muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/30009, Karar No: 2019/9643, Tarih: 25.04.2019

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur. İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Somut olayda davacı, çalışma süresi ve ücretini bilmektedir. Bu sebeple dava konusu kıdem,ihbar tazminatı ve yıllık izin ücret alacaklarının miktarını belirleyebilme imkanına sahip olup, belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığından, davacı tarafından belirsiz alacak davası olarak açılan ve Mahkemece belirsiz alacak davası olarak sonuçlandırılan kıdem,ihbar tazminatı ve yıllık izin ücret alacaklarına ilişkin davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/166, Karar No: 2013/3363, Tarih: 14.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/166 E.  ,  2013/3363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, İstanbul 7.İcra Müdürlüğü'nün ... sayılı takip dosyasından 28.4.2011 tarihinde haczedilen menkullerin müvekkiline ait olduğunu, borçlu şirketin farklı bir tüzel kişiliğe sahip olduğunu ileri sürerek haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davacı şirketin 3.1.2011 tarihli devir sözleşmesi ile borçlu şirketi devraldığını, bu durumun haciz sırasında davacı 3.kişi yetkililerince de beyan edildiğini, devrin borcun doğumundan sonra yapıldığını, İİK'nin 44 ve BK'nin 179.maddeleri uyarınca davacının, devraldığı borçlu şirketin borçlarından sorumlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı borçlu davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece borçlu şirketin haciz adresinde faal iken daha sonra adresini başka yere naklettiği, davacı 3.kişinin haciz adresini boş olarak mülk sahibinden kiraladığı, mahcuzların borçluya ait olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 3.kişinin İİK'nin 96 vd maddelerine dayalı istihkak davasına ilişkindir.

Dava konusu haciz 28.4.2011 tarihinde, takip adresinde belirtilen ve daha önce borçlu şirket huzurunda haciz yapılan adreste yapılmıştır. Haciz mahallinde, ilk haciz sırasında borca icra kefili olan ...'e ait belgeler bulunmuştur. Bu halde İİK'nin 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu dolayısıyla alacaklı yararınadır. Bu yasal karine aksinin davacı 3.kişi tarafından güçlü ve inandırıcı delillerle ispatı gerekmektedir. Vergi kaydına göre davacı 3.kişi önceden borçluya ait olan işyerinde borcun doğumundan sonra faaliyete başlamış, haciz sırasında da işyerinin borçludan devir alındığı beyan edilmiştir. Davacı 3.kişi ile borçlu arasındaki bu işlemler danışıklı işyeri devri niteliğinde olup alacaklının haklarını etkilemez. Bir an için işyeri devrinin danışıklı olmadığı düşünülse dahi borçlu ile davacı arasındaki ilişki ticari işletme devri niteliğinde bulunduğundan İİK'nin 44 ve BK'nin 179.maddeleri hükümlerinin uygulanması gerekir. Anılan maddelerde öngörülen koşulların yerine getirildiği iddia ve ispat edilmemiştir. Bu durumda, devir alacaklının haklarını etkilemeyeceği gibi devralan davacı da BK'nin 179.maddesi gereğince işletmenin borçlarından sorumlu olacağından davacı 3.kişinin davasının reddi gerekirken, kabulü bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 14.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3586, Karar No: 2006/5159, Tarih: 10.10.2006

9. Ceza Dairesi 2006/3586 E., 2006/5159 K.

**9. Ceza Dairesi 2006/3586 E., 2006/5159 K.**

**- KUSUR

- TAKSİRLE ÖLDÜRME**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 89 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 455 ]

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay sırasında süratli seyrettiğine dair herhangi bir delil bulunmayan sanığın, olay yerinde su kemeri ayağı arkasından aniden yola fırlayan yayaya çarpması eyleminde kusurunun bulunmadığı gözetilmeden, oluşa uygun olmayan bilirkişi heyeti raporuna dayanılarak mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün (BOZULMASINA) 10.10.2006 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Trafik kazalarında kusur genellikle trafik kurallarının çiğnenmesiyle gerçekleşir. Karayolları Trafik Kanunu'nda ve yönetmelikte öngörülen ve uyulması zorunlu olan emredici kurallara aykırı davranış ceza hukukunda kusuru oluşturur.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 52. maddesinin "a" bendi sürücülerin "kavşaklara yaklaşırken, dönemeçlere girerken, tepe üstlerine yaklaşırken, dönemeçli yollarda ilerlerken, yaya geçitlerine, tünellere, dar köprü ve menfezlere yaklaşırken, yapım ve onarım alanlarına girerken hızlarını azaltmak zorunda olduklarını" hükme bağlamış, "b" bendinde ise hızlarını, kullandıkları aracın yük ve teknik özelliğine, görüş, yol, hava ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmak zorunda oldukları açıklanmıştır.

