muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3976, Karar No: 2018/4619, Tarih: 22.02.2018

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Somut olayda davacı, çalışma süresi ve ücretini bilmektedir. Bu sebeple dava konusu ücret alacağının miktarını belirleyebilme imkanına sahip olup, belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığından davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

N.E.
Yargıtay — Esas No: 2018/7909, Karar No: 2019/4118, Tarih: 11.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7909 E.  ,  2019/4118 K.**

**"İçtihat Metni"**

1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu’na muhalefet suçundan hükümlü ...’ın, anılan Kanun’un 66/1-a maddesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 ve 50/1-f maddeleri uyarınca 150 gün kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına dair Dağ, Komando Okulu ve Eğitim Merkez Komutanlığı Askeri Mahkemesi’nin 09/06/2015 tarih ve 2015/26 Esas, 2015/182 Karar sayılı kararının kesinleşmesi sonrasında hükümlünün başka suçtan hükümlü olarak ceza infaz kurumunda bulunması ve tahliye tarihinin 11/09/2018 olması nedeniyle hükmün infazının mümkün olmadığı, 5237 sayılı TCK’nun 50/7, Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük’ün 51/6 ve 7. fıkraları ve 05/03/2013 tarihli Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 4/1-g ve 45/1. maddeleri ile hükümlünün talebi olduğu ve dava lehine olduğu gerekçe gösterilerek neticeten 6.000 TL adli para cezasına hükmedilmesi üzerine bu karara karşı Dağ, Komando Okulu ve Eğitim Merkez Komutanlığı Askeri Savcılığı’nca yapılan itirazın Hava Kuvvetleri Komutanlığı Muharip Hava Kuvveti ve Hava Füze Savunma Komutanlığı’nın 03/06/2016 tarih, 2016/230 Esas, 2016/136 Müt. Kararı ile reddi aleyhine Milli Savunma Bakanlığı’nın 01/03/2017 gün ve MÜS. YRD.: 51393309-9010-1474-17/As. Adlt. ve Kan. Gn. Md. As. Adlt. Czev. ve Müt. D. Rap. Tet. ve İşl.Ş.(31-104-16) sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 13/11/2018 gün ve 2018/23857 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

“Milli Savunma Bakanlığının 01.03.2017 tarihli, ...YRD.: 51393309 - 9010-1474-17/As. Adlt. ve Kan. Gn. Md. As. Adlt. Czev. ve Müt. D. Rap. Tet. ve İşl.Ş.(31-104-16) sayılı “Kanun Yararına Bozma İstemi" konulu yazısında aynen:

1. Isparta Dağ, Komando Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı Askeri Mahkemesinin firar suçundan sanık Tnk.Er ... hakkındaki 2015/26 esas sayılı dava dosyası incelenmiştir.

2. Isparta Dağ, Komando Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 09.06.2015 tarihli, 2015/26-182 esas ve karar sayılı kararı ile; sanığın, 04.11.2012-29.03.2013 tarihleri arası firar suçunu işlediği sabit görülerek, eylemine uyan ASCK'nın 66/1-a, TCK'nun 62'nci maddeleri uyarınca on ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, suç tarihinden önce hakkında kesinleşmiş mahkumiyet hükmü bulunduğundan CMK'nun 231/5,6 maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına, sanık hakkında tertip edilen hapis cezasının yerine 5237 sayılı TCK’nun 50-(1)f maddesi uyarınca yarısı kadar (150 gün) süreyle "genel idari" hizmetinde çalıştırılması seçenek yaptırımına çevrilmesine karar verilmiş; süresi içerisinde temyiz edilmeyen bu karar, 25 Haziran 2015 tarihi itibariyle kesinleşmiştir.

3. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 19.04.2016 tarihli yazısı ile; UYAP kayıtlarından hükümlü ...'ın 27.03.2016 tarihinden itibaren Vezirköprü M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bulunduğu, tahliye tarihinin ise 11.09.2018 olduğu belirtilerek, Isparta Dağ, Komando Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı Askeri Mahkemesinden, ...'ın bahse konu yükümlülüğünün devam edip edemeyeceği hususunun değerlendirilmesi talep edilmiştir.

