muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5761, Karar No: 2015/6649, Tarih: 06.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/5761 E.  ,  2015/6649 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/60462

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2012

NUMARASI : 2012/592 (E) ve 2012/710 (K)

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık İ.. Y.. müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Hakaret suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a- Hakaret suçuna ilişkin özel hüküm niteliğinde olan ve daha lehe düzenlemeler içeren TCK'nın 129. maddesi yerine, genel tahrik kurumunu düzenleyen aynı Kanunun 29. maddesiyle hüküm kurulması,

b- Sanık hakkında zincirleme suç hükümleri uygulanırken TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca uygulama yapılması gerekirken, TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması,

c- Seçimlik hapis cezasının, TCK'nın 50/2. maddesine aykırı olarak adli para cezasına çevrilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık İ.. Y.. müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4009, Karar No: 2016/1038, Tarih: 15.02.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/4009 E.  ,  2016/1038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Uyap sisteminde yer alan dilekçesiyle gerekçeli kararın tebliğini isteyen sanığa tebligat yapıldığına dair dosyada belgeye rastlanılmadığından tebligat yapılmış ise belgesinin, yapılmamış olması halinde ise usulüne uygun tebligat yapılması ve buna dair belge ile verilmesi halinde temyiz layihasının eklenerek yeniden iadesi için mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8792, Karar No: 2016/8694, Tarih: 24.05.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/8792 E.  ,  2016/8694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

Davacı, 01.06.2007 tarihinden itibaren malulen emekliliğe hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı; 01.06.2007 tarihinden itibaren malulen emekliliğe hak kazandığının tespitini istemiştir.

Mahkemece; davacının 25.02.2010 tarihinden itibaren 2/3 oranında (%60'dan fazla) çalışma gücünü yitirdiğinin ve davacının 01.03.2010 tarihinden itibaren maluliyet aylığına hak kazandığının tespitine dair verilen ilk karar Dairemizin 24.02.2015 Tarih ve 2014/6255 E, 2015/3315 K sayılı kararı ile; maluliyetin başlangıcı yönünden ... ile ... İhtisas Kurulu raporları arasındaki çelişkinin giderilmesi için dosya ... Genel Kurulu'na gönderilerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuş, bozma kararına uyan mahkemece son olarak davacının ilk sigortalı olduğu tarihte arızasının bulunduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Dairemizin anılan bozma kararı öncesi dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının maluliyet aylığı bağlanmasına ilişkin talebinin davalı Kurum tarafından, maluliyetin sigortalılığa girişte mevcut olduğundan bahisle reddedildiği, davacının 01.11.2003 tarihinden itibaren 2926 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğu, YSK'nın 07.05.2010 tarihli kararında; davacının ilk işe giriş tarihi olan 2003 yılı ve öncesinde de hastalığının varolduğunun bildirildiği, ... İhtisas Kurulu'nun 15.10.2012 tarihli raporunda; davacının çalışma gücünün 2/3'ünü kaybettiğinin, maluliyet başlangıç tarihinin ... Ünüversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nin 25.02.2010 tarihli raporu sayılması gerektiğinin, davacının görme arızasının bünyesel olduğunun, sigortalı olarak işe başladığı 01.11.2003 tarihinde de davacıda hastalık bulunduğunun, ancak bu tarihte hastalığının çalışma gücünün 2/3'ünü kaybettirecek seviyede olup olmadığı hakkında dosyada belge bulunmadığının, bu nedenle yorum yapılamadığının, belge temin edilip gönderilmesi halinde dosyanın yeniden değerlendirilebileceğinin bildirildiği, mahkemece ... Sekreterliği'nden davacının 2003 yılından sonra gördüğü tedavilere ilişkin belgelerin istenildiği, buna istinaden verilen yazı cevabında davacının hastalığına veya maluliyetine ilişkin belge bulunmadığı anlaşılmıştır.

