muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14228, Karar No: 2015/19434, Tarih: 28.10.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/14228 E.  ,  2015/19434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/258526

MAHKEMESİ : Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2013/66 (E) ve 2014/86 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Dosya kapsamına göre sanık soruşturma aşamasında alınan ifadesinde, tutanağa konu binayı müteahit olması nedeniyle ticari amaçlı satmak için yaptığını, bina inşaatı yapılırken inşaat için satın alma ve kiralama yöntemiyle elektrik satın aldığını zaman zaman kullanılan elektriği Tedaş görevlileri tarafından kontrolü ile kesildiğini bu sefer elektrik kesmeyip kaçak işlemi yapılmış olduğunu beyan ettiği, mahkeme aşmasında alınan ifadesinde suç tarihinde bu bina ile alakası olmadığını binanın başka işlerde ortaklığı olan M.. S..'e ait olduğunu tutanak tarihinden sonra ailesinin bu yeri M.. S..'den satın aldığını, ailesi satın aldıktan sonra binayla ilgilenmeye başladığını kaçak elektrik kullanmadığını beyan etmesi karşısında sanığın savunmaları araştırılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık tarafından faaliyet gösterildiğinin tespiti halinde; 02.07.2012 tarihinde kabul edilip 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı “Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkındaki” Kanun'un geçici 2. maddesinin 1. ve 2. fıkrası hükümleri birlikte ele alınıp değerlendirildiğinde, "yapılan değişiklikle amaçlananın bu kapsam dahilindeki suçlar bakımından kurum zararının ödenmesi halinde, olayın sanık ya da sanıkları hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilerek işin esasına girilmesinin önlenmesi" olduğu değerlendirilip, anılan Kanun'un geçici 2. maddesi gereğince; bilirkişi tarafından hesaplanacak kaçak kullanım bedelini ödemesi halinde hakkında 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilebileceği ihtaratında bulunulup ödemesi için makul bir süre de verilerek sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 28/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6777, Karar No: 2008/8939, Tarih: 23.06.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6777 E.  ,  2008/8939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında .... Köyü 102 ada 13 parsel sayılı 6423,99 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, fındıklık niteliği ile belgesizden, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığı ve orman olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, krokide (A)=669,85 m2'lik kısmın orman niteliği ile Hazine, (B)=5754,14 m2'lik kısmın tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması yapılmış ve 08.05.1979 tarihinde ilan edilmiş, ekip çalışmalarına yapılan itirazlar komisyonca incelenip karara bağlanmadığı, daha sonra 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre verilen yetkiye dayanılarak 1744 Sayılı Yasaya göre yapılan ekip çalışmalarına yapılan itirazların incelenerek karara bağlanması, aplikasyon ve 2/B uygulaması yapılmış, 24.11.1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada kısmen orman tahdit hattı dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23.06.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2, Karar No: 2017/283, Tarih: 23.05.2017

**Ceza Genel Kurulu         2015/2 E.  ,  2017/283 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 2. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 30.09.2013

Sayısı : 241-273

Elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçundan sanık ...'in TCK'nun 142/1-f, 62 ve 51. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ertelenmesine ilişkin Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 03.04.2007 gün ve 977-403 sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesince 13.07.2009 gün ve 20923-33669 sayı ile;

"Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesi uyarınca hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda 27.10.2009 gün ve 887-1133 sayı ile; sanığın TCK'nun 142/1-f, 62 ve 51. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

Hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesince 30.07.2012 gün ve 12872-37146 sayı ile; 6352 sayılı Kanunun geçici 2/2. maddesi uyarınca yeniden değerlendirme yapılmak üzere dosya mahkemesine iade edilmiştir.

