muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/1411, Karar No: 2025/2204, Tarih: 12.03.2025

**12. Hukuk Dairesi         2025/1411 E.  ,  2025/2204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, borçluların ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Şikayetçi borçlular aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nın ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 27. maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Diğer taraftan, Yasanın para cezasına ilişkin hükmü, emredici nitelikte bir düzenleme olup kamu düzenine ilişkin bulunduğundan mahkemece re’sen uygulanmalıdır. Hukuk Genel Kurulu'nun 06.10.2004 tarih ve 2004/1-433 Esas sayılı kararında da benimsendiği üzere kamu düzenine aykırılıkta aleyhe bozma/hüküm verme ilkesi nazara alınamaz.

Bu yasal düzenlemeler dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi borçlular aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlular aleyhine ihale bedelinin %1'i oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nın 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olduğu görülmekle, Anayasa'nın 13. maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %1'i olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

Yukarıda açıklanan nedenlerle ve re'sen, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin 14.01.2025 tarih ve 2024/2067 E.- 2025/27 K. sayılı kararının, hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin (3) nolu bendinde yer alan “...%1'i oranında olan 125.480,00 TL” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “%5’i” ibaresinin yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca ONANMASINA, karar düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 12.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6811, Karar No: 2008/8933, Tarih: 23.06.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6811 E.  ,  2008/8933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 104 ada 4 parsel sayılı 6809,87 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, fındıklık niteliği ile belgesizden, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adlarına tesbit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığı ve orman olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın KISMEN KABULÜNE, krokide (A)=91,41 m2'lik bölümün orman niteliği ile Hazine, (B)=6718,46 m2'lik bölümünün tespit gibi davalılar adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması yapılmış ve 08.05.1979 tarihinde ilan edilmiş, ekip çalışmalarına yapılan itirazlar komisyonca incelenip karara bağlanmadığı, daha sonra 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre verilen yetkiye dayanılarak 1744 Sayılı Yasaya göre yapılan ekip çalışmalarına yapılan itirazların incelenerek karara bağlanması, aplikasyon ve 2/B uygulaması yapılmış, 24.11.1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada kısmen orman tahdit hattı dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23/06/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10462, Karar No: 2013/3231, Tarih: 13.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2010/10462 E.  ,  2013/3231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2813 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraatine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya kapsamına göre, sanığa isnad olunan üçer aylık dönemler halinde kuruma satış bildiriminde bulunmamak suçunun karşılığı olan 2813 sayılı Kanunun 29.maddesinin 2.fıkrası delaletiyle 32.maddesi, hükümden sonra 10.11.2008 tarihli mükerrer Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5809 sayılı kanunun 66.maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan ve anılan 29.maddenin 2.fıkrasındaki eylem için yeniden bir düzenleme yapılmaması sonuçu yaptırımsız kaldığından, müdahil vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan beraat hükmünün istem gibi ONANMASINA, 13.