muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4524, Karar No: 2018/16693, Tarih: 26.09.2018

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili;müvekkili şirketin ...Ana Satış Bayii ve servis işi ile iştigal eden bir işletme olduğu, iştigal konusu sıfır ve ikinci el araç alım satım, takas işlemleri ve servis hizmetleri ve sigorta hizmetlerini kapsadığını, müvekkili şirkette araç satış şeklinin müşteri tarafından araç bedelinin ödenmesini takiben faturasının kesilmesi, vergilerinin yatırılması ve plaka işlemlerinin tamamlanarak aracın müşteriye tesliminden ibaret olduğunu, 07.02.2015 tarihinde müvekkili şirketin ... isimli müşterisine yapmış olduğu iki adet araç satışı neticesinde, iki araç bedeli 90.750 TL'nın 30.750 TL kısmı ödendikten sonra kalan 60.000 TL'nın tahsilatı yapılmadan her iki aracı da ...’da ikamet eden müşteriye ... ...yetkili bayisi kanalı ile teslim ettiğinin tespit edildiğini, yapılan araştırma sonucunda aracın 1 ay önce teslim edildiğinin öğrenildiğini, bu durum üzerine ... ile yapılan görüşmede ...'ın satış bedelini haricen kendi hesabına aldığını ve aracı teslim etmek için şirket logosu ile ... Bayisine talimat verip araçları teslim ettirdiğini kabul ve ikrar ettiğini, ...’ın bu eylemi üzerine şirket cari hesapları, şirket araç stokları ve müşteri araç satış dosyaları incelendiğinde bu durumun iki araç ile sınırlı olmadığını, ...’ın toplam 25 adet araç satışında da benzer şekilde işlem yaptığının anlaşıldığını, satış danışmanı ...’ın bu eylemlerini Satış Müdürü ... ile birlikte gerçekleştirdiklerinin tespit edildiğini, olay soruşturulduğunda ...'ın banka hesap hareketlerinin incelendiğini ve birçok kişi ile para transferi yaptığı, bunlardan birinin de şirkette yedek parça sorumlusu olarak çalışan davacı ... olduğunun görüldüğünü, ...'ın davacı ve diğer çalışanlardan yüklü miktarlarda para aldığı ve bu bedelleri iade ederken de her birine % 10-25 arasında değişen oranlarda fazla ödeme yaptığının tespit edildiğini, davacı ile aralarında son 4 ayda 41.250,00 TL para transferi olduğunun görüldüğünü, 9 Ekim 2014 tarihinde davacının ...'a 11.000 TL para gönderdiği, ...'ın da davacıya 2 Ekim 2014 tarihinde 22.500 TL, 11 Kasım 2014 tarihinde 2.500 TL, 11 Aralık 2014 tarihinde 3.000 TL ve 12 Ocak 2015 tarihinde 2.500 TL olmak üzere toplam 30.250 TL gönderdiğinin görüldüğünü, gönderilen paraların miktarına bakıldığında borç para olarak açıklanmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, kimin kime borç verdiğinin anlaşılamadığını, karşılıklı gönderilen miktarların borç para açıklamasıyla örtüşmediğini, davacının şirketin güvenini kötüye kullanarak davalı şirketin zarara uğramasına neden olduğunu, taraflar arasındaki borç ilişkisinin temelinin dayandığı güvenin çöktüğünü, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceğini, bu nedenle 4857 sayılı yasanın 25/11 maddesi gereğince davacının iş akdi haklı bir sebeple feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

C) İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk derece mahkemesince, davalı şirketin araç alım satımı işi yapan bir şirket olduğu, 2015 yılı Şubat ayında şirket yetkililerince yapılan incelemede satış danışmanı ... ile satış müdürü ...'ün yukarıda açıklanan ceza soruşturma evrakında belirtildiği gibi usulsüzlükler yaptığı, şirkete ait araçların müşteriye satış ve teslimini yaptıkları halde bu işlemleri şirket kayıtlarına geçirmedikleri ve araç satış bedellerini uhdesine geçirdiğinin tespit edildiği, ...'ın banka hesap ekstrelerini incelediklerinde ise şirkette yedek parça sorumlusu olarak çalışmakta olan davacı ile aralarında yüklü miktarda para transferleri olduğunu gördükleri, davacıya bunun sebebini sorduklarında davacının ...'a borç para verdiği şeklinde savunma yaptığı, ancak cevap dilekçesinde ayrıntılı olarak açıklanan para transferlerine bakıldığında borç para savunması ile örtüşen miktarlar olmadığı sonucuna varıldığı, işveren tarafından yapılan bu tespit, banka kayıtları, tanık anlatımları ve dosya kapsamı itibariyle davacının davalı işyerinde önemli derecede usulsüzlük yapıp uhdesine para geçiren bir kişi ile makul olmayan bir para transferi içerisinde olması nedeniyle işverenin güvenini kaybettiği, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği, yüksek mahkeme kararlarında da belirtildiği üzere işçinin ceza davasından beraat etmiş olması veya takipsizlik kararı verilmesinin işverenin iş sözleşmesinin haklı nedenle feshine engel olamayacağı, bu nedenle 4857 sayılı Yasanın 25/11 maddesi gereğince davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) İstinaf başvurusu :

