muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7348, Karar No: 2024/7597, Tarih: 03.07.2024

4. Belirtmek gerekir ki sigortalı aynı zamanda bireysel iş hukuku kapsamında işveren aleyhine işçilik alacakları davası açmış ve bu davada işçilik alacaklarına esas hizmet süresi veya prime esas kazanç ücreti belirlenmiş ise bu tespit davasında unsur etkisi yaratacak şekilde bir kuvvetli delil niteliğinde kabul edilecektir.

II. Dairemizin 2021/7772 E, 2021/11456 Karar sayılı ilamında yazılan karşı oy gerekçelerinde açıklandığı üzere;

5. 5510 sayılı Kanun'un 80/1.d maddesindeki son aya mal etme uygulaması, yanlış bir yorumla yapılmaktadır. Zira maddeye göre “Ücretler hak edildikleri aya mal edilmek suretiyle prime tabi tutulur. Diğer ödemeler ise öncelikle ödendiği ayın kazancına dahil edilir ve ücret dışındaki bu ödemelerin yapıldığı ayda üst sınırın aşılması nedeniyle prime tabi tutulamayan kısmı, ödemenin yapıldığı ayı takip eden aydan başlanarak iki ayı geçmemek üzere üst sınırın altında kalan sonraki ayların prime esas kazançlarına ilâve edilir. Toplu iş sözleşmelerine tabi işyerleri işverenlerince veya kamu idareleri veya yargı mercilerince verilen kararlara istinaden, sonradan ödenen ücret dışındaki ödemelerin hizmet akdinin mevcut olmadığı veya askıda olduğu bir tarihte ödenmesi durumunda, 82 nci madde hükmü de nazara alınmak suretiyle prime esas kazancın tabi olduğu en son ayın kazancına dahil edilir”. Görüldüğü gibi son aya mal edilecek ödeme, ücret dışındaki ödemelerdir. Oysa burada karar altına alınan ücret olduğuna göre son aya değil, tüm hizmet süresine mal edilmesi ve ödenip ödenmemesine bakılmaması gerekecektir.

6. Çoğunluk görüşü ile somut uyuşmazlıkta, "davacının kesinleşmiş ve dönemlerine göre de işçilik alacakları tespitine esas olmuş belirlenen ücreti işçilik alacaklarında ödeme olgusuna bağlı olarak son aya tavanı geçmemek sureti ile mal edilmesi gerektiği" gerekçesi ile verilen yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

7. Belirtmek gerekir ki karar altına alınan ücret olduğuna ve ücretler hak edildikleri aya mal edileceğine göre yerel mahkemenin kararı açıkça yasaya aykırıdır. Kararın bu gerekçe ile bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumdan, çoğunluğun son aya mal etme gerekçesi yasanın açık düzenlemesine aykırı olup, temel sosyal güvenlik hakkını ortadan kaldırmaktadır. Kararın bu gerekçe ile bozulması gerekir. Bu nedenle çoğunluğun son aya mal etme gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2020/11694, Karar No: 2021/11109, Tarih: 28.09.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/11694 E.  ,  2021/11109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

No : 2020/39-2020/976

İlk Derece

Mahkemesi : Bursa 6. İş Mahkemesi

No : 2017/272-2019/312

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı fer'i müdahil Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 28.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/49, Karar No: 2013/3453, Tarih: 30.04.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/49 E.  ,  2013/3453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık ...'in 6136 sayılı kanuna muhalefet suçundan kurulan ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen hüküm yönünden;

Söz konusu hüküm temyize tabi kararlardan olmayıp, CMK.nun 231/l2.maddesi uyarınca itiraza tabi olduğundan, sanık müdafiinin temyiz istemi itiraz mahiyetinde kabul edilerek, bu hususta merciince bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

