muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2509, Karar No: 2011/6465, Tarih: 01.12.2011

743 sayılı TKM.nin 612/son cümlesinde ve 4721 sayılı TMK.nun 677/son fıkrasındaki bu açıklama, mirasçıların kendi aralarındaki miras paylarının devrini düzenleyen ilk fıkrada bulunmamaktadır. Kanun koyucu isteseydi aynı düzenlemeyi ilk fıkra içinde geçerli sayabileceği halde bunu tercih etmemiştir. Anılan kanun maddelerinin son fıkralarının mefhumu muhalifinden, mirasçılar arasındaki miras payının devrinde, satış ve devre konu olan hakkın şahsi hak olmayıp “ayni hak, mülkiyet hakkı” olduğu sonucuna varılmaktadır. Zira, bu devir için diğer mirasçıların muvafakatlarının aranmamasına, devralan mirasçının artan payıyla birlikte paylaşıma katılabileceğinin kabul edilmesine ilişkin sayısız Yargıtay uygulamaları da bunu doğrulamaktadır. Kaldı ki; gerek 743 sayılı TKM.nin 612.maddesinde, gerekse 4721 sayılı TMK.nun 677.maddesinde; miras payının devrinin yazılı olmasının “geçerlilik şartı” olarak kabul edilmesi bu düşüncemizi haklı göstermektedir. Kanunda, yazılı şekilde olmasının geçerlilik şartı olarak kabul edilmesi; hakkın devri bakımından bu yazılı sözleşmeye tapuda yapılan resmi devir sözleşmesiyle aynı gücü vermek anlamındadır. Başka bir anlatımla; tapu sicilinde yapılan resmi devir nasıl mülkiyet hakkının devri sonucunu doğuruyorsa, 677. maddeye uygun olarak düzenlenen yazılı miras payının devri sözleşmesi de mülkiyet hakkının (ayni hak) alıcıya devri sonucunu doğurmaktadır. Her ne kadar 705/1. maddede taşınmaz mülkiyetinin kazanılmasının tapu siciline tescille gerçekleşeceği belirtilmişse de; aynı maddenin 2. fıkrasında örnekleme yoluyla bu kuralın birkaç istisnası sayıldıktan sonra “…kanunda öngörülen diğer hallerde, mülkiyet tescilden önce kazanılır…” hükmüne yer verilmiştir.

Bundan ayrı, mirasçılar arasındaki miras payının devri, diğer mirasçıların haklarını etkilemediğinden elbirliği mülkiyeti rejiminin yapısı bakımından da bir sakınca doğurmamaktadır.

Öğretide, gerek yurt içinde, gerekse yurt dışındaki bir çok hukukçu, mirasçılar arasında düzenlenen yazılı miras payının devri sözleşmesiyle, devreden mirasçının, devralan mirasçıya mülkiyet hakkı (ayni hak) devrinde bulunduğunu kabul etmektedir....,...,...,...,...,...,...,...,...,...,...,...ve ... (Dr. H. ...’ın kabul edilmiş “miras payının devrine ilişkin sözleşmeler” adlı doktora tezi, 1984 baskı shf: 53 vd)].

Satışa konu hakkın, ayni hak olduğunun kabulü bizi mirasçılar arasındaki miras payının devrine ilişkin sözleşmelere Borçlar Kanununun 125. maddesindeki on yıllık zamanaşımı süresinin uygulanamayacağı sonucuna götürmektedir. Çünkü, kural olarak mülkiyet hakkının (ayni hak) zamanaşımıyla sınırlandırılmadan her zaman talep edilebileceği öğretide ve uygulamada kabul görmüş evrensel bir kuraldır.

Satışa konu hakkın, ayni hak olduğunun kabulü bizi mirasçılar arasındaki miras payının devrine ilişkin sözleşmelere Borçlar Kanununun 125. maddesindeki on yıllık zamanaşımı süresinin uygulanamayacağı sonucuna götürmektedir. Çünkü, kural olarak mülkiyet hakkının (ayni hak) zamanaşımıyla sınırlandırılmadan her zaman talep edilebileceği öğretide ve uygulamada kabul görmüş evrensel bir kuraldır.

