muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/178, Karar No: 2022/11977, Tarih: 11.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/178 E.  ,  2022/11977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 40. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 25. Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Türk Medeni Kanununun 612. maddesinde, en yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan mirasın, sulh mahkemesince iflâs hükümlerine göre tasfiye edileceği, tasfiye sonunda arta kalan değerlerin, mirası reddetmemişler gibi hak sahiplerine verileceği hususları düzenlenmiştir. Buradaki "en yakın mirasçılar" kavramıyla anlatılmak istenen, murisin ölümünde ilk bakışta ve doğrudan doğruya mirasçı sıfatına sahip olan yasal mirasçılardır.

Somut olayda; üçüncü kişi ...'ın karardan sonra, tebliğden önce 06/07/2021 tarihinde öldüğü, geriye kalan mirasçıları Bursa 7. Sulh Hukuk mahkemesinin 2021/951 Esas 2021/880 Karar sayılı ilamı ile mirası reddettikleri, kararın 06/09/2021 tarihinde kesinleştiği, terekenin Bursa Tereke Mahkemesinin 2021/319 sayılı dosyasından tasfiye edilmeye başlandığı, borçlu ...'un ise ilk derece yargılamasından sonra 28/10/2019 tarihinde öldüğü, geriye kalan mirasçılarının İstanbul Anadolu 19. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2019/1679 Esas 2019/1474 Karar sayılı 10/12/2019 tarihli kararı ile mirası reddettikleri, kararın 24/12/2019 kesinleştiği, buna göre davalılar ... ve ...'un tüm mirasçılarının mirası kayıtsız şartsız reddettikleri anlaşılmıştır. Bu durumda, Türk Medeni Kanununun 612. maddesi gereğince miras bırakanın yakın mirasçıları tarafından reddolunan miras resen tasfiye edileceğinden, anılan davalıların terekesinin resmi tasfiyesinin yapılıp yapılmadığı ve terekeye tasfiye memuru atanıp atanmadığı tespit edilerek, tasfiye memuru atanmışsa gerekçeli kararın tereke tasfiye memuruna 7201 sayılı Tebligat Kanununa uygun şekilde tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi, belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 11/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22517, Karar No: 2012/22987, Tarih: 12.12.2012

Somut olayda, davacıların oğlu ve kardeşi olan ...'in davalı nakliye şirketinde işçi olarak çalıştığı 15.8.2012 tarihinde, içinde bulunduğu ve şirket çalışanı dava dışı...'in kullandığı aracın yaptığı trafik-... kazası sonucunda öldüğü dosyada mevcut soruşturma belgelerinden anlaşılmaktadır.

İİK'nun 257/1 maddesinde rehinle temin edilmemiş ve vadesi gelmiş bir para borcu nedeniyle ihtiyati haciz istenebileceği açıklanmış iken 2. bentte vadesi gelmemiş borçtan dolayı hangi hallerde ihtiyati haciz istenebileceği açıklanmıştır. Somut olayda haksız bir fiile dayalı olarak bir zararın meydana geldiği açıktır. Sadece kusurun aidiyeti ve oranı çekişmelidir. Haksız fiilden kaynaklanan tazminat davalarında tazmin yükümlülüğü olay tarihi itibariyle muaccel hale gelir. Bu durumda geçici hukuki koruma yollarından biri olan ihtiyati hacizde yakın ispat koşulu gerçekleşmiş olup "tedbirde orantılılık" ilkesi de gözönünde bulundurularak ihtiyati haciz mahiyetindeki tedbir talebi doğrultusunda bir karar verilmesi gerekirken davacının isteği ile ilgili niteleme ve hukuki tavsifte yanılgıya düşülerek ihtiyati tedbir koşullarının tartışılarak yazılı şekilde istemin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan tüm bu nedenlerle yerel mahkeme kararının BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, 12.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2117, Karar No: 2012/5395, Tarih: 12.03.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/2117 E.  ,  2012/5395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayet - Nafaka