2- Sanık ...'in kan gütme saikiyle insan öldürmeye teşebbüs, sanık ...'in kan gütme saikiyle insan öldürmeye azmettirme, sanıklar ... ve Hüsnü'nün kan gütme saikiyle insan öldürmeye yardım suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Sanık ...'in azmettirmesi, sanıklar ... ve Hüsnü'nün de yardım etmesi ile sanık ...'in mağdur ...'i tabancayla ateş etmek suretiyle, göğüs, kol ve ayak bölgelerinden üç isabetle, basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte yaraladığı olayda, teşebbüs nedeniyle, 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören TCK.nun 35. maddesinin uygulanması sırasında, mağdurda meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayin edilmesi yerine, yazılı şekilde hiç isabet kaydedilmemiş gibi, 13 yıl hapis cezası verilmesi suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in kan gütme saikiyle insan öldürmeye teşebbüs, sanık ... 'in kan gütme saikiyle insan öldürmeye azmettirme, sanıklar ... ve Hüsnü'nün kan gütme saikiyle insan öldürmeye yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların nitelikleri tayin, takdire ilişkin cezalarını azaltıcı nedenin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde, eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar Çetin ve Şah İsmail müdafiilerinin bir nedene dayanmayan; sanıklar ... ve Hüsnü müdafiilerinin sübuta, suç vasfına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 30/04/2013 gününde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2006/10898, Karar No: 2007/1916, Tarih: 06.03.2007

18. Hukuk Dairesi 2006/10898 E., 2007/1916 K.

**18. Hukuk Dairesi 2006/10898 E., 2007/1916 K.**

**- ALT SOY ÇİZGİSİ**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava dilekçesinde galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğunun tespiti istenilmiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davacı N... N....(asil) ve vekili Av.Ş.... geldiler. Aleyhine temyiz olunan davalı adına gelen olmadı. Gelen vekil ve asil'in sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Davacı vekili 07.04.2005 tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin kesinleşmiş mahkeme kararı ile mütevellisi olduğu Baba Nakkaş Vakfından galle fazlası aldığını bu nedenle vakfedenin torunu Derviş Mehmet Çelebinin kurduğu Hicri 978 ve 980 tarihli vakıfların da galle fazlasını almaya müstahak evladı olduğunu ileri sürerek bunun tespitini istemiş; davalı vekili ise vakfın hiç bir mal ve geliri olmadığını vakfiyelerde gelirin evlada bırakılmadığını hayra özgülendiğini, davacı ile vakfeden arasında irtibatın bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiş; mahkemece yapılan yargılama sonunda, bilirkişi kurulunun 22.06.2006 havale tarihli raporu esas alınarak, dava konusu vakfın kurucusunun dedesine irs bağı ile bağlı olan bir kişinin her durumda onun torunu ile de aynı şekilde alt soy çizgisinde olmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyada bulunan dava konusu Bursa'da kurulu Derviş Mehmet Çelebi Vakfına ait Hicri 980 tarihli vakfiyede galle evlada bırakılmadan tamamen hayra özgülendiğinden, bu

vakıf yönünden galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğunun tespitini isteyen davacının mahkemece davasının reddine karar verilmesi sonuç itibariyle ve bu gerekçe ile doğrudur.

İstanbul'da kurulu Hicri 978 tarihli Derviş Mehmet Çelebi Vakfı'na ait vakfiyede ise galle fazlasından vakfedenin akrabalarına günlük on akçe verileceği öngörüldüğü davacının Baba Nakkaş Vakfının mahkeme kararı ile evladı ve mütevellisi olduğu çekişmesizdir. Dosyada bulunan belge ve bilgilerden Baba Nakkaş'ın Nakkaş Şeyh Mustafa ve Derviş Mehmet Çelebi adında torunları bulunduğu davacının bu iki kişinin hangisinin soyundan gelirse gelsin, her durumda vakfeden Derviş Mehmet Çelebi'nin akrabası olacağına (evladın da akraba kavramına dahil olması karşısında) göre bu vakıf yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yerinde bulunmayan gerekçelerle reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı yararına takdir edilen 500,00YTL. vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5000, Karar No: 2016/4854, Tarih: 20.09.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/5000 E.  ,  2016/4854 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme, Göçmen kaçaklığı

