muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/471, Karar No: 2019/615, Tarih: 28.05.2019

Davacılar vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda karar başlığında açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Mahkemece önceki gerekçelere ek olarak; davaya konu taşınmazın 2006 yılında yapılan kadastro çalışmaları neticesinde niteliği ve zilyetlik durumunun kesinleştiği, davacıların murisi Ömer Osman Kılıç'ın kadastro tespitinden sonra öldüğü ve davacıların hiçbirinin köyde bulunmadığı, mahallinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanık beyanlarından, taşınmazın 15-20 yıl öncesinde ziraat arazisi olarak kullanıldığı ancak civarda dere yatağının da bulunması sebebiyle gelen selin yapısını bozduğu ve imar ihya edilmediğinin anlaşıldığı, 2006 yılından bu yana da 20 yıllık süresinin dolmadığı, hem süre hem de imar ihya edilmemiş olmasından dolayı (A) bölümü hakkında verilen red kararının hakkaniyete uygun olduğu, taşınmazın (A) bölümü dışında kalan bölümler yönünden hüküm kesinleştiğinden ayrıca bir karar verilmesine yer olmadığı gerekçeleriyle önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olayda, çekişme konusu taşınmazın A harfi ile gösterilen bölümü yönünden davacılar yararına 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddeleri uyarınca kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü açısından öncelikle, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17. maddeleri uyarınca taşınmaz kazanma koşullarının irdelenmesinde yarar vardır.

Kural olarak Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerin olağanüstü zamanaşımı veya başka bir yoldan kazanılması ve tapu siciline tescil edilmeleri mümkün değildir. Ancak Devletin hüküm ve tassarrufu altındaki yerlerle ilgili düzenlemeye yer veren Türk Medeni Kanunu (TMK)'nun 715. maddesinin son fıkrasında, sahipsiz yerler ile yararı kamuya ait malların kazanılması, bakımı, korunması, işletilmesi ve kullanılmasının özel kanun hükümlerine tabi olduğu açıklanmıştır.

Nitekim 10.10.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3402 sayılı Kadastro Kanunu (KK)'nun 17. maddesinde imar ve ihya kurumuna yer verilmiş ve bu yolla taşınmaz kazanılması imkânı getirilmiştir.

3402 sayılı Kanunu'nun "ihya edilen taşınmaz mallar" başlığını taşıyan 17. maddesi:

"Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14 üncü maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde hazine adına tespit edilir.

İl, ilçe ve kasabaların imar planının kapsadığı alanlarda kalan taşınmaz mallarda bu hüküm uygulanmaz." hükmünü içermektedir.

"Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14 üncü maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde hazine adına tespit edilir.

İl, ilçe ve kasabaların imar planının kapsadığı alanlarda kalan taşınmaz mallarda bu hüküm uygulanmaz." hükmünü içermektedir.

Anılan madde gereğince, orman sayılmayan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerin, aynı Kanunun 14. maddesinde yazılı koşulların gerçekleşmesi hâlinde imar ve ihya yoluyla kazanılması mümkün bulunmamaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki; 3402 sayılı Kanun'un 17. maddesi aynı Kanunun 33/3. maddesi gereğince genel hüküm niteliğinde olup Kadastro Kanunu'nun uygulandığı yerler dışında bulunan taşınmazlar hakkında da uygulanır.

Bir yerin imar-ihya ile kazanılabilmesi için öncelikle taşınmazın orman sayılmayan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan arazilerden olması gerekir. Kamu hizmetine tahsis, hukuken olabileceği gibi fiilen de olabilir. Kamu hizmetine tahsis edilmeyen, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşlık, orman sayılmayan çalılık, makilik ve fundalık gibi topraklar imar ve ihyaya müsait olan yerlerdir. Makilik ve fundalık yerler orman toprağı ise imar ve ihya ile kazanılması mümkün değildir. Zira kanun koyucu Anayasa'nın 169. ve 170. maddelerini gözeterek ormanların imar ve ihya ile kazanılmasını yasaklamıştır.

Aynı ilkenin bir sonucu olarak, 3402 sayılı Kanun'un 16/A maddesinde belirtilen hizmet malları, 16/B maddesinde belirtilen orta malları, yollar, meydanlar ile 16/C ve 16/D maddelerinde belirtilen taşınmazların imar ve ihya ile kazanılması mümkün bulunmamaktadır.

