muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4278, Karar No: 2025/542, Tarih: 23.01.2025

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarında ayrı ayrı Hazineye ait olduğunun görüldüğü, davacı tarafın eski tapu kayıtları ile irsen intikal ve kadastro öncesi sebeplere dayanarak dava açtığı, davanın açıklanan bu niteliğine göre 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 12/3 üncü maddesinde öngörülen hak düşürücü süreye tabi olduğu, çekişmeli taşınmazlardan ... Mahallesi 87 ada 28-29-37-27-26,35 parsel sayılı olanların kadastro tespitlerinin 08.05.1984 tarihinde kesinleştiği, 1, 30, 31 ve 36 parsel sayılı taşınmazların ise tespit tarihi aynı olmakla birlikte askı süresinden sonra açılan davalar sonucunda kesinleştirmesinin yapıldığı, ... Mahallesi 88 ada 33, 34, 38 parsel sayılı olanların kadastro tespitlerinin yine 08.05.1984 tarihinde kesinleştiği, 141 parsel ve 110 ada 1 parsel ve 810 da 1 parsel sayılı olanların ise tespit tarihi aynı olmakla birlikte askı süresinden sonra açılan davalar sonucunda kesinleştirmesinin yapıldığı, 42 ada 1, 2, 5 sayılı parsel sayılı olanların kadastro tespitlerinin 08.05.1984 tarihinde kesinleştiği, 101 ada 12, 19 parsel sayılı olanların kadastro tespitlerinin 08.05.1984 tarihinde kesinleştiği, 60 parsel olanın ise tespit tarihi aynı olmakla birlikte askı süresinden sonra açılan davalar sonucunda kesinleştirmesinin yapıldığı ve son olarak 101 ada 56 parsel ile 88 ada 147 parsel sayılı taşınmazların yukarıda bahsi geçen taşınmazlardan ifraz sonucu oluştuğunun kadastro tutanaklarından anlaşıldığı, bununla birlikte dava konusu taşınmazlardan orman vasfına haiz olanların bir kısmının orman kadastrosunun ise 1987 yılında yapıldığı ve ayrı ayrı kesinleştikleri, davanın ise 15.04.2021 tarihinde açıldığı, davanın açılış tarihi ile kadastro tespitinin kesinleştiği tarih arasında yaklaşık 30 yıldan fazla süre geçtiği, 3402 sayılı Kanun'un 12/3 üncü maddesi uyarınca kadastro tespitinin kesinleşmesinden itibaren 10 yıl geçtikten sonra "kadastrodan önceki nedenlere" dayanılarak dava açılamayacağı ve hak düşürücü sürenin hakim tarafından re'sen dikkate alınması gereken dava şartlarından olduğu, 3402 sayılı Kanun'un 12/3 üncü maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra davanın açıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacılar vekili istinaf yoluna başvurulmuş olup, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu 87 ada 26 (Yeni 3889 Ada 2) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 07.03.1985; dava konusu 87 ada 27 (Yeni 3889 Ada 3) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 22.04.1985; dava konusu 87 ada 37 (Yeni 3889 Ada 4) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 06.03.1985; dava konusu 87 ada 29 (Yeni 3889 Ada 5) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 12.10

