muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3838, Karar No: 2019/16829, Tarih: 28.11.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/3838 E.  ,  2019/16829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hakaret suçunun işlendiği açık ceza infaz kurumu bahçesinin aleni yerlerden olmadığı gözetilmeden, sanık hakkında TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanması,

2- Ceza infaz kurumunun açık kısmında hükümlü olan sanığın kendisine görev verilmesi nedeniyle baş memur olan katılanı tehdit edip yaralamaktan ibaret eyleminin, bütün halinde görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek tehdit ve yaralama suçlarından ayrı ayrı mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin yaralama ve tehdit suçlarından verilen toplam ceza miktarı üzerinden gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/17577, Karar No: 2025/3993, Tarih: 11.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/17577 E.  ,  2025/3993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1766 E., 2020/900 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.07.2019 tarihli ve 2018/ 160 Esas, 2019/354 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası, 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 09.07.2020 tarihli ve 22019/1766 Esas, 2020/900 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca tanzim olunan 24.02.2022 tarihli onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi özetle,

1.Kararın usul ve kanuna aykırı ayrıca gerekçesiz olduğuna,

2.Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

3.Evrensel hukuk ilkelerinin ihlal edildiğine,

4.Tanıkların soyut beyanlarına itibar edilemeyeceğine, sanık aleyhine olan tanık beyanlarının soruşturma aşamasında okumadan imzalanan beyanlar olduğuna kabule esas alınamayacağına,

5.İddiaların somutlaştırıladığına, sanığın mahkumiyetine yeter, kesin, somut delil bulunmadığına,

6.Lehe olan delillerin göz ardı edildiğine,

7.Savunma hakkının kısıtlandığına,

8.Lehe olan hükümlerin tartışmasız bırakıldığına, fazla ceza tayin edildiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

9.Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun

kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

9.Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun

kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına göre, 2013-2015 yılları arası akademisyenlerden oluşan ve dışarıdan kimsenin katılmasına izin verilmemeyen sohbet grubunda yer alarak sohbet adı altında gerçekleştirilen örgütsel toplantıları yönlendiren, örgütün mahrem yapılanmasında müdür konumundaki kişi tarafından tanık olarak beyanlarına başvurulan .... 'a mahrem imamlık görevlendirmesinin tebliğ edildiği toplantıya da katıldığı anlaşılan sanığın örgütle organik bağ kurarak atılı suçun sübutu açısından gerekli süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gösteren eylem ve faaliyetler gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin kararlarında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak eksiksiz yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, dosya kapsamına göre sanığın örgüt içerisindeki konumu itibariyle örgütün nihai amacını bilebilecek durumda olduğu, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 09.07.2020 tarihli ve 22019/1766 Esas, 2020/900 sayılı Kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5360, Karar No: 2011/5541, Tarih: 11.05.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/5360 E.  ,  2011/5541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 18/03/2009 gününde verilen dilekçe ile asıl dava ile manevi tazminat, karşı dava ile de manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 26/01/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı-karşı davacı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Asıl dava; nikahlı eş olan davalının, boşanmadan önce diğer davalı ile birlikte yaşaması nedeni ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı; karşı dava ise dava dilekçesinde davalı-karşı davacı ...'e yönelik sözlerin kişilik haklarına saldırı oluşturduğu iddiası ile manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Yerel mahkemece, iki davaya da aile mahkemesinde bakılması gerektiği gerekçesiyle, mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçeleri reddedilmiş; karar, davalı-karşı davacı ... tarafından temyiz olunmuştur.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Yasa'nın 4/1. maddesi gereğince, 4721 sayılı Medeni Yasa'nın İkinci Kitabı'ndan ... dava ve işlere aile mahkemesinde bakılır.

Asıl davanın davacı ile davalı-karşı davacı arasında evlilik bağı varsa da asıl ve karşılık davalar yönünden aralarındaki uyuşmazlık aile hukukuna ilişkin olmayıp haksız eyleme ilişkin kurallara dayandığından, uyuşmazlığın evliliğin hukuki niteliğine ve sonuçlarına ilişkin Medeni Yasa'nın İkinci Kitabında yer alan düzenlemelere göre aile mahkemesinde değil genel hukuk mahkemelerinde çözümlenmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, işin esası incelenip varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4937, Karar No: 2018/4468, Tarih: 20.06.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/4937 E.  ,  2018/4468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde on üç yaşı içerisinde bulunan mağdur ...'ın velayet hakkına sahip annesi ... ile babası ....'ın aşamalarda beyanları alınmaksızın yokluklarında yargılama yapılarak karar verildiği anlaşıldığından, gerekçeli kararın suç tarihi itibariyle mağdurun velayet hakkına sahip kanuni temsilcisi olması yanında Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) ortamında temin edilen nüfus kaydı bilgilerine göre Konya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 23.05.2017 kesinleşme tarihli ve 2017/710 Esas, 2017/694 Karar sayılı ilamı ile mağdurun babası müşteki ....'a vasi olarak atanması nedeniyle de davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunan müşteki....'ya tebliğiyle tebligat parçası ile verildiği takdirde temyiz dilekçesinin eklenip, hükmün temyiz edilmesi halinde bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18866, Karar No: 2017/8303, Tarih: 17.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/18866 E.  ,  2017/8303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6102 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 376. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 17.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1900, Karar No: 2024/13828, Tarih: 25.11.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/1900 E.  ,  2024/13828 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 09.01.2024

