muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4812, Karar No: 2011/5787, Tarih: 17.10.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- 30/7/2003 gün ve 25184 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 4949 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 99. maddesi ile İİK.nun 352. maddesine eklenen fıkra uyarınca dava ve cezanın İİK.nun 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- TCK’nun 52/4. maddesine göre kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin belirtilmemesi,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/238, Karar No: 2024/5637, Tarih: 02.07.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/238 E.  ,  2024/5637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2023/353 E., 2023/3082 K.

SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 06.11.2023 tarihli ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükümlü hakkında, Çorum 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.12.2022 tarihli kararı ile başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan kurulan “3 yıl 9 ay hapis ve 120,00 TL adli para cezası" ile mahkûmiyet hükmüne konu cezaların türü ve miktarları ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin reddine dair ek kararın temyizinin niteliği karşısında;

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairelerinin bozma dışında kalan hükümlerin temyiz edilebileceği, 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 7188 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında bulunmayan hükümlerin niteliği itibariyle temyiz edilemez olduğu, temyiz başvurusunun bu gerekçe ile reddine dair ek karar usul ve kanuna uygun bulunduğundan, hükümlünün ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 06.11.2023 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden hükümlünün temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Çorum 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10290, Karar No: 2012/16990, Tarih: 31.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/10290 E.  ,  2012/16990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/10/2010 tarih ve 2009/72-2010/576 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı-karşı davalı vekili, müvekkilinin deposunda davalıya ait emtiaların bulunduğunu, düzenlemiş oldukları faturalara rağmen borcun bir kısmının ödenmediğini, davalının yapılan takibe haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini, icra inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacı vekili, müvekkiline ait nar çiçeği yağlarının davacıya ait depoda muhafaza edildiğini, yaptıkları analizlerde yağların uygun olmayan koşullarda depolanması nedeniyle punisik asit değerlerinde azalma olduğunu tespit ettiklerini, yağların yaklaşık 100.000 TL değer kaybettiğini, depolama ücretinin bu miktardan takas edilmesi gerektiğini ileri sürerek, asıl davanın reddini, karşı dava olarak şimdilik 5.000 TL'nin davacı-karşı davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının ibraz ettiği analiz sonuçlarının dava konusu ürüne ait olduğuna dair delil bulunmadığı, olayda davacı-karşı davalının herhangi bir kusurunun olmadığı, davacının depolamadan kaynaklanan alacağı bulunduğu gerekçesiyle, asıl dava yönünden itirazın iptaline, icra inkar tazminatının davalı-karşı davacıdan tahsiline, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı-karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı-karşı davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı-karşı davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 346,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı-karşı davacıdan alınmasına, 31/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23021, Karar No: 2014/36630, Tarih: 02.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/23021 E.  ,  2014/36630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MURATLI ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2012/252-2014/56

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, San. ve Dış Tic. Ltd. Şti.ne açtığı dava dilekçesinde, davalıya ait fabrikada 13/09/2009 ile 20/11/2012 tarihleri arasında depo vardiya amiri sıfatı ile çalıştığını, davalının hiçbir sebep göstermeden iş akdine son verdiğini, usulüne uygun olmayan fesih bildirimi ile işten çıkarmanın son çare olması ilkesine aykırı davranıldığını belirterek işe iadesini talep ve dava etmiş, davacı, 14/02/2013 tarihli duruşmada davalının ünvan değiştirdiğini, yeni isimli işverene davayı yönelteceğini belirterek 21/02/2013 tarihli dilekçesi ile davalı Ltd Şti.nin borçlularından mal kaçırmak amacı ile isim değiştirmiş olduğunu, hileli devir yaptığını belirterek taraf değişikliği talep etmiş, mahkemece, 28/02/2013 tarihli ara karar ile HMK'nun 124/4 maddesine göre, davacının taraf değişikliği talebi kabul edilmiş ve yargılamaya davalı M.. M... Teks. Gıda İnş Malz. San. Tic. Ltd. Şti.ye karşı devam olunmuştur.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili cevap dilekçesinde, davalı iş yerinin, diğer davalı Şirketi ile organik bağının olmadığını, fabrikanın müflis Şirketi İflas İdaresinden bir yıllığına kiralandığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı yeni şirket ile önceki şirket arasında fiili ve organik bağ bulunmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, davalı şirket ile önceki şirket arasında organik bağ ve işyeri devri olup olmadığı konusunda toplanmaktadır.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğini korunmasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddi ve maddi olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir.