.03.1985; dava konusu 87 ada 27 (Yeni 3889 Ada 3) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 22.04.1985; dava konusu 87 ada 37 (Yeni 3889 Ada 4) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 06.03.1985; dava konusu 87 ada 29 (Yeni 3889 Ada 5) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 12.10.1984; dava konusu 87 ada 28 (Yeni 3889 Ada 6) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının (hükmen) kesinleştiği tarih olan 23.09.2005; dava konusu 87 ada 36 (Yeni 3889 Ada 7) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 20.02.1985; dava konusu 87 ada 31 (Yeni 3889 Ada 8) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının (hükmen) kesinleştiği tarih olan 24.03.2011; dava konusu 87 ada 30 (Yeni 3889 Ada 9) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının (hükmen) kesinleştiği tarih olan 12.06.2000; dava konusu 87 ada 35 (Yeni 3889 Ada 10) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının (hükmen) kesinleştiği tarih olan 10.03.1989; dava konusu 101 ada 56 (Yeni 3889 Ada 15) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının (ifrazen) kesinleştiği tarih olan 17.01.2002; dava konusu 101 ada 60 (Yeni 3889 Ada 16) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 10.05.1989; dava konusu 88 ada 147 (Yeni 3889 Ada 17) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının (hükmen) kesinleştiği tarih olan 21.12.1987; dava konusu 88 ada 38 (Yeni 3889 Ada 18) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 25.04.1985; dava konusu 88 ada 141 (Yeni 3889 Ada 19) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının (hükmen) kesinleştiği tarih olan 24.07.2005; dava konusu 88 ada 34 (Yeni 3889 Ada 20) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 13.05.1985; dava konusu 88 ada 138 (Yeni 3889 Ada 21) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 13.05.1985; dava konusu 88 ada 33 (Yeni 3889 Ada 22) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 22.04.1985; dava konusu 810 ada 1 (Yeni 3889 Ada 39) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının (ifrazen) kesinleştiği tarih olan 27.04.1993; dava konusu 42 ada 6 (Yeni 3889 Ada 40) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının (hükmen) kesinleştiği tarih olan 14.05.1993; dava konusu 78 ada 4 (Yeni 3889 Ada 41) ve 42 ada 1 (Yeni 4023 Ada 4) parsel sayılı taşınmazların kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 07.02.1985;

dava konusu 42 ada 5 (Yeni 4023 Ada 3) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının (hükmen) kesinleştiği tarih olan 29.04.1993; dava konusu 101 ada 19 (Yeni 4021 Ada 4) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının kesinleştiği tarih olan 02.06.1986; dava konusu 101 ada 41 (Yeni 4020 Ada 11) parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağının (hükmen) kesinleştiği tarih olan 10.05.1989 ile dava tarihi olan 15.04.2021 arasında 10 yıldan fazla zaman geçtiği, bu durumda tutanağın kesinleştiği tarihten davanın açıldığı tarihe kadar 3402 sayılı Kanun'un 12/3 üncü maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçirilmiş olması nedeni ile davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı, davanın hak düşürücü süre yönünden reddine dair Mahkeme kararında usul ve esas yönünden kanuna aykırı bir durum bulunmadığı gerekçesiyle, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/(1)-b.1 inci maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkillerinin İzmir 3. Sulh Hukuk Mahkemesi 2014/309 Esas ve 2014/383 Karar sayılı ve 02.05.2016 tarihli mirasçılık belgesi kararından da anlaşılacağı üzere ... ve ... çocuklarından ...’in (TC.K.No: ...) mirasçı olduklarını, ... ve ...'nin diğer çocuklarının çocuksuz olarak vefat etmeleri nedeni ile tüm ... ve ...'nin çocuklarının mirasçıları olduklarını, müvekkilerinin kayıtların eski olması, kendi mirasçıları müteveffa ...'den gelen herhangi bir taşınmazın olmaması nedeni ile ... ve ... mirasçıları ... dışındaki çocuklarından kendilerine taşınmaz kaldığını öğrenemediklerini, daha önce yapılan kadastro çalışması sırasında Osmanlıca kayıtlar tercüme edilmeden, Osmanlıca kayıtlardaki veraset durumu incelenmeden, yolsuz tescil yapmak sureti ile tapulama çalışmalarının sonuçlanması neticesinde de mirasçılarına ait taşınmazlara ulaşılamadığını, müvekkillerinin tesadüf eseri ... ve ...’nin ... dışındaki çocuklarının çocuksuz olarak vefatını ve bölgede taşınmazları bulunduğu bilgisine ulaştıklarını ve mirasçılık belgesine 2018 yılında müracaat ettiklerini ve bu söylentinin doğru olduğunu belgelediklerini, müvekkillerinin Osmanlıca bilen ve Mahkemeler de bilirkişilik yapan bir bilirkişiye başvurarak ... ve ...’nin çocuksuz vefat eden çocuklarına ait taşınmazların Osmanlıca kayıtlarında olduğunu öğrendiklerini, Seferihisar Sulh Hukuk Mahkemesinin 2018/331 Esas ve 2018/583 Karar sayılı dosyasından müvekkilleri adına ... ve ...'den olma ...'in mirasçılık belgesinin çıkartıldığını, müvekkillerinin murislerinden ... ve ... çocukları, ..., ... (...), ...'a ait İzmir ili Seferihisar ilçesi ... Mevkiinde bulunan tapu kayıtlarının bir kısmına ulaşıldığını, müvekkillerinin mirasçısı oldukları taşınmazların kendi adlarına tescilini dava açma aşamasına geldiklerinde Seferihisar ... Bölgesinde 13.01

