muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2766, Karar No: 2018/352, Tarih: 12.02.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/2766 E.  ,  2018/352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen alacak davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 09.03.2015 gün ve 2015/941 Esas, 2015/1500 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı ... ve ... vekili, müvekkillerinin murisi...'nin, kendisine ait ... plakalı aracı ile davalı kooperatif kurulduktan 2 ay sonra, 8. sırada ve yedek üye olarak kaydedilerek kooperatife üye olduğunu, davalı kooperatifin 7 asil 1 yedek üyeden oluştuğunu, kooperatif anasözleşmesinde, asil üyeliğin 7 olduğu ve 7'den az olamayacağı, bu rakamın altına düşülmesi halinde yedek üyenin asil üyeliğe alınacağının belirtildiğini, 2005 yılında asil üyelerden Musa Kılıç'ın istifa ettiğini, bunun yerine yedek üye olan müvekkilinin murisinin asil üyeliğe alınması gerekirken, Mehmet Orak'ın alındığını, kooperatifin keyfi ve haksız olarak müvekkillerine hat vermediğini, bu nedenle müvekkilinin ticari kazançtan yoksun kaldığını ileri sürerek, davalı kooperatifin hattında yolcu taşıma hakkının davacılara aidiyetinin tespiti ile hat tahsisine, bu yöndeki muarazanın giderilmesi, bu mümkün olmadığı takdirde, hat bedeli olan 5.000,00 TL ile yolcu taşıma işi yaptırılmaması sonucu uğranılan zarardan fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 5.000,00 TL olmak üzere toplam 7.500,00 TL'nin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların murisi olan İsa Töre'ye ait olduğu bildirilen aracın sadece kayden bu kişinin üstünde olup o zamanki plakasıyla 31 M 4475 olan minibüsü kullanan ve satın alan kişinin Abdullah Bozkuş olduğunu, Abdullah Bozkuş'un bu aracı malik sıfatıyla kendisi kullandığını ve bedelini ödediği halde aracın üzerine banka rehni nedeniyle aracın bir süre müteveffanın üstünde göründüğünü, müvekkili kooperatife ait yönetim kurulu karar defterinde de davacıların iddiasını ispata yönelik bir kayıt bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu vetüm dosya kapsamına göre; Kooperatifler Kanunu ve anasözleşmede belirtilen şekil dışında kooperatife başka bir üye olma şekli bulunmadığı, yedek üyelik şeklinde bir üyelik şekli bulunmadığı, kooperatif üyeliği için esas alınacak olan belgelerin, kooperatif karar defteri, üye kayıt defteri, genel kurul kararları ve hazirun listeleri olduğu, bu belgelerde de davacıların murisi İsa Töre'nin kooperatife üye olduğu yönünde herhangi bir kaydın bulunmadığı, davacılarca, murislerinin kooperatife üye olduğu hususunun ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine dair verilen karar, davacı ... ... ve diğer davacılar vekilince temyiz istemi üzerine, Dairemizin 09.03.2015 tarih ve 2015/941 E., 1500 K. sayılı ilamıyla, onanmıştır.