Avrupa Adalet Divanı, maddi ve maddi olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri yoluyla da işyeri devrinin gerçekleşebileceğini kabul etmektedir.

Avrupa Adalet Divanının kararlarında, “hukuki işlemle devir” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmekte, yazılı sözlü bir anlaşma hatta zımni bir anlaşma da yeterli görülmektedir.

Avrupa Adalet Divanı, maddi ve maddi olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde ekonomik birliğin önemli unsurunu olan işçilerin devri yoluyla da işyeri devrinin gerçekleşebileceğini kabul etmektedir.

Avrupa Adalet Divanının kararlarında, “hukuki işlemle devir” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmekte, yazılı sözlü bir anlaşma hatta zımni bir anlaşma da yeterli görülmektedir.

Davalıların hukuki sorumluluğu özellikle “tüzel kişilik perdesinin kaldırılması ve “organik bağ” kavramları ışığında da ele alınmalıdır.

Tüzel kişi ile ortakların alanlarının organizasyon ve malvarlıkların birbirine karışması, yetersiz sermaye ve özellikle şirket tüzel kişiliğinin bilinçli olarak üçüncü kişileri zarara uğratması tüzel kişilik perdesinin ortadan kaldırılması nedenlerindendir.

Başka bir anlatımla bu davalar borçlunun alacaklarından mal kaçırmak amacıyla yaptığı tasarrufların hileli, muvazaalı işlemlerin borçlunun alacaklısına karşı hükümsüz hale gelmesi yaptırımını hedefleyen hakim hukuku biçiminde bir son çaredir.

“Organik Bağ” tüzel kişiye karşı olan alacakların takip edilmesinde, bu takibin asıl borçlu şirket ile birlikte onunla belirli bir düzeyde hukuki ilişkiye ve bağa sahip olan şirkete karşı yapılabilmesini sağlayan bir hukuki yoldur. Bu halde iktisadi bütünlük aranmaz.

“Organik Bağ” tüzel kişiye karşı olan alacakların takip edilmesinde, bu takibin asıl borçlu şirket ile birlikte onunla belirli bir düzeyde hukuki ilişkiye ve bağa sahip olan şirkete karşı yapılabilmesini sağlayan bir hukuki yoldur. Bu halde iktisadi bütünlük aranmaz.