... ve ...'den olma ...'in mirasçılık belgesinin çıkartıldığını, müvekkillerinin murislerinden ... ve ... çocukları, ..., ... (...), ...'a ait İzmir ili Seferihisar ilçesi ... Mevkiinde bulunan tapu kayıtlarının bir kısmına ulaşıldığını, müvekkillerinin mirasçısı oldukları taşınmazların kendi adlarına tescilini dava açma aşamasına geldiklerinde Seferihisar ... Bölgesinde 13.01.2020 tarihinde kadastro güncelleme çalışmaları başladığını, 22/A maddesine göre yapılan Kadastro çalışmalarına itiraz ettikleri halde talepleri gibi karar verilmediğini, belirtilen nedenler ile İzmir Kadastro Mahkemesi de davalarını zamanaşımı gerekçesi ile hiç bir inceleme yapmadan reddettiğini, dijitalleşmenin 2000'li yıllar sonrasında ortaya çıkması nedeniyle müvekkillerinin hak kaybının önüne geçmesinin mümkün olmadığını, bağımsız yargının ulaşamadığı kayıtlara, vatandaşın ulaşmasını beklemek Türkiyenin sosyal gerçeklerine aykırı olduğunu, gerek İlk Derece Mahkemesi ve gerekse İstinaf Mahkemesi ret sebebi olarak zamanaşımına dayanırken Kanunun lafzi yorumuna sıkı sıkıya bağlı kaldıklarını, İlk Derece Mahkemesinin 10 yıllık zamanaşımı süresini Devletin yükümlülüklerinin varlığı şartını görmezden geldiğini, Devletin kayıtlarında bulunan tapunun uygulanmamasında kusurun Devlette olduğunu, davalıların orman iddiası yönünden zeminde herhangi bir araştırma yapılmadan arazinin hali hazır durumu görülmeden karar verildiğini, müvekkillerinin mülkiyet hakkına aykırı karar verildiğini açıklayarak Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

Uyuşmazlık, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeye, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

427,60 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 187,80 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6106, Karar No: 2014/7736, Tarih: 17.09.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/6106 E.  ,  2014/7736 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A R A R

Dairemizin 12/11/2013 gün 2013/5441 E. - 10028 K. sayılı iade kararının tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmaktadır.

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için; iade gereklerinin eksiksiz olarak yerine getirilmesi zorunludur. Aksi durum işin sürüncemede kalmasına neden olacağından ilgililerin sorumluluklarını doğurur. Bu nedenle;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yere ait en eski tarihli hava fotoğrafı ve en eski tarihli hava fotoğrafından üretilmiş olan en eski tarihli memleket haritası harita genel komutanlığından getirtilerek dosyaya konulduktan sonra,

