muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3173, Karar No: 2014/4164, Tarih: 28.02.2014

Mahkemece, yukarıda belirtilen husus gözetilmeden, karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11236, Karar No: 2018/1834, Tarih: 20.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/11236 E.  ,  2018/1834 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Hakimliği

Taksirle yaralama suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 18/12/2015 tarihli ve 2015/14364 soruşturma, 2015/29503 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Kayseri 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 10/02/2016 tarihli ve 2016/492 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, müştekinin Kayseri Acıbadem Hastanesinde geçirdiği açık kalp ameliyatı sonrasında 03/06/2014 tarihinde 1 ünite eritrosit süspansiyon ve 16/06/2014 tarihinde yapılan tıbbi müdahele sonrasında iki ünite eritrosit süspansiyon uygulaması yapıldığı, ameliyat öncesi 30/05/2014 tarihinde adıgeçen hastanede yapılan tetkiklerinde Hepatit B hastalığı bulunmadığı halde, tedavi sonrasında rahatsızlanmasını müteakip yapılan tetkiklerde müştekide Hepatit B hastalığı tespit edildiği, müştekinin tıbbi müdahalesini gerçekleştiren doktorlar hakkındaki şikayeti üzerine başlatılan soruşturma neticesinde Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığınca 2014/45691 soruşturma, 2015/8323 sayılı karar ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, müştekinin tedavisi sırasında nakledilen Hepatit B virüsü taşıyan kan ünitelerinin temin edildiği Kızılay İç Anadolu Bölge Kan Merkezi görevlilerince dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı davranılarak müştekinin Hepatit B hastalığına yakalanmasına neden olunduğu iddiası üzerine başlatılan işbu soruşturma neticesinde, Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığınca iki doktor ve bir hemşireden oluşan bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen rapora istinaden kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; müştekinin tedavisinde kullanılan kan ünitelerinin örnek numuneleri üzerinde adıgeçen kan merkezinde Hepatit B virüsü bulunup bulunmadığına yönelik yapılan tetkiklerin yeterli olup olmadığı, virüsün varlığının öncesinde tespitinin mümkün olup olmadığı ile kurum görevlilerinin bu hususta ihmallerinin bulunup bulunmadığının tespiti amacıyla dosyanın kül halinde Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesine gönderilmek suretiyle inceleme yaptırılması gerektiği gözetilmeksizin, yetersiz bilirkişi raporuna istinaden verilen karara yönelik itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 05.01.2017 gün ve 94660652-105-38-14524-2016-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.11.2017 gün ve 2017/63851 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Kayseri 1.Sulh Ceza Hakimliği ‘nin 10.02.2016 tarihli ve 2016/492 karar sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5115, Karar No: 2014/12279, Tarih: 27.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/5115 E.  ,  2014/12279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARMARİS 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/11/2012

NUMARASI : 2010/96-2012/535

Taraflar arasında görülen davada Marmaris 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/11/2012 tarih ve 2010/96-2012/535 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 27/06/2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. M.. A.. ve davalılardan D.. B.. vekili Av. B.. T.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının kaptanı olduğu Z.. M.. teknesinin kışlama bakım ve onarımının yapılması için davalı A.. M.. İşletmeciliği A.Ş'nin işlettiği marinaya getirildikten sonra marina yetkilileri tarafından davalı Diamond Beach isimli yolcu gemisinin yan tarafına bağlandığını, meteoroloji tarafından 48 saat önceden bilgisi verilen kuvvetli fırtınanın 22-23 Ocak 2009 tarihinde başladığını, 23 Ocak 2009 günü motoru çalışmayan davalı D.. Beach teknesinin palamarlarının koptuğunu, marina yetkilileri tarafından tekne bağlama sistemine aykırı olarak bağlanan ve palamarları kopan davalı D.. Beach gemisinin sürüklenerek sancak tarafında bulunan davacıya ait tekneye çarptığını, çarpma ve aşırı yaslanma sonucu kara ile çarpan gemi arasına sıkışan teknenin yaklaşık 3 saat bu durumda kaldığını, meydana gelen hasardan davalıların sorumlu olduğunu ileri sürerek, 155.014,64 Euro’nun faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı A.. Yat ve M.. İşl. A.Ş vekili, davacıya ait teknenin bağlandığı alanın marina değil çekek yeri olduğunu, bu nedenle denize tonoz atma zorunluluğu bulunmadığını, davacıya ait teknenin 02/05/2008 tarihinde işletmeye gelerek denizde kendi kendine demirlediğini, davalı D.. Beach gemisinin de bağlama yerini kendisinin belirlediğini, bu durum öncesinde tekne kaptanına işletmedeki rıhtımda tonoz bağlama sistemi olmaması nedeniyle kendi demirleme sistemi ile teknenin çapasının denize atılıp onun vasıtası ile denizde rıhtıma çarpmayacak şekilde askıda kalması ve arka halatları ile de rıhtıma bağlanarak denizde park yerinde kalmasının anlatıldığını, davacı teknenin kendisinden daha büyük ve yüksek olan D.. Beach teknesinin rüzgar altı tabir edilen korunaklı tarafına çapasını atarak arka halatlarını rıhtıma bağlamak suretiyle kendi insiyatifi ile park yerini tayin ettiğini, fırtına olacağını bile bile önlem almayan davacı tekne çalışanlarının ihmal ve kusurlarını davalılara yükleyemeyeceklerini savunmuştur.

