muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6584, Karar No: 2011/7666, Tarih: 21.11.2011

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanununun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki KURU, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanunun 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanunun 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin onbeş günlük süre içinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasının müeyyidesidir. Bu durumda, Türk Ticaret Kanununun 136. maddesinde sayılan kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği, İcra ve İflas Kanununun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğü, gerçek kişi tacirler için geçerli olup, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanıkların beraeti yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi isabetsizdir.

Tebliğnamedeki (1) numaralı istemin kabul gerekçesi nedeniyle (2) no'lu kanun yararına bozma istemini tartışmakta hukuki yarar görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğname yerinde görülmekle, ... İcra Mahkemesinin 03.02.2009 tarihli ve 2007/6447 Esas, 2009/137 sayılı Kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Kararın bozulması nedeniyle CMK'nun 309/4-d maddesi gereğince yeniden hüküm kurulması gerekmekle;

Ticareti terk usulüne aykırı davranmak suçundan dolayı sanıklar ... ve ...'in ayrı ayrı beraetlerine, haklarındaki mahkumiyet hükmünün çektirilmemesine, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 21.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17038, Karar No: 2021/18540, Tarih: 04.11.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/17038 E.  ,  2021/18540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 20/02/2009 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 01/01/2010 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun gece sayılan zamanda işlediği hırsızlık suçlarından eylemine uyan TCK'nın 142/1-e, 143/1, 31/2. ve 142/1-b, 143/1, 31/2. maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 11 yıl 3 aylık kesintili zamanaşımının, 02/07/2007 ve 04/07/2007 olan suç tarihlerinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 04/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/25508, Karar No: 2022/22536, Tarih: 14.11.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/25508 E.  ,  2022/22536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,

1- Akıl hastalığı nedeniyle kusur yeteneği bulunmayan sanığın yükletilen suçları işleyip işlemediği delillere dayalı olarak tartışılıp hukuki durumu değerlendirilmeden, akıl hastalığı nedeni ile hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2- Akıl hastalığı nedeniyle hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ve güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilen sanığa, CMK'nın 325/1. maddesi uyarınca yargılama giderlerinin yükletilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yargılama giderinin kamu üzerinde bırakılması,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13495, Karar No: 2024/25246, Tarih: 25.11.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/13495 E.  ,  2024/25246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2018 tarihli ve 2017/932 Esas, 2018/319 Karar sayılı kararı ile, hükümlü hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, kararın istinaf incelemesinden geçmeksizin 28.05.2018 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2022/21471 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63330 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63330 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre; sanık hakkında önceden 20/12/2016 tarihinde işlemiş olduğu aynı nev'iden suç sebebiyle Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/360 esasına kayıtlı kamu davası bulunduğu gerekçesiyle, bu kez inceleme konusu 13/11/2017 tarihli suçtan dolayı 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi gereğince kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden doğrudan kamu davası açılması üzerine, Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/04/2018 tarihli kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de,

Sanık hakkında ilk kez 20/12/2016 tarihinde işlediği iddia olunan uyuşturucu madde kullanma suçundan dolayı Mudanya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 06/02/2017 tarihli ve 2016/4513 soruşturma, 2017/5 sayılı 5 yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüphelinin yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiğinden bahisle kamu davası açılması üzerine, Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/03/2018 tarihli ve 2017/360 esas, 2018/210 sayılı kararı ile kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kamu davasının durmasına karar verildiği ve bu kararın 24/04/2018 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla,

Önceden açılan kamu davası sonunda sanık hakkında durma kararına hükmedilmiş olması sebebiyle, sanığın incelemeye konu 13/11/2017 tarihindeki eyleminden ötürü 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi kapsamında doğrudan kamu davası açılamayacağı gibi söz konusu eylemin kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulü ile kesinleşmemesi nedeniyle ihlali mahiyetinde de olmadığı, bu halde sanığın gerçekleştirmiş olduğu önceki ve 13/11/2017 tarihli eylemlerine ilişkin ortak bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi ile usulüne uygun tebliğ ve devamı işlemlerin icrası için kamu davasının durmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

A. Şüpheli hakkında, 13.11.2017 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Mudanya Cumhuriyet Başsavcılığının 14.12.2017 tarihli ve 2017/3778 Soruşturma, 2017/1214 Esas, 2017/1177 sayılı iddianamesi ile 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı, iddianamede, şüpheli hakkında daha önceden

20.12.2016 tarihinde işlediği aynı nev'i suç nedeniyle Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesine 2017/360 Esas sayılı kamu davasının açıldığı, yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususunun belirtildiği,

B. Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2018 tarihli ve 2017/932 Esas, 2018/319 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, kararın istinaf incelemesinden geçmeksizin 28.05.2018 tarihinde istinaf incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

C. Dosya arasında bulunan Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/1007 Esas, 2019/1285 Karar sayılı dosyasının incelenmesinde;

1. Sanığın 20.12.2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Mudanya Cumhuriyet Başsavcılığının 06.02.2017 tarihli ve 2016/4513 Soruşturma, 2017/5 sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolu ve süresinin gösterildiği, kararın şüphelinin işte olması sebebiyle komşu Osman Avcı'ya 13.02.2017 tarihinde tebliğ edildiği,