Davacı vekili gerekçeli istinaf dilekçesi ile iş sözleşmesinin feshinin haklı veya geçerli nedene dayanmadığını belirterek kanun yoluna başvurmuştur.

E) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

D) İstinaf başvurusu :

Davacı vekili gerekçeli istinaf dilekçesi ile iş sözleşmesinin feshinin haklı veya geçerli nedene dayanmadığını belirterek kanun yoluna başvurmuştur.

E) Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge adliye mahkemesince, İşyerinde başka bir çalışan ile borç para alışverişi faaliyetinin devam ettirilmesi çalışanlar üzerinde ve iş organizasyonunda olumsuzluğa yol açması kaçınılmazdır.Borç alışverişi yapan işçilerden birisinin eylemleri nedeniyle hakkında kamu davasıda açılan ve yargılaması devam eden ... isimli bir kişi olması bu kişinin başka işçilerle de benzer ilişkiler içerisinde bulunmasının işveren üzerinde yarattığı etkiler bir bütün halinde değerlendirildiğinde işverenin davacıya olan güveninin sarsılmadığını düşünmek mümkün değildir. Davacının ... ve satış müdürü ...'ün eylem ve işlemlerine katıldığı somut olarak kanıtlanmamış olmakla birlikte ... sarsıcı bu durum nedeniyle iş akdini devam ettirmesini beklemek olağan çalışma hayatına ve hakkaniyete uygun değildir. Tespit edilen bu durum 4857 sayılı yasanın 25/II-e maddesinin niteliği ve niceliğine ulaşmamış olmakla birlikte aynı yasanın 18. Maddesindeki işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli nedenle fesih haline uygundur. İlk derece mahkemesi herne kadar feshin haklı nedene dayandığını kabul ederek davanın reddine yönüne gitmiş ise de yukarıda açıklandığı üzere davacının durumu haklı nedenle fesih şartlarına uygun değildir, ortada geçerli nedenle fesih halinin varlığı söz konusu olup bu yönden değerlendirme yapılması gerekmektedir. 4857 sayılı yasanın 18. Maddesi işçinin davranış ve yetersizliğinden kaynaklı geçerli nedenle fesih hali düzenlenmiştir. Aynı yasanın 19/2 . Maddesi gereğince "hakkındaki iddialara karşı savunmasını almadan bir işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesi, o işçinin davranışı veya verimi ile ilgili nedenlerle feshedilemez" düzenlemesi karşısında somut olayda davacı işçinin savunması alınmadığı anlaşılmakla ortada geçerli nedenle fesih hali bulunmadığından davacının istinaf talebinin kabulü ile işe iadesine karar verilmelidir gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf talebinin esastan kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davacının işine iadesine karar verilmiştir.

F) Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili tarafından süresinde temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

G) Gerekçe:

F) Temyiz başvurusu :

Bölge Adliye Mahkemesi’nin kararına karşı davalı vekili tarafından süresinde temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

G) Gerekçe:

Somut uyuşmazlıkta her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesi tarafından taraflar arasındaki ... ilişkisinin sarsıldığı, davalı tarafından yapılan feshin haklı nedene dayanmadığı, ancak feshin geçerli olabilmesi için de savunma alınmasının zorunlu olduğu, davalı işveren tarafından savunma alma zorunluluğunun yerine getirilmediği ve bu nedenle yapılan feshin geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de davacı hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan yapılan soruşturma neticesinde davacı hakkında verilen takipsizlik kararının taraflar arasındaki ... ilişkisinin sarsıldığı gerçeğini değiştirmeyeceği ve bu durumun geçerli fesih nedeni olduğu sabittir. Bölge Adliye Mahkemesi, geçerli fesih nedenini kabul etmekle birlikte savunma alınmadığı için feshin geçersizliğine hükmetmiş ise de işveren, yaşanan olayları şirkete zarar verme ve ... ilişkisinin sarsılması olarak kabul etmiş ve haklı fesih yoluna gitmiştir. Dairemiz uygulaması, işverenin haklı fesih prosedürünü işlettiği durumlar için fesih nedeninin gerçekte haklı olmayıp geçerli olduğu durumlarda sırf savunma alınmaması geçerliliği ortadan kaldırmayacağı şeklindedir. Açıklanan nedenle feshin haklı değil ancak geçerli nedene dayandığı kabul edilerek davanın reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 ve 6100 sayılı HMK.’un 373. Maddeleri uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

H) Hüküm: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

1. Bölge Adliye Mahkemesi esastan kabul kararının KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 35,90 TL karar ve ilam harcından peşin alınan 27,70 TL nin mahsubu ile kalan 8,20 TL harcın davacıdan tahsili ile Hazineye irad kaydına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 200,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 2.180,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Taraflarca yatırılan gider avansının varsa kullanılmayan kısmının karar kesinleştiğinde ve isteği halinde ilgilisine iadesine,

7. Yatırdığı temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 19.09. 2018 tarihinde kesin olarak, oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4850, Karar No: 2010/6143, Tarih: 28.04.2010

**7. Ceza Dairesi         2007/4850 E.  ,  2010/6143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Hükümlülüğüne

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 6.5.2008 tarih 2008/90-100 sayılı kararında da açıklandığı üzere Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararı benimsendikten sonra tekrarlanması mümkün olmayanlar dışındaki tüm usulü işlemlerin yenilenmesi, görevsizlik kararı veren mahkemede dinlenen tanıkların yeniden beyanlarının alınmasından sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, görevli olmayan mahkemede alınan beyanlarla yetinilmesi ve bu beyanların hükme esas alınması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 7'nci maddesine aykırı davranılması,

Kabule ve uygulamaya göre de,

2- a)- 4389 sayılı Bankalar Kanunu 23.06.1999 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe girmiş olup, sanığın bir kısım eylemleri bu Kanunun yürürlüğe girmesinden önce işlediği dikkate alınarak, hangi eylemlerin zimmet suçunu oluşturduğu ve banka zararının hesaplanmasında hangilerinin dikkate alındığının karar yerinde tartışılmaması,

b)- Hakkındaki 31.5.2005 tarihli mahkumiyet hükmünü temyiz eden sanığın dilekçesinde, zimmetinde kaldığı mahkemece kabul edilen 1.358.250.000 TL parayı yargılama aşamasında ödediğini iddia etmiş bulunmasına göre, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 5320 sayılı yasanın 8.maddesi uyarınca yasalarda yapılan değişiklik uyarınca yeniden değerlendirme yapılması için dosyanın iade edilmesinden sonra yapılan yargılama sırasında, belirtilen miktarın ödenip ödenmediği araştırılmadan ve sanıktan bu ödemelerle ilgili belgesi olup olmadığı da sorulmadan eksik soruşturmayla karar verilmesi,

c)- 01.11.2005 gün 25983 mükerrer sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 168.maddesinin A fıkrası ile "bu kanunun geçici maddelerindeki düzenlemeler hariç olmak üzere 18.6.1999 tarihli ve 4389 sayılı Bankalar Kanunu ile ek ve değişiklikleri", 1.6.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 12.maddesinin b fıkrası ile de, "765 sayılı Türk Ceza Kanunu ve bütün ek ve değişiklikleri" yürürlükten kaldırılmış olup, aynı tarihte yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7.maddesi uyarınca lehe olan yasanın belirlenip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve değerlendirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.04.2010 gününde tanıkların yeniden dinlenilmesine dair 1 no'lu bozma kararı oyçokluğu, diğer hususlarda oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.04.2010 gününde tanıkların yeniden dinlenilmesine dair 1 no'lu bozma kararı oyçokluğu, diğer hususlarda oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

5320 Sayılı yasanın 4/2. Fıkrası uyarınca tanıkların yeniden dinlenilmesi gerektiğine dair 1 no'lu bozma nedenine katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2017/6565, Karar No: 2020/6560, Tarih: 01.06.2020

