muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5590, Karar No: 2013/8023, Tarih: 13.12.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/5590 E.  ,  2013/8023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili ile davalılar arasında 06.06.2009 tarihinde, kaba inşaatın restore edilmesi konusunda bir sözleşme imzalandığını, sözleşmede arsa sahiplerinden bir kısmını davalı ...'nun temsil ettiğini, ruhsat yenilenmesi ve diğer resmi işlemler için mal sahibi davalılar tarafından müvekkiline verilmesi gereken vekaletnameler verilmediğinden hiç bir iş yapılamadığını, müvekkilinin, bu iş için yaptığı tüm masrafların boşa gittiğini ve kazanç kaybına uğradığını ileri sürerek, sözleşme gereğince yapılan masraflar, harcanan emek ve mesai ile davalılar sözleşme hükümlerine uymuş olsalar idi müvekkilinin elde edeceği kâr için şimdilik 25.000,00 TL'nin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiş, ıslah yoluyla, davalılardan ...'ya inşaat taşıyıcı kolon sütunlarındaki beton numunelerin analizi için 13.500,00 TL verdiğini beyan ederek, 13.500,00 TL'nin davalı ...'dan, kalan 11.500,00 TL'nin tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Bir kısım davalılar vekili, iddiaya konu kaba inşaatın bulunduğu arsanın 26 hissedarı bulunduğunu, davacının arsa sahipleri ile sözleşme yapmak üzere görüşmeler yaptığını ve aralarında müvekkilerinin de bulunduğu bir kısım arsa sahibi ile adi yazılı şekilde bir sözleşme imzalandığını, yapılan sözleşmenin tüm arsa sahiplerince imzalanmaması ve resmi şekilde yapılmaması nedeniyle geçersiz olduğunu, öte yandan, davacının müvekkillerinin yararına hiçbir harcama yapmadığını ve geçersiz sözleşmeye dayalı olarak kaçırılan fırsat kapsamındaki zararların tazmininin istenemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiş, davanın ıslah edilmesi üzerine, müvekkillerinden ...'ya ödenen 13.500,00 TL'yi iade etmeye hazır olduklarını, kalan miktar yönünden davayı kabul etmediklerini bildirmiştir.

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, sözleşmenin, taşınmazın davalılar dışındaki diğer malikleri tarafından da imzalanmamış olması nedeniyle geçersiz olduğu, davacı, her ne kadar sözleşme hazırlıkları kapsamında iyiniyetli olarak yaptığı masrafların tahsilini talep etmiş ise de, akit öncesi sorumluluğun ancak geçerli sözleşmelerde söz konusu olabileceği, basiretli bir iş adamı gibi davranmak zorunda olan tacir durumundaki davacının, geçersiz sözleşmeye dayalı olarak hak talep edemeyeceğini bilmesi gerektiği, davalılardan ...'nun davanın 13.500,00 TL'lik

kısmını kabul ettiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 13.500,00 TL'nin ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'dan tahsiline, fazlaya ilişkin istemlerin ve ... dışındaki diğer davalılar yönünden açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, taraflar arasındaki adi yazılı arsa payı karşılğı inşaat sözleşmesinin geçersizliğine dayalı olarak yapılan masrafların bedelinin tahsili istemini ilişkindir.

Taraflar arasında adi yazılı şekilde yapılmış tarihsiz sözleşmenin binanın bölüşülmesi ile ilgili 4. maddesinde yükleniciye ve arsa sahiplerine ait olacak bloklar ile kademeli olarak bir ödeme planı belirlenmiştir. Anılan sözleşme içeriği itibariyle arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesidir. Eser sözleşmelerinin bir türü olan “Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri” uygulamadaki adıyla “Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmeleri” bedel olarak taşınmaz mal mülkiyetinin geçirimi borcunu içerdiğinden TMK’nın 706, dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan BK’nın 213, Noterlik Kanunu’nun 60 ve Tapu Kanunu’nun 26. maddeleri uyarınca resmi şekle bağlı tutulmuştur. Başka bir anlatımla, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin geçerliliği, bu sözleşmelerin noterde “düzenleme” şeklinde yapılmasına bağlıdır. Ayrıca, TMK'nın 692. maddesi gereği sözleşmenin tüm paydaşların katılımı ile yapılması zorunludur. Somut olayda, adi yazılı şekilde düzenlenen sözleşmede, taşınmazın davalılar dışındaki paydaşlarının imzasının bulunmadığı, sözleşmenin ifa edilmediği ve herhangi bir tapu devrinin de yapılmadığı, bu haliyle sözleşmenin geçersiz olduğu uyuşmazlık dışıdır. Bu durum karşısında, mahkemece, akit öncesi sorumluluk (Culpa İn Contrahendo) hükümlerine dayanılarak uyuşmazlığın çözümlenmesi isabetli olmamıştır.

