muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9461, Karar No: 2023/12398, Tarih: 05.12.2023

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemece bozma ilamına uyulduktan sonra 29.03.2022 tarih ve 2018/235 Esas, 2022/286 Karar sayılı karar ile davalı İvedik Organize Sanayi Bölgesi Yönetimi hakkındaki davanın reddine, davalı ... Hesabının sorumluluğu dava tarihi olan 03.02.2012 tarihinden başlamak ve sigorta poliçe limitleri ile sınırlı olmak kaydı ile 10.375,92 TL maddi tazminatın kaza tarihi olan 03.02.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ...., ...Gaz San. ve Tic. A.Ş., ... Oto. Yed. Par. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ...'ndan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, 10.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 03.02.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ...., ...Gaz San. ve Tic. A.Ş. ve ... Oto. Yed. Par. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nden müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili, davalı ... Oto. Yed. Par. San. ve Tic. Ltd. Şti.vekili ve davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle, davalı İvedik OSB Yönetimi bakımından davanın reddedilmesinin hatalı olduğunu, hüküm altına alınan manevi tazminatın az olduğunu,

... vekili temyiz dilekçesinde özetle, müvekkili kurumun sorumluluğu bulunmadığından davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, tehlikeli maddeler ile üretim, depolanma, taşınma, satım ve kullanım faaliyetinde bulunanların her birinin kendi faaliyet alanını kapsamak üzere sigorta yaptırması gerektiğini, patlamanın tehlikeli maddenin kullanımının yapıldığı yerde meydana geldiğini, kusurun ise üretim ve depolanmanın yapıldığı... Gaz San. ve Tic. A.Ş’ye verildiğini, dolayısı ile... Gaz San. ve Tic. A.Ş.’nin sigortasının bulunmaması sebebi ile kendilerinin sorumluluğuna gidilemeyeceğini, davacıya bu kaza sonucu Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ödeme yapıldığından davanın reddi gerektiğini, peşin sermaye değerinin tamamının hesaplanan tutardan indirilmediğini, bilirkişi raporunda geçici iş göremezlik tazminatı hesaplandığını, geçici iş göremezlik tazminatı tedavi teminatı içerisinde değerlendirildiğinden teminat dışında olduğunu,

Davalı ... şirketi vekili temyiz dilekçesinde özetle, müvekkili şirket yetkilisinin ceza dava dosyasında beraat ettiğini, kazanın meydana gelişinde müvekkili şirketin bir kusuru bulunmadığı, davalı... Gaz San. ve Tic. A.Ş’nin %100 kusurlu olduğu durumda müvekkilinin kusursuz sorumluluğunu gerektiren bir durum olmadığını, müvekkili yönünden davanın reddine karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114 üncü maddesinin birinci fıkrasının d bendi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Dava ehliyeti, kişinin bizzat veya vekili aracılığıyla bir davayı davacı veya davalı olarak takip etme ve usuli işlemleri yapabilme ehliyetidir. Dava ehliyeti, medeni hakları kullanma ehliyetinin usul hukukunda büründüğü şekildir; dolayısıyla, medeni hakları kullanma ehliyetine ( fiil ehliyetine ) sahip gerçek ve tüzel kişiler dava ehliyetine de sahiptirler.

Taraf sıfatına gelince; bir hakkı dava etme yetkisi (dava hakkı) kural olarak o hakkın sahibine aittir. Bir hakkın sahibinin kim olduğu, dolayısıyla o hakkı dava etme yetkisinin kime ait olduğu, (o davada davacı sıfatının kime ait olacağı) tamamen maddi hukuk kurallarına göre belirlenir. Ancak, bir davanın davacısının o dava yönünden davacı sıfatına sahip bulunmadığının belirlenmesi halinde, mahkeme dava konusu hakkın mevcut olup olmadığını inceleyemeyeceği ve sıfat yokluğundan davanın reddine karar vermek zorunda olduğu için, taraf sıfatı usul hukukunun da düzenleme alanındadır.

