muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1778, Karar No: 2021/3156, Tarih: 04.03.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/1778 E.  ,  2021/3156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten Yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü,

Suça sürüklenen çocuğun kasten yaralama eylemini silahla (TCK 86/3-e) ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olacak (TCK 87/2-b) şekilde gerçekleştirmiş olması ayrı maddelerde düzenlendiği, aynı maddedeki birden fazla atırma halinde temel cezada teşdit yapılabileceği; aynı olayda iki nitelikli hal ihlali kapsamında değerlendirilemeyeceğinden yerel mahkemenin değerlendirmesinde hukuka aykırı bir durum görülmemiş ve tebliğnamenin bu husustaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1)Katılanın yaralanmasının niteliği hakkında düzenlenen Tire Devlet Hastanesinin 08.11.2015 tarihli geçici raporunda ''sol gözde ... ve görme kaybı, sol yanakta ve göz alt kısmında 2 adet saçma giriş çıkış deliği,kati raporun göz hastalıkları uzman tarafından verileceği'' nin belirtilmesine karşın yüzde oluşan bu yaralanmanın niteliği hakkında herhangi bir değerlendirme yapılmadığı ve göz hastalıkları uzmanından kesin rapor alınmadığının görülmesi karşısında söz konusu raporun yetersiz olduğu anlaşılmakla, katılanın tüm tedavi evrakları ve raporları ile birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevki ile yaralanmanın yüzde sabit iz açısından değerlendirilmesi, gözde oluşan yaralanmanın göz kaybına sebebiyet verip vermediğinin (5237 sayılı TCK'nin 86 ve 87. maddelerindeki unsurları kapsayacak) duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yetersiz rapor ile yetinilerek eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)Suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken, TCK’nin 86/1 ve 86/3-e maddelerine göre belirlenen “1 yıl 6 ay” hapis cezasının TCK’nin 87/2-b maddesi gereği (2) kat artırılması suretiyle belirlenmesi gereken ceza miktarı “3 yıl 18 ay” hapis cezası iken, hesap hatası nedeniyle “3 yıl” hapis cezası olarak belirlenmesi ve sanık hakkında CMK’nin 226. maddesi gereği ek savunma hakkı verilerek TCK'nin 87/2-son maddesi uyarınca "8 yıl" hapis cezasına çıkartılması gerekirken 87/2-b maddesi uyarınca "3 yıl" hapis cezası olarak bulunması ve bu ceza üzerinden indirim hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

3) TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/2-b maddeleri göre belirlenen ceza miktarı üzerinden, önce TCK'nin 31/3. maddesi gereğince yaş küçüklüğü nedeniyle indirim yapılması, sonra TCK'nin 62/1 maddesi gereğince takdiri indirim yapılması gerekirken, TCK'nin 62/1 maddesi nedeniyle indirim yapıldıktan sonra TCK'nin 31/3 maddesinin uygulanması suretiyle 5237 sayılı TCK'nin 61/5. maddesine aykırı davranılması,

3) TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/2-b maddeleri göre belirlenen ceza miktarı üzerinden, önce TCK'nin 31/3. maddesi gereğince yaş küçüklüğü nedeniyle indirim yapılması, sonra TCK'nin 62/1 maddesi gereğince takdiri indirim yapılması gerekirken, TCK'nin 62/1 maddesi nedeniyle indirim yapıldıktan sonra TCK'nin 31/3 maddesinin uygulanması suretiyle 5237 sayılı TCK'nin 61/5. maddesine aykırı davranılması,

4)Suça sürüklenen çocuğun, hükmün açıklandığı 14.06.2016 tarihli duruşmada 18 yaşını doldurduğu gözardı edilerek, duruşmanın 5271 sayılı CMK'nin 182. ve 185. maddelerine aykırı şekilde açık yerine kapalı yapılmasına devam olunduğuna karar verildiği ve açık yargılamaya son verildiği belirtilerek çelişkiye neden olunması,

5)Suç tarihinde 15-18 yaş arasında bulunan suça sürüklenen çocuk bakımından 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20. maddesi uyarınca sosyal inceleme raporu aldırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği taktirde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27194, Karar No: 2018/3474, Tarih: 27.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/27194 E.  ,  2018/3474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13769, Karar No: 2016/4571, Tarih: 16.05.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/13769 E.  ,  2016/4571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanığın “üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum, öncelikle açılan bu iş yerinin faaliyetlerini bile ben sürdürmedim, sadece iş yeri benim adıma açıldı. İş yerini ... isimli şahıs işletti. Dolayısı ile orada ne olup ne olmadığından haberim yok. Ben bir usulsüzlükte yapmış değilim” yönündeki savunmasına karşın; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından .... ve .... isimli şahısların araştırılarak, bulunmaları halinde dinlenmeleri gerekirse haklarında suç duyurusunda bulunulması, bu şahıslar hakkında dava açılması halinde davaların birleştirilmesi ile sahte fatura düzenleme eyleminin sanık tarafından gerçekleştirilip gerçekleştirilmediğinin belirlenmesi için, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki" Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun..... Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenleme karşısında; faturaların onaylı suretleri getirtilerek 213 sayılı Kanun'un 230. maddesinde öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilerek, sanık tarafından şirket faaliyetleriyle ilgili beyanname veya başka belge düzenlenip düzenlemediği, müdür veya ortak sıfatıyla şirketten maaş ya da pay alıp almadığının araştırılması, sanığın imzaları alınarak şirketin kuruluş safhasında vergi dairesi ve ilgili kurumlara sunulan tüm belge asılları ile düzenlenen sahte faturalardaki yazı ve imzaların sanığa aidiyeti konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, düzenlenen sahte faturaları kullanan şirketler varsa yetkilileri dinlenerek faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıkları konusunda gerektiğinde sanıkla yüzleştirme de yapılarak sorulmasından sonra sonucuna göre hukuki durumun değerlendirilmesi yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13005, Karar No: 2014/12815, Tarih: 18.09.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/13005 E.  ,  2014/12815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ile davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmaktadır.

Şöyle ki;

19.12.2013 tarihli geri çevirme kararında dahili davalılar ... ve ...'ya Tebligat Yasası'nın 21/1. maddesine göre yapılan tebligatların usulsüz olduğu belirtilerek adı geçenlere usulüne uygun tebligat yapılması gereği belirtilmiş olup, mahkemece geri çevirme kararı sonrası doğrudan Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebligat yapılmıştır.

Tebligat Kanunu'nun 35/2. maddesi “Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.” hükümlerini içermektedir. Açıklanan yasa hükmüne göre, adres kayıt sisteminde adresleri tespit edilebilen taraflara Tebligat Kanunu 35. maddesine göre tebligat yapılması yerinde değildir. Dahili davalılardan ...'a gerekçeli karar ile temyiz dilekçesi diğer dahili davalı ...'ya ise temyiz dilekçesi Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebliğ edilmiş olup, tebligatlar 6099 Sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden sonra yapılmış olması nedeni ile usulsüzdür. Dahili davalı ...'a gerekçeli karar ile temyiz dilekçesinin, ...'ya ise temyiz dilekçesinin, adı geçenlerin kimlik bilgilerine göre adres kayıt sistemindeki son adresleri tespit edilerek, tespit edilen adreslerine tebliğ edilmesi ve temyiz süresinin beklenilmesi, tebligatların geçerliliğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3443, Karar No: 2012/20786, Tarih: 11.09.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/3443 E.  ,  2012/20786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalının temyiz dilekçesine eklediği belgelerden adli yardım şartlarının oluştuğu anlaşıldığından, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 336/5. maddesi gereğince adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.09.2012 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2009/3561, Karar No: 2010/190, Tarih: 21.01.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/3561 E.  ,  2010/190 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Dava mirasçılık belgesinin iptali ve yenisinin verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de oluşturulan hüküm yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

Davacının temyiz itirazı vekalet ücretine yöneliktir.

Davacı vekille temsil edilmiş olmasına, davası da kabul edilmiş olmasına rağmen lehine vekalet ücreti hükmedilmemiş olması isabetsiz, davacının temyiz itirazı bu nedenle yerinde ise de yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm yerinin son paragrafından öncesine "Davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden 275 TL maktu vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine" sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, hüküm düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan 82,80 TL harcın istek halinde davacı tarafa iadesine, 21.01.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3026, Karar No: 2022/14587, Tarih: 25.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/3026 E.  ,  2022/14587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki Kaynarca İlçesi, Gaziler Mahallesi 104 ada 97 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) 2942 sayılı Kanun’un 10. maddesine 6459 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığı durumda tespit edilen bedele yasal faiz işletilmesine karar verilmesi gerektiğinden, ilk karar dava tarihinden itibaren dört ay içerisinde verildiğinden, ilk karar ile tespit edilen 49.913,37 TL’ye yasal faiz işletilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

2) Anayasa Mahkemesinin 27.11.2020 tarihli ve 31317 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanun’la değişik Kamulaştırma Kanunu’nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve

kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak fark kamulaştırma bedelinin derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 3. fıkrasının hükümden çıkartılmasına, yerine (3-Taşınmazın 72.646,09 TL olarak belirlenen kamulaştırma bedelinin ilk karar ile tespit edilen 49.913,37 TL’si için dava tarihinden itibaren dört ay içerisinde karar verildiğinden faiz işletilmesine yer olmadığına, bozma sonrası oluşan fark 22.732,72 TL’sine ise 15.11.2015 tarihinden son karar tarihi olan 16.01.2020 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 3. fıkrasının hükümden çıkartılmasına, yerine (3-Taşınmazın 72.646,09 TL olarak belirlenen kamulaştırma bedelinin ilk karar ile tespit edilen 49.913,37 TL’si için dava tarihinden itibaren dört ay içerisinde karar verildiğinden faiz işletilmesine yer olmadığına, bozma sonrası oluşan fark 22.732,72 TL’sine ise 15.11.2015 tarihinden son karar tarihi olan 16.01.2020 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

b) 4. fıkrasında yer alan (fark bedel olan 22.732,72 TL’nin) ibaresinden sonra gelen kısmın hüküm fıkrasından çıkartılmasına, yerine (üçer aylık vadeli hesapta işlemiş nemaları ile birlikte davalıya derhal ödenmesine, bu hususta ilgili bankaya derhal müzekkere yazılmasına) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 25.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15448, Karar No: 2015/18873, Tarih: 09.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/15448 E.  ,  2015/18873 K.**

**"İçtihat Metni"**

H.. D.. adına Av. C.. H.. ile S... G... K.... B.... adına Av. B.. A.. arasındaki dava hakkında Denizli 1. İş Mahkemesi'nden verilen 13.11.2014 günlü ve 2014/72 - 2014/363 sayılı hükmün, Dairemizin ../...2015 tarih ve .../... - .../... sayılı ilâmı ile onanmasına karar verilmiştir. Davacı avukatı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dairemizin onama kararında maddî hata yoktur. Ayrıca, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8’inci maddesinin son fıkrasında, İş mahkemelerinden verilen hükümlerin Yargıtay tarafından incelenip karara bağlanmasından sonra bu ilâmlara karşı karar düzeltme yoluna başvurulamayacağı öngörülmüş olup, bu bakımdan, davacı avukatının karar düzeltme isteği niteliğini taşıyan başvurusunun reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle, maddi hataya dayalı olduğu ileri sürülen onama ilâmının düzeltilmesi isteminin REDDİNE, 09.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2046, Karar No: 2009/1899, Tarih: 02.03.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/2046 E.  ,  2009/1899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, tapuda baba adının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Davanın bu niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 14.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 14.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 02.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7815, Karar No: 2015/1781, Tarih: 03.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/7815 E.  ,  2015/1781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi,kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır.Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir.Maddenin gerekçesinde de;“Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de,birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının,özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin,kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için,ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür.Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler,internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle,klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir.Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için,dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir.Bankaların,ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamıyacaktır.

Sanığın, "sahibinden com." adlı internet sitesine satılık araç ilanı verdiği, katılanın araca talip olarak ilanda verilen numarayı aradığı, sanığın kendisinin Bolu'da çalıştığını, çok arayan olduğunu söyleyip 500 TL kapora istediği", katılanın 14/08/2008 tarihinde sanığa ait banka hesabına yatırdığı, ancak daha sonra katılanın telefonlarına cevap vermediği olayda; eyleminin bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Yasa’da 765 sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK'nın sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.