Sözleşmenin geçersizliği durumunda tarflar, sözleşmenin ifasını isteyemez ve birbirlerini ifaya zorlayamazlar. Geçersiz sözleşmeye dayanarak, birbirlerinden müsbet zararlarını ve menfi zararlarını talep edemezler, ancak, sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayanarak, birbirlerine verdiklerini talep edebilirler. 818 Sayılı BK'nın 61/2. maddesinde (TBK 77.) bu kural "...muteber olmayan...bir sebebe istinaden ahzolunan şeyin iadesi lazımdır." şeklinde ifade edilmiştir. Burada borç sebebi gerçekleşmediği halde, iş sahibinin malvarlığından bir zenginleşme, yüklenicinin malvarlığında ise bir azalma söz konusudur. Ancak, iş sahibinin malvarlığında bir çoğalmadan söz edilebilmesi için, yapılan işlerin onun işine yaraması gerekir. Davacı tarafça, ilgili kurumlara kanal açma ve kadastro ücretleri ödendiği, yol kotu belgesi alındığı, sondajlı zemin etüdü yaptırıldığı ve bu işler için toplam 8.551,40 TL ödeme yapıldığı ileri sürülüp, bu harcamalara ilişkin 4 adet ödeme belgesi sunularak, bedellerinin tahsili istenmiştir. Raporu hükme esas alınan bilirkişi kurulunca ve mahkemece, yapıldığı ileri sürülen bu masrafların davalı arsa sahiplerinin yararına olup olmadığı, bu masraflar yönünden arsa sahiplerinin sebepsiz zenginleşip zenginleşmediği tartışılmamıştır. Bu durumda mahkemce, dosyaya sunulan ödeme belgeleri ile yapılan masrafların davalı arsa sahiplerinin yararına olup olmadığı, davacı yüklenicinin 818 Sayılı BK'nın 61/son maddesi hükmüne göre, bu bedelleri talep edip edemeyeceği tartışılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye ve yanılgılı gerekçeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2219, Karar No: 2011/6447, Tarih: 24.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/2219 E.  ,  2011/6447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'in İİK'nun 337/a, 5237 sayılı TCK'nun 62, 50/1-a, 52/1, 2, 3, 4 maddeleri uyarınca 4.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının 10 eşit taksitle ödenmesine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Müşteki vekili 27/12/2007 havale tarihli şikayet dilekçesinde, ... hakkında şikayetinin bulunmadığı halde, İİK'nun 351. maddesi uyarınca şikayetçinin dilekçesinde gösterdiği delillerle bağlı olduğu dikkate alındığında, hakkında dava açılmayan adı geçen hakkında da hüküm kurularak İİK’nun 351 ve CMK'nun 225/1 maddelerine muhalefet edilmesi,

2- Kabule göre de;

1- Müşteki vekili 27/12/2007 havale tarihli şikayet dilekçesinde, ... hakkında şikayetinin bulunmadığı halde, İİK'nun 351. maddesi uyarınca şikayetçinin dilekçesinde gösterdiği delillerle bağlı olduğu dikkate alındığında, hakkında dava açılmayan adı geçen hakkında da hüküm kurularak İİK’nun 351 ve CMK'nun 225/1 maddelerine muhalefet edilmesi,

2- Kabule göre de;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir. İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