Duruşma açarak değerlendirme yapan Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesince 17.04.2013 gün ve 241-273 sayı ile; sanığın karşılıksız yararlanma suçundan TCK'nun 163/3, 62 ve 51. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ertelenmesine karar verilmiş, hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine aynı mahkemece 30.09.2013 gün ve 241-273 sayılı ek karar ile; temyiz dilekçesinin üzerinde e-imza bulunmadığından geçerliliğinin olmadığı gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Temyiz isteminin reddine ilişkin kararın da sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesince 24.09.2014 gün ve 28560-21900 sayı ile;

"Sanık müdafiinin, hükmü UYAP sistemi üzerinden temyiz ettiği ancak temyiz dilekçesinde e-imzasının bulunmadığı belirlenmekle, elektronik işlemlere ilişkin 5271 sayılı CMK'nun 38/A maddesinin 4. fıkrasındaki ‘Güvenli elektronik imza ile imzalanan belge ve kararlar diğer kişi veya kurumlara elektronik ortamda gönderilir’ şeklindeki düzenleme karşısında, temyiz dilekçesinde e-imzanın bulunmaması nedeniyle geçerli kabul edilemeyeceği" açıklamasıyla onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 21.11.2014 gün ve 388615 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 21.11.2014 gün ve 388615 sayı ile;

"...Somut olay değerlendirildiğinde, hükmün sanık müdafii Av. ... tarafından UYAP üzerinden 25.06.2013 tarihinde temyiz edildiği, ancak temyiz dilekçesinde e-imzasının bulunmadığı anlaşılmakta ise de sanık müdafiinin UYAP üzerinden bu temyiz istemini göndermekle iradesini beyan ettiği sabit olup, temyiz tarihi itibarıyla temyiz istemi süresindedir.

Öte yandan temyiz isteminin yerel mahkeme tarafından reddedilmesi üzerine sanık müdafiinin yine UYAP üzerinden bu defa e-imzalı ve süresinde olduğu anlaşılan temyiz istemi ile red kararını da temyiz ettiği cihetle, UYAP üzerinden gönderilen ve süresinde olduğu anlaşılan ilk temyiz isteminin aidiyeti konusunda şüphe de ortadan kalkmış bulunduğundan temyiz istemi süresinde kabul edilip dosyanın esasına girilerek karar verilmesi gerekmektedir. Aksi düşüncenin ve elektronik işlemlerde mutlaka e-imzanın zorunlu olduğunun kabulü, yargılanan sanık yönünden giderilmesi güç bir zarara neden olacak, hukukun kendisine tanıdığı 'yasa yolu başvurusu hakkı'nı kullanabilmesini engelleyecektir." düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 17.12.2014 gün ve 35411-30415 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; yasal süresi içinde UYAP (Ulusal Yargı Ağı Projesi) sistemine girişi yapılan temyiz dilekçesindeki e-imza eksikliğinin sonuca etkili olup olmadığı, bu bağlamda sanık müdafiinin temyiz isteminin süresinde kabul edilip edilmeyeceğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yoklukta verilen 17.04.2013 tarihli hükmün sanık müdafii Avukat ...'e 18.06.2013 günü tebliğ edildiği, sanık müdafiinin 25.06.2013 tarihli dilekçesi ile hükmü temyiz ettiği,

Temyiz dilekçesinin UYAP evrak görüntüleme sisteminden detay bilgileri incelendiğinde; evrakın 25.06.2013 günü saat 22.16'da Avukat ... tarafından oluşturularak, aynı saatte sistem üzerinden havale edildiği ancak elektronik ortamda imzalanmadığı,

Temyiz dilekçesinin detaylı evrak işlem kütüğü bilgileri incelendiğinde de; dilekçenin yazı işleri müdürü tarafından 08.07.2013 ve 11.07.2013 tarihlerinde “döküman imzalama” işlemi ile açılıp okunarak herhangi bir imzalama işlemi yapılmadan kapatıldığı, 30.09.2013 tarihinde de hem UYAP sistemi üzerinden onaylandığı, hem de ıslak imza ile imzalanarak hakime havale edildiği,