Az yukarıda açıklanan doktrinerlerin görüşleri yanında, uygulamada da satışa konu hakkın ayni hak olduğunun kabulüyle Borçlar Kanununun 125. maddesindeki on yıllık zamanaşımının mirasçılar arasındaki miras payının devri sözleşmelerinde uygulanmayacağı yönünde içtihatlar bulunmaktadır [Yargıtay 1. HD. 28.02.1984 gün E.1206-K.2145, 2.HD. 15.03.1955 gün E.821-K.1427, 2. HD. 06.03.2003 gün E.1900-K.2981, 2.HD. 12.04.2004 gün E. 3280- K.4656)

Tüm bu açıklamalar nedeniyle, mirasçılar arasında miras payının devrini düzenleyen TMK.nun 677/1. maddesine dayanılarak açılan miras payının iptaliyle tescile ilişkin davalarda, Borçlar Kanununun 125. maddesindeki on yıllık zamanaşımının uygulanmaması gerektiği görüşünde olduğumdan, yerel mahkeme hükmünün iddia ve savunma çerçevesinde taraf delilleri toplanarak davanın esası hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi yönünde bozulması yerine Sayın çoğunluğun yazılı şekildeki bozma görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2014/25545, Karar No: 2015/1637, Tarih: 10.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/25545 E.  ,  2015/1637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gevaş Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/08/2011

NUMARASI : 2010/267-2011/163

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davalı vekilinin harcı yatırılmayan temyiz dilekçesinin reddine, karar verildikten sonra davacı idare vekilinin temyizi yönünden yapılan incelemede;

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden, benzer yüzölçümlü olması ve değer farklarının birbirine yakın olan emsallerin değerlendirmeye alınması gerekir.

Dava konusu taşınmazlar 2.459,26 m2 ve 2.885,40 m2, somut emsal olarak alınan taşınmaz 562,56 m2'dir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazların emlak vergisine esas değerinin 8,00 TL/m2, değerlendirmeye esas alınan emsal taşınmazın ise 25,00 TL/m2 olduğu belirtilmesine karşın ve emsal taşınmaz, dava konusu taşınmazdan 3 kat daha değerli olduğu halde dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan % 50 oranında daha az değerli olduğunu kabul eden ve somut gerekçelere dayandırılmayan rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzçölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu,emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Dava konusu taşınmazdaki ağaçların değerlendirme tarihi olan 2010 yılı itibariyle yaş, cins ve verim durumlarına göre maktu değerlerine ilişkin resmi veriler Gıda Hayvancılık ve Tarım Müdürlüğünden getirtilerek maktuen değer biçilmesi gerekirken, rapor denetlenmeden eksik inceleme ile tespit edilen ağaçların ileriye dönük hak mahrumiyeti esas alınarak erken kesim zararına da hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde bulunduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4761, Karar No: 2015/3023, Tarih: 03.07.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/4761 E.  ,  2015/3023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, şikayetçi ile birlikte cafede otururken cep telefonunu konuşmak için istemesi, telefonu alıp dışarıya çıktıktan sonra bir daha gelmemesi şeklinde gerçekleşen eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 141/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yaplmamış, yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezası, 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi gereğince ertelendiği halde TCK 53/4. maddesine aykırı olarak aynı yasanın 53/1. maddesi gereğince hak yoksunluğuna hükmedilmiş olması,

2- Cezası ertelenen sanık hakkında TCK 51/3 maddesi gereğince belirlenecek denetim süresinin 1 yıldan aşağı olamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasından TCK 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısım çıkarılarak ve TCK 51. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımdan ”ceza süresince” ibaresi çıkarılarak yerine “1 yıl süreyle” ibaresi eklenmek sureti ile diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/07/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8396, Karar No: 2023/336, Tarih: 27.02.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/8396 E.  ,  2023/336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/215 E., 2022/34 K.

