muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/918, Karar No: 2019/3369, Tarih: 13.05.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/918 E.  ,  2019/3369 K.**

**"İçtihat Metni"**

........

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili ile davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü: K A R A R

Dava dilekçesinde; davacılar, davaya konu ve kat mülkiyetine tabi anataşınmazda davacı ve davalı arsa paylarının hatalı tespit edildiği belirtilerek arsa paylarının yeniden düzenlenmesi istenilmiştir.

..... Karar sayılı kararıyla; davanın kabulüne, 14/03/2013 günlü rapor ve 24/04/2013 günlü ek rapora birlikte itibarla .... 12 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan kat irtifakındaki payların 1 nolu bağımsız bölüm için 4/123, 2 nolu bağımsız bölüm için 15/123, 3 nolu bağımsız bölüm için 20/123; 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 nolu bağımsız bölümler için ayrı ayrı 8/123; 14 nolu bağımsız bölüm için 4/123 olarak belirlenmesine karar verilmiş, hükmün bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 2014/21134 Esas - 2015/11355 Karar sayılı ilamıyla "...Somut olayda dava konusu taşınmazda 1990 yılında kat mülkiyeti kurulduğu, kat mülkiyetine geçiş tarihi olan 1990 tarihinde bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmadığı gibi dava konusu taşınmazda 1990 yılında kat mülkiyeti kurulduğu dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız bölümlerin, kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu konusunda mahkemece herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.“ denilerek kararın bozulmasına hükmedilmiş olup davacı ... ve arkadaşları tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla Dairece 2017/1556 Esas - 2017/4375 Karar sayılı ilamıyla “6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ..." karar verilmiştir.

Mahkemece Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 2014/21134-11355 E.K. sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama neticesinde; arsa payının değiştirilmesini gerektiren orantısızlığı gösteren somut ve haklı nedenler ortaya konulamamakla davanın reddine karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından vekalet ücretine yönelik, davacılar vekili tarafından ise esasa yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 2014/21134-11355 E.K. sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama neticesinde; arsa payının değiştirilmesini gerektiren orantısızlığı gösteren somut ve haklı nedenler ortaya konulamamakla davanın reddine karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından vekalet ücretine yönelik, davacılar vekili tarafından ise esasa yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

1-Davacılar vekilinin temyiz itirazları yöününden; mahkemece bozmaya uyulmuş olmakla ve bozma ilamında, arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmadığı bu hususta mahkemece gerekçe içermeyen karar gereği, denilmekle mahkemenin bozma ilamı sonrası ise gerekçesinde bu konuda arsa paylarının değiştirilmesini gerektiren orantısızlık nedenlerinin ortaya konulmadığı gerekçesine dayanılarak karar verilmiş olduğu anlaşıldığından mahkemece yazılı şekilde karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır.

........

2- Bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazları yönünden;

6100 sayılı HMK'nın geçici 3. madde 1. fıkrasına göre; bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. 2. fıkrasına göre; bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez. 3. fıkrasına göre; bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır.

Dosya içerisindeki belgelerin incelenmesinde; ....... 13/09/2018 tarihli ......sayılı kararı her ne kadar tebliğden itibaren 2 hafta içinde istinaf yasa yolu açık olmak üzere verildiği anlaşılmışsa da aynı mahkemece daha önce 22/11/2013 tarihli 2012/573 E. - 2013/1989 K. sayılı kararı sayılı kararın Yargıtay 18. Hukuk Dairesince incelenerek 2014/21134 E. - 2015/11355 K. sayılı kararıyla bozulmasına karar verildiği görülmekle; 6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2. maddesi uyarınca bölge adliye mahkemelerinin görevli olmadığı ve 1086 sayılı HUMK'nın uygulanması gerektiğinden ilgili kararın istinaf yoluna değil temyiz yoluna tabi olduğu tespit edilmiştir........ sayılı kararı, bir kısım davalılar vekiline 22.11.2018 tarihinde tebliğ edilmiş, ancak yasal 8 günlük süreden sonra 06.12.2018 tarihinde karar temyiz edilmiştir. Bu durumda HUMK'nın 437. maddesi hükmünde öngörülen 8 günlük temyiz süresi geçmiş bulunduğundan, 1.6.1990 gün ve 1989/3 E. - 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca temyiz isteminin süreden reddine karar verilmiştir.