EK KARAR SAYISI : 2022/1840 E., 2022/1870 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

EK KARAR : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu uyarınca temyiz edilebilir ve temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Eskişehir 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2019 tarihli ve 2019/491 Esas, 2019/1455 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157/1, 62, 52/2-4 ve 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 05.10.2022 tarihli ve 2022/1840 Esas, 2022/1870 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulüyle 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca sanığın ikinci kez değil birinci kez mükerrir olduğu gerekçesiyle bu yönden düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin 09.01.2024 tarihli ve 2022/1840 Esas, 2022/1870 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz isteminin reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın asıl ve ek karara yönelik temyizi; savunma hakkının kısıtlandığına ve uzlaşma hükümlerinin usule uygun tatbik edilmediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Eskişehir 9. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20453, Karar No: 2015/16991, Tarih: 16.12.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/20453 E.  ,  2015/16991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) 48. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2014

NUMARASI : 2012/185-2014/113

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin Kamu İktisadi Devlet Teşekkülü olduğunu, R. Limanının özelleştirme kapsamında işletme hakkı devir yöntemiyle özelleştirildiğini, müvekkili ile davalı arasında imzalanan 1997 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinde TDİ payı, ödenme şekli ve süresinin belirlendiğini, müvekkili kuruluş tarafından yapılan incelemede 2007 yılına ait TDİ payının hesaplanmasında eksiklik olduğunun raporla tespit edildiğini, eksik kalan miktarın ödenmesi için davalıya bildirimde bulunduklarını, ancak davalının ödeme yapmaması üzerine icra takibi başlattıklarını, davalının takibe itiraz ettiğini, davalının başta hakem yoluna gidilmesini önerdiğini, ancak daha sonra vazgeçerek konunun sulhen çözümlenmesini, sulhle çözümlenmediği takdirde daha önceki ihtilaflarda olduğu gibi hukuk mahkemelerinde çözümlenmesini kabul ettiklerini bildirdiklerini, sulh yoluyla bir çözüm alınamadığından müvekkili adına dava açtıklarını, bu nedenlerle itirazın iptali ile %40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair kararı dairemizin 28/02/2012 tarih ve 2011/10484 esas, 2012/3046 karar sayılı ilamı ile kararı ile bozulmuş bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda R. AŞ tarafından verilen gümrük antrepo hizmetlerinden kaynaklanan gelirlerin faaliyet dışı gelir kabul edilerek TDİ payının hesaplanmasında %2 lik matraha dahil edilip edilmeyeceğinin açıklığa kavuşturulmasının gerektiği, sözleşmenin 4. Maddesinde ardiye hizmet satışının %25 lik TDİ payına dahil olacağının açıkça belirtildiği, taraflar arasında yapılan işletme devir sözleşmesinin 4. Maddesinde açıkça ardiye hizmet satışının %25lik TDİ payına dahil olacağının belirtilmesi, R.AŞ nin işletme hakkına devraldığı liman sınırları içerisinde bu hakkı devralan şirket olarak R. AŞ faturası keserek antrepo hizmeti vermesi şirketin vermiş olduğu antrepo hizmet gelirlerinin şirketin normal esas faaliyetleri dışındaki bir kaynaktan üretilmiş olduğunun kabulünün mümkün olmadığı faaliyet içi gelirler kısmında yer alması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 16.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4720, Karar No: 2011/6481, Tarih: 25.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4720 E.  ,  2011/6481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'un beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

16.01.2009 tarihli haciz tutanağında borçlu işyerinin kayıtlı adresinde bulunmamasının tek başına ticaretin terk edildiği anlamına gelmeyeceğinin kabulü nedeniyle şikayetin süresinde yapıldığı sonucuna varılmıştır.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.