3) Hükmün esasını oluşturan ve tefhimle geçerlilik kazanan kısa kararda sanığa verilen 4.500,00 TL adli para cezasının TCK'nun 52/4. maddesi uyarınca 4 taksitte ödenmesine karar verildiği halde, gerekçeli kararda 10 eşit taksitte ödenmesine karar verilerek hükmün karıştırılması,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11327, Karar No: 2011/13126, Tarih: 07.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/11327 E.  ,  2011/13126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 07/10/2005 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 19/06/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... ve ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, ırza tasaddi nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesinde davalı olarak eylemi gerçekleştirdiği bildirilen ... ile aile başkanı sıfatıyla baba ... gösterilmiştir. Bu istek ve dava dilekçesinin yazım şekli göz önüne alındığında, davanın TMK’nun 369. maddesinde düzenlenen ev başkanının sorumluluğuna göre açıldığının kabulü gerekir. Nitekim, mahkemece de olgu bu şekilde kabul edilmiş ve davalı ...’ın TMK’nun 369 maddesi uyarınca sorumlu olduğu benimsenmiştir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Yargılama Usullerine Dair Kanun’un 4/1. maddesi, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun Üçüncü Kısım hariç olmak üzere İkinci Kitabı (TMK md. 118-395, 5133 sayılı K. md. 2) ile 3/12/2001 tarihli ve 4722 sayılı Türk Medeni Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna göre aile hukukundan doğan dava ve işlere aile mahkemesinde bakılacağını, geçici 1. maddesi de; sonuçlanmamış davaların yetkili ve görevli aile mahkemesine devredileceğini hükme bağlamıştır. Dava, TMK’nun ikinci kitabında yer almaktadır. Bu haliyle uyuşmazlığın Aile Mahkemesinde çözümlenmesi gerekir. Davaya Aile Mahkemesi sıfatıyla bakılmaması kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16997, Karar No: 2014/4331, Tarih: 07.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16997 E.  ,  2014/4331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 22/05/2012 gün ve 2012/101-2012/222 sayılı kararı onayan Daire’nin 04.04.2013 gün ve 2012/14151-2013/6847 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, tarafların kardeş olduklarını, uzun yıllar birlikte çalışıp ticaret yaptıklarını, elde edilen gelirlerle genelde en büyük kardeş olan davalı ... adına taşınmaz alındığını, daha sonra taraflar arasında anlaşmazlık çıktığını, bunun üzerine 10/06/2003 tarihinde hisse devir tutanağı düzenlenerek, aralarındaki ortaklığa son verildiğini, ancak davalının adına kayıtlı olan ve hisse devir tutanağında yer alan taşınmazlardaki müvekkillerine vermesi gereken hisseleri tapuda devretmediğini ileri sürerek, parsellerdeki davalıya ait hisselerin her bir müvekkili açısından %25 oranında iptali ile adlarına tesciline, bu mümkün olmaz ise, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla her bir müvekkili açısından %25'er hisseye isabet eden 120.000'er TL'den toplam 360.000 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İşbu dava dosyası ile birleşen ayılı dosyasında davacılar vekili, 10/06/2003 tarihli hisse devir tutanağında belirtilen ve müvekkilleri adına kayıtlı olan parsel ile 10004 Ada 1 no'lu parselin %25'er hissesinin iptali ile davalı adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiş, davacılar vekili 23/1/2009 ve 17/2/2009 tarihlerinde vermiş olduğu dilekçelerinde vekaletindeki yetkiye dayanarak birleşen davadan feragat ettiklerini bildirmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davacılar vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

.../...

-2-

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 01,95 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacılardan alınarak gelir kaydedilmesine, 07.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10518, Karar No: 2024/10648, Tarih: 07.11.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/10518 E.  ,  2024/10648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/25 D.İş, 2022/250 K.

HÜKÜM/KARAR : Davalı itirazının reddi/Davanın kabulü

SAYISI : K-2019/20921

İtiraz Hakem Heyeti 09.03.2022 tarihli ek kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, ek karara yönelik temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, tavzih talebinin kanunda sayılan tavzih sebeplerine uygun olmadığı, tavzih talebine konu edilen hususta usule aykırılık bulunmadığı, konunun kanun yolu mercii tarafından değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle davalı vekilinin tavzih dilekçesinin reddine yönelik İtiraz Hakem Heyetinin 09.03.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.