Dava konusu somut olayda sanığın şehir içinde kapalı kasa kamyonet tipi araçla görüşü engelleyen kemerlere yaklaştığında, araçta meydana gelen hasarın büyüklüğü ve sanığın savunması da nazara alındığında süratini aracın teknik özelliğine, görüş, yol ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmadığı ve azaltmadığından yayanın yola çıkışını önceden fark etmesine rağmen, gerekli fren tedbirine başvurmayarak, objektif olarak öngörülebilir ve önlenebilir zararlı sonucu önleyememesi nedeniyle kusurlu olduğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunun oluş ve dosya kapsamına uygun bulunduğu anlaşıldığından mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı ve sonuç adli para cezasının bir YTL'nin küsurunun atılması suretiyle, hükmün düzeltilerek onanması gerektiği görüşüyle sayın çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/1529, Karar No: 2010/2629, Tarih: 19.04.2010

**1. Ceza Dairesi         2010/1529 E.  ,  2010/2629 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'i töre saikiyle öldürmeye teşebbüsten sanık ...'in bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (...) Üçüncü Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.07.2009 gün ve 183/274 sayılı hüküm resen temyize tabi olmakla beraber Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından da istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın töre saikiyle öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, resen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA) 19.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3724, Karar No: 2014/13996, Tarih: 09.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/3724 E.  ,  2014/13996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10219, Karar No: 2022/661, Tarih: 02.02.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/10219 E.  ,  2022/661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında ... Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükmün davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... vekilleri tarafından ayrı ayrı istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesi tarafından ek kararla, davanın değeri itibariyle kararın kesin olduğu gerekçesiyle istinaf istemlerinin reddine karar verilmiş, bu ek kararın davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... vekilleri tarafından ayrı ayrı istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, karar davalı ... ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmekle, aynı Dairenin ek kararıyla davalılar vekillerinin temyiz talepleri reddedilmiş olup, bu kez davalı ... ve davalı ... vekilleri tarafından Bölge Adliye Mahkemesi ek kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi vekili, 02.09.2010 hâkim havale tarihli dilekçe ile, 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanun'la eklenen Ek 4. madde uyarınca yapılan kadastro çalışmalarında, orman niteliğini yitirdiğinden orman sınırı dışına çıkarıldığı gerekçesiyle Hazine adına tesbit edilip, davalı gerçek kişilerin kullanımında olduğu belirtilerek 27924 ada 1 parsel sayısında tesbit edilen taşınmazın, Kadastro Mahkemesinin 1958/748 Esas, 1994/2352 Karar sayılı kararı ile orman niteliğinde tesciline karar verilen 1078 parselin içinde kaldığından, fiili kullanımı belirleyen tesbitin iptaline ve orman niteliğinde Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne; dava konusu 27924 ada 1 parsel sayılı taşınmaza ait 3402 sayılı Kanuna 5831 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile eklenen Ek 4. madde uyarınca yapılan kadastro sırasında düzenlenen kadastro tesbit tutanağının iptaline karar verilmiş, hükmün davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... vekilleri tarafından ayrı ayrı istinaf edilmesi üzerine İlk Derece Mahkemesi tarafından ek kararla, davanın değeri itibariyle kararın kesin olduğu gerekçesiyle istinaf isteminin reddine karar verilmiş, bu ek kararın davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... vekilleri tarafından ayrı ayrı istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nin 353/(l)-b.l maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş, davalı ... ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunulmakla, aynı Dairenin 19.09.2018 tarihli ek kararıyla, davalılar vekillerinin temyiz dilekçeleri, HMK'nin 366/1 maddesi yollamasıyla HMK'nin 346/1. maddesi uyarınca reddedilmiş ve iş bu ek karar, davalı ... ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman savına dayalı kullanım kadastrosu tesbitine itiraza ilişkindir.

Dava, orman savına dayalı kullanım kadastrosu tesbitine itiraza ilişkindir.

