muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/387, Karar No: 2025/693, Tarih: 24.02.2025

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

Covid salgın hastalığının davacının edimini yerine getirmesine engel teşkil eden mücbir sebep olduğunu, İhale Sözleşmesi'nin 17.1.1. maddesinde salgın hastalığın mücbir sebep olarak yer aldığını, TBK'nın 136, 137. ve 138'inci maddeleri kapsamında yapılan değerlendirmeden sonra 138. madde esas alınarak önce uyarlama talep edilmesi gerektiğinin belirtilmesinin dosya içeriğine aykırı olduğunu, sözleşmenin feshinde yalnızca Covid'in maddi koşullarının gerekçe gösterilmediğini, ilk olarak sağlık ve hijyen hususlarının, devamında sayıda olan azalma ve personel ölümlerinin, hastalığın yayılmaması için alınan önlemlerin de mücbir sebeple feshe gerekçe gösterildiğini, ayrıca Bölge Adliye Mahkemesince davalı lehine hükmedilen vekalet ücretinin de hatalı olduğunu beyan emektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki sözleşmenin haklı nedenle feshinin tespiti ile teminat mektubunun iadesi istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Somut olayın değerlendirilmesinde; sözleşmede salgın hastalığın mücbir sebep olarak sayılması doğrudan mücbir sebebin varlığını kabul etmeyi gerektirmez. Zira Covid-19 salgınının mücbir sebep sayılabilmesi için yemek hizmeti verilmesine ilişkin borcun sözleşmeye uygun olarak ifasına engel oluşturması gerekir. Davacı bu salgının mücbir sebep olduğunu ileri sürerken dayandığı sebepler sağlık ve hijyen hususları, personel sayısında olan azalma ve personel ölümleri, hastalığın yayılmaması için alınan önlemler gibi sözleşmenin ifa edilmesine engel oluşturan bir neden olmayıp, bu salgın ortamında fiyatların aşırı yükseldiği iddiasıdır. Bu durumda somut olayda mücbir sebebin varlığı ve buna bağlı olarak tam veya kısmi ifa imkansızlığı bulunduğundan söz edilemez.

Davacı tacir olup, fiyatlarda yükselmeler olabileceğini öngörerek sözleşme imzalaması gerektiğinden bunun doğrudan ifaya engel olan mücbir sebep teşkil etmesi de düşünülemez. Fiyat artışları öngörülemez sınırlarda gerçekleşmiş ve edim dengesi aşırı ölçüde bozulmuş ise TBK'nın 138. madde kapsamında aşırı ifâ güçlüğü söz konusu olabilir ise de bunun için de mahkemeden uyarlama talebinde bulunulabilecek iken davacı bu yola gitmeksizin doğrudan sözleşmeyi feshettiğini bildirmiştir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Temyiz karar harcı peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18781, Karar No: 2021/16575, Tarih: 23.06.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/18781 E.  ,  2021/16575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yüzüne karşı usulüne uygun 02.06.2016 tarihinde tefhim edilen hükmü, CMUK.nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 13.06.2016 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 23.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3670, Karar No: 2013/14396, Tarih: 14.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/3670 E.  ,  2013/14396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın diğer sanıkla birlikte anlaşmak suretiyle, yaptıkları işbölümü gereği eyleme doğrudan doğruya katıldığı gözetilmeden, hakkında TCK'nın 37/1. maddesi yerine aynı yasanın 39. maddesinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından ; sanık ... As (Tuğlar) hakkında kurulan hükümde TCK'nın 53. maddesi uygulanmamışsa da, hükümlülüğün yasal sonucu olarak infaz aşamasında ve re’sen gözetilmesi olanaklı görüldüğünden bozma nedenleri yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ....... müdafii ile sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 14.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9130, Karar No: 2019/3214, Tarih: 18.03.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/9130 E.  ,  2019/3214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tefecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yüklenen suçu bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda birden fazla kez işleyen sanıklar hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/06/2007 tarihli ve 2007/10-108 Esas, 2007/152 Karar sayılı ilamında belirtildiği gibi, yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 gün olarak tayin edilmesi,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Kanunun 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin “120 gün”, “100 gün” ve “ 2000 TL” terimlerinin çıkarılarak yerlerine sırasıyla “5 gün”, "4 gün" ve “80 TL” ibarelerinin eklenmesi suretiyle eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17423, Karar No: 2023/10329, Tarih: 30.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/17423 E.  ,  2023/10329 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR: Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Denizli 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.05.2015 tarihli ve 2014/1292 Esas, 2015/474 Karar sayılı kararı ile, hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, hükmün, temyiz edilmeksizin 09.06.2015 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 21.08.2023 tarihli ve 2023/5199 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.09.2023 tarihli ve KYB-2023/94953 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.09.2023 tarihli ve KYB-2023/94953 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Somut olayda, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan şüpheli hakkında 09.05.2014 tarihli inceleme konusu eylemi nedeniyle Denizli Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 30.10.2014 tarihli ve 2014/18353 soruşturma, 2014/98 sayılı kamu davasının açılmasının 5 yıl süreyle ertelenmesine ve şüpheli hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüpheli hakkında denetim serbestlik tedbirinin infazı içinde 04.08.2014 ve 07.11.2014 tarihlerinde yeniden uyuşturucu madde kullandığı gerekçesiyle Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2014 tarihli ve 2014/18353 Soruşturma, 2014/9360 Esas, 2014/5038 Karar sayılı iddianamesi ile kamu davası açılması üzerine, mahkemesince yapılan yargılama sonucunda sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de; kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının 19.11.2014 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, böylelikle sanığın inceleme konusu 04.08.2014 ve 07.11.2014 tarihli suçu kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmesinden önce işlediği, dolayısıyla yargılamaya konu suçların erteleme kararının ihlali mahiyetinde olmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesinde, isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakında, 09.05.2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 30.10.2014 tarihli ve 2014/18353 Soruşturma, 2014/98 sayılı kararı ile; 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolu, itiraz mercii ve 15 günlük itiraz süresinin doğru şekilde gösterildiği, kararın şüpheliye 19.11.2014 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği,