Bu kez, davacı ... vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Bu kez, davacı ... vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 17,20 TL harç ve takdiren 315,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 12.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9727, Karar No: 2024/7231, Tarih: 14.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9727 E.  ,  2024/7231 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1113 E., 2023/1466 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/413 E., 2022/321 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalı erkeğin fiziksel, duygusal ve ekonomik şiddet uyguladığını belirterek TMK'nun 166/1 maddesi uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar için aylık 1.000,00'er TL tedbir-iştirak nafakası, davacı için aylık 1.000,00 TL tedbir - yoksulluk nafakası, yasal faiziyle birlikte 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalı erkeğin fiziksel, duygusal ve ekonomik şiddet uyguladığını belirterek TMK'nun 166/1 maddesi uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar için aylık 1.000,00'er TL tedbir-iştirak nafakası, davacı için aylık 1.000,00 TL tedbir - yoksulluk nafakası, yasal faiziyle birlikte 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili ceva dilekçesinde özetle; davalının şiddete meyilli biri olmadığını, davacının evliliğin başından beri sorun ettiği herhangi bir meseleyi dile getirirken sakin konuşmaktan uzak olduğunu, davalının kavgadan kaçan taraf olduğunu, davacının ailesi ile görüşmesine karışmadığını, saygılı davrandığını, davacının ablasının kendisi ile evlenmesini istemediğini bu nedenle ablasına karşı uzak olduğunu ancak ablasına karşı saygısızlık yapmadığını, davalının 13 yıl boyunca yetimhanede büyüdüğünü bu nedenle evlatlarına karşı daha çok hassas olduğunu, çocuklarına ayrı ayrı oda yaptığını, eşinin hemşire olması nedeniyle pandemi döneminde çocuklarıyla ilgilendiğini, davacının üçüncü kişilerin yanında davalı hakkında "annesi attı bıraktı gitti" şeklinde konuşarak davalının hassas noktasına dokunmaktan vazgeçmediğini, aşağıladığını, hakaret ettiğini, davalının İstanbul'daki iş yerinden zamanında İzmit'deki konutuna geldiğini ancak davacının geç saatlere kadar gezdiğini, davacının arkadaşlarına, gezmesine, sosyalleşmesine karışmadığını, davalının evin ve çocukların tüm ihtiyaçlarını karşıladığını, uzun süreler memuriyet nedeniyle eşinden ayrı kalan eşiyle cinsel birliktelik yaşamaktan imtina edenin davacı olduğunu, davalının ailesine ve evine bağlı bir eş olduğunu, davacıyı hiçbir zaman darp etmediğini, uzaklaştırma kararına sebep son olayda, davacının yine eve geç geldiğini bu yüzden aralarında tartışma çıktığını, davalının kızının odasının önünde bulunan tabağı alarak mutfağa gittiğini sert bir şekilde koyması nedeni ile tabağın kırıldığını, bunu toplanan davacının elinde sıyrık meydana geldiğini, davacının cep telefonunu davalıya fırlattığını, davalının ise elinde bulunan bardağı sinirden yere fırlattığını davacıya zarar vermediğini bu olaydan sonra uzaklaştırma kararı verildiğini, davayı kabul etmediğini belirterek davanın reddine, karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dinlenen tanık beyanlarından, son olayda kadın eşin arkadaşını ortak konuta çağırmak istemesi sebebiyle, taraflar arasında tartışma çıktığı, erkek eşin kadın eşe yönelik bardak fırlatmak suretiyle eylemde bulunduğu; geçerli bir sebep belirtilmeden kadın eşin arkadaşının eve davetinin engellenmesinin duygusal şiddetin alt türü olan sosyal şiddete girdiğini; erkeğin kadın eşin ayağına doğru bardak fırlatmasının korkuya sebebiyet verdiği için duygusal şiddet olduğu; ayrıca bardağın kırılıp parçalarının kadına zarar verilebileceğini istememiş olsa dahi bunu ön görmesi gerektiği; bu sebeple fiziksel şiddetin varlığının da kabul edildiği; dosya içerisinde bulunan yurtdışı giriş çıkış kayıtları ile uçak uçuş bilgileri değerlendirildiğinde kadının bir defa yurt dışına gitmesine karşılık, erkeğin 15'den fazla yurt dışına gittiği; tarafların toplamda iki kez tatile