Bozma kararı sonrası ise ... Genel Kurulu 19.11.2015 tarihli raporunda, bozma kararı öncesi ... İhtisas Kurulu'nun 15.10.2012 tarihli raporu ile aynı yönde; davacının halihazırda çalışma gücünün en az 2/3'ünü kaybettiğinin, maluliyet başlangıç tarihinin AÜ Tıp Fakültesinin 25.02.2010 tarihli raporu sayılması gerektiğinin, davacının görme arızasının bünyesel olduğunun, sigortalı olduğu 01.11.2003 tarihinde de hastalığın davacıda mevcut olduğunun, ancak; dosyada bu tarihe yakın belge bulunmadığından bu tarihteki hastalığının çalışma gücünün 2/3'ünü kaybettirecek seviyede olup olmadığı hususunda yorum yapılamadığının, belge temin edilip gönderilmesi halinde yeniden değerlendirme yapılabileceğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda her ne kadar mahkemece son olarak davacının arızasının sigorta başlangıcında da bulunduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmişse de; ... Genel Kurulu'nun anılan raporu, 3. İhtisas Kurulu'nun anılan raporu ile uyumludur. Kaldı ki dosyada; davacının sigortalı olarak işe başladığı 01.11.2003 tarihinde çalışma gücünün 2/3'ünü kaybettirecek seviyede arızası bulunduğuna dair belde de yoktur. Bu itibarla; ... Genel Kurulu raporu davacı lehine yorumlanarak, davacının maluliyet başlangıcının 25.02.2010 tarihi olduğunun kabulü ile maluliyet aylığına da 01.03.2010 tarihinden itibaren hak kazandığının kabulü gerekmektedir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 24.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8643, Karar No: 2011/14423, Tarih: 20.09.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/8643 E.  ,  2011/14423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11561, Karar No: 2024/447, Tarih: 17.01.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/11561 E.  ,  2024/447 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/41 E., 2015/1108 K.

KATILAN MAĞDURE : ...

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında mağdurenin servis şoförlüğünü yapmasının verdiği kolaylıkla yararlanmak suretiyle mağdureye dosta ihtiyacın olursa beni arayabilirsin sinemaya gideriz, ayrıca fındıkların büyümüş deyip saçını okşamak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, üçüncü fıkrasının (e) bendi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Bakırköy 44. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.11.2015 tarihli, 2015/41 Esas, 2015/1108 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilin Temyiz İsteği

Kararın eksik inceleme sonucu verildiğine, mağdure ile sanık arasında herhangi bir husumet bulunmadığına ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin istikrarlı ve ayrıntı içeren beyanları ile, katılan mağdurenin annesi ile bilgi sahibi anneannesi ...'ın katılan mağdureyi doğrular nitelikte beyanı da nazara alınarak sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken dosya kapsamına uygun olmayan gerekçe ile beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 44. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.11.2015 tarihli, 2015/41 Esas, 2015/1108 Karar sayılı kararına kararına yönelik katılan mağdure vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.01.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2021/26259, Karar No: 2024/5729, Tarih: 29.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/26259 E.  ,  2024/5729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/105 E., 2019/565 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İvrindi Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.11.2013 tarihli ve 2013/50 Esas ve 2013/126 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2.İvrindi Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.11.2013 tarihli ve 2013/50 Esas ve 2013/126 Karar sayılı kararının Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 19.02.2019 tarihli ve 2017/1268 Esas, 2019/959 Karar sayılı kararı ile, "Sanığın suçtan kurtulmaya yönelik, herhangi bir delile dayanmayan soyut savunması, katılan ve tanık beyanları karşısında, sanığın en başından itibaren dolandırıcılık kastı ile hareket ederek, hileli eylemlerle, katılanı kandırmak suretiyle haksız menfaat elde ettiği tüm dosya kapsamından anlaşıldığından, sanık hakkında 6763 sayılı Kanunun ile uzlaşma kapsamına alınan TCK 157. maddesinde düzenlenen “basit dolandırıcılık” suçundan mahkumiyeti yerine, yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraat hükmü verilmesi" hukuka aykırı görüldüğünden, bozulmasına karar verilmiştir.

