muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2871, Karar No: 2023/3221, Tarih: 17.05.2023

İlk Derece Mahkemesince ''Sanığın 2009 yılında yeğeni olan mağdureye yönelik cinsel istismar eylemlerinin başladığı, evde sürekli sanığın mağdureye yanaştığı, mağdurenin pijamasını indirip sürtünmeye çalıştığı, yine eylemlerini sürdürdüğü zaman dilimi içerisinde mağdurenin yorgan altından cinsel organını yaladığı, yine bir keresinde sanığın mağdureyi kucağına oturttuğu, mağdurenin eline boşaldığı, ortam müsait olmadığı zamanlarda sanığın mağdureyi dudağından öpmeye çalıştığı, yine sanığın mağdurenin annesi ve babası düğüne gittiği bir sırada mağdurenin abisini markete yolladığı sanığın mağdureyi hızlıca soyduğu, sanığın mağdurenin cinsel organına cinsel organını sokmaya çalıştığı, mağdurenin baskıyı hissettiği, dosya içindeki sanık ile mağdurenin yazışmalarını gösteren whatsapp ekran görüntülerinde mağdurenin yaşanan olaylardan dolayı kızgınlığını anlattığı, buna cevaben dayısı olan sanığın herhangi bir inkarda bulunmayarak mağdureye '...seni çok seviyorum..eriyorum...' gibi cümleler sarf ettiğinin görüldüğü, mağdurenin okulu tarafından tutulan 11.03.2020 tarihli tutanakta mağdurenin sinir krizi geçirerek intihar etmek amacıyla 2.kat penceresine çıktığı, mağdurenin yaşadığı olaylar sebebiyle birçok kez intihar girişiminde bulunduğunun anlaşıldığı, yine iş bu dosyada, olayla ilgili olarak alınan ATK raporunda da mağdurenin olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun tespit edildiği, mağdurenin öz dayısı olan sanığa iftira atmasını gerektirecek herhangi bir husumetin bulunmadığı, aşamalardaki beyanlarının istikrarlı olduğu ,alınan ÇİM raporunda ve duruşmada dinlenen pedagog beyanlarında mağdurenin beyanlarına itibar edilebileceği görüşünün belirtildiği dikkate alınarak Yargıtayın yerleşik içtihatları gereğince yan delillerle de desteklenen mağdure beyanlarına itibar edilerek sanığın öz yeğeni olan mağdureye 'baban duymasın bu kötü bir şey ,yoksa seni öldürür ,sesini çıkarırsan kötü şeyler olur' şeklinde tehditlerde bulunarak mağdurenin ve kendinin kıyafetlerini çıkartıp mağdureyi kucağına oturtması, penisini mağdurenin cinsel bölgesine sürtmesi, mağdurenin yatağına girerek cinsel bölgesini yalaması, dudaklarını öpmesi, göğsünü ellemesi, cinsel bölgelerine eliyle dokunması şeklinde gerçekleştirdiği eylemlerinin zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu kanaatine varıldığı, Yargıtay bozma ilamı gereğince katılanın annesi ile rehber öğretmen ..