Anayasa'nın 36. maddesinin 1. fıkrası uyarınca herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir. Mahkemeye erişim hakkı, Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan hak arama özgürlüğünün bir unsurudur. ... İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde de herkesin kişisel hak ve yükümlülükleriyle ilgili her türlü iddiasını mahkeme önüne getirme hakkı güvence altına alınmıştır. Buna göre, mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, adil yargılanma hakkı kapsamındadır.

28.07.2020 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Kanun’un 53. maddesi ile 3402 sayılı Kanun’a eklenen Ek 6. maddesi ile "Kadastro Mahkemesinin veya otuz günlük askı ilan süresinden sonra, kadastro öncesi nedene dayalı olarak açılan davalarda genel mahkemelerin verdiği kararlar ile orman kadastrosuna ilişkin davalarda bu mahkemelerce verilen kararlara karşı, miktar ve değere bakılmaksızın 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerine göre istinaf veya temyiz kanun yoluna başvurulabilir." hükmü getirilmiştir. Hükmün gerekçesinde belirtildiği üzere, bu madde ile söz konusu davaların miktar veya değerine göre istinaf veya temyiz yoluna tabi olup olmadığıyla ilgili uygulamada oluşan tereddütlerin giderilmesi amaçlanmıştır.

Yukarıda açıklandığı üzere Anayasa ve ... İnsan Hakları Sözleşmesi ile güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, hukuk güvenliği ile hukuki belirlilik ilkesi, 28.07.2020 tarihli ve Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Kanun’un 53. maddesi ile 3402 sayılı Kanun’a eklenen Ek 6. maddesi karşısında, tereddüte yol açan usul kurallarının hakkaniyete halel getirecek kadar aşın şekilci olarak uygulanmaması ve adalet duygusunun rencide edilmemesi gerektiği de gözetildiğinde, ... Kadastro Mahkemesinin 26.09.2017 tarihli kararına karşı istinaf yoluna başvurulabileceği kabul edilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davalı ... ve davalı ... vekillerinin, Bölge Adliye Mahkemesinin 19.09.2018 tarihli ek kararına yönelik temyiz itirazlarının kabulüyle temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın kaldınlmasına ve İlk Derece Mahkemesinin istinaf isteminin reddine ilişkin 02.11.2017 tarihli kararının kaldırılması suretiyle esastan istinaf incelemesi yapılmak üzere HMK’ nin 371. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemesinin 11.05.2018 tarihli kararının BOZULMASINA, dosyanın istinaf incelemesi yapılmak üzere kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılara ayrı ayrı iadesine, 02.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4025, Karar No: 2016/8176, Tarih: 03.05.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/4025 E.  ,  2016/8176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İcra Emrine İtiraz

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayetçi Hazine vekili, İcra Mahkemesi’ne başvurusunda, icra takibine dayanak ilamda ... İl Özel İdaresi aleyhine hüküm kurulduğunu, Hazine’nin ilamın tarafı olmamasına rağmen müvekkili aleyhine ilamlı takip başlatıldığını ileri sürerek takibin iptalini istemiştir. Mahkemece, İl Özel İdaresi’nin tüzel kişiliğinin sona erdiği, takip alacaklısının emekliye ayrılıp başka bir kuruma devredilmediği, bu durumda 178 sayılı KHK’nin 9/g maddesi uyarınca takibin Hazine aleyhine başlatılmasında hukuka aykırılık bulunmadığı, kaldı ki Hazine’nin takibe dayanak ilama ilişkin tebligatı iade etmeyip temyiz yasa yoluna başvurduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir. Borçlu vekili kararı temyiz etmiştir.

6360 sayılı Kanun'un Geçici 1. maddesinin 1 nolu bendinde “Bu Kanundaki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulur. Bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabilir.” ve Geçici 1.maddesinin 3 nolu bendinde ise “1 inci maddesine göre tüzel kişilikleri kaldırılan Belediye ve köylerin personeli, her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, Büyükşehir Belediyesi bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilir." hükümleri yer almaktadır.

Mahkemece, 6360 sayılı Yasa'nın Geçici 1. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca Valilik bünyesinde oluşturulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu'ndan araştırılarak takip alacaklısının ... İl Özel İdaresi’ndeki çalıştığı birimin hangi kurum veya kuruluşa devredildiği, takip konusu borcun Hazine’ye devredildiğine ilişkin komisyon kararı bulunup bulunmadığı belirlenerek sonucuna göre bir kısım verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA; taraflarca İİK'nun 366/3. madde gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 03.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.