muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/35101, Karar No: 2018/13930, Tarih: 26.06.2018

İktisadi ve teknolojik kalkınma ve istihdam yaratma amacına yönelik teşviklerden biri olan gelir vergisi stopajı teşviki, yükümlülerin belli koşulları yerine getirmeleri halinde yararlanılan bir müessesedir. Gelir vergisi stopajı teşvikinin uygulama yöntemi ile yatırımları teşvik sistemi arasında bağlantı vardır. Ekonomik ve teknik yönden bütünlük; yatırımları özendirmede, istihdam yaratmada, ekonomik kalkınmada önemli bir araç, mali teşvik önlemidir. 5084 sayılı Kanun kapsamdaki yükümlüler, uygulamaya hak kazanmış oldukları gelir vergisi stopaj teşvikini, geçici 73. maddeden önceki düzenlemeyi bilerek yatırım yapmış veya yatırıma başlamışlardır.

Geçici 73. madde 6.6.2008 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanmış, 5084 sayılı Kanun kapsamındaki yatırımcılar gelir vergisi stopajı teşviki sisteminde öncelikle asgari geçim indiriminin uygulanacağını, bu uygulamanın da 1.1.2008 tarihine kadar geriye yürütüleceğini, 6.6.2008 tarihinde öğrenmişlerdir. Ücretlilerin asgari geçim indiriminden kaynaklanan hakları korunurken, yatırımcı mükelleflerin teşvik hakları korunmamış, geçmişte başlayan yatırım teşvikleri geriye dönük olarak azaltılmıştır. Kanun’un yayımı tarihinden öncesine yönelik bir düzenleme getirmesi, bu tarihten önce yatırıma başlayan yükümlülerin öngöremeyecekleri şekilde, aleyhlerine sonuç doğurmuştur.

Geçici 73. maddeyle 6.6.2008 tarihinden önce başlayan ve devam eden yatırımlar için yeni bir teşvik hesaplama yöntemi getirilmiş olması, bu kapsamdaki yükümlüler yönünden hak kayıplarına yol açabilecek ve yatırım sahiplerinin hukuki güvenliklerini ihlal edecek bir nitelik taşımaktadır. Yeni teşvik hesaplama yönteminin, bu yöntemin öğrenildiği 6.6.2008 tarihinden önceki yatırımlara uygulanması, kamusal yetkinin kullanılmasında herkesi eşit biçimde kapsamına alarak öngörülebilir olmasını sağlamakla yükümlü hukuk devleti ilkesine aykırılık oluşturmaktadır.

Açıklanan nedenlerle, itiraz konusu kural, 6.6.2008 tarihinden önce 29.1.2004 günlü, 5084 sayılı Kanun’un 3. maddesi kapsamında yatırıma başlayarak gelir vergisi stopajı teşvikinden faydalanması gereken mükellefler yönünden Anayasa’nın 2. maddesine aykırıdır. İptali gerekir." şeklindedir.

Netice itibariyle, yukarıya alınan Anayasa Mahkemesinin uyuşmazlığa emsal nitelikteki düzenlemeye ilişkin yorumu, yasal düzenlemeler, yasal düzenlemelerin doğru anlaşılması için en uygun yol gösterici olan TBMM tarafından benimsenmiş yasa gerekçeleri ve tarafımıza ait açıklama ve yorumlar karşısında davaya konu muafiyetin işçiye değil işverene ait olduğu şeklindeki kanaatim nedeniyle aksi yönde oluşan sayın çoğunluk görüşüne katılamıyorum. 26.06.2018
Yargıtay — Esas No: 2015/17415, Karar No: 2016/9366, Tarih: 14.11.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/17415 E.  ,  2016/9366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 04.04.2012 gününde verilen dilekçe ile temliken tescil (TMK'nun 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil) istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.01.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar kayyımı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili, davalıların müştereken malik oldukları 95 ada 11 parsel (yeni 2378 ada 11 parsel) sayılı taşınmaz üzerinde bulunan iki katlı binanın müvekkillerinin babaları .... tarafından yaklaşık 50 yıl önce iyiniyetli olarak yapıldığını, söz konusu binanın muris ....'e ait olduğunun tapu kaydına şerh edildiğini, murisin ölümünden sonra da mirasçıları olan davacılar tarafından kullanılmaya devam edildiğini ileri sürerek uygun bir bedel karşılığında taşınmazın davalılar adına kayıtlı hisselerinin iptali ile müvekkilleri adına tescilini talep etmiştir.

Davalıları temsil etmek üzere ... Defterdarının kayyım olarak atanmasına karar verilmiş; kayyımı temsilen Hazine vekili, davacıların dava konusu taşınmazda işgalci konumunda olduklarını, kullanma karşılığında ecrimisil ödediklerini, taşınmazın kendilerine ait olmadığını bilerek bina inşa etmeleri nedeniyle iyiniyetli olmadıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 2378 ada 11 parsel sayılı taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile 1/2 hissesinin davacı ... adına, 1/2 hissesinin de davacılar ... mirasçıları adına eşit hisselerle tesciline, davacı tarafça depo edilen 27.496,00 TL'nin karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar kayyımı vekili temyiz etmiştir.

