muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2746, Karar No: 2023/2612, Tarih: 23.05.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, istinaf dilekçesini tekrarla, Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, babalığın hükmen tespiti istemine ilişkin olup, uyuşmazlık, davanın kabulü, doğum ve geçim giderleri ile çocuk yararına nafakaya hükmedilmesinin koşullarının oluşup oluşmadığı, miktarlarının dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olup olmadığı, hak düşürücü süre içinde dava açılıp açılmadığı, hükme esas alınan Adli Tıp Kurumu Raporunun hüküm kurmaya ve denetime elverişli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 182 nci, 301 ..., 302 nci, 303 üncü, 304 üncü, 333 üncü maddeleri, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu, 370 ... ve 371 ... maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32531, Karar No: 2014/20547, Tarih: 05.06.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/32531 E.  ,  2014/20547 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/240181

MAHKEMESİ : Çankırı Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/04/2010

NUMARASI : 2009/736 (E) ve 2010/193 (K)

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Daha önce hapis cezasına mahkûmiyeti bulunmayan ve suç tarihinde onsekiz yaşını tamamlamadığı anlaşılan sanık hakkında, tehdit suçundan hükmolunan 4 ay kısa süreli hapis cezasının, TCK’nın 50/3. maddesi uyarınca, aynı maddenin birinci fıkrasında belirtilen seçenek yaptırımlardan birine, yine yaralama suçunda, seçimlik cezalardan tercih edilen 4 ay kısa süreli hapis cezasının, TCK’nın 50/3. maddesi uyarınca, aynı maddenin birinci fıkrasında belirtilen adli para cezası dışındaki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

2-Fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmayan ve kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında,TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık O.. Y.. müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 05/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25083, Karar No: 2018/11332, Tarih: 18.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/25083 E.  ,  2018/11332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından; kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece taraflarca karşılıklı açılan boşanma davasının yapılan yargılaması sonucunda her iki boşanma davasının kabulüne karar verilmiştir. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden ,davalı- karşı davacı erkeğin boşanma davasındaki iddialarının ispatı bakımından tanık deliline dayandığı anlaşılmaktadır. Mahkemece üçer tanığın dinlenilmesine karar verilerek tarafların üçer tanığı dinlenmiş ise de davalı- karşı davacı erkeğin tanık listesinde yer alan dört tanığı; ..., dinlenilmemiş, yapılan yargılama neticesinde boşanmaya neden olan olaylarda davalı-karşı davacı erkeğin daha ağır kusurlu olduğu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiştir.

Delil; çekişmeli vakıalar ve bu vakıaların ispatı için gösterilir (HMK m.187/1, HMK m.238/1). Çekişmeli vakıanın ispatı için; tanık bildiren tarafın tanık sayısı sınırlanamaz ve hakim tanık sayısını belirleyemez. Aksi tutum adil yargılanma ve savunma hakkının kısıtlanmasına yol açar. Ancak, hakim hangi tanığın hangi vakıanın ispatı için dinletilmek istendiğini ilgili taraflara sorarak (HMK m. 240/2, HUMK m.258/1); ileri sürülen vakıa, dinlenen bir kısım tanık anlatımı ile ispatlanmışsa, aynı vakıanın ispatı için bildirilen geri kalan tanıkların dinlenilmemesine karar verebilir (HMK m.241). Taraflarca fazla sayıda tanık bildirildiği takdirde; usulün bir kısmı zorlayıcı, bir kısmı da kolaylaştırıcı olan ve yukarıda belirtilen hükümlerinden yararlanarak; fazla sayıdaki tanığın dinlenmesinin, yargılamayı geciktirmesinin önüne geçilebilir. Davalı-karşı davacı erkek listesinde yer alan ve dinlenilmeyen tanıklarının dinlenilmesinden açıkça vazgeçmemiştir. Mahkemece henüz, gösterilen hiçbir tanık dinlenilmeden, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 241. maddesine aykırı şekilde tanıkların yalnızca üçünün dinlenilmesine karar verilmesi doğru olmamıştır. Bu nedenle dinlenilmeyen davalı-karşı davacı tanıklarının; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 240-265. maddelerinde gösterilen usül çerçevesinde dinlenilmesi ve tüm delillerin birlikte değerlendirilerek; gerçekleşecek sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının ise şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.10.2018(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/1097, Karar No: 2015/2229, Tarih: 03.06.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/1097 E.  ,  2015/2229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın, sanığın çalıştığı firmadan aldığı ve pil arızası nedeni ile garanti kapsamında tamirinin yapılması için sanığa teslim ettiği diz üstü bilgisyarın sanık tarafından katılana iade edilmediği, sanığın bu surette hizmet ilişkisinin gereği olarak kendisine teslim edilmiş olan diz üstü bilgisayar üzerinde zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunduğu anlaşıldığından, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Gün olarak belirlenecek adli para cezası üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı TCK'nın 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecek olmasına rağmen, yazılı şekilde gün adli para cezası çevrildikten sonra çıkan adli para cezası üzerinden eksiltme yapılması suretiyle karar verilmesi sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır. 1

