muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13515, Karar No: 2014/20976, Tarih: 28.10.2014

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/169, Karar No: 2015/480, Tarih: 02.07.2015

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2015/169 E.  ,  2015/480 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 15 ve 23. Ceza Daireleri

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 16.01.2014 gün ve 3346-157 sayılı iddianamesi ve İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.04.2014 gün ve 209-172 sayılı son soruşturmanın açılması kararıyla sanığın nüfuz ticareti suçundan 5237 sayılı TCK'nun 255/1, 3628 sayılı Kanuna muhalefet suçundan da aynı kanunun 13. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan kamu davası üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesince 20.06.2014 gün ve 2-2 sayı ile;

"Sanık ...'ın hakkında verilen son soruşturma açılmasına dair karar ile gelen dava dosyasında, yukarıda ayrıntısı açıklandığı gibi yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama, nitelikli dolandırıcılık ve haksız mal edinme suçlarından 2802 sayılı Yasanın 90/1. maddesi gereğince, yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçundan TCK'nun 255/1 ve 53. maddeleri gereğince iki kez; nitelikli dolandırıcılık suçundan 158/2, 53; haksız mal edinme suçundan 3628 sayılı Yasanın 4. maddesinin yollamasıyla aynı yasanın 13 ve 14. maddeleri gereğince yargılamasının yapılması için davaya bakma görevinin Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24.01.2014 sayılı kararında belirtildiği gibi Yargıtay 15. Ceza Dairesine ait olduğu",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 15. Ceza Dairesince de 27.06.2014 gün ve 2-2 sayı ile;

"İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin son soruşturmanın açılmasına dair kararındaki nitelendirmeye ve izah edilen nedenlerden dolayı Yargıtay Kanununun değişik 14. maddesine göre davaya bakma görevinin Yüksek 7. Ceza Dairesine ait olduğu" gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiş,

Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca 15.07.2014 gün ve 226-262 sayı ile, Yargıtay 15 Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılarak dosyanın gönderildiği Yargıtay 15. Ceza Dairesince tensiple yargılamaya başlanılmış, dördüncü oturumda Yargıtay Birinci başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı gerekçe gösterilerek 20.02.2015 gün ve 4-1 sayı ile;

"2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 09.02.2011 tarih ve 6110 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 14. maddesinin son fıkrası ve aynı Kanuna 6572 sayılı Kanunun 27. Maddesiyle eklenen geçici 14. maddesi ile 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun İş Bölümüne ilişkin 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı karan gereğince bu dava dosyasının Yargıtay 23. Ceza Dairesine gönderilmesine",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 23. Ceza Dairesince de 03.06.2015 gün ve 1-1 sayı ile;

"Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza Dairesi tarafından sanık hakkındaki dava dosyası dairemize aktarılmış ise de;

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 37. maddesinin 1 fıkrasında:

' Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.'

2. fıkrasında;

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 23. Ceza Dairesince de 03.06.2015 gün ve 1-1 sayı ile;

"Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza Dairesi tarafından sanık hakkındaki dava dosyası dairemize aktarılmış ise de;

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 37. maddesinin 1 fıkrasında:

' Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamaz.'

2. fıkrasında;

'Bir kimseyi kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarma sonucunu doğuran yargı yetkisini haiz olağanüstü merciler kurulamaz.'

Anayasanın 142. maddesinde ise,

'Mahkemelerin kuruluşu, görev ve yetkileri, işleyişi ve yargılama usulleri kanunla düzenlenir.'

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'na 6572 sayılı Kanun'un 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza daireleri TCK'nun 151, 152, 153, 154, 155, 156, 157, 158, 159, 161, 162, 164. maddelerinde yazılı suçlarla ilgili davaların (1/2)'si ve 167, 168 ve 169. maddelerindeki ortak hükümlere bakmakla görevli oldukları belirtildikten sonra 23. Ceza Dairesinin görevini düzenleyen bölümün son paragrafında, 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin (1/2)' si 23. Ceza Dairesine devredilir.' hükmüne yer verilmiştir

