muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4962, Karar No: 2019/8939, Tarih: 21.11.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/4962 E.  ,  2019/8939 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın ilamında belirtildiği şekilde kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 06.05.2008 tarihli iş kazası sonucu %11 oranında sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelir, masraf ve ödemelerden oluşan Kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. maddesidir.

Rücu davaları, kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, iş kazasında kusuru olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığında sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller taktir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeni ile daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza davaları varsa, bu davalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi ve olay tarihinde yürürlükte bulunan 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporları ile ulaşılan sonuçlar, rücu davasında Kurumun taraf olmaması nedeniyle bağlayıcı nitelikte bulunmamakta ise de işçi sağlığı ve iş güvenliği kuralları yönünden ayrıntılı irdeleme içermesi halinde güçlü delil olarak kabul edilmektedir.

Dosya kapsamından, davaya konu iş kazasının, sigortalının kağıtları rulo haline getiren makinenin silindirleri üzerine yapışan tozları temizlemek isterken, elini silindirler arasına sıkıştırması şeklinde meydana geldiği, davacı Kurum denetmeni tarafından düzenlenen "iş kazası ve meslek hastalığı inceleme raporunda" yer alan sigortalı ve tanık beyanlarından, makinenin çalışmasını zorlaştıran tozların makine rölantide iken temizlenmesi talimatını veren kişinin ustabaşı olduğu anlaşıldığından, kazanın meydana gelmesinde ustabaşının yada başka bir kişinin etkisinin olup olmadığı yeterince irdelenmeksizin karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında Mahkemece, ceza ve tazminat dosyaları celp edilerek değerlendirilmeli, tazminat davasında verilen ve kesinleşmiş olan kararın güçlü delil oluşturduğu hususu ile ceza davasında belirlenen maddi olguların bağlayıcı olacağı hususu da gözetilmek suretiyle davalılar ve dava dışı kişilerin kusur oran ve aidiyetleri; iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile iş güvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan yeniden kusur raporu aldırılmak suretiyle maddi oluşa ve kanuna uygun olarak belirlenmeli ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, temyiz eden taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 21.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6699, Karar No: 2024/12199, Tarih: 23.10.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/6699 E.  ,  2024/12199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 15.11.2019

EK KARAR SAYISI : 2018/3701 E., 2019/509 K.

SUÇ : 2937 sayılı Kanun’a muhalefet

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 15.11.2019 tarihli ve 2018/3701 Esas, 2019/509 sayılı Ek Kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 15.11.2019 tarihli ve 2018/3701 Esas, 2019/509 sayılı Ek Kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15489, Karar No: 2012/17128, Tarih: 11.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/15489 E.  ,  2012/17128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ayakta dik pozisyonlandırma cihazı bedeli olan 18.390.00 Euronun fiili ödeme tarihinde geçerli olan döviz satış kuru üzerinden Türk Lirası karşılığının dava tarihinden itibaren Devlet Bankalarınca ... için açılmış bir yıl içindeki mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı üzerinden işletilecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre, davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı T.C ...... Hastanesi'nin düzenlediği 13.12.2006 tarih 8457 sayılı Sağlık Kurulu raporundaki görüş uyarınca alınan”ayakta dik pozisyonlandırma cihazı “(moturlu kalkış, motorlu sürüş cihazı)’nın bedeli olan 18.390.00 ...’nun fiili ödeme tarihinde geçerli olan döviz satış kuru üzerinden Türk Lirası karşılığının dava tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa’nın 4/A maddesi uyarınca Devlet Bankalarınca ... için açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı üzerinden işletilecek yasal faizi ile birlikte davalı Kurumdan tahsilini istemiştir.

Davanın kısmen kabulü ile, 18.154.91 ...'dan 3.154.91 ...'nun 15.10.2007 tarihinden,7.000.00 ...'nun 19.11.2007 tarihinden 8.000.00 ...'nun 20.12.2007 tarihinden itibaren Kamu Bankalarınca ... cinsi para birimi ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödenen en yüksek mevduat faizi ile ödeme tarihindeki T.C ... Bankası ... döviz satış kuru üzerinden TL karşılığının davalıdan tahsiliyle, davacıya verilmesine ilişin yerel mahkemenin 19.11.2009 günlü kararının davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonunda, cihazın ödemeye esas bedelinin eksik araştırma ve soruşturmaya göre belirlendiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davacının tıbbi cihaz alacağı 14.289,91 ...'dan 3.390.00 ...'nun 15.10.2007 tarihinden,7.000.00 ...'nun 19.11.2007 tarihinden 3.899,91 ...'nun 20.12.2007 tarihinden itibaren Kamu Bankalarınca ... cinsi para birimi ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödenen en yüksek mevduat faizi ile ödeme tarihindeki T.C ... Bankası ... döviz satış kuru üzerinden TL karşılığının davalıdan tahsiliyle, davacıya verilmesine, karar verilmiş ve bu karar süresinde davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Yerel mahkemenin bedeli istenen cihazın rayiç bedelinin belirlenmesine ilişkin kararı yerindedir. Ancak cihaz bedelinin ... cinsinden ödenmesine ilişkin karar isabetsiz olmuştur.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağını oluşturan BK’nun 83. Maddesine göre: “Mevzuu para olan borç memleket parasıyla ödenir. Akit tediye mahallinde kanuni rayici olmayan bir para üzerine varit olmuş ise akdin harfiyen icrası "aynen ödemek" kelimeleri veya buna muadil sair tabirat ile şart edilmiş olmadıkça borç vadenin hulülü günündeki rayici üzerinden memleket parasiyle ödenebilir. (Ek fıkra: 14/11/1990 - 3678/29 md.) Yabancı para borcunun vadesinde ödenmemesi halinde alacaklı, bu borcu vade veya fiili ödeme günündeki rayice göre Türk parası ile ödenmesini isteyebilir.