3.Bozma sonrası, İvrindi Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.10.2019 tarihli ve 2019/105 Esas ve 2019/565 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis 5.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanığın adli sicil ve arşiv kaydında bulunan Çanakkale Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/353 E, 2011/39 K. Sayılı kararı göz önünde bulundurularak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

Sanığın temyiz isteği, katılanın zararını ödediğinden verilen kararın bozulması gerektiğine,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanığın adli sicil ve arşiv kaydında bulunan Çanakkale Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/353 E, 2011/39 K. Sayılı kararı göz önünde bulundurularak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

Sanığın temyiz isteği, katılanın zararını ödediğinden verilen kararın bozulması gerektiğine,

ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Suç tarihinde katılanın dükkanını arayan bir şahsın kendisini ... olarak tanıttığı ve kendisine 3 adet altın gönderilmesini isteyip ödemeyi dükkanda yapacağını belirttiği, katılanın dükkanda kimse olmadığı gerekçesiyle altınları gönderemeyeceğini söyleyerek telefonu kapattığı, ancak şahsın 15 dakika sonra tekrar arayarak altınları gönderebileceği elemanı olup olmadığını sorduğu, katılanın altınları dedesi olan tanık Asım Karakaş ile gönderdiği, dedesinin kendisini aynı gün içerisinde saat14.00 gibi arayarak altınları teslim etmiş olduğu şahsın herhangi bir bedel ödemeksizin ortadan kaybolması nedeniyle dolandırıldığını söylemesi üzerine şikâyetçi olduğu, sanığın bu şekilde üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunmuştur.

2.Sanık aşamalarda alınan savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

3.Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, somut olayda suçun unsurlarının oluşmaması nedeniyle verilen beraat kararının bozulmasını müteakip yapılan yargılamada, sanığa yüklenen dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak taraflar arasında uzlaşmanın sağlanamadığı yönünde rapor düzenlendiği görülmüştür.

4.Sanık tarafından, katılanın zararının giderildiğine ilişkin dosyada herhangi bir bilgi veya belge bulunmamaktadır. Nitekim katılan da zararının giderilmediğini beyan etmiştir.

5.Yapılan yargılama sonunda, her ne kadar sanık atılı suçu kabul etmemiş ise de, suç tarihinde katılan ...’i arayan sanığın, kendisini ilçede iş yeri bulunan ... olarak tanıtıp, 3 adet altın göndermesini, ödemeyi iş yerinde yapacağını söylediği, bunun üzerine katılanın 3 adet altını dedesi Asım’a vererek ...’ın iş yerine gönderdiği, tanık Asım’ın da iş yeri dışarısında bekleyen sanığa 3 adet altını verdiği, sanığında altınların parasını hayvan sattığı kişilerden alarak vereceğini söyleyerek tanık Asım ile birlikte bir kaç yere uğrayarak sürekli oyaladığı ve en sonunda da tuvalete gitme bahanesi ile tanığın yanından ayrılarak bir daha gelmediği, sanığın savunmalarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu değerlendirilmiş, sanığın en başından itibaren dolandırıcılık kastı ile hareket ederek, hileli eylemlerle, katılanı kandırmak suretiyle haksız menfaat elde ettiği ve bu şekilde 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinde düzenlenen “basit dolandırıcılık” suçunu işlediği kanaatine varılarak temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Sanığın adli sicil ve arşiv kaydında bulunan Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/353 Esas 2011/39 Karar sayılı kararı göz önünde bulundurularak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanması gerekirken bu konuda herhangi bir karar verilmemiş olması nedeniyle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İvrindi Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.10.2019 tarihli ve 2019/105 Esas ve 2019/565 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15349, Karar No: 2014/8269, Tarih: 23.06.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/15349 E.  ,  2014/8269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2013/149-2013/709