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında;

a)TCK'nın 220/7. ve 314/3. maddeleri yollamasıyla

TCK'nın 314/2, 220/7, 62, 53, 58/9, 63, 3713 sayılı

Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

b)TCK'nın 79/1-b, 79/3, 35/1, 62, 53, 52/2-4, 3713

sayılı Kanunun 5/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında;

silahlı terör örgütüne yardım etme ve göçmen kaçaklığı

suçlarından beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanıklar ... ve ... hakkında, silahlı terör örgütüne üye olma ve göçmen kaçaklığı suçlarından kurulan beraat hükümlerinin yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçların sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme ve göçmen kaçaklığı suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin yapılan temyiz incelemesinde;

a)DAİŞ terör örgütüne katılma kararı vererek ...'tan ...'e gelen temyiz dışı sanıkları doğrudan örgütün kampına götüreceğine ilişkin kesin delil bulunmayan örgütle hiyerarşik bağı da tesbit edilemeyen ve şahısları yurtdışına çıkarmak isterken takip yapan kolluk görevlileri tarafından yakalanan sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçuna teşebbüs aşamasında kalacağı gözetilmeden, tayin olunan cezadan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 35. maddesi gereğince indirim yapılmaması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

b)Temyiz dışı sanıkları yurtdışına göndermesi karşılığında doğrudan doğruya veya dolaylı olarak maddi bir yarar amaçladığı ispatlanamayan sanığın unsurları itibariyle oluşmayan göçmen kaçakçılığı suçundan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

3-Kabul ve uygulamaya göre de;

a)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. 2015/85 sayılı iptal kararı ile TCK'nın 53. maddesindeki bazı düzenlemelerin iptal edilmiş olması nedeniyle bu karar doğrultusunda hüküm kurulmasında zorunluluk bulunması,

b)Seçenek yaptırım olan adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında re'sen uygulama yapılabileceği nazara alındığından hüküm fıkrasında TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ihtarat yapılması,

b)Seçenek yaptırım olan adli para cezalarının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında re'sen uygulama yapılabileceği nazara alındığından hüküm fıkrasında TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ihtarat yapılması,

c-Silahlı terör örgütüne yardım suçundan mahkumiyetine hükmolunan sanığın cezasının 3713 sayılı Kanunun 17. maddesi uyarınca 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 107'nci maddesinin dördüncü fıkrası ile 108'inci maddesi hükümlerine göre infaz edileceği gözetilmeden, sadece örgüt mensubu suçlular hakkında uygulama imkanı bulunan TCK'nın 58/9. maddesinin örgüt mensubu olmayan sanık bakımından tatbikine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 20.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/277, Karar No: 2014/2864, Tarih: 03.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/277 E.  ,  2014/2864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEBZE 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/08/2010

