muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22718, Karar No: 2013/11342, Tarih: 17.05.2013

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi hükmüne göre 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi halen yürürlükte olduğundan, kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından işyeri devirlerinde belirtilen hüküm uygulanmalıdır. Anılan hükme göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır.

Somut olayda; davalı Küre İnşaat Taahhüt Turizm Taşımacılık San ve Dış Tic. A.Ş.'nin, davacının son alt işvereni olmasına rağmen, fazla çalışma ve genel tatil alacaklarından sadece kendi dönemi ile sorumlu tutulduğu anlaşılmaktadır. Davalı şirketin devralan işveren sıfatı ile davacının tüm çalışma süresinden sorumlu olduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı ve genel tatil ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

4857 sayılı Kanun'un 47. maddesinde, Kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücreti ödeneceği hükme bağlanmıştır.

Dosya içeriğine göre, davacının fazla çalışma ve genel tatil alacaklarının, biri davacının eski işyerinden çalışma arkadaşı, biri de kayınbiraderi olan iki tanık anlatımına göre hesaplandığı ve hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır. İnandırıcılığı yeterli olmayan tanık anlatımlarına itibarla sonuca gidilmesi isabetli bulunmamıştır. Mahkemece, asıl işveren olan davalı belediyenin alt işverene verdiği işin yapılmasına ve alt işveren işçilerinin günlük çalışma sürelerine yönelik olarak yaptığı düzenlemeler bulunup bulunmadığı, alt işveren işçilerinin işyerine giriş ve çıkışlarının kayıt altına alınıp alınmadığı, araştırılarak varsa bu hususlardaki tüm kayıt ve belgeler getirtilmeli, davalı alt işverenlerden davacının günlük ve haftalık çalışma saatlerini gösterir kayıt ve belgeler getirtilmeli, işyerinde haftanın kaç günü çalışma yapıldığı, genel tatillerde çalışma yapılıp yapılmadığı, vardiya usulüyle çalışma olup olmadığı araştırılıp belirlenmeli, bu suretle işyerinde iddia edildiği gibi fazla çalışma yapılıp yapılmadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmalı, fazla çalışma yapılmışsa talimatın kim tarafından verildiği tespit edilmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10315, Karar No: 2016/5717, Tarih: 06.10.2016

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2015/10315 E.  ,  2016/5717 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, hasılat kira ilişkisine (yarıcılık) dayalı alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, kısa kararda ''Davanın KABULÜ ile, 10.000,00 TL'lik alacağın fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı taraftan alınarak davacılara ödenmesine'' karar verildiği halde gerekçeli hükümde ''Davanın kabulü ile, 10.000,00 TL'lik alacağın fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı taraftan alınarak davacılara ödenmesine; Davacı tarafın fazlaya ilişkin taleplerinin reddine'' karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda kısa karar ile gerekçeli karar çelişkili bulunmaktadır.

H.M.K'nın 298/2 maddesi ve 10.04.1992 gün, 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni oluşturur. Bu durumda mahkemece yapılacak iş önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile yeni bir karar vermekten ibarettir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek H.U.M.K.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 06/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1154, Karar No: 2025/2579, Tarih: 26.03.2025

**8. Hukuk Dairesi         2025/1154 E.  ,  2025/2579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/111 E., 2024/2111 K.

KARAR : İstinaf Başvurusunun Esastan Reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kemer 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/5 E., 2023/229 K.

Taraflar arasındaki 6292 sayılı Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi Ve Hazine Adına Orman Sınırları Dışına Çıkarılan Yerlerin Değerlendirilmesi İle Hazineye Ait Tarım Arazilerinin Satışı Hakkında Kanunu (6292 sayılı Kanun) uyarınca satışı yapılan taşınmaz hakkında tapu iptali ve tescil, terditli tespit ve tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, tapu iptal ve tescil istemi yönünden davanın reddine, alacak istemi yönünden hukuki yarar yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

... ili ... ilçesi ... mahallesinde bulunan 1179 parsel sayılı 800 m² yüzölçümündeki taşınmaz, 23.07.2013 tarihinde Hazine tarafından 6292 sayılı Kanun gereğince yapılan satış işlemi sonucu kayden ... adına tescil edilmiştir.

