muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7136, Karar No: 2011/7747, Tarih: 22.11.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 22.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7265, Karar No: 2021/6888, Tarih: 07.04.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/7265 E.  ,  2021/6888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlığa teşebbüs, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında nitelikli hırsızlığa teşebbüs ve mala zarar verme suçları yönünden kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan tüm hükümlerin ve sanık ... hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Konut dokunulmazlığını ihlal etme suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin sabit olmaması karşısında sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

2-Olay yerinden elde edilen ayak izinin 12.02.2015 tarihli uzmanlık raporuna göre sanık ...’ya ait olduğunun tespit edildiği ve sanığın ... plakalı araçla sanık ... ile birlikte Adıyaman iline gittiklerini beyan ettiği; ancak sanık ...’in suçlamaları kabul etmeyip olay tarihinde ...plakalı araç ile gitmediğini beyan ettiği, sanık ...’ın soyut beyanı dışında delil olmadığından sanığın üzerine atılı suçu gerçekleştirdiği sabit olmadığı, sanığın hükümlülüğüne yeterli hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı deliller bulunmadığı gözetilmeden sanık ... hakkında anılan suçtan beraati yerine yetersiz gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 07.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3154, Karar No: 2013/469, Tarih: 30.01.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/3154 E.  ,  2013/469 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

.

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve birleşen dava arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca gecikme tazminatı alacaklarının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı yüklenici vekilince temyiz edilmiştir.

...-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

...-Yanlar arasında .......... .... Noterliği’nde imzalanan ....08.2006 gün 27511 yevmiye nolu Düzenleme Şeklinde Taşınmaz Mal Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi ile davalı yüklenici, davacı arsa sahiplerine ait taşınmaz üzerinde inşaat yapımını üstlenmiş, .... maddede arsa sahiplerine ... bağımsız bölüm verileceği, .... maddede inşaat süresinin ruhsat tarihinden itibaren ... ay olduğu, .... maddede gecikme halinde her daire başına aylık 400 euro kira ödeneceği, ... ve .... maddelerde iskân müsadesinin yükleniciye ait olup masrafın onun tarafından karşılanacağı ve inşaatın anahtar teslimi yapılacağı kararlaştırılmıştır. Bu hükümlere göre inşaat ruhsatı ....06.2007 tarihinde alındığından inşaatın yapı kullanma izin belgesi de alınarak teslimi gereken tarih ....04.2009 olmaktadır. Ancak yine taraflar arasında .......... .... Noterliği’nde düzenleme şeklinde yapılıp imzalanan 08.08.2008 gün 24376 yevmiye nolu Ek ve Tadil Sözleşmesi’nin .... maddesinde binanın girişinin altındaki zemin katta arsa sahiplerine ait ... ve ... nolu dükkanların toprak hisselerinden ...’er m2 alınarak en üst kattaki iki daireye verileceği, belediyedeki onaylı projesinde ek plan tadilatı yapılarak bu dairelerin dubleks daireye çevrileceği ve yüklenici şirketin projeye ve sözleşmeye uygun biçimde çatıyı da yapıp iskânı da alarak inşaatı teslim edeceği şeklinde asıl sözleşmede değişiklik yapılmış, ek sözleşmenin devam eden maddelerinde de dubleks daireler ile zemin kattaki ... ve ... nolu dükkanların paylaşımı ve dükkanların arkasında kalan boşlukların kime ait olacağıyla ilgili düzenleme yapılmıştır. Ek sözleşme ile yüklenici zemindeki dükkanları küçülterek en üst kattaki meskenleri dubleks daireye çevirmeyi üstlendiğinden bunların gerçekleştirilmesinin ek bir süreyi gerektireceği ortadadır.

.

.

