muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/13351, Karar No: 2024/22341, Tarih: 16.09.2024

verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye usulüne uygun tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, anılan kararın infazına başlanmış olmasının hatta tedbirin infazının tamamlanmasının bir önem arz etmediği,

Somut olayda, Ordu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 03.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik kararının, sanığın mernis adresine çıkartılan tebligat uyarınca, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince 10.12.2014 tarihinde tebliğ edilerek kesinleştirildiği anlaşılmakla birlikte, bu karara ilişkin itiraz süresi olan 15 günlük süre beklenilmeden 04.12.2014 tarihinde Ordu Cumhuriyet Başsavcılığı Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce çağrı yazısının gönderildiği, bu nedenle tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına da başlanamayacağı, denetimli serbestlik müdürlüğünce yapılan tebligatların da hukukî sonuç doğurmayacağı, bu durumda denetim süresinin de başladığının kabul edilemeyeceği cihetle, usulüne uygun bir tedavi ve denetimli serbestlik infaz süreci bulunmaması ve kamu davasının açılma koşulu gerçekleşmemesi sebebiyle sanık hakkında durma kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

İsabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 15.09.2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Ordu Cumhuriyet Başsavcılığının 03.12.2014 tarihli ve 2014/10384 Soruşturma, 2014/93 Karar sayılı kararı ile; 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulmasına karar verildiği, kararın doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak 10.12.2014 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, kararın tebliği ve kesinleşmesi beklenmeksizin 03.12.2014 tarihinde infazı için Ordu Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

B. Ordu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 04.12.2014 tarihli ve 2014/749 DS sayılı çağrı yazısının doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak 23.12.2014 tarihinde 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, müdürlüğe başvurmaması nedeniyle dosyanın kapatılmasına karar verilerek 09.01.2015 tarihinde Ordu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği,

C. Erteleme kararının kaldırılarak Ordu Cumhuriyet Başsavcılığının 21.01.2015 tarihli ve 2014/10384 Soruşturma, 2015/179 Esas, 2015/161 sayılı iddianamesi ile Ordu 3. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

C. Erteleme kararının kaldırılarak Ordu Cumhuriyet Başsavcılığının 21.01.2015 tarihli ve 2014/10384 Soruşturma, 2015/179 Esas, 2015/161 sayılı iddianamesi ile Ordu 3. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

D. Ordu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 09.03.2016 tarihli ve 2015/37 Esas, 2016/136 Karar sayılı kararı ile, sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51/1. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verildiği, hükmün, temyiz edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

E. Dosya kapsamına göre;

1. 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesinde, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." ve 191 inci maddenin dördüncü fıkrasında "Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır." şeklinde düzenlemelere yer verildiği ve 7201 sayılı Kanun'un 10. maddesinde, "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'a göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği şeklindeki düzenleme dikkate alındığında,

Sanık hakkında verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın doğrudan şüphelinin MERNİS adresine çıkarılması ve 7201 sayılı Kanun’un 21/2. maddesine göre yapılması nedeniyle tebligatın usulsüz olduğu, bu nedenle erteleme kararının kesinleşmediği, aynı şekilde Ordu Denetimli Serbestlik müdürlüğünce çıkarılan çağrı yazısının doğrudan şüphelinin MERNİS adresinde 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi nedeniyle tebliğinin usulsüz olduğu,

2. Şüpheli hakkında verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye usulüne uygun tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, anılan kararın infazına başlanmış olmasının hatta tedbirin infazının tamamlanmasının bir önem arz etmediği,

Somut olayda, Ordu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik kararının, sanığın MERNİS adresine çıkartılan tebligat uyarınca, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince 10.12.2014 tarihinde tebliğ edilerek kesinleştirildiği anlaşılmakla birlikte, bu karara ilişkin itiraz süresi olan 15 günlük süre beklenilmeden 04.12.2014 tarihinde Ordu Cumhuriyet Başsavcılığı Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce çağrı yazısının gönderildiği, bu nedenle tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına da başlanamayacağı, denetimli serbestlik müdürlüğünce yapılan tebligatların hukukî sonuç doğurmayacağı,

Ayrıca; sanığa 10 gün içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurması gerektiği uyarısını içeren tebligatın yapılması ve sanığın başvuruda bulunmaması üzerine, yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen de başvuruda bulunmadığı takdirde ısrar şartının gerçekleşeceğinin anlaşılması karşısında, somut olayda; kovuşturma şartı olan "ısrar" şartının da gerçekleşmediği anlaşıldığından;

Mahkemesince, kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "kamu davasının durmasına" karar verilerek, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun şekilde tebliği ile kesinleşmesini takiben denetimli serbestlik tedbirinin infazına devam edilmesi için Ordu Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulması ve infazın sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Ordu 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 09.03.2016 tarihli ve 2015/37 Esas, 2016/136 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4- a maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/41129, Karar No: 2017/19644, Tarih: 28.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/41129 E.  ,  2017/19644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtaya gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtayda ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar yasasında düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Nispi harca tabi davaların kabulüne ilişkin kararların temyizi halinde, mahkemece hükmedilen miktar üzerinden hesaplanan nispi karar ve ilam harcının dörtte birinin nispi temyiz karar harcı olarak yatırılmalıdır.

