muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4100, Karar No: 2014/3190, Tarih: 08.05.2014

Yine Damga Vergisi Kanunu'nun 1. maddesi gereği, damga vergisinden sorumluluk için vergiye tabi belgenin ibrazı da zorunlu değildir. Vergi sorumluluğu için bu belgenin herhangi bir hususu kanıtlamak veya belli etmek için ibraz edilebilecek olması yeterli olup ibraz edilmesi gerekli değildir. Somut olayda da mahkemece nüshaların ancak ispat için kullanılanları yönünden damga vergisi alınacağının kabulü ile belediyeye, SGK'ya verilen nüshalar ile davalıda kalan ve sözleşmenin kendisi olan nüsha olmak üzere 4 nüsha için damga vergisinin tahsili gerektiği kabul edilmiş ise de, düzenlenen ve tarafların ıslak imzası bulunan diğer nüshaların herhangi bir kuruma sunulmamış olması onların ispata elverişli belge olmadığı sonucunu ortaya çıkarmaz. Taraflar serbest iradeleri ile sözleşmenin 7 nüsha olarak düzenleneceğini kabul ettiklerine göre her nüshanın ispat kuvveti vardır.

Bu nedenle mahkemece, düzenlenen tüm nüshalarla ilgili olarak istirdat talebinin kabulü gerekirken kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 149,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 08.05.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY YAZISI-

Dava, iş sahibince ödenen damga vergisi ödemelerinin yükleniciden rucuen tahsili amacıyla yürütülen icra takibine itirazın iptâli davasıdır. Davacı banka iş sahibi, davalı şirket ise yüklenicidir. Davacı banka vekili, davalı yüklenici şirketin ödemesi gereken damga vergilerinin müvekkillerince ödendiğini, yapılan ödemeyi davalıdan rucuen talep ettiklerini, ödenmemesi üzerine icra takibi yaptıklarını ve takibe itiraz edildiğini, itirazın haksız olduğunu ve iptâlini ve % 40 'dan aşağı olmamak üzere inkâr tazminatına karar verilmesini talep etmiş,davalı yüklenici şirket vekili ise, davacı bankanın ödemesinin yasal olmadığını ve iç yazışmalarda kullanılan nüshalar yönünden vergi doğmayacağını, müvekkilinin iyi niyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuş, mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne ve % 40 oranında icra inkâr tazminatına karar verilmiş, verilen karar taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiştir.

Ankara 26. İcra Müdürlüğü'nün 2011/14501 Esas sayılı takip dosyası incelendiğinde; alacaklı davacı banka tarafından borçlu davalı şirket aleyhine ödenen damga vergisi alacağına istinaden 5.646,74 TL asıl alacak, 306,34 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 5.953,08 TL alacak üzerinden ilâmsız takip yapıldığı, ödeme emrinin borçluya 02.03.2011 tarihinde usulüne uygun tebliğ edildiği ve borçlu davalının 08.12.2011 tarihli dilekçesi ile borca itiraz ettiği,itiraz üzerine takibin durdurulduğu ve 1 yıllık yasal süresi içerisinde itirazın iptâli davasının açıldığı anlaşılmaktadır.

Taraflar arasında eser sözleşmesi niteliğinde 06.01.2006 tarihli sözleşme düzenlendiği konusunda ihtilaf bulunmamaktadır. Bu sözleşmelerin 8. maddesinde her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu kararlaştırılmıştır.

