muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16957, Karar No: 2024/4501, Tarih: 03.07.2024

4. ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 21.12.2005 tarihli ve 2010/430 Esas, 2011/122 Karar sayılı ilamı ile Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyulmasına ve bozma ilamı doğrultusunda "davacı tarafın orman kadastrosuna itiraz talepleri yönünden mahkemenin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde ve talep halinde dosyanın görevli ve yetkili ... Kadastro Mahkemesine Gönderilmesine, davacı tarafın tescil talebi yönünden davanın tefriki ile ayrı bir esas üzerinden yargılamaya devam edilmesine" karar verilmiştir.

5. ... Kadastro Mahkemesinin 02.12.2015 tarihli ve 2013/10 Esas, 2015/30 Karar sayılı ilamı ile "dava konusu Kütahya İli, ... İlçesi, ... Köyü'nde kain, dava dilekçesi ve bilirkişi raporlarına ekli krokilerde (A) harfi ile gösterilen taşınmazın 1957 tarihli memleket haritasında tamamının sarı renkli alanda kaldığı; orman amenajman planında yine tamamının (Z) rumuzu ile gösterilen ziraat alanında kaldığı; dava konusu alanın toprak muhafaza karakteri taşımadığı; orman ölü örtüsünü temsil eden yaprak, fermantasyon ve humus tabakası ihtiva etmediği; mera bitkileri ile kaplı olduğu ve kadimden beri mera olarak kullanıldığı; toprağın bozulan fiziki yapısından dolayı orman yetiştirmeye elverişli alanlardan olmadığı; orman genel müdürlüğünce hazırlanan projelerde (A1) ve (A3) harfleri ile gösterilen taşınmaz bölümleri orman alanı olarak gösterilmişse de orman mevzuatına göre bu alanların da (A2) ve (A4) ile gösterilen kısımlar gibi orman sayılan yerlerden olmadığının anlaşıldığı, taşınmazın mera olarak yapılan tespitinde herhangi bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davanın reddi ile; dava dilekçesi ve ekinde (A) harfi ile gösterilen taşınmazın tamamının mera olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline kaydedilmesine" karar verilmiştir.

6. ... Kadastro Mahkemesi'nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ilamına karşı, davacı ... İdaresi tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

6. ... Kadastro Mahkemesi'nin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ilamına karşı, davacı ... İdaresi tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

7. Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 04.06.2020 tarihli ve 2017/8427 Esas, 2020/1631 Karar sayılı ilamı ile; "Mahkemece taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğundan bahisle davanın reddine ve taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına ve özel sicile kaydına karar verilmişse ve hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiş ise de eski tarihli memleket haritasının dayanağı hava fotoğrafının incelenmediği, ayrıca dava orman tahdidine itiraz davası olduğundan sadece tahdide itiraza ilişkin karar vermekle yetinilmesi gerekirken mülkiyete ilişkin karar verilmesinin hatalı olduğu, mahkemece eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ile 1957 memleket haritasına dayanak hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen Tarım ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi, bir harita mühendisi ve bir ziraat mühendisi aracılığıyla yeniden keşif yapılması ve çekişmeli taşınmaz çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, temyize konu taşınmazın niteliği ve kullanım durumu ile tasarruf sınırlarının belirgin olarak görünüp görünmediğinin belirlenmesi, taşınmazın üzerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranının açıklandığı yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınması ve ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulması gerektiği, kabule göre de dava orman tahdidine itiraz davası olduğundan sadece tahdide itiraza ilişkin karar vermekle yetinilmesi gerekirken mülkiyete ilişkin karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle, davacı ... İdaresi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bu yönden bozulmasına" karar verilmiştir.

8. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ilamı ile; "25.06.2021 havale tarihli bilirkişi raporu ile ve tüm dosya kapsamına göre, yalnızca (C) harfi ile gösterilen kısmın orman tahdidi sınırı içinde kaldığı, bu kısma ilişkin 1957 tarihli hava fotoğrafının incelenmesinde yeşil renkli orman alanında gözüktüğü, mevcut durum itibarıyla orman örtüsünün bulunduğu, bilirkişi raporunda diğer harfler ile adlandırılan kısımların orman tahdit sınırları dışında kaldığı, kesinleşmiş mera alanı içinde olduğu, bir kısmından sulama amacıyla yapılan su arkının geçtiği, hayvanlar için ağıl yapısının bulunduğu, genellikle çayır otları ile örtülü olduğu, toprak yapısının orman toprak yapısından farklı bir yapıya sahip olduğu, eğiminin %2 derecesinden %6 derecesine kadar çıktığının anlaşıldığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabul ve kısmen reddi ile; Kütahya ili ... ilçesi ... Köyünde bulunun 24.06.2021 havale tarihli fen bilirkişi raporunda (C) harfi ile adlandırılan 2.783,35 metrekarelik kısma yönelik sınırlamanın iptali ile bu kısmın orman sınırları içerisine alınmasına, Kütahya ili ... ilçesi ... Köyünde bulunun 24.06.2021 havale tarihli fen bilirkişi raporunda (B), (D) ve (E) kısımlarına ilişkin orman sınırlandırılmasına itiraz davasının reddine" karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı ... İdaresi vekili ile davalı Hazine temsilcisi temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı ... İdaresi vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava dilekçeleri ve dava içeriği araştırıldığında davanın tümüyle kabulü gerektiğini açıklayarak, hükmün bozulmasını istemiştir.