Bunun yanısıra, nehir ve çay gibi akarsuların eski (terk edilmiş, metruk) yatakları, kural olarak Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerdendir. Ancak bu yerlerin koşulları oluştuğu takdirde imar ve ihya ile kazanılması mümkündür. Buna karşılık aktif nehir, çay yatakları etki alanında bulunan yerlerin imar ve ihya ile kazanılması mümkün değildir (HGK'nun 02.10.1996 tarihli ve 1996/20-429 E., 1996/643 K.; 18.02.1998 tarihli ve 1998/4-122 E., 1998/138 K. sayılı kararları).

Taşınmazın imar ve ihya ile edinilebilecek yerlerden olma niteliği yanında, tapu sicilinde kayıtlı olmaması da gerekmektedir. Tapuda Hazine ya da gerçek ve tüzel kişiler adına kayıtlı taşınmazların imar ve ihya ile kazanılması mümkün değildir. Ayrıca il, ilçe ve kasabaların imar planının kapsadığı alanlarda kalan taşınmazlar da imar ve ihya ile kazanılamazlar.

Taşınmazın imar ve ihya ile edinilebilecek yerlerden olma niteliği yanında, tapu sicilinde kayıtlı olmaması da gerekmektedir. Tapuda Hazine ya da gerçek ve tüzel kişiler adına kayıtlı taşınmazların imar ve ihya ile kazanılması mümkün değildir. Ayrıca il, ilçe ve kasabaların imar planının kapsadığı alanlarda kalan taşınmazlar da imar ve ihya ile kazanılamazlar.

Bir yerin imar ve ihya ile kazanılması için taşınmazın emek ve para sarfedilerek tarım arazisi hâline getirilmesi gerekir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki bir taşınmazın emek ve masraf sarfı ile tarım arazisi hâline getirilmesi hâlinde imar ve ihyadan söz edilebilir. Ekime, dikime ve ürün yetiştirmeye müsait olmayan yerler ihya edilecek taşınmazlardır.

Emek ve masraf gerektirmeyen, zilyetliğin sürdürülmesi seviyesindeki, taşınmazın daha verimli hâle getirilmesi gibi çalışmalar imar ve ihya sayılmaz. Bu tür yerlerin imar-ihyaya gerek olmaksızın, TMK 'nun 713/1 ve KK'nun 14. maddeleri gereğince kazanılmaları mümkündür.

Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki bir yerin emek ve para sarf edilerek tarım toprağı hâline getirdikten sonra güçlendirmek amacıyla yapılan işlemler ihya olgusu içinde kabul edilmelidir.

Taşınmaza tarım arazisi niteliği kazandırmayan uğraşlar, meydana getirilen eserler KK.'nın 17. maddesi kapsamında imar ve ihya olarak kabul edilemez.

Maddi olgu olan imar ve ihya, her türlü delil ile kanıtlanabilir. Her somut olayın özelliğine göre, yerel bilirkişi, tanık beyanları, teknik bilirkişi raporları gibi deliller imar ve ihyanın kanıtlanmasında kullanılabilir.

İmar ve ihya tek başına taşınmazın mülkiyetinin kazanılması için yeterli bir olgu değildir. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 17. maddesindeki yollama gereğince aynı Kanun'un 14. maddesinde belirtilen zilyetliğin nizasız fasılasız ve malik sıfatıyla 20 yıldan fazla sürmesi gerekmektedir. 20 yıllık süre imar ve ihyanın tamamlandığı tarihten itibaren hesaplanır.

Öte yandan; 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmüne göre; zilyetliğin bu kanunda yazılı belgelerden birisi ile ispatı yoluna gidilemeyen hâllerde zilyedin aynı çalışma alanı içinde kazanabileceği miktar sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönümü geçemeyecektir.

Yapılan açıklamalar ışığı altında somut olay incelendiğinde; çekişmeli 101 ada 1739 parsel sayılı taşınmaz 24.01.2006 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında, belgesizden, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve ekonomik yarar sağlanması mümkün olan yerlerden olup, kimsenin mülkiyet iddiasında bulunmadığı belirtilerek ham toprak vasfıyla Hazine adına tespit edilmiş, itiraz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine Hazine adına tapuya tescil edilmiştir. Davacılar miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak tapu iptali ve tescil isteminde bulunmuşlardır.

Mahkemece, 01.11.2013 tarihinde ziraat ve fen bilirkişiler eşliğinde mahallinde keşif yapılmış, keşif neticesinde fen bilirkişi tarafından düzenlenen 05.11.2013 havale tarihli rapor ve eki krokisinde davaya konu taşınmazın içerisinden Bedeller Deresinin geçtiğinin gösterildiği, keşfe katılan yerel bilirkişi ve tanıkların, davaya konu yerin Bedeller Deresinin eski dere yatağı olduğunu beyan ettikleri görülmüştür. Her ne kadar Mahkemece, davaya konu taşınmazın 15-20 yıl öncesinde tarım arazisi olarak kullanılmaktayken civarda dere yatağının da bulunması nedeniyle gelen selin taşınmazın yapısını bozduğu ve imar ihya edilmediği, tespit tarihinden sonra da 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresinin dolmadığı gerekçeleriyle çekişme konusu kısım yönünden direnme kararı verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli görülmemiştir.

