muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/22321, Karar No: 2023/3501, Tarih: 02.05.2023

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.05.2015 tarihli ve 2013/235 Esas, 2015/202 Karar sayılı kararlarında sanıklar, katılan vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar, katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, Üye ...'ın dolandırıcılık suçu yönünden karşı oyu ve oy çokluğu ile, resmi belgede sahtecilik suçu yönünden oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.05.2023 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sanık, ... (...) suç tarihinde müdahil şirketin müdürü olarak çalıştığı dönemde, şirket adına suça konu sahte senedi diğer sanık ...’i alacaklı göstererek verdiği, sanık ...’in de müdahil şirket aleyhine icra takibine maruz bırakarak TCK’nın 155/2 nci maddesi uyarınca hizmet nedeniyle emniyeti suistimal ve resmi belgede sahtecilik suçlarından, sanık ... hakkında ise icra dairesini araç olarak kullanmak suretiyle sahte senetle icra takibi yapması nedeniyle TCK’nın 158/1 ve 204/1 nci maddeleri uyarınca Kamu davası açılmıştır.

Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesi, her iki sanığın eyleminde nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılması yoluna gidilmiştir.

Müdahil şirketin ticaret sicil kayıtlarından sanık ...’nin 23.10.2012 tarihine kadar şirketin imzaya yetkili müdürlüğünü yürüttüğü, suça konu senedin ise 01.11.2011 tarihinde tanzim edildiği, dolayısıyla yetkili müdür olarak çalıştığı dönemde bu suçu işlediği anlaşılmıştır. Ayrıca tarafların beyanlarına göre sanık ...’nin şirkette çalıştığı dönemde, ...’nin borcuna karşılık olarak şirket adına sanık ...’e senet verdiğini, ticari defterlere ve kayıtlara göre de, sanık ... ile müdahil şirket arasında herhangi bir ticari ilişkinin olmadığı sübuta ermiştir.