Diğer taraftan iş bölümüne dair anılan kararın 'ortak hükümler' başlıklı bölümün 4. paragrafında, Ceza Dairelerinin yürürlük tarihinden önce esasına kayıtlı bulunan işleri kendisi sonuçlandırır.' şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dairelerin arşivlerinde bulunmayan derdest dosyalar ile ilk derece mahkemesi sıfatıyla baktıkları davalar bakımından ise, bu davalara ilgili dairesince bakılması o kadar açık ve doğal olduğundan bu davalarla ilgili olarak iş bölümünde ayrıca bir düzenleme yapılmasına gerek duyulmamıştır.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 gün ve 8 sayılı iş bölümüne dair kararı ile 15. Ceza dairesi yalnızca arşivinde bulunan davaların (1/2)'sini dairemize aktarabileceği, arşivde bulunmayıp da incelemekte olduğu veya derdest olup duruşması ya da müzakeresi devam etmekte olan dava dosyalarının duruşmasını veya müzakeresini keserek devretmesinin mümkün olmadığı, esasen iş bölümüne dair kararda ilk derece mahkemesi sıfatıyla görülmekte olan davalarla ilgili bir devirden de bahsedilmediği anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, sanıkla ilgili dava dosyasının geçirdiği yukarıda izah edilen safahat nazara alındığında, Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 15.07.2014 gün ve 2014/ 226-262 sayılı kararı ile 15. ceza Dairesi davaya bakmakla görevli kılınmış ve 'Tabii Hakim' ilkesi uyarınca davayı ele alıp yargılama faaliyetlerini büyük ölçüde tamamlamış iken, dava dosyasını, yukarıda belirtilen şekilde dairemize göndermiş olması Anayasanın 37. ve 142. madde hükümleriyle 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı iş bölümündeki düzenlemelere uygun düşmediğinden davaların makul sürede sonuçlandırılması ile usul ekonomisi de gözetilerek davaya bakmakta dairemiz görevli olmadığından görevsizlik kararı vermek gerekmiştir.

Karar :

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 3. ve 5. madde hükümleri uyarınca davaya bakmakta dairemizin görevsizliğine,

Sanığın yargılamasının yapılarak eylemlerine uyan; yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçundan TCK'nun 255/1, (iki kez), 53. nitelikli dolandırıcılık suçundan 158/2, 53 ve haksız mal edinme suçundan 3628 sayılı kanunun 13, 14. ve TCK'nun 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması için dava dosyasının görevli ve yetkili Yargıtay 15. Ceza Dairesi Başkanlığına gönderilmesi" gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözülebilmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 15 ve 23. Ceza Daireleri arasındaki uyuşmazlık, nüfuz ticareti ve 3628 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından ilk derece yargılamasının hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesinin üçüncü fıkrasının (c) bendi;

"Ceza dairelerinde:

c) Temyiz davasına bakmakla görevli olan daire, Yargıtayın ilk derece mahkemesi olarak bakmakla görevli olduğu davalar ile olağanüstü kanun yollarına ilişkin davalara bakmakla da görevlidir" şeklinde düzenlenmiş olup, temyiz dosyasına bakan dairenin aynı suçla ilgili ilk derece dosyalarına da bakacağı kabul edilmiştir.

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunca hazırlanıp 22.01.2015 gün ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren 19.01.2015 gün ve 8 sayılı işbölümü kararının Yargıtay 15. Ceza Dairesi ile ilgili kısmında;

"15. Ceza Dairesi'nin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin (1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hâkimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren on gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir." düzenlemesi hüküm altına alınmıştır.

"15. Ceza Dairesi'nin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin (1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hâkimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren on gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir." düzenlemesi hüküm altına alınmıştır.

Yargıtay 15. Ceza Dairesi ile ilgili bu düzenleme Dairenin arşivinde temyiz veya kanun yararına bozma incelemesi için beklemekte olan dosyalarla ilgili olup ilk derece dosyalarını kapsamamaktadır. İş bölümü kararında Dairelerin bakmakta oldukları ilk derece dosyaları ile ilgili özel bir hüküm bulunmadığından uyuşmazlığın genel hükümler ve Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun istikrar kazanmış kararları uyarınca çözümlenmesi gerekmektedir.

Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 12.07.2007 gün ve 23-23 sayılı kararı başta olmak üzere bir çok kararında açıklandığı üzere bir işin Özel Dairece incelenip muktezaya bağlanmasından sonra artık müteakip işlere de aynı Özel Dairece bakılması esastır. Nitekim süreklilik kazanan bu uygulamalar sonucunda 2012 yılından itibaren yapılan iş bölümlerinde Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu Kararlarına paralel olarak dairelerin daha önce kendilerine gelmiş olmakla birlikte bozma veya herhangi bir nedenle daire dışına gönderdikleri işlerden geri gelenlerine bakmaya devam edeceği düzenlenmiştir.