Sözleşmede vergi ve harçlardan yüklenicinin sorumlu olduğunun belirlenmiş olmasına rağmen, davacı banka yönetim kurulu 10.03.2011 tarih 10 nolu toplantısı ile tahakkuk ettirilen vergi cezalarının 6111 sayılı Kanun kapsamında banka tarafından ödenmesine karar verilip, bu bedel ilgili vergi dairesine ödenmiştir. Ödenen verginin kaynağı sözleşmenin birden fazla nüsha yapılmasından dolayı olup, dosyaya celp edilen deliller ile davalı vekilinin temyiz dilekçesine eklediği Danıştay 7. Dairesi'nin örnek kararları kapsamında bu verginin dava konusu edilmiş olması halinde yargı organınca iptâl edilerek ödemeden kurtulma ihtimalinin yüksek olduğu anlaşılmaktadır. Davacı banka yönetim kurulu, sözleşmeye göre vergiyi ödemede esasen sorumlu olan davalı şirketin yerine geçerek vergi borcunu ödemekle davalı şirketin vergiye ilişkin kanun yoluna gitme hakkını elinden almış bulunmaktadır. Verginin ödenmesinde davacı bankanın yasa yoluna gitmeyerek kusurlu olduğu da anlaşılmaktadır. “Hiç kimse kendi kusurundan hak elde edemez” ilkesi gereğince kusurlu olan bankanın davacıya rücu etmesini hukuk düzenini korumaz. Danıştay 7. Dairesi'nin 20.02.1982 tarih 1984/3147 Esas, 1986/437 Karar sayılı kararı emsal gösterilerek dava yoluna gidilmiş olması halinde damga vergisi borcunun terkini mümkün olduğu (nitekim yerel mahkemece bir kısım vergi borcundan davalı yüklenicinin sorumlu olmadığı değerlendirilerek kısmen kabul kararı verildiği) halde “nasıl olsa sözleşmeye göre gerçek vergi yükümlüsüne rücu hakkım var” düşüncesi ile vergi dairesince tarh ve tahakkuk ettirilen damga vergisi borcunun ödenmiş olması davacı bankanın iyi niyetli olması halinde dahi kendi kusurundan hak elde edemeyeceği ve davalıya rücu edemeyeceği, bu nedenle davanın reddi gerektiği şeklinde kararın bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun farklı yöndeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2008/6796, Karar No: 2008/8917, Tarih: 23.06.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6796 E.  ,  2008/8917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında .... Köyü 107 ada 19 parsel sayılı 9663,77 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile belgesizden, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığı ve orman olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, krokide (A)=1890,64 m2'lik kısmın orman niteliği ile Hazine, (B)=7773,13 m2'lik kısmın tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması yapılmış ve 08.05.1979 tarihinde ilan edilmiş, ekip çalışmalarına yapılan itirazlar komisyonca incelenip karara bağlanmadığı, daha sonra 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre verilen yetkiye dayanılarak 1744 Sayılı Yasaya göre yapılan ekip çalışmalarına yapılan itirazların incelenerek karara bağlanması, aplikasyon ve 2/B uygulaması yapılmış, 24.11.1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada kısmen orman tahdit hattı dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23.06.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4692, Karar No: 2016/4995, Tarih: 20.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/4692 E.  ,  2016/4995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 43/1, 62/1, 52/2, 51, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis 1.240 TL adli para cezası,

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 60 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla

"60 GÜN", "75 GÜN", "62 GÜN" ve "1.240 TL." terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 GÜN", "6 GÜN" "5 GÜN" ve "100 TL" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8468, Karar No: 2018/1952, Tarih: 20.03.2018

**6. Ceza Dairesi         2014/8468 E.  ,  2018/1952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yaralama, tehdit, mala zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme, kamu görevlisine karşı hakaret, kamu malına zarar verme, iftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında katılan ...'ya yönelik yaralama, sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...' ya yönelik tehdit ve mala zarar verme; sanık ... hakkında mağdurlar ..., ... ve ...'e yönelik görevi yaptırmamak için direnme; sanık ... hakkında mağdurlar ..., ..., ..., ... ..., ... ve ...'a yönelik kamu görevlisine karşı hakaret; sanık ... hakkında kamu malına zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Kasten işlemiş olduğu suç nedeniyle mahkum olan sanıklar hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmemiş ise de, kasten işlenen suçlarda hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan ve 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin, cezaların yerine getirilmesi (infaz) aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiş;

