muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7175, Karar No: 2016/8579, Tarih: 14.11.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/7175 E.  ,  2016/8579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nun 155/2, 62/1, 52/2,51/1,3,6,7,8 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılan iş hanında müdür sıfatı ile çalıştığı dönemde görevi gereği işhanı aidatlarını topladığı, bu dönemde...Cafe sahibi ...’tan 4784 seri numaralı makbuz karşılığı tahsil ettiği 400 TL parayı muhasebeye teslim etmediği, sanığın yine aynı işhanında bulunan.... Restoranı isimli işyerinden makbuzsuz olarak 490 TL para tahsil ettiği ancak bu durumun ay sonunda tespit edilmesi nedeniyle bu paranın sanığın maaşından kesildiği ve sanığa ihtar edildiği, sanığın makbuz karşılığı ...Cafe isimli işyerinden tahsil ettiği 400 TL parayı katılana ödemediğinin iddia edildiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1-) Meydana gelen zararın, sanığın iradesiyle maaşından kesilmek suretiyle karşılandığı anlaşıldığından, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan yazılı şekilde fazla ceza tayin edilmesi,

2-) Katılan vekilinin 20.09.2012 tarihli ve 5 numaralı celsedeki zararın olmadığına ilişkin beyanı gözetilmeden ve suç tarihi itibariyle adli sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği halde, sanığın tahsil ettiği parayı katılana ödemediğine dair gerekçeyle sanık hakkında CMK’nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 14/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14635, Karar No: 2020/2709, Tarih: 11.02.2020

**3. Ceza Dairesi         2019/14635 E.  ,  2020/2709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Hadjianastassiou/Yunanistan, 16.12.1992; Van de Hurk/Hollanda, 19.04.1994; Hiro Balani/İspanya 09.12.1994; Ruiz Torija/İspanya, 09.12.1994) kararlarında, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3. maddesinde, 5271 sayılı CMK'nin 34, 230 ve 289. maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05/05/2015 tarih ve 2014/145 Esas sayılı kararı uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtayın bu işlevini yerine getirebilmesi için, sonuca etkili tüm argümanların, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun’un 33.maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 11.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19941, Karar No: 2016/2800, Tarih: 22.02.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/19941 E.  ,  2016/2800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde,.... Mevki 1764 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

2942 sayılı Kamulaştırma Yasası'nın 4650 sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (g) bendi gereğince, arsalarda değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satışı esas alınarak kamulaştırma bedelinin tespiti gerekir.

Bu esaslara göre; gerçekçi ve doğru sonuca ulaşılabilmesi için, emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte ve dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümü, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadığı, sokak, cadde veya şehir alanlarına cephesi ve mesafesi gibi yönlerden benzer veya yakın özellikleri taşımalıdır.

Emsalin kamulaştırılan taşınmazla aynı konumda ve taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya kamulaştırmaya yakın günlerde satılması zorunlu değildir. Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve değerlendirme gününden önce satılan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına... üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatı bulunduktan sonra, dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin neler olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak

karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri tespit edilmelidir. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasasının 18. maddesi gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılmalıdır.

karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri tespit edilmelidir. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasasının 18. maddesi gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi gereğince, emlak vergi değerleri de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutularak, dava konusu taşınmaz ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari 2010 yılı itibariyle belirlenen m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından getirtilip karşılaştırılması yapılarak değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir.

Bilirkişi kurulunca davaya konu taşınmaz, somut emsal alınan 559 ada 10 parsel ve 557 ada 1 parsel sayılı taşınmazlardan 12 kat daha değerli kabul edilmiş olup, bu kadar büyük değer farkı olması davaya konu taşınmaz için uygun emsal olmadıkları izlenimini vermektedir. Ayrıca her bir emsal ile ayrı ayrı karşılaştırılmak suretiyle dava konusu taşınmaza değer belirlenmesi gerekirken, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, emsal alınan iki ayrı taşınmazın dava tarihindeki değerlerinin toplamının ikiye bölünmesi suretiyle belirlenen emsal bedeli ile karşılaştırma yapılarak bedel tesbit eden bilirkişi raporuna göre karar verilmesi de doğru değildir.