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle nafakanın reddedilen bölümü için davalı yararına vekalet ücreti takdir edilemeyeceğine (Av. As. Ücr Trf. m 8/2) göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna ve 79.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.03.2012 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2011/13416, Karar No: 2012/4137, Tarih: 14.03.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/13416 E.  ,  2012/4137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılardan ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile dava dışı ... Medikal Özel Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti. arasında yapılan genel nakdi ve gayri nakdi kredi sözleşmelerini, davalıların müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak imzaladıklarını, kredi alacağının tahsili için yapılan icra takibinin davalıların haksız itirazı nedeniyle durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline, % 40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin davacı bankaya borcunun bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... cevap dilekçesinde, 13.11.2006 tarihli kredi sözleşmesini müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak imzaladığını, ancak borcun yeniden yapılandırıldığını, tecdidin söz konusu olmasından dolayı BK'nun 114. maddesi uyarınca sorumlu tutulamayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, davalı ...'in kredi sözleşmelerinden dolayı toplam 255.500,00 TL limit üzerinden diğer davalı ...'ın ise toplam 41.000 TL limit üzerinden müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak sorumluluklarının bulunduğu gerekçesiyle davalıların icra takip dosyasındaki itirazlarının kısmen iptaline, takibin davalı ... yönünden 169.427,86 TL'si asıl alacak olmak üzere toplam 192.357,10 TL 'si üzerinden, davalı ... yönünden ise 41.00 TL'si asıl alacak olmak üzere toplam 46.548,66TL alacak üzerinden ve asıl alacak tutarlarına takip tarihinden itibaren yıllık % 80 temerrüt faizi uygulanarak devamına, 169.427,86 TL'nin % 40 oranında icra inkar tazminatının davalı ...'ın sorumluluğunun 41.000 TL' nin % 40'ı ile sorumlu olmak kaydıyla davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı banka ile dava dışı ... Medikal Özel Sağlık Hizmetleri Ltd. Şti. arasında düzenlenen genel kredi sözleşmelerini, davalıların müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla imzaladıkları konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Temyiz eden davalı, davacı banka ile asıl borçlu arasında dava konusu kredi sözleşmesi uyarınca açılan krediden dolayı oluşan borcun ödenmemesi üzerine yeniden yapılandırmaya gidildiğini ve dosyaya birer örneği sunulan ödeme planları uyarınca borcun taksitlere bağlandığını, asıl borçluya tanınan bu olanaktan kefillerin de yararlanması gerektiğini savunmuştur.

Kefaletin fer'iliği niteliğine göre kefiller de asıl borçluya tanınan borcun ertelenmesi, takside bağlanması, yeniden yapılandırılması gibi olanaklardan yararlanacağından mahkemece temyiz eden davalının asıl borçlu ile ilgili yeniden yapılandırma savunması üzerinde durulup deliller hep birlikte değerlendirilerek varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, bu yönler üzerinde durulup tartışılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı ... lehine BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5758, Karar No: 2019/3709, Tarih: 19.06.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/5758 E.  ,  2019/3709 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Konya 15.Ağır Ceza Mahkemesinin 09/05/2018 tarihli ve 2018/538 değişik iş sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 06/11/2018 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A)Konuyla İlgili Bilgiler:

1-Şüpheli ... hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yürütülen soruşturma sonucunda, Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca 31/03/2015 tarihli ve 2014/46092 soruşturma, 2015/412 sayılı karar ile “beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve şüpheli hakkında bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” karar verildiği, kararın şüpheliye 05/05/2015 tarihinde, tebligatın mernis adresi olduğu belirtilmek suretiyle Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre tebliğ edildiği, kararın infazı için 06/04/2015 tarihinde Konya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

2-Konya Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 15/04/2015 tarihli çağrı yazısının 21/04/2015 tarihinde şüpheliye aynı adreste, tebligatın mernis adresi olduğu belirtilmek suretiyle Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre tebliğ edildiği, 10 günlük süre içerisinde müdürlüğe başvurmaması nedeniyle evrakın kapatılarak 07/07/2015 tarihinde Cumhuriyet Savcılığına gönderildiği,

3-Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca, ısrar şartının gerçekleşmesi için en az iki haklı, yasal, geçerli tebligatın ve ihtaratın yapılması gerektiği gerekçesiyle, kararın infazı için 08/02/2017 tarihinde yeniden Konya Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