**7. Ceza Dairesi         2017/6565 E.  ,  2020/6560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan ... İdaresi vekilinin temyizinin dilekçe yazım ücreti hükmedilmesiyle sınırlı olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan kurum adına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca, hükmün vekalet ücretin ilişkin bölümün çıkartılarak yerine "Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 1.500,00 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılan ... İdaresi’ne verilmesine" ibaresinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5534, Karar No: 2015/10003, Tarih: 12.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/5534 E.  ,  2015/10003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı davalı şirketindan ihale yoluyla alınan Eskişehir yolunun ve çevresindeki caddelerin su borularının yenilenmesi ve yolun iki tarafının düzenlenmesi işini yapmak üzere anlaşma yapıldığını, davacı ve arkadaşlarının 50,00 TL yevmiye ile çalışmaya başladığını altıbuçuk ay çalıştıkları halde hak ettikleri ücretlerin kendilerine ödenmediğini ileri sürerek ücret alacağını istedi.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili tarafından cevap dilekçesi sunulmamıştır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının ücret alacağına hak kazandığı gerekçesi ile kabul kararı verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesi uyarınca, mahkeme kararlarının;

a) Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini,

b) Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini,

c) Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri,

ç) Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini,

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi,

İçermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur.

Basit yargılama usulüne tabi yargılamalara ilişkin olarak 6100 sayılı Kanun'un “Hüküm” başlıklı 321. maddesinde aynen;

(1) Tahkikatın tamamlanmasından sonra, mahkeme tarafların son beyanlarını alır ve yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Taraflara beyanda bulunabilmeleri için ayrıca süre verilmez.

Basit yargılama usulüne tabi yargılamalara ilişkin olarak 6100 sayılı Kanun'un “Hüküm” başlıklı 321. maddesinde aynen;

(1) Tahkikatın tamamlanmasından sonra, mahkeme tarafların son beyanlarını alır ve yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Taraflara beyanda bulunabilmeleri için ayrıca süre verilmez.

(2) Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir. Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir” hükmü düzenlenmiştir.

321. maddedeki “hükme ilişkin tüm hususlar”dan kastedilen 6100 sayılı Kanun'un 297. maddesindeki unsurlardır. Madde gerekçesinde tefhimin hüküm özetinin yazdırılması olduğu açıklanmıştır.

Bu sebeplerle basit yargılamada da tefhim edilecek hüküm 6100 sayılı Kanun'un 297/2. maddesindeki unsurları taşımakla birlikte 6100 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca gerekçeli olmak zorundadır. Ancak mahkemelerin iş yoğunluğu ve buna bağlı olarak duruşma dosyalarının çokluğu sebebi ile gerekçenin duruşmada yazdırılamaması halinde gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir.

Bu kanuni şekil yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, hükmün infazında zorluklara ve tereddütlere, yargılamanın ve davaların gereksiz yere uzamasına, davanın tarafı bulunan kişi ve kurumların mağduriyetlerine sebebiyet verecek ve kamu düzeni ve barışını olumsuz yönde etkileyecektir.

Halen yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

Taraflar hükmün tefhiminin 6100 sayılı Kanun'un 297/2. maddesinde sayılan unsurları taşımaması halinde hak ve borçlarını bilemeyeceklerinden temyiz süresini kaçırmamak, hak kaybına uğramamak için kararı gereksiz yere temyiz etmek zorunda kaldıkları bir gerçektir.

Bu sebeplerle hükmün tefhimi sırasında 6100 sayılı Kanun'un 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

Bu sebeplerle hükmün tefhimi sırasında 6100 sayılı Kanun'un 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

6100 sayılı Kanun'un 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10.4.1992 tarihli ve 1991/7 esas, 1992/4 kararı gereğince bozma sebebidir.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece son celse tefhim edilen kısa kararda ek rapor doğrultusunda 8.100,00 TL alacağın kabulüne ilişkin hüküm kurulmuş iken gerekçeli kararda ise ilk rapor doğrultusunda 2.608,00 TL ücret alacağının kabulüne karar verilmiştir. Her ne kadar tavzih duruşması yapılarak kısa kararda yapılan yanlışlığın tavzih duruşması ile düzeltildiği belirtilmiş ise de mahkemece kısa karar gerekçeli karar çelişkisi meydana getirilmiştir. Böylece yukarıda açıklanan 6100 sayılı Kanun'un 297, 298. ve 321. maddelerine aykırı davranılmıştır. Kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.