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının, paraya çevrilmesi sırasında uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle, CMK’nun 232/6. maddesine aykırılık oluşturulması,

2) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde “30 gün” olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm birinci paragrafındaki paraya çevirme ile ilgili “beher günü” ibaresinden önce gelmek üzere “TCK’ nın 52/2 maddesi gereğince” ibaresinin eklenmesi, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "30 gün", "600 TL" ve “500 TL” terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 gün", "4 gün" ve “80 TL” ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1496, Karar No: 2021/5633, Tarih: 29.06.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/1496 E.  ,  2021/5633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 07.02.2019 tarihli ve 2017/973 Esas, 2019/132 Karar sayılı kararıyla davanın kısmen kabulü, kısmen reddi ile 6526 ada 2 parsel üzerindeki binanın davacı tarafından yapıldığının tespitine, tescil yönündeki talebin reddine karar verilmiş olup, karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun harç, yargılama gideri ve vekalet ücretine ilişkin hükümler yönünden kabulüne; sair istinaf taleplerinin reddine; HMK'nin 353/(1)-b.2 maddesi gereğince Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/973 Esas, 219/132 Karar sayılı ve 07.02.2019 tarihli kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne, 6526 ada 2 parsel üzerindeki (bodrum kat, zemin ve 1.kattan oluşan) binanın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, tescil yönündeki talebin reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 29.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23564, Karar No: 2013/229, Tarih: 09.01.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/23564 E.  ,  2013/229 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 18/06/2012 gün ve 2010/10512/36320 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 12/07/2012 gün ve KYB.2012/180252 sayılı ihbarnamesiyle;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na aykırı davranmak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, anılan Kanun'un 367. maddesinde zorunluluk bulunmasına rağmen, Defterdar veya Vergi Dairesi başkanı adına imza atmaya yetkili olanlardan mütalaa alınmadan dava açıldığından bahisle eksikliğin giderilmesi açısından, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi gereğince davanın durmasına dair, Şişli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/07/2009 tarihli ve 2007/87 esas, 2009/666 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin, İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 31/12/2009 tarihli ve 2009/1073 müteferrik sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

16/04/2005 tarihli ve 25817 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5345 sayılı Gelirler İdaresi Başkanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun'un 33. maddesi uyarınca, diğer mevzuatta defterdara ve defterdarlığa yapılmış atıfların ilgisine göre vergi dairesi başkanı ve başkanlığına yapılmış sayılacağının belirtilmesi ve bu hükme uygun olarak 04/04/2007 tarihli, 26483 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5615 sayılı Kanun'un 20. maddesiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 367. maddesinin 1. fıkrasında bulunan "Defterdarlığın veya Gelirler Bölge Müdürlüğünün" ibaresinin "Vergi Dairesi başkanlığının veya Defterdarlığının " şeklinde değişitirilmesi karşısında; İstanbul Vergi Dairesi Başkanı adına Denetim Grup Müdürü ... imzalı 12/07/2006 tarihli, 19507 sayılı yazının, 213 sayılı Kanun'un 367. maddesinde belirtilen ve dava şartı olan mütalaa niteliğinde bulunduğu gözetilmeden itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istemiyle dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