SONUÇ:1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle; dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacıların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına,

2) İkinci bentde açıklanan nedenlerle; HUMK'nın 437. maddesi hükmünde öngörülen 8 günlük temyiz süresi geçmiş bulunduğundan, 1.6.1990 gün ve 1989/3 E. - 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bir kısım davalılar vekilinin temyiz isteminin süreden REDDİNE, temyiz harcının istek halinde iadesine 13/05/2019 günü oy çokluğu ile karar verildi.

(Muhalif) ....... KARŞI OY YAZISI

Temyiz incelemesinde 1086 sayılı HUMK’nın uygulanması gerektiği, sulh mahkemesi kararlarının temyiz süresinin tebliğden itibaren 8 gün olduğu açıktır.

Ne var ki; Sulh Hukuk Mahkemesi, kısa ve gerekçeli kararında, karara karşı temyiz yolu açık olmak üzere ve temyiz süresi "8 gün" olmasına rağmen istinaf yasa yolu açık olmak üzere "iki hafta" olarak belirlemiş, bu hüküm kararı temyiz eden bir kısım davalılar vekiline

......

tarihinde tebliğ edilmiş, mahkemenin belirlediği iki haftalık sürede ancak yasal 8 günlük süreden sonra 06.12.2018 tarihinde karar temyiz edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, kanun yolu başvurusunda, mahkemece hatalı belirlenen sürenin mi, kanunda belirlenen sürenin mi uygulanması gerektiği, mahkeme kararında belirtilen sürenin kabul edilmemesi halinde adil yargılanma hakkı kapsamında yer alan mahkemeye erişim hakkının engellenip engellenmediğinin incelenmesi gerekir.

......

tarihinde tebliğ edilmiş, mahkemenin belirlediği iki haftalık sürede ancak yasal 8 günlük süreden sonra 06.12.2018 tarihinde karar temyiz edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, kanun yolu başvurusunda, mahkemece hatalı belirlenen sürenin mi, kanunda belirlenen sürenin mi uygulanması gerektiği, mahkeme kararında belirtilen sürenin kabul edilmemesi halinde adil yargılanma hakkı kapsamında yer alan mahkemeye erişim hakkının engellenip engellenmediğinin incelenmesi gerekir.

Anayasanın 36. maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu belirtilmiş, yine taraf olduğumuz, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde de, herkesin kişisel hak ve yükümlülükleriyle ilgili her türlü iddiasını mahkeme önüne getirme hakkı güvence altına alınmış olup, bu madde kapsamında, mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, adil yargılanma hakkı kapsamındadır.

Yasal düzenlemeler ve belirtilen olgular ışığında değerlendirildiğinde;bir kısım davalılar vekili, mahkemenin kısa ve gerekçeli kararında belirtilen süreye uyarak, bu süre içinde temyiz başvurusunda bulunmuştur. Hâkim, uyuşmazlıkta uygulanacak kanun hükmünü tespit edip uygulamakla yükümlüdür (1086 sayılı HUMK.m.76, 6100 sayılı HMK 33. maddesi). Mahkemenin, kanun yolunu ve süresini taraflara doğru gösterme yükümlülüğü gözönüne alındığında, mahkeme tarafından kanun yolunun ve süresinin hatalı gösterilmesi sonucu davanın taraflarının kanun yolu başvuru talebinin süreden reddedilmesi, hatanın tüm sonuçlarının davanın taraflarına yüklenmesi, adil yargılanma hakkı kapsamında adalete erişim hakkının sınırlandırılmasıdır.

Anayasanın 40. maddesinin ikinci fıkrası ve 6100 sayılı Kanunun 297. maddesinin (ç) bendi uyarınca, hükümde, kanun yolları ve süresinin gösterilmesi bir zorunluluk olduğu gibi HMK'nın 297/2. fıkrasında “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” vurgusu yapılmıştır. Yargı kararlarına karşı başvurulacak kanun yolu ile süresinin hükümde açıkça ve doğru olarak gösterilmemiş olması bu hakkın etkin bir şekilde kullanılmasını doğrudan engelleyecek ve hak arama hürriyetinin ihlal edilmesine sebep olacaktır.