4-Konya Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 21/02/2017 tarihli çağrı yazısının 27/02/2017 tarihinde şüpheliye aynı adreste, tebligatın mernis adresi olduğu belirtilmek suretiyle Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre tebliğ edildiği, 10 günlük süre içerisinde müdürlüğe başvurmaması nedeniyle uyarılmasına karar verildiği, 31/03/2017 tarihli uyarı yazısının 07/04/2017 tarihinde aynı adreste, tebligatın mernis adresi olduğu belirtilmek suretiyle Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre tebliğ edildiği, müdürlüğe başvurmaması üzerine İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonunun 26/04/2017 tarihli kararı ile dosyanın kapatılarak 04/05/2017 tarihinde Cumhuriyet Savcılığına gönderildiği,

5-Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu davası açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak 19/07/2017 tarihli ve 2014/46092 soruşturma, 2017/9368 esas, 2017/7009 sayılı iddianame ile sanık hakkında TCK’nın 191/1 ve 53.maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığı,

5-Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu davası açılmasının ertelenmesi kararının kaldırılarak 19/07/2017 tarihli ve 2014/46092 soruşturma, 2017/9368 esas, 2017/7009 sayılı iddianame ile sanık hakkında TCK’nın 191/1 ve 53.maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığı,

6-Yapılan yargılama sonucunda Konya 15.Asliye Ceza Mahkemesinin 22/03/2018 tarihli 2017/533 esas ve 2018/184 sayılı kararı ile ; “CMK 223/8. maddesi 2. cümlesi uyarınca, kamu davasının ertelenmesi kararının sanığa tebliğinin usulsüz olması nedeniyle kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere sanık hakkındaki kamu davasının durmasına, dosyanın durma kararının gereği yönünden Konya Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine” karar verildiği, karara Cumhuriyet savcısı tarafından itiraz edildiği,

7-Mercii Konya 3.Ağır Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu; 09/05/2018 tarihli ve 2018/538 değişik iş sayılı kararı ile; “itirazın kabulüne, Konya 15.Asliye Ceza Mahkemesinin 22/03/2018 tarihli, 2017/533 esas ve 2018/184 sayılı kararının kaldırılmasına” kesin olarak karar verildiği,

8-Konya 15.Asliye Ceza Mahkemesi tarafından kanun yararına bozma yoluna gidilmesinin talep edildiği,

Anlaşılmıştır.

B)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının beş yıl süreyle ertelenmesine, erteleme süresi içinde 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulmasına dair Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 31/03/2015 tarihli ve 2014/46092 soruşturma, 2015/412 sayılı kararını müteakip, denetimli serbestlik müdürlüğünce ihtara rağmen yükümlülük ihlâlinde ısrar edildiğinden bahisle infaz kayıtlarının kapatılarak bildirimde bulunulması üzerine, açılan kamu davası sonucunda, kovuşturma şartının gerçekleşmediğinden bahisle kamu davasının durmasına dair Konya 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/03/2018 tarihli ve 2017/533 esas, 2018/184 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına yönelik Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/05/2018 tarihli ve 2018/538 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca 31/03/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının verilmesini müteakip, Konya Denetimli serbestlik Müdürlüğünce çıkarılan sanığın hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanması için Müdürlüklerine müracaat etmesine ilişkin 15/04/2015 tarihli uyarılı davetname ve 31/03/2017 tarihli uyarı yazısının sanığın kolluktaki ifadesi sırasında alınan adresine, bu adresin aynı zamanda mernis adresi olduğuna ilişkin kayıt düşülerek 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de, 7201 sayılı Kanun'un 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, yine dosya kapsamına göre Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 31/03/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının da sanığın kolluktaki ifadesi sırasında alınan adresine aynı zamanda mernis adresi olduğuna ilişkin kayıt düşülerek doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre 05/05/2015 tarihinde tebliğ edildiği, bu durumda tebligatın Konya Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 15/04/2015 tarihli yazısından sonra ve yukarıda belirtilen usule aykırı şekilde yapılmış olduğu, buna göre kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair kararın usulüne uygun olarak sanığa tebliğ edilmeden önce Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaatına ilişkin yazının gönderilmiş olduğu anlaşılmakla, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”denilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/05/2018 tarihli ve 2018/538 değişik iş sayılı kararının bozulması istenilmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

C) Konunun Değerlendirilmesi:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinde yer alan “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” düzenlemesi ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiştir.