213 sayılı Vergi Usul Kanununun “Bazı Kaçakçılık Suçlarının Cezalandırılmasında Usul” başlıklı 367. maddesinin aşağıdaki değişikliklerden önceki 1. fıkrası “Yaptıkları inceleme sırasında 359 ve 360 ıncı maddelerde yazılı kaçakçılık veya iştirak suçlarını tespit eden maliye müfettişleri, hesap uzmanları ile bunların muavinleri ve gelirler kontrolörleri ile stajyer gelirler kontrolörleri tarafından doğrudan doğruya ve vergi incelemesine yetkili olan diğer memurlar tarafından ilgili vergi dairesinin bağlı bulunduğu defterdarlığın veya gelirler bölge müdürlüğünün mütalaasıyla, keyfiyetin yetkili Cumhuriyet savcılığına bildirilmesi mecburidir” biçiminde iken,

04.04.2007 gün ve 26483 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 28.03.2007 gün ve 5615 sayılı Gelir Vergisi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 20. maddesi ile 367. maddesinin birinci fıkrasında yer alan "defterdarlığın veya gelirler bölge müdürlüğünün" ibaresi "vergi dairesi başkanlığının veya defterdarlığın" şeklinde değiştirilerek, dava şartı niteliğindeki mütalaa vermeye yetkili

makamlar,

- maliye müfettişleri,

- hesap uzmanları ile bunların muavinleri,

- gelirler kontrolörleri,

- stajyer gelirler kontrolörleri,

- vergi dairesi başkanlığı ve

- defterdarlık olarak belirlenmiştir.

08.02.2008 gün ve 26781 sayılı Resmi Gazete ile yayımlanarak yürürlüğe giren 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Kanunun 280. maddesi “Yaptıkları inceleme sırasında 359 uncu maddede yazılı suçların işlendiğini tespit eden maliye müfettişleri, hesap uzmanları ile bunların yardımcıları ve gelirler kontrolörleri ile stajyer gelirler kontrolörleri tarafından doğrudan doğruya ve vergi incelemesine yetkili olan diğer memurlar tarafından ilgili vergi dairesinin bağlı bulunduğu vergi dairesi başkanlığının veya defterdarlığın mütalaasıyla, keyfiyetin Cumhuriyet başsavcılığına bildirilmesi mecburidir” şeklinde değiştirilmiş ise de mütalaa vermeye yetkili makamlarda bir değişiklik yapılmamıştır.

Anılan maddenin birinci fıkrası, 01.08.2010 tarih ve 27659 sayılı Resmi Gazete ile yayımlanan 23.07.2010 gün ve 6009 sayılı Kanunun 13. maddesi ile “Yaptıkları inceleme sırasında 359 uncu maddede yazılı suçların işlendiğini tespit eden maliye müfettişleri, hesap uzmanları ile bunların yardımcıları ve gelirler kontrolörleri ile stajyer gelirler kontrolörleri tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla doğrudan doğruya ve vergi incelemesine yetkili olan diğer memurlar tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla vergi dairesi başkanlığı veya defterdarlık tarafından keyfiyetin Cumhuriyet Başsavcılığına bildirilmesi mecburidir” şekline dönüştürülmüşse de 10.07.2011 gün ve 27990 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 07.07.2011 gün ve 646 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 4. maddesi ile 213 sayılı Yasanın 367. maddesinin birinci fıkrasında yer alan “maliye müfettişleri, hesap uzmanları ile bunların yardımcıları ve gelirler kontrolörleri ile stajyer gelirler kontrolörleri” ibaresi “Vergi Müfettişleri ve Vergi Müfettiş Yardımcıları” şeklinde değiştirilmiştir.