... \*\*\*\*’ın suça konu olaylarla ilgili tanık sıfatıyla ifadelerinin alındığı, bu ifadelerin katılan beyanını desteklediği, mağdurenin daha önce suça konu olay nedeniyle psikiyatri kliniğinde tedavi gördüğü, buna ilişkin tedavi evraklarının da istendiği ve dosyaya eklendiği, sanık ile mağdure arasındaki yazışmaların sanık ile mağdureye sorulduğu, sanığın hatırlamadığını beyan ettiği, katılanın ise mesaj içeriklerinin doğru olduğunu beyan ettiği, sanığın bu husustaki beyanı suçtan kurtulmaya yönelik olduğundan itibar edilmediği, Sanık hakkında kurulacak hüküm için suç tarihinde yürürlükte bulunan yasa ile 6545 Sayılı yasal değişiklikten sonraki yasa arasında aşağıdaki şekilde kıyaslama yapılarak sanığın üzerine atılı sübuta eren cinsel istismar suçunun suç tarihinde yürürlükte olan 6545 sayılı yasal değişiklikten önceki halinin sanığın lehine olduğu kanaatine varılmış'' şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.12.2022 tarihli ve 2022/387 Esas, 2022/549 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Bakırköy 14. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7412, Karar No: 2024/414, Tarih: 15.01.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/7412 E.  ,  2024/414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/431 Esas, 2023/684 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çerkezköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/583 Esas, 2021/769 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekilince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Tekirdağ ili, Kapaklı ilçesi, ... Mahallesi, 1651 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalılara ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; bedelin fahiş belirlendiğini, emlak rayiç bedelin çok üstünde hesaplandığını, yörede karpuz yetişmediğinden münavebeye eklenmesinin ve kamulaştırmadan arta kalan kısma değer düşüklüğü verilmesinin doğru olmadığını, objektif değer artış oranının ve kapitalizasyon faiz oranının hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; bedelin fahiş belirlendiğini, emlak rayiç bedelin çok üstünde hesaplandığını, yörede karpuz yetişmediğinden münavebeye eklenmesinin ve kamulaştırmadan arta kalan kısma değer düşüklüğü verilmesinin doğru olmadığını, objektif değer artış oranının ve kapitalizasyon faiz oranının hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, değerlendirmeye esas alınan verilerle resmi verilerin uyumlu ve bölgenin münavebe sistemine uygun düştüğü, bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın niteliği ve konumuna göre belirlenen kapitalizasyon faizi ile objektif değer artırıcı unsur oranlarının yerinde olup taşınmazın arta kalan kısmının yüzölçümü ve geometrisine göre uygulanan değer azalış oranının uygun olduğu, her ne kadar mahkemece hüküm kısmında taşınmazın toplam kamulaştırma bedeli yerine acele el koyma dosyasında belirlenen bedelin mahsubu ile fark bedel belirtilmişse de ödeme kararı ve faiz hükmü doğru olduğundan bu husus düzeltme nedeni yapılmadan davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu malikleri arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu ve 11 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki Tekirdağ ili, Kapaklı ilçesi, ... Mahallesi, 1651 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması hâlinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesi yerindedir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7910, Karar No: 2019/4130, Tarih: 11.02.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7910 E.  ,  2019/4130 K.**

**"İçtihat Metni"**

1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu’na muhalefet suçundan sanık ...’un, anılan Kanun’un 87/1 maddesinin birinci cümlesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri uyarınca 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair Muharip Hava Kuvveti ve Hava Füze Savunma Komutanlığı Askeri Mahkemesi’nin 13/10/2014 tarihli ve 2013/556 Esas, 2014/496 Karar sayılı kararı aleyhine Milli Savunma Bakanlığı’nın 08/03/2017 gün ve ...YRD.: 51393309-9010-1610-17/As.Adlt. ve Kan. Gn. Md. As. Adlt. Czev. ve Müt. D. Rap. Tet. ve işl.Ş.(26.B-22-17) sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 13/11/2018 gün ve 2018/23782 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

“Milli Savunma Bakanlığının 8.3.2017 tarihli, ...YRD.: 51393309 - 9010- 1610 - 17/As.Adlt. ve Kan. Gn. Md. As. Adlt. Czev. ve Müt. D. Rap. Tet. ve işl.Ş.(26.B-22-17) sayılı “Kanun Yararına Bozma istemi” konulu yazısında aynen:

1. Muharip Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin emre itaatsizlikte ısrar suçundan sanık Jandarma Er ... hakkındaki 2013/556 esas sayılı kovuşturma dosyası incelenmiştir.

2. Muharip Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 13 Ekim 2014 tarihli ve 2013/556 Esas, 2014/496 Karar sayılı hükmü ile; sanığın, 04.03.2010 tarihinde işlediği müsnet suçtan mahkumiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın taraflarca itiraz edilmemek suretiyle 12.11.2014 tarihinde kesinleştiği anlaşılmış olup sanığa; hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5'inci maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin tatbikini isteyip istemediği hususu sorulmaksızın karar verildiği ve bu durumun, aynı Kanunun 231/6-c bendine 22.07.2010 tarihli ve 6008 sayılı Kanunla eklenen cümlesine mutlak aykırılık teşkil ettiği anlaşıldığından, işbu kararın hukuka aykırı olduğu anlaşılmıştır.