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; çekişmeli 1179 parsel sayılı taşınmazın tarafların müşterek muris ...'dan intikal ettiğini ve taşınmaz üzerindeki evin müvekkili olan davacı tarafından yapılıp kullanıldığını ileri sürerek, taşınmazın tapu kaydının davacının miras payı oranında iptali ile davacı adına tescilini, mümkün olmadığı takdirde üzerindeki evin davacı tarafından yapıldığının tespiti ile evin rayiç değerinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Kemer 1. Noterliğinin 15.10.2012 tarihli ve 07133 yevmiye nolu muvafakatnamesinde, davacı ve kardeşlerinin dava konusu taşınmazın davalı anneleri ...'ın adına tescil edilmesine muvafakat ettiklerini bildirdikleri, davacının iddiasını destekler mahiyette başka bir kayıt bulunmadığı ve davacı tarafça delil başlangıcı olarak değerlendirilebilecek başka bir belge sunulmadığı, kaldı ki dosya kapsamında dinlenen davacı tanıklarının bu hususta bir bilgilerinin olmadığı, davalı tanıklarının davalının miras payı karşılığından bu taşınmazın davalıya verildiğini beyan ettikleri, davacının tapu iptal tescil istemi yönünden iddiasını ispatlayamadığı, davacının terditli alacak istemi yönünden; sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak isteminde bulunulabilmesi için alacaklının taşınmaz üzerindeki zilyetliğinin sona erdirilmiş ve davacının taşınmazdan tahliye edilmiş olmasının gerektiği, taşınmazı kullanmaya devam ettiği sürece davalının sebepsiz zenginleştiğinden, davacının da sebepsiz şekilde fakirleştiğinden söz edilemeyeceği, somut olayda da davacının dava konusu taşınmaz üzerindeki zilyetliğinin devam ettiği, dolayısıyla sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak istenebilmesi için gerekli şartların ve hukuki yarar koşulunun henüz oluşmadığı" gerekçesiyle, tapu iptal ve tescil istemi yönünden davanın reddine, alacak istemi yönünden hukuki yarar yokluğundan usulden reddine karar verilmiş; davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Dava tarihinden önce Hazine tarafından davalı ...'e yapılan satışın ayakta olduğu ve bu nedenle yolsuz tescil niteliğinde bulunmadığı, davacının taşınmaz üzerindeki eve yönelik kendisi tarafından yapıldığının tespiti niteliğindeki isteğinin, taşınmazın kullanım kadastrosu sonucu tapuya tescil edildiği dikkate alındığında, ileri sürdüğü bu iddianın kullanım kadastrosuna itiraz niteliğinde bulunduğu ve yine taşınmazın dava tarihinden önce 6292 Sayılı Kanun uyarınca Hazine mülkiyetinden çıkması sebebiyle dinlenebilir olmadığı, davacı tapu kayıt maliki olmadığından muhdesat iddiasında da bulunamayacağı, davacının bedele yönelik istemine gelince, emsal Yargıtay kararları gereğince idari işlem ayakta olduğu sürece bedele yönelik istemin de dinlenme olanağının bulunmadığı, ayrıca hakkın özünün ileri sürülememesi sebebiyle buna dayanılarak ileri sürülen bedel isteğinin de dinlenemeyeceği, sonucu itibariyle İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı" gerekçesiyle istinaf başvurusu esastan reddedilmiş; iş bu karar davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeye, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ... vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Peşin harcın onama harcına mahsubuna,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2318, Karar No: 2019/10473, Tarih: 15.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/2318 E.  ,  2019/10473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ekinde ibraz ettiği belgelerden sanığın hiperlipidemi ve anksiyete bozukluğu tanısı konularak psikolojik tedavi gördüğü ve ilaç kullandığı anlaşılmakla, sanığın daha önce tedavi gördüğü kurumlardan tüm tedavi evraklarının temin edilerek suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nin 32/1-2 maddeleri kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının tespiti için Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan, tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden veya Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından sağlık kurulu raporu aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayininde zorunluluk bulunması,

2) Kabule göre; Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31034, Karar No: 2014/31918, Tarih: 17.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/31034 E.  ,  2014/31918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, asıl işveren işçisi olduğunun tespiti ile toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan alacakların ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin otobüs şoförü olduğunu ve kağıt üzerinde ... işçisi olarak gözükmesine rağmen ... işçileriyle aynı işi yaptığını, ancak onların yararlandığı toplu iş sözleşmesinden yararlanamadığını, davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, davacının başından itibaren ... işçisi sayılması gerektiğini iddia ederek, davalılar arasındaki muvazaanın tespiti ile müvekkilinin çalışmaya başladığı tarihten itibaren ...’nin kadrolu işçisi sayılmasına ve işe başladığı tarihten itibaren doğan hak kayıplarına karşılık ücret farkı, ikramiye, sosyal yardım farkı, toplu iş sözleşmesi farkı, jübile ücreti ve kıdem tazminatı farkı, banka promosyonu, bayram parası, kumanya parası ve farkı, mesai ücreti farkı ve yemek ücreti farkı alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davacının davalı ...'ın işçisi olduğunu, davacının .... ile sendika arasındaki toplu iş sözleşmesinden yararlanma isteğinin yasal olmadığını, kendi işvereni ile sendika arasındaki toplu iş sözleşmesinden zaten yararlandığını, müvekkilinin kamu kurumu olması nedeni ile Genel Kadro Kanunu ve Bütçe Kanunu ile kadronun sınırlandırıldığını, bu sınırların aşılamayacağını, bu sınırlama sebebiyle de davacının ... kadrosunda çalıştırılmasının mümkün olmadığını, müvekkilinin personel açığını kapatmak üzere merkezi yönetimden daimi işçi kadroları için açıktan atama izni talep ettiğini, merkezi yönetimden izin çıkmaması üzerine zorunlu olarak toplu taşıma hizmetinin aksamadan yürütülmesi için ihale ile hizmet alımına gidildiğini, ihalenin istihdam değil hizmet alımı için yapıldığını, yapılan işin bir zorunluluktan kaynaklandığını, 4857 sayılı İş Kanunu’na 5538 sayılı Kanunla eklenen fıkralar uyarınca davacının taleplerinin yerinde