2. Davalı Hazine temsilcisi temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın bir kısmının davacı adına tescil edilmesinin yasaya uygun olmadığını, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 36/A maddesi gereğince Hazine aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmesinin de usul ve yasaya aykırı olduğunu açıklayarak, hükmün bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, orman kadastrosuna itiraz istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 Sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, orman kadastrosuna itiraz istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 Sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası

3. Değerlendirme

1. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ... İdaresi vekilinin tüm temyiz itirazları, davalı Hazine temsilcisinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'na (3402 sayılı Kanun) 6099 sayılı Kanun'un 16 ncı maddesiyle eklenen "Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” şeklindeki 36/A maddesi hükmü gereğince, davalı taraf aleyhine yargılama giderlerine hükmedilmesi ve davacı ... İdaresi lehine vekalet ücreti takdir edilmesi isabetsiz ise de bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 438 inci maddesinin yedinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

V. KARAR

1. Yukarıda (IV.C.3.1) no.lu bentte açıklanan nedenlerle davacı ... İdaresi vekilinin tüm, davalı Hazine temsilcisinin ise diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

V. KARAR

1. Yukarıda (IV.C.3.1) no.lu bentte açıklanan nedenlerle davacı ... İdaresi vekilinin tüm, davalı Hazine temsilcisinin ise diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Yukarıda (IV.C.3.2) no.lu bentte açıklanan nedenlerle davacı Hazine temsilcisinin temyiz itirazının kabulü ile; İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (3) numaralı bendinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine "3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36/A maddesi gereğince davacı ... İdaresi tarafından sarf edilen yargılama giderinin davacı taraf üzerinde bırakılmasına", 4 numaralı bendinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine "3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36/A maddesi gereğince davacı ... İdaresi yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına" ibarelerinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

7139 sayılı Kanun'un 33. maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına, Harçtan muaf olduğundan Hazine'den harç alınmasına yer olmadığına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

03.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18099, Karar No: 2014/19185, Tarih: 21.10.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/18099 E.  ,  2014/19185 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına davacı vekilinin sunduğu temyiz dilekçesinde yerel mahkemenin Yargıtay bozma ilamı sonrasında yaptığı yargılama sonucu verdiği kararın yeniden hangi nedenlerle bozulması gerektiğine dair temyiz nedenleri bildirilmemiş olması, Dairemizce gerekçeli temyiz dilekçesi sunularak temyiz edilen dosyalarda da temyiz dilekçesinde belirtilen temyiz nedenleriyle bağlı kalınarak temyiz incelemesi yapılıyor olması ve yine mahkeme kararında Dairemizce kamu düzenini ilgilendiren ve re'sen bozma nedeni yapılmasını gerektirecek bir hata bulunmadığının anlaşılmasına göre davacı vekilinin bozma isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 21.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3560, Karar No: 2011/8142, Tarih: 29.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/3560 E.  ,  2011/8142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın İİK 337/a maddesi gereğince 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ: 28.12.2008 tarihinde yapılan haciz işlemi sırasında düzenlenen tutanağa göre borçlu işyerinin adresinde bulunamadığı anlaşılmış olup, bu durum tek başına ticareti terk anlamına gelmeyeceğinin kabulü nedeniyle şikayetin süresinde olduğu sonucuna varılmıştır. Ancak;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki KURU, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsizdir.

Kabule göre de; adli sicil kaydı getirtilip dosya içine konulmadan sanığın cezalandırılmasına hükmolunması;

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün BOZULMASINA, 29.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4668, Karar No: 2020/1149, Tarih: 20.01.2020

**7. Ceza Dairesi         2016/4668 E.  ,  2020/1149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçirilen kaçak eşyanın miktarına göre, hapis cezası bakımından TCK'nun 61. maddesi uyarınca teşdit uygulanmaması, ayrıca suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasanın 8/4. fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde 5607 sayılı Yasanın 3/5. maddesi uyarınca hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1. Kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrilirken gün hesabı sırasında uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırı davranılması,

2. 5237 sayılı TCK hükümlerine göre cezaların toplanması öngörülmediği, her bir cezanın varlığını ayrı ayrı koruduğu gözetilmeden sanık hakkında doğrudan verilen adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının içtimasına karar verilmesi,

3. Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan ... İdaresi'nin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca,

1. Hükmün kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin 6. fıkrasından “TCK'nun 52. maddesi” ibaresinin çıkartılarak yerine “TCK'nun 50/1-a maddesi” ibaresinin eklenmesi,

2. Hüküm fıkrasından doğrudan verilen adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının içtimaına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine gelmek üzere ''Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasından çevrilen 150 gün hapis cezasının TCK'nun 52/2. madde ve fıkrası uyarınca günlüğü 20-TL'den hesaplanarak sanığın 3000-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında doğrudan hükmedilen 100 gün adli para cezasının TCK'nun 52/2. madde ve fıkrası uyarınca günlüğü 20-TL'den hesaplanarak sanığın 2000-TL adli para cezası ile ayrı ayrı cezalandırılmasına'' ifadesinin eklenmesi,

3. Hükümden “vekalet ücretine ilişkin kısmın” çıkartılması ile diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.