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2716, Karar No: 2014/9478, Tarih: 21.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2716 E.  ,  2014/9478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 17. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24/10/2013 tarih ve 2012/94-2013/168 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı banka vekili ve fer'i müdahil ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin 02.12.1999 tarihinde ... A.Ş.’nin ... Şubesi’nde bulunan hesaplarına vadeli olarak toplam 12.000 TL yatırdıklarını, 21.12.1999 tarihinde ise söz konusu bankanın yönetimine ... tarafından el konulduğunu, daha sonra bu bankanın davalı ... A.Ş. ile birleştirildiğini, ... 'ın da davalı bankaya satıldığını, yapılan araştırmada müvekkillerinin bankaya yatırdıkları mevduatın, banka yönetimi tarafından KKTC'de kurulan ... Security ... Ltd adlı bankaya aktarıldığının, müvekkillerinin bankaya olan güvenlerinin kötüye kullanılarak ve iradeleri sakatlanarak havale talimatı imzalatıldığının, bu şekilde toplanan paranın ... AŞ yönetimi tarafından grup şirketlere ve hayali şirketlere kredi verilmek suretiyle tüketildiğinin tespit edildiğini, banka yönetimine el konulmasından sonra müvekkillerinin hesabındaki paranın kendilerine ödenmediğini, davalının müvekkillerinin zararından sorumlu bulunduğunu ileri sürerek, 12.000 TL'nin, bankaya yatırıldığı tarihten vade sonuna kadar akdi faizi, vade sonundan fiili ödeme tarihine kadar ise akdi faizden az olmamak üzere temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka ve feri müdahil ... vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkili bankanın ... ası'ndan ayrı bir tüzel kişiliği olduğundan müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkili banka tarafından yalnızca havale işleminin yapıldığını, davacıların daha fazla faiz elde etmek için kendi iradeleriyle ... asında hesap açtıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı banka ve feri müdahil ... vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkili bankanın ... ası'ndan ayrı bir tüzel kişiliği olduğundan müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkili banka tarafından yalnızca havale işleminin yapıldığını, davacıların daha fazla faiz elde etmek için kendi iradeleriyle ... asında hesap açtıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların hesaplarındaki 12.000 TL'nin 02.12.1999 tarihinde... hesabına aktarıldığı, 22.12.1999 tarihinde ise ... AŞ'ye ... tarafından el konulduğu, havaleye konu paranın kayden ... dışı... bankasına gönderildiğinin tespit edildiği, oysa dava dışı ... Security ... Ltd Şti'nin fiilen ve hukuken tüzel kişiliğinin 2006 yılında sona erdiği, dava konusu paranın bu şirketten tahsil edilme olanağının kalmadığı, davalı bankanın mevduat toplamaya ilişkin yasal mevzuata uymaksızın ... Security ... Ltd Şti adına bu bankanın şubesi gibi havale görünümlü mevduat toplama işlemi yaptığının kabulünün gerektiği, davalı banka çalışanlarının yaptıkları haksız eylem niteliğindeki işlemlerden ötürü bankanın, 818 sayılı BK'nın 41, 55 ve 6762 sayılı ...'nın 336. maddesi gereğince sorumlu bulunduğu, aynı hükümler uyarınca davalı tarafın zamanaşımı definin de yersiz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 12.000 TL'nin 02.12.1999 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir

Kararı, davalı banka vekili ve feri müdahil ... vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı banka ile feri müdahil ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Mahkemece, davalı bankaya harç yüklenmiş ise de davalı ... Bank A.Ş.'ye karşı işbu davanın açılma nedeninin bu banka tarafından devir alınan ... AŞ'nin işlem ve eylemlerinden kaynaklandığı, davacıya ait paranın ... ası'na gönderilmesi konusundaki işlem ve eylemleri yürüten ... AŞ'nin ... tarafından devir alındıktan sonra en son ... Bank A.Ş.'ye devredildiği, bu durumda ... Bankası iken ... Bank A.Ş.'ye devredilen ... A.Ş.'nin eylemlerinden dolayı açılan davada gerek dosya yükümlülüğünü üstlenen ..., gerekse bu bankayı devir alan ... Bank A.Ş.'nin 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 140. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu dikkate alınmadan yazılı şekilde harç ile sorumlu tutulması doğru olmayıp, kararın bu yönden bozulması gerekirse de yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın anılan yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı banka ile feri müdahil ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı banka ve feri müdahil ... vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının davalı bankaya bakiye harç yükleyen 2 numaralı bendinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “Davalı ... Bank A.Ş harçtan muaf olduğundan davalının harç ile sorumlu tutulmamasına ve davacı tarafından yatırılan 178,20 TL peşin harcın karar kesinleştiğinde ve istem halinde davacıya iadesine” bendinin hüküm fıkrasına yazılmasına, yine hüküm fıkrasının yargılama giderlerine ilişkin 4 numaralı bendinde yer alan “Davacı tarafça yatırılan 178,20 TL peşin harcın davalıdan alınarak davacıya verilmesine” ibaresinin hükümden çıkarılmasına, kararın bu şekilde davalı yararına DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8099, Karar No: 2013/11555, Tarih: 03.07.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/8099 E.  ,  2013/11555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; davalının tarlasını, taraflar arasında Karapınar Noterliğinin 08.09.2000 gün ve 3934 yevmiye nolu ''Tarla Ortaklık Sözleşmesi'' ile sözleşmenin yapıldığı tarihten başlamak üzere müvekkiline sulu şartlarda tarım yapmak üzere on yıllığına tarla ortaklığına verdiğini, tarafların 01.08.1993 tarihinde başlamak üzere 2000 yılına kadar aralarında yazılı herhangi bir ortaklık sözleşmesi olmadan tarla ortaklığı yaptıklarını, 08.09.2000 tarihli sözleşme ile ortaklıklarını uzatarak yazılı şekle bağladıklarını, sözleşme içeriğinde, tarla içerisinde bulunan derin sulama kuyusu, bu kuyuya ait elektrik hattı, elektrik trafosu, kuyu pompası ve sair müştemilatın mülkiyetinin ½ payının davalıya ½ payının davacıya ait olduğu, ortaklık sözleşmesi süresi dolduğunda bunların taraflar arasında payları nazara alınarak tasfiye edileceğinin açıkça belirtildiğini, davalının 26.06.2007 tarihinde tarlasını üzerindeki sulama kuyusu ve teferruatı ile birlikte tapuda ... isimli kişiye sattığını ve taşınmazı teslim ettiğini, ...'un ise 19.12.2008 tarihinde ... isimli kişiye tapuda satarak teslim ettiğini, müvekkilinin ortaklığa konu tarlanın davalı tarafından dava dışı kişilere satışından sonra kuyu ve teferruatının ½ payının maliki olmasına rağmen kuyudan ihtiyacını karşılayacak şekilde istifade edemediğini, son aylarda tarla sahibinin baskı ve tehdidi nedeniyle ürünlerine hiç su alamadığını, taraflar arasındaki ortaklığın, sözleşmeye konu taşınmazın 26.06.2007 tarihinde davalı tarafından üçüncü kişiye satışı sonucu fiilen sona erdiğini belirtere,k müvekkilin payına isabet eden derin sulama kuyusu, kuyuya ait elektrik hattı, elektrik trafosu, sulama kuyusu pompası, elektrik panosu, kuyu ruhsatı, borular ve sair teferruatlarının bedelleri olan 20.000 TL nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; tarla ortaklık sözleşmesinin 08.09.2000 tarihinde imzalandığını, sözleşme içeriğine göre sözleşmenin başlangıç tarihinin 01.09.1993 olduğu ve süresinin 10 yıl olduğunu, sözleşmenin bitiş tarihinin 01.09.2003 olduğunu, davanın yeni malike karşı açılması gerektiğini belirterek öncelikle zamanaşımı süresi ve husumet yokluğu nedeniyle, ayrıca davacnın iddialarının mesnetsiz olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı vekili dilekçesinde; tarla ortaklık sözleşmesinin 08.09.2000 tarihinde imzalandığını, sözleşme içeriğine göre sözleşmenin başlangıç tarihinin 01.09.1993 olduğu ve süresinin 10 yıl olduğunu, sözleşmenin bitiş tarihinin 01.09.2003 olduğunu, davanın yeni malike karşı açılması gerektiğini belirterek öncelikle zamanaşımı süresi ve husumet yokluğu nedeniyle, ayrıca davacnın iddialarının mesnetsiz olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; taraflar arasında düzenlenen sözleşmenin başlangıç tarihinin 01.09.1993 olduğu ve süresinin 10 yıl olarak belirlendiği, sözleşmeye göre taraflar arasındaki adi ortaklığın 01.09.2003 tarihinde sona erdiği, bu tarih itibariyle tasfiyesinin gerektiği, dava tarihi ile adi ortaklığın sona erdiği tarih arasında 5 yıldan fazla zamanın geçtiği, davaya konu alacağın zamanaşımına uğradığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Borçlar Kanununun adi ortaklığa ilişkin 620 ve onu izleyen maddeleri gereğince adi ortaklığın kurulabilmesi için yazılı şekil gerekli olmayıp, adi ortaklık sözleşmesi sözlü olarak da yapılabilir.

