muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13704, Karar No: 2015/8931, Tarih: 14.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/13704 E.  ,  2015/8931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/09/2013

NUMARASI : 2012/253-2013/891

Davacı- karşı davalı vekili tarafından, davalı ile davalı- karşı davacı aleyhine 20.04.2012 gününde verilen dilekçe ile müdahalenin meni istenmesi, davalı- karşı davacı tarafından 13.05.2012 gününde verilen dilekçe ile TMK'nın 724. maddesine dayanan temliken tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine dair verilen 12.09.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı- karşı davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Asıl dava elatmanın önlenmesi isteğine ilişkin olup, karşı dava ise Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı-karşı davalı, davalıların 1999 yılında meydana gelen depremde kirada oturdukları evin hasarlanması üzerine dava konusu taşınmaz üzerine geçici bir barınak inşa etme talebinde bulunduklarını, kendisine ait binanın hemen yanına yapı inşa ederek işgal ettiklerini belirterek bu nedenle elatmalarının önlenmesini, inşa ettikleri binanın kal'ini ve taşınmazdan tahliyelerini talep etmiştir.

Davalı- karşı davacı, dava konusu taşınmazı 1/3 payı kendisine ait olacak, 2/3 payı davacının olacak şekilde birlikte aldıklarını, davacıya bir miktar ödemeler yaptığını ancak tapu kaydını davacının kendi üzerine yaptığını, yapıların projesinin dahi bitişik nizam çizildiğini, davacının inşaatına yardım ettiğini, bir miktar paranın tapu devrinden önce ödenmediği için tapu devrinden kaçındığını, davanın reddini istemiştir. Karşı dava açmak suretiyle dava konusu taşınmaz üzerindeki binayı iyiniyetle inşa ettiğini, iyiniyetle taşınmazın iktisabı için şartların oluştuğunu, 1080 m2 kısmının adına tescilini, yerinde görülmediği takdirde 1/3 payının iptali ile kendisinin paydaş olarak tescil edilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, asıl davanın kabulü ile davalıların elatmalarının önlenmesine, inşaatın kal'ine, karşı davanın ise reddine karar verilmiştirHükmü, davalı-karşı davacı temyiz etmiştir.

Mahkemece, dava inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescili olarak değerlendirilmiş ise de davalı TMK'nın 724. maddesi uyarınca temliken tescil isteğinde bulunduğundan, anılan hüküm uyarınca inceleme ve araştırma yapılması, daha sonra bir karar verilmesi gerekmektedir.

TMK’nın 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi TMK’nın 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

TMK’nın 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi TMK’nın 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

TMK’nın 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiasıyla ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin TMK’nın 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır. TMK’nın 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşılacağı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK’nın 3. maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir. (Sübjektif koşul)

b) İkinci koşul, yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır. Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. İnşaatın kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açacaktır. (Objektif koşul)

c) Üçüncü koşul ise yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir. Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de büyük bir taşınmazın bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

d) Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Somut olayda mahkemece, TMK’nın 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi için gereken subjektif ve objektif koşullarla ilgili yeterli inceleme ve araştırma yapılmaksızın hüküm tesis edildiği anlaşılmaktadır. Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda, gerekli araştırma ve incelemelerin yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı/karşı davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıran tarafa iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7524, Karar No: 2014/13266, Tarih: 24.11.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/7524 E.  ,  2014/13266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 30.06.2008 ve 14.06.2010 gününde verilen dilekçeler ile tapu iptali ve tescil olmazsa tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 28.05.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R\_