KARAR : Davanın Reddine

Taraflar arasındaki kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacak davasından dolayı bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı banka ile davalı ... arasında akdedilen 10/11/1998 tarihli tüketici kredisi sözleşmesiyle 3.955,62 TL ile 10/11/1998 tarihli kredili mevduat sözleşmelerine istinaden 2.500,00 TL kredili mevduat kredisi açıldığını, anılan sözleşmeleri ... ve ...'ın müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla imzaladıkları, verilen kredinin sözleşme hükümlerine aykırı kullanılması nedeniyle tüketici kredisi için kredi sözleşmesinin verdiği yetkiye istinaden... 12. Noterliğinin 04/12/2000 tarih ve 27665 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile cari hesabın kat edildiğini, dava tarihi 05/10/2009 tarihi itibariyle kredili mevduat hesabından dolayı anapara 2.513,67 TL işlemiş faiz 40.713,28 TL ve BSMV 2.035,66 TL olmak üzere toplam 45.262,62 TL ile tüketici kredisinden dolayı ise anapara 2.513,84 TL, işlemiş faiz 37.671,82 TL ve BSMV 1.883,59 TL olmak üzere toplam 42.069,25 TL'ye ulaşan alacağın tahsili için dava açılma zorunluluğunun doğduğunu, dava tarihi itibariyle toplam 87.331,87 TL tutarındaki alacağın tüketici sözleşmesinden kaynaklanan kısmına %106,86 ve kredili mevduat hesabı kısmına ise % 153 oranında işleyecek faizi ve BSMV ve diğer ferileriyle birlikte tahsilde tekerrür etmemek kaydıyla davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; İstanbul 6.Ağır Ceza Mahkemesinin 2004/140 Esas sayılı ve istanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2004/360 Esas sayılı dosyaları ile Ziraat Bankası soruşturma raporu incelendiğinde, davacı banka personelinin bir kısmının üyesi bulunduğu organize suç örgütü tarafından hiçbir haberi olmayan yüzlerce kişinin ad ve kimlik bilgileri kullanılarak ve imzaları taklit edilerek adlarına kredi sözleşmeleri tanzim edildiğini, müvekkilinin nakit kredi almadığını, kredi sözleşmelerinin sahte olduğunu, toplanan paraların suç örgütüne aktarıldığını, sözleşmedeki kefalet imzasının müvekkiline ait olduğunun net olarak bilinmediğini,... 6.Ağır Ceza Mahkemesindeki davanın zaman aşımı nedeniyle esasa girilmeden ortadan kalktığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

2.Diğer davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.

III.MAHKEME KARARI

2.Diğer davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.

III.MAHKEME KARARI

1.İstanbul 1.Tüketici Mahkemesi'nin 01.12.2011 tarih 2009/530 Esas 2011/1116 Karar sayılı kararıyla davaya bakmakla Asliye Hukuk Mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

2.Karar karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

3. Yargıtay 11.Hukuk Dairesinin 18.09.2013 tarih 2013/10790 Esas 2013/15951 Karar Sayılı ilamı ile ''kredili mevduat hesap sözleşmesinden'' doğan alacak yönünden verilen görevsizlik kararının onanmasına, tüketici kredisi yönünden verilen kararın ise bu talep yönünden Tüketici Mahkemesinin görevli olduğu'' gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

4.Bozma sonrası dosya, İstanbul 1. Tüketici Mahkemesinin 2014/347 Esas sayılı yeni dosya numarasını almıştır. İş bu dosyadan kredili mevduat hesabı sözleşmesi yönünden dava tefrik edilmiş ve... 1. Tüketici Mahkemesinin 12.01.2022 tarih 2022/21 Esas, 2022/15 Karar sayılı görevsizlik kararının kesinleşmesi ve talep üzerine dosya yukarıda bilgileri verilen Mahkemeye gelmiştir.