16.05.2005 gün ve 25817 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 05.05.2005 gün ve 5345 sayılı Gelir İdaresi Başkanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun “Taşra teşkilatı” başlıklı 23. maddesinin birinci fıkrası “Başkanlığın taşra teşkilatı, doğrudan merkeze bağlı vergi dairesi başkanlıkları ile vergi dairesi başkanlığı kurulmayan yerlerde bu Kanunun 24 ve 25 inci maddelerindeki görev ve yetkileri haiz vergi dairesi müdürlüklerinden oluşur. Vergi dairesi başkanlıklarının kuruluş yerleri ve sayıları ile bunlara ilişkin değişiklikler Bakanlar Kurulunca belirlenir” biçiminde olup, 06.07.2005 gün ve 25867 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 13.06.2005 gün ve 2005/9064 sayılı Bakanlar Kurulu kararına göre ise ülkemizde aralarında İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığının da bulunduğu 29 bölgede vergi dairesi başkanlıklarının faaliyete geçmesi benimsenmiştir.

Aynı Kanunun “Yetki devri” başlıklı 27. maddesi ise “Başkan ve her kademedeki Başkanlık yöneticileri, sınırlarını açıkça belirtmek ve yazılı olmak şartıyla, yetkilerinden bir kısmını astlarına devredebilir. Yetki devri uygun araçlarla ilgililere duyurulur” şeklinde olup, vergi dairesi başkanının Kanundaki usule göre yetkisinin bir kısmını astlarına devredebileceği hüküm altına alınmıştır.

Anılan Kanunun “Atıflar ve yetkiler” başlıklı 33. maddesi uyarınca; diğer mevzuatta defterdara ve defterdarlığa yapılmış atıfların ilgisine göre vergi dairesi başkanı ve başkanlığına yapılmış sayılacağı belirtilmiştir.

Somut olay açısından; sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçu ile ilgili olarak inceleme yapan Vergi Denetmeni Neşat Ulutepe ve Vergi Denetmen Yardımcısı Sadık Tözlüyurt tarafından düzenlenen 26.06.2006 gün ve VDENR-2006-306/25 sayılı Vergi Suçu (Kaçakçılık) raporuna istinaden Gelir İdaresi Başkanlığı, İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı, Denetim Grup Müdürlüğü, İhbarlar ve Şikâyetleri Değerlendirme Müdürlüğünün 12.07.2006 gün ve 31661 sayılı yazısı ile İstanbul Vergi Dairesi Başkanı adına, Denetim Grup Müdür vekili Nusrettin Yener tarafından imzalanmak suretiyle mütalaada bulunulduğu, aynı Başkanlığın dosyada mevcut 16.09.2005 tarihli Olur'u içeriğinden 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 367. maddesi uyarınca mütalaa verme yetkisinin, 5345 sayılı Gelir İdaresi Başkanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun 27. maddesi doğrultusunda hazırlanan 16.09.2005 tarihli yetki devri Olur'una istinaden Vergi Dairesi Başkanı adına Denetim Grup Müdürlüğüne devredildiği, İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı İnsan Kaynakları Grup Müdürlüğünün 29.06.2006 gün ve 7518 sayılı yazısına göre de Nusrettin Yener’in 03.07.2006 tarihinden itibaren Denetim Grup Müdür Vekili olarak görevlendirildiği anlaşılmaktadır.

Anılan mevzuat ile İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı İnsan Kaynakları Grup Müdürlüğünün 29.06.2006 gün ve 7518 sayılı yazısı ile İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı, Denetim Grup Müdürlüğü, İhbarlar ve Şikâyetleri Değerlendirme Müdürlüğünün 16.09.2005 tarihli Olur'u birlikte değerlendirilerek; aynı Başkanlığın 12.07.2006 gün ve 31661 sayılı dava şartı niteliğindeki mütalaasının 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 367. maddesine uygun bulunduğu gözetilerek, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi isabetsiz bulunduğu cihetle, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Şişli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.07.2009 gün ve 2007/87 esas, 2009/666 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.12.2009 gün ve 2009/1073 müteferrik sayılı kararının CMK’nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, gereğinin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 09.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24701, Karar No: 2017/28243, Tarih: 12.12.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/24701 E.  ,  2017/28243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ... Köyü 114 ada 162 ve 164 parsel, 101 ada 34 parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.