Şu halde, Özel Dairelerce yargılamalarına başlanılan ilk derece dosyalarının aynı Özel Daire tarafından bakılmasına devam olunması gerektiği kabul edilmelidir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/4. maddesinde düzenlenen "davaların en az masrafla mümkün olan en kısa zamanda bitirilmesi gerektiği" hükmü ve usul ekonomisi ile delillerin yüz yüzeliği ve tabi hakim ilkesi uyarınca da yargılamasına başladığı ilk derece yargılamasının aynı Özel Dairece sonuçlandırılması hakkaniyete ve kanuna daha uygun olacaktır.

İncelemeye konu dosyada Yargıtay 15. Ceza Dairesince yargılamaya başlanıldığı ve bir takım usuli işlemlerin yapıldığı anlaşıldığından, ilk derece yargılamasını yapma ve sonuçlandırma görevi 15. Ceza Dairesine ait bulunmaktadır.

Bu itibarla, ilk derece yargılamasının Yargıtay 15. Ceza Dairesince yapılması gerektiğinden dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 20.02.2015 gün ve 4-1 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 15. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Abdulkadir İLHAN H.Yaver AKTAN Hüseyin EKEN

Birinci Başkanvekili 18.C.D.Bşk. 11.C.D.Bşk.

Ekrem ERTUĞRUL Haydar EROL İbrahim ŞAHBAZ

9.C.D.Bşk. 15.C.D.Bşk. 22.C.D.Bşk.

Ramazan ÖZKEPİR İlmettin KÖKLÜ Hüseyin BOYRAZOĞLU

19.C.D.Bşk. 20.C.D.Bşk. 21.C.D.Bşk.

Şakir AKTI Abdulhalik YILDIZ Vuslat DİRİM

23.C.D.Bşk. 17.C.D.Bşk. 13.C.D.Bşk.

Halil AKDAĞ Osman BAŞ Mustafa ŞAHİN

8.C.D.Bşk.V. 2.C.D.Bşk.V. 1.C.D.Bşk.V.

Rıza ŞAHİN Hüsnü UĞURLU Mustafa ALBAYRAK

6.C.D.Bşk.V. 10.C.D.Bşk.V. 12.C.D.Bşk.V.

Abdulkadir İLHAN H.Yaver AKTAN Hüseyin EKEN

Birinci Başkanvekili 18.C.D.Bşk. 11.C.D.Bşk.

Ekrem ERTUĞRUL Haydar EROL İbrahim ŞAHBAZ

9.C.D.Bşk. 15.C.D.Bşk. 22.C.D.Bşk.

Ramazan ÖZKEPİR İlmettin KÖKLÜ Hüseyin BOYRAZOĞLU

19.C.D.Bşk. 20.C.D.Bşk. 21.C.D.Bşk.

Şakir AKTI Abdulhalik YILDIZ Vuslat DİRİM

23.C.D.Bşk. 17.C.D.Bşk. 13.C.D.Bşk.

Halil AKDAĞ Osman BAŞ Mustafa ŞAHİN

8.C.D.Bşk.V. 2.C.D.Bşk.V. 1.C.D.Bşk.V.

Rıza ŞAHİN Hüsnü UĞURLU Mustafa ALBAYRAK

6.C.D.Bşk.V. 10.C.D.Bşk.V. 12.C.D.Bşk.V.

Ramazan BAYRAK Abdi CENGİZ Halil ADIGÜZEL

4.C.D.Bşk.V. 3.C.D.Bşk.V. 5.C.D.Bşk.V.

Seyfettin TUNCER Muhsin ŞENTÜRK Bekir ŞAHİN

7.C.D.Bşk.V. 16.C.D.Bşk.V. 14.C.D.Bşk.V.