Eş söyleyişle, sıfat, dava konusu sübjektif hak (dava hakkı) ile taraflar arasındaki ilişkidir. Taraf ehliyeti, dava ehliyeti ve davayı takip yetkisi, davanın taraflarının kişilikleriyle ilgili olduğu halde, taraf sıfatı dava konusu sübjektif hakka ilişkindir (Baki Kuru-Ramazan Arslan-Ejder Yılmaz, Medeni Usul Hukuku, 7. baskı, ... 1995, s. 231). Bu nedenle, davanın tarafları, taraf ehliyetine sahip olmalıdır. Yani, bir davada taraf olabilmek için, ya, hakiki şahıs; ya da, hükmi şahıs olmak gerekir. Zira, taraf ehliyeti, medeni hukukun haklardan istifade ehliyetine tekabül eder (Saim Üstündağ, Medeni Yargılama Hukuku, C. I-II, 7. Baskı, ... 2000, s.288).

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.06.2007 tarih, 2007/10-358 Esas, 2007/337 Karar sayılı kararında da benimsendiği üzere; ticari şirketin tüzel kişiliği ticaret sicilinden silinmesi (terkini) ile sona erer. Tüzel kişiliğin sona ermesi için tasfiye işlemlerinin eksiksiz yapılmış olması gerekir. Şayet tasfiye işlemleri gerektiği gibi tamamlanmamış ve tasfiyesi gereken hususlar eksik bırakılmış ise, tüzel kişilik ticaret sicilinden silinse bile şirketin tüzel kişiliğinin sona erdiğinin kabulü olanaksızdır. Bu durumda, tüzel kişiliğin yeniden ihyasına gidilerek taraf teşkili sağlanmak suretiyle yargılamanın devamının sağlanması gerekir.

Dosya kapsamından, hüküm altına alınan tazminat tutarlarından sorumlu tutulan davalı ... şirketinin ticaret sicil kaydının TTK’nın geçici 7 nci maddesi uyarınca ticaret sicilinden resen terkin edildiği, bu hususun Dairemiz'in 2023/70 Esas, 2023/9843 Karar sayılı kararından da belirtildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda mahkemece taraf teşkili sağlanmaksızın sonuca gidilmiş olması hatalıdır.

Dosya kapsamından, hüküm altına alınan tazminat tutarlarından sorumlu tutulan davalı ... şirketinin ticaret sicil kaydının TTK’nın geçici 7 nci maddesi uyarınca ticaret sicilinden resen terkin edildiği, bu hususun Dairemiz'in 2023/70 Esas, 2023/9843 Karar sayılı kararından da belirtildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda mahkemece taraf teşkili sağlanmaksızın sonuca gidilmiş olması hatalıdır.

Mahkemece yapılacak iş davalı ... Oto. Yed. Par. San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin kayıtlı bulunduğu ... Ticaret Sicil Müdürlüğü'nden adı geçen davalı şirketin ticaret sicil kayıtlarını celp etmek, sonrasında davacı tarafa adı geçen şirketi ihya etmesi için dava açmak üzere önel vernek, ihya davası açıldığı takdirde bu davanın sonucunu beklemek, tüzel kişiliğin yeniden ihyası halinde taraf teşkili sağlanarak sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan mahkeme kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre temyiz eden tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın kararı veren Mahkemeye gönderilmesine,

