muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/600, Karar No: 2024/682, Tarih: 11.12.2024

Kararın Temyizi

7. Kararın süresi içinde davacı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine Özel Dairece davacıya temyiz harçlarının yatırılması için muhtıra tebliğ edilmiş ve dosya Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu Kararı

8. Hukuk Genel Kurulunun 24.11.2022 tarihli ve 2022/4-412 Esas, 2022/1605 Karar sayılı kararı ile; davacının yargılama sırasındaki adli yardım talebinin reddine ilişkin kararların HMK’nın 337/2 nci maddesi gereğince kesinleştiği, kanun yoluna başvuru sırasında ise davacının malî durumunu gösterir hiçbir belge sunmadığı, Özel Dairece yapılan araştırma sonucuna göre üzerine kayıtlı taşınmazların bulunduğu ve gelir getirecek durumda olduğu, davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğinden kanun yoluna başvururken temyiz yoluna başvurma ve maktu temyiz karar harçları ile temyiz gider avansının yatırılması gerektiği, bunun ise yüklü bir miktar olmadığı, davacının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken temyiz giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle adli yardım talebinin reddine ve davacıya temyiz başvuru harcı ile maktu temyiz harcını ikmâl etmesi için muhtıra çıkarılarak bir haftalık kesin süre verilmesi, kesin süre içinde harç yatırıldığı takdirde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesi, süresi içinde harç yatırılmadığı takdirde ise HMK’nın 366 ncı maddesi yollamasıyla 344 üncü maddesi gereğince temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmesi için dosya Özel Daireye geri çevrilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu Kararı Sonrası Süreç

9. Özel Dairece davacıya kesin süreyi içeren 02.03.2023 tarihli muhtıra 10.03.2023 tarihinde bizzat tebliğ edilmiş, davacının 17.03.2023 tarihli dilekçesi üzerine dosya tekrar Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu Kararı

10. Hukuk Genel Kurulunun 21.12.2023 tarihli ve 2023/4-420 Esas, 2023/1371 Karar sayılı kararı ile; davacının, temyiz istemi ile ilgili harçların tamamlanması yönündeki muhtıranın tebliği sonrası “02.03.2023 tarihli muhtıraya istinaden süresinde itiraz - yeniden adli yardım ve tespit talebi” açıklamasıyla talepte bulunduğu, dosyanın bu dilekçe üzerine Özel Daire tarafından yeniden Hukuk Genel Kuruluna gönderildiği, ancak yargılamaya son veren ve hâkimin davadan elini çekmesi sonucunu doğuran nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurulabileceği, Özel Dairece davacıya tebliğ edilen muhtıranın, HMK’nın 294 üncü maddesinin birinci fıkrasına göre usul veya esasa ilişkin nihaî bir karar olmayıp temyiz edilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davacının dilekçesinin reddi ile HMK’nın 366 ncı maddesinin yollamasıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi gereğince işlem yapılmak üzere dosyanın tekrar Yargıtay 4. Hukuk Dairesine geri çevrilmesine karar verilmiştir.