Her ne kadar kanun yolu ve süresi, ilgili kanun maddelerinde açıkça belirtilmiş ise de, yargı organlarının yanlış yönlendirmesi sonucunda ilgililerin hak kaybına uğramayacağının kabul edilmesi gereklidir.

Karardaki yanlış yönlendirmenin hak kaybına yol açacağı açıktır, kanun yolunun ve kanun yoluna başvurma süresinin yanlış gösterilmesi bozma sebebi olmalıdır. Hakimin lehe verdiği karar hak sahibinin hak kaybına yol açacak şekilde yorumlanamaz. Kararın hüküm kısmı bir bütün olarak temyize tâbidir.

Karardaki yanlış yönlendirmenin hak kaybına yol açacağı açıktır, kanun yolunun ve kanun yoluna başvurma süresinin yanlış gösterilmesi bozma sebebi olmalıdır. Hakimin lehe verdiği karar hak sahibinin hak kaybına yol açacak şekilde yorumlanamaz. Kararın hüküm kısmı bir bütün olarak temyize tâbidir.

Bu gibi hallerde, usul kurallarının mahkemeye erişim hakkını kısıtlayacak şekilde katı uygulanmaması, mahkemenin kanun yolu ve süresini hatalı belirlemesi halinde, kararda belirtilen süreye uyularak yapılan kanun yolu başvurusunun, adil yargılanma hakkı ve mahkemeye erişim hakkı kapsamında süresinde yapıldığının kabul edilmesi gerektiği görüşünde olduğumdan, temyiz başvurusu süresinde kabul edilerek, temyiz incelemesinin yapılması gerektiğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.

Üye ...

KARŞI OY YAZISI

Mahkemece verilen kararda, dosyanın daha önce Yargıtay incelemesinden geçip bozulmuş olması nedeniyle 8 gün içinde temyize tabi olmasına rağmen, kısa ve gerekçeli kararda yasa yolu olarak “istinaf yasa yolu açık olmak üzere iki hafta” olarak belirtilmiştir. Bu

-4- ......

karar, bir kısım davalılar vekiline 22.11.2018 tarihinde tebliğ edilmiş,bir kısım davalılar vekili bu kararı 8 gün geçtikten sonra ancak mahkemenin kararında belirttiği süre olan iki hafta dolmadan temyiz etmiştir.

Buradaki ihtilaf; esasen temyize tabi bir kararın, mahkemece yanlış değerlendirme yapılarak istinafa tabi olduğunun kararda bildirilmesi ve bir kısım davalılar vekilinin de mahkeme kararında belirtilen kanun yoluna belirtilen süre içinde istinaf başvurusu yapmış olması nedeniyle bu başvurunun süresinde ve usulüne uygun olup olmadığından kaynaklanmaktadır.

Anayasanın 40. maddesinde “(Ek fıkra: 3/10/2001-4709/16 md.) Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır.” Hükmü yer almaktadır.

Yine, 6100 sayılı HMK'nın “Hükmün Kapsamı” başlıklı 297. maddesinin “ç” bendinde; “Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresinin” kararda yer alması gerektiği belirtilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemeside kararlarında, kanun yollarına başvuruyu adil yargılanma hakkı kapsamında değerlendirmektedir.

Yukarıda da belirtildiği üzere bir kararın istinafa veya temyize tabi olup olmadığını belirleme görevi hâkime verilmiştir. Hâkim, hükmünün hangi kanun yoluna tabi olduğunu ve süresini kararında doğru olarak belirtmek zorundadır.

Bir hükmün hangi kanun yoluna tabi olduğunu belirlemek hukuki bir muhakemeyi gerektirmektedir. Nitekim bu konuda zaman zaman Yargıtay ile Bölge Adliye Mahkemeleri ya da ilk derece mahkemeleri arasında da görüş ayrılıkları olmaktadır.

Yukarıda da belirtildiği üzere bir kararın istinafa veya temyize tabi olup olmadığını belirleme görevi hâkime verilmiştir. Hâkim, hükmünün hangi kanun yoluna tabi olduğunu ve süresini kararında doğru olarak belirtmek zorundadır.