Mahkemece, tarafların vereceği veya re'sen belirlenecek emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten ve bunların imar parseli olup olmadığı sorulup saptandıktan sonra, yukarıda açıklanan esaslara uygun incelemeyi ve sonucunu içeren ek bilirkişi raporları alınıp hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Mahkemece tüm bu hususlara riayet edilmeksizin düzenlenen rapor doğrultusunda karar verilmesi,

2-Davalı ... Müdürlüğü'nün harçtan muaf olduğu dikkate alınmadan, davalıdan harç alınması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12641, Karar No: 2008/1323, Tarih: 04.02.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/12641 E.  ,  2008/1323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki adi ortaklığın tasfiye yolu ile ortadan kaldırılması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı davacı avukatınca duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı ... ve vekili avukat ... gelmiş, davacı adına gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile yapılan 17.8.1988 tarihli sözleşme ile meydan gazetesinin ve matbaasının mülkiyet ve imtiyaz haklarının ½ hissesini devir aldığını, davalının 2001 yılı sonlarına doğru huzursuzluk çıkardığını bu nedenle ortaklığın devamının imkansız hale geldiğini ileri sürerek, adi ortaklığın tasfiyesi ile belirlenecek ortaklık payından 1/2‘nin ticari mevduat faizi ile ödetilmesini istemiştir.

Davalı, dava konusu sözleşmenin marka satışı niteliğinde olduğunu, davacı ile adi ortaklığın hiçbir zaman kurulmadığını savunarak, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, adi ortaklığın tasfiyesi ile davacının payına isabet eden taleple bağlı kalınarak 15.958 YTL.nin dava tarihinden yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının 2007/12641-2008/1323

tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Taraflar arasındaki 17.8.1988 tarihli sözleşmeden davalının sahibi olduğu münteşir tescilli meydan gazete ve matbaasındaki imtiyaz ve mülkiyet haklarının ½ hissesini davacıya devir ettiği ve devir bedelini nakden ve tamamen alındığı anlaşılmaktadır. Mahkemece ortaklığın son bulması nedeni ile B.K.nun 538 ve devamı maddeleri gereğince tasfiye yapılarak davacının ortaklık nedeni ile hissesine düşen ½ mülkiyet ve imtiyaz hakkı değerinin keşif ve rapor tarihi itibariyle değerinin 23.790 YTL. olduğu belirlenmiştir. Davacı da eldeki dava ile tasfiye payının ödetilmesini talep ettiğine göre, mahkemece belirlenen tasfiye değerinin davacıya ödenmesine karar verilmelidir. Mahkemece yanlış değerlendirme ile harca esas değer üzerinden davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, hükmün bozulması gerekir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan 1. bent gereğince davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA,aşağıda dökümü yazılı 645.73 YTL kalan harcın davalıdan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 4.2.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27052, Karar No: 2017/6028, Tarih: 21.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/27052 E.  ,  2017/6028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir..

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3619, Karar No: 2018/599, Tarih: 01.02.2018

**6. Ceza Dairesi         2017/3619 E.  ,  2018/599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre; suçun hükümlü tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa’sının 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin hükümlüden alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü Kemal Şahin ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle

tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölüm çıkartılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29217, Karar No: 2015/36621, Tarih: 23.12.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/29217 E.  ,  2015/36621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 12. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/05/2015

NUMARASI : 2012/1514-2015/472

Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı ile davalılardan S.. A.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı şirket S.'de iş sözleşmesinin feshedildiği 30/11/2012 belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını, davacının iş akdinin, iş veren S. tarafından 30/11/2012 tarihinde departmanda iş niteliği konusunda yapılacak köklü değişiklikler ve reorganizasyon nedeni ile 4857 sayılı kanunun 18. Mad. Gereğince feshedildiğini, feshin geçersiz olduğunu, davalı şirket S.nin feshin son çare olarak uygulanması ilkesini benimsemediğini iddia ederek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine ve tazminat haklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı S. vekili; davacının D. Danışmanlık Hizmetleri Ltd. Şti'nin çalışanı olduğunu, davalı şirketin çeşitli alanlarda ihtiyaca göre bu firmadan konusunda uzman kişiler vasıtası ile bazı işlerin görülmesi hususunda destek aldığını, davacının da bu şekilde diğer davalı D. Danışmanlık Hizmetleri çalışanı olarak müvekkiline hizmet verdiğini bu nedenle müvekkiline karşı işe iade davası nedeni ile husumet yöneltilmesinin hukuka aykırı olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı D. vekili; davacının iş sözleşmesi süresince kesintisiz olarak diğer davalı S. nezdinde ve iş yerinde çalıştığını, kendisinin müvekkilinin şirket bordrosunda görülmesi, şirketin diğer davalıya verdiği danışmanlık hizmetinin gereğinden kaynaklandığını, işletmelerin gittikçe artan ölçüde, sadece kendi sahip oldukları yetenek ve becerileri esas alan işleri yapmak istemeleri, organizasyon dışındaki başka işletmelerden almak eğilimi, yaygın outsourcing veya dış kaynaklardan yararlanma uygulamasını ortaya çıkardığını, bütün dünyada kullanılan ve ülkemizde de yaygınlaşan bu iş ilişkinin mevcudiyetinin buna dayanmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir,