Davalı Hüseyin Baba vekili, müvekkilinin kusuru bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Hüseyin Baba vekili, müvekkilinin kusuru bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacının kaptanı olduğu Z.. M.. teknesinin davalıya ait marinada önce sancak tarafından rıhtıma bağlandığı, o esnada davalı D.. Beach teknesinin yeterli mesafe ile kıç tarafından rıhtıma bağlı bulunduğu ve teknelerin hizasında rıhtıma bağlı başka bir tekne bulunmadığı, olayın meydana geldiği gün Z.. M.. teknesinin yeri değiştirilip D.. Beach teknesinin yanına getirildiği, her iki teknenin de kıçtan kara vaziyette ve Z.. M.. teknesinin diğer teknenin sancak tarafında ve rüzgar altı tarafında kalacak şekilde D.. Beach teknesine halatlarını da vermek suretiyle bağladığı, olay günü rıhtım boyunca bağlı başka bir tekne bulunmadığı, bu durumda Z.. M.. teknesinin diğer tekne yanına bağlamak yerine rıhtımda rahatlıkla yan pozisyonda teknesini bağlayabilecekken bunu yapmadığı, Z.. M.. teknesinin olay anında demir ırgatının açıldığı ve çapasının söküldüğü, demirli olmadığı, bu hali ile denize ve seyre elverişli bulunmadığı, davalı Diamond Beach yolcu teknesi donatanı Hüseyin Baba'nın kusurlu olduğunu gösterecek bir bulguya ulaşılmadığı, diğer davalı A.. Tur. Yat ve Marina İşl. A.Ş'nin ise yat çekek yeri olarak yürüttüğü faaliyet çerçevesinde üzerine düşen yükümlülükleri ihlal ettiği saptanamadığından davalıların kusurlu kabul edilemeyecekleri gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacının kaptanı olduğu teknenin davalı A.. Tur. Yat ve Marina İşletmeciliği A.Ş'nin işlettiği yat çekek yerine getirildikten sonra davalı Hüseyin Baba’ya ait D.. Beach isimli yolcu gemisinin yan tarafına bağlandığı, 23.01.2009 günü meydana gelen fırtınanın da etkisiyle palamarları kopan davalı D.. Beach gemisinin sürüklenerek davacıya ait tekneye çarparak hasara uğrattığı iddiasıyla tazminat istemine ilişkindir.

Davacının kaptanı olduğu teknenin 27.11.2008 günü kışlama bakım ve onarımının yapılması için, davalı A.. Tur. Yat ve Marina İşletmeciliği A.Ş’nin Turizm Bakanlığı’nca düzenlenen 27.11.1998 tarihli Turizm İşletme Belgesi’ne istinaden işlettiği Yat Çekek Yerine bağlandığı, 23.01.2009 günü davalı Hüseyin Baba’ya ait D.. B.. isimli yolcu gemisinin yan tarafına bağlanmış vaziyette iken meydana gelen fırtınanın da etkisiyle D.. Beach gemisinin palamarının kopması sonucu kıyı ile anılan gemi arasına sıkışarak hasarlandığı hususları uyuşmazlık konusu değildir.