Sanıkların, katılan ...'ya yönelik tehdit suçunu el ve iş birliği içerisinde birlikte işlendiği anlaşılıp kabul edildiğine göre, anılan suçla ilgili olarak yapılan uygulamada sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 106/2. maddesinin (c) bendinden uygulama yapılması gerekirken 106/1. maddesinin (1) cümlesinden uygulama yapılarak sanıklar hakkında eksik cezaya hükmedilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında, mağdurlar ..., ... ve ... ile mağdurlar ..., ..., ..., ... ..., ... ve ...'a yönelik olmak üzere iki kez görevi yaptırmamak için direnme; iftira suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; görevi yaptırmamak için direnme suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; görevi yaptırmamak için direnme suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıklar ... ve ...'un katılan ...'nın iş yerinde meydana gelen yaralama, tehdit, mala zarar verme eylemleri nedeniyle ihbar üzerine olay yerine gelen ilçe emniyet müdürlüğünde görevli polis memurları ..., ... ve ...'in kendilerini karakola götürmelerine karşı çıkıp cebir kullanarak “Bizi polis karakoluna götürecek adamın anasını avradını sinkaf ederiz, buranın kaymakamı, savcısı, valisi biziz, bize kimse hiçbir şey yapamaz, buradan gidin yoksa kan dökeriz, s...gidin, sizi de öldürürüz” şeklinde sözlerle tehdit ederek polis memurlarının görevlerini yapmalarını engel olup olay yerinden kaçtıkları bunun üzerine polis memurlarının takviye ekip çağırarak iki ayrı ekip halinde sanıkları aramaya başladıkları, kısa bir süre sonra ekiplerden birisinin sanık ...'ü bulduğu, polis memurları ..., ..., ..., ... ve ... ile emniyet amiri ...'ın bulunduğu bir ortamda sanık ...'ün karakola götürülmek istenmesi sırasında polis memurlarına karşı “Hepiniz çocuğu var, ayağınızı denk alın, sizin ananızı avradınızı sinkaf edirim, sizinde çocuklarınız var, sizi yaşatmayacağız, işinizi bitireceğiz” şeklinde tehdit içeren sözlerle polis görevlilerine karşı direndiği şeklinde gerçekleştiği anlaşılan eyleminin bir suç işleme kararının icrası kapsamında birden fazla kişiye karşı hukuksal anlamda tek bir fiille işlendiği, zincirleme suç hükümleri nazara alınarak görevi yaptırmamak için direnme suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden ve suç kastının nasıl yenilendiği, eylemlerin neden bağımsız suç kabul edildiği denetime imkan verecek şekilde gerekçeleriyle karar yerinde gösterilmeden yazılı şekilde sanık ... hakkında iki ayrı görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

2-5237 sayılı TCK'nın 167. maddesinde düzenlenen iftira suçunun oluşabilmesi için; “yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak ya da basın ve yayın yoluyla, işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesinin” gerektiği, somut olayda; sanığın eyleminin suç işlemediğini bildiği kimseye suç atmak biçiminde olmayıp gerek Cumhuriyet Savcılığında gerekse sorgudaki beyanlarında, “polis memurlarının kendisini yakalamak amacı ile biber gazı sıktıklarını, üzerine çullandıklarını, kollarından kelepçelediklerini, ayaklarından ve boğazından tutarak zorla polis otosuna bindirdiklerini, bileğindeki kelepçe nedeniyle çok ağrıdığını, polis memurlarının kendisini hiç dinlemediklerini belirtip kendisini döven polis memurlarından şikayetçi olması” şeklinde bir takım iddialarının 1982 Anayasasının 36 maddesinin 1. fıkrasında “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde düzenlenen hak arama özgürlüğü kapsamında olduğu, sanığın iddiaların kanıtlanamamasının iftira suçunun mevcudiyetine sebebiyet vermeyeceği düşünülmeden, yasal unsurları itibariyle oluşmayan iftira suçundan sanık ...'ün beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

3-Kasten işlemiş olduğu suç nedeniyle mahkum olan sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 20.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/868, Karar No: 2006/5374, Tarih: 11.04.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/868 E.  ,  2006/5374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı davalılardan Asım ile evlendiğini halen boşanma davasının sürdüğünü çeyiz senedindeki eşyalarını alamadığını bildirerek, aynen teslimi olmadığı takdirde bedelinin tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara,kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının talep ettiği eşyalardan bir kısmı dava sırasında davacıya teslim edilmiş ise de davalılar dava açılmasına sebebiyet verdikleri için bu eşyaların kıymetinin davacı lehine yargılama gideri ve ücreti vekalet takdirinde dikkate alınmaması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