olmadığını, işçilerin tüm özlük haklarının diğer davalı tarafından yürütüldüğünü, davacının kadrolu işçilere uygulanan sosyal hakları talep etme hakkının bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili; davacının ...'ın personeli olduğunu, ...'ın ...'nin düzenlediği ihaleye göre hizmet alım sözleşmesi imzaladığını, iki davalı arasında

olmadığını, işçilerin tüm özlük haklarının diğer davalı tarafından yürütüldüğünü, davacının kadrolu işçilere uygulanan sosyal hakları talep etme hakkının bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili; davacının ...'ın personeli olduğunu, ...'ın ...'nin düzenlediği ihaleye göre hizmet alım sözleşmesi imzaladığını, iki davalı arasında

muvazaa bulunmadığını, davacı ile hizmet sözleşmesi imzalanırken davacının şartları bilerek sözleşmeyi kabul ettiğini, yıllar sonra hak kaybına uğradığına ilişkin iddiasının hukuka aykırı olduğunu, davacı ile ... arasında imzalanan iş sözleşmesinin geçerli olduğunu, ...’ın davacıya karşı bütün yükümlülüklerini eksiksiz yerine getirdiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının işe girdiği ve zaman aşımına uğramayan tarihten itibaren yapılan hesaplamaya göre her ne kadar davacı tarafından talep edilen ücret farkı, ikramiye farkı, toplu iş sözleşmesi farkı, jübile farkı, bayram yardımı farkı, ramazan yardımı farkı, yemek yardımı farkı kalemlerine ilişkin alacaklarında ...'nin kadrolu işçilerine nazaran daha az ödemeler almışsa da, davacının işvereni sıfatıyla ... ile üyesi olduğu sendika arasında yapılan toplu iş sözleşmesine göre aynı tarih içinde almış olduğu sosyal yardım farkı ödemesinin ...'nin kadrolu işçilerine göre 10.840,00 TL fazla olduğu, diğer kalemler yönünden kadrolu işçilere nazaran daha az yapılan ödemeler konusunda belirli tarihlerde yapılan toplu iş sözleşmelerinin imzalanması sırasında bu hakkını ileri sürmesi gerekip, toplu iş sözleşmelerinin imzalanması sırasında bu talebini iletmeyip yıllar sonra imzalanan toplu iş sözleşmelerinin dışında davaya konu alacaklarını talep etmesinin hakkaniyete uygun olmadığı gibi aynı tarihlere ilişkin iki toplu iş sözleşmesinden birden istifade edemeyeceği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının davalı .... işyerinde uygulanmakta olan toplu iş sözlemesinden yararlanıp yararlanamayacağı ve fark alacaklara hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının davalı .... işyerinde uygulanmakta olan toplu iş sözlemesinden yararlanıp yararlanamayacağı ve fark alacaklara hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Mahkemece ; davalılar arasında geçerli bir alt işverenlik ilişkisi bulunmadığı ve ... işçisi olarak gözüken davacının, başından itibaren .... işçisi olduğunun kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, davacının işe girdiği ve zaman aşımına uğramayan tarihten itibaren yapılan hesaplamaya göre her ne kadar davacı tarafından talep edilen ücret farkı, ikramiye farkı, toplu iş sözleşmesi farkı, jübile farkı, bayram yardımı farkı, ramazan yardımı farkı, yemek yardımı farkı kalemlerine ilişkin alacaklarında ...'nin kadrolu işçilerine nazaran daha az ödemeler almışsa da, davacının işvereni sıfatıyla ... ile üyesi olduğu sendika arasında yapılan toplu iş sözleşmesine göre aynı tarih içinde almış olduğu sosyal yardım farkı ödemesinin ...'nin kadrolu işçilerine göre 10.840,00 TL fazla olduğu gerekçesiyle davanın reddi isabetli olmamıştır. Zira davacının diğer alacak kalemleri yönünden .... işçilerine göre eksik ödeme aldığı bilirkişi raporu ile sabittir. Bu durumda; davacının .... işçisi olarak alması gerektiği fark alacakları hesaplanıp, bu miktarlardan aynı dönemde ...'ın taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlandığı için aldığı miktarlar mahsup kurallarına göre mahsup edilerek varsa bakiye alacağı hüküm altına alınmalıdır. Bu yön gözetilmeden yanılgılı gerekçe ile davanın reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.