Adi ortaklık sözleşmesi, iki yada daha fazla kişinin emeklerini ve mallarını ortak bir amaca erişmek üzere birleştirmeyi üstlendikleri sözleşmedir.(TBK. 620/1 md.)

Adi ortaklık ilişkisi, TBK'nun 639. maddesinde sayılan sona erme sebeplerinden birinin gerçekleşmesi ile sona erer. Bu şekilde ortaklığın sona ermesinin başlıca iki sonucu ortaya çıkar. Bunlardan ilki, yöneticilerin görevlerinin sona ermesi, diğeri de ortaklığın tasfiyesidir.

Tasfiye, ortaklığın bütün malvarlığının belirlenip, ortakların birbirleri ile alacak verecek ve ortaklıktan doğan tüm ilişkilerinin kesilmesi yoluyla ortaklığın sonlandırılması, malların paylaşılması ya da satış yoluyla elden çıkarılmasıdır. Diğer bir anlatımla tasfiye memuru tarafından yapılacak bir arıtma işlemi olup; hesap ve işlemlerin incelenip, bir bilanço düzenlenerek, ortaklığın aktif ve pasifi arasındaki farkı ortaya koymaktır.

Somut olayda taraflar arasında 08.09.2000 tarihinde Karapınar Noterliğinde ''Tarla ortaklık sözleşmesi'' düzenlendiği ve taraflar arasında adi ortaklığın mevcut olduğu hususları uyuşmazlık konusu değildir.

6098 sayılı TBK' nun 147/4 maddesi gereği, bir ortaklıkta, ortaklık sözleşmesinden doğan ve ortakların birbirleri veya kendileri ile ortaklık arasında açılmış bulunan davalar hakkında beş yıllık zaman aşımı uygulanır (818 sayılı BK. m. 126/4). Zaman aşımı alacağın muaccel olduğu tarihten başlar (TBK. m. 149).

6098 sayılı TBK' nun 147/4 maddesi gereği, bir ortaklıkta, ortaklık sözleşmesinden doğan ve ortakların birbirleri veya kendileri ile ortaklık arasında açılmış bulunan davalar hakkında beş yıllık zaman aşımı uygulanır (818 sayılı BK. m. 126/4). Zaman aşımı alacağın muaccel olduğu tarihten başlar (TBK. m. 149).

Dosyadaki bilgi ve belgeler ile özellikle tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde; taraflar arasında 1993 yılında adi ortaklık ilişkisinin kurulduğu, tarafların adi ortaklığı 08.09.2000 tarihindeki sözleşme ile yazılı hale getirdikleri, süresinin 10 yıl olduğu ve sözleşme içeriğinde ortaklığın başlangıç tarihinin 01.08.1993 olduğu anlaşılmakla birlikte, taraflar arasındaki adi ortaklığın, davalı tarafından ortaklığa konu taşınmazın dava dışı üçüncü kişiye satışı tarihine kadar devam ettiği ve taşınmazın üçüncü kişiye satışı ile ortaklığın son bulduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre; davalı tarafından ortaklığa konu taşınmazın dava dışı üçüncü kişiye satış tarihi olan 26.06.2007 ile dava tarihi olan 30.07.2010 tarihi arasında TBK' nun 147/4 maddesinde belirtilen beş yıllık zaman aşımı süresinin dolmadığı anlaşıldığından, mahkemece, işin esasına girilerek hasıl olacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1395, Karar No: 2018/4957, Tarih: 24.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/1395 E.  ,  2018/4957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.