Öğretide çoğunlukla benimsendiği gibi, BK’nun 83. maddesi, ifası gereken yabancı para borcunun ödenmesi konusunda iki yol benimsemiştir. Borçlu borcun ödenmesinde henüz temerrüde düşmemiş ise, doğrudan doğruya sözleşmede açıklanan yabancı parayı aynen ödeyerek borcundan kurtulacak; sözleşmede borç miktarının yabancı ülke parası üzerinden ifade edilmesi ile yetinilmemiş, ayrıca ödemenin efektif dövizle yapılması "aynen ödenecektir" denilerek veya bu anlama gelen sözlerle ifade edilmişse, borçlu Türk parası ile ödemede bulunamayacak, borcunu yabancı ülke parası ile ödemek zorunda kalacaktır. Bu durum dışında, borçlu ödemeyi yüklendiği yabancı para miktarını Türk parasına çevirerek, Türk parası ile ödeyecektir. Burada borçluya teknik anlamda bir seçim hakkı değil, alternatif yetki tanınmıştır. İkinci yol olarak, borçlu temerrüde düşerse, BK’nun 83. maddesine 3678 sayılı Yasa ile eklenen 3. fıkra uyarınca, borçlu 83/II. fıkranın öngördüğü seçim yetkisini kaybetmekte, bu yetki alacaklıya geçmektedir. Alacaklının seçim yetkisi iki yönlüdür. Sözleşmede kararlaştırılmışsa, yabancı para borcunun aynen efektif olarak veya bunun Türk parasına çevrilerek ödenmesini isteyebilir. İkinci seçeneği tercih ettiği takdirde, çevirme tarihi olarak ya vade gününü ya da fiili ödeme gününü seçebilecektir. Alacaklıya tanınan bu olanak, doğrudan doğruya kanundan doğan özel bir tercih hakkı olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda taraflar arasında dava konusu cihaz bedelinin yabancı para ile ödenmesi konusunda bir anlaşma yoktur. Hal böyle olunca alacağın Türk Lirası olarak hükme bağlanması yerine ... cinsinden alacağa karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/838, Karar No: 2012/3806, Tarih: 10.05.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/838 E.  ,  2012/3806 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2011/332575

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 22/06/2011, 2005/81 (E) ve 2011/238 (K)

SUÇ : Tasarlayarak insan öldürme, kasten insan öldürme.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a) Sanık Çelebi hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükümde, CMUK.nun 231/5.maddesi uyarınca verilmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar aynı Yasanın 231/12.maddesi uyarınca itiraza tabi kararlardan olduğundan, bu suçtan verilen kararın mahallince incelenmek üzere,

b) Sanık Müslüm hakkında mağdur Sibel'e karşı hürriyeti tahdit suçundan verilen beraat hükmüne yönelik olarak ise aleyhe temyiz bulunmadığından,

Bu suçlardan verilen karar ve hükmün temyiz incelemesi dışında tutulmasına karar verilmiştir.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Çelebi'nin öldürme suçunun sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Çelebi müdafiinin tahrikin ağır olduğuna ilişen, müdahil vekilinin 62.maddenin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Ancak;