Mahkemece verilen karar istinaf kanun yoluna değil temyiz kanun yoluna tabi olmakla; kararı temyiz eden davalı vekilince nispi temyiz karar harcının yatırılması gerekirken nispi istinaf karar harcı yatırıldığı ve nispi temyiz karar harcının yatırıldığına dair dosya içerisinde harç tahsil makbuzu bulunmadığının anlaşılmasına göre; davalı vekiline nispi temyiz karar harcının (sayman mutemedi alındısında harç isimleri doğru yazılmak ve sehven yatırılan harçlar talep halinde iade edilmek üzere) kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi uyarınca muhtıra çıkartılarak kanuni süre beklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.09.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1809, Karar No: 2020/15430, Tarih: 02.11.2020

**7. Ceza Dairesi         2017/1809 E.  ,  2020/15430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 ve 5015 sayılı Kanunlara muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; her iki suç yönünden beraat, sanık ... hakkında; 5015 sayılı Yasaya muhalefetten beraat, 5607 sayılı Yasaya muhalefetten hükümlülük (Asıl Karar), müsadere, nakil aracının müsaderesine yer olmadığına (Ek Karar)

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1)7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi gereğince vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiği gözetilmeden, asıl ve ek kararın vekil yerine asile tebliğ edilmesi nedeniyle 22.01.2013 tarihli asıl ve 23.01.2013 tarihli ek kararın sanık ... müdafii ...'ya usulüne uygun tebliği,

2-Ele geçirilen sigaralar yönünden suçtan zarar gören ve temyiz hakkı bulunan ...'na 23.01.2013 tarihli ek kararın tebliği ile, kararların temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenip bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 02.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4304, Karar No: 2007/5887, Tarih: 02.10.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/4304 E.  ,  2007/5887 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalılar, mahkemece karar ve ilâm harcından sorumlu tutulmuştur. Oysa, 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13/J maddesi gereğince, Genel Bütçeye dahil idarelerden başvuru harcı ile karar ve ilâm harcının tahsiline hüküm verilemez. Bu sebeple, kararın davalılar yararına bozulması gerekirse de; mahkemece düşülen bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK’nın 438/VII.maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda (1.)bentte belirtilen nedenle davacı vekilinin tüm, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2.) bentte açıklanan sebeple kararın “davacı tarafından yatırılan (485,25) YTL harcın mahsubu ile eksik kalan (1.442,55) YTL karar ve ilâm harcının davalılardan tahsiline” ve “davacı tarafından yatırılan 485,25 YTL harcın” davalılardan tahsili ile davacıya verilmesine” içerikli hüküm fıkralarının karardan çıkarılmasına ve kararın düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 21.1.1982 Sayılı Kanunla değiştirilen 492 Sayılı Harçlar Kanununun 13. maddesine eklenen (J) bendi gereğince davalılardan harç alınmasına yer olmadığına 02.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1537, Karar No: 2020/5299, Tarih: 19.10.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/1537 E.  ,  2020/5299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Her bir sanığın CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatine

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...'in,... Fizik Tedavi Merkezinin sahibi ve mesul müdürü olduğu, sanık ...'nın aynı merkezde fizik tedavi uzmanı olarak görev yaptığı, sırt ağrıları nedeniyle bahse konu tedavi merkezinde vakum tedavisi gören katılanın, 3. seans tedavisi sırasında ısının etkisi ile sırtında yanıklar oluştuğu ve basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde yaralandığı olayda, Adli Tıp İhtisas Kurumu Başkanlığı 7. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 21.10.2019 tarih 4757 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hastanın şikayet ve tıbbi hikayesi ile fizik muayene bulgularına göre 03.11.2014 – 05.11.2014 tarihleri arasında uygulanan fizik tedavilerin ve uygulama tekniğinin tıbben uygun olduğu, tedaviye bağlı geliştiği iddia edilen ve 05.11.2014 tarihli muayenede tarif edilen yanıkların her türlü dikkat ve özene rağmen bu işlem sırasında oluşabileceği ve bu durumun komplikasyon olarak nitelendirildiği, ilgili sağlık kuruluşunda düzenlenen tıbbi belgelerde oluşan yanık ile ilgili kayıt bulunmamakla, yapılan fizik tedavi uygulamalarının tıbbi hata olarak değerlendirilmediği olay nedeniyle sanıkların kusurlarının bulunmadığı anlaşıldığı, olay nedeni ile yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin sanıkların cezalandırılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak; yüklenen suç açısından sanıkların taksirinin bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraatine karar verilmesi gerekirken, sanıkların üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, yasal ve yeterli delil elde edilemediğinden bahisle sanıklar hakkında beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 1. paragrafında yer alan, "Sanıklar ... ve ... haklarında yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle CMK 223/2-e maddesi uyarınca müsnet suçtan AYRI AYRI BERAATLERİNE," cümlesinin hükümden çıkartılarak, yerine “Sanıkların, yüklenen suç açısından taksirlerinin bulunmaması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca müsnet suçtan AYRI AYRI BERAATLERİNE,” yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün; DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10926, Karar No: 2014/3256, Tarih: 19.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/10926 E.  ,  2014/3256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Kocaeli 1. İş Mahkemesi

