muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2201, Karar No: 2014/12995, Tarih: 24.06.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/2201 E.  ,  2014/12995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Sanık ... için: TCY'nin 150/1. maddesi delaletiyle TCY'nin 106/2-a, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası

Sanık ... için: TCY'nin 149/1-a, c, 168/1-3, 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 7 ay hapis cezası

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınanın yargılama süresince uzunca bir süre aranmasına rağmen bulunamadığı ve araştırma tutanağına göre yurt dışına kaçak işçi olarak gittiğinin belirtilmesi nedeniyle tebliğnamedeki (1) numaralı bozma düşüncesi; yakınanın yargılama aşamasında ayağından kurşulanma olayına ilişkin dosyanın uyaptan sorgulanıp incelendiği ve olayı gerçekleştiren kişilerin bu dosya sanıklarından başka kişiler olduğu ve dava konusu olayla ilgisi bulunmaması nedeniyle tebliğnamedeki (2) numaralı bozma düşüncesi ve sanık ...'nin savunmasında geçen Hakan Büyükceylan'ın dinlenmesinin dosyadaki deliller itibariyle sonuca etkili olmayacağı anlaşılmakla tebliğnamedeki (3) numaralı bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargılama giderlerinin her bir sanığın sebep olduğu tutar kadar ayrı ayrı yükletilmesi gerektiği gözetilmeden, “eşit” alınmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2.maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanları ile sanık ...'in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “yargılama giderlerine” ilişkin bölüm çıkartılarak, yerine " yargılama giderlerinin sanıklardan payları oranında ayrı ayrı alınmasına” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12068, Karar No: 2014/22559, Tarih: 04.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12068 E.  ,  2014/22559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 21. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2014

NUMARASI : 2013/636-2014/92

Davacı, sigorta başlangıç tarihinin yurtdışında sigorta başlangıcı olan 10/08/1980 olarak tespitine, emekliliğinin kabulüne karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2) Dava, davacının Almanya’da sigortaya giriş tarihi olan 10.08.1980 tarihinin Türkiye'deki sigorta başlangıcı olarak kabul ile yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile yazılı şekilde karar verilmiştir.

3201 sayılı Kanun’un 6/A-(a) bendine göre bu Kanuna göre değerlendirilen sürelere istinaden aylık tahsisi yapılabilmesi için yurda kesin dönülmüş olması şarttır. Kanun’un 6/B fıkrasının 1.cümlesine göre bu Kanun hükümlerinden yararlanmak suretiyle aylık bağlananlardan tekrar yurt dışında yabancı ülke mevzuatına tabi çalışanlar, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği alanların aylıkları, tekrar çalışmaya başladıkları veya ikamete dayalı bir ödenek almaya başladıkları tarihten itibaren kesilir. Türkiye'de sigortalı olarak çalışmaya başlayanlar hakkında 31/5/2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun sosyal güvenlik destek primine tabi olarak çalışılmasına ilişkin hükümleri uygulanır.

Kesin dönüş kavramının tanımı Yönetmelik'in "Tanımlar" başlıklı 4.maddesinin (d) bendinde yapılmıştır. Buna göre kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade eder.

Bu tanımda geçen sosyal sigorta ödeneği deyiminden; çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ikamete dayalı ödenekler, sosyal yardım ödeneği deyiminden ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlaşılmalıdır.

Yurda kesin dönüş, yurt dışında çalışan Türk vatandaşlarının, çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini burada sağlamak üzere Türkiye’ye dönüş yapmalarını ifade eder. Kısaca, “yurt dışı çalışma ilişkisinin ve bu bağlamda sosyal güvenlik kurumlarıyla sigortalı ilişkinin sona ermesi”dir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.10.1997 gün ve 1997/10-588-857 E.K ve 1998/10-645 E. 1999-237 K.)

Yurda kesin dönüş koşulu borçlanma yoluyla aylık talebinde bulunanların tümü için geçerli olup evli olsun yada olmasın yurt dışında ev kadını olarak bulunan Türk vatandaşlarının da aylık tahsisi için yurda kesin dönüş yapmaları gerekir. Bu konuda kanun koyucu tarafından ev kadınları yararına herhangi bir ayırıma gidilmemiştir.