gittiklerinin anlaşıldığı; erkeğin kadın eşin kardeşine gitmesini engellediği; son döneme kadar çalışan kadın eşin maaş kartının erkek eşte olduğu görülmekle erkek eşin aynı zamanda ekonomik şiddet uyguladığının anlaşıldığı; buna karşın kadın eşin erkek eşi Kuşadası'nda bulunan yazlığa götürmek istemediğinin anlaşıldığı; boşanmaya sebep olan olaylarda davacı kadına fiziksel, duygusal ve ekonomik şiddet uygulayan erkeğin ağır, erkek eşi Kuşadası'nda bulunan yazlığa götürmek istemeyen kadının hafif kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile TMK 166/1 maddesi uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetlerinin anneye verilmesine, her bir çocuk için aylık 1.000,00'er TL tedbir-iştirak nafakası, davacı kadın için boşanma kararının kesinleştiği tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte 40.500,00 TL maddî, 39.500,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili; boşanmaya neden olan olaylarda kusurlu tarafın kadın olduğunu, müvekkilinin herhangi bir kusurunun bulunmadığını, buna rağmen müvekkilinin ağır kusurlu kabul edilerek davacı lehine maddî ve manevî tazminat takdir edilmesi doğru olmadığı gibi takdir edilen tazminat tutarları ile iştirak nafakası miktarlarının fahiş olduğunu, bu nedenle kararın kaldırılarak öncelikle davanın reddine, aksi takdirde daha uygun miktarda tazminat ve iştirak nafakası takdirine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; toplanan deliller ve dosya kapsamına göre; tarafların İlk Derece Mahkemesince kabul edilen kusurlarının gerçekleştiği, boşanmaya neden olan olaylarda davalı erkeğin ağır kusurlu olduğunun anlaşılması karşısında davanın kabulü ile TMK 166/1 maddesi uyarınca tarafların boşanmalarına karar verilmesinde usul ve yasaya aykırı bir durum bulunmadığı gibi tarafların boşanmaya neden olan olaylardaki kusur dereceleri, davacı kadının kişilik haklarına yapılan saldırı ile boşanma yüzünden zedelenen mevcut ve beklenen menfaatleri kapsamında davacı kadın lehine maddî manevî tazminat takdir edilmesinde de usul ve yasaya aykırı bir durum bulunmadığı, tarafların evlilik süresi, tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile boşanma yüzünden zedelenen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına, nafakanın niteliğine ve günün ekonomik koşullarına göre, davacı kadın lehine takdir edilen maddî manevî tazminat miktarı ile ortak çocuklar için takdir edilen iştirak nafakası miktarının makul olduğu gerekçesiyle istinaf taleplerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü nedenleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davanın kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve miktarları noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci, 182 nci ve 336 ncı maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10303, Karar No: 2017/11871, Tarih: 02.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/10303 E.  ,  2017/11871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Alacaklı vekili, İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; borçlu aleyhine başlatılan ilama dayalı takipte, ilama konu ayıplı aracın değerine ilişkin 04.02.2014 tarihli Ticaret Odası'nca bildirilen kıymet takdirinin taraflı, gerekçesiz, soyut, yanlı bir belirleme olduğunu, aracın haciz tarihi itibariyle sıfır km değerinin belirlenmesi gerektiğini beyanla yeniden kıymet takdiri yapılmasını talep etmiştir.

Mahkemece, İstanbul Ticaret Odası yazısında haciz tarihi itibariyle aracın ikinci el değerinin belirtildiği 30.680 TL tutar esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Şikayete konu takip dosyasının incelenmesinde; takip dayanağı ...Tüketici Mahkemesi'nin 01.12.2008 tarih ve 2007/74 E-2008/458 K sayılı kararının hüküm bölümünün 1. bendinde “34 VY 0885 Plakalı proton marka Waja 1.6 Premium Starsilver aracın, İİK'nun 24.maddesi gereğince değiştirme masrafları davalıya ait olmak üzere davalı tarafından değiştirilmesine, ayıplı aracın davacı tarafından davalıya iadesine” karar verildiği, icra emrinin borçlu şirkete 06.02.2009 tarihinde tebliğ edilerek takibin kesinleştiği, dosyada yaptırılan kıymet takdiri sonucu ayıplı aracın değerinin 30.000 TL olarak belirlendiği, borçlu vekilince, tespit edilen bu değere icra mahkemesi nezdinde itiraz edildiği, fiyatının 41.359,00 TL olduğu, aracın deri döşemeli olduğunun belgelenmesi halinde ise deri döşeme farkının 2.000 TL olduğunun belirtildiği, bilahare feragat nedeniyle anılan İstanbul 6.İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2009/1229 Esas, 2009/665 Karar sayılı dosyada şikayetin reddine karar verildiği, alacaklı vekili tarafından 09.04.2010 tarihinde icra müdürlüğünden haciz işlemleri yapılmasının talep edildiği, müdürlükçe aracın haczin yapıldığı tarihteki rayice göre belirlenerek bu miktar üzerinden hacze karar verildiği ve araç değeri olarak anılan ...l 6.İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2009/1229 Esas, 2009/665 Karar sayılı dosyada belirlenen değerin nazara alındığı, borçlu vekilince aracın değerinin yeniden belirlenmesine ilişkin talebin 24.05.2010 tarihinde reddedildiği, anılan ret işleminin iptali için icra mahkemesine başvurulduğu,icra mahkemesince bilirkişi görüşü ile alacağın sabit hale geldiği, alacağın itirazsız kesinleştiği, şikayete uğrayan müdürlük kararında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verildiği, borçlunun temyizi üzerine, Özel Daire'ce hacizlerin kaldırılması ve İİK'nun 24. maddesine göre işlem yapılması gerektiği yönünde icra müdürlüğüne talimat verilmesi gereğine işaretle kararın bozulduğu, yerel mahkemece önceki kararda direnildiği, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 20.03.2013 tarih 2012/12-807 Esas 2013/390 Karar sayılı kararı ile ilamda hükmolunan aracın değerine yönelik gerek icra müdürlüğünce belirlenen 30.000 TL ve gerekse borçlu tarafından kıymet takdirine itirazın feragat nedeni ile reddine karar verilen davada, icra mahkemesince 41.359,00 TL olarak değer belirlenmesinin İİK'nun 24. maddesine, uygun olmadığı, Özel Daire bozma kararına uyulmak gerektiği yönünde direnme kararının bozulmasına karar verildiği, icra müdürlüğünce 25.12.2013 tarihinde aracın değerinin İstanbul Borsası veya İstanbul Ticaret Odası'ndan sorulmasına yönelik işlem yapıldığı, İstanbul Ticaret Odası tarafından gönderilen 04.02.2014 tarihli yazı cevabında aracın 03.03.2009 (haciz tarihi) tarihi itibariyle sıfır km anahtar teslim fiyatının 28.000,00 TL olduğunun bildirildiği görülmektedir.

İİK'nun 24. maddesi taşınır teslimine ilişkin ilamların icrasını düzenlemekte olup, 24/4.madde hükmü taşınırın borçlu yedinde olmaması halini düzenlemektedir. Buna göre, taşınırın borçlunun yedinde bulunmaması halinde taşınır malın değeri, ilamda yazılı değilse veya çekişmeli ise, icra müdürü tarafından haczin yapıldığı tarihteki rayice göre takdir olunur. İİK'nun 24/5. madde hükmüne göre ise hükmolunan taşınırın değeri, borsa veya ticaret odalarından, olmayan yerlerde icra müdürü tarafından seçilecek bilirkişiden sorulup alınacak cevaba göre tayin edilir.

Somut olayda, İcra Müdürlüğü'ne...Ticaret Odası tarafından sıfır km araç değerinin 28.000,00 TL olarak bildirilmesi ile İcra Mahkemesi'ne İstanbul Ticaret Odası'nın 02.12.2014 tarihli yazısında 2. el araç değerinin 30.680,00 TL olarak bildirilmesi çelişki oluşturduğu gibi, yukarıda da belirtildiği üzere iadesine karar verilen aracın haciz tarihi itibariyle üretilmiş olsa değerinin ne olacağının belirlenmesi gerekirken 2. el araç değerinin bildirildiği yazıya itibar edilerek hüküm kurulduğu görülmektedir. Bu halde, Mahkemece, haczin yapıldığı tarihte araç üretilmiş olsa sıfır km araç değerinin ne olacağının İstanbul Ticaret Odası'ndan sorularak sonuca gidilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA; taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 02.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5198, Karar No: 2014/21600, Tarih: 30.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/5198 E.  ,  2014/21600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2013

NUMARASI : 2012/195-2013/559

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.