muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7719, Karar No: 2017/15090, Tarih: 05.06.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/7719 E.  ,  2017/15090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1)Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen kamulaştırmasız el atmaya dayanan tazminat istemine ilişkin davalarda da uygulanır. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin, değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan, zaruret olmadıkça yakın bölgelerde bulunan ve değerlendirme tarihine yakın emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur. Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda değerlendirme tarihinden sonraki satış tarihli taşınmazın emsal olarak incelenmesi doğru olmadığı gibi, dosya kapsamındaki 11.11.2014 tarihli ... Belediyesi cevabında somut emsal olarak incelenen taşınmazın metrekare rayiç bedeli 70 TL, dava konusu taşınmazların metrekare rayiç bedeli ise 55 TL olarak belirtilmesine rağmen hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda somut emsal olarak incelenen taşınmaz ile dava konusu taşınmazların hemen hemen aynı değerde olduğu belirtilerek değer biçilmesi ve dava konusu taşınmazların kadastral emsal olarak incelenen taşınmazın imar parseli olduğu gözönünde bulundurulduğunda kabule göre dava konusu taşınmazların bulunduğu bölgede

kesilecek olan düzenleme ortaklık payının araştırılarak bu orana göre düzenleme ortaklık payı kesilmesi gerekirken dava konusu taşınmazlardan emsalden düşülen düzenleme ortaklık payı oranında düzenleme ortaklık payı düşülmesi de doğru değildir. Bu itibarla rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

kesilecek olan düzenleme ortaklık payının araştırılarak bu orana göre düzenleme ortaklık payı kesilmesi gerekirken dava konusu taşınmazlardan emsalden düşülen düzenleme ortaklık payı oranında düzenleme ortaklık payı düşülmesi de doğru değildir. Bu itibarla rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu nedenle taraflara dava konusu taşınmazlara yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazların, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazların; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmazlar ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazların değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7227, Karar No: 2013/11789, Tarih: 12.04.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/7227 E.  ,  2013/11789 K.**

**"İçtihat Metni"**

Muhtelif suçlardan hükümlü ...'ın cezalarının 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 77/2. maddesi uyarınca 25 yıl ağır hapis, 4 yıl 12 ay hapis ve 133.333 Türk lirası ağır para cezası olarak içtimasına dair Manisa Ağır Ceza Mahkemesinin 18.05.1999 tarihli ve 1999/38 müteferrik sayılı kararını müteakip, hükümlünün, 4616 sayılı 23 Nisan 1999 Tarihine Kadar İşlenen Suçlardan Dolayı Şartla Salıvermeye, Dava ve Cezaların Ertelenmesine Dair Kanun gereğince şartla tahliyesine ilişkin Burdur Ağır Ceza Mahkemesinin 12.10.2001 tarihli ve 2001/377 müteferrik sayılı kararı sonrasında, hükümlünün şartlı tahliye süresi içinde 15.06.2003 tarihinde işlemiş olduğu 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.10.2004 tarihli ve 2003/542 esas, 2004/633 sayılı ilamı ile 1 yıl hapis ve 346.783.000 Türk lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına ve şartla tahliye süresi içerisinde yeni bir suç işlediğinden şartla salıverme kararının geri alınması için kararın Cumhuriyet savcılığına gönde- rilmesine karar verilmesi üzerine, hükümlü hakkında verilen şartla tahliye kararının geri alınmasına, 15.06.2003 tarihi ile 20.09.2023 tarihleri arasında kalan sürenin aynen infazına dair Manisa Ağır Ceza Mahkemesinin 23.02.2005 tarihli ve 2005/622 değişik iş, 2005/41 müteferrik sayılı kararına müteakip, hükümlü hakkında verilen cezaların 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 99. maddesi uyarınca 25 yıl 14 ay 15 gün hapis cezası olarak toplanmasına ilişkin aynı Mahkemenin 02.10.2009 tarihli ve 2009/1150 değişik iş, 2009/898 müteferrik sayılı kararı sonrası Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının yeniden aynen çektirme kararı verilmesi talebi üzerine, önceki verilen şartla tahliyenin geri alınması kararının kaldırılmasına, hükümlü hakkında verilen şartla tahliye kararının geri alınmasına, 15.06.2003 talihi ile 20.09.2023 tarihleri arasında kalan sürenin aynen infazına dair Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.04.2010 tarihli ve 2010/371 değişik iş, 2010/314 müteferrik sayılı kararına hükümlü müdafıinin yaptığı itirazın kabulüne, anılan mahkemenin kararının kaldırılmasına, infazın durdurulmasına ilişkin (MANİSA) 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.01.2013 tarihli ve 2013/296 değişik iş sayılı kararını kapsayan infaz dosyası ile ilgili olarak:

Dosya kapsamına göre;