05.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5237, Karar No: 2022/9234, Tarih: 20.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/5237 E.  ,  2022/9234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 11.06.2019 tarih ve 2018/467 E- 2019/267 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 11.03.2021 tarih ve 2019/1148 E - 2021/350 K sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "TIYOFORT" ibaresini, 5. sınıfta yer alan mal ve hizmetlerde marka olarak tescil için davalı kuruma başvuruda bulunduğunu, davalı şirketin, 2017/115898 kod numarasını alan başvuruya kendisi adına tescilli 2012/55302 sayılı "TİYOMEX" ibareli markayı gerekçe göstererek yaptığı itirazın Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından reddedildiğini, davalı şirketin anılan karara karşı yaptığı itirazın ise YİDK tarafından kabul edildiğini ve başvurularının kapsamındaki tüm mal ve hizmetler bakımından reddedildiğini oysa taraf markaları arasında ortalama tüketici nezdinde iltibasa sebebiyet verecek düzeyde bir benzerlik bulunmadığını ileri sürerek, davaya konu YİDK kararının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davacı markasının ayırt edici nitelikte olmadığını, TİYO ibaresinin ilaç etken maddesini ifade ettiğini, TİYO ibaresinin devamına bir ayırt edici ibare getirilmiş olması halinde tescilinin mümkün olabileceğini, FORT ibaresinin 5. sınıf malları için ayırt edici bir ibare olmadığını, davacı markasında ayırt edici ibare bulunmadığını, TİYO ibaresine FORT ibaresinin eklenmesinin “tiyokolşikozid” ilaç etken maddesinin daha güçlü formu olduğu yönünde bir anlam taşıdığını, TİYO ibaresinin tali unsur olarak herkes tarafından kullanılabileceğini ve kimsenin tekeline verilemeyeceğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu başvuru kapsamındaki çekişmeli 05.sınıftaki emtiaların bir kısmının birebir davalıya ait “TİYOMEX” markasında yer aldığı, diğer bir kısmı ise aynen yer almamakla birlikte davalıya ait marka kapsamında bulunan emtia ile yakından ilişkili olması nedeniyle emtia benzerliğinin taraf markalarındaki tüm mallar bakımından gerçekleştiği, taraflara ait markalarda bulunan “TIYO” ibaresinin “Tiyokolşikozid” etken maddesinin ilk iki hecesi olduğu ve tıp sektöründe oldukça yayın bir şekilde kullanıldığı, davacı markasında bulunan “FORT” ibaresinin İngilizce bir ibare olup esasen “hisar, yürütmek,” manalarına geldiği, ancak özellikle ilaçlarda “kuvvetli” manasına gelen İngilizce “FORTE” kelimesinin yaygın kullanıldığı, davalı taraf markasında bulunan “MEX” ibaresinin İngilizce’de Meksika’nın kısaltması olduğu, sağlık sektöründe özel bir anlam ihtiva etmediği, Tiyomex ibaresinin kavramsal olarak bir anlamı olmadığı, taraf markalarının her ikisinin de tıp sektöründe yaygın bir şekilde kullanılan, “Tiyokolşikozid” etken maddesinin kısaltmasını oluşturan “TIYO” ibaresinin türetilmesiyle meydana geldiği, bu sebeple söz konusu ibare üzerinde tekel hakkı kurulamayacağı, 05. sınıftaki emtialar içerisinde bulunan ve nihai kullanıcısı söz konusu kavramların anlamını bilecek ilgili tüketici kesiminin doktorlar ve eczacılar olmakla belirli bir bilgi ve dikkat düzeyinin üzerinde olduğu ve yine 05. sınıftaki diğer alt sınıflarda da ortalama tüketicinin belirli bir yaş ve dikkat düzeyinin üzerinde olacağı, dolayısıyla 05. sınıfta bulunan tüm emtialar bakımından, taraf markaları arasında karışıklık tehlikesinin bulunmadığı, tanınmışlık ispat edilemediğinden somut olaya 6769 sayılı SMK'nın 6/5 maddesini uygulama olanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile TPMK YİDK'nun 2018-M-6878 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Karara karşı, davalılar vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı, davalılar vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, taraf markaları arasında başvuru kapsamında 5. sınıfın 1. alt grubunda yer alan, "İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal ürünler, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal reaktif maddeler, ilaç ihtiva eden kozmetikler" emtiası yönünden iltibas tehlikesi bulunmadığı, ancak başvuru kapsamında 5. sınıfın 2. alt grubunda yer alan emtia grubunun alıcıları da belli uzmanlık seviyesine sahip, bilinç düzeyi yüksek tüketiciler olsa da bu durumun hiç yanılmayacakları anlamına gelmeyeceği, taraf markaları arasındaki "TIYO" ve "TİYO" ibarelerinden kaynaklı görsel ve işitsel benzerlik, markaların her ikisinin de beyaz zemin üzerine siyah yazı karakteriyle oluşturulan kelime markaları olması, taraf markalarında yer alan diğer unsurların belirtilen mallar bakımından markaları farklılaştırılmaması karşısında, taraf markaları arasında 6769 sayılı SMK'nın 6/1 maddesi anlamında belirtilen emtialar bakımından iltibas tehlikesi bulunduğu, aksi yöndeki mahkeme gerekçesinin isabetli olmadığı gerekçesiyle, davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle, davanın kısmen kabulüne, davaya konu YİDK kararının, başvuru markası kapsamında 5. sınıfta yer alan "İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal ürünler, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal reaktif maddeler, ilaç ihtiva eden kozmetikler" emtiası yönünden iptaline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, istekleri halinde aşağıda yazılı 37,90 TL harcın temyiz eden davalılara iadesine, 20/12/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/205, Karar No: 2013/438, Tarih: 05.11.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/5-205 E.  ,  2013/438 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname :2009/279911