Davacı ile davalı şirket arasında davalının işlettiği yat çekek yerine tekne bağlama konusunda yazılı olmamakla birlikte bir sözleşme bulunduğu şüphesizdir. Taraflar arasındaki sözleşme, bu yat çekek yerinin işletmecisine belli bir ücret karşılığında teknenin muhafaza ve gözetimi yükümlülüğünü de getirmesi itibariyle hukuken BK’nın 463 vd. maddeleri hükümlerine tabi olan bir vedia sözleşmesi olarak nitelendirilebilecektir. Yine taraflar arasındaki bu sözleşme BK’nın 463 ila 471. maddelerindeki özel hükümler dışında BK’nın 96 ve devamı hükümlerine de tabidir. BK’nın vediaya ilişkin hükümlerine göre davalı yat çekek yeri işleticisi şirketin borcu, kendisine tevdi edilmiş olan tekneyi, TTK’nın 20/II maddesi gereğince basiretli bir tacir olarak muhafaza etmek, korumak ve sözleşme sonunda tekne sahibine iade etmektir. Davalı şirket bu borcunu hiç veya gereği gibi yerine getirmezse BK’nın 96. maddesi hükmüne göre de “kendisine hiçbir kusurun isnat edilemeyeceğini ispat etmedikçe” meydana gelen zarardan sorumlu olacaktır.

Mahkemece, davalılara atfı kabil bir kusur bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, davacı tarafın talebi üzerine Marmaris 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce yapılan tespit sonunda düzenlenen 25.02.2009 tarihli raporun sonuç bölümünde; meteoroloji tarafından bildirilen olumsuz hava koşullarına rağmen davalı şirketçe tedbir alınmadığı, müteharrik gücü olmayan bir teknenin (Diamond Beach) rüzgar üstü olarak tekne üzerine bağlanmasının sakıncalı olduğu bildirilerek her iki teknenin tonoz bağlamasının olmaması, kendi attıkları demirle bağlı olmaları hususları kusur olarak sayılmıştır.

Mahkemece hükme esas alınan kök ve ek raporda ise davalı şirkete ait marinanın koşullarının belli olduğu, davacı bunları bilerek teknesini buraya getirdiğinden davalılara izafe edilebilecek bir kusur bulunmadığı belirtilmiş, ancak bir taraftan da olay sırasında her iki teknenin de denize ve yola elverişli olmadığı, davalının işlettiği yat çekek yerinin yerleşim planının bulunmadığı, gerekli yönetmelik ve belgeler istenilmesine rağmen bakanlığa göndermediği bildirilmiştir. Davacı vekili hem kök rapora hem de ek rapora davalıların kusuru bulunduğuna dair ciddi itirazlar ileri sürmesine rağmen bu itirazlar karşılanmamıştır. Bu itibarla tarafların müterafik kusuru bulunup bulunmadığı konusunda davacı vekilinin kök ve ek rapora karşı ciddi itirazlarını da karşılayacak şekilde alanında uzman yeni bir bilirkişi heyetinden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmek gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna göre karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınıp, davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 27/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8423, Karar No: 2010/3254, Tarih: 25.02.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/8423 E.  ,  2010/3254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM(LER) : Beraat

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

765 sayılı TCY.nın 276. maddesinde yer verilen yedieminlik yükümlülüğüne aykırılık suçunun hareket öğeleri; “resmen teslim olunan . . . malları kendisinin veya başkasının menfaati için saklar, sahibine veya başkasına verir veya tebdil veya lazım gelenlere teslimden imtina ederse” biçiminde tanımlanmış ve seçenekli ve dolayısıyla bağlı hareketli bir suç tipi olarak düzenlenmişti. Aynı suçu “muhafaza görevini kötüye kullanma” başlığı altında düzenleyen 5237 sayılı Yasanın 289. maddesinde işe hareket öğesi; “...teslim olunan ... mal üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunan kişi” sözcükleriyle ifade edilerek serbest hareketli bir suç olarak düzenlenmiş ve suçun; ‘teslim amacı dışında tasarrufta bulunma’ anlamına gelen herhangi bir hareketle işlenebileceği kabul edilmiştir. Madde gerekçesinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunma eylemlerine örnek olarak; satılması, başkasına verilmesi gibi amaçla bağdaşmayan davranışlar gösterilmiştir. Teslim amacı dışında tasarrufta bulunulması biçimindeki eylemler, verilen örneklerde olduğu gibi mal üzerinde tasarruf amaçlı eylemli davranışlar olmalıdır. Bu nedenle, malın teslim alındığı şekliyle muhafaza edildiğinin saptanması koşuluyla, salt satış yerine götürmeme biçimindeki eylemler teslim amacı dışında tasarrufta bulunma niteliğinde kabul edilemeyecektir.

Diğer taraftan, yedieminin teslim aldığı malı satış yerine götürme yükümlülüğü bulunup bulunmadığının da incelenmesi gerekir. Yasalarda öngörülen istisnalar (6831 sayılı Orman yasasının 84.maddesi gibi) dışında yedieminlik, muhafaza yükümü altına giren kişinin özgür iradesiyle kuracağı hukuksal bir ilişki niteliğindedir. Bu nedenle, yedieminin suçun öğelerini ilgilendiren yasal yükümlülüklerinin saptanması ve suç öğelerinin incelenmesi bakımından, yedieminlik kurumunun özel hukuktaki yerinin de incelenmesi gerekmektedir.