Konya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 31/03/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının sanığın kolluktaki ifadesi sırasında alınan adresine aynı zamanda mernis adresi olduğuna ilişkin kayıt düşülerek doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre 05/05/2015 tarihinde tebliğ edildiği, bu durumda tebligatın Tebligat Kanunu hükümlerine aykırı şekilde yapıldığı gibi, ayrıca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun olarak sanığa tebliğ edilmeden önce Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderilerek infazına başlandığı, yine Konya Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce çıkarılan 15/04/2015, 21/02/2017 tarihli çağrı yazıları ve 31/03/2017 tarihli uyarı yazısının sanığın kolluktaki ifadesi sırasında alınan adresine, bu adresin aynı zamanda mernis adresi olduğuna ilişkin kayıt düşülerek 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre tebliğ edildiği incelenen dosyadan anlaşılmaktadır.

7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre sanığa önce normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine ilişkin açıklama düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği , Konya 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/03/2018 tarihli ve 2017/533 esas, 2018/184 sayılı durma kararının kanuna uygun olduğu anlaşıldığından, Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/05/2018 tarihli ve 2018/538 değişik iş sayılı itirazın kabulüne ilişkin kararı kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D)Karar:

Açıklanan nedenlerle, kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/05/2018 tarihli ve 2018/538 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

19/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3767, Karar No: 2015/40202, Tarih: 04.05.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/3767 E.  ,  2015/40202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa'sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderine ilişkin bölümün çıkartılarak yerine “Sanığın yapılmasına sebebiyet verdiği rapor gideri olan 60,00 TL, müzekkere gideri olan 21,00 TL, davetiye gideri olan 5,00 TL olmak üzere toplam 86,00 TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/309, Karar No: 2019/1738, Tarih: 04.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/309 E.  ,  2019/1738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 10. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 18/07/2017 tarih ve 2014/1186-2017/989 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından davalılardan ...’a kullandırılan kredinin ödenmediğini, diğer davalının da kredi sözleşmesini müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla imzaladığını ileri sürerek, toplam 68.193,47 TL'nin 05.10.2009 tarihinden itibaren işleyecek %153 faizi ve BMSV'si ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, asıl borçlu olarak gösterilen davalının davacı bankadan kredi kullanmadığını, bu durumun ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2006/320 Esas sayılı dosyası üzerinden verilen kesinleşmiş kararla tespit edildiğini, davacı banka vekili tarafından sunulan sözleşme ve dekonttaki imzaların birbirine benzemediğini, asıl borç ilişkisi kurulmadığından kefalet ilişkisinin de geçerli olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, kesinleşen ceza mahkemesi kararıyla tespit edilen olgulara göre, davacı banka çalışanlarının, kredi alma yeterliliğine sahip olmayan dava dışı F.Profil Otomotiv Yan Sanayi ve Ticaret A.Ş’ye şirket çalışanları üzerinden usulsüz olarak kredi tahsis işlemleri yaptığı, banka çalışanlarının söz konusu eylemlerinden dolayı nitelikli zimmet ve görevi kötüye kullanma suçlarından mahkum olduğu, benzer nitelikteki birçok davada kredi işlemlerinde davalıların sorumlu tutulamayacağına dair yerel mahkeme kararlarının Yargıtayca onandığı, bir an için davalıların kredi kullandığı kabul edilse dahi, davacı bankanın Sirkeci Şubesi tarafından düzenlenmiş 15.06.1999 tarihli belgede, davaya konu kredinin borcun ödenmesi suretiyle kapatılmış olarak gözüktüğü, bu belgeye rağmen usulsüz işlemlerle kapatma işleminin yapıldığının davalılara karşı ileri sürülemeyeceği, bu yönden imza incelemesinin de esasa etkili olmadığı, davacının kendi çalışanlarının usulsüz işlemlerine dayalı davalıların sorumluluğuna gidemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.