Şöyle ki, çekişmeli taşınmaz bölümünün sınırında dere yatağı bulunduğu hâlde, keşfe jeoloji mühendisi bilirkişi götürülmemiş, taşınmazın hâlen aktif dere yatağı olup olmadığı, değil ise bu niteliğini ne zaman yitirdiği; o tarihten dava tarihine kadar sürdürülen zilyetliğin 20 yıla ulaşıp ulaşmadığı belirlenmemiş, 3402 sayılı Kanun'un 14. maddesi gereğince, davacılar miras bırakanı ve davacılar adına kadastro yolu ile veya açılan dava sonunda tescil edilmiş taşınmaz veya taşınmazlar var ise bunların miktarları, çalışma alanları, tescil tarihleri Tapu Sicil Müdürlüğünden, zilyetliğe dayalı açılmış tescil davası olup olmadığının o yer Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Müdürlüğünden sorulmamış, 5286 sayılı Kanun'un 26. maddesi hükmü ile sulu ve kuru toprak ayırımını düzenleyen 5403 sayılı Kanunun tanımlar başlığını taşıyan 3.maddesinin j bendine göre, dava konusu taşınmazın sulu-kuru toprak olup olmadığı araştırılmadan eksik ve yetersiz incelemeye dayalı olarak karar verilmiştir.

O hâlde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için Mahkemece; davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek üç kişilik yerel bilirkişi kurulu ve taraf tanıkları ile bir fen, bir jeoloji mühendisi ile ziraat mühendisinden oluşacak bilirkişi kurulunun huzuruyla yeniden keşif yapılmalı, yapılacak keşifte, yerel bilirkişiler ve taraf tanıklarından çekişmeli taşınmaz bölümünün geçmişte ne durumda bulunduğu, aktif dere yatağında kalıp kalmadığı, kime ait olduğu, kimden kime ne şekilde intikal ettiği, imar-ihyaya muhtaç yerlerden ise ihya çalışmalarına ne zaman başlanıldığı ve bu çalışmaların ne zaman tamamlandığı, taşınmazın sınırlarında geçmişten bugüne kadar herhangi bir değişiklik olup olmadığı hususları etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, bilirkişi ve tanık beyanları arasında çelişki olduğu takdirde gerektiğinde yüzleştirme yapılmak suretiyle çelişki giderilmeli; ziraat mühendisi bilirkişisinden çekişmeli taşınmaz bölümünün eğimi, niteliği, toprak yapısı, bitki örtüsü ve imar-ihya gerektiren yerlerden olup olmadığı, taşınmazın zemininde imar-ihya çalışması yapılıp yapılmadığını, yapılmış ise bu çalışmanın hangi tarihte başlayıp tamamlandığını açıklayan, bilimsel verilere dayalı ve komşu taşınmazlarla mukayese edilecek şekilde düzenlenmiş rapor aldırılmalı; jeoloji mühendisi bilirkişiden yukarıda açıklanan hususlarda rapor aldırılmalı, çekişme konusu taşınmaz bölümü ve çevresinin yakın plan panoramik fotoğrafları çektirilip fotoğraflar üzerinde çekişme konusu yerin iç ve dış sınırları kabaca işaretlettirilmeli; fen bilirkişisinden keşfi takibe ve denetlemeye imkân verir ayrıntılı rapor ve kroki aldırılmalı; ayrıca davacılar murisi ve davacılar adına kadastro yolu ile veya açılan dava sonunda tescil edilmiş taşınmaz veya taşınmazlar var ise bunların miktarları, çalışma alanları, tescil tarihleri Tapu Sicil Müdürlüğü ile Kadastro Müdürlüğünden, açılmış dava olup olmadığının o yer Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Müdürlüğünden sorulup belirlenerek miktar sınırlamaları göz önünde bulundurulmalı, davacı taraf yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. ve 17. maddelerindeki imar-ihya ve zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği duraksamasız şekilde saptanmalı, bundan sonra toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Hâl böyle olunca direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda açıklanan genişletilmiş gerekçe ve nedenlerle bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Hâl böyle olunca direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda açıklanan genişletilmiş gerekçe ve nedenlerle bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda ve Özel Daire bozma kararında açıklanan nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatıranlara iadesine, aynı Kanunun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 28.05.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13500, Karar No: 2010/13717, Tarih: 30.11.2010

