muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/15827, Karar No: 2021/2179, Tarih: 27.01.2021

5) Akıl hastalığı nedeniyle hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ve güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilen sanığa, 5271 sayılı CMK'nin 325/1. maddesi uyarınca yargılama giderlerinin yükletilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yargılama giderinin kamu üzerinde bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.01.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20949, Karar No: 2016/7218, Tarih: 20.04.2016

**8. Hukuk Dairesi         2014/20949 E.  ,  2016/7218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 20.12.2013 gün ve 20122013 sayılı hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davalılardan ... ve ...'e yurtdışı tebligatı gideri yatırılmadığından duruşma isteğinin reddine dair karar verilmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava konusu 1682 parsel sayılı taşınmazın vekil edeni tarafından bedeli ödenerek satın alındığını ancak taşınmazın eşi muris ... adına tapuya kayıt ve tescil edildiğini, ... mirasçıları olan davalıların taşınmazda hak sahibi olmadıklarını, davalılardan ...(...)'ın 2009 tarihli taahhütname ile dava konusu taşınmazın tamamının davacıya ait olduğunu kabul ettiğini açıklayarak, dava konusu 1682 parsel sayılı taşınmazda davalılar adına kayıtlı hisselerin iptali ile vekil edeni adına tesciline, taşınmaz üzerindeki iki katlı evin vekil edenine ait olduğunun saptanmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalılar ... ve ... vekili, murisin geliri olduğunu ve taşınmazı satın aldığını, davacı tarafından sunulan ... imzalı taahhütnamenin geçerli olmadığını, davalı Yüksel ... ise dava konusu taşınmazın murisin katkıları ile alındığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuşlar, diğer davalı ve dahili davalılar savunmada bulunmamışlardır.

Davalılar ... ve ... vekili, murisin geliri olduğunu ve taşınmazı satın aldığını, davacı tarafından sunulan ... imzalı taahhütnamenin geçerli olmadığını, davalı Yüksel ... ise dava konusu taşınmazın murisin katkıları ile alındığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuşlar, diğer davalı ve dahili davalılar savunmada bulunmamışlardır.

Mahkemece, davacının dava konusu taşınmazın kendisine ait olduğunu ispatlayamadığı, evlilik birliği içerisinde satın alınan taşınmaz ve içerisindeki evin edinilmiş mal olması nedeniyle 1/2 hissesinin davacıya ait olduğu, davacının miras hisesi ile birlikte ev ve taşınmaz üzerinde 3/4 hissesi bulunduğu, dosyaya sunulan Taahhütname ve Muvafakatname başlıklı 15.06.2009 tarihli adi yazılı senet ile vefat eden eşin mirasçısı ...ın miras hissesini davacıya devrinin geçerli olduğu gerekçeleriyle davanın kısmen kabul kısmen reddi ile, tapu iptali ve tescil istemi yönünden davaya konu 1682 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydı 60 hisse kabul edilerek 48 hissesinin davacı adına, kalan 12 hissenin müteveffa mirasçılarından ... dışındaki mirasçılar adına ... SHM'nin 2009/1369 esas 2009/1616 karar sayılı, ... 3. SHM'nin 2012/53 esas 2012/391 karar sayılı ve ... 1. SHM'nin 2011/97 esas 2011/63 karar sayılı veraset ilamlarındaki hisseleri oranında tapuya kayıt ve tesciline, muhdesat tespiti istemi yönünden 2 katlı evin mülkiyetinin toplamda 60 hisse kabul edilerek 48 hissesinin davacıya, kalan 12 hissenin ise müteveffa mirasçılarından ... dışındaki mirasçılara ... SHM'nin 2009/1369 esas 2009/1616 karar sayılı, ... 3. SHM'nin 2012/53 esas 2012/391 karar sayılı ve ... 1. SHM'nin 2011/97 esas 2011/63 karar sayılı veraset ilamlarındaki hisseleri oranında ait olduğunun tespitine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, ...(...) mirasçıları tarafından, taahütnamenin geçersiz olduğu iddiasıyla temyiz edilmiştir.

Temyiz edenlerin murisi ...(...) yönünden dava; miras payının devri sözleşmesine dayalı TMK'nun 677. maddesi uyarınca açılan pay iptali ve tescil isteğine ilişkindir. Terekenin tamamı veya bir kısmı üzerinde miras payının devri konusunda mirasçılar arasında yapılan sözleşmelerin geçerliliği yazılı şekle bağlıdır (TMK.m.677/1). Mirasçılar arasındaki devirler için söz konusu olan bu yazılı şeklin adi yazılı olarak yapılması yeterlidir.

Temyiz edenlerin murisi ...(...) yönünden dava; miras payının devri sözleşmesine dayalı TMK'nun 677. maddesi uyarınca açılan pay iptali ve tescil isteğine ilişkindir. Terekenin tamamı veya bir kısmı üzerinde miras payının devri konusunda mirasçılar arasında yapılan sözleşmelerin geçerliliği yazılı şekle bağlıdır (TMK.m.677/1). Mirasçılar arasındaki devirler için söz konusu olan bu yazılı şeklin adi yazılı olarak yapılması yeterlidir.