Yurt dışında işçi sıfatıyla çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkisini bitirmeden geçici sürelerle yurda giriş yapmak ve yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşlarından yardım almak kesin dönüş yapıldığı anlamına gelmez. Sigortalının yaşlılık aylığı talep tarihinde yurt dışında bulunması aylık talep etmesine engel olmadığı gibi yurt dışında bulunmak tek başına yurda kesin dönüş yapılmadığı anlamına gelmez.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkmet şartına bağlı olmayan sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yukarıda kesin dönüş koşulunun aylık bağlanırken Kurumca, yargılamada ise mahkemece re'sen araştırılması gerekir. 3201 sayılı Kanun'un 6.maddesi uyarınca yaşlılık aylığına hak kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, tarafların beyanlarına bağlı kalınmaksızın, resmi kayıtlar doğrultusunda, resen araştırılarak, irdelenip saptanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Somut olayda, 19.07.2013 tarihinde tahsis talebinde bulunan davacının bu tarih itibariyle yurtdışında çalışması ya da yurtdışı sosyal güvenlik kurumuyla ilişkisinin bulunmadığı dosya içerisindeki yurtdışı hizmet cetvelinden anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda davacının sigortalılık başlangıç tarihinin yurtdışında prim ödemesi bulunan ve 18 yaşın ikmal edildiği 10.08.1980 tarihi olduğu gözetilerek yaşlılık aylık koşullarına sahip olup olmadığı saptanarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 04.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22492, Karar No: 2015/40229, Tarih: 17.12.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/22492 E.  ,  2015/40229 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/243885

Tehdit suçundan sanık M.. C..'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/l-2.cümle, 43/1, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 600 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükmedilen adli para cezasının iki eşit taksitte ödenmesine dair, Ardahan Ceza Mahkemesinin 13/01/2015 tarihli ve 2014/211 esas, 2015/18 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.07.2015 gün ve 243885 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “5237 sayılı Kanun'un 52/4 maddesinde yer alan “Taksit sayısı iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz” şeklindeki amir hüküm karşısında, sanık aleyhine olacak şekilde para cezasının birbirini takip eden aylarda iki eşit taksitte tahsiline karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit suçundan sanık M.. C.. hakkında yapılan yargılama sonucunda, Ardahan Ceza Mahkemesinin 13/01/2015 tarihli kararıyla, 600 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın yokluğunda verilerek, yöntemince tebliğ edilen ve hüküm tarihi itibariyle kesin nitelikte olan bu cezanın infazı aşamasında, taksit miktarına yönelik olarak kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Adli para cezasının taksitler halinde tahsiline karar verilmesine karşın, taksit miktarının TCK’nın 52/4. maddesindeki amir hüküm uyarınca, dörtten az olamayacağının gözetilmemesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın 52/4. maddesinde; “Hâkim, ekonomik ve şahsî hâllerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler hâlinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir.” hükmüne yer verilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; sair tehdit suçundan seçimlik cezalardan adli para cezası tercih edilmek suretiyle, sonuç olarak 600 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında, mahkemece taksit miktarı belirlenirken, TCK’nın 52/4. maddesindeki amir hüküm uyarınca, en az dört taksite hükmolunması gerekirken, para cezasının iki taksit halinde tahsiline karar verilmesi hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Tehdit suçundan sanık M.. C.. hakkında, Ardahan Asliye Ceza Mahkemesinin 13/01/2015 tarihli ve 2014/211 esas, 2015/18 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Karardaki hukuka aykırılık aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrasına göre, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca sanığın ekonomik durumu da gözetilerek, mahkemece tehdit suçundan hükmolunan adli para cezasının, birer ay vade ile 4 eşit taksit halinde tahsiline,

3- İnfazın bu şekilde yapılmasına, bozulan kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, 17/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23193, Karar No: 2014/7223, Tarih: 17.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/23193 E.  ,  2014/7223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın idari yargı görevli olduğundan bahisle reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, idari yargı görevli olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt belgelerden; dava konusu taşınmazın imar planında tarımsal niteliği korunacak alanda kaldığı, davacı tarafından taşınmazın dere koruma alanında bulunduğu ileri sürülerek dava açıldığı, taşınmaza fiilen el atıldığı yönünde bir iddia da bulunmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın görev yönünden reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5050, Karar No: 2021/506, Tarih: 29.09.2021

**6. Hukuk Dairesi         2021/5050 E.  ,  2021/506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

HMK 362/1-a maddesi ve 6763 sayılı Kanun’un 42. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi'nin miktar veya değeri kırkbin Türk lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararları verildiği anda kesin olup temyiz edilemez HMK’nın ek 1. madde gereğince bu miktar 2017 ve sonrası yıllarda her yıl yeniden değerlendirme oranında artırılacaktır. Bu hükümlere göre hesaplama yapıldığında Bölge Adliye Mahkemesi kararları yönünden 2021 yılı için temyiz kesinlik sınırı 78.630,00 TL’dir.