**11. Ceza Dairesi         2008/13500 E.  ,  2010/13717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Kamu davasının CMK.nun 223/7 mad.si uyarınca reddine

Sanık hakkında daha önce Bursa Defterdarlığı’nın 25.06.2004 gün ve B.07.4.DEF.0.16/21.150.03.160/4797 sayılı mütalaası ile 2001-2002-2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve incelenmek üzere istenildiği halde 2001 yılına ait ticari defterlerini ibraz etmemek suçlarından ihbarda bulunulması üzerine ek bir takipsizlik kararı verilmeden Bursa C. Başsavcılığı’nın 20.07.2004 gün ve 24804/10779/809 sayılı iddianamesi ile suç tarihi 2001-2002-2003 yılları gösterilerek sahte fatura düzenlemek ve defter ve belgeleri ibraz etmemek suçlarından 213 sayılı V.U.K.nun 359/b-1 ve 359/a-2. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ve kamu davasının açıldığı, yargılamanın yapıldığı Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nce 14.03.2006 gün ve 271/98 sayılı karar ile gösterilen sevk maddeleri ile bağlı bulunulmadığı, ek savunma hakkı verilerek hüküm kurulmasının mümkün bulunduğu gözetilmeden sadece 2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ile defter ve belgeleri ibraz etmemek suçlarından hüküm kurulup sahte fatura düzenlemek suçundan sevk maddesinin 1 kez gösterildiği gerekçesi ile 2002 ve 2003 takvim yıllarına ilişkin yeniden iddianame düzenlenmesi için suç duyurusunda bulunulması üzerine Bursa C. Başsavcılığınca 28.06.2006 gün ve 27804/12455/8212 sayılı iddianame ile 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından 213 sayılı V.U.K.nun 359/b-1. maddesi uyarınca 2 kez cezalandırılması istemi ile yeniden kamu davası açıldığı anlaşılmakla; açılan ikinci davanın mükerrer olduğu, Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin belirtilen biçimdeki kararının açılmış bir davayı ortadan kaldıramayacağı cihetle, tebliğnamedeki düşünceye iştirak olunmamış ve Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin anılan dosyası üzerinden yargılamaya devamla hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında aynı eylemler nedeniyle mükerrer açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK.nun 223/7. maddesi uyarınca reddi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 30.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2024/1105, Karar No: 2025/2146, Tarih: 22.04.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/1105 E.  ,  2025/2146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/422 E., 2023/357 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Artvin ili Yusufeli ilçesi ... köyünde yapılan kadastro çalışmaları sonucu 190 ada 10, 18 parsel, 192 ada 3 parsel, 193 ada 9 parsel, 194 ada 3 parsel, 195 ada 3 parsel, 196 ada 3 parsel, 198 ada 1 parsel, 198 ada 10 parsel, 200 ada 11 parsel, 201 ada 3 parsel sayılı taşınmazların davalı ... adına tescil edildiğini ancak bu taşınmazların ...’tan geldiğini ve ...’ın vasiyetname ile taşınmazları davacının babası ...’e bıraktığını ileri sürerek taşınmazların tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde; 201 ada 3 parsel, 195 ada 3 parsel, 193 ada 9 parsel ve 194 ada 3 parsel sayılı taşınmazların babasından kendisine kaldığını, 193 ada 9 ve 194 ada 3 parsel üzerindeki yapıları kendisinin yaptırdığını, diğer taşınmazlar üzerinde de 20 yıldan fazla süredir zilyet olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Yusufeli Asliye Hukuk Mahkemesinin 30.04.2015 tarih 2011/52 Esas 2015/300 Karar sayılı kararı kararı ile davanın kısmen kabulüne, 193 ada 9, 194 ada 3, 195 ada 3, 196 ada 3 ve 201 ada 3 parsel sayılı taşınmazlar hakkındaki davanın reddine, diğer taşınmazlar hakkındaki davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Kararın davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 01.07.2019 tarih 2019/4942 Esas 2015/11197 Karar sayılı kararı ile; “ Davacı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden reddine, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine, çekişmeli taşınmazların maliki ...’ın ... ve ... terekesine göre 3. kişi durumunda olduğu, davacının murisinin dosya arasındaki veraset ilamına göre davacı dışında başkaca mirasçısının da olduğu, Mahkemece davacının aktif dava ehliyeti bulunup bulunmadığı hususunda bir araştırma yapılmadığı gerekçesiyle” karar bozulmuştur.