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davacılar ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, kira sözleşmesinin bir önceki kira dönemine göre yenilendiğinin tespiti, bu talebin kabul görmemesi halinde aylık 300,00 TL olan kira parasının 01.01.2013 tarihinden itibaren mahkemece belirlenecek miktar çerçevesinde tenkis edilerek tespit edilmesine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulü ile aylık kiranın 01.01.2013 tarihinden itibaren 210,66 TL olarak tespitine karar verilmesi üzerine, hüküm davacılar vekili ve davalı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, kira sözleşmesinin bir önceki kira dönemine göre yenilendiğinin tespiti, bu talebin kabul görmemesi halinde aylık 300,00 TL olan kira parasının 01.01.2013 tarihinden itibaren mahkemece belirlenecek miktar çerçevesinde tenkis edilerek tespit edilmesine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulü ile aylık kiranın 01.01.2013 tarihinden itibaren 210,66 TL olarak tespitine karar verilmesi üzerine, hüküm davacılar vekili ve davalı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 03.01.2001 başlangıç ve 31.12.2001 bitim tarihli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile davalı Vakıflar idaresine ait bağ nitelikli taşınmaz aylık 21,50 TL bedelle davacılara kiralanmıştır. Bu haliyle kiralananın BK.nun hasılat kirası hükümlerine tabi olduğu anlaşılmaktadır. Sözleşmede kira artış şartı yer almamaktadır. Yine dosya kapsamından kiralananın davalı idarece yapılan ihale sonucu davacıya kiralandığı anlaşılmaktadır. Kiracılık süreci içinde davalı idarenin tek yanlı olarak belirlemiş olduğu kira parasının davacıya bildirilmesi üzerine, davacı kiracının idareye tespit edilen kira parası miktarı üzerinden taahhütname vermesi ile kiracılık ilişkisi sürdürülmüştür. Son olarak 01.01.2012 tarihinde başlayan yıl için belirlenen aylık 200,00 TL kira parasının 01.01.2013 tarihinde başlayan yeni dönemde aylık 300,00 TL olarak tespit edilmesi üzerine davacının açmış olduğu işbu dava ile, kira artırım bildirimi süresinde yapılmadığından kira sözleşmenin 01.01.2013 tarihinden itibaren yenilendiğinin tespitini, bunun mümkün olmaması halinde 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 344 maddesi hükmü gereğince mahkemece belirlenecek kira bedeline göre kira parasının tenkisini ve taraflar arasındaki muarazanın bu şekilde giderilmesini talep etmiştir. Her ne kadar sözleşme süresinin 31.12.2001 tarihinde sona ermesinden sonra kira sözleşmesi 1 Ocak 2002 tarihinden itibaren BK.nun 287.maddesi uyarınca seneden seneye yenilenerek uzamış ise de, Vakıflar idaresine 2886 Sayılı Devlet İhale Kanunu'nun 75. maddesinden yararlanma hakkı tanıyan 5737 Sayılı Vakıflar Kanunu'nun yürürlüğe girdiği 27.02.2008 tarihini izleyen son dönemin bittiği 31.12.2008 tarihi itibariyle sözleşmenin sona erdiğinin kabulü gerekir. Artık bu tarihten sonra yasa gereği sözleşmenin BK.nun 287.maddesi uyarınca yıldan yıla yenilenmesi olanağı kalmadığından davacı kiracı fuzuli şagil durumuna düşmüştür. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 22.12.2010 gün ve 2010 / 13-671-696 sayılı kararı da bu doğrultudadır. Dolayısıyla ortada bir kira sözleşmesi bulunmamaktadır. Her ne kadar kira sözleşmesinin sona ermesinden sonra davalı idarenin belirlediği miktarlar

üzerinden davacı taahhütname vermek suretiyle taşınmazı kullanmaya devam etmiş ise de, bu durum taraflar arasında kira sözleşmesi yapıldığı ya da kira sözleşmesinin yenilendiği anlamına gelmez. Talep edilen ve davacı tarafından ödenen miktar, gerçekte haksız işgal tazminatı niteliğindedir. Yukarıda açıklandığı üzere taraflar arasında kiracılık ilişkisi kalmadığından ve bu nedenle kira parasının tespitini istemek mümkün olmadığından mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasının incelenerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacılar vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 23.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.