Özel Daire Kararı

Özel Daire Kararı

11. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 02.02.2024 tarihli ve 2020/6 Esas, 2021/48 Karar sayılı ek kararı ile; “…Davacı tarafından hakimlerin hukuki sorumluluğuna dayalı olarak manevi tazminat isteminde bulunulduğu, yargılama sonucunda davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği, davacının 13/10/2021 havale tarihli verilen dilekçe ile adli yardımlı olarak kararı temyiz ettiği, adli yardım talebi reddedildiğinden temyiz ve temyize başvurma harcı için davacı tarafa 21/10/2021 tarihinde muhtıra yazıldığı, muhtıranın 09/12/2021 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen temyiz harçlarını ödemediği ve 17/12/2021 havale tarihli yine adli yardımlı olarak muhtıraya itiraz ve istinaf talepli dilekçe verdiği, dilekçesinde talebinin inceleme yetkisinin Yargıtay Hukuk Genel Kurulu olduğunu belirtmesi üzerine dosyanın Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na gönderildiği, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 24/11/2022 tarih 2022/4-412 esas 2022/1605 sayılı kararında yatırması gereken temyiz giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispatlayamadığı sonucuna varıldığı ve adli yardım talebinin reddine karar verildiği, davacı tarafa süre verilip temyiz harçlarının yatırılması için muhtıra yazılmasını, harçlar yatırılmadığı takdirde karar verilmek üzere dosyanın geri çevrildiği, 02/03/2023 tarihinde yeniden muhtıra yazıldığı ve 10/03/2023 tarihinde davacı tarafa tebliğ edildiği, 29/03/2023 havale tarihli dilekçesi ile adli yardım talebinin yeniden değerlendirilmesi ve karara itiraz ettiğinin anlaşılması üzerine tekrar Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na gönderildiği ve 21/12/2022 tarih 2023/4-420 Esas 2023/1371 sayılı kararı ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366 ncı maddesi yollamasıyla 344 üncü maddesi gereğince işlem yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmış olup, bu nedenle HMK’nın 366 ncı maddesi yollamasıyla 344/1 maddesi uyarınca temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar vermek gerekmiştir.” gerekçesiyle davacının temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.

12. Özel Dairenin yukarıda belirtilen 02.02.2024 tarihli ek kararına karşı süresi içinde davacı tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

II. GEREKÇE

13. Davacının adli yardım talebi Hukuk Genel Kurulunun 24.11.2022 tarihli ve 2022/4-412 Esas, 2022/1605 Karar sayılı kararı ile reddedilmiş ve HMK’nın 366 ncı maddesi yollamasıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi gereğince işlem yapılmak üzere dosyanın Yargıtay 4. Hukuk Dairesine geri çevrilmesine karar verilmiştir. Özel Dairece, temyiz harçlarının yatırılması için davacıya bir haftalık kesin süreli muhtıra gönderilmiş ve muhtıra 10.03.2023 tarihinde usulüne uygun olarak davacıya tebliğ edilmesine rağmen yasal süre içerisinde temyiz harçları yatırılmamıştır. Bunun üzerine Özel Dairenin 02.02.2024 tarihli ve 2020/6 Esas, 2021/48 Karar sayılı ek kararı ile davacının temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.

14. Hâl böyle olunca, yapılan açıklamalara, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 02.02.2024 tarihli ve 2020/6 Esas, 2021/48 Karar sayılı ek kararın onanması gerekir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacının temyiz itirazlarının reddi ile Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 02.02.2024 tarihli ve 2020/6 Esas, 2021/48 Karar sayılı ek kararın ONANMASINA,11.12.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4951, Karar No: 2015/3025, Tarih: 18.06.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/4951 E.  ,  2015/3025 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 65/1-b maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı... hakkında 1.321,00 Türk lirası İdarî para cezası uygulanmasına dair ... Jandarma Trafik Tim Komutanlığının 21/02/2010 tarihli ve FL 635866 sıra nolu İdarî para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin ... Sulh Ceza Mahkemesinin 08/01/2014 tarih ve 2013/788 değişik iş sayılı kararı aleyhine... Bakanlığından verilen 03/04/2015 gün ve 23539 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/04/2015 gün ve KYB.2015-127576 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Soruşturma zamanaşımı” kenar başlıklı 20. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında;” (1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında İdarî para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla İdarî para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla İdarî para cezasını gerektiren kabahatlerde dört, c) Ellibin Türk Lirasından az İdarî para cezasını gerektiren kabahatlerde üç, yıldır. Ancak, 89 uncu maddesi hariç olmak üzere 1111 sayılı Askerlik Kanunu, 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 2972 sayılı Mahalli İdareler ile Mahalle Muhtarlıkları ve İhtiyar Heyetleri Seçimi Hakkında Kanun, 3376 sayılı Anayasa Değişikliklerinin Halkoyuna Sunulması Hakkında Kanun, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ve 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda belirtilen ve İdarî para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar İdarî para cezası verilerek tebliğ edilmediği takdirde idarî yaptırım kararı verilemez, verilmiş olanlar düşer.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda, kabahat eylem tarihi olan 21/02/2010 ile karar tarihi arasında 5236 sayılı Kabahatler Kanununun 20. maddesinde öngörülen soruşturma zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu ve idarî para cezasını gerektiren fiilin işlendiği 21/02/2010 tarihini takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idarî para cezasının tebliğ edilmediği nazara alındığında muteriz hakkında verilmiş İdarî yaptırım kararının düşeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