Yedieminlik kurumu özel hukukta, Borçlar Yasasının 463-482 .maddelerinde düzenlenen “vedia sözleşmesinin” bir türü olarak kabul edilmektedir. (Prof.Dr. ..., Yedieminlik, T.Hukuk Dünyası D.Mayıs 2000, S.1, s.7; Prof. Dr. ..., Hukuk Muhakemeleri Usulü, C.IV. ... 2001, s.4294; Prof.Dr. Cevdet Yavuz, Borçlar Hukuku Özel Hükümler, 1997 s. 770). Vedia (saklama/emanet) Sözleşmesi doktrinde, “saklatan tarafından verilen bir taşınırın, saklayan tarafından kabul edilerek güvenli bir yerde saklanması ve saklatanın dilediği zaman istemesiyle onu saklatana geri vermesi yükümlülüğünü yükleyen bir sözleşmedir” biçiminde tanımlanmaktadır. (Prof.Dr. ..., Borçlar Hukuku, Özel Borç İlişkileri, ... 2002, s. 385; Doç.Dr. ... ..., Türk Hukukunda Vedia Sözleşmesi, ... 2007, s.25). Vedia sözleşmesi hükümleri arasında yer alan “Yediemine tevdi” başlığı altındaki 471 .maddesinde de, hukuki durumuyla ilgili uyuşmazlık bulunan veya şüpheli olan bir şeyin “müstevdie/saklayana” veya “yediadile” tevdi edilebileceği ve bu durumda, malı teslim alanın bütün ilgililerin rızası veya hakimin kararı olmadıkça malı hiç birine iade edemeyeceği belirtilmektedir. Yasanın 473 vd.maddelerinde ise, vedia sözleşmesinin bir türü olan “ardiye/depo sözleşmesi” düzenlenmiştir.

Borçlar Yasası dışında, yedieminliği öngören 1086 sayılı Hukuk Yargılama Yasasının 101; 2004 sayılı İcra İflas Yasasının 26, 88, 273; 358; 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkındaki Yasanın 82, 83.maddeleri gibi çeşitli yasalarda da yedieminlik ilişkisi veya bu nitelikte muhafaza yükümlülüğü doğuran düzenlemeler yer almaktadır. Belirtilen düzenlemelerde bir nevi kamusal ilişkinin de kurulması dolayısıyla doktrinde Borçlar Yasasında düzenlenen “akdi” yedieminlikten farkını ifade etmek üzere “kamu hukuku ilişkileri doğuran yedieminlik” adı da verilmektedir (Dr...., Yedieminlik, ... 2008, s.68). Fakat, açıklanan yasa hükümlerinde de muhafaza yükümlülüğünün bir yasal zorunluluk olmayıp, hukuksal ilişkinin özgür iradeyle kurulması karşısında, bunların da akdi bir ilişki olduğu inkar edilemeyecektir. Bu nedenle, adı geçen yasalarda açıkça düzenlenmeyen hususlarda, hukuksal kurumun temelini oluşturan vedia sözleşmesi hükümlerinin uygulanması gerekli bulunmaktadır.

Borçlar Yasasına göre vedia sözleşmesi uyarınca taşınır malın muhafazası için malı veren kişi (muhafaza ettiren); sözleşmenin icrası nedeniyle ilgili olan bütün masrafları ve meydana gelen zararı ödemek borcu altındadır (BK.M.464). Buna karşın, vedia sözleşmesi nedeniyle saklama yükümlüsü olan kişi (muhafaza eden); muhafaza edilmesi için teslim edilen taşınırı kullanmama, malı güvenli bir yerde muhafaza etme ve teslim eden tarafından istenildiğinde geri verme ile borçludur (BK.M.465-467). Malı saklatan kişi, sözleşmede bir süre öngörülse dahi, her zaman malın iadesini isteme hakkına sahip olduğu gibi, saklama borçlusu olan kişi de istenildiği her an, malı teslim etmekle yükümlüdür (BK.M.466/1). Bu yükümlülük gereği muhafaza görevlisinin, ilk kez talep edildiğinde malı aldığı zamandaki gibi (varsa semeresi ile birlikte) iade etmesi zorunludur (Doç.Dr. ... ..., Vedia Sözleşmesi, s.47, 52).