Bir hükmün hangi kanun yoluna tabi olduğunu belirlemek hukuki bir muhakemeyi gerektirmektedir. Nitekim bu konuda zaman zaman Yargıtay ile Bölge Adliye Mahkemeleri ya da ilk derece mahkemeleri arasında da görüş ayrılıkları olmaktadır.

Olayımızda verilen hüküm esasında istinafa tabi bir hükümdür. Ancak daha önce dosya Yargıtay’a gelip bozulduğu için yerel mahkemece verilen karar doğrudan Yargıtay’a gönderilmesi gerekmektedir. Mahkemece bu husus yanlış muhakeme edilerek istinafa tabi olduğu kararına varılmıştır. Mahkemenin dahi yanlış bir değerlendirme yaptığı bir konuda hukuk eğitimi almamış kişilerin kararda yazanın aksine doğru bir değerlendirme yapmasını beklemek hakkaniyete uygun düşmeyeceği gibi, mahkemenin kararında bildirdiği kanun yoluna başvuran tarafın başvurusunu hak kaybına yol açacak şekilde aleyhine değerlendirip kanun yoluna müracaatını engelleyecek biçimde yorumlamak adil yargılanma hakkının da ihlali niteliğindedir.

Kanun yolu süresinin yanlış bildirilmesinden farklı olarak kanun yolunun yanlış yazılmış olması, bu hususun tespitinin bir hukuki muhakemeyi gerektirmesi nedeniyle kanun yoluna başvuran kişinin aleyhine değerlendirilemeyeceği ve adil yargılama ilkesine aykırılık teşkil edeceği, bu nedenlerle yapılan kanun yolu başvurusunun süresinde olduğu kanaatinde olduğumdan temyiz süresinin geçirildiğine dair çoğunluk görüşüne katılmayarak temyiz incelemesinin yapılması gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. Üye ...
Yargıtay — Esas No: 2013/6176, Karar No: 2014/22399, Tarih: 11.07.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/6176 E.  ,  2014/22399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2013

NUMARASI : 2009/377-2013/269

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalı idareye ait işyerinde Ekim 2002-2007 yılı Şubat ayı arasında altişverenin işçisi olarak gişe görevlisi göreviyle çalıştığını, iş sözleşmesinin askerlik nedeniyle sona erdiğini, tazminatlarının eksik ödendiğini, davalının faaliyet alanının 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 60/19. maddesinde yazılı Demirkolu işkoluna bağlı olduğunu, davacının çalıştığı dönemlerde Demiryol-İş Sendikası ile toplu sözleşmeler imzalayarak çalışma hayatına devam ettiğini, davalı ile altişverenler arasındaki ilişkinin muvazalı olduğunu, davacının sendika üyesi olduğunu ve toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlandığı, işverence toplu iş sözleşmesinden doğan bir kısım alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, ikramiye alacağı, eksik ödenen kıdem tazminatı, eksik ödenen ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin alacağı, ücret farkı alacağı, birleştirilmiş sosyal yardım alacağı, emek zammı alacağı ve kasa zammı alacağının faizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, husumet itirazı ve zamanaşımı definde bulunarak, toplu iş sözleşmesi yetkilisi sendikanın Demiryol İş Sendikası olduğunu, davalı ile altişverenler arasındaki ilişkinin muvazalı olmadığını, davacının altişveren işçisi olduğu nedeniyle toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanamayacağını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı ile altişverenler arasında geçerli bir alt işverenlik ilişkisinin bulunmadığı, davacının başlangıçtan itibaren İstanbul Ulaşım A.Ş.'nin işçisi olarak çalıştığı, sendika üyesi olduğu tarihten itibaren asıl işverenin nezdinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesinden faydalanması gerektiği gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde taraflarca temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Davacı işçinin sosyal yardım alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Kararı kanuni süresi içinde taraflarca temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Davacı işçinin sosyal yardım alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Dosya içeriğinden, davacının, davalıya ait işyerihnde altişverenlerin işçisi olarak gişe görevlisi göreviyle 22.10.2002-13.02.2007 tarihleri arasında dört yıl üç ay yirmibir gün çalıştığı, davacının yaptığı iş ve Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşen emsal kararlar dikkate alındığında davalı ile altişverenler arasındaki ilişkinin muvazalı olduğu, davacının 26.05.2004 tarihinde Türkiye Demir Yolu İşçileri Sendikasına üye olduğu, üyeliğinin işverene 03.06.2004 tarihinde bildirildiği, davacının bu tarihten itibaren toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlandığı anlaşılmıştır.