2) Dava dosyası hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek;

a) Mahkemece getirtilecek olan en eski tarihli orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının (1/5000 ve 1/10000 ölçekli olarak ayrı ayrı) ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ölçeğine bilgisayar ortamında veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve en yakın kadastro parsellerini de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri,

b) Yine, en eski tarihi hava fotoğrafının (1/5000 ve 1/10000 ölçekli olarak ayrı ayrı) ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu, en yakın kadastro parselleri ile birlikte hava fotoğrafı üzerinde gösterecekleri, hava fotoğrafı stereoskopik alet ile üç boyutlu olarak incelemeye tâbi tutularak çekişmeli taşınmazın niteliği ve üzerinde neler gözüktüğünü belirtir şekilde müşterek imzalı, taşınmazın memleket ve hava fotoğrafındaki durumunu ayrıntılı olarak açıklayan ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 17/09/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3260, Karar No: 2015/43554, Tarih: 12.10.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/3260 E.  ,  2015/43554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkemece TCK'nın 31/3 maddesi, TCK'nın 168/3 maddesinden sonra uygulanarak TCK'nın 61/5 maddesindeki sıralamaya aykırı uygulama yapılmış ise de sonuca etkili olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından sanık için atanan zorunlu savunman ücretinin çıkartılması suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13400, Karar No: 2013/16886, Tarih: 28.11.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/13400 E.  ,  2013/16886 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dilekçesinde; müvekkilerinin murisi ...'ın 08.04.2009 tarihinde işveren....isimli işyerinde çalıştığı sırada kullandığı iş makinasının davalı .... ait elektrik akım tellerine değmesi nedeniyle elektrik akımına kapılarak vefat ettiğini, davalı ... Valiliğinin elektrik akım tellerinin riski nedeniyle ruhsat verilmemesi gereken işyerine ruhsat vermesi nedeniyle, davalı .... ise kum ocağının ruhsatına karşı çıkmadığı gibi bakım ve kontrol yükümlüğünü yerine getirmeyerek murisin ölümünden sorumlu oldukları gerekçesiyle fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir davacı için ayrı ayrı 2.500 TL manevi tazminat ile yine ayrı ayrı 50 TL destekten yoksun kalma tazminatı olmak üzere toplam 10.200 TL tazminatın olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.

Mahkemece; üçlü bilirkişi kurulundan alınan 12.03.2013 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle,.....Yönetmeliğine göre 36.000 votluk enerji nakil hatlarının altından araç geçmesine elverişli köy ve şehir içi yollarda iletkenin yere mesafesinin 7 metre olması gerektiği, Medaş'a ait enerji nakil hattının kum ocağı faaliyetinden önce yapıldığı ve hat direklerinin boylarının normal olarak seçildiği,.... yaptığı çalışmalar neticesinde 7 metre olması gereken güvenlik mesafesinin 5,35 metreye düşürüldüğü, işverence çalışma ortamında işgüvenliği ile ilgili hiçbir uyarı levhasının kullanılmamış olmasının işverenin kusurundan kaynaklandığı, ölüm olayının meydana gelmesinde davalıların kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

....

Enerji nakil hattı sahibi bulunan davalı....tehlike arzeden bu yapı eserinin fena yapılmasından, bakım ve eksiklerinden sorumludur. Bu sorumluluk hukuki niteliği itibariyle kusura dayanmayan (objektif) bir sorumluluktur. Davalı ağır özen yükümlülüğü doğuran bir hizmet yürütmektedir. Yaptığı iş nedeniyle her türlü önlemi alması gerekir. Davalının sürekli gözetim ve denetim sorumluluğu bulunduğu kuşkusuzdur.

....

Enerji nakil hattı sahibi bulunan davalı....tehlike arzeden bu yapı eserinin fena yapılmasından, bakım ve eksiklerinden sorumludur. Bu sorumluluk hukuki niteliği itibariyle kusura dayanmayan (objektif) bir sorumluluktur. Davalı ağır özen yükümlülüğü doğuran bir hizmet yürütmektedir. Yaptığı iş nedeniyle her türlü önlemi alması gerekir. Davalının sürekli gözetim ve denetim sorumluluğu bulunduğu kuşkusuzdur.