Dava, imar işleminin iptali sebebiyle kadastrol mülkiyet durumunun ihyası, mümkün olmadığı takdirde tazminat isteğine ilişkindir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, yargılama sırasında... Belediyesinin taraf sıfatının kalmadığı gerekçesi ile anılan belediye yönünden hüküm kurulmasına yer olmadığına, diğer davalılar yönünden açılan davanın imara dayanak idari işlemin ayakta olduğu ve idari yargıda iptal edilmediği gerekçesi ile reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ve davalı ... Belediyesi vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince; davanın reddine karar verilmiş olmakla yargılama giderlerinden davacının sorumlu tutulması gerekmektedir. Bu kapsamda yargılama giderlerinden olan karar ilam harcının davalı belediyelerden tahsiline ilişkin hüküm kurulması doğru görülmemiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nın 438/7. maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm sonucunun 4. fıkrasında yer alan “4-Alınması gereken 24,30 TL harcın davalı ... Belediyesi ve dahili davalı ... Belediyesi Başkanlığından alınmasına” cümlesinin çıkartılarak yerine “4-Davacı hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine, hükmün DÜZELTİLMİŞ ve değiştirilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 24.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3432, Karar No: 2011/4508, Tarih: 21.04.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/3432 E.  ,  2011/4508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... temsilcisi ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 21/09/2006 gününde verilen dilekçe ile 2330 sayılı Kanun'dan kaynaklanan rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 07/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı temsilcisi tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle yaralanan dava dışı görevliye 2330 sayılı Nakdi Tazminat ve Aylık Bağlanması Hakkında Yasa gereğince ödenen nakdi tazminatın, haksız eylem sorumlusu küçükler ile onların anne ve babaları olan davalılardan alınması istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, bazı davalı küçüklerin haksız eylemi gerçekleştirmedikleri gerekçesiyle, küçükler ile anne ve baları hakkındaki istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı ..., davalılardan bazılarının, çocukları olan küçüklerin etkili eylemleri nedeniyle yaralanan polis memuruna ödediği tazminatın 4721 sayılı Medeni Yasa'nın 369. maddesi gereğince, ev başkanı sıfatıyla sorumlu tutulmalarını istemiştir.

4787 sayılı Aile Mahkemesinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Yasa'nın 4/1. maddesi gereğince, 4721 sayılı Medeni Yasa'nın İkinci Kitabı'ndan doğan dava ve işlere aile mahkemesinde bakılır. Somut olayda Medeni Yasa'nın İkinci Kitabı içerisinde yer alan 369. maddenin uygulanması gerektiğinden eldeki davaya aile mahkemesinde bakılması gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacı tarafın öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına 21/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/28505, Karar No: 2025/1193, Tarih: 23.01.2025

**11. Ceza Dairesi         2021/28505 E.  ,  2025/1193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/282 E., 2015/371 K.

SUÇ : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

a.Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (e), (f), (j), (k) ve (l) bentlerinde belirtilen nitelikli hâllerde hapis cezası yanında hükmolunan temel gün adli para cezasının suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olamayacak şekilde belirlenip bu miktar üzerinden artırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca taktir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği, buna göre, katılanın sanığa ödediği miktarın 1.000,00 TL olduğu gözetilerek temel cezanın 100 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenip, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında bir gün karşılığı 20,00 TL üzerinden çarpılarak hesaplanmak suretiyle sanığın 2.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılması gerektiği,

Yukardaki açıklamalar ışığında, Mahkemece temel adli para cezası 5 gün karşılığı olarak belirlenip günlüğü 20,00 TL üzerinden hesaplanan 100,00 TL adli para cezasının, cezanın menfaatin 2 katından az olamayacağından bahisle sanığın 2.000,00 TL adli para cezasına hükmedilmesinin hatalı olduğu, bununla birlikte, adli para cezasının ödenmemesi halinde infazın adli para cezası gün sayısı üzerinden yapılacağı göz önüne alındığında, mahkeme hükmünün sanığın daha lehine olduğu, sanık aleyhine temyiz bulunmadığından aleyhe bozma yasağı nedeni ile kararın adli para cezası hesabı yönünden düzeltilemeyeceği anlaşıldığından, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