Somut olayda, her iki işyerinde çalışanların aynı kişilerden oluşması ve işyeri adreslerinin aynı olması, ayrıca davacı tanığı A.. E..’ın “…Davalı firma devamlı isim değişikliğine gidiyordu. Benim çalıştığım dönemde de en az 4 defa isim değişikliğine gitti.”, davalı tanığı Ş.. K..’in “…bu taşınmazın yeri müflis Yeteks şirketine aittir, burayı firmalar iflas idaresinden kiralayarak kullanmaktadır, şirketinden önce şirketi ondan önce ve Şirketleri burayı kiralamış idi, ben daha önceden maaşımı şirketinden almaktaydım, şuan şirketinden alıyorum, ...” , davalı tanığı S.. E..’ın "ben dava konusu yere ait şirkette 2010 yılından beri kazan dairesinde çalışmaktayım,şirketi 6 aydır burada kiracı olarak faaliyetini sürdürmektedir, ben şuan maaşımı şirketinden almaktayım, ondan önce şirketinden almaktaydım.” şeklindeki beyanları, dosyada yer alan ve davalı Şti. nin kaşesi ve imzasının bulunduğu 03.01.2013 tarihli devir ve muvafakatname yazısı, Çalışma ve İş Kurumundan Şti.ne gönderilen yazı örneği ve ayrıca davacının sigorta hizmet cetvelinin incelenmesinde davacının 13.08.2009-09.06.2011 tarihleri arasında Boyama, 10.06.2011-31.10.2011 tarihleri arasında Kumaş, 01.11.2011-02.07.2012 tarihleri arasında Tekstil, 03.07.2012-20.11.2012 tarihleri arasındaBoya San ve Dış Tic. Ltd. Şirketlerinde çalıştığının anlaşılması, bu çalışmaların kesintisiz olarak birbirini takip eden nitelikte olması ve bu şirketlerin tamamının birbirini takip eden zamanlarda aynı adreste faaliyet göstermesi hususları dikkate alındığında, davalı Boya ve Kimyevi Md. Teks. Gıda İnş. Malz. San. Tic. Ltd. Şti. ile davalının en son çalıştığı San ve Dış Tic. Ltd. Şirketi arasında organik bağ ya da devir ilişkisinin mevcut olup olmadığı hususunun ve bunun sonucu işe iade talebi yönünden davalı şirketin sorumluluğunun yeterince aydınlatılmadan karar verilmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Söz konusu şirketlerin ortakları ve faaliyet alanları, işyerinde çalışanları belirlenmeli, aralarındaki ilişkinin gerçek bir işyeri devrine dayanıp dayanmadığı tespit olunmalıdır. Bu amaçla alanında uzman kişilerden oluşan üç kişilik bilirkişi heyeti vasıtasıyla mahallinde gerekirse keşif yapılarak davalı şirket ile davalının en son çalıştığı San ve Dış Tic. Ltd.Şti.nin ticari defter ve işyeri kayıtları üzerinde yapılacak incelemeler neticesi düzenlenecek rapor sonucuna göre değerlendirme yapılıp karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli görülmemiş ve kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10279, Karar No: 2018/5008, Tarih: 21.03.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/10279 E.  ,  2018/5008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak;