2. Mudanya Cumhuriyet Başsavcılığının 06.02.2017 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin kararının Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne infazı için gönderilmesini müteakip Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce düzenlenen çağrı kağıdının 17.02.2017 tarihinde bizzat şüpheliye tebliğ edildiği, şüphelinin başvuruda bulunmaması üzerine düzenlenen uyarı yazısının yine şüphelinin işte olması sebebiyle komşu Osman Avcı'ya 03.04.2017 tarihinde tebliğ edildiği, şüphelinin başvuruda bulunmaması üzerine denetimli serbestlik dosyası kapatılarak Mudanya Cumhuriyet Başsavcılığına iade edildiği,

3. Şüphelinin yükümlülüklere uymamakta ısrar etmesi nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak Mudanya Cumhuriyet Başsavcılığının 01.05.2017 tarihli ve 2016/4513 Soruşturma, 2017/423 Esas, 2017/419 sayılı iddianamesi ile Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/360 Esasına kayden kamu davası açıldığı,

4. Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.03.2018 tarihli ve 2017/360 Esas, 2018/210 Karar sayılı kararı ile komşu Osman'a herhangi bir tebligatın yapılmadığı, ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle kamu davasının durmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeden 24.04.2018 tarihinde kesinleştiği,

4. Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.03.2018 tarihli ve 2017/360 Esas, 2018/210 Karar sayılı kararı ile komşu Osman'a herhangi bir tebligatın yapılmadığı, ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle kamu davasının durmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeden 24.04.2018 tarihinde kesinleştiği,

5. Durma kararından sonra, Mudanya Cumhuriyet Başsavcılığının 22.05.2018 tarihli ve 2018/1400 Soruşturma, 2018/20 sayılı kararı ile, 20.12.2016 tarihli eyleme ilişkin olarak yeni bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, kararın 30.05.2018 tarihinde tebliğ edildiği,

6. Şüphelinin erteleme süresi içerisinde 16.07.2019 ve 29.07.2019 tarihlerinde yeniden aynı nitelikteki suçu işlemesi nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak Mudanya Cumhuriyet Başsavcılığının 18.11.2019 tarihli ve 2018/1400 Soruşturma, 2019/1285 Esas sayılı iddianamesi ile Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

7. Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.12.2019 tarihli ve 2019/1007 Esas, 2019/1285 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı TCK'nın 191/1, 43 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 26.11.2021 tarihli ve 2021/97 Esas, 2021/256 Karar sayılı kararı ile kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

D. 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle yapılan soruşturmalarda beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verileceği, dördüncü fıkrasında erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açılması gereken durumlar sayılarak, maddenin altıncı fıkrasında ise "Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez." hükmüne yer verilmiştir.

5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinde ise; "Türk Ceza Kanunu'nda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, şüpheli hakkında 20.12.2016 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçu nedeniyle yürütülen soruşturma sonucunda, Mudanya Cumhuriyet Başsavcılığınca 06.02.2017 tarihli ve 2016/4513 Soruşturma, 2017/5 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve sanık hakkında 1 yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı takiben, şüphelinin yükümlülüklere uymamakta ısrar ettiği gerekçesiyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda, kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahisle Mudanya 1. Asliye Ceza

Mahkemesinin 22.03.2018 tarihli ve 2017/360 Esas, 2018/210 Karar sayılı durma kararının verilmiş olduğu, dolayısıyla inceleme konusu dosyada da 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan kamu davası açılması şartının gerçekleşmediği, durma kararının kesinleşmesinden sonra, 22.05.2018 tarihli ve 2018/1400 Soruşturma, 2018/20 sayılı kararı ile, 20.12.2016 tarihli eyleme ilişkin olarak yeni bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, inceleme konusu dosyadaki suç tarihi 13.11.2017 olup, 22.05.2018 tarihli erteleme kararından önce olduğu dikkate alındığında, bu durumda artık 13.11.2017 tarihli eylemin 22.05.2018 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının içinde eriyeceği, erteleme kararının kesinleşmesinden önce işlenen tüm eylemlerin tek suç olarak kabul edilmesi gerektiği, kovuşturma şartının geçekleşmemesi nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca "kamu davasının düşmesine" karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma istemi kısmen değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Mudanya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 26.04.2018 tarihli ve 2017/932 Esas, 2018/319 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-b. maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12079, Karar No: 2012/676, Tarih: 23.01.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/12079 E.  ,  2012/676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 01/05/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın ... yönünden husumetten reddine, ... yönünden kabulüne dair verilen 15/07/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davalı ...'in yasal erginlik yaşına ulaşmamış çocuğunun haksız eylemi nedeniyle uğranılan maddi zararın, Medeni Yasa'nın 369. maddesi uyarınca ev başkanının da sorumluluğu gereğince ödetilmesi istemi ile Aile Mahkemesi sıfatıyla açılmış bulunan tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla işin esası incelenerek, baba ...'e karşı açılan davanın husumetten reddine, diğer davalı yönünden açılan davanın kabulüne karar verilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

4787 sayılı Aile Mahkemesinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Yasa'nın 4/1. maddesi gereğince, 4721 sayılı Medeni Yasa'nın İkinci Kitabı'ndan doğan dava ve işlere Aile Mahkemesinde bakılır. Dava konusu olayda Medeni Yasa'nın İkinci Kitabı içerisinde yer alan 369. maddenin uygulanması gerektiğinden eldeki davaya Aile Mahkemesinde bakılması gerekir.

Açıklanan yönler ve davanın Aile Mahkemesi sıfatıyla açılmış bulunması nedeniyle davaya Aile Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, yerel mahkemece Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına 23/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.