Ö.I

.
Yargıtay — Esas No: 2012/4846, Karar No: 2013/3573, Tarih: 18.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/4846 E.  ,  2013/3573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili ve davalı borçlu ile davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi), Afyonkarahisar 2.İcra Müdürlüğü’nün 2011/3308 sayılı Takip dosyasının borçlusu olan ...’ın kendisine ait iş yerinin kiracısı olduğunu, ancak buradaki tüm demirbaşların kendisi tarafından satın alındığını, kiracının 35.000,00-TL bedel ödemesi halinde demirbaşlar üzerinde yarı yarıya ortak olacağının kararlaştırıldığını, borçlunun 21.05.2011’de iş yerini kapatarak anahtarı kendisine teslim ettiğini, bu arada bedel ödenmediği için ortaklık ilişkisinin kurulamadığını, ödenmeyen kira parası nedeni ile kendisinin de borçlu hakkında icra takibi başlattığını, davalı tarafın dayandığı kira sözleşmelerindeki imzanın kendisine ait olmadığını belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına ve tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, dava konusu haczin borçlunun iş yerinde yapıldığını, mahcuzların da takip borçlusunun iştigal alanı ile uyumlu malzemeler olduğunu, üçüncü kişinin istihkak iddiasını kanıtlayamadığını belirterek davanın reddine ve tazminata karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı (borçlu), haczin yapıldığı yerdeki işletmenin ve içindeki eşyaların sahibi olduğunu, üçüncü kişinin avukat olması nedeni ile lokantacılık mesleğinde kullanılan mahcuz-

ların mülkiyetinin kendisine ait olamayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre: “üçüncü kişinin dava konusu mahcuzları dava ve takip dışı iki ayrı kişiden bedelini ödeyerek satın aldığı, bunların borçlu tarafından alındığına dair bir delilin bulunmadığı“ gerekçesi ile davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili ve davalı borçlu ile tazminat ile ilgili kısmı yönünden davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre borçlu haciz adresindeki ticari faaliyetine haciz tarihinden yaklaşık iki ay kadar önce son vermiştir.

Bu koşullarda İİK’nin 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin üçüncü kişi yararına olduğunun kabulü gerekir. İspat yükü altında olan alacaklı taraf, mahcuzların borçluya ait olduğunu her türlü delille kanıtlama olanağına sahiptir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre borçlu haciz adresindeki ticari faaliyetine haciz tarihinden yaklaşık iki ay kadar önce son vermiştir.

Bu koşullarda İİK’nin 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin üçüncü kişi yararına olduğunun kabulü gerekir. İspat yükü altında olan alacaklı taraf, mahcuzların borçluya ait olduğunu her türlü delille kanıtlama olanağına sahiptir.

Davalı alacaklının sunduğu kira sözleşmeleri adi nitelikte olup, üçüncü kişi bu belgelerdeki imzanın kendisine ait olmadığını belirterek geçerli ve gerçek bir başka kira sözleşmesine dayanmaktadır. Esasen davalı borçlu üçüncü kişinin dayandığı kira sözleşmesinin geçersiz olduğu yönünde bir savunmada da bulunmamaktadır. Diğer yandan borçlu adına düzenlenen faturaların bir kısmı haciz tarihinden sonra düzenlenmiş olup, diğerlerinin de mahcuzlara uygun olmadığı bilirkişi incelemesi ile belirlenmiştir. Davanın kabulü ile ilgili gerekçeler oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmektedir.

Diğer yandan, davalı borçlunun haciz mahalline gelerek mahcuzların kendisine ait olduğunu belirtmesi, alacaklının da savunması sırasında iş yerindeki eşyaların borçluya ait olduğunu gösterebilmek adına bir takım delileri temin ederek sunması, alacaklının mahcuzların üçüncü kişiye ait olduğunu bildiği halde haczettirdiğini göstermesi açısından yeterli ve güçlü deliller olarak kabul edilemez. Bu durumda üçüncü kişi yararına tazminata hükmedilebilmesi için İİK’nin 97/15. maddesinde aranan yasal koşullar da gerçekleşmemiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmama-

sına göre davacı üçüncü kişi vekili ile davalı alacaklı vekilinin ve davalı borçlunun yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3,15 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı 3.kişiden alınmasına, aşağıda dökümü yazılı 1.221,34 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı alacaklı ve davalı borçlu'dan alınmasına 18.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9532, Karar No: 2014/3614, Tarih: 04.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/9532 E.  ,  2014/3614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibariyle sanığın eyleminin 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.fıkrası kapsamında kaldığı düşünülmeden 5607 sayılı Yasa'ya muhalefetten yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan zarar görmeyen ve davaya katılma hakkı olmayan gümrük idaresi lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, gümrük idaresi lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesine ilişkin fıkranın çıkartılması, diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/03/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9413, Karar No: 2014/5789, Tarih: 29.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9413 E.  ,  2014/5789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 29.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10700, Karar No: 2014/10892, Tarih: 19.06.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/10700 E.  ,  2014/10892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nin ihbarı İle ...'na vasi atanması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm kısıtlı adayı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 19.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.