Yukarıda açıkça belirtildiği üzere sanık ...’nin, müdahil şirkette imza yetkisi olan müdür olarak çalıştığı dönem içerisinde çalıştığı müdahil şirkete borçlu, sanık ...’i alacaklı olarak göstererek senet düzenleyerek çalıştığı müdahil şirkete karşı hizmet nedeniyle emniyeti suistimal suçunu işlediği eyleminin daha özel bir suç tipi olan kendisine tevdii edilen şirket müdürlüğü yetkisini kötüye kullanarak, sanık ... lehine, çalıştığı şirket aleyhine menfaat teminine yol açarak TCK’nın 155/2 nci maddesine uygun hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği kanaatiyle çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 02.05.2023
Yargıtay — Esas No: 2021/357, Karar No: 2022/4801, Tarih: 13.06.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/357 E.  ,  2022/4801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 15.11.2018 tarih ve 2016/957 E- 2018/704 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 03.11.2020 tarih ve 2019/430 E- 2020/1125 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin Özelleştirme Yüksek Kurulu'nun 02/04/2004 tarihli 2004/22 sayılı kararı ile özelleştirme kapsamına alınmasından sonra Tedaş'a ait dağıtım sisteminin 20 farklı dağıtım bölgesine ayrıldığını, her bir dağıtım bölgesi için ayrı bir anonim şirketi kurulduğunu, davacı şirketin ayrı bir tüzel kişiliği ve sermayesi olduğu, özelleştirme sürecinin davacı şirketin faaliyet bölgesine ait bütün hisseleri satın alması ile sonuçlandığını, davalı şirket ile 24/07/2016 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalandığını, sözleşme hükümlerine göre sözleşme öncesi döneme ilişkin tüm sorumluluğun davalı Tedaş'a ait olduğunu, dağıtım faaliyetlerinin davalı tarafından yürütüldüğü dönemde meydana gelen olay nedeniyle İstanbul Anadolu 13. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2005/396 esas sayılı dosyasıyla karar verildiği, verilen kararın Yargıtay (kapatılan) 19. Hukuk Dairesi'nin 2008/3444 esas 2008/6005 karar sayılı kararıyla onandığını, mahkemece hükmedilen bedelin davacı şirket tarafından icra dosyasına ödendiğini, işletme hakkı devir sözleşme tarihi öncesinde Tedaş'ın sorumlu olduğu dönemde gerçekleştiğini, davacı şirketin ödediği bedelin sorumluluğunun da davalı Tedaş'a ait olduğunu, davanın kabulüne, davacı şirket tarafından ödenen şimdilik 129.285,00 TL'nın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Türk Borçlar Kanunu'nun 73. maddesi gereğince rücu davalarında zamanaşımının 2 yıllık süreye tabi olup ödemenin yapıldığı yıl göz önünde bulundurulduğunda dava konusu alacağın zamanaşımına uğradığını, davanın reddi gerektiğini, dava dilekçesi ekinde ödemelerin miktarına ne zaman yapıldığına dair bilgi bulunmamakla ödemenin davacı tarafından yapıldığına dair bilgi ve belge de yer almadığını, Tedaş Genel Müdürlüğü'nün dağıtım ve perakende satış lisansı olmadığından bu davaların muhatabı olmasının mümkün olmadığını, davaya ilişkin şirketten talepte bulunulmasının sözleşmeye aykırı olduğunu, İstanbul Anadolu 13. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2005/396 esas sayılı dosyasıyla verilen kararın davanın kabulü anlamına gelmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşme tarihinden itibaren 10 yıllık zamanaşımı süresinin dolmadığı, 24/07/2006 tarihli işletme devir hakkı sözleşmesinin 7. maddesi gereğince sözleşme öncesi dönemle ilgili davalardan doğan mali yükümlülüklerin Tedaş'a ait olduğu gerekçesiyle davacı tarafından 17/02/2009 tarihinde dava dışı 3. kişiye 129.285,00 TL ödeme yapılmış ise de; rücuen alacak talebine konu olan dava işletme hakkı devir sözleşmesinin imza tarihi olan 24/07/2006 tarihinden önce açılmış olduğundan ve davaya konu kaçak elektrik tüketim ihbarnameleri de 24/07/2006 tarihinden önce düzenlenmiş olduğundan davacının yaptığı ödeme için işletme hakkı devir sözleşmesi kapsamında davalıya rücu hakkı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 129.278,08 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, somut uyuşmazlıkta davacı tarafından icra dosyasına yapılan ödemenin işletme hakkı devir sözleşmesinin imzalandığı tarihten önceki döneme isabet eden olaya dayandığı, rücuen alacağa dayanak olan Ümraniye 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'ndeki davanın davacısının da bu sözleşme çerçevesinde üçüncü kişi konumunda olduğu İHDS'nin 7.4 ve 7.6 maddeleri gereğince davacının ödediği tüm bedeli davalıdan rücuen talep ve dava hakkı bulunduğu, rücuen alacağa dayanak davadaki uyuşmazlığın dağıtım tesislerinin mülkiyetine ilişkin olmadığı gibi davanın İHDS'nin imza tarihinden önce TEDAŞ aleyhine açılmış olması karşısında sözleşmenin 7.2 maddesi uyarınca davacının ihbar yükümlülüğü de bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine, davanın 129.285,00 TL asıl alacak üzerinden açıldığı, mahkemece dosya kapsamında bilirkişi raporu alındığı, bilirkişinin raporunda tespit ettiği 129.278,08 TL'nın tahsili yönünde davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olmasına rağmen reddedilen kısım yönünden davalı lehine vekalet ücreti takdir edilmemesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/(1)-b.2 maddesi gereğince vekalet ücreti yönünden kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne, 129.278,08 TL’nın ödeme tarihi olan 17/02/2009 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, dava dışı Bayraktar Elektrik Malzemeleri San. Tic. Ltd. Şti.’den kaçak elektrik bedeli adı altında haksız yere tahsil edildiği iddia olunan paranın istirdadına ilişkin dava sonucunda mahkemece istirdadına karar verilen paranın davacı tarafından adı geçen şirkete ödenmesi üzerine, ödenen bu paranın davalı TEDAŞ’tan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, dava dışı Bayraktar Elektrik Malzemeleri San. Tic. Ltd. Şti.’den kaçak elektrik bedeli adı altında haksız yere tahsil edildiği iddia olunan paranın istirdadına ilişkin dava sonucunda mahkemece istirdadına karar verilen paranın davacı tarafından adı geçen şirkete ödenmesi üzerine, ödenen bu paranın davalı TEDAŞ’tan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Somut uyuşmazlıkta, Aktaş Elektrik A.Ş. tarafından Bayraktar Elektrik Ltd. Şti.’den kaçak elektrik bedeli olarak tahsil edilen paranın mahkemece istirdadına karar verilmiş olup, hükmolunan para hisse devir sözleşmesinden önce 17.02.2009 tarihinde davacı tarafından adı geçen şirkete ödenmiştir.