NUMARASI : 2004/703-2010/596

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, maaş alacağı, fazla mesai ücreti, ikramiye alacağı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı S.. Boya ve Kimya San. A.Ş. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 22.02.2000-13.03.2004 arasında davalı şirketin boya fabrikasında alt işveren T.. Gıda Sanayi Tic. A.Ş.'nin müteahhitliği altında işçi olarak çalıştığını, 2003 Yılı Mayıs ayından itibaren sigorta primlerinin ödenmemesi, 2003 Yılı Kasım ve Aralık ayı ücretlerinin gecikmeli ve taksitler halinde ödenmesi, 2004 Yılı Ocak ayı maaşının hiç ödenmemesi nedenleri ile müvekkilinin, iş akdini haklı olarak feshettiğini, fazla çalışma yapmasına rağmen bu ücretlerinin ödenmediğini, üç ayda bir, 1 maaş tutarında verilen ikramiyenin 2000 Yılı Aralık ayından itibaren ödenmediğini, yıllık izinlerinin tam olarak kullandırılmadığını iddia ederek kıdem tazminatı ile ücret, fazla çalışma, ikramiye ve yıllık izin alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı S.. Boya ve Kimya Sanayi A.Ş. vekili; ekonomik koşullar karşısında müvekkil şirket işletmesinde istihdam edilen tüm personelin iş akitlerinin feshedildiğini, ücret ve işçilikten doğan tüm diğer haklar bakımından davacının diğer davalı şirkete bağlı olarak çalıştığını, 2004 Yılı Şubat ayı maaşına mahsuben kendisine net 200,00 TL ödeme yapıldığını, ikramiye alacağı talebinin yersiz olduğunu, 2000 Yılı Aralık tarihinden itibaren ikramiye ödeme şeklinin değiştiğini, ikramiye ödemelerinin 12 aya bölündüğünü, fazla çalışma yapılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı T.. Turizm Gıda Sanayi Ticaret A.Ş. vekili; davacının asıl işvereninin diğer davalı şirket olduğunu, müvekkili şirketinin alt işveren konumunda olduğunu, müvekkili şirketin yaptığı işlerin karşılığını davalı Safran Şirketinden tahsil edemeyerek mağdur olduğunu, başka bir alacağı bulunmadığını, ikramiye ödemesinin söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı T.. Turizm Gıda Sanayi Ticaret A.Ş. vekili; davacının asıl işvereninin diğer davalı şirket olduğunu, müvekkili şirketinin alt işveren konumunda olduğunu, müvekkili şirketin yaptığı işlerin karşılığını davalı Safran Şirketinden tahsil edemeyerek mağdur olduğunu, başka bir alacağı bulunmadığını, ikramiye ödemesinin söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının, davalı S.. Boya AŞ taşeronu T.. Turizm Gıda İşl. Tic. San. AŞ. işçisi olarak davalı T.. Turizm şirketinde çalışırken ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiği, S.. Boya San. AŞ nin diğer davalı şirketin asıl işvereni olduğu, her iki şirket arasında alt işveren üst işveren ilişkisinin bulunduğu, davacının kıdem tazminatı hak edecek şekilde iş akdini feshettiği, denetime elverişli bilirkişi raporunda hesap edilen izin alacağı, ikramiye, ücret ve fazla çalışma alacağının davacıya verilmesi gerektiği, ancak hesap edilen fazla çalışma alacağı davacının izinli ve raporlu olabileceği günler dikkate alındığında hayatın olağan akışına uygun görülmediğinden %40 oranında hakkaniyet indirimi yapıldığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılardan S.. Boya ve Kimya Sanayi A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı S.. Boya ve Kimya Sanayi A.Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Emsal nitelikteki 2007/12804, 2007/12779, 2007/12780, 2007/21057, 2009/24219, 2009/24221, 2009/24223, 2009/24225 vd Esas sayılı dosyalarda 2001 yılında ikramiyelerin maaşlara yansıtılarak ödendiği gerekçesi ile ikramiye alacağının reddine karar verildiği, davacı ve/veya taraflar vekillerinin temyizi üzerine bu kararların Dairemizce onandığı birlikte değerlendirildiğinde ikramiye alacağının reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3- Davalı vekili, davacı tarafın ıslah dilekçesi vererek alacak miktarlarını arttırmasından sonra usulünce ıslaha karşı zaman aşımı definde bulunduğu halde ıslaha karşı yapılan zaman aşımı def'i değerlendirilmeden hüküm kurulması isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.02.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21321, Karar No: 2015/8601, Tarih: 16.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/21321 E.  ,  2015/8601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Vergi incelemesine esas olmak üzere istenilen 2006 takvim yılına ait defter ve belgelerini bulamadıklarından dolayı incelemeye ibraz edemediklerini savunan sanıkların iş yerinde vergi incelemesi yapılması zorunluluğu bulunmadığı gibi mükellefiyetin de 29.02.2008 tarihinde re'sen terkin edildiği, 213 sayılı Kanun'un 139/2. maddesindeki istisnai şartların varlığının kabulü gerekeceği, defter ve belgelerin bulunamadığı, kaybolduğu ileri sürülerek ibrazından kaçınılması durumunda, Ceza Genel Kurulunun 23.11.1999 gün ve ...sayılı içtihadında açıklandığı üzere mükellefe usulüne uygun tebligat yapılmasının aranmayacağı, aynı Kanun'un 253. maddesine göre ilgili bulundukları yılı takip eden yıldan başlayarak beş yıl süre ile muhafaza edilmesi mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin anılan Kanun'un 13. maddesinde düzenlenen mücbir sebep kapsamında düşünülmesi mümkün olmayan nedenlerden dolayı ibraz edilmediğinin anlaşılması karşısında; suç ve cezanın şahsiliği ilkesi gereği, şekli sorumlu olan yasal temsilciler değil suçun ayrıntılarını bilen ve oluşumunda rolü olan temsilcilerin cezalandırılması bakımından, şirket ortağı ve temsilcisi olan sanıkların olay tarihinde şirketteki görevleri, gerektiğinde şirket ana sözleşmesi ve varsa aralarındaki iş bölümüne ait karar getirtilip asli sorumlu müdür belirlenerek, bu sanık hakkında yüklenen suçun unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden yetersiz gerekçeyle, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12399, Karar No: 2013/7447, Tarih: 08.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/12399 E.  ,  2013/7447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Her iki sanık hakkında ayrı ayrı uygulanmak üzere; 765 sayılı TCK.nun 342/1 ve 80. maddelerince 2 yıl 4 ay hapis cezası

