muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2410, Karar No: 2021/3736, Tarih: 09.12.2021

2-Somut olayda; temyiz başvurma harcının verilen kesin süre içerisinde mahkeme veznesine yatırılmasına dair düzenlenen muhtıra, ... (ve temsil ettiği şirketler Veliç A.Ş., Türek A.Ş.) ve ... 'ye usulüne uygun olarak tebliğ edilmiştir. Davalılar kesin süre içerisinde temyiz başvurma harcını yatırmadığından temyiz talebinin reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu nedenle, 09.11.2020 tarihli ek kararların onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre davalılar ... (ve temsil ettiği şirketler Veliç A.Ş., Türek A.Ş.) ve ...'nün yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun 09.11.2020 tarihli ek kararların ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 09.12.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1677, Karar No: 2010/9202, Tarih: 02.11.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/1677 E.  ,  2010/9202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, Bakırköy 7.İcra Müdürlüğünün 2008/1163 Esas sayılı dosyasından, davacıya ait işyerinde bulunan malların 14.03.2008 tarihinde haczedildiğini belirterek, İİK”nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak istihkak davasının kabulü ile anılan haczin kaldırılmasını istemiştir.

Davalı alacaklı vekili,davacı hacizli malları borçludan satın alarak,borçlunun adresinde faaliyete başladığını bu işlemlerin danışıklı olduğundan, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi sunmamıştır.

Mahkemece, haciz adresinin borçluya ödeme emrinin tebliğ edilen adresten farklı olduğu ve 3.kişi huzurunda haciz yapıldığından mülkiyet karinesinin davacı yararına olduğu,davacı ile borçlu şirket ortakları arasında organik bağ bulunmadığı,malların borçludan fatura karşılığı satın alınarak davacının ticari defterlerine kaydedildiğinin anlaşıldığından bahisle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3.kişinin İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

Dava konusu makineler 14.03.2008 tarihinde, davacı 3.kişiye ait işyerinde haczedilmiştir. Bu durumda mülkiyet karinesi davacı 3.kişi şirket yararınadır. İcra Müdürünün hatalı işlemi sonucu 3.kişinin dava açmak zorunda bırakılması ispat külfetinin yer değiştirmesine neden olmaz. Davalı alacaklının, mülkiyet karinesinin aksini her türlü delille ispatlaması olanaklıdır.

Somut olayda, borçlu şirketin ticari sicil kayıtlarından haciz adresinin borçlu şirketin adresi olmamakla birlikte, şirket ortağı ...’nın davacı 3.kişinin babası olduğu, davacının borcun doğumundan sonra borçlu şirket ile aynı faaliyet konusunda, borçlu şirketten satın aldığı mallarla faaliyete başladığı anlaşılmaktadır. Yapılan bu işlemler örtülü işyeri devri niteliğindedir. İşyeri devri İİK’nun 44.madde koşullarına uygun yapılmadığı gibi, BK’nun 179.maddesi gereğince işyerini devir alan davacının devir aldığı işletmenin borçlarından sorumlu olacağından, bu devir alacaklının haklarını etkilemeyecektir.

Bu maddi ve hukuki olgular karşısında mahkemece, davacı 3.kişinin davasının reddine karar vermesi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı alacaklı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 2.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8383, Karar No: 2014/15022, Tarih: 18.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/8383 E.  ,  2014/15022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı lehine, 2009 yılında artırılarak hükmedilen aylık 450 TL yoksulluk nafakasının aylık 800 TL'ye yükseltilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; kısa kararda davacı tarafça açılan yoksulluk nafakasının artırımı davasının kısmen kabulü ile karar tarihinden geçerli olmak üzere aylık 550 TL yükseltilmesine karar verilmiş iken, gerekçeli kararda; davacı tarafça açılan iştirak nafakasının kısmen kabulü denilerek, hem nafakanın nevi, hem de geçerlilik tarihinde çelişki bulunmaktadır.

10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas 1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.

Anılan içtihadı birleştirme kararı gereğince, kısa kararla bağlı olmaksızın ve dosya münderecatına göre mahkemece bu hususlar gözönünde tutularak vicdani kanaate göre karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bu nedenlerle yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK. nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3166, Karar No: 2019/3301, Tarih: 20.05.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/3166 E.  ,  2019/3301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili,taraflar arasında bayilik sözleşmesi imzalandığını,davalı şirket tarafından sözleşme hükümlerine aykırı hareket edilerek 3.kişilere sözleşme dışı satış yetkisi tanındığını ve sözleşme amacına uygun örnek kitapların gönderilmediğini,davacının normal şartlarda sözleşmeden elde edeceği geliri elde edemediğini belirterek mahrum kalınan kar kaybı ve maddi zararın karşılığı olan 10.000 TL tazminatın davalı tarafın temerrüde düştüğü 18.12.2013 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında imzalanan sözleşmede davacıya tek satıcılık hakkının ve davalı adına sözleşme imzalama yetkisi verilmediğini,davacının davalı yayınevinden aldığı kitapları kendi nam ve hesabına satmaya yetkili olduğunu,davalının sözleşme nedeniyle üzerine düşen tüm sorumlulukları yerine getirdiğini ancak davacının borçlarını ödemediğini bu nedenle davacı hakkında icra takibi başlatıldığını,davacının bayilik sözleşmesini haksız olarak feshettiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılamaya göre, 22.10.2015 tarihinde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği ve 3 ay içinde yenilenmediği gerekçesiyle HMK'nun 150/5 maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş,hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece 25.06.2015 tarihli duruşmada davacı vekilinin vermiş olduğu mazeret dilekçesinin kabulüne karar verilip duruşmanın 22.10.2015 saat 9.40’a bırakıldığı halde davacı vekiline duruşma gün ve saatinin bildirilmediği,yine Uyap sisteminde bu duruşma tutanağının bulunmadığı anlaşılmakla 22.10.2015 günlü duruşmada takip edilmeyen dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 20/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11688, Karar No: 2014/25275, Tarih: 06.11.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/11688 E.  ,  2014/25275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 15. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2013