TMK’nın 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi TMK’nın 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde malzeme sahibinin iyiniyetli olması yanında diğer bazı koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde malzeme sahibinin iyiniyetli olması yanında diğer bazı koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

TMK’nın 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiasıyla ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin TMK’nın 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır.

TMK’nın 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşılacağı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK’nın 3. maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir. (Sübjektif koşul)

İyiniyet koşulunun gerçekleşmediği durumlarda diğer koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılmasına gerek bulunmamaktadır.

b) İkinci koşul, yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır.

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. İnşaatın kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açacaktır. (Objektif koşul)

c) Üçüncü koşul ise yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

c) Üçüncü koşul ise yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de büyük bir taşınmazın bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

d) Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Somut olaya gelince; davaya konu 2378 ada 11 parsel (eski 95 ada 11 parsel) sayılı taşınmazın tapu kaydında davacıların murisi .... yararına "üzerindeki kerpiç ev ... oğlu ....'e aittir" şeklinde şerh bulunmaktadır. Davacılar her ne kadar tapu iptali ve tescil isteminde bulunmuş iseler de yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca temliken tescil şartları oluşmamıştır.

Bu durumda mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş ve hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı kayyım vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5113, Karar No: 2015/1079, Tarih: 28.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/5113 E.  ,  2015/1079 K.**

* ŞİRKET ÇALIŞANLARI ARASINDA YARALAMA VE HAKARET SEBEBİ İLE TAZMİNAT

* GÖREV

* İŞ MAHKEMELERİ KANUNU (5521) Madde 1

**"İçtihat Metni"**

Davacı S.. G.. vekili Avukat E..T..tarafından, davalı F.. Y.. aleyhine 13/01/2012 gününde verilen dilekçe ile hakaret ve yaralama eylemlerine dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yaralama ve hakaret eylemlerine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, şirketin Genel Müdürü olan davalı işveren vekilinin iş yerinde kendisini darp ve hakaret ettiğini belirterek uğramış olduğu manevi zararının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından davacının, davalı ile aynı şirkette satış müdürü olarak çalıştığı, davalının da genel müdür ve işveren vekili olarak görev yaptığı anlaşılmaktadır. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Yasası'nın 1. maddesinde, işçiyle, işveren veya işveren vekili arasında iş sözleşmesinden veya İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının iş mahkemelerinde çözümleneceği hükmü öngörülmüştür. Görev kamu düzenine ilişkin olup resen araştırılması gereken bir husustur. Şu durumda, davanın iş mahkemesi tarafından görülmesi gerekir. Mahkemece, görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddi yerine işin esasının çözümlenmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11653, Karar No: 2021/11438, Tarih: 30.09.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/11653 E.  ,  2021/11438 K.**

**"İçtihat Metni"**

4915 sayılı Kara Avcılığı Kanunu’na muhalefet eyleminden kabahatli ... hakkında, 1.665,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına ilişkin Tarım ve Orman Bakanlığı XV. Bölge Müdürlüğü Tunceli Şube Müdürlüğünün 31/10/2019 tarihli ve 2019-2020-23 sayılı idarî yaptırım kararına yönelik başvurunun reddine ilişkin Tunceli Sulh Ceza Hâkimliğinin 16/01/2020 tarihli ve 2019/1910 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 13/05/2020 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/06/2020 tarihli ve KYB. 2020/48926 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 27/8. maddesinde yer alan “İdarî yaptırım kararının verildiği işlem kapsamında aynı kişi ile ilgili olarak idarî yargının görev alanına giren kararların da verilmiş olması halinde; idarî yaptırım kararına ilişkin hukuka aykırılık iddiaları bu işlemin iptali talebiyle birlikte idarî yargı merciinde görülür.” şeklindeki düzenleme ile keza Uyuşmazlık Mahkemesinin idari para cezası ile birlikte aynı kişi ile ilgili olarak "tazminat" kararı verildiği bu hususun dava konusu edildiği durumlarda davaya bakma görevinin idari yargıya ait olduğuna dair 08/07/2019 tarihli ve 2019/313 Esas, 2019/406 sayılı kararı nazara alındığında, somut olayda muteriz hakkında avlanma süreleri dışında avlanma belgesi olmadan ve canlı mühre ile avlanma eylemlerinden dolayı 4915 sayılı Kanun uyarınca toplam 1.665,00 Türk lirası idarî para cezasının yanısıra, anılan Kanun'un 28. maddesi uyarınca kabahatli aleyhine tazminat raporu düzenlenerek 1.560,00 Türk lirası tazminatın tahakkuk ettirildiği ve muterizin idarî para cezası ile birlikte anılan idarî yaptırım kararına karşı başvuruda bulunduğu cihetle, Sulh Ceza Hâkimliğince, esasa girilmeden anılan mevzuat hükmü ve Uyuşmazlık Mahkemesi kararı uyarınca görevli yargı yerinin idari yargı olması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Uyuşmazlık Mahkemesinin, gerek kanun yararına bozma ihbarnamesinde atıf yapılan 08.07.2019 tarih, 2019/313 Esas, 2019/406 Karar sayılı kararında, gerekse aynı konuya ilişkin diğer kararları ile; kabahatlilere 4915 sayılı Yasaya aykırılık nedeniyle uygulanan idari para cezası yanında tazminat kararı verilmesi ve bu tazminat kararının da idari para cezasına dair karar ile birlikte itiraza konu edilmesi ya da ayrıca idari yargı mercilerinde dava konusu yapılması halinde idari para cezasına yönelik itirazın da ilgili de