...internet sitesinden yapılan sorgulamada, ... Jandarma Trafik Tim Komutanlığının 21/02/2010 tarihli ve FL 635866 sıra nolu idarî para cezası karar tutanağının kabahatliye 26/03/2010 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ve kabahatli vekilinin de 5326 sayılı Kanun'un 27/1. maddesi uyarınca süresinden sonra 26/02/2013 tarihinde başvuru yaptığının anlaşılması karşısında;... Sulh Ceza Mahkemesinin 08/01/2014 tarih ve 2013/788 değişik iş sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma istemini içerir ihbarnamesinin REDDİNE, 18.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16984, Karar No: 2014/14077, Tarih: 09.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/16984 E.  ,  2014/14077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ankara 5. İş Mahkemesi

Tarihi :24.06.2013

No :2013/763-2013/801

Davacı, muris babası ile birlikte eşi üzerinden de ölüm aylığı bağlanmasını istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

506 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olup 15.09.1978 tarihinde vefat eden eşi ve 02.09.1969 tarihinde vefat eden babasından dolayı 2 ayrı ölüm aylığı bağlanmasını isteyen davacıya, babasından dolayı bağlanan ölüm aylığının fazla olması nedeniyle, kocasından ölüm aylığı bağlanmadığı anlaşılmaktadır.

506 sayılı Yasanın 68/I-C-a maddesi aylık bağlanma koşulları yönünden "evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan, Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi bir işte çalışmayan, buralardan gelir veya aylık almayan kız çocuklarına” aylık bağlanması olanağı öngörürken; aynı maddenin (VI) numaralı bendi, kız çocuklarına bağlanan aylığın kesilme nedeni olarak “çalışma ve evlenme” halini kabul etmekteyken; 4958 sayılı Yasanın 06.08.2003 tarihi itibariyle yürürlüğe giren 35. maddesiyle, söz konusu (VI) numaralı bende “buralardan gelir veya aylık almaya” ibaresi eklenerek böylelikle “Sosyal Sigortadan, Emekli Sandıklarından aylık veya gelir almaya başlama” olgusu, hak sahibi kız çocuklarına bağlanan aylığın kesilme nedeni olarak benimsenmiştir. 68. maddenin son cümlesi "evliliğinin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kimseye bu aylıklardan fazla olanı ödenir." hükmünü içermektedir. Benzer düzenleme 5510 sayılı Kanunun 54. maddesinde de vardır.

Ancak, 506 sayılı Yasaya 02.07.2005 tarih, 5386 sayılı Yasanın 2. maddesiyle eklenen Geçici 91. madde ise, “6.8.2003 tarihinden önce hak sahibi kız çocuklarına bağlanan gelir ve aylıklar; bunların evlenmeleri, Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi çalışmaları veya kendi çalışmalarından dolayı buralardan gelir veya aylık almaları halleri hariç olmak üzere geri alınmaz.” hükmünü getirmiştir. Bu

