışma ücreti, asgari geçim indirimi, yıllık izin ücreti ve yol ücreti alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti

Davalı .... vekili, husumet yokluğundan davanın reddini istemiştir.

Davalı .... vekili, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, fazla çalışma ücreti talebinin kabulüne, diğer isteklerin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz

Kararı davacı ve davalı .... vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanunî gerektirici sebeplere göre davacının ve davalı .....’nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

Halen yürürlükte olan 1475 sayılı Yasanın 14/2 maddesi hükmü, 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesinde belirtilen işyeri devrini de içine alan daha geniş bir düzenleme olarak değerlendirilebilir. Gerçekten maddede işyerlerinin devir veya intikalinden söz edildikten sonra “…yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli…” denilmek suretiyle uygulama alanı 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesine göre daha geniş biçimde çizilmiştir.

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir.

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir.

1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Devir hükümlerine göre ise; feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son alt işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır.

Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını da devralmış sayılırlar. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece, iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçi açısından, feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz. Daha sonra gerçekleşen fesihten dolayı ise asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona ermesinin ardından işyerinden ayrılan alt işveren ile daha sonra aynı işi alan alt işveren arasında hukukî veya fiilî bir bağlantı olsun ya da olmasın, kıdem tazminatı açısından önceki işverenin devir tarihindeki ücret ve kendi dönemi ile sınırlı sorumluluğu, ihbar tazminatı ve yıllık izin dışında iki yılla sınırlı olmak üzere o dönemde gerçekleşen işçilik alacaklarından sorumluluğu, son alt işveren ise tüm dönemden ve fesih haksız ise kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin ile hem devredilen hem de kendi döneminde gerçekleşen işçilik alacaklarından sorumluluğu kabul edilmelidir.

Dosya içeriğine göre davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi olarak ve dava tarihi itibarıyla da en son alt işveren davalı .... işçisi olarak çalışmaktadır.Mahkemece, dava, önceki alt işverenlere ihbar edilmiştir.

Dosya içeriğine göre davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi olarak ve dava tarihi itibarıyla da en son alt işveren davalı .... işçisi olarak çalışmaktadır.Mahkemece, dava, önceki alt işverenlere ihbar edilmiştir.

Davalı ...., davacıyı çalıştıran son alt işveren olup 4857 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca ödenmeyen işçilik alacaklarından devir nedeni ile tamamından aynı yasanın 2. maddesi uyarınca davalı Bakanlıkla birlikte müteselsilen sorumludur.

Mahkemece, davalı .....nin tüm çalışma süresi yerine sadece davacıyı çalıştırdığı süre ile sorumlu tutulması ve davada taraf olmayan alt işverenlerin de sorumluluğunu çağrıştıracak şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

3- 4857 sayılı Yasanın 41. ve İş Kanunu'na İlişkin Fazla Çalışma ve Fazla Sürelerle Çalışma Yönetmeliği'nin 7. maddesi uyarınca fazla çalışma yapan işçi, isterse, işverene yazılı olarak başvurmak koşuluyla bu çalışmalar karşılığı zamlı ücret yerine, fazla çalıştığı bir saat karşılığında bir saat otuz dakikayı serbest zaman olarak kullanabilir. İşçi, hak etiği serbest zamanı, 6 ay zarfında işverene önceden yazılı olarak bildirmek koşuluyla ve işverenin, işin veya işyerinin gereklerine uygun olarak belirttiği tarihten itibaren işgünleri içerisinde aralıksız ve ücretinde bir kesinti olmadan kullanılır. İşçinin bu kanundan ve sözleşmeden kaynaklanan tatil veya izin günlerinde serbest zaman kullandırılamaz.

Yasa ve Yönetmelikteki bu düzenleme emredici niteliktedir.

Somut olayda, işveren, davacının 2010 yılı ve öncesinde yaptığı fazla çalışmaların karşılığı olarak re'sen belirlediği serbest zamanı, davacı işçinin talebi olmadan ve 6 aylık süre geçtikten ve dava açıldıktan sonra kullandırmıştır.

Mahkemece, emredici nitelikteki Yasal düzenlemeye rağmen, dava açıldıktan sonra işçinin talebi olmadan kullandırılan serbest zaman miktarının davacının fazla çalışma alacağından mahsup edilerek fazla çalışma alacağının belirlenmesi hatalıdır.

4- Somut olayda davalılar vekilleri, 03.05.2011 tarihinde açılan davanın bilirkişi raporundan sonra davacı tarafın 24.12.2013 tarihli ıslah dilekçesi üzerine yöntemince zamanaşımı def'inde bulunmuşlardır. Hüküm altına alınan alacaklar beş yıllık zamanaşımına tâbidir. İlk kısmi miktarlar dışında hüküm altına alınan miktarlar ıslah tarihine göre zamanaşımına uğrayıp uğramadığı yönünde ek rapor alınması gerekir.

Mahkemece, davalıların zamanaşımı def'inin değerlendirilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

5- Somut olayda davacının fazla çalışma alacağı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanılarak belirlenmiştir.

Dairemizin istikrar kazanan karaları uyarınca fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda takdiri indirime gidilmemesi gerektiğinden, mahkemece kayda dayalı hesaplanan fazla mesai ücretinden indirime gidilmesi isabetsizdir.

6-Gerekçeli karar başlığında, Bakanlık yerine, tüzel kişiliği ve taraf ehliyeti bulunmayan Hastanenin isminin davalı olarak yazılması isabetsizdir.

Dairemizin istikrar kazanan karaları uyarınca fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda takdiri indirime gidilmemesi gerektiğinden, mahkemece kayda dayalı hesaplanan fazla mesai ücretinden indirime gidilmesi isabetsizdir.

