muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/293, Karar No: 2025/3068, Tarih: 17.04.2025

Ancak, 5275 sayılı Kanun'un Geçici 10/1. maddesine istisna getiren anılan Kanun'un Geçici 10/2. maddesi gereğince 31.07.2023 tarihi itibarıyla anılan Kanun'un Geçici 9/5. maddesi uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan ve ilgili mevzuat uyarınca cezalarının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına beş yıl ve daha az süre kalan hükümlülerin talebi aranmaksızın, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, infaz hakimi tarafından karar verilen hükümlülerin, infaz kurumuna dönüp dönmeyeceği, infaz hâkimliği tarafından verilen kararın tebliğ edilip edilmeyeceğinin inceleme konusunu oluşturduğu,

5275 sayılı Kanun'un 105/A-6. maddesinde bulunan, ''..Hükümlünün; a) Ceza infaz kurumundan ayrıldıktan sonra, talebinde belirttiği denetimli serbestlik müdürlüğüne beş gün içinde müracaat etmemesi..,hâlinde, denetimli serbestlik müdürlüğünün talebi üzerine, koşullu salıverilme tarihine kadar olan cezasının infazı için açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine, denetimli serbestlik müdürlüğünün bulunduğu yer infaz hâkimi tarafından karar verilir..'' şeklindeki düzenleme değerlendirildiğinde,

Kırşehir İnfaz Hâkimliğinin 26.07.2023 tarihli kararı ile hükümlünün açık ceza infaz kurumunda infazı devam ediyorken denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle statü değişikliğine uğradığı, hükümlünün kendisine sorumluluk yükleyecek kararları hukuki olarak bilme hakkı olduğu, 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi hükümleri uygulanarak verilen kararların hükümlülere 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri uyarınca tebliğ edilmesini takiben ilgili denetimli serbestlik müdürlüğüne başvuru yapmasının beklenilmesi gerektiği, anılan kararın hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğinin anlaşılması karşısında, itirazın anılan sebepler yönünden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(5) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları;

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

(2) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan ve ilgili mevzuat uyarınca cezalarının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına beş yıl ve daha az süre kalan hükümlülerin talebi aranmaksızın, cezalarının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına infaz hakimi tarafından karar verilebilir.

(3) Yukarıdaki fıkralar uyarınca, izinden dönecek hükümlüler ile hakkında denetimli serbestlik kararı verilecek hükümlülere ilişkin hususlar, Adalet Bakanlığının resmî internet sitesinde duyurulur.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün, 8 yıl 4 ay hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Savcılığınca düzenlenen 03.11.2022 tarihli ve 2022/7496 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün 04.11.2021 tarihinde cezasını infaz etmek üzere ceza infaz kurumuna alındığı, 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9 uncu maddesi gereğince Covid-19 iznine çıkartılan ve şartla tahliye tarihi 31.01.2028 olan hükümlü hakkında, izinde bulunduğu sırada İnfaz Hakimliğinin 26.07.2023 tarihli ve 2023/2928 Esas, 2023/2930 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca kalan cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik uygulanarak infazına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. İnfaz Hakimliğince şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilen hükümlünün, izin bitim tarihinde infaz işlemlerinin devam ettiği infaz kurumuna dönme zorunluluğu olduğunu ve dönmediği kabul edilerek hakkında verilen denetimli serbestlik kararının kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de, hükümlünün yokluğunda şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair İnfaz Hakimliğince 26.07.2023 tarihinde karar verildiği anlaşılmakla, denetimli serbestlik kararının hükümlüye usulüne uygun şekilde tebliğ edilip edilmediği, edildi ise hangi tarihte tebliğ edildiği, hükümlünün UYAP sisteminde kayıtlı GSM numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili SMS gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği, ayrıca hükümlü ve vekilinin, 29.07.2023 tarihinde hükümlünün yakalanarak Niğde İl Göç İdaresi Geri Gönderme Merkezine gönderildiğinin hakkında idari gözetim kararı verildiğinin ve verilen idari gözetim kararının Sulh Ceza Hakimliğince 09.10.2023 tarihinde kaldırıldığının iddia edilmesi ve dosya içerisinde bulunan Niğde 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 09.10.2023 tarihli ve 2023/2882 değişik iş sayılı kararı ile hükümlü hakkında İl Göç İdaresi Müdürlüğünce verilen idari gözetim kararının kaldırılmasına dair karar verildiği anlaşılmakla, idari gözetim altında bulunan hükümlünün iradesi dışında denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etme imkanının fiilen imkansız olması nedeniyle, karar tarihi itibariyle yabancı uyruklu hükümlü hakkında yapılan ve itiraza konu edilen idari işlemlerin hangi tarihte başlatıldığı ve sonuçlandığı araştırılarak sonucuna göre mazeretinin geçerli ve itibar edilebilir nitelikte olup olmadığı tartışılmak suretiyle hükümlünün hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve değerlendirme sonucu verilen İnfaz hakimliği kararına karşı yapılan itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken, reddine dair itiraz merciince verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan bu sebeple yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 16.11.2023 tarihli ve 2023/3038 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2770, Karar No: 2020/1335, Tarih: 12.03.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/2770 E.  ,  2020/1335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Düşme, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, uyulan bozmaya, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Olay tarihinde 80 yaşındaki yakınanın evine giderek üzerine yorgan, battaniye atarak yakınanı yere düşürdükten sonra bilezik ve yüzüğünü alıp ayaklarını bağlayarak evden ayrıldıkları maddi olayda; 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/4. maddesinde öngörülen, "Kesin hükümle sonuçlanmış olan davalarda, sonradan yürürlüğe giren bir kanunla ilgili olarak lehe hükmün belirlenmesi ve uygulanması amacıyla yapılan yargılama bakımından ''Dava zamanaşımına ilişkin hükümler uygulanmaz" hükmü gözetilmeyerek yazılı şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda zamanaşımından düşme kararı verilmesi,