Vedia sözleşmesi uyarınca saklama ile yükümlü olan kişinin iade borcunu yerine getireceği yer, Kanunun “iade mahalli” başlıklı 468.maddesinde “vedia hıfzedilmesi lazım gelen yerde iade olunur ve iade masrafıyla iade zamanındaki hasar, mudie aittir” biçiminde düzenlenmiş ve bu konuda, “malın saklanması gereken yerde iade edileceği” kuralı kabul edilmiştir. Bu düzenleme dolayısıyla muhafaza edenin malı götürüp teslim etme yükümlülüğü bulunmadığından, malın muhafazası amacıyla teslim eden kişi, iadesini istediği malı, muhafaza edilen yerden teslim alacaktır (Doç.Dr.... ..., Vedia Sözleşmesi, s.52). Bu bakımdan yasa uyarınca, muhafaza ili yükümlü olan kişinin malın iade edilmesi için, malı başka bir yere götürme, nakletme yükümlülüğü bulunmamaktadır. Bu nedenle ancak, teslim edenin muhafaza edenin adresine başvurarak iadeyi istemesine karşın, yediemininin iade etmemesi durumunda yükümlülüğüne aykırı davrandığı söylenebilecektir. Vedia sözleşmesine ilişkin genel düzenlemelerin istisnasını oluşturan başka bir yasal hüküm bulunmadığı takdirde, malın muhafazasını üstlenen kişinin, iade yükümlülüğünün, muhafaza ettiği yerde olduğu kabul edilmelidir. Bu konuda 2004 sayılı İİY.nın 88 ve 358.maddeleri ile 6183 sayılı Yasanın 82, 83 .maddelerinde de, hacizli malın muhafaza amacıyla kendisine bırakıldığı kişinin, malların icra dairesinden istendiği anda önceki durumuyla iade ile yükümlü olduğu belirtilmekle birlikte, iadenin şekli ve yeri hakkında bir düzenleme yapılmadığından, bu konuda genel hükümlerin uygulanması gerekmektedir. Esasen, bu konuda vedia sözleşmesi hükümlerine başvurulmasa dahi, yasada olmayan bir yükümlülüğün yediemine yükletilmesi olanaklı bulunmayıp, aksi yorumun benimsenmesi TCY.nın 2. maddesinde belirtilen “kanunilik ilkesine” aykırılık oluşturacaktır.

Açıklanan yasal hükümler uyarınca, yedieminin malı muhafaza ettiği yerde teslim etmekle yükümlü bulunması ve incelenen dosyada, icra dairesince sanığın adresine gelinerek hacizli malın iade edilmesi veya muhafaza altına alınması için bir başvurunun yapılmaması karşısında, hacizli malların satış yerine götürülmemesi biçimindeki eylem, suçun maddi öğesini oluşturmaz ise de, sanığın hacizli malı başkasına verme, ortadan kaldırma, satma, rehnetme veya adresine gelinip istenildiğinde eylemli olarak teslim etmeme gibi davranışlarla TCY.nın 289/1 .maddesinde öngörülen teslim amacı dışında tasarrufta bulunulması durumunda suçun oluşacağı gözetilerek; söz konusu hacizli malın teslim edildiği gibi usulüne uygun olarak muhafaza edilip edilmediğinin ARAŞTIRILMASI ve muhafaza edildiğinin belirlenmesi halinde sanığın beraatine, tersi durumda ise, hükümlülüğüne karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ve eksik inceleme ile beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı ve ... ... Ltd. Şti. vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 25.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Bu doküman 5070 Sayılı Yasa hükümlerine göre elektronik olarak imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2017/1133, Karar No: 2018/7846, Tarih: 10.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/1133 E.  ,  2018/7846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında çalıntı çeki kullanmak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğinin iddia olunduğu olayda; suça konu çekteki keşideci şirket yetkilisinin kovuşturma aşamasında dinlenilmediği, açık kimlik bilgilerinin tespiti için araştırma yapılmadığı ve katılan ...'nün beyanında suça konu çekin çalıntı olduğunu bankaya ibraz ile öğrendiği yönündeki beyanıyla yetinilerek bu yönde araştırma yapılmadığı anlaşılmakla; maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; suça konu çekteki keşideci Hekimoğulları Day. Tuk. Mak Telekomunikasyon İnş. Teks. Gıda San. Tic. Ltd. Şti'nin yetkilisinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespit edilip tanık olarak beyanına başvurulması, suça konu çekin keşideci imzası ile ön yüzündeki yazı ve rakamların keşideci gözüken Hekimoğulları Ltd. Şti. yetkilisine ait olup olmadığının tespiti için kriminal inceleme yaptırılması, ayrıca suça konu çekin çalıntı olup olmadığına ilişkin araştırma yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.10.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.