3. Bu nedenle, bahse konu kovuşturma dosyası EK-A'da gönderilmiş olup Muharip Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 13 Ekim 2014 tarihli ve 2013/556 Esas, 2014/496 Karar sayılı kararının kanun yararına bozulması için, 353 sayılı Kanun'un 243'üncü maddesi gereğince Askeri Yargıtay Başkanlığına başvurulması ...” istenilmekle;

25.08.2017 tarihli 30165 Sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 694 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 36.maddesinde belirtilen "Kaldırılan Askeri Yargı mercilerinde görülmekte olan, dosyalardan Askeri Yargıtayda olanlar... Yargıtay'a gönderilir" hükmü uyarınca anılan Bakanlık istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunur.” gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı her hangi bir itirazının bulunmaması karşısında kanun yararına bozma talebinde hukuki yarar görülmediğinden kanun yararına bozma talebinin REDDİNE 11/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3946, Karar No: 2020/5137, Tarih: 10.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/3946 E.  ,  2020/5137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığa atılı muhafaza görevini kötüye kullanma suçu için TCK'nun 289/1. maddesinde, üç aydan iki yıla kadar hapis ve üç bin güne kadar adli para cezası yaptırımlarının her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, kanunda hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Kanun'un 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda “Suçun işleniş biçimi ve niteliğine göre” gerekçesi ile sanık hakkında yüklenen suçtan dolayı temel hapis cezasının kanun maddesinde gösterilen alt sınırdan belirlendiği halde, aynı gerekçe ile adli para cezasının gün sayısının 5 gün yerine, 90 gün olarak belirlenmesi suretiyle TCK'nun 289/1 ve 52/1. maddelerine açıkça aykırı davranılması sonucu fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümden adli para cezasına ilişkin “TCK'nun 289/1. maddesi uyarınca 5 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK’nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 4 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20,00 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 80 TL olarak belirlenmesine” ibaresi eklenmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4035, Karar No: 2015/10203, Tarih: 05.11.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/4035 E.  ,  2015/10203 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2015/134336

MAHKEMESİ : Bitlis 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20.03.2015 (Asıl karar), 20.03.2015 (Ek karar)

NUMARASI : 2014/56 Esas, 2014/38 Karar

SUÇ : Cinsel taciz

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilip 09.12.2015 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen kararı 1412 sayılı CMUK'nın 310/1. maddesinde düzenlenen bir haftalık kanuni süresinden sonra 17.02.2015 günü temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında temyiz talebinin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 05.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21007, Karar No: 2013/5679, Tarih: 28.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/21007 E.  ,  2013/5679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması,rehnetmesi tüketmesi,değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanık ...'un katılana ait şirkette şoför, diğer sanık ...'inde muavin olarak çalıştığı, sanıkların çalışmış oldukları süre zarfında şirket adına bayilerden tahsil etmiş oldukları 10.000 TL'yi şirkete vermeyerek mal edindiklerinin iddia edildiği olayda, sanık Yunusun atılı şuçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak ve cezalandırmaya yetecek kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesine dayanan beraat hükmünde, sanık ... Bulutun atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkumiyet kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

1-Sanık ... hakkında verilen beraat kararına yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili ve sanık ...'un yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,Ancak;

Hükmolunan adli para cezası tayininde 5237 sayılı TCK'nın 61/8 maddesi hükmü karşısında adli para cezası hesaplanırken bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik arttırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması ve sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması sonucu belirlenmesi gerektiği halde belirlenen gün adli para cezasının TCK 52/2 maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesinden sonra TCK 43/1.maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması sonucu sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanık ...'un temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; Fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde yer alan ''5237 sayılı TCK'nın 155/2, 43/1, 52/2 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 125 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ifadelerinin yerine '' 5237 sayılı TCK'nın 155/2. maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 43/1. maddesi gereğince cezasından 1/4 oranında artırım yapılarak sanığın 6 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 52/2 maddeleri gereğince verilen 6 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere sonuç olarak 120.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, yazılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.3.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.