b.Sanık hakkında hükmolunan adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde hapse çevrileceğine karar verilmiş ise de; adlî para cezasının ödenmemesi halinde izlenecek yöntemin, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/3. maddesinde belirtildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 23.01.2018 tarihli ve 2017/12-463 Esas, 2018/20 Karar sayılı kararı uyarınca da bu hususun infaz aşamasında dikkate alınabileceği anlaşıldığından ve sanık hakkında kasıtlı suçtan hapis cezalarına mahkûmiyetin kanunî sonucu olarak uygulanmasına karar verilen hak yoksunlukları yönünden, Anayasa Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi ve hükümden sonra, 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesinin birinci cümlesine; “... ertelenen veya” ibaresinden sonra gelmek üzere eklenen; “... denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezası infaz edilen ...” ibarelerinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün, Tebliğname'ye kısmen uygun kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 23.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5764, Karar No: 2007/6315, Tarih: 16.04.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/5764 E.  ,  2007/6315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kayyımlık Kararının Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, bozmaya uygun işlem ve araştırma yapılmış olmasına, delillerin takdirinde bir yanlışlık bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz istemlerinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, oybirliğiyle karar verildi. 16.04.2007
Yargıtay — Esas No: 2010/19185, Karar No: 2011/4995, Tarih: 21.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19185 E.  ,  2011/4995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9583, Karar No: 2010/11386, Tarih: 18.10.2010

**11. Ceza Dairesi         2008/9583 E.  ,  2010/11386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahtecilik

HÜKÜM : 765 sayılı TCK 339/1, 80, 59/2. maddelerine göre 2 yıl 11 ay hapis cezası

TCK. nun 339. maddesindeki suçun oluşması için sahte resmi belgeyi düzenleyen memurun belgeyi düzenlemeye yetkili olması, görevi sırasında ve kanuni yetkisine dayanarak bir belgeyi sahte olarak düzenlemesinin gerekmesine ve somut olayda suç tarihlerinde İlköğretim okulunda öğretmenlik ve geçici müdür yardımcılığı görevi olan sanığın, okul müdürü adına sahte belgeler düzenleyerek okulda çalışanların ek ders ücretleri ve tasarruf teşvik nemalarını Ziraat bankasından almasında, suça konu belgeleri düzenleyerek imzalamaya yetkili olmadığının anlaşılması karşısında; suçun TCK.nun 342/1, 80. maddelerine uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,Yasaya aykırı ise de ;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 sayılı yasanın 9. madde hükümleri karşısında; sanığa yüklenen "resmi belgede sahtecilik" suçunun 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren ve sanık lehine bulunan 5237 sayılı TCK. nun 204/1. Maddesinde öngörülen cezanın miktarı itibariyle tabi bulunduğu aynı yasanın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirlenen dava zamanaşımının,en son suçun işlendiği 18.02.1998 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde verilen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK. nun 66/1-e ve 67/4 maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 18.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10106, Karar No: 2012/8120, Tarih: 26.06.2012

**9. Ceza Dairesi         2011/10106 E.  ,  2012/8120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Suç işlemek amacıyla kurulan teşekküle yardım etme

Hüküm : 4422 sayılı Kanunun 15. maddesi yollamasıyla 765 sayılı TCK'nın 314/1 ve 59. maddeleri uyarınca nmahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı suç işlemek amacıyla kurulan teşekküle yardım etme suçu için 765 sayılı TCK'nın 314/1. maddesinde belirlenen cezanın süresi itibariyle, aynı Kanunun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımının, suç ve inceleme tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, hükmün BOZULMASINA, CMUK'nın 322. maddesi uyarınca sanık hakkındaki davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 26.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/28099, Karar No: 2016/28292, Tarih: 19.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/28099 E.  ,  2016/28292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin ... Belde Belediyesinde çalıştığı süre içerisinde ödenmeyen ücretlerinin 6360 sayılı Kanun ile çalıştığı belediyenin İl Özel İdaresine devredilmesinden sonra davalı tarafından ödendiğini, ancak işlemiş faizinin ödenmediğini belirterek faiz alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının ifanın kabulü sırasında ya da hemen ardından ileri sürmediği işlemiş faiz alacağını sonradan talep edemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, faizin alacağa bağlı feri bir borç olduğu, asıl alacakla birlikte sona erdiği, faize ilişkin ihtirazi kayıt hakkını ifa anında yada en geç ifanın hemen ardından ileri sürmeyen davacının sonradan işlemiş faiz talep edemeyeceği belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.