Somut olayda, VII. dönem Toplu İş Sözleşmesi'nin 49. maddesinde, işçilerin aile, çocuk, yakacak, izin, bayram gibi sosyal harcamalarını karşılamak amacıyla, her ay birleştirilmiş sosyal yardım olarak, Toplu İş Sözleşmesi I. yılında 100,00 TL, Il. yılında 110,00 TL ödeneceği, VIII.dönem Toplu İş Sözleşmesi 49. maddesinde, işçilerin aile, çocuk, yakacak, izin,bayram gibi sosyal harcamalarını karşılamak amacıyla, her ay birleştirilmiş sosyal yardım olarak, Toplu İş Sözleşmesi I. Yılında 120,00 TL, Il. yılında 130,00 TL ödeneceği, XI. dönem Toplu İş Sözleşmesi 48. maddesinde, işçilerin aile, çocuk, yakacak, izin, bayram gibi sosyal harcamalarını karşılamak amacıyla, her ay birleştirilmiş sosyal yardım olarak, toplu iş sözleşmesi I. yılında 190,00 TL, ödeneceğinin belirtildiği anlaşılmış olup, davacının toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanacağı dikkate alındığında, birleştirilmiş sosyal yardım alacaklarının kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.07.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3891, Karar No: 2021/1331, Tarih: 15.02.2021

**17. Hukuk Dairesi         2019/3891 E.  ,  2021/1331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı kısıtlı ...’a Vesayeten ... ile davalı Ak ... arasındaki dava hakkında Elmalı Asliye Hukuk Mahkemesinden (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla) verilen 25/11/2015 gün ve 2014/217 Esas-2015/457 Karar sayılı kararının Dairemizin 21/11/2019 gün ve 2016/11394 Esas-2018/11072 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 Sayılı HMK.nin geçici 3.maddesinin 2.fıkrası delaletiyle 1086 Sayılı HUMK.nin 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 520,95 TL para cezasının davalıdan alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 31,10 TL kalan red harcının karar düzeltme isteyen davalıdan alınmasına 15/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13015, Karar No: 2016/491, Tarih: 20.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/13015 E.  ,  2016/491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26/01/2015 tarih ve 2014/1100-2015/80 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, ...'ın özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi" akdedildiğini, anılan sözleşmenin 7.1, 7.2, 7.3, 7.4, 7.5 ve 7.6 maddelerinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, davalının sözleşme öncesi gerçekleştirdiği işlemler nedeniyle haksız fiile dayalı tazminat davasına ilişkin Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2005/447E-2006/84K sayılı kararına istinaden müvekkilinin icra dosyasına 4.745,90 TL ödediğini ileri sürerek, bu meblağın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalıdan rücuen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunmuş, davanın esasına ilişkin olarak da, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini, "İhale Şartnamesi ve Hisse Satış Sözleşmesi" hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, ayrıca davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu alacağın taraflar arasında imzalanan "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'nin" akdedildiği tarihten önceki döneme isabet ettiği, sözleşmeye göre davacının davalıdan rücuen talepte bulunabileceği gerekçesiyle, davanın kabulü ile 4.745,90 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve karar gerekçesinde İşletme Devir Hakkı Sözleşmesi'nin 7.2. maddesinin uygulanması gerektiğine yer verilmiş ise de somut olayda Sözleşme'nin 7.6 maddesinin uygulanması gerekmekte olup, mahkeme kararında da sözleşmenin 7.6 maddesinin uygulanması gerektiği yönündeki bilirkişi raporuna itibar edildiğinin belirtilmiş bulunmasına, karar gerekçesinde bahsi geçen söz konusu gerekçenin sonuca etkili olmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.