Yukarıda sözü edilen kurallar ve yapılan açıklamalarla birlikte değerlendirildiğinde; somut olayda 56.000 TL. yönünden menfi tespit isteminde bulunulmuş, ilk derece mahkemesince davanın 24.178,72 TL.'lik kısmı üzerinden kabulüne karar verilmiş, kabul edilen 24.178,72 TL. yönünden taraflar istinaf başvurusunda bulunmuş, Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’nce istemin reddine karar verilmiş ve bu hükme karşı davalı ... tarafından temyiz başvurusunda bulunulmuştur. Bu durumda temyiz başvurusu Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile kabulüne karar verilen 24.178,72 TL. için yapılmış olduğundan Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihine göre temyiz eden yönünden kesinlik sınırı altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesi, kanuni süre geçtikten sonra verilir veya kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi temyiz dilekçesinin reddine karar verir ve 344'üncü maddeye göre yatırılan giderden karşılanmak suretiyle ret kararını kendiliğinden ilgiliye tebliğ eder (HMK 346/1 ve 366). Temyiz edilen karar kesin olduğu halde bu konuda inceleme yapılıp karar verilmeksizin dosya Yargıtay’a gönderilmiş ise 01.06.1990 tarih 1989/3 Esas, 1990/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince dosyanın mahalline çevrilmesine gerek olmaksızın Yargıtay tarafından da temyiz talebinin reddine karar verilebilir. Bu İçtihadı Birleştirme Kararı HUMK hükümleri nedeniyle verilmiş olsa da HMK’daki benzer düzenlemeler de aynı yorum ve sonucu doğurduğu için HMK hükümlerine göre temyiz yönünden de uygulanması gerektiğinden temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz isteminin, Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi kararının miktar itibarıyla kesin olması nedeniyle REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 29.09.2021 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10061, Karar No: 2015/8416, Tarih: 05.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/10061 E.  ,  2015/8416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Enez Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2014

NUMARASI : 2007/157-2014/31

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 14.11.2007 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabul ve kısmen reddine dair verilen 06.02.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar S.. S.. ve Y.. B.. tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın % 011,38 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 25,20 TL'nin mahsubu ile bakiyesinin temyiz edene yükletilmesine, 05.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14334, Karar No: 2021/16405, Tarih: 26.10.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/14334 E.  ,  2021/16405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun, 25.05.2016 tarihinde yüzüne karşı verilen kararı, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra, 08.06.2016 tarihinde temyiz ettiği, yapılan temyiz isteminin mahkemesince 09.06.2016 tarihli ek kararla reddedildiği, ek kararın tebliği üzerine yasal süresi içinde suça sürüklenen çocuk tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla, temyiz talebinin reddine dair ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden CMK'nın 296. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 26/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7502, Karar No: 2021/6874, Tarih: 17.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/7502 E.  ,  2021/6874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/793 E. - 2018/809 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince esastan reddine karar karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Bursa İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, 928 ada 21 parsel sayılı taşınmaza dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, davalı idareden aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10249, Karar No: 2010/1276, Tarih: 04.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/10249 E.  ,  2010/1276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bursa 3.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05.05.2008 tarih ve 2007/19-2008/191 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin çatal, kaşık, bıçak gibi madeni eşya üretimi yaptığını, “ÖZCAN” ibaresini 12.12.2000 tarihinde 08. sınıfta marka olarak tescil ettirildiğini, maruf ve meşhur hale getirdiğini, davalının ürettiği ürünlerde müvekkilinin tescilli markasını iltibas yaratacak şekilde kullanarak müvekkili markasına tecavüzde bulunduğunu, aynı zamanda davalının eyleminin haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek, marka hakkına tecavüzün durdurulmasına, haksız rekabetin men'ine ve ilana karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, “Özcan Mutfak Araç Gereçleri San. ve Tic.Ltd.Şti.+ ska şekil” ibareli markasının 14.10.2002 tarihinden itibaren müvekkili adına tescilli olduğunu, davalı ortağının 1990 yılından bu yana kendi soyadı olan “Özcan” ibaresini unvanında ve ürünlerinde kullandığını, ayırtedici niteliğe haiz olduğunu, davacının ise sadece “Bursa Bıçağı” üretiminde bulunduğundan, ürünler arasında iltibas ihtimalinin mevcut olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı markasının 08. sınıfta “değerli madenlerden olanlarda dahil çatal, kaşık, bıçak vb. servis eşyaları, bıçaklar, çatallar, kaşıklar, kepçeler vb. servis takımları, kesici ve dürtücü silahlar, kılıçlar, meçler (kısa kılıçlar), kamalar, hançerler, zıpkınlar (mızrak)” emtialarını içerecek şekilde tescil ettirildiği, davalı markasının ise 08, 21 ve 35. sınıflarda “kişisel kullanım için el aletleri, elektrikli veya elektriksiz tıraş makineleri, tıraş bıçakları, usturalar, elektrikli epilasyon aletleri, makaslar, tırnak makasları” emtialarını içerdiği, davalının markasını tescil ettirdiği emtia dışında ve davacı markası ile iltibasa yol açacak şekilde kullandığından eyleminin haksız rekabet ve marka hakkına tecavüz olduğu, davalının markasını tescil ettirdiği şekli ile değil, yani bir bütün olarak “şekil + Özcan mutfak Araç Gereçleri san. ve Tic.Ltd.Şti.” şeklinde değil de , davacının müseccel markasını oluşturan “ÖZCAN” ibaresini öne çıkaracak şekilde ve bu markanın tescilli olmadığı çatal, kaşık, bıçak üretimi alanında kullandığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.