Yerel mahkemece 30.09.2013 tarihinde; temyiz dilekçesinin süresinde gönderilmekle birlikte üzerinde e-imza bulunmadığından geçerli olmadığı gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu kararın sanık müdafiine 19.11.2013 tarihinde tebliğ edildiği,

Yerel mahkemece 30.09.2013 tarihinde; temyiz dilekçesinin süresinde gönderilmekle birlikte üzerinde e-imza bulunmadığından geçerli olmadığı gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu kararın sanık müdafiine 19.11.2013 tarihinde tebliğ edildiği,

Sanık müdafiinin, 25.11.2013 tarihinde elektronik ortamda oluşturup e-imza ile imzaladığı temyiz başvuru dilekçesi ile ek kararı temyiz ettiği,

Anlaşılmaktadır.

Olağan kanun yollarından olan temyiz incelemesinin yapılabilmesi için, kanuna ve usulüne uygun bir temyiz davası açılması; temyiz davasının açılabilmesi için ise 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 310. maddesine göre "süre" ve "istek" şartlarının birlikte gerçekleşmesi gereklidir.

Ceza yargılaması hukukunun temel prensiplerinden "davasız yargılama olmaz" ilkesinin doğal sonucu olarak, temyiz davası kendiliğinden açılamayacağından, bu konuda bir istek bulunması ve bu isteğin de hak ve yetkisi olan kişilerce yerine getirilmesi zorunluluğu aranmış, süre ve istek şartlarına uygun temyiz davası açılmamış olması durumunda Yargıtay tarafından hükmün incelenmesinin mümkün olmadığı ilkesi benimsenmiştir. Ancak, kuralın istisnasına ihtiyaç duyan kanun koyucu, CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereği karar tarihinde yürürlükte olan 305. maddesinin birinci fıkrasındaki düzenleme ile bu ilkeden ayrılarak on beş yıl ve daha fazla hürriyeti bağlayıcı cezaya dair mahkûmiyetlerde istek şartından sanık lehine vazgeçip temyiz incelemesinin kendiliğinden (re'sen) yapılmasını kabul etmiştir.

Temyiz davasının açılabilmesi için gerekli ikinci şart ise süre şartıdır. 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 310. maddesinde, kural olarak tarafların temyiz isteğinde bulunabilecekleri süre, hükmün tefhiminden, tefhim edilmemiş ise tebliğinden başlamak üzere bir hafta olarak belirlenmiştir. Temyiz süresi, anılan maddenin üçüncü fıkrasındaki farklı durum hariç olmak üzere, hükmün açıklanması sırasında hazır bulunanlar bakımından bu tarihte, yokluklarında hüküm verilenler yönünden ise gerekçeli kararın tebliği tarihinde başlayacaktır.

Öte yandan, Anayasamızın 141/4. maddesinde; davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasının yargının görevi olduğu belirtilmiş, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6. maddesinde de, davaların makul bir süre içinde bitirilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Uyuşmazlığın çözüme kavuşturulabilmesi açısından Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) ve ilgili mevzuat üzerinde durulmasında da fayda bulunmaktadır.

Öte yandan, Anayasamızın 141/4. maddesinde; davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasının yargının görevi olduğu belirtilmiş, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6. maddesinde de, davaların makul bir süre içinde bitirilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Uyuşmazlığın çözüme kavuşturulabilmesi açısından Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) ve ilgili mevzuat üzerinde durulmasında da fayda bulunmaktadır.

Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP), Yüksek Mahkemeler de dâhil olmak üzere bütün yargı organları ile birlikte adli tıp ve icra daireleri arasında bilgi alışverişinin elektronik ortama taşınması, evrakın elektronik ortamda güvenli bir şekilde depolanması, kişilere internet üzerinden hizmet verilmesi, diğer kurumlarla elektronik ortamda hızlı, etkin ve güvenilir bilgi alışverişinin sağlanması ve bu kurumlardan istenilmesi gereken bilgilerin sistem tarafından hazır edilmesi, kısaca adalet hizmetlerinin daha hızlı ve güvenilir bir şekilde yerine getirilmesi amacıyla uygulamaya konulan bir bilişim sistemi projesidir.