Somut olayda; davaya konu taşınmaz maliki ...'ın 29.05.2009 tarihinde öldüğü; dosyada mevcut ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 12.11.2009 tarih 2009/1369 Esas-2009/1616 Karar sayılı mirasçılık belgesine göre, geriye mirasçı olarak eşi ... (15 pay), kardeşleri ... ...(...) (3 pay), ... (...) (3 pay), .. ... (3 pay), yeğenleri ... (1 pay), ... (...) (1 pay) ve ... ...'i (1 pay) bıraktığı; bunlardan ...(...)'ın 15.08.2010 tarihinde vefat ettiği anlaşılmaktadır. Mirasçılardan ...(...)'ın 15.06.2009 tarihli "Taahhütname ve Muvafakatname" başlıklı senette adının ... olarak yazıldığı, taraflar arasında ... ile ...(...) isimli kişilerin aynı kişiler olduğu yönünde tereddüt bulunmadığı, ... ile şahitler ... ve ... imzasını taşıyan adi yazılı senette, ... (...)'in dava konusu taşınmazda miras payını davacıya devir edeceğini kabul ve taahhüt ettiği görülmüştür. Ancak bir kısım davalılar cevap dilekçelerinde, temyiz eden ...(...) mirasçıları olan dahili davalılar temyiz dilekçerinde, ... imzalı adi yazılı belgedeki imzanın ...(...)'a ait olmadığını, okuma ve yazma bilmediğini ileri sürmüşlerdir. Ne var ki; Mahkemece; adi yazılı miras payının devri belgesi altındaki imzanın davalı ...(...)'a ait olmadığı açıkca inkar edildiği halde; bu yönde bir inceleme yapılmadan miras payının iptaline karar verilmiştir.

Bir adi senedin gerek geçerlilik koşulu, gerekse ispat gücü olarak kesin delil olabilmesi için, senet altındaki borçlu imzasının usulünce ikrar edilmiş olması gerekir. Adi yazılı senet (belge) altındaki imzanın inkarı halinde ne gibi işlem yapılacağı HMK'nun 211 vd. maddelerinde gösterilmiştir. O halde Mahkemece; ... imzalı miras payı devir belgesinin aslının dosyaya ibraz edilmesi de sağlanıp; devreden ...(...) ölmüş olduğundan karşılatırmaya esas imzalarının ilgili yerlerden toplanarak, senette şahit olan kişiler de resen tanık sıfatı ile dinlenmek suretiyle inceleme yapılıp, senet altındaki imzanın ...(...)'a ait olup olmadığının belirlenerek senedin geçerli olup olmadığının değerlendirilmesi ve sonucuna göre ...(...)'ın miras payı hakkında karar verilmesi gerekirken; bu konuda eksik incelemeyle karar verilmesi usul ve Yasa'ya aykırı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda gösterilen sebeplerle ... (...)'ın miras payının davacı adına tesciline ve yine 2 katlı evdeki hissesinin davacı adına tesptine ilişkin bölümlerinin temyiz eden ...(...) mirasçıları yararına BOZULMASINA; taraflarca HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 1.456,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılar ...'ye iadesine 20.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/978, Karar No: 2014/4892, Tarih: 28.04.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/978 E.  ,  2014/4892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “müdahil davacı Hazine’nin davası hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmediği açıklanarak, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun .../C maddesi maddesi dikkate alınmak suretiyle bir karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; müdahil davacı Hazine’nin davasının kabulüne, çekişmeli 131 ada ... parsel sayılı taşınmazın tespit tutanağının iptali ile dava konusu taşınmazın genel su niteliğinde, kaynak suyu ve devamında dere olması da nazara alınarak Kadastro Kanunu’nun .../C maddesi uyarınca tespit dışı bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, müdahil davacı Hazine vekili ve müdahil davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

...- Müdahil davacı ...’ın temyiz istemine yönelik olarak yapılan incelemede; dosya içeriğine, mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşen yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi mümkün olmadığına göre, müdahil davacı ...’ın temyiz itirazlarının reddi ile usul ve Yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacı ...'dan alınmasına,

...- Müdahil davacı Hazine vekilinin temyiz itirazlarına gelince; dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, genel suların özel mülkiyete konu olamayacağına ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 36/A maddesi gereğince müdahil davacı Hazine lehine yargılama giderine ilişkin hüküm kurulamayacağına göre müdahil davacı Hazine vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 28.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9844, Karar No: 2024/15082, Tarih: 21.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/9844 E.  ,  2024/15082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/532 E., 2020/716 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Elazığ 3. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/215 E., 2020/15 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3 ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7- son cümlesi, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1. Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, dosya kapsamına yansıyan eylemleri de göz önünde bulundurulduğunda; aşamalardaki savunmalarının aksine, terör örgütüne yardım etmek kastı ile hareket ettiğine dair kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

2. Silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan mahkumiyetine karar verilen sanık hakkında, ilk derece mahkemesi gerekçeli kararında iddia makamının 19.12.2019 tarihli mütalaası yerine 15.11.2018 tarihli mütalaanın gösterilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 230/1-a maddesine aykırı davranılması,

3. İlk Derece Mahkemesi gerekçeli karar başlığında suçun "silahlı terör örgütüne yardım etme" yerine "silahlı terör örgütüne üye olma" olarak yazılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafilerinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Elazığ 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5549, Karar No: 2013/9100, Tarih: 14.06.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/5549 E.  ,  2013/9100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Tazminat hukukuna ilişkin davada Antalya 2. Asliye Hukuk ve Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, 6102 sayılı TTK.'nun 1472. maddesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince; uyuşmazlığın ticari dava niteliğinde olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesi ise; davanın haksız fiilden kaynaklandığını belirterek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari nitelikte olabilmesi için her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi, yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Diğer taraftan 818 Sayılı Borçlar Yasası'nın 41/1. maddesinde, “Gerek kasten gerek ihmal ve teseyyüp yahut tedbirsizlik ile haksız bir surette diğer kimseye bir zarar ika eden şahıs, o zararın tazminine mecburdur.” hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda uyuşmazlık, kasko sigorta poliçesi nedeniyle ödenen bedelin, yasadan kaynaklanan halefiyet ilkesi uyarınca rücuen tazmini istemine ilişkin olup, davanın mutlak ticari nitelikte bulunmadığı anlaşıldığından, uyuşmazlığın genel hükümler çerçevesinde Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Antalya 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10041, Karar No: 2015/12519, Tarih: 23.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/10041 E.  ,  2015/12519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün,taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 09.06.2010 tarihli iş kazasında sürekli iş göremez durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ve yapılan masrafların, davalı işverenden tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı ... ve ... Sigortası Kanunu'dur.

1-5510 sayılı Kanun'un iş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21'inci madde hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün, olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde ... riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumu'na karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanun'un 12. maddesi hükmüne göre alt işveren, bir işte veya bir işin bölüm veya eklentisinde işverenden iş alan ve kendi adına sigortalı çalıştıran 3. kişidir.

Asıl işveren alt işveren ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverinin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Alt işveren sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da, işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Hükme esas kusur raporunda; davalı asıl işverenin % 80, dava dışı taşeronun % 20 kusurlu olduğu belirtilmiş olup, % 80 kusur oranına göre hüküm kurulmuştur.

Mahkemece, asıl işverenin taşeronun kusurundan sorumlu olduğunun gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma sebebidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 23.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23631, Karar No: 2016/6080, Tarih: 05.04.2016

**8. Hukuk Dairesi         2014/23631 E.  ,  2016/6080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Borçlu ... Genel Müdürlüğü vekili müvekkilinin her türlü harçtan muaf olmasına rağmen bakiye borç muhtırasında tahsil harcı talep edildiğini ileri sürerek bakiye borç muhtırasının iptalini istemiştir. Mahkemece, Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesinde genel bütçeye dahil idarelerin harçtan muaf olduğunun hüküm altına alındığı, borçlunun ise özel bütçeli idare olduğu, 6001 sayılı ... Genel Müdürlüğü'nün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun'da borçlu idarenin yargı harçlarından muaf olduğuna dair hüküm bulunmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmesi üzerine, karar borçlu idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlu ... Genel Müdürlüğü, 6001 sayılı ... Genel Müdürlüğü'nün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun'un 12/2. maddesi gereğince harçtan muaf olup, borçlu idareden tahsil harcının ödenmesi istenemez. Bu nedenle şikayetin kabulü gerekirken, yazılı gerekçeyle reddi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 05.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8543, Karar No: 2013/1171, Tarih: 16.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/8543 E.  ,  2013/1171 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 51/1-a, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin süre tutum dilekçesinde belirttiği herhangi bir nedene dayanmayan; katılanlar vekilinin bilinçli taksire, ceza uygulamasına, paraya çevirmeye, sair nedenelere ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında uygulama maddesinin TCK'nın 50/1-a yerine 51/1a maddesi olarak yanlış gösterilmesi, 2 yıl 6 ay hapis cezasının TCK'nın 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olmaması nedeniyle, hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevirmenin yasal dayanağını oluşturan TCK'nın 50/4. maddesinin gösterilmemesi ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi, keza bir gün karşılığı adli para cezasının belirlenmesine esas TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/2-3. maddelerine ayrıca, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususuna hükümde yer verilmemek suretiyle TCK'nın 52/4. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 3. paragrafının çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3 maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 52/4. maddesi gereğince, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususunun sanığa ihtarına” ibarelerinin eklenerek, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.