Hal böyle olunca;

5252 sayılı Yasanın 9/3.maddesi ve 23/02/1938 gün ve 23/9 sayılı İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca, lehe yasa saptanması maddi olaya suç tarihinde yürürlükte bulunan yasalar ile sonradan yürürlüğe giren yasaların hiçbir hükmü karıştırılmadan bir bütün halinde uygulanmasını ve uygulama sonucunda ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karıştırılmasını zorunlu kıldığından, hükümlü hakkında uygulanması gereken 765 sayılı TCK'nin 499, 522, 59/2. maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nin 149/1-c-d, 62, 109/2-3-b, 62. maddelerine göre lehe Yasanın saptanması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4901, Karar No: 2021/4892, Tarih: 08.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2019/4901 E.  ,  2021/4892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 17.04.2019 tarih ve 2016/323-2019/309 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak asıl ve birleşen davada davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 08.06.2021 günü hazır bulunan asıl ve birleşen davada davacı vekili Av. İklim Kılıç ile asıl ve birleşen davada davalılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili asıl ve birleşen davalarda davalıların müvekkili şirketin hisselerini 18.01.2007 tarihli hisse devir sözleşmesi ile dava dışı ..., ..., ..., ... ve ...'e devrettiğini, buna göre Teknomobil GPS GSM Mobil Haberleşme İnternet Teknolojisi A.Ş'nin sözleşmenin yürürlük tarihinden önceki her türlü borç ve yükümlülüklerinin davalı satıcılara ait olduğunu, şirkette çalışan tüm personelin iş ve vergi hukukundan doğan tüm haklarının ödenerek işten çıkarılıp, şirketin personelsiz olarak alıcılara teslim edileceğini, 25.01.2007 tarihinde yönetim kurulu toplantısında hisse devirlerinin kabul edilerek pay defterine işlenmesine karar verildiğini, daha sonra yönetim kurulu üyesi olan davalıların bu görevlerinden istifa ettiklerini, hiçbir yetkileri ve sıfatları kalmayan davalıların şirketin hesaplarının bulunduğu Türkiye İş Bankası A.Ş ...Şubesi'ne talimat yazarak, şirketin 75.795,16 TL'sini 01.02.2007 tarihinde personelin tazminat ve diğer yasal haklarını ödemekte kullandıklarını, aradaki sözleşmeye göre bu ödemenin davalıların sorumluluğunda olduğunu, müvekkili şirketin Türkiye temsilciliğini yaptığı Thuraya Satellite Telecommunications CO.P.O. firması nezdindeki Kasım 2006, Aralık 2006 ve Ocak 2007 dönemlerine ait konuşma ücretleri borcunu ödemediklerini ileri sürerek, davalıların sorumluluğunda olan meblağların tahsilini dava etmiştir.