Yusufeli Asliye Hukuk Mahkemesinin 09.10.2019 tarih 2019/302 Esas 2019/526 Karar sayılı kararı kararı ile, aktif dava ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Yusufeli Asliye Hukuk Mahkemesinin 09.10.2019 tarih 2019/302 Esas 2019/526 Karar sayılı kararı kararı ile, aktif dava ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 15.03.2022 tarih 2021/4030 Esas 2022/2096 Karar sayılı kararı ile “ Bozma kararı doğrultusunda davacı tek mirasçı kardeşi ...’nın miras hissesini kendisine bağışladığını beyan ettiği ve mirasçı ... tarafından imzalanan mirastan feragat dilekçesini dosyaya sunduğu, muris ...’ün terekesinde davacı ve ... dışında mirasçı olmadığına göre davacının dava ehliyetinin bulunduğu ve işin esasına girilmesi gerektiği belirtilerek " karar bozulmuştur.

Mahkemenin yukarıda belirtilen tarih ve sayılı kararıyla; ... . Noterliğinin 07.12.1993 tarihli vasiyetnamesi doğrultusunda ...'ın hisseli veya müstakil olarak kayıtlı tapulu-tapusuz gayrimenkullerinin tamamı ile ölümünde terekesinde mevcut olacak menkullerinin tamamını ... oğlu ...'dan olma Yusufeli -1930 doğumlu yeğeni ...'e verilmesini vasiyet ettiği, keşifte dinlenen bir kısım mahalli bilirkişinin tespit tarihi olan 2008 yılına kadar ...'ün köye geldiğinde bu taşınmazları işlerken gördüklerini beyan etmeleri, her ne kadar davacı, vasiyetnamenin tenfizine ilişkin Mahkemeye başvuru süresini kaçırmış ise de dosyada mevcut 1993 tarihli vasiyetnamenin çekişmeli tapusuz taşınmazların davacının murisi ...'e zilyetliğinin teslimi hususunda kuvvetli delil olarak kabul edildiği, ...'ın 16.08.1995 tarihinde vefat ettiği, geriye mirasçı olarak davacı kardeşinin torunu ... ile kardeşinin torunu Hava Karagöz'ün kaldığı, ...'ın Bursa'ya gidene kadar dava konusu taşınmazları işlediği,1993-1995 yıllarından beri vasiyetname ile tüm mallarını bağışladığı, aynı zamanda mirasçısı yeğeni ...'ün dava konusu taşınmazları işlediği, keşifte dinlenen davalı tanığı ...’ın 2008 yılı kadastro tespit tarihinden önce davacıların murisi adına bu taşınmazları işlediğini beyan etmekle 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17. maddeleri ile Türk Medeni Kanunu'nun 713/1. maddesindeki şartların davacı taraf lehine gerçekleştiği çekişmeli 193 ada 9, 194 ada 3, 195 ada 3, 196 ada 3 ve 201 ada 3 parsel sayılı taşınmazlar hakkında verilen kararın Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin ilamı ile kesinleştiği gerekçesiyle bu taşınmazlar yönünden karar verilmesine yer olmadığına, diğer çekişmeli taşınmazlar hakkında açılan davanın kabulüne, tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; çekişmeli taşınmazlardan 190 ada 10 parsel ve 196 ada 3 parsel sayılı taşınmazların ...'tan gelmediğini, davalıya kendi babasından miras kaldığını, diğer çekişmeli taşınmazların ... ile ...’ya yarı hisseli olacak şekilde ait olduğunu ve ...’nın hissesini ...’ın 1957 yılında satın aldığını, bu sebeple ... tek başına yaptığı bağışın geçerli olamayacağını, ayrıca davalının taşınmazlara 20 yıldan fazla süredir zilyet olduğunu, davacı tarafın dava konusu taşınmazlara hiç zilyet olmadığını belirterek ve re'sen görülecek nedenler ile kabul kararının bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu kaydının iptali ve tescili istemine ilişkindir

Kadastro sonucu 2008 yılında Yusufeli ilçesi ... köyü çalışma alanında bulunan 190 ada 10, 18 parsel, 192 ada 3 parsel, 193 ada 9 parsel, 194 ada 3 parsel, 195 ada 3 parsel, 196 ada 3 parsel, 198 ada 1 parsel, 198 ada 10 parsel, 200 ada 11 parsel, 201 ada 3 parsel sayılı muhtelif yüz ölçümlü taşınmazlar irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit ve tescil edilmiştir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı HMK’nın geçici 3/2. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un uygulanacağı davalar yönünden HUMK’un 428.maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 3.063,78 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına,

Dosyanın Yusufeli Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine,

1086 sayılı HUMK'un 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

22.04.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.