4. İş bu talep üzerine; Isparta Dağ, Komando Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 27.04.2016 tarihli, 2015/26, 2016/136 Müt. esas ve karar sayılı duruşmasız işlere dair kararı ile, hükümlünün 11 Eylül 2018 tarihinde tahliye edilecek olması nedeniyle bu aşamada Isparta Dağ, Komando Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 09.06.2015 tarihli, 2015/26-182 esas ve karar sayılı hükmün infazı mümkün olmadığından hükümlünün kovuşturma aşamasındaki istemi ve TCK'nun 50'nci maddesinde düzenlenen kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlardan TCK'nun 50/1-a maddesinde yer alan "adli para cezası"nın hükümlünün lehine ve suç niteliğine uygun olduğu değerlendirilerek, tertip edilen cezasının adli para cezasına çevrilmesine, neticeten altı bin Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş; bu karara karşı Isparta Dağ, Komando Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı Askeri Savcılığı tarafından yapılan itiraz üzerine; Muharip Hava Kuvveti ve Hava Füze Savunma Komutanlığının 03.06.2016 tarihli, 2016/230-136 Müt. esas ve karar sayılı duruşmasız işlere dair kararı ile; hukuka aykırı bulunan vaki talep hakkında itirazın reddine karar verilmiştir.

5. Bu karara karşı Isparta Dağ, Komando Okulu ve Eğitim Merkezi Komutanlığı Askeri Savcılığının 14.06.2016 tarihli yazısı ile; hükümlünün 11.09.2018 tarihinde tahliye olacağı dikkate alındığında, hükümlünün elinde olmayan durumun geçici nitelikte olduğu, öte yandan seçenek yaptırımların düzenlendiği TCK.'nun 50'nci maddesindeki düzenlemeler dikkate alındığında, adli para cezasının yerine diğer tedbire veya diğer tedbirler yerine adli para cezasına hükmedilemeyeceği belirtilerek, kanun yararına bozma yoluna gidilmesinin talep edildiği anlaşılmaktadır.

6. 5237 sayılı TCK'nun 50/7'nci maddesinde; "hükmedilen seçenek tedbirin hükümlünün elinde olmayan nedenlerle yerine getirilememesi durumunda, hükmü veren mahkemece tedbir değiştirilir." şeklinde bir düzenleme bulunmaktadır. Ayrıca, benzer bir düzenleme, Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi İle Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin infazı Hakkında Tüzüğün 51/7'nci maddesinde "Hükmedilen seçenekli yaptırımın hükümlünün elinde olmayan nedenlerle yerine getirilememesi durumunda, yaptırım, hükmü veren mahkemece değiştirilir." şeklinde yer almaktadır.

7. Bu bağlamda, hükümlünün elinde olmayan bir nedenden dolayı, seçenek yaptırımın yerine getirilmesinin imkânsız hale gelmesi halinde, seçenek yaptırımın değiştirilmesi imkânı bulunmaktadır. Ancak, maddenin yorumundan, söz konusu elde olmayan durumun, süreklilik arz etmesi, geçici olmaması gerektiği anlaşılmaktadır Bu itibarla, hükümlünün elinde olmayan geçici nitelikteki sebeplerle, infazın yapılamaması halinde, hükümlü lehine düşünülmesi gerektiği anlaşılmaktadır. Bu açıklamalar ışığında, somut olay değerlendirildiğinde; hakkında firar suçundan verilen ve kesinleşen on ay hapis cezasından çevrilme 150 gün süreyle "genel idari" hizmetinde çalıştırılması seçenek yaptırımının hükümlünün geçici nitelikteki sebeplerle infazının yapılamadığı, 11.09.2018 tarihinde tahliye olması ile bu sebebin ortadan kalkacağı ve tahliyesine müteakip seçenek yaptırımının infazının mümkün olduğu, kaldı ki Vezirköprü M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda bulunan hükümlü ...'ın seçenek yaptırımının 6000 TL. adli para cezasına çevrilmesinin hükümlü lehine değerlendirilemeyeceği, hükümlü hakkında seçenek yaptırıma konu yükümlülüğünün devam etmesine karar verilmesi gerekirken, adli para cezasına çevrilmesine kararı verilmesinin ve bu karara itiraz üzerine itiraz mahkemesince itirazın reddine karar verilmesinin hukuka aykırılık oluşturduğu değerlendirilmiştir.