Tarihi :14.03.2013

No :2011/352-2013/91

Dava, trafik iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler ve yapılan yardımların davalılardan rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan....Gıda Mad. Paz. Tic. A.Ş vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 10.03.2009 tarihinde meydana gelen trafik-iş kazası sonucu vefat eden sigortalı hak sahiplerine bağlanan gelirin ve yapılan yardımların işveren ile sigorta şirketinden rücuan tahsili istemine ilişkin olup mahkemece, davalı işveren şirket yönünden davanın kabulüne, rücuen sorumluluğu bulunmadığı belirtilen davalı sigorta şirketi yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunudur.

5510 sayılı Kanunun İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin sorumluluğunu düzenleyen 21’inci madde hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Somut olayda; davalı sigorta şirketi yönünden davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamıştır. Davalı işveren şirket yönünden ise, hükme esas alınan kusura ilişkin raporunda araç sürücü sigortalının %100 kusurlu olduğu, davalı işveren .... Gıda Mad. Paz. Tic. A.Ş'nin kusursuz olduğunun belirtilmesi karşısında, 5510 sayılı Yasanın 21/1. maddesi kusura dayalı bir sorumluluk öngördüğünden ve alınan bilirkişi raporuna göre davalı işveren şirketin herhangi bir kusurunun bulunmaması nedeniyle davalı işveren ...Gıda Mad. Paz. Tic. A.Ş hakkında da davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ve davalılardan ...Gıda Mad. Paz. Tic. A.Ş vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan ...Gıda Mad. Paz. Tic. A.Ş'ye iadesine, 19.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12100, Karar No: 2016/12309, Tarih: 11.10.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/12100 E.  ,  2016/12309 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Rücuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen davanın kısmen kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmesi ve davalı vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 11.10.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü davalı adına Av. ... ile karşı taraf adına Av. ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 24.06.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan peşin değerli gelirlerin 5510 sayılı Yasanın 21/1 maddesi uyarınca rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, gerçek zarar yapılmaksızın, hak sahiplerine bağlanan ilk peşin değerli gelirlerin %70 davalı işveren kusuru üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

1-Davada öncelikle halledilmesi gereken sorun; zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalıyı çalıştırdığı ifade edilen davalı ... Nkl. Spor Kültür A.Ş.'nin işverenlik sıfatının olup olmadığının saptanmasıdır.

İş kazasına ilişkin 12.11.2009 gün ve 21 sayılı Sigorta Müfettişi raporu tespitlerine göre; davaya konu iş kazasının, Büyük Bölcek Mah.Kültür Park İçi/... adresinde kurulu olan ve davalı kurumda "İlhan Gerim" adına "Lünapark" işletmesi olarak işlem gören 2.8431.1006809.68 no'lu işyerinde meydana geldiği; söz konusu Lünapark işletmesi işyeri ... Uluslararası Nkl. Spor Kül. Eğt. Tes. A.Ş. adına 25209.68 işyeri sicil numarasıyla işlem görürken bu işyeri dosyasının 10.07.2006 tarihi itibarıyla kapatıldığı ve aynı işyerinin 11.07.2006 tarihi itibarıyla anılan Anonim Şirketin ortağı ve yönetim kurulu başkanı olan dava dışı ... adına 6809.68 numarayla işlem görmeğe başladığı; iş kazasına maruz kalan sigortalı ...'ın 25209.68 no'lu işyerinden 1992 yılında başlayan bildirimlerinin 10.07.2006 itibarıyla sonlandırılarak çıkışının yapıldığı ve 11.07.2006 tarihinden itibaren ... adına kayıtlı olan 6809.68 no'lu işyerinden bildirimlerin devam ettiği ve en son 6809.68 no'lu işyerinde

çalışırken kazaya maruz kaldığının bildirilmesi karşısında; anılan her iki işyerine ilişkin işyeri dosyaları da getirtilerek davalı Şirketin işverenlik sıfatının varlığı belirlenmeli, işverenin İlhan Gerim olduğunun anlaşılması halinde taraf teşkili sağlanarak yapılacak yargılamaya göre karar verilmelidir.

2-Yukarıda öngörülen bozma uyarınca işverenlik durumu açıklığa kavuşturulduktan sonra;