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, müvekkillerinin Teknomobil GPS, GSM Mobil Haberleşme İnternet Teknolojisi Mühendislik Sanayi ve Tic. A.Ş'ndeki hisselerini, diğer davalılar ile birlikte, 18.01.2007 imza tarihli hisse devir sözleşmesi uyarınca, mezkur sözleşmenin tarafı konumunda olan ve "alıcılar" olarak adlandırılmış bulunan "..., ..., ..., ..., ..." isimli şahıslara devrettiklerini ve mezkur sözleşme çerçevesinde gerekli devir işlemlerini tamamladıklarını, davanın bu şahıslar tarafından açılabileceği, dolayısıyla davanın 18.01.2007 imza tarihli sözleşmenin tarafı konumunda bulunmayan davacı şirket tarafından açılmasının hukuken mümkün olmadığını, asıl ve birleşen davaların esastan da reddi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrasında yapılan yargılamada iddia, savunma ve tüm dosya kapsamı uyarınca taraflar arasında 18.01.2007 tarihinde akdedilen hisse devir sözleşmesinin 5.1 maddesinde davacı şirketin sözleşmenin yürürlük tarihine kadar doğmuş ve doğacak olan her türlü borç ve yükümlülüklerinin davalı satıcılara, yürürlük tarihinden sonra doğacak her türlü borç ve yükümlülüklerin ise dava dışı alıcılara ait olacağı, yürürlük tarihinden önceye ait şirket lehine doğacak alacaklar ile açılmış dava ve icra takiplerinin satıcılar tarafından yürütülmeye devam edileceği ve tahsil edilen tutarların davalı satıcılara ait olacağı, 5.2 maddesinde şirkette çalışan tüm personelin iş ve vergi hukukundan doğan tüm alacaklarının ödenerek işten çıkarılacağı, şirketin personelsiz olarak alıcılara teslim edileceği, 5.8 maddesinde satıcılar tarafından alıcılara ulaştırılan 01.10.2006 tarihli bilanço aktifindeki taşınır ve taşınmaz mallar ile hakların tamamının şirket mülkiyetinde bırakılacağı kararlaştırılmış olup sözleşmede yer alan davacı şirket lehine olan tüm bu düzenlemeler sözleşmenin tam üçüncü kişi yararına sözleşme niteliğinde olduğu, sözleşme yürürlük tarihinden sonra Yönetim Kurulu Başkanı’nın imzası olmadan yapılan personel maaş ödemelerinden kaynaklı 75.795,16 TL, devir öncesi sözleşme hükümlerine göre davalı tarafça Thuraya firmasına ödenmesi gerektiği halde davacının ödemek durumunda kaldığı 52.423,86 USD karşılığı olan 61.503,67 TL ve eksik demirbaş bedeli için 38.075,00 TL olmak üzere toplam 175.373,83 TL davacının davalılardan alacaklı olduğu, belirlenen-tespit edilen alacak miktarını aşan davacı isteminin yerinde olmadığı gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2008/379 Esas sayılı dava yönünden yapılan yargılama sonrasında ise yukarıda da belirtildiği gibi benimsenen bilirkişi kurulu raporunda açıklandığı üzere, Evrensel Hizmet Geliri Ödemesi olan 15.035,00 TL, 2006 yılı giderlerine katılım payı olarak ödenen 5.262,10 TL, Ocak 2007 dönemine ait muhtasar beyanname ile ödenen 9.235,85 TL, 2007 Ocak ayı SSK primi olarak ödenen 8.070,29 TL, Kanuni defterlere 320 numaralı hesapta kayıtlı borç toplamı olarak 5.194,88 TL, 2006 yılı ruhsatname ve kullanım bedeli olan ve ödenen 24.308,37 TL ile 7.221,32 TL telsiz kullanım bedeli olmak üzere toplam 74.327,81 TL davacının davalılardan alacaklı olduğu, belirlenen-tespit edilen alacak miktarını aşan davacı isteminin yerinde olmadığı gerekçesiyle birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen dosyada davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davalılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, asıl ve birleşen dosyada davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davalılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl ve birleşen davada davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 3.050,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 12.792,79 TL temyiz ilam harcının temyiz eden asıl ve birleşen davada davalılardan müştereken ve müteselsilen alınmasına, 08.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/749, Karar No: 2007/798, Tarih: 06.02.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/749 E.  ,  2007/798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, tapu iptal ve tescil davası olup, temyiz incelemesi 14. Hukuk Dairesince yapılmıştır. İstem karar düzeltme olup, davanın bu niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 14.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 14.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 06.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1759, Karar No: 2018/4311, Tarih: 20.09.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/1759 E.  ,  2018/4311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 26.11.2015 gün ve 2015/2580 Esas, 2015/7613 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayet olunan vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili, müvekkilinin haczinin şikayet olunan haczinden önce olduğunu, şikayet olunanın borçluya ait taşınmaz üzerindeki ipoteğinin limit ipoteği olduğu gerekçesiyle müvekkile ödenmesi gereken paranın sıra cetvelinde 2. sırada yer verilen şikayet olunanın dosyasına ödendiğini, ... . İcra Müdürlüğünün 2014/1529 E. sayılı dosyasından düzenlenen 24.09.2014 tarihli sıra cetvelinin usulüne uygun düzenlenmediğini ileri sürerek sıra cetvelinin iptalini talep ve şikayet etmiştir.

Şikayet olunan vekili, borçlu İbrahim Kürtüncü'ne ait taşınmaz üzerinde müvekkil bankanın 150.000,00 TL'ye kadar limit ipoteğinin mevcut olduğunu, ipotekli taşınmazın satışı halinde ipotek üst sınır bedeli kadar olan kısmın ipotek alacaklısına ödenmesi gerektiğini savunarak şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemenin 25.