5. Mahkemenin, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; ''Davanın 10.11.1998 tarihli olan 2.500 TL limitli kredi sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkin olduğu, somut olayda; dosya arasına alınan İstanbul 1.Tüketici Mahkemesinin 2005/736 Esas sayılı dosyasından alınan 07/04/2009 ve 29/01/2010 tarihli bilirkişi raporlarında açıkça anlaşıldığı üzere davaya konu 10.11.1998 tarihli kredi sözleşmedeki isim- soy isim yazıları ve imzaların davalı ...'un eli ürünün olmadığına dair raporun denetim ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, davaya konu 10.11.1998 tarihli kredi sözleşmesindeki imza asıl borçlu ...'a ait olmadığından kredi sözleşmesinden dolayı asıl borçlu ile birlikte kefil sıfatı taşıyan diğer davalıların da sorumlu olmadığı'' gerekçesiyle ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; mevcut sözleşme ve banka kayıtları dikkate alındığında davalılar tarafından kredinin kullanıldığını ve borcun ödenmediğini, dolayısıyla tüm davalılar yönünden davanın kabulü gerektiğini, davalılara ait imza incelemesi yapılmadan ve imza örnekleri toplanmadan başka mahkeme kararı göz önüne alınarak ve isticvap talebi reddedilerek, dosyadan bilirkişi incelemesi yapılmaksızın eksik inceleme ile karar verildiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu'nun ''İspat Yükü'' başlıklı 6 ncı maddesi; ''Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.''

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu'nun ''İspat Yükü'' başlıklı 6 ncı maddesi; ''Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.''

2.6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 208/1 inci maddesi; ''Taraflardan biri, kendisi tarafından düzenlendiği iddia edilen bir belgedeki yazı veya imzayı inkâr etmek isterse, sahtelik iddiasında bulunmalıdır; aksi hâlde belge, aleyhine delil olarak kullanılır.

''

3.6100 Sayılı Kanun'un 211 inci maddesi; ''a) Hâkim, yazı veya imzayı inkâr eden tarafı isticvap ettikten sonra bir kanaat edinememişse, huzurda bu kişiye yazı yazdırıp imza attırmak suretiyle elde ettiği belge ve diğer delilleri değerlendirir. Hâkim, sahtelik konusunda başka bir incelemeye gerek duymadan karar verebilecek durumda ise gerekçesini açıkça belirtmek suretiyle, senedin sahteliği hakkında bir karar verir. İsticvap için mahkemeye davet edilen taraf, belirtilen günde hazır bulunmadığı takdirde, inkâr etmiş olduğu belgedeki yazı veya imzayı ikrar etmiş sayılır; bu husus kendisine çıkartılacak davetiyede ayrıca ihtar edilir. b) (a) bendi hükmüne göre yaptığı incelemeye rağmen, hâkimde sahtelik konusunda kesin bir kanaat oluşmamışsa, bilirkişi incelemesine karar verir. Bilirkişi incelemesinden önce, mevcutsa, o tarafa ait olan karşılaştırma yapmaya elverişli yazı ve imzalar, ilgili yerlerden getirtilir. Bilirkişi, bu yazı ve imzalarla, o mahkemede elde edilen yazı ve imzaları esas alarak inceleme yapar. Bilirkişi, inceleme için gerekli görürse, kendi huzurunda tarafın yeniden yazı yazması veya imza atmasını mahkemeden talep edebilir.

'' şeklindedir.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

2.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hakim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

27.02.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/29365, Karar No: 2022/949, Tarih: 20.01.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/29365 E.  ,  2022/949 K.**

**"İçtihat Metni"**

2860 sayılı Yardım Toplama Kanunu'na muhalefet eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında 2.226,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair ... Kaymakamlığı Sivil Toplumla İlişkiler Şefliğinin 13/08/2020 tarihli ve 75472382-471.99-E.1735 sayılı idarî yaptırım karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin ... Sulh Ceza Hâkimliği'nin 27/11/2020 tarihli ve 2020/459 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'ndan verilen 05/10/2021 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 01.11.2021 tarihli ve KYB. 2021-124537 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, izinsiz deri topladığı tespit edilen kabahatli hakkında 2860 sayılı Kanunun 29/1-1. cümlesi gereğince idari para cezası verildiği, anılan Kanunun 29/1-1. cümlesinin, "Bu Kanun hükümlerine aykırı olarak izinsiz yardım toplayanlara beş bin Türk lirasından yüz bin Türk lirasına kadar idari para cezası verilir." şeklinde olduğu nazara alındığında, kabahatli hakkında izinsiz yardım toplama fiilinden dolayı idarî yaptırım uygulandığı,