Yargıtay Dairesi : 5. Ceza Dairesi

Mühür bozma suçundan sanık Ş. D.'un 5237 sayılı TCK'nun 203/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, İzmir 20. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 29.05.2009 gün ve 703-507 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 09.10.2012 gün ve 399-10039 sayı ile;

"19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile TCK'nun 61. maddesine 9. fıkra olarak eklenen düzenlemeye göre, adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda, bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az, üst sınırı da hapis cezasının üst sınırından fazla olamayacak ise de; bu düzenlemenin 19.12.2006 tarihinden itibaren işlenen suçlar için uygulanması mümkün olup suç tarihine göre cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırının 5 gün olduğu gözetilmeksizin sanık hakkında fazla ceza tayini" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 12.12.2012 gün ve 279911 sayı ile;

"Sanığın üzerine atılı 'mühür bozma' suçunu düzenlendiği TCK’nun 203. maddesinde seçimlik ceza öngörülmüştür. 5237 sayılı TCK’nun kapsamında seçimlik ceza olarak öngörülen maddelerde 'hapis cezasının' alt ve üst hadleri belirtildiği halde, 'adli para cezası' yönünden herhangi bir alt ve üst had öngörülmediğinden, sanıkların lehine olacak şekilde TCK’nun 52/1. maddesinde adli gün para cezası için öngörülen hadler uygulanmak idi.

Ancak; 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile TCK’nun 61. maddesine 9. fıkra olarak eklenen düzenlemeye göre, adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda, bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az, üst sınırı da hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz hükmü getirilmiştir. Bu yasal düzenleme, alt sınırdan adli para cezası verilen sanıklar yönünden aleyhe bir düzenleme olduğundan, bu düzenlemenin yürürlüğe girdiği tarihten sonra işlenen suçlar yönünden uygulama alanı bulacaktır. Aslında bu hususta Yüksek Daire ile Yargıtay C. Başsavcılığı arasında herhangi bir görüş ayrılığı da yoktur.

Bu yasal düzenleme ışığında somut olaya bakıldığında; yerel mahkeme sanığın üzerine atılı suç bakımından seçimlik ceza olarak adli para cezasını tercih etmiş ve asgari hadden adli para cezası verilmesini kararlaştırmıştır. Yerel mahkeme yaptığı delil değerlendirmesi sonunda, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunmayan TCK'nun 61/9. maddesi uyarınca maddede öngörülen hapis cezasının alt haddi olan 6 aylık (180 gün) süreyi nazara alarak sanığa fazla ceza vermiştir. Bu hatalı uygulama yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, Yüksek Dairenin sanık hakkında uygulanan adli gün para cezasını 5 güne çekerek sonuçta sanığın 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermesi yönünde karara itiraz edilmesi düşünülmüştür” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 5. Ceza Dairesince itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; Özel Daire tarafından, suç tarihine göre cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırının 5 gün olduğu gözetilmeksizin sanık hakkında fazla ceza tayini isabetsizliğinden bozulmasına karar verilen yerel mahkeme hükmünün, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmek suretiyle onanmasına karar verilmesinin mümkün olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Akhisar C. Başsavcılığınca sanık Ş.D. hakkında 06.03.2006 tarihinde işlediği mühür bozma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