Bu doğrultuda, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Yasasının “Elektronik İşlemler” başlıklı 445. maddesinde; “Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP), adalet hizmetlerinin elektronik ortamda yürütülmesi amacıyla oluşturulan bilişim sistemidir. Dava ve diğer yargılama işlemlerinin elektronik ortamda gerçekleştirildiği hâllerde UYAP kullanılarak veriler kaydedilir ve saklanır” şeklindeki düzenleme ile Ulusal Yargı Ağı Projesinin işlevi ve kullanılacağı alanlar tanımlanmıştır.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa, 05.07.2012 gün ve 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 95. maddesi ile eklenen "Elektronik işlemler" başlıklı 38/A maddesinde;

"1) Her türlü ceza muhakemesi işlemlerinde Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılır. Bu işlemlere ilişkin her türlü veri, bilgi, belge ve karar, UYAP vasıtasıyla işlenir, kaydedilir ve saklanır.

2) Kanunlarda gösterilen istisnalar hariç olmak üzere, dosyalar güvenli elektronik imza kullanılarak UYAP’tan incelenebilir ve her türlü ceza muhakemesi işlemi yapılabilir.

3) Bu Kanun kapsamında fiziki olarak hazırlanması öngörülen her türlü belge ve karar elektronik ortamda düzenlenebilir, işlenebilir, saklanabilir ve güvenli elektronik imza ile imzalanabilir.

4) Güvenli elektronik imza ile imzalanan belge ve kararlar diğer kişi veya kurumlara elektronik ortamda gönderilir. Güvenli elektronik imza ile imzalanarak gönderilen belge veya kararlar, gerekmedikçe fiziki olarak ayrıca düzenlenmez ve ilgili kurum ve kişilere gönderilmez.

5) Elektronik imzalı belgenin elle atılan imzalı belgeyle çelişmesi halinde UYAP’ta kayıtlı olan güvenli elektronik imzalı belge, geçerli kabul edilir.

6) Güvenli elektronik imza ile imzalanan belge ve kararlarda, mühürleme işlemi ile kanunlarda birden fazla nüshanın düzenlenmesini öngören hükümler uygulanmaz.

5) Elektronik imzalı belgenin elle atılan imzalı belgeyle çelişmesi halinde UYAP’ta kayıtlı olan güvenli elektronik imzalı belge, geçerli kabul edilir.

6) Güvenli elektronik imza ile imzalanan belge ve kararlarda, mühürleme işlemi ile kanunlarda birden fazla nüshanın düzenlenmesini öngören hükümler uygulanmaz.

7) Zorunlu nedenlerle fiziki olarak düzenlenmiş belge veya kararlar, yetkili kişilerce taranarak UYAP’a aktarılır ve gerektiğinde ilgili birimlere elektronik ortamda gönderilir.

8) Elektronik ortamdan fiziki örnek çıkartılması gereken hallerde tutanak veya belgenin aslının aynı olduğu belirtilerek hâkim, Cumhuriyet savcısı veya görevlendirilen yetkili kişi tarafından imzalanır ve mühürlenir.