idari yargı merciince inceleneceğinin karara bağlandığı, somut olayda, her ne kadar kanun yararına bozma isteminde kabahatlinin idari para cezası ile birlikte tazminat da tahakkuk ettirildiği ve kabahatlinin bu karara karşı da başvuruda bulunduğu belirtilmiş ise de kabahatlinin, talep kısmında idari para cezasının tarih, sayı ve miktarını belirterek başvurusunu açıkça idari para cezasına hasrettiği, hakkında verilen tazminat kararını itiraz konusu yapmadığı ve bu karara karşı idari yargı merciine başvurduğu yönünde bir savda bulunmadığı, bu itibarla 4915 sayılı Yasada idari para cezalarının yönünden yargı yolu düzenlenmeyip, 5326 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca, kabahatlinin, hakkında uygulanan idari para cezalarına vaki itirazını inceleme görevinin Sulh Ceza Hakimliğinde olduğu cihetle,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmediğinden, CMK'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına kararın bozulmasına dair talebinin REDDİNE, 30/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2477, Karar No: 2012/9343, Tarih: 21.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/2477 E.  ,  2012/9343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi(Fatih 5. As. CM)

SUÇ : Sürücü belgesi ve ruhsatnamede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “sürücü belgesi ve ruhsatnamede sahtecilik” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 04.12.2002 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 21.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13033, Karar No: 2025/2638, Tarih: 05.03.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/13033 E.  ,  2025/2638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/247 E., 2022/59 K.

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I-)Sanık hakkında katılan ...'ya yönelik hakaret suçundan kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün Tebliğname'ye aykırı olarak ONANMASINA,

II-)Sanık hakkında katılan ...'ya yönelik kasten yaralama ve tehdit, katılan ...'a yönelik ise kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin incelemesine gelince;

Oluş ve dosya kapsamına göre; suç tarihinde sanığın evinde bulunduğu sırada annesi olan katılan ...'dan para vermesini istediği, ...nın parasının olmadığını söylemesi üzerine sanığın...yı itekleyerek eliyle vurduğu, devamında...ya yönelik ''seni sinkaf ederim, sizi öldürürüm'' diyerek tehdit ve hakaret ettiği, ayrıca sanığın yerden aldığı bardağı...ya fırlattığı halde katılan çocuk...e isabet etmesi sonucu katılan ...'in ayağından basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı şeklinde gerçekleşen dava konusu olayda sanığın eyleminin nitelikli yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın ve katılan ... vekilinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 326/son maddesi uyarınca ''sanığın 02.05.2016 tarihli ilk hükümden kaynaklanan kazanılmış hakkının korunmasına'',

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

05.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6329, Karar No: 2016/10026, Tarih: 13.10.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/6329 E.  ,  2016/10026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 11/06/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/12/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar ... ve ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, olay tarihinde ergin olmayan, davalılardan ... ve ...’ın çocukları ....’ın evine girerek hırsızlık yaptığını, diğer davalıların çocuklarının ise gözcülük yapmak suretiyle suça iştirak ettiklerini belirterek; maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, işin esası incelenerek istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 4. maddesinde; Türk Medeni Kanunu'nun ikinci kitabından doğan dava ve işlerin aile mahkemesinde çözümleneceği belirtilmektedir.

Buna göre davanın yasal dayanağı Türk Medeni Kanunu'nun 369. maddesinden kaynaklanan aile başkanının sorumluluğuna ilişkindir. Anılan Kanun maddesi, yasanın düzenleniş şekli itibariyle Türk Medeni Kanunu’nun ikinci kitabında yer almaktadır.

Somut olay itibariyle de TMK'nun 369. maddesinin uygulanması söz konusu olacağından davanın aile mahkemesinde görülmesi gerekirken genel mahkemede görülmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24870, Karar No: 2018/7813, Tarih: 19.04.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/24870 E.  ,  2018/7813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ... İlçesi ... Köyü 171 ve 176 parsel sayılı taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12830, Karar No: 2013/8748, Tarih: 17.09.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/12830 E.  ,  2013/8748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 17/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.