Bu durumda mahkemece sözkonusu ek sözleşmenin birinci maddesi gereğince ek proje ve ruhsat tadilatı yapılıp yapılmadığı ve buna göre inşaatta değişiklik gerçekleşip gerçekleşmediğinin taraflardan sorulup ilgili belediyeden tadilat projesi ve ruhsatı celp edildikten sonra hükme esas raporu veren bilirkişi kurulundan, davalı yüklenicinin ek sözleşmenin .... maddesine göre üstlendiği ilave iş ve imalâtların inşaat süresine etkisi konusunda ek rapor alınıp bu sürenin ....04.2009 tarihine eklenmek sureti ile uzatılmış teslimi gereken tarihin tespit ettirilmesi ve saptanacak bu süreden asıl dava yönünden asıl davanın açıldığı ....06.2009 gününe, birleşen dava yönünden de asıl davanın açıldığı tarihten birleşen davanın açıldığı ....05.2010 tarihine kadar istenebilecek kira kaybı alacakları hesaplattırılarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken ek sözleşme ile kararlaştırılan ilave işler dikkate alınmadan, asıl ve birleşen dava tarihlerini de aşacak şekilde hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek karar verilmesi doğru olmamış, bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda .... bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, .... bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 30.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2012/26935, Karar No: 2013/157, Tarih: 14.01.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/26935 E.  ,  2013/157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Alanya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :22.09.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, annesi Z.ile davalıların miras bırakanı N. A. evlilik dışı ilişkisinden doğduğunu ve annesinin nüfusuna kayıt edildiğini belirterek, N.A. kızı olduğunun tespiti ile nüfus kayıtları arasında bağ kurulmasını talep etmiştir. Açıklanan bu duruma göre dava babalık davasıdır.(TMK md. 301) Aile mahkemeleri kurulmayan yerlerde aile mahkemesi sıfatı ile yargılama yapılıp bir karar verilmesi gerekirken (H.G.K. 16.11.2005 tarih ve 2/673-617 sayılı kararı) bu husus dikkate alınmadan Asliye Hukuk Mahkemesi olarak yargılama yapılıp yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedenidir.

Dava Türk Medeni Kanununun ikinci kitabında yer almaktadır. 4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kurulup ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4/1. maddesi; 4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere ( MK. md. 118-395, 5133 S.K. md. 2-3) kaynaklanan bütün davaların aile mahkemesinde bakılacağını, geçici 1. maddesi ise; sonuçlanmamış davaların yetkili ve görevli aile mahkemesine devredileceğini hükme bağlamıştır. Mahkemece dosyanın karara bağlanmasından sonra hüküm kesinleşmeden Alanya'da aile mahkemesi kurularak faaliyete geçmiştir. Görev, kamu düzenine ilişkin olduğundan yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınmalıdır. Karar bozulmakla sonuçlanmamış hale gelmiştir. Bu açıklama karşısında dosyanın aile mahkemesine devredilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, iste halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 14.01.2013(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/20761, Karar No: 2017/7341, Tarih: 26.09.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/20761 E.  ,  2017/7341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19872, Karar No: 2021/7639, Tarih: 15.09.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/19872 E.  ,  2021/7639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