1- Sanık ...'ın, suça konu çekleri gıda maddesi sattığı bir şahıstan aldığını, hesap sahibini tanıdığı için keşideciyi ve bankayı aramadığını savunması, şikayetçi ...'in, sanıkların köylüsü olduğunu, ancak aralarında ticari ilişki bulunmadığını, çek defterini 2004 yılında kaybettiğini, bununla ilgili bankaya dilekçe verdiğini beyan etmesi, Ziraat Bankasının 13.03.2008 günlü yazısında ise söz konusu çeklerin kaybedildiğine dair dilekçe kaydına rastlanmadığının bildirilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından suça konu çeklerdeki keşideci imzalarının hesap sahibi ...'e ait olup olmadığı dolayısıyla çeklerin sahte olup olmadığı bilirkişi aracılığıyla tespit ettirilmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde sanıkların mahkumiyetlerine hükmolunması,

2-Kabul ve uygulamaya göre de:

Suça konu iki adet çekin yapılan alışveriş karşılığı aynı anda satıcıya verilmesinden ibaret olayda, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 80. maddesinin koşulları oluşmakta ise de, farklı bir düzenleme getiren 5237 sayılı TCK.nun 43. maddesinin uygulanabilmesi için "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" gerektiği, aksi halde suçun, aynı anda bir kişiye karşı birden fazla işlenmesi halinde teselsülün gerçekleşmediğinin kabulü ile bu hususun TCK.nun 61. maddesi uyarınca temel cezanın tayininde dikkate alınması gerektiğinden, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi de gözetilerek, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca her iki yasanın olaya ilişkin tüm hükümleri uygulanarak, cezanın kişiselleştirilmesinden sonra lehe yasanın tespiti gerekirken, bu ilkelere uyulmadan 765 sayılı Yasanın 342/1 ve 80. maddeleri hükümlerinin 5237 sayılı Yasanın 204/1 ve 43. maddeleri hükümlerine göre lehe olduğundan bahisle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafii ile sanık ...'ın, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın gözetilmesine 08.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.