muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/21753, Karar No: 2023/6369, Tarih: 11.07.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/21753 E.  ,  2023/6369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/132 E., 2016/278 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Karaman Cumhuriyet Başsavcılığınca 21.09.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanıktan alınan tahlil sonucunda 19.01.2015 tarihli rapora göre sanığın yeniden uyuşturucu madde kullandığının anlaşılması üzerine,

Karaman Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Karaman 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.06.2015 tarihli ve 2015/287 Esas, 2015/486 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, uygulanma koşulu bulunmadığı halde, 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde suç tarihi itibarıyla lehine olan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi uyarınca takdir edilen 10 ay hapis cezasına dair hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile birlikte denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir. Kararın itiraz edilmeksizin 15.07.2015 tarihinde kesinleşmesi üzerine, denetimli serbestlik tedbirinin infazı için dosya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilmiştir.

3. Sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uymadığının bildirilmesi üzerine dosya yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Karaman 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.04.2016 tarihli ve 2016/132 Esas, 2016/278 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca hüküm açıklanarak, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 62 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık kararı temyiz ettiğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin Kabulüne Göre)

Olay günü sanığın üzerinde yapılan aramada pantolonunun arka cebinde suça konu esrar maddelerinin ele geçirildiği, uzmanlık raporu ile bu maddenin esrar elde etmeye elverişli kenevir bitkisi olduğunun tespit edildiği, sanık hakkında Karaman Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/18 nolu kararı ile dava açılmasının ertelenmesine karar verildiği, ancak Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 24.04.2015 tarihli yazısı ile sanığın denetimli serbestlik tedbirine uymadığının bildirildiği, bunun üzerine hakkındaki dava açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak, dosyanın mahkemeye gönderildiği, sanığın ikrarlı beyanı, arama tutanağı, uzmanlık raporu karşısında sanığın üzerine atılı kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçunu işlediğinin sabit olduğu vicdani kanaatine varılarak eylemine uyan ve lehine olan 6545 sayılı Kanun değişikliğinden önceki 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği, suç tarihinden sonra 28.06.2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7 nci maddenin ikinci fıkrası uyarınca hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 191 inci ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, Karaman Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 19.02.2016 tarih ve 2015/416 DS sayılı yazısı ve Karaman İlamat ve İnfaz Bürosunun 19.02.2016 tarih ve 2015/416 DS sayılı yazısı ile tedbire uymamakta ısrar ettiği gerekçesiyle kararın bila infaz iade edildiği, sanığın yasal süresinde denetimli serbestlik tedbirinin infazı için başvurmayıp, uyarılmasına rağmen yine başvuruda bulunmayarak tedbire uymamakta ısrar ettiği ve bu şekilde hakkındaki denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüğüne aykırı davrandığı sabit olduğundan hükmün açıklanmasına karar verildiği gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında Karaman Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 21.09.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının 20.10.2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi ve itiraz edilmeksizin kesinleşmesini takiben, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanıktan alınan tahlil sonucunda 19.01.2015 tarihli rapora göre sanığın yeniden uyuşturucu madde kullandığının anlaşılması üzerine, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak açılan kamu davasında, yargılama sonunda mahkemesince; 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün

açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl süre ile denetim süresine tâbi tutulmasına karar verilmiş ise de;

28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 85 inci maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 7 nci maddesinde,

"(1) Bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında hâlen denetimli serbestlik veya tedavi kararı uygulananlar bakımından 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bu tedbirlerin uygulanmasına devam olunur.

(2) Bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191 inci madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir.

(3) Bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi kararı verilmiş olup da bu yükümlülükleri ihlal eden kişilerin yargılanmasına devam olunur" şeklinde yer alan düzenlemeye göre,

(3) Bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi kararı verilmiş olup da bu yükümlülükleri ihlal eden kişilerin yargılanmasına devam olunur" şeklinde yer alan düzenlemeye göre,

İncelenen dosya kapsamındaki 21.06.2014 tarihli suç ile ilgili olarak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, bu halde sanık hakkında yapılan yargılama sonunda 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin uygulanmasının söz konusu olmadığı, 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin bir tasfiye düzenlemesi olup 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte kovuşturması devam eden suçlar hakkında uygulanabileceği, somut olayda henüz kovuşturma aşamasına geçilmemiş olması nedeniyle soruşturması devam eden sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, bu nedenle sanık hakkında 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmeyeceği, ancak;

Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının içeriğinde kesin olarak verildiğinin belirtildiği, sanığın bu karara itiraz hakkı bulunduğuna ilişkin, itiraz süresinin ve merciinin gösterilmemesi suretiyle usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmadığı için 21.09.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği ve kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hâkimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın, tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanıkta alınan tahlil sonucunda 19.01.2015 tarihli rapora göre yeniden uyuşturucu madde kullanarak gerçekleştirdiği eylemini, erteleme kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Karaman 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.04.2016 tarihli ve 2016/132 Esas, 2016/278 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Karaman 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.04.2016 tarihli ve 2016/132 Esas, 2016/278 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12103, Karar No: 2022/446, Tarih: 17.01.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/12103 E.  ,  2022/446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK'nun 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 27/12/202 tarihli dilekçe ile davadan feragat etmiş olup, yerel mahkemece (İtiraz Hakem Heyeti'nce) davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere, İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 6. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne) İŞLEMSİZ İADESİNE; davalı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 17/01/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6852, Karar No: 2024/3472, Tarih: 15.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/6852 E.  ,  2024/3472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1189 E., 2023/947 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Didim(Yenihisar) 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2018/421 E., 2021/116 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile boşanma ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde; davalının, müvekkiline fiziksel şiddet uygulaması, tehdit etmesi, hakaret ve küfür etmesi, aşağılaması, elektrikleri keserek tacizde bulunması, evin ziline sürekli basarak manevî şiddet uygulaması, cinsel hayatları hakkında başkalarına yalan yanlış aktarımlarda bulunması, abartılı söylemlere kalkışması, ekonomik şiddet uygulaması, baskıcı davranması, öldürmekle tehdit etmesi, davalının ailesinin de müvekkilini sürekli aşağılaması, davalının buna ses çıkarmaması nedeniyle evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını beyanla davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin müvekkiline verilmesine, çocuk lehine ayrı ayrı aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, müvekkili lehine aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde; eşini sevdiğini, boşanmak istemediğini, eşinin hastalığı nedeniyle bazen sinirleri bozularak kargaşa, tartışma çıkardığını, ama bunları önemsemediğini, bu nedenle sadece elektrikleri kapatma ve zil çalma olayını yaptığını ve özür dilediğini, ciddi bir geçimsizliklerinin olmadığını beyanla davanın reddine, aksi halde ortak çocuğun velâyetinin tarafına verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde; eşini sevdiğini, boşanmak istemediğini, eşinin hastalığı nedeniyle bazen sinirleri bozularak kargaşa, tartışma çıkardığını, ama bunları önemsemediğini, bu nedenle sadece elektrikleri kapatma ve zil çalma olayını yaptığını ve özür dilediğini, ciddi bir geçimsizliklerinin olmadığını beyanla davanın reddine, aksi halde ortak çocuğun velâyetinin tarafına verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının, davacıya hakaret ettiği, sen kadın değilsin diyerek küçük düşürücü davranışta bulunduğu, davalının sürekli olarak bir işte çalışmamasından dolayı tarafların ekonomik zorluklar çektikleri ve bundan dolayı ortak konutun elektriklerinin kesildiği, davalının davacı ile özel yaşantılarını başkalarına anlattığı, davalının davacıyı psikolojik olarak rahatsız etmek için sürekli olarak evlerinin ziline bastığı, bu nedenlerle taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte geçimsizliğin bulunduğu, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davalının ağır kusurlu olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, davacının tedbir ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddine, karar tarihi itibariyle ortak çocuk reşit olduğundan velâyet ve iştirak nafakası hususunda karar verilmesine yer olmadığına, çocuk lehine hükmedilen tedbir nafakasının çocuğun reşit olduğu 06.08.2020 tarihi ile sınırlandırılmasına karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili, davacının delillerinin kendilerine tebliğ edilmediğini, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; davanın kabulü ile boşanma ve kusur belirlemesi yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili, davacının delillerinin kendilerine tebliğ edilmediğini, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; davanın kabulü ile boşanma ve kusur belirlemesi yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince davalı aleyhine belirlenen ve gerçekleşen "kadına hakaret ettiği, küçük düşürücü davranışlarda bulunduğu, sürekli ve düzenli çalışmaması nedeni ile ekonomik zorluklar çekilmesine sebebiyet verdiği, bu sebeple müşterek konutun elektriğinin kesildiği, özel yaşantılarını başkalarına anlattığı, sürekli evin ziline basarak pisikolojik olarak rahatsız ettiği" maddî vakıalarının bir kısmının davacı tanık beyanları, bir kısmının (zile sürekli basarak) davalı ikrarı ile ispat edildiği, davalının, tanık deliline dayandığı ve tanık listesi sunduğu halde dinletmediği ve başka bir delil de sunmadığı, davacının bir kusurunun ispat edilemediği, gerçekleşen bu durum karşısında, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı tam kusurlu olduğu halde, Mahkemece davalı için ağır kusurlu belirlemesi yapılması hatalı ise de, davacının istinaf talebinde bulunmadığı, olayların akışı karşısında davacının davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik görülmediği, davalının, davacının delillerinin ve eklerinin taraflarına tebliğ edilmediği ve bu sebeple savunma haklarının kısıtlandığı itirazının, dava dilekçesine ekli delil ya da belgenin bulunmaması, kaldı ki bu eksikliğin yargılama safahatında her zaman giderilebilecek ve ulaşılabilecek olunması karşısında itibar edilmediği, davalının bu yöndeki istinaf talebinin yerinde olmadığı gerekçesi ile davalı erkek vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; davanın kabulü ile boşanma ve kusur belirlemesi yönünden yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı kadın tarafından açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte davalı erkekten kaynaklanan bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, davanın kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı, kusur belirlemesinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı kadın tarafından açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte davalı erkekten kaynaklanan bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, davanın kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı, kusur belirlemesinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası; 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı maddesi, 194 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,15.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.