Kaçak elektrik bedelini tahsil eden Aktaş Elektrik A.Ş. daha sonra unvan değişikliği ile AYEDAŞ olmuş, mahkemece hükmolunan bedel, tahsilatı yapan AYEDAŞ (Aktaş Elektrik A.Ş) tarafından mahkeme kararına istinaden ilgilisine iade edilmiştir.

Davacı AYEDAŞ’ın, daha önce haksız tahsil ettiği parayı mahkeme kararına istinaden iade etmiş olmasına göre davacının malvarlığında bir eksilmeden ve davalının sorumluluğundan söz edilemez.

Uyuşmazlığın 29.05.2013 tarihli sözleşmeden kaynaklandığının kabulü de mümkün değildir.

Bu halde davacının, davalıya rücu koşulları gerçekleşmediğinden davanın reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 13/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8340, Karar No: 2011/13015, Tarih: 19.12.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/8340 E.  ,  2011/13015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : ...

Dava dilekçesinde, 3290 sayılı İmar Affı Yasasına göre 4. kattaki 7 nolu dairenin davacı ..., 8 nolu dairenin davacı ..., bodrum kattaki ilave 49 m²'lik bölümün de davacı ... adına tapuya tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalılar ... ve ...'e gerekçeli karar Tebligat Yasası'nın 35. maddesine göre tebliğ edilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; davalı ...'ın 24.03.2005 tarihli oturuma katılarak "Çenedağ Mah. Sancak Sok. 41/3 Derince" adresinde oturduğunu beyan etmesine karşın gerekçeli kararın farklı bir adres olan "Tepecik Mah. Tokoğlu Sok. No:7 Merkez/Kocaeli" adresine tebliğe çıkarıldığı, iade edildiği ve bu adreste Tebligat Yasası'nın 35. maddesine göre tebliğ edildiği, davalı ...'e de bağımsız bölüm adresine tebliğe çıkarılan dava dilekçesinin kiracısına tebliğ edildiği, gerekçeli kararın yine aynı adrese tebliğe çıkarıldığı ve iade edildiği, sonrasında da Tebligat Yasası'nın 35. maddesine göre tebliğ yoluna başvurulduğu anlaşılmaktadır.

Tebligat Yasası'nın 35. maddesine göre tebligat yapılabilmesi muhataba daha önce aynı adreste yasaya uygun bir tebligat yapılmış olması koşuluna bağlı olup, bu koşul gerçekleşmemiş olduğundan gerekçeli kararın her iki davalıya tebliğ işlemi de geçerli değildir.

Bu nedenlerle davalı ...'ın beyan ettiği adreste, davalı ...'in de tebligata yarar açık adresi araştırılarak tespit edilecek adresinde gerekçeli kararın yöntemince tebliğinin sağlanıp temyiz sürelerinin beklenmesinden,

2-Dava konusu anataşınmazda kat irtifakı ve sonrasında kat mülkiyetinin hangi tarihlerde kurulduğunun sorulması ve kat irtifakı kurulduğu tarihteki maliklerini gösteren tapu kayıtlarıyla yönetim planının tapu müdürlüğünden istenilerek dosya içerisine konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9006, Karar No: 2018/5621, Tarih: 17.09.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/9006 E.  ,  2018/5621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1- TCK'nun 204/1, 62/1, 53 maddeleri