Hukuk Genel Kurulu’nun 12.03.2003 gün ve .... sayılı kararında “…Yapım bozukluğu, bir inşaatın kötü yapılmasını, imal ve inşaat zamanında uyulması gerekli olan teknik kurallara uyulmamış olmasını ifade eder. Bir yapı eserinin maliki, bunların hiç kimse ve hiçbir şey için tehlike taşımayacak şekilde yapılmasını ve işlemesini garanti etmekle yükümlüdür. Bu nedenle, bir yapı eserinde herhangi bir yapım bozukluğu olmasa bile, ek güvenlik ve koruma tertibatının bulunmaması, yine de bir yapım eksikliği sayılır. Bakımsızlık ve koruma eksikliği ise, bir inşaatın kullanmaya uygun ve tehlikeleri önleyecek biçimde korunmamasını ifade eder. Bakım eksikliği biçiminde açıklanabilecek olan bu durum, yapının tamamlanmasından sonra ortaya çıkar. Yapının tamamlanmasından sonra kendini gösteren ek güvenlik tertibatı ihtiyacının giderilmemesi de bir bakım eksikliği…(....)…” olduğu belirtilmiştir.

....Yönetmeliği’nin 4, 44 ve 67. maddelerine göre ağır özen yükümlülüğü doğuran bir hizmet yürüten davalı .... yaptığı iş itibariyle her türlü önlemi almak gerekli güvenlik uzaklıklarına uymak, dava dışı şahıslar ya da kurumlarca güvenlik uzaklıklarının ihlal edilmesi halinde gerekli denetim ve koruma önlemlerini almakla yükümlüdür.

Ancak; mahkemece; 12.03.2013 tarihli bilirkişi raporu hükme dayanak yapılmak suretiyle dava dışı, ..... yaptığı çalışmalar neticesinde 7 metre olması gereken elektrik akım tellerinin yerden yüksekliğinin 5,35 metreye düşürülmesi, işverence çalışma ortamında işgüvenliği ile ilgili hiçbir uyarı levhasının kulanılmamış olması nedeniyle, ölüm olayının meydana gelmesinde davalı .... kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddi cihetine gidilmiştir. Yerleşik Yargıtay kararları ve yukarıda yapılan açıklamalar karşısında davacıların murisinin ölüm olayının gerçekleşmesinde davalı .... tamamen kusursuz olduğundan söz edilemez. Öte yandan tespit dosyasında alınan bilirkişi raporunda da davalı ..... denetim ve gözetim görevini yerine getirmediğinden sorumlu olduğu belirlenmiştir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; mahallinde üç kişilik bilirkişi kurulu heyetiyle keşif icrasıyla, bilirkişi raporları arasındaki çelişki(tespit raporu ile 12.03.2013 tarihli heyet raporu) giderilerek, davalı .... kusur oranı belirlendikten sonra varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme yapan bilirkişi raporu esas alınarak davalı ....yönünden davanın tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir

....

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; mahallinde üç kişilik bilirkişi kurulu heyetiyle keşif icrasıyla, bilirkişi raporları arasındaki çelişki(tespit raporu ile 12.03.2013 tarihli heyet raporu) giderilerek, davalı .... kusur oranı belirlendikten sonra varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme yapan bilirkişi raporu esas alınarak davalı ....yönünden davanın tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir

....

Diğer davalı ... hakkında verilen red kararının temyiz itirazına gelince: Davacılar, davalı Valiliğin ruhsat verilmemesi gereken işyerine ruhsat vermesi nedeniyle sorumlu olduğunu ileri sürerek, davalı Valiliğin hizmet kusuru niteliğindeki eylemine dayandıklarına göre bu tür isteklerin, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasası’nın 2/1-b maddesi gereğince idari yargı yerinde tam yargı davası olarak ileri sürülmesi gerekir. Şu durumda, davalı Valilik hakkındaki dava yönünden, yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeyerek işin esasının incelenmiş olması doğru olmadığından karar bu nedenle de bozulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....