6-Gerekçeli karar başlığında, Bakanlık yerine, tüzel kişiliği ve taraf ehliyeti bulunmayan Hastanenin isminin davalı olarak yazılması isabetsizdir.

7- Mahkemece, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesine göre harçtan muaf olan davalı Bakanlığa harç yüklenmesi usul ve yasaya aykırıdır.

8-Mahkemece, hükmedilen alacağın net mi yoksa brüt mü olduğunun kararda belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 26.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1406, Karar No: 2015/2571, Tarih: 12.02.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/1406 E.  ,  2015/2571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK'nın 42. maddesi uyarınca eski hale getirme isteğini inceleme yetkisi, bu taleple birlikte temyiz itirazı da yapılmış olduğundan Yargıtay ilgili ceza dairesine ait olup, sanığın 24.01.2014 tarihli dilekçesinin de temyiz itirazını da içeren eski hale getirme isteği niteliğinde olması nedeniyle, bu konuda mahkemece verilen 21.01.2014 tarihli ek kararın hukuki geçerlilikten yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın temyiz dilekçesinde askerde olduğunu ileri sürmesi karşısında; hangi tarihler arasında askerde olduğu ilgili askerlik şubesinden sorularak alınacak yazı cevabı ile birlikte incelenmek üzere dairemize gönderilmesinin temini için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı aracılığıyla mahalline İADESİNE, aradan geçecek süre dikkate alındığında sanığın mağduriyetine neden olunmaması için infazın durdurulmasına, sanığın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü olmadığı takdirde salıverilmesi için ilgili yer Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazılmasına, bilgi edinilmesi amacıyla tahliye kararının bir örneğinin de Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 12/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8705, Karar No: 2017/3049, Tarih: 17.04.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/8705 E.  ,  2017/3049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın usulden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacı ile davalı arasında imzalanan mal alım-satım ve yatırım destek sözleşmesi gereğince, davalının davacıdan belirli bir miktar mal almayı taahhüt ettiğini buna karşılık davacının da davalıya 15.000,00 TL + KDV yatırım desteği yaptığını ancak davalının taahhüt ettiği mal alımını yapmadığını bunun üzerine davacı – alacaklı tarafından davalı – borçlu aleyhine 2015/2057 esas sayılı dosyası üzerinden yatırım desteğinin iadesi için ilamsız takip yapıldığını, davalı – borçlunun haksız yere ödeme emrine itiraz ederek takibi durduğunu belirterek; davalının itirazının asıl alacak yönünden iptaliyle takibin devamına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davalının taraflar arasındaki alım satım sözleşmesine uyduğunu, ancak davacının satışı önceden haber vermeden keserek haksız yere dava konusu ilamsız takibi başlattığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, HMK.'nun 114/ç maddesi gereğince kesin yetki kuralının dava şartı olduğu ve HMK.'nun 115. maddesi gereğince dava şartlarının mahkemece re'sen dikkate alınması gerektiğini açıkladıktan sonra HMK.'nun 14/2 maddesindeki kesin yetki kuralına değinilmiş ve taraflar arasındaki sözleşmede İstanbul İcra Daireleri ve Mahkemeleri'nin yetkili kılınmasına dikkat çekilerek HMK.'nun 17. maddesi gereğince bu belirlemenin de kesin yetki şartı olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliği nedeniyle ve dava şartı yokluğundan davanın usul yönünden reddine, talep halinde dava dosyasının yetkilMahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiş ve bu karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

HMK.'nun 14/2 maddesinin taraflar arasındaki ilişkide uygulanması mümkün olmayan bir kesin yetki kuralı olduğu açık olduğu gibi, taraflar arasındaki sözleşmede HMK.'nun 17. maddesi gereğince yer alan yetki şartı da munhasır yetki şartı olup kesin yetki şartı değildir.

HMK.'nun 19. maddesi gereğince, munhasır yetki şartı davalı tarafça usulüne uygun şekilde ileri sürülmediği takdirde, sanki bir kesin yetki şartıymış gibi mahkemece re'sen dikkate alınamaz.

Bu bakımdan yerel mahkemece davalı tarafından yetki şartı ileri sürülmediği halde münhasır yetki şartı kesin yetki şartı olarak değerlendirilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, yerel mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 17/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21187, Karar No: 2016/4506, Tarih: 09.03.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/21187 E.  ,  2016/4506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İpoteğin Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, davalı eş adına kayıtlı olan taşınmazın aile konutu olduğunu, açık rızası olmaksızın diğer davalı banka lehine taşınmazın tapu kaydı üzerinde ipotek tesis edildiğini beyanla Türk Medeni Kanununun 194/1 maddesi gereğince davalı banka lehine tesis edilen ipoteğin kaldırılmasını talep etmiştir. Dava değeri 100.000 TL olarak belirtilmiş, nispi harç bu bedel üzerinden alınmıştır. İpotek bedeli 200.000 TL'dir. İpoteğin kaldırılmasına ilişkin istemler nispi harca tabi olup, davanın değeri ipotek miktarı olduğundan, bu bedel üzerinden nispi harç tamamlattırılmadan müteakip işlemler yapılamaz (Harçlar Kanunu m. 30-32). Açıklanan nedenlerle nispi peşin harç noksanlığının tamamlattırılması, tamamlanmaması halinde Harçlar Kanununun 30. maddesi gereğince işlem yapılması gerekirken, harç eksikliği tamamlanmadan yargılamaya devamla işin esası hakkında karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 09.03.2016 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/5906, Karar No: 2014/3459, Tarih: 18.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/5906 E.  ,  2014/3459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 18.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.