2- TCK'nun 158/1-f-son, 62/1, 52/2-4, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, .... Day. Tük. Mad. Tic. Ltd. Şti. olduğu, 8.400 TL tutarında alacaklısı ... görünen ancak tamamen sahte olarak oluşturulmuş çeki müşteki ...'den aldığı kömüre karşılık 3. ciranta vasfıyla ciro edip verdiği, bu şekilde sanığın nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın savunmalarında; suça konu çeki kamyonculuk yapan ve kömür alacağını söyleyen kişiden aldığını, bu kişinin müştekiden çek karşılığı kömür verdiğini, ancak ciro etmediğini, kendisinin 3. ciranta sıfatıyla imzalayarak, müştekiye verdiğini, atılı suçları işlemediğini ifade etmesine rağmen, bu kişiye ait kimlik ve adres bilgilerinin tespitine yarar herhangi bir somut bilgi veremediği, çeki hangi hukuki ilişki karşılığında aldığını açıklayamadığı ve bununla ilgili herhangi bir fatura, irsaliye veya belge sunamadığı,müştekinin beyanlarında sanığın kömür almak için tek başına geldiğini, aldığı kömüre karşılık, ciro etmek suretiyle çeki verdiğini belirttiği, 27.08.2010 tarihli ekspertiz raporunda; inceleme konusu çekin arka yüzündeki “ İİ...” içerikli kaşe izi üzerinde atılı bulunan 3. ciranta imzasının sanığın elinden çıktığı, 4.ciranta yazıları ve imzası ...n elinden çıkmadığı, diğer yazı ve imzaların ... ... ve sanığın elinden çıktığını gösterir nitelikte aralarında uygun kaligrafik bulgular tespit edilmediği, 03.12.2010 tarihli ekspertiz raporunda, çekin renk, motif, baskı ve kağıt kalitesi yönünden orjinalinden farklılıklar gösterdiği, anılan bulgulara atfen, söz konusu çekin sahte olarak oluşturulduğu, çekin sahteliğinin ilk bakışta ve kolaylıkla dikkati çekmeyecek nitelikte olması nedeniyle, aldatma kabileyetini haiz olduğu yönünde görüş ve kanaatin bildirildiği anlaşıldığından, sanığın müştekiden aldığı kömür karşılığında aldatıcılık kabiliyetini haiz, unsurları tamam olan sahte çeki vererek, çek bedeli kadar haksız yarar sağlamak şeklindeki eylemi nedeniyle, resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarının oluştuğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın atılı suçu işlemediği ve eksik inceleme gerekçesine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 17/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5430, Karar No: 2013/7889, Tarih: 13.05.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/5430 E.  ,  2013/7889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin, davalının kızı olduğunu, ancak davalının davacının eğitim giderlerine katkıda bulunmadığını ileri sürerek; müvekkili lehine aylık 1.000 TL yardım nafakası takdir edilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; kısa ve gerekçeli kararın hüküm fıkralarında, davanın kısmen kabulü ile aylık 500 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; ancak hükmün gerekçesinde "…davanın kısmen kabulü ile davacı lehine aylık 300 TL yarım nafakası takdirine karar vermek gerekmiştir." denilmiştir.

Bu haliyle gerekçe ile hüküm arasında sonuca etkili çelişki olup, bu durum usul ve yasaya aykırıdır.