Sanıklar Müslüm ve Çelebi'nin kız kardeşi olan Sibel'in gayri resmi olarak bir başkasıyla evli ve iki çocuk annesi, maktul Hasan'ın ise evli ve 4 çocuk babası olup aynı mahallede oturdukları, olay tarihinden yaklaşık iki ay önce Sibel ve maktulün birlikte yaşamak amacıyla kaçtıkları, en son Samsun'a giderek orada bir ev tuttukları, Sibel'in olaydan hemen sonra 22/01/2005 tarihinde kollukta ve 25/01/2005 tarihinde Cumhuriyet Savcılığında alınan samimi beyanlarına göre; olaydan 15 gün kadar önce maktulün Sibel'in ailesinin evini aradığında, sanık Müslüm'ün maktule "gelin, bu iş olmaya oldu, kızı sana verelim, ne yapacaksanız yapın" diyerek onları Gaziantep'e çağırdığı, Müslüm'e inanan Hasan ve Sibel'in Gaziantep'e geldikleri, Hasan biraz geride kalarak sokakta beklerken Sibel'in babasının evine önden gittiği, sanık Çelebi'nin eve gelen Sibel'e "keşke gelmeseydin, hem kendi canını hem de Hasan'ın canını tehlikeye attın" dediği, bu sırada sanık Müslüm'ün sanık Çelebi'yi telefonla aradığı, Çelebi'nin Müslüm'e "emanet geldi, Hasan'da gelecek, evde tutuyorum" dediği, Çelebi'nin Sibel'den Hasan'ı da eve çağırmasını istediği, Sibel'in de anlaşma sağlanacağı umuduyla Hasan'ı çağırdığı, eve gelen Müslüm'ün Sibel'i dövmeye başladığı, döverken de "siz kendi biletinizi kendiniz kestiniz, sonunuzu kendiniz hazırladınız" dediği, anne ve babasının Müslüm'e engel olmak istediklerinde Müslüm'ün, "baba sen bunu kabul edebilirsin ama ben kabul edemem, bu işin gereği neyse o yapılacak" diyerek eylemine devam ettiği, bu sırada kapı zilinin çalması üzerine Müslüm'ün Sibel'i bir odaya kilitlediği, bir iki dakika sonra Çelebi'nin ateş ederek Hasan'ı vurduğu, Sibel'i ise Müslüm'e "benden bacımı vurmamı isteme, bunu yaptım, bacımı vurmaya kıyamam" diyerek bağırmak suretiyle reddettiği ve olay yerinden silahıyla birlikte uzaklaştığı olayda; sanık Müslüm'ün bir başkasıyla gayri resmi evli olan kız kardeşi Sibel'in kendisi de evli olan maktul ile ailesinin rızası hilafına kaçıp nikahsız olarak birlikte yaşamasının, ailenin namus ve şerefini eksilttiği düşüncesiyle, töre saikiyle kardeşi sanık Çelebi'yi maktul Hasan ve kardeşleri Sibel'i öldürmesi için azmettirdiği, aynı saikle hareket eden sanık Çelebi ile birlikte maktul ve Sibel'i eve çağırarak öldürme konusunda plan yaptıkları, son olarak ise eve gelen maktulü sanık Çelebi'nin planladıkları şekilde töre saikiyle öldürdüğü, ancak ablası olan Sibel'e kıyamadığından onu öldüremediği, maktulden gelen ve sanığa yönelen herhangi bir haksız hareketin bulunmaması nedeniyle de haksız tahrik hükümlerinin uygulanamayacağı anlaşılmakla, buna göre; sanık Çelebi'nin 5237 sayılı TCK.nun 82/1-a-k, sanık Müslüm'ün ise aynı Kanun'un 38/1.maddesi yollamasıyla 82/1-a-k madde ve fıkrası gereğince cezalandırılması gerekirken, sanık Çelebi hakkında suçun niteliğine yanılgıya düşülerek haksız tahrik altında kasten insan öldürme suçundan hüküm kurulması, sanık Müslüm'ün ise beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanık Çelebi müdafii ve müdahil vekilinin temyiz itirazlarının bu itibarla kabulüyle, kısmen re'sen de temyize tabi bulunan hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 10/05/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15617, Karar No: 2014/21650, Tarih: 18.06.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/15617 E.  ,  2014/21650 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/228933

MAHKEMESİ : İstanbul 1. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2013

NUMARASI : 2012/226 (E) ve 2013/212 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuğun 5271 sayılı CMK nın 147, 191/3 ve 193. maddelere aykırı olarak usulünce dinlenip ifadesi alınmadan, gıyabında, savunma hakkını kısıtlayacak şekilde hüküm kurulması,

2-Suça sürüklenen çocuğun mağdura telefonu iade etmiş olduğuna dair ilk ve tek savcılık savunmasında, mahalleden tanıdığı adres ve açık kimlik bilgilerini bilmediği B..D..'u tanık olarak göstermiş olması karışında, bahse konu tanık hakkında kolluk marifetiyle detaylı araştırma yapılarak, açık kimlik bilgilerinin tespit edilmesi halinde beyanı alındıktan sonra suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

3-Suça sürüklenen çocuğun yakını ile konuşma bahanesi ile mağdurdan almış olduğu cep telefonunu daha sonra iade etmeyerek kaçması şeklindeki eylemin subutu halinde TCK'nın 141/1. maddesine uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 18.06.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2620, Karar No: 2014/21527, Tarih: 30.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/2620 E.  ,  2014/21527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2013

NUMARASI : 2013/48-2013/641

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.