muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/25839, Karar No: 2012/4054, Tarih: 22.02.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/25839 E.  ,  2012/4054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan 5271 sayılı CMK.’nun 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle sanık hakkında Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

I- 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 Sayılı Yasa'nın 3/2. maddesi ve 5237 sayılı TCK'nun 7.maddesi ile 5083 sayılı Yasa'nın 1 ve 2. Maddeleri uyarınca suç tarihi itibariyle temel adli para cezasının 450-TL olduğu gözetilmeden 489-TL hükmedilmek suretiyle sanığa fazla ceza tayin edilmesi;

II- 765 sayılı TCK'nın 269. maddesinin 272. maddesinden önce uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi; bozmayı gerektirdiğinden hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı yasanın 322.maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün olduğundan;

Sanık hakkında müştekiler ... ve ...'a yönelik resmi görevliye hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile her bir müşteki için ayrı ayrı olmak üzere; 765 sayılı TCK.nın 266/1.maddesi gereğince hükmedilen 489 YTL.'şer adli para cezasının 450 YTL.'şer adli para cezasına indirilmesine, aynı yasanın 269. maddesi gereğince verilen cezalar takdiren 1 katı oranında artırılarak sanığa 4'er ay hapis ve 900-YTL.'şer adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 272. maddesi gereğince verilen cezalar mahkemenin takdirine göre 1/2 oranında indirim yapılarak sanığın 2'şer ay hapis ve 450-YTL'şer adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 59. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 1'er ay 20'şer

./..

-2-

T.C.

YARGITAY

2. Ceza Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Y A R G I T A Y İ L A M I

gün hapis ve 375-YTL'şer adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen hapis cezasının 647 sayılı Yasa'nın 4.maddesi gereğince günlüğü 12 YTL'.den 600 YTL'şer adli para cezasına çevrilmesine ve sanığa verilen adli para cezaları 765 sayılı TCK'nın 72. maddesi gereğince toplanarak 1.950,00 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8977, Karar No: 2011/5975, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8977 E.  ,  2011/5975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ün beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Sermaye şirketlerinde idare ve temsil ile görevlendirilmiş kimselerin şirketin iflasını istememeleri suçundan dolayı da şikayet bulunmasına rağmen bu suç hakkında hüküm kurulmamış ise de, bu hususun temyiz sebebi yapılmaması nedeniyle temyiz incelemesi yapılmamıştır.

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçuna yönelik olarak yapılan temyiz incelemesi sonunda;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a

maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8429, Karar No: 2023/5, Tarih: 09.01.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/8429 E.  ,  2023/5 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalının huzursuz ve kavgacı bir yapısının bulunduğunu, kendisine hakaret ettiğini, en son tartışmalarında da intihar edeceğini söylediğini, erkeğin endişe ile annesini eve çağırdığını, kadının evi dağıtıp annesini evden kovduğunu, arkadaşlarının yanında da eşini evden kovduğunu, sırtına vurarak darp ettiğini, sürekli kendisini öldüreceğini eve geldiğinde ölüsünü bulacaklarını söylediğini, hastalığını gizlediğini (haşimato), hamile olduğu konusunda yalan söylediğini, annesine ve arkadaşlarına bana kocalık yapamıyor, erkeklik yapmıyor dediğini, evde temizlik yemek gibi birlik görevlerini yerine getirmediğini iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, 50.000,00 TL manevî, 100.000,00 TL maddî tazminatın davalıdan alınarak müvekkiline verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı karşı davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; müvekkili hakkındaki iddiaların doğru olmadığını, asıl kusurlu olanın davacı taraf olduğunu, tarafların her tartışmasında davacı tarafın annesini çağırdığını, müvekkilinin davacının annesinin fiili ve manevî baskısı, şiddeti altında kaldığını, müvekkilinin davacıdan gizlediği hiç bir şeyin bulunmadığını, herhangi bir hastanede ruh ve sinir hastalıklarına ilişkin bir tedavi görmediğini, Hashimoto troidi hastası olduğunun doğru olduğunu, eşin de bu durumdan haberdar olduğunu, 2014 Nisan ayında hamile olduğunu öğrendiği ancak gebeliğin sonlandığı bu dönemde erkeğin yeterli ilgi ve desteği göstermediğini, işsiz kaldığı dönem erkek eşin kendisini eve kapatıp tüm vaktini internet başında geçirdiğini, kişisel temizliğine önem vermediğini, çocuk için tedavi görmelerine rağmen cinsel yönden kadından uzak durduğunu, internette porno izlediğini, en son kadını kandırarak baba evine kişisel eşyalarını bile almadan gönderdiğini belirterek davacı tarafın davasının reddine, karşı davalarının kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, aylık 1.000.00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasının, 100.000.00 TL maddî ve 100.000.00 TL manevî tazminatın davalıdan alınarak müvekkiline verilmesine, ziynet eşyalarının ve tüm takıların aynen iadesine, bu mümkün olmazsa parasal değerinin müvekkiline ödenmesine karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların sevgi, hoşgörü ve ufak tefek kusurların tolere edilmesi bağlamında gereken özveriyi göstermediklerini, erkeğin eşi düşük yaptığında destek olması gerekirken bilakis çıkan ilk tartışma ve arefesinde eşini ailesinin yanına gönderdiğini, eşini ...'ye bıraktıktan sonra arayıp sormadığını, iletişimi tamamen kapattığını, erkeğin çalışmadığı dönemde ona madden ve manen kadının destek olduğunu, bu nedenle evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğunun kabulü ile her iki davanın kabulüne, tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, davacı karşı davalı erkeğin tazminat taleplerinin reddine, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadın yararına 15.000,00 TL maddî, 10.000,00 TL manevî tazminatın davacı karşı davalıdan alınarak davalı karşı davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı-karşı davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemenin belirlediği kusurlara göre hiç değilse tarafların eşit kusurlu olması gerektiği, kadının şiddet, erkeğin erkekliğine yönelik söylemleri, sürekli kendisini öldüreceğini söylemesinin ufak tefek sorunlar olamayacağını, kadın yararına tazminata hükmedilmesinin ve erkeğin tazminat taleplerinin reddinin hatalı olduğunu belirterek; kusur belirlemesi, kadın yararına hükmolunan tazminatlar ve reddedilen tazminat talepleri yönünden istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğe yüklenen eşi düşük yaptığında destek olmama kusurunun, düşük olayının 2014 Mayıs ayında gerçekleşmesi ve evliliğin yaklaşık 1 yıl devam etmesi nedeniyle affedildiğinin kabulü gerektiğinden, evlilik birliğinin devamına medar olacak kadar tolerans göstermediği bu yönde gayretinin olmadığı kusurunun ise davalı karşı davacı kadın tarafından dilekçelerinde boşanma sebebi olarak dayanılmadığından yüklenemeyeceği, davacı karşı davalı erkeğin düzenli çalışmadığı, kadını ...'ya götürüp baba evine bıraktığı, eşini arayıp sormadığı, akabinde boşanma davasını açtığı, kadının ise sürekli tartışma çıkardığı, öfkeli ve agresif davrandığı, intihar edeceği yönünde konuştuğu, kendine zarar verdiği, davacı-davalıyı iterek fiziksel şiddet uyguladığı, başkalarının yanında erkekten için erkeklik vazifelerini yapmadığı, cinsel yetersizliği bulunduğu, cinsel münasebetten kaçındığı yönünde konuşarak rencide edici davrandığı, erkeğe hakaret ettiği, boşanacağı yönünde konuştuğu, erkek tarafından ...'ya baba evine götürüldüğü sırada hamile olmamasına rağmen ultrason fotoğrafı göndererek hamile olduğunu söylediğinin sabit olduğu boşanmayı gerektiren olaylarda davacı karşı davalı erkeğin az, davalı karşı davacı kadının ağır kusurlu olduğunun kabulü ile davacı karşı davalı erkeğin kusur tespitine ilişkin istinaf talebinin kısmen kabulüne, İlk Derece Mahkemesi karar gerekçesinin boşanmayı gerektiren olaylarda davacı karşı davalı erkeğin az, davalı karşı davacı kadının ağır kusurlu olduğu şeklinde düzeltilmesine, erkeğin kadın lehine hükmedilen maddî ve manevî tazminata, reddedilen maddî ve manevî tazminat taleplerine yönelik istinaf talebinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının buna ilişkin kısmının kaldırılmasına, kadının maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine, erkek lehine 10.000,00 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminatın kadından alınarak erkeğe verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı karşı davacı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur..

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı karşı davacı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur..

B. Temyiz Sebepleri

Davalı karşı davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf talebinin sürede olmadığını, delillerin hukuka aykırı elde edildiğini, tanık beyanları ve diğer delillerle erkeğin İlk Derece Mahkemesi tarafından belirlenen kusurlarının ispatlandığı, kusurların manevî tazminatta dikkate alınması gerektiğini, İlk Derece Mahkemesi kararının onanması gerektiğini belirterek; kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat talepleri ve erkek yararına hükmolunan tazminatlar yönünden temyiz edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık taraflarca açılan karşılıklı boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikteki geçimsizlik olup olmadığı var ise geçimsizlikte kusurun kimden kaynaklandığı, maddî ve manevî tazminat verilmesi koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği ve miktarı konusunda toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 166 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı-karşı davacı kadın tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.