1) Sanık müdafiinin 29.09.2014 tarihli duruşmada ve 13.02.2015 tarihli dilekçesinde ibraz ettiği belgelere göre sanığın Eskişehir Yunus Emre Devlet Hastanesinde anksiyete bozukluğu nedeni ile psikolojik tedavi gördüğünü ve ilaç kullandığını belirtmiş olması karşısında, sanığın daha önce tedavi gördüğü kurumlardan tüm tedavi evraklarının temin edilerek suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nin 32/1-2 maddeleri kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığının tespiti için Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan, tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden veya Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından sağlık kurulu raporu aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Sanık hakkında TCK'nin 53. maddesi gereğince hak yoksunlukları uygulanırken, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas - 2015/85 Kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/674, Karar No: 2022/4484, Tarih: 06.06.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/674 E.  ,  2022/4484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ayvacık Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 18.07.2018 tarih ve 2017/179 E- 2018/180 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 16.11.2020 tarih ve 2018/2002 E- 2020/1287 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; tarafların müteveffa ...'un öz oğlu olduğunu, davalı ile müteveffa babaları arasında, müteveffaya ait Emko Madencilik ... Ltd. Şti. hisselerinin davalıya devrine ilişkin sözleşme düzenlendiğini, protokolde davalı adına kayıtlı olduğu ve müteveffaya devredileceği beyan edilen ...köyü hudutlarındaki 1900 m2 arsa vasfındaki taşınmazın zaten müteveffaya ait bir taşınmaz olduğunu, sözleşmede bu maddenin davalının hilesi ile yer aldığını, tüm aile tarafından taşınmazın ihale esnasında ... tarafından alındığının bilindiğini, Ayvacık İcra Müdürlüğü nezdinde yaptıkları araştırma sonucunda, hiçbir zaman taşınmaza ilişkin ihale yapılmadığının öğrenildiğini, taşınmazın devrinin gerçekleşmediğini, hisse devri karşılığında davalı tarafından verilen 20.08.2016 - 20.09.2016 - 20.10.2016 - 20.11.2016 - 20.12.2016 vade tarihli senetlerin de ödenmediğini, sözleşmede yerine getirilmesi hukuken imkansız maddelere yer verildiğini ileri sürerek geçersiz olan sulh ve ibra protokolünün iptaline ve Emko Madencilik ve Kimya San. ve Tic. Ltd. Şti. hisselerinin miras hissesi oranında müvekkile ait olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; sulh ve ibra protokolü ile babası ile davalı arasındaki tüm uyuşmazlıkların sona erdirildiğini, taşınmazın muris adına kayıtlı iken borcu nedeniyle icradan satışının istendiği ve davalının Ayvacık İcra Müdürlüğü'nün 1999/670 esas sayılı dosyasına satış bedelini yatırmak suretiyle söz konusu taşınmazı ihaleden satın aldığını, daha sonra da ihmalkarlık nedeniyle tescil ettirmediğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili; sulh ve ibra protokolü ile babası ile davalı arasındaki tüm uyuşmazlıkların sona erdirildiğini, taşınmazın muris adına kayıtlı iken borcu nedeniyle icradan satışının istendiği ve davalının Ayvacık İcra Müdürlüğü'nün 1999/670 esas sayılı dosyasına satış bedelini yatırmak suretiyle söz konusu taşınmazı ihaleden satın aldığını, daha sonra da ihmalkarlık nedeniyle tescil ettirmediğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; protokole göre devredilecek taşınmaz ... adına kayıtlı ise de davalı, bu taşınmazın bedeline karşılık gelen 80.000.-TL bedelli senedi ...'a vermiş ve bonoda "hisse devir sözleşmesine göre devredilecek arsaya karşılık teminat olarak verildiğinin ve ciro edilemeyeceğinin" belirtilmiş olduğu, ... tarafından noter ihtarnamesi ile taşınmaz devredilmediği takdirde bonoyu takibe koyacağını belirtilerek icra takibi başlatıldığı, miras bırakanın tercihini sözleşmenin feshi yerine alacağını tahsil yönünde kullandığından protokolün kandırılmak suretiyle imzalatıldığının kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karara karşı davacı vekili istinafa başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; protokolde belirtilen taşınmazın müteveffa adına kayıtlı olması nedeniyle devri mümkün olmadığından sözleşme geçersiz sayılabilecek ise de, müteveffanın sözleşmede devir bedeli olarak kararlaştırılan 80.000,00 TL'nın teminatı olan senedi icraya koymakla iradesini fesih yönünde kullanmadığı, davalı da sözleşmede devir bedeli olarak gösterilen tutardaki bonoyu ...'a vermekle sözleşmenin bu hükmüne göre edimi yerine getirmiş olduğundan, müteveffa ...'un aldatıldığı gerekçesiyle sözleşmenin geçersiz olduğundan bahsedilemeyeceği, sulh ve ibra sözleşmesinde hisse devir bedeline karşılık alınan diğer senetlerin ödenmemesi ise alacak davasının konusu olup protokolün geçersiz sayılmasını gerektirmeyeceği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, geçersiz limited şirket hisse devir sözleşmesiyle devredilen hisselerin miras payı oranında tescili istemine ilişkindir. Davacı vekili, davalı ile davacının babası arasında yapılan hisse devir sözleşmesinin batıl olduğunu, davacının babasının sözleşmenin ifasından sonra vefat ettiğini, sözleşmenin geçersizliği nedeniyle iptali ile murisin davalıya devrettiği limited şirket hisselerinin miras payı oranında davacı adına tescilini talep etmiştir.