1- Gıyapta verilen Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.04.2010 tarihli ve 2010/371 değişik iş, 2010/314 müteferrik sayılı kararını müteakip, Antalya Cumhu- riyet Başsavcılığınca hükümlü hakkında düzenlenen 17.05.2010 tarihli müddetnamenin hükümlüye 27.05.2010 tarihinde tebliğ edilmesi karşısında, hükümlünün kendisi hakkın- da düzenlenen müddetname ile söz konusu kararı öğrendiği anlaşılmakla 5271- sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 173/1. maddesi uyarınca itirazın süre yönünden reddine karar verilmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- 4616 sayılı 23 Nisan 1999 Tarihine Kadar İşlenen Suçlardan Dolayı Şartla Salıvermeye, Dava ve Cezaların Ertelenmesine Dair Kanun'un 1/1-(4/2-3). madde- sinde tanımlanan "aynı cins veya daha ağır şahsi hürriyeti bağlayıcı cezayı gerektiren bir suç" kavramının aynı maddede tanımlanan "davanın açılması veya kesin hükme bağlanmasının ertelenmesi" kararının geri alınmasına ilişkin bir düzenleme olduğu, şahsi hürriyeti bağlayıcı cezanın kesinleşmesinden sonra anılan Kanun'un 1/1-(3/b) maddesi uyarınca verilen şartla salıverilme kararının uygulanması ve geri alınması yönünden uygulama olanağının bulunmadığı, bu halde genel hükümlere göre 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 17, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 107/12. maddeleri uyarınca uygulama yapılması gerektiği, somut olayda denetim süresinde hapis cezasını gerektiren kasıtlı bir suç işleyen hükümlünün 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkumiyetine ilişkin verilen koşullu salıverilme kararının geri alınmasına karar vermek gerektiği gözetilmeden itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 15.03.2013 gün ve 17903 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 01.04.2013 gün ve KYB/2013-101686 sayılı ihbar- namesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Muhtelif suçlardan 25 yıl ağır hapis, 4 yıl 12 ay hapis cezasına hükümlü ...'ın adam öldürme, öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından şartlı tahliyenin geri alınması ve infazına yönelik olarak, kanun yararına bozma isteminin inceleme görevi, Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi ile Başkanlar Kurulu kararlarına göre Yargıtay Yüksek (1.) Ceza Dairesine ait olmakla Dairemizin görevsizliğine, dosyanın ilgili Daireye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığna (TEVDİİNE), 12.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15951, Karar No: 2014/5897, Tarih: 10.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/15951 E.  ,  2014/5897 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52/2, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura ve eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilirken 12.100 TL yerine hesap hatası sonucu 12.000 TL olarak belirlenmesi,

Sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının TCK'nın 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olmaması nedeniyle, hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, hürriyeti bağlayıcı cezayı adli para cezasına çevirmenin yasal dayanağını oluşturan TCK'nın 50/4 maddesinin gösterilmemesi, sanık hakkında hükmedilen hapis cezası, adli para cezasına çevrilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi, adli para cezasının taksitlendirilmesine karar verilirken kanun maddesinin yanlış belirtilmesi suretiyle CMK'nın 232/6 ile TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 2. bendinin 3.paragrafının tamamen çıkartılarak,yerine “Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenerek, 4.paragraftaki "52/2" ibaresinin "52/4 " olarak değiştirilerek sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11502, Karar No: 2008/141, Tarih: 21.01.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/11502 E.  ,  2008/141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde soyadın düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dilekçesinde, Konya İli Doğanhisar İlçesi ... Köyü Cilt 9 Hane 14'de nüfusa kayıtlı ve soyadları da "..." iken anne baba ve kardeşleri ile birlikte Konya İli Ilgın İlçesi ... Köyü Cilt 49 Hane 98'e naklettiklerini, bu nakil sırasında soyadlarının nüfusa "..." olarak geçtiğini, çevrede de bu soyadı ile tanınıp bilindiklerini, özel ve resmi işlemlerde "..." soyadını kullandıklarını, bu farklılığın kendilerini mağdur ettiğini ileri sürerek Konya İli Doğanhisar İlçesi ... Köyünde bulunan nüfus kaydındaki anne baba ve kardeşleri ile kendisinin "..." soyadının "..." olarak düzeltilmesini istemiş; mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Oysa;

1-Davacı ile ailesinin nakil sebebiyle kapatılan ve bu sebeple üzerinde bir işlem yapılamayacak olan kayıttaki soyadın düzeltilmesi,

2-Soyadı düzeltilmesi davaları, şahsa sıkı sıkıya bağlı haklardan olup, ancak ilgilisinin isteği üzerine soyadında düzeltme yapılacağından; davacı olmayan davacının kardeşleri ... ve ... ... ile sadece davada dinlenen davacının kardeşleri ... ... ve ... ve vefat eden davacının babası ..., annesi ..., kardeşi 'nun kapalı kayıttaki soyadlarının düzeltilmesine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.1.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5403, Karar No: 2011/5944, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5403 E.  ,  2011/5944 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in İİK'nun 337/a, 5237 sayılı TCK'nun 62, 50/1-a ve 52/1, 2 ve 3. maddeleri uyarınca 4.500,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur.

Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanıkların beraatleri yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi isabetsiz olup,

Kabule göre de;

1-Sanığın sosyal ve ekonomik durumu araştırılmadan hapis cezasının günlüğü 60,00TL'den paraya çevrilmesi,

2-Para cezası takside bağlandığı halde, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin TCK'nun 52/4. maddesi gereğince karar yerinde gösterilmemesi,

3- Dava ve cezanın İİK'nun 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

İsabetsiz, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.