Ancak, 506 sayılı Yasaya 02.07.2005 tarih, 5386 sayılı Yasanın 2. maddesiyle eklenen Geçici 91. madde ise, “6.8.2003 tarihinden önce hak sahibi kız çocuklarına bağlanan gelir ve aylıklar; bunların evlenmeleri, Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi çalışmaları veya kendi çalışmalarından dolayı buralardan gelir veya aylık almaları halleri hariç olmak üzere geri alınmaz.” hükmünü getirmiştir. Bu

düzenleme de 506 sayılı Yasanın 68/VI maddesinin 4958 sayılı Yasa ile değiştirilen haline göre farklı düzenleme getirerek “kendi çalışmalarından dolayı buralardan gelir veya aylık almaları” halini aylık kesme nedeni olarak öngörmüş; Geçici 91. maddenin altı ve yedinci fıkrasında ise; “Bu maddenin birinci ve ikinci fıkrası gereğince, aylık veya gelirleri ödenmeye devam olunacak kız çocuklarının aylık veya gelirlerinin ödenmesine devam olunması için sahip olmaları gereken şartları, ilk kez veya yeniden 6.8.2003 tarihinden sonra haiz olan kız çocukları da aynı esas ve usûllerle aylık veya gelir hakkından yararlandırılır.” kuralı yer almaktadır. Son fıkrada ise, "Bu maddenin altıncı fıkra hükmü 31/5/2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun yürürlük tarihine kadar uygulanır" düzenlemesi yer almaktadır. 5510 sayılı Kanun bazı istisnalar dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Ayrıca belirtmek gerekir ki; muris baba ve eşin ölüm tarihlerinde yürürlükte olan 506 sayılı Yasanın Gelir ve aylıkların birleşmesi başlıklı 92. maddesi "Hem malullük hem de yaşlılık sigortasından aylık bağlanmasına hak kazanan sigortalıya, bu aylıklardan yüksek olanı, aylıklar eşitse yalnız yaşlılık aylığı bağlanır. Malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalariyle meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine, bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalariyle meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir. Malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından aylık bağlanmadan önce iş kazalariyle meslek hastalıkları sigortasından bağlanan ve sermayeye çevrilen gelirler ile yaşlılık sigortasından yapılacak toptan ödemelerde bu fıkra hükmü uygulanmaz." Zamanaşımı ve hakkın düşmesi başlıklı 99. maddesi, "Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazalarıyla meslek hastalıkları ve ölüm sigortalarından hak kazanılan gelir ve aylıklar, hakkı doğuran olay tarihinden itibaren beş yıl içinde istenmezse zamanaşımına uğrar. Bu durumda olanların gelir ve aylıkları yazılı istek tarihini takibeden aybaşından itibaren başlar."; yine bazı hükümleri dışında 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun, Zamanaşımı, hakkın düşmesi ve avans başlıklı 97. maddesi, "Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü ve ölüm hallerinde bağlanması gereken gelir ve aylıkların, hakkın kazanıldığı tarihten itibaren beş yıl içinde istenmeyen kısmı zamanaşımına uğrar. Kuruma müracaat etmemenin haklı bir sebebe dayandığını genel hükümlere göre ispat edenler hakkında, yukarıdaki hükümler uygulanmaz...." hükmünü taşımaktadır.

Eldeki davada; davacının eşi ve babasının ölüm tarihlerine göre uygulanması gereken 506 sayılı Yasanın geçici 91. maddesi çerçevesinde; kocasından ve babasından birlikte ölüm aylığı bağlanabilmesi için davacının, "evlenmeme, Sosyal Sigortaya, Emekli Sandıklarına tabi çalışmama veya kendi çalışmalarından dolayı

buralardan gelir veya aylık almama" hallerinin olması gerektiği gözetilerek, açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde, 506 sayılı Kanunun 92 ve 99. ile 5510 sayılı Kanunun 97. maddeleri dikkate alınmak suretiyle yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekir iken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11170, Karar No: 2015/22468, Tarih: 25.06.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/11170 E.  ,  2015/22468 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/365315

MAHKEMESİ : Yalova 1.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/10/2014