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının başından beri S.'nin elemanı olduğu, başlarında S. A.Ş' nin yöneticilerinin olduğu, emir ve talimatları onların verdiği, D. şirketinin sadece eleman temin ettiği, dolayısı ile aralarında asıl iş veren alt iş veren ilişkisinin bulunmadığı, muvazaaya dayalı bir ilişkisinin de bulunmadığı dolayısıyla davalı D.şirketinin husumet itirazının yerinde olduğu, davacı ile birlikte diğer üç kişinin çalıştığı departmanın kapatıldığı ancak davalı tarafın işletmesel karara dayanmasına rağmen işletmesel kararın dosyaya sunulmadığı, organizasyon değişikliğine ilişkin bilgilerin dosyaya sunulmadığı, taraflar arasındaki hizmet sözleşmesinin 4857 sayılı yasanın 2.maddesinde belirtilen üretime ilişkin yardımcı iş veya asıl işin bir bölümünde işin gereği ile teknolojik nedenler uzmanlık gerektiren iş olmadığı yeniden yapılanma çerçevesinde kapanan ve açılan bölümlerinin olduğu, açık olan pozisyonların davacıya teklif edilmediği kısaca feshin son çare olması ilkesine uyulmadığı gerekçesiyle davacının davalı S. şirketindeki işine iadesine ve davalı D. şirketi yönünden davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 2’nci maddesinde belirtilen unsurları taşımayan alt işveren uygulaması, fesih için geçerli neden kabul edilemez. İş Kanunu’da yardımcı işlerin alt işverene verilmesinin herhangi bir koşula bağlanmaması nedeniyle, bu nevi işlerin muvazaa olmaması kaydıyla alt işverene devri sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilmesi hâlinde, feshin geçerli nedene dayandığı kabul edilebilir. Buna karşılık, 6’ncı fıkra gereğince, asıl işin bir bölümünde işletme ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler alt işverene devredilebilecektir. Anılan düzenlemede baskın öğe, “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren” işlerdir. Başka bir anlatımla işletmenin ve işin gereği ancak teknolojik nedenler var ise göz önünde tutulur. Dolayısıyla, söz konusu hükümdeki şartlar gerçekleşmeden asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi hâlinde, asıl işveren-alt işveren ilişkisi geçersiz olacağından iş sözleşmesinin feshi de geçersiz olacaktır.

Bilindiği üzere, alt işveren asıl işveren karşısında bağımsız hizmet sunan bir işveren durumundadır. Alt işveren, asıl işverenin emir ve talimatlarına göre değil, alt işverenlik sözleşmesinde belirtilen proje ve teknik şartlara göre işi yürütür. Asıl işverenin alt işveren işçilerine karşı yönetim veya işin ifasını isteme hakkı olamayacağı ancak işçi sağlığı ve güvenliği ile ilgili olarak asıl işverenin genel nitelikli talimatlar verebileceği bilinmektedir.

İş Kanunu’nun 2 inci maddesinin altıncı fıkrası; bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet ücretine ilişkin yardımcı işlerde veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasından kurulan ilişkinin asıl işveren-alt işveren ilişkisi olduğu açıkça belirtilmiştir. Yasal düzenlemeye uygun olarak alt işverenin üstlenebileceği işler geçici nitelikte olabileceği gibi devamlılık gösteren işlerde olabilir. Asıl işveren-alt işveren ilişkisinin unsurları, iki ayrı işverenin bulunması, mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan işte çalıştırılması ve asıl işveren ile alt işverenin muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri olarak sayılabilir.