İlk derece mahkemesince verilen kısmen re’sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece gerçekleştirilen yargılama sırasında ... Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan aldırılan 27.01.2016 günlü, 299 sayılı rapora göre kendisinde hafif orta derecede zeka geriliği bulunmasından dolayı fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olamayacağı belirtilen mağdureye hükümden sonra Samandağ Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.01.2020 kesinleşme tarihli, 2019/233 Esas, 2019/559 Karar sayılı ilamı ile babası Hamit Kılcılar’ın vasi tayin edildiği Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrolden anlaşılmakla, hükümleri temyize hakkı bulunan vasiye yokluğunda verilen gerekçeli kararın tebliğiyle tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükümlerin temyizi halinde bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4348, Karar No: 2013/3204, Tarih: 27.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/4348 E.  ,  2013/3204 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 29.01.2013 gün ve 2011/1870-7674 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 07.06.2011 gün ve KYB.2011/188572 sayılı ihbarnamesi ile;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na aykırılık suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında, defterdar veya vergi dairesi müdürü ile bunlar adına imza atmaya yetkili kişilerce mütalâada bulunulmadığından bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi uyarınca davanın durmasına dair Şişli 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/09/2009 tarihli ve 2009/835-689 sayılı kararına karsı yapılan itirazın reddine ilişkin İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/12/2010 tarihli ve 2010/2180 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Benzer bir olay sebebiyle verilen Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin 12/03/2010 tarihli ve 2009/16329 esas, 2010/2700 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, sanık hakkında 2004, 2005 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve defter, belge ibraz etmemek suçları ile ilgili olarak inceleme yapan vergi denetmeni tarafından düzenlenen 10/11/2008 tarih ve VDENR-2008-1677-70 sayılı vergi suçu (kaçakçılık) raporuna istinaden Gelir İdaresi Başkanlığı, İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı, Denetim Grup Müdürlüğü, Vergi Denetmenleri Büro Başkanlığının 21/11/2008 tarihli ve 25777 sayılı yazısı ile İstanbul Vergi Dairesi Başkanı adına, denetim grup müdür vekili tarafından imzalanmak suretiyle mütalâada bulunulduğu, aynı Başkanlığın dosyada mevcut 16/09/2005 tarihli Onayı ile de İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı, Denetim Grup Müdürlüğüne bağlı olarak faaliyete geçen ihbarlar ve Şikâyetleri Değerlendirme Müdürlüğü ile Denetim Koordinasyon Müdürlüğünce yürütülmekte olan işlemlerin verimliliğinin sağlanması ve hızlı bir biçimde yürütülmesi amacıyla onay ekindeki listede yer alan kişilere belirtilen şekilde yetki devrinin yapılmasına izin verildiği anlaşıldığından, aynı Başkanlığın 21/11/2008 tarih ve 25770 sayılı dava şartı niteliğindeki mütalâasının 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 367. maddesine uygun bulunduğu gözetilerek itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

213 sayılı Vergi Usul Kanununun “Bazı Kaçakçılık Suçlarının Cezalandırılmasında Usul” başlıklı 367. maddesinin aşağıdaki değişikliklerden önceki 1. fıkrası “Yaptıkları inceleme sırasında 359 ve 360. maddelerde yazılı kaçakçılık veya iştirak suçlarını tespit eden maliye müfettişleri, hesap uzmanları ile bunların muavinleri ve gelirler kontrolörleri ile stajyer gelirler kontrolörleri tarafından doğrudan doğruya ve vergi incelemesine yetkili olan diğer memurlar tarafından ilgili vergi dairesinin bağlı bulunduğu defterdarlığın veya gelirler bölge müdürlüğünün mütalaasıyla, keyfiyetin yetkili Cumhuriyet savcılığına bildirilmesi mecburidir” biçiminde iken,

04.04.2007 gün ve 26483 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 28.03.2007 gün ve 5615 sayılı Gelir Vergisi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 20. maddesi ile 367. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "defterdarlığın veya gelirler bölge müdürlüğünün" ibaresi "vergi dairesi başkanlığının veya defterdarlığın" şeklinde değiştirilerek, dava şartı niteliğindeki mütalaa vermeye yetkili makamlar,

- maliye müfettişleri,

- hesap uzmanları ile bunların muavinleri,

- gelirler kontrolörleri,

- stajyer gelirler kontrolörleri,

- vergi dairesi başkanlığı ve

- defterdarlık olarak belirlenmiştir.

08.02.2008 gün ve 26781 sayılı Resmi Gazete ile yayımlanarak yürürlüğe giren 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Kanunun 280. maddesi “Yaptıkları inceleme sırasında 359. maddede yazılı suçların işlendiğini tespit eden maliye müfettişleri, hesap uzmanları ile bunların yardımcıları ve gelirler kontrolörleri ile stajyer gelirler kontrolörleri tarafından doğrudan doğruya ve vergi incelemesine yetkili olan diğer memurlar tarafından ilgili vergi dairesinin bağlı bulunduğu vergi dairesi başkanlığının veya defterdarlığın mütalaasıyla, keyfiyetin Cumhuriyet Başsavcılığına bildirilmesi mecburidir” şeklinde değiştirilmiş ise de mütalaa vermeye yetkili makamlarda bir değişiklik yapılmamıştır.