Yerel mahkemece 5237 sayılı TCK'nun 203/1. maddesi kapsamında kalan eylem için kanunda öngörülen seçimlik yaptırımlardan adli para cezası tercih edilerek uygulama yapıldığı, “…suçun işleniş biçimine göre cezası asgari hadden tayini” şeklinde gerekçe gösterilmek suretiyle temel gün biriminin “180 gün” olarak tayin edildiği, sanığın 5237 sayılı TCK'nun 203/1, 62 ve 52. maddeleri uyarınca sonuç olarak 3.000 Lira adli cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

Anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nun “Mühür bozma” başlıklı 203. maddesinde, “Kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin saklanmasını veya varlığının aynen korunmasını sağlamak için konulan mührü kaldıran veya konuluş amacına aykırı hareket eden kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır” hükmüne yer verilerek, tanımlanan suç için hürriyeti bağlayıcı ceza ve adli para cezası seçimlik yaptırım olarak öngörülmüş, ancak adli para cezası yönünden alt ve üst sınırlar gösterilmemiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Adli para cezası” başlıklı 52. maddesinin 1. fıkrası; “Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir” şeklinde düzenlenmiş olup, bu düzenlemeye göre gün adli para cezasının alt sınırı 5 gündür.

19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile TCK’nun 61. maddesine 9. fıkra olarak eklenen düzenlemeye göre ise, adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda, bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az, üst sınırı da hapis cezasının üst sınırından fazla olamayacaktır. Ancak bu düzenlemenin 19.12.2006 tarihinden sonra işlenen suçlar için uygulanması mümkündür.

İnceleme konusu olayda, suç tarihinin 19.12.2006’dan önce olması nedeniyle TCK’nun 61/9. maddesinin uygulanma imkanı bulunmadığından, TCK’nun 203. maddesinde öngörülen seçimlik yaptırımlardan adli para cezasının seçilmesi durumunda, para cezasının alt sınırı, anılan Kanunun 52/1. maddesi gereğince 5 gün olacaktır. Buna rağmen yerel mahkemece suç tarihinden sonra yürürlüğe giren TCK’nun 61. maddesinin 9. fıkrası gözetilerek, TCK’nun 203. maddesindeki “…6 aydan 3 yıla kadar hapis…” hükmü uyarınca, adli para cezasına ilişkin gün biriminin alt sınırı, “6 aylık” sürenin karşılığı olacak şekilde “180 gün” olarak tayin edilmiştir.

Uyuşmazlığın çözümü açısından 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 322. maddesi üzerinde de durulmalıdır.

Temyiz makamı olan Yargıtayın hukuksal denetimini yaptığı davanın esasına karar vermesi ve davayı bu aşamada bitirmesi, 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinde dokuz bent halinde sayılan hallerle sınırlı ve istisnai bir durumdur. Yargıtayın bu yetkisini kullanması, işi yeniden mahkemeye göndermeye gerek olmadığını gösteren iki temel şartın bulunmasına bağlıdır.

Buna göre:

a- Maddi sorunun daha fazla aydınlatılması için bir araştırma gerekmemelidir.

b- Maddi sorun bakımından mahkemeye bırakılmış serbest değerlendirme yetkisi söz konusu olmamalıdır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.06.2004 gün ve 115-138 sayılı kararında da belirtildiği üzere; bu düzenleme ile temyiz aşamasında belirlenen hukuka aykırılıkların doğrudan Yargıtayca giderilmesi, yeni bir karar verilmek üzere dosyanın esas mahkemesine gönderilmesine ihtiyaç duyulmadığı durumlarda, yargılamanın gereksiz yere uzamasına engel olmayı ve işin temyiz denetimi aşamasında bitirilmesi amaçlanmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;