2860 sayılı Kanunun "Cezalar" başlıklı 29. maddesinin 9. fıkrasında, "Bu maddede yazılı olan idari yaptırımlara karar vermeye yardım toplama iznini veren makam yetkilidir. İzinsiz yardım toplanması hâlinde idari yaptırımlara vali karar verir. Vali bu yetkisini vali yardımcılarına veya kaymakamlara devredebilir." şeklinde belirtildiği üzere, anılan kanun hükümlerine göre izin alınmaksızın yardım toplandığının tespit edilmesi hâlinde idari yaptırım kararı vermenin valinin yetkisi dâhilinde olduğu, ancak valinin bu yetkisini kaymakamlara da devredebileceği,

Somut olayda ise, 13/08/2020 tarihli idari yaptırım kararının ... kaymakam vekili tarafından verildiği ancak valiye ait olan bu yetkinin anılan kaymakama devredildiğine dair ne idarî yaptırım kararında ne de dosya münderecâtında her hangi bir bilgi veya belge bulunmadığı cihetle, usulüne uygun olarak düzenlenmeyen idari yaptırım kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile idari yaptırım kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde,

Kabule göre de,

Kabule göre de,

1-Kabahatlinin sahibi olduğu işletmede, 31/07/2020 tarihinde kolluk tarafından yapılan incelemede, 300-350 adet kurban derisi bulunması üzerine, kabahatlinin izinsiz deri topladığı ve kurban bağışı aldığı kanaatine varılarak tutulan tutanağa dayanarak, ... Kaymakamlığı tarafından 13/08/2020 tarihinde 2860 sayılı Kanunun 29/1-1. cümlesi uyarınca idarî yaptırım kararı verildiği, ancak bu tutanakta yalnızca idari yaptırıma ilişkin kanun maddesine atıf yapılmakla yetinildiği, kabahati oluşturan fiilin ne şekilde meydana geldiği ve bu maddeyi nasıl ihlâl ettiği açıklanmadığı cihetle, 5326 sayılı Kanunun 25. maddesinde âmir olan, "İdarî yaptırım kararına ilişkin tutanakta... kabahati oluşturan fiil, işlendiği yer ve zaman gösterilerek açıklanır." şeklindeki hükme aykırı olarak düzenlenen idari yaptırım kararının kaldırılması talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde,

2-İdarî yaptırım kararında atıf yapılan 2860 sayılı Kanunun 29/1-1. cümlesinin izinsiz yardım toplanması fiiline ilişkin olduğu, kabahatlinin işletmesinde 31/07/2020 tarihinde ele geçirilen 300-350 adet kurban derisinin izinsiz olarak kabul edilen kurban derisi bağışı olarak kabul edildiği, buna karşın, dosya arasında bulunan ... İl Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün işletme onay belgesine göre, anılan işletmenin evcil tırnaklıların kesimi ile iştigal eden ticari işletme (kesimhane) olduğu, kabahatlinin başvuru dilekçesinde de belirttiği üzere, kolluk tarafından tutulan tutanak tarihinde kurban bayramı dolayısıyla vatandaşların kurbanlarının kesildiği, ele geçirilen kurban derilerinin ücret karşılığı kesimi yapılan kurbanların derileri olduğu ve kilosu 4,00 Türk lirası karşılığında vatandaşlardan alındığına dair makbuzların da dosyaya ibraz edildiği, her ne kadar Hâkimlikçe, anılan makbuzların 31/07/2020 tarihli el koyma işleminden sonra kesildiği gerekçesiyle anılan makbuzlara itibar edilmemiş ise de, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 231/5. maddesinin, "Fatura, malın teslimi veya hizmetin yapıldığı tarihten itibaren azami yedi gün içinde düzenlenir. Bu süre içerisinde düzenlenmeyen faturalar hiç düzenlenmemiş sayılır." şeklindeki âmir hükmüne uygun olarak faturaların 31/07/2020 ve 01/08/2020 tarihli olduğu, kaldı ki anılan faturalar hiç düzenlenmemiş olsaydı dahi kesimhanede kurbanlarını ücret karşılığı kestiren şahısların kurban derilerini aldıkları hizmet karşılığında bilâ bedel kesimhanede bırakmalarının hayatın olağan akışına uygun ve ticari faaliyet kapsamında bir fiil olacağı cihetle, 2860 sayılı Kanun kapsamında izne tâbi yardım toplama fiili kapsamında kabul edilemeyeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde, isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;