3-Taraflar arsında düzenlenen 18.3.2001 tarihli mehir senedinde 150 gram altın verildiği belirtilmiş olup ,yargılama sırasında davalı ... 14.10.2003 günlü celsede davalıya 7 adet altın bilezik alındığını ,bunlardan 4 adedinin davacının hastalığı için harcandığını ,diğerlerinin davacı tarafından götürüldüğünü savunmuş ise de davacının rızası ile altınların bozdurulduğunu ispatlayamamıştır.Buna göre davacının bozdurulan altınlar yönünden davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde bu talep yönünden davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle davacının sair temyiz itirazlarının reddine,2. ve 3.bentte açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 11.4.2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1447, Karar No: 2015/3948, Tarih: 08.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/1447 E.  ,  2015/3948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Tedbir kararına itiraza ilişkin davada .... Aile Mahkemesi ve .... Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Dava, 6284 sayılı Kanun uyarınca verilen tedbir kararına yapılan itiraza ilişkindir.

.... Asliye Hukuk Mahkemesince, 6284 sayılı Kanuna göre itirazın Aile Mahkemesinde incelenmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

.... Aile Mahkemesi ise, itiraza konu kararı veren Asliye Hukuk Mahkemesi hâkimi ile Aile Mahkemesi hâkiminin aynı hâkim olması nedeniyle itirazın en yakın ... Asliye Hukuk Mahkemesi hâkimi tarafından incelenmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6284 sayılı Kanunun 9/1 maddesine göre; "Bu Kanun hükümlerine göre verilen kararlara karşı tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde ilgililer tarafından aile mahkemesine itiraz edilebilir." Aynı maddenin ikinci fıkrasına göre ise, "Hâkim tarafından verilen tedbir kararlarına itiraz üzerine dosya, o yerde aile mahkemesinin birden fazla dairesinin bulunması hâlinde, numara olarak kendisini izleyen daireye, son numaralı daire için birinci daireye, o yerde aile mahkemesinin tek dairesi bulunması hâlinde asliye hukuk mahkemesine, aile mahkemesi hâkimi ile asliye hukuk mahkemesi hâkiminin aynı hâkim olması hâlinde ise en yakın asliye hukuk mahkemesine gecikmeksizin gönderilir."

Dosyanın incelenmesinde, ... hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nce (Aile Mahkemesi Sıfatıyla) 6284 sayılı Kanunun 5/1-a,b,c,e ve f maddeleri uyarınca tedbir kararı verildiği, verilen tedbir kararına ... tarafından itiraz edildiği, uyuşmazlığın itiraza hangi mahkeme tarafından bakılacağı noktasında toplandığı anlaşılmaktadır. ... İlçesinde bir tane asliye hukuk mahkemesinin bulunduğu, müstakil bir aile mahkemesinin bulunmadığı, bu nedenle aile mahkemesi hâkimi ile asliye hukuk mahkemesi hâkiminin aynı hâkim olduğu, bu durumda ise, 6284 sayılı Kanunun 9/2 maddesi uyarınca itiraza en yakın asliye hukuk mahkemesinde bakılacağının anlaşılmış bulunmasına göre, talebin .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nce değerlendirilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince .... Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 08.05.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1956, Karar No: 2017/3592, Tarih: 10.05.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/1956 E.  ,  2017/3592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Düşme

Sanığın yetkilisi olduğu işyerinde müştekinin kimlik bilgileri ile adına sahte abone sözleşmesi düzenlendiği iddiası ile açılan davada; sözleşmelerdeki imza ve yazıların sanığın eli ürünü olup olmadığı yönünde tespit yapılamadığına dair rapor olsa da, sanığın savunmasında sözleşmeyi yapan kişinin yanında çalışan diğer sanık Tülay İşgüzar olabileceğini belirmiş ise de; sözleşmedeki yazı ve imzaların bu sanığın eli ürünü olup olmadığının da tespit edilmemesi üzerine hakkında beraat kararı verildiğinin anlaşılması karşısında; suça konu sözleşmenin sanığın işlettiği bayi tarafından yapıldığı sabit olup, suçtan elde edilen menfaatin sanığa ait olacağı; ayrıca, bozma kararı üzerine 5809 sayılı yasanın 56. maddesi uyarınca sanığa yapılan ön ödeme teklifinin,sanık tarafından kabulü ile ön ödemenin de yapıldığı cihetle, tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, ön ödeme şartının gerçekleşmesi nedeniyle kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 75. maddesi gereğince düşürülmesine karar verilmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.