8. Bu nedenle, bahse konu dava dosyası EK-A'da gönderilmiş olup, Muharip Hava Kuvveti ve Hava Füze Savunma Komutanlığının 03.06.2016 tarihli, 2016/230-136 Müt. esas ve karar sayılı duruşmasız işlere dair kararının bozulması için, 353 sayılı Kanun’un 243’üncü maddesi gereğince Askeri Yargıtay Başkanlığına başvurulması ..." istenilmekle;25.08.2017 tarihli 30165 Sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 36.maddesinde belirtilen "Kaldırılan Askeri Yargı mercilerinde görülmekte olan, dosyalardan Askeri Yargıtayda olanlar... Yargıtay'a gönderilir" hükmü uyarınca anılan Bakanlık istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunur.” gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Kanun yararına bozma istemine dair kararın konusu ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 30/01/2019 tarihli ve 1 sayılı kararına göre, uyarlama yargılamaları hariç olmak üzere, hükme esas alınan suç ya da kararların niteliğine bakılmaksızın, hükmün infazı aşamasında disiplin cezaları, koşullu salıverilme, koşullu salıverilmenin geri alınması, denetimli serbestlik ve infazla ilgili diğer uyuşmazlıklardan kaynaklanan iş veyahut kararlara ilişkin işin incelenmesi Yargıtay Yüksek 1. Ceza Dairesi’nin görevine dahil olduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın anılan Daireye GÖNDERİLMESİNE, 11/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/136, Karar No: 2017/415, Tarih: 19.01.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/136 E.  ,  2017/415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar yasasında düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Tavzih talebinin reddine ilişkin mahkeme kararı temyize tabi olmasına rağmen, mahkemece verilen 21.09.2016 tarihli karara karşı Bölge Adliye Mahkemesi'nde istinaf yoluna başvurulabileceği belirtilmiş olup; karara karşı istinaf yoluna başvurulması kanun yolunda yanılma niteliğinde olmakla, tavzih talebinin reddi kararını temyiz eden Gediz ...vekilince temyiz yoluna başvurma harcı olarak 143,50 TL yatırılması gerekirken istinaf yoluna başvuru harcı adı altında 79,70 TL yatırıldığı ve bakiye temyiz yoluna başvurma harcının yatırıldığına dair dosya içerisinde harç tahsil makbuzu bulunmadığının anlaşılmasına göre bakiye temyiz yoluna başvurma harcının kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi uyarınca anılan şirkete muhtıra çıkartılarak kanuni süre beklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 19.01.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21008, Karar No: 2015/2683, Tarih: 23.02.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/21008 E.  ,  2015/2683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/09/2014