9) Elektronik ortamda yapılan işlemlerde süre gün sonunda biter...” şeklinde düzenleme getirilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yoklukta verilen 17.04.2013 tarihli hükmün 18.06.2013 günü sanık müdafiine usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, sanık müdafiinin temyiz süresinin son günü olan 25.06.2013 günü saat 22.16' da UYAP sistemine giriş yaparak temyiz başvuru dilekçesini düzenlediği ancak e-imza ile imzalamadan mahkemeye gönderilmek üzere dilekçeyi sistemden havale ettiği olayda; temyiz dilekçesindeki imza, temyiz edenin kim olduğu, buna hakkı bulunup bulunmadığı ve temyiz isteminin hangi hususlara yöneldiğini ispata yarayan bir koşul olup, sonradan aidiyetin başka bir suretle tahkik edilmesi veya eksikliğin ikmalinin mümkün olduğu, sanık müdafiinin temyiz talebinin reddi kararını temyizine ilişkin dilekçesinden de 25.06.2013 tarihli temyiz dilekçesini kendisinin düzenlediğinin anlaşıldığı, bu noktada e-imza taşımayan temyiz dilekçesinin aidiyeti hususundaki şüphenin ortadan kalktığı anlaşıldığından, davaların en az giderle ve makul sürede sonuçlandırılması gerektiği ilkesi de dikkate alınarak; sanık müdafii tarafından elektronik ortamda oluşturulan ancak e-imza taşımayan temyiz başvuru dilekçesinin yasal süresi içinde düzenlenerek mahkemeye gönderilmesi ve temyiz dilekçesinin aidiyetine ilişkin bir tereddüt bulunmaması karşısında, temyiz dilekçesinin geçerli olduğunun kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne; Özel Dairenin temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın onanması kararı ile yerel mahkemenin temyiz isteminin reddi kararının kaldırılmasına, dosyanın temyiz incelemesi yapılabilmesi için Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 24.09.2014 gün ve 28560-21900 sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın onanması kararı ile Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2013 gün ve 241-273 sayılı temyiz isteminin reddi kararının KALDIRILMASINA,

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 24.09.2014 gün ve 28560-21900 sayılı temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın onanması kararı ile Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2013 gün ve 241-273 sayılı temyiz isteminin reddi kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.05.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6155, Karar No: 2014/3249, Tarih: 12.05.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/6155 E.  ,  2014/3249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ankara 12. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :05.02.2013

Numarası :2012/66-2013/28

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, iş sahibi tarafından ödenen damga vergisinin sözleşme gereği vergi ödemelerinden sorumlu bulunan yükleniciden rücu'en tahsili amacıyla girişilen icra takibine vaki itirazın iptali, takibin devamı ve icra inkâr tazminatı istemlerine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık 10.01.2005, 19.01.2006, 08.05.2006, 20.07.2006, 25.08.2006 ve 31.08.2006 tarihli altı ayrı tip sözleşme gereği iş sahibi davacı banka tarafından dava dışı vergi idaresine ödenen tek nüsha bedelini aşan damga vergisinden dolayı yüklenicinin sorumluluğunun bulunup bulunmadığı noktasındadır. Anılan sözleşmelerin 8. maddesinde, sözleşmenin düzenlenmesine ilişkin her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu; 39. maddesinde sözleşmelerin (yedi) nüsha olarak düzenlendiği (10.01.2005 tarihli sözleşmede (iki) nüsha) açıkça ifade edilmiştir.

Esasen, çözümü gereken mesele, taraflarca sözleşmede açıkça nüsha sayısı belirtilmiş olmasına rağmen, bu nüshaların bir kısmının suret olarak kabulünün mümkün olup olmadığıdır. Nüsha, sözleşmenin tıpkısının aynısı iken; suret, örnekten ibarettir. Başka bir anlatımla; suret, nüshanın fotografik görünümü olup, kanıt değeri yoktur. Damga vergisine tabi, taraflarca imzalanmış bir sözleşmenin fotokopisinin alınıp "Aslının Aynı" olduğuna dair imzalı şerh düşülmesi, bu belgeyi nüsha haline getirmez. Bununla birlikte, sözleşmenin taraflarca imzalanmadan önce birden çok fotokopisinin alınıp bu fotokopilerin taraflarca imzalanması halinde, o belgelerin her biri nüsha olarak kabul edilir. Bu yönüyle nüsha, belgenin birden çok aslından bir tanesidir.