NUMARASI : 2013/547 (E) ve 2014/488 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nin 63. maddesi uyarınca sanık S.. Ç..'nin gözaltında geçirdiği sürelerin cezasından mahsubunun infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüş ve yine sanık S.. Ç..'nin adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunmasına rağmen 5237 sayılı TCK'nin 58.maddesi gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 25/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2494, Karar No: 2018/6277, Tarih: 04.06.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/2494 E.  ,  2018/6277 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulüne 3.512.75 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminatın davalı Hazineden alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekili ve davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-)Vezirköprü Belediyesi'nde zabıta müdür vekili olarak görev yapan davacının, Cebir Tehdit veya Hile Kullanarak Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma suçu nedeni ile sanık olarak yargılandığı ve beraat ettiği Ankara 12. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2012/15 Esas sayılı dosyasında 301 gün tutuklu kaldığı, 657 sayılı Kanun gereği tutuklu kaldığı süre boyunca maaşından 1/3 ü tutarında kesinti yapıldığı, tutuklu kaldığı dönemde maaşından yapılan kesintilerin davanın beraatle neticelenmesi sonrası bağlı olduğu kamu idaresince davacıya ödendiğinin anlaşılması karşısında; davacıya tutuklu kaldığı döneme ilişkin fazla mesai ve makam tazminatı olarak ödenmesi gereken miktarların maddi zarar kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek maddi tazminat talebinin reddi yerine kısmen kabulüne dair yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-)Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacı lehine belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda fazla manevi tazminata hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2524, Karar No: 2022/4514, Tarih: 16.05.2022

**8. Hukuk Dairesi         2022/2524 E.  ,  2022/4514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davacıların davalarının reddine, müdahillerin davasının kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemenin verdiği önceki karar Yargıtay tarafından bozulmuş olup, bozma ilamında özetle “Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin yeterli olmadığı belirtilerek, tespite esas olan vergi kaydı, Hazine tapusunun dayanağını oluşturan belirtmelik tutanak ve haritası, tüm komşu parsellerin tutanak ve dayanağını oluşturan belgelerle, davacı tarafın dayanağı olan 327 parsele uygulanan tapu kaydının haritası ve ekli tescil dosyasının yönetmine uygun bir şekilde dosya içersine alınması, Mahkemece yeniden keşif yapılarak belgelerin zeminde uygulanması, mahalli bilirkişiler ve taraf tanıklarına sorularak taşınmazın niteliğinin belirlenmesi ve taşınmazın Hazine tapusunun ihdasından önce kadim mera niteliğinde olmadığı ve özel mülkiyete konu olabilen yerlerden bulunduğu belirlendiği takdirde davacı yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesinde yazılı şartların davacı yararına gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir.

Yargılama sırasında müdahil ... kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak çekişmeli 316 parsel sayılı taşınmazın adına tescili istemiyle davaya katılmış olup eldeki dosya ile 317 parsel sayılı taşınmaza ilişkin aynı Mahkemenin 1990/2 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmiş ardından hüküm tarihinde 317 parsele ilişkin dosya, eldeki dosyadan tefrik edilerek ayrı bir esasa kaydedilerek yargılamaya devam olunmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davacı murisler ... ve ...’ın davalarının reddine, asli müdahil muris ...’un davasının kabulüne, çekişmeli 316 parselin (ifraz 615) kadastro tespitinin iptali ile taşınmaz 8 pay kabul edilerek muris ... mirasçıları adına hükümde gösterilen paylarla tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda; davacı tarafın -hasımsız olarak açılıp karara bağlanan- Varto Sulh Hukuk Mahkemesinin 1950/109 Esas, 1951/21 Karar sayılı tescil davası ile oluşan 28.06.1952 tarihli ve 14 sıra numaralı tapu kaydı ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayarak adlarına tescil talebiyle dava açtıkları, müdahil ...'un kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayarak adına tescil talebinde bulunduğu, davalı Hazinenin ise taşınmazın 22.12.1962 tarihli ve 165 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında kaldığını savunduğu görülmektedir.