B. Şüphelinin 04.08.2014 tarihli aynı nitelikteki suçu nedeniyle yapılan soruşturmada, Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2014 tarihli birleştirme kararı ile soruşturma dosyasının 2014/18353 sayılı soruşturma ile birleştirilmesine karar verildiği,

C. Yine şüphelinin 07.11.2014 tarihli aynı nitelikteki suçu nedeniyle yapılan soruşturmada, Antalya Cumhuriyet Başsavcılığının 20.11.2014 tarihli yetkisizlik kararıyla dosyanın Denizli Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, erteleme kararının kaldırılarak Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2014 tarihli ve 2014/18353 Soruşturma, 2014/9360 Esas, 2014/5038 sayılı iddianamesi ile Denizli 11. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

D. Denizli 11. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 15.05.2015 tarihli ve 2014/1292 Esas, 2015/474 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51 inci maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, hükmün 09.06.2015 tarihinde temyiz edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

E. 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin; ikinci fıkrasında yer alan, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki, üçüncü fıkrasında yer alan, "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.", dördüncü fıkrasında yer alan, "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklindeki düzenlemeler dikkate alındığında,

Somut olayda, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan şüpheli hakkında 09.05.2014 tarihli eylemi nedeniyle Denizli Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 30.10.2014 tarihli ve 2014/18353 Soruşturma, 2014/98 sayılı kamu davasının açılmasının beş yıl süreyle ertelenmesine ve şüpheli hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı takiben, şüpheli hakkında erteleme süresi içinde 04.08.2014 ve 07.11.2014 tarihlerinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği gerekçesiyle Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2014 tarihli ve 2014/18353 Soruşturma, 2014/9360 Esas, 2014/5038 sayılı iddianamesi ile kamu davası açılması üzerine, mahkemesince yapılan

yargılama sonucunda sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş ise de; kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının 19.11.2014 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, erteleme kararının, tebliğden itibaren 15 günlük itiraz süresi geçtikten sonra kesinleşeceği, beş yılllık erteleme süresinin de kararın kesinleşmesinden itibaren başlayacağı, dolayısıyla 04.08.2014 ve 07.11.2014 tarihli suçların kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmesinden önce işlenmesi nedeniyle erteleme süresi içerisinde işlendiğinin söylenemeyeceği, bu eylemlerin erteleme kararının ihlali niteliğinde olmadığı anlaşıldığından; mahkemece kovuşturma şartının gerçekleşmemesi nedeniyle kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca "durma" kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerindedir.

Ancak;

Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/350 Esas ve 2017/97 Karar sayılı kararının incelenmesinde:

Sanığın 10.11.2015 tarihinde işlediği aynı nitelikteki suç nedeniyle Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 12.04.2016 tarihli ve 2015/19384 Soruşturma, 2016/3997 Esas, 2016/3282 sayılı iddianamesi ile Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesine, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı, iddianamede; daha önceden Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/530 Esas, 2015/651 Karar sayılı kamu davasında yargılandığı, yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususunun belirtildiği, Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.02.2017 tarihli ve 2016/350 Esas, 2017/97 karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın istinaf kanun yoluna başvurması üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 30.06.2017 tarihli ve 2017/761 esas, 2017/785 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek hükmün kesinleştiği, anlaşılmıştır.

Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/530 Esas ve 2015/651 Karar sayılı kararının incelenmesinde:

Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/530 Esas ve 2015/651 Karar sayılı kararının incelenmesinde:

Sanığın 09.04.2015 tarihinde işlediği aynı nitelikteki suç nedeniyle Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 08.06.2015 tarihli ve 2015/14643 soruşturma, 2015/312 sayılı kararı ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, yükümlülüklerine uygun

davranmaması nedeniyle Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 01.09.2015 tarihli ve 2015/14643 Soruşturma, 2015/7067 Esas, 2015/5978 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı, Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2015 tarihli ve 2015/530 Esas ve 2015/651 Karar sayılı kararı ile, sanığın, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın temyiz incelemesi için Dairemizin 2021/586 Esasında kayıtlı olduğu anlaşılmıştır.

Dosya kapsamına göre, sanığın 09.05.2014 tarihli ilk kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 30.10.2014 tarihli ve 2014/18353 soruşturma, 2014/98 sayılı kararı ile verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın usulüne uygun şekilde verildiği ve kararın 19.11.2014 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek kesinleştiği, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan birden fazla kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı var ise, Dairemizce bunlardan usulüne uygun olarak verilip kesinleşen ilk erteleme kararının esas alınması gerektiği kabul edildiğinden, Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 08.06.2015 tarihli ve 2015/14643 Soruşturma, 2015/312 sayılı kararı ile verilen erteleme kararının hukuki değerden yoksun olduğunun kabulü gerektiği, bu kabule göre; sanığın 04.08.2014 ve 07.11.2014 tarihli eylemlerinin ilk erteleme kararından önce işlenmesi nedeniyle yukarıda açıklandığı üzere zaten ihlal niteliğinde olmadığı, Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin dosyasındaki 09.04.2015 tarihli eylemin 30.10.2014 tarihli erteleme kararının ihlali niteliğinde olduğu, bu nedenle 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılamayacağı, Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesi dosyasındaki 10.11.2015 tarihli eylemin ise 01.09.2015 tarihli iddianameden sonra işlenmesi nedeniyle bağımsız suç olacağı düşünülebilir ise de, Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesine açılan davanın, Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesi dosyasındaki erteleme kararına dayanılarak doğrudan açıldığı gözetildiğinde, Denizli 11. Asliye Ceza Mahkemesi ve Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesi kararlarının kanun yararına bozulması halinde, bu davanın da dayanağının kalmayacağı değerlendirildiğinden,

Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin kararı istinaf incelemesinden geçerek kesinleştiğinden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 30.06.2017 tarihli ve 2017/761 Esas, 2017/785 Karar sayılı kararına karşı 5271 sayılı Kanun'un 308/A maddesi uyarınca itiraz yoluna gidilmesi için ihbarda bulunulması, Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/350 Esas ve 2017/97 Karar sayılı kararının itirazen bozulması sağlandıktan sonra Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2015 tarihli ve 2015/530 Esas, 2015/651 Karar sayılı kararının da bozulması halinde, her üç davanın birleştirilerek tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinden,

kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Denizli 11.Asliye Ceza Mahkemesinin 15.05.2015 tarihli ve 2014/1292 Esas, 2015/474 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15883, Karar No: 2013/2470, Tarih: 31.01.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/15883 E.  ,  2013/2470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Söke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :26.04.2012
Yargıtay — Esas No: 2019/7896, Karar No: 2019/19656, Tarih: 04.12.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/7896 E.  ,  2019/19656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece bozma kararına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Her ne kadar mahkemece bozma kararına uyulmuş ise de bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerden ve benzer yüzölçümlü olması, değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması ve kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan, 49 km uzak mesafede, başka bir ilçeden ve 1993 tarihli eski satış somut emsal kabul edilerek değer biçildiğinden, bilirkişi kurulu raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu itibarla; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Bozma öncesi tespit edilen bedele 02.03.2013 tarihinden ilk karar tarihine kadar,bozma sonrası tespit edilen ve 3'er aylık hesapta nemalandırılmasına karar verilen fark bedele 02.03.2013 tarihinden karar kesinleşinceye kadar faiz işletilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru olmadığı gibi;

3-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Doğru olmadığı gibi;

3-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz istemlerinin kabulü ile BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.