NUMARASI : 2014/194-2014/458

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; Tekirdağ ..........Köyü .......... mevkii, ....... pafta ....... parsel no.da kayıtlı bulunan 34.200 m2lik tarlada kanola bitkisi ekimi yapan müvekkilinin tarlasının 20.867 m2lik kısmının 23.06.2008 tarihinde bitişik ekili tarlalar sınırındaki elektrik direklerinin neden olduğu yangın sonucu, 10.222,83 kg ürününün yok olduğunu iddia ederek, uğradığı zarara karşılık 10.940,00 TL tazminat ile 352,00 TL tespit masraflarının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; yangının çıkış sebebine ilişkin somut bir bulgunun olmadığı, yangının elektrik direğinden çıktığının söylenemeyeceğini, davacının parseli ile enerji hattı arasında 274m mesafe bulunduğunu, olay yerinde de ölü bir kuş cesedi bulunduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece verilen ilk kararda; bilirkişi raporlarından anlaşılacağı üzere, dava konusu yangının meydana gelmesinde davalı .........'ın hiçbir kusurunun olmadığı gibi taşeronluk yapan ......... Proje Taah.A.Ş.'nin de hiçbir kusuru olmadığı, olayın tamamen elde olmayan nedenlerden, dış etkenlerden kaynaklandığı, bu olayın önlenmesinin bakım ve onarım ile hiçbir ilgisinin olmadığı, kullanmaması gereken direk etrafındaki kamulaştırılmış alanı ekip mahsul yetiştiren tarla sahibinin olayda kusurlu olduğu, davalının kusurlu bulunmadığı, yangının çıktığı tarlanın davacıya ait olmamasının davalının kusursuz olduğu gerçeğini etkilemeyeceği, olayda kusursuz sorumluluk hükümlerinin uygulanmasını gerektirir şartların da bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz incelemesini yapan Yargıtay 3. Hukuk Dairesince; "Hükme esas alınan 30.11.2012 havale tarihli bilirkişi kurulu raporuna bakıldığında; fotoğraflarda görülen kırık izolatörde bir kısa devrenin meydana geldiğinin kesin olduğu, izolatör tepesinin kopmasının ise bir dış etkenin meydana getirmiş olduğu bir kırılma olayının olduğu, bunun da büyük ihtimal iri bir kuş olduğu, kuşun uçup giderken kopan fincan ve bağlantısının serbest kaldığı ve kısa devre yaparak yere kıvılcımların düşmesine yol açtığı, bundan ayrı direkten 2.5 metre sağa ve sola doğru kamulaştırılmış alan bulunduğu, kamulaştırılmış alanda bulunan zaman itibariyle kurumuş mahsulün üzerine düşen bir kıvılcım nedeniyle yandığı, bu gelişen olayda ...........'ın hiçbir kusurunun bulunmadığı, tarla sahibi davacının ise kendisine ait olmayan bir alanı ekip mahsul yetiştirdiği için %100 kusurlu olduğu yönünde görüş bildirildiği görülmektedir.

Öncelikle; somut olaya bakıldığında, dosya kapsamından davaya konu olan yangının başladığı tarlanın davacıya değil de dava dışı 3.bir şahsa ait olduğu anlaşılmaktadır. Buna rağmen, anılan bilirkişi raporunda direğin etrafında bulunan 2,5 metrelik kamulaştırılmış alana ekim yapan şahıs davacıymış gibi değerlendirilerek, davacıya % 100 kusur izafe edilmiş olması doğru görülmemiştir.

Kaldı ki; bilirkişi kurul raporunda tespit edilen direk çevresindeki kamulaştırılmış alan davalı ............'a aittir. O halde davalı şirketin bu alanda denetim ve gözetim yükümlülüğünün bulunduğu, bu alandan kaynaklanan her türlü zarardan da kusursuz sorumluluk hükümlerince sorumlu olacağı açıktır.

Tüm bunlara dikkat edilmeden, davalı şirketin kendisine ait olan bir alandaki denetim ve gözetim yükümlülüğü ile yaptığı iş gereği tehlike sorumluluğunun varlığı da değerlendirilmeden, davacıya %100 kusur yükleyerek yanlış tespitlerde bulunan bilirkişi raporu esas alınarak, yukarıdaki gerekçelerle davanın reddi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, Yargıtay bozma ilamına ve tüm dosya kapsamına göre, bilirkişi kurulu raporunda tesbit edilen direğin çevresindeki kamulaştırılmış alanın davalı ........'a ait olduğu, bu nedenle davalı şirketin kendisine ait olan bu alanda denetim ve gözetim yükümlülüğünün bulunduğu, bu alandan kaynaklanan her türlü zarardan da kusursuz sorumluluk hükümlerine göre sorumlu olacağı, yaptığı iş gereği tehlike sorumluluğunun bulunduğu, açıklanan nedenlerden dolayı meydana gelen yangın sonucunda davalının tarlasında oluşan zarardan davalının sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile, 10.940,56 TL nin olay tarihi olan 23/06/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, tespit masrafı olan 352,00 TL nin de dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.