Şu durumda, mahkemece; gerekçe ile hüküm arasındaki çelişki giderilecek şekilde vicdani kanaate göre yeniden bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, bu nedenlerle yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve şimdilik diğer yönlerin incelenmesine mahal olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3251, Karar No: 2019/8203, Tarih: 09.04.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/3251 E.  ,  2019/8203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili davacının davalıya ait işyerinde iş sözleşmesinin davalı işverence işçinin 6111 sayılı yasa uyarınca atandığı 15/11/2011 tarihine kadar aralıksız olarak çalıştığını, müvekkilinin 15/11/2005-15/10/2011 yılları arası taşocağında çalıştığını, davalının 24 saat hizmet veren bir kamu kurumu olan Belediye Başkanlığı olduğunu, Ramazan ayında kadir gecelerinde Belediyenin yaklaşık 20.000 kişiye yemek dağıttığını, 2 gün sabaha kadar tüm işçilerin bunun için çalıştığını, güreşlerde de 1 hafta boyunca günde en az 14 saat çalıştırıldığını, müvekkilinin davalı ... tarafından dini milli bayramlarda ve belediyenin düzenlemiş olduğu etkinliklerde fazla mesai yaptıklarını, müvekkilinin muvafakati olmaksızın 6111 yasa uyarınca ihtiyaç fazlası olarak atandığını, müvekkilinin davalı yanında çalışırken yasal hakkı olan ücretli izin hakkını kullanamadığını, kullandırılmayan izin hakkını ücret olarak talep ettiklerini, çünkü atandığı yerde 6111 sayılı Yasanın 166(5)in devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz denildiğini, böylece iş akdinin yasa uyarınca bittiğini, kullandırılmayan izin hakkını ücret olarak talep ettiklerini, davacının kullanmadığı izin süresinin toplam 125 gün olup bunun bir kısmının bedelinin tahsilinin talep ettiklerini, ayrıca müvekkili belirli tarihlerde davalı yanında çalışırken fazla mesai yaptığını, objektif ve tartışmasız olarak bu ücretleri hesaplayamadıkları için belirsiz alacak davası açtıklarını ileri sürerek,fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; 6111 sayılı yasaya (torba yasa) göre işçilerin nakillerinin gerçekleştirildiğini, iş akitlerinin feshedildiğini, işçiye bordro imzalatılmadığı halde fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması nedeniyle ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanmasının gerektiğini, davacının dava dilekçesi ekinde sunduğu ve fazla mesai yaptığını iddia ettiği tarihleri kapsayan bordrolarda fazla mesai tahakkuk ettirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece özetle; SGK kayıtları,toplanan delillerin değerlendirilmesinde; ddava işçi alacağı davası olup, davacının 15/11/2011 tarihine kadar işçi olarak davalı ... Belediyesinde çalıştığı, 15/11/2011 tarihinde 6111 sayılı yasa gereğince başka kamu kurumuna atamasının yapıldığı ve dava tarihinde halen bu kurumda işçi olarak çalışmaya devam ettiği anlaşılmıştır. 6111 sayılı yasanın 166.maddesinde "Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır" hükmü düzenlenmiş olup bu kapsamda devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu bulunmayacağı, sorumluluk devreden kurumda olduğundan, davalıya yönelik talepler irdelendiğinde ise; davacı vekilince davacının, davalı Belediyede çalışırken kullanmadığı yıllık izinlerinin karşılığında talep ettiği ücretin değerlendirilmesinde, yıllık ücretli izin alacağının doğabilmesi için öncelikle iş aktinin sona ermesinin gerektiği ve dava tarihinde davacının halen başka kamu kurumu bünyesinde işçi olarak çalışmaya devam ettiği, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 59 maddesi gereğince işçinin hak kazanıp da kullanmadığı yıllık izinlerinin karşılığında ücret alabilmesinin ancak sözleşmesinin sona ermesi ile mümkün olabileceği belirtilmiş olup, dava tarihinde davacının halen başka kamu kurumu bünyesinde işçi olarak çalıştığı anlaşıldığından yıllık izin ücreti talep hakkı doğmamış, bu nedenle davacının bu yöndeki talebinin reddine ,davacı vekilinin fazla mesai ve bayram - genel tatil ücreti alacağına yönelik talebinin, tüm dosya kapsamı, dinlenen tanık beyanları ve alınan bilirkişi raporları dikkate alınarak yapılan değerlendirilmesi neticesinde davacının belediyeden ayrıldığı tarihten itibaren geriye doğru hesaplanan (davalı vekilinin zamanaşımı defi sebebiyle) 5 yıllık süre zarfında çalıştığı fazla mesai saatlerinin hesaplanması neticesinde 3128,79 TL fazla mesai ücretine, 395,85 TL bayram - genel tatil ücretine hak kazandığının anlaşıldığı, davacı vekilince 15/11/2015 tarihinde ıslah talebinde bulunulduğu ve bu kapsamda davacı vekilinin fazla mesai ve bayram - genel tatil ücreti alacağına yönelik talebinin kabulüne karar verilerek hüküm kurulmuştur.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.