NUMARASI : 2012/374-2013/589

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, asli müdahiller vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, asli müdahiller vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden dava konusu taşınmazın dere koruma alanında kaldığı ancak, taşınmaza fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Açıklanan nedenlerle mahkemece dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Asli müdahiller vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2038, Karar No: 2017/23070, Tarih: 13.11.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/2038 E.  ,  2017/23070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Her iki sanık hakkında;

1- TCK’nun 157/1,62,52/2,53. maddeleri gereğince mahkumiyet,

2- TCK’nun 207/1, 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın ... Emlak isimli iş yerinin olduğu, diğer sanık ...'in ise sanık ...'ın yanında çalıştığı, katılan ...'nin emlak ofisine gelerek arazi satın almak istediğini beyan ettiği, sanıkların sahibinin satılması yönünde talimatı ve izni olmadığı halde ...’e ait hisseli taşınmazı katılan ...’ye yerinde gösterip taşınmazın satışı konusunda aracılık yaparak 28.000 TL bedel ile satış için anlaştıkları, emlak alım satım sözleşmesini kendi aralarında düzenleyerek imzaladıkları, sözleşmenin satıcı kısmında bulunan imzanın daha önceden sahte olarak imza oluşturulduğu, diğer kısmının sanık ... tarafından katılan ...'nin huzurunda yazılıp doldurulduğu, katılanın sanıklara 10.000 TL peşin para verdiği, geri kalan 18.000 TL'nin ise tapu devri yapıldıktan sonra verilmesi ve arazinin tapu kaydının katılan ...'nin annesi diğer katılan ... üzerine yapılması konusunda anlaştıkları, daha sonra katılan ...'nin yurt dışına gitmesi ile sanıkların katılan ...'nin evine ara sıra giderek tapu devir işlemleri için tekrar para aldıkları, katılanlar ile sanıkların en geç 2011 yılının Temmuz ayına kadar tapu devir işlemlerinin yapılması konusunda anlaşmalarına rağmen; tapu devir işlemlerinin yapılmadığı gibi sanıkların iş yerini kapattıkları ve aldıkları paraları iade etmedikleri, bu şekilde sanıkların nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarını işledikleri iddia edilen olayda; sanıkların savunmaları, katılanların beyanları, tanık anlatımları, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; sanıkların fikir ve eylem birliği içinde hareket ederek suça konu taşınmazın hissedarı olan tanık ...’in arazisini sattığından bahisle, tanık ... adına sahte imzalayıp, başka bir TC kimlik numarası yazarak özel belge niteliğindeki sahte emlak alım satım sözleşmesini oluşturdukları, söz konusu bu sahte belgeyi kullanarak katılanlardan arazinin satım bedeli adı altında değişik tarihlerde para alıp, haksız menfaat elde ettikleri, bu suretle özel belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarını işledikleri gerekçesine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanıkların atılı suçları işlemediklerine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 13/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3976, Karar No: 2018/4619, Tarih: 22.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/3976 E.  ,  2018/4619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin TEZ Mimarlık Ltd. Şti. işçisi olarak ... Genel Müdürlüğü ile Tez Mimarlık Ltd. Şti. arasında düzenlenen ihale sözleşmesine istinaden müteahhit şirkete bağlı olarak çalıştığını, çalıştığı süre boyunca ücretlerini müteahhit firmadan alamadığını, İş Kanunu'nun 36. maddesi gereğince davalının bu ücretlerin ödenmesinden sorumlu olduğunu, yapılan işin anahtar teslimi iş olduğunu belirterek ücret alacağının faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının Tez Mimarlık firmasında çalıştığını, husumet itirazlarının bulunduğunu, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, çözümlenmesi gereken ilk uyuşmazlık, kabulüne karar verilen ücret alacağına ilişkin davanın belirsiz alacak davası türünde açılıp açılamayacağı noktasındadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Kanun'un 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "Alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkansız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukuki yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukuki yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmi davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hallerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması, bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması, bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır (H. Pekcanıtez, Belirsiz Alacak Davası, Ankara 2011, s. 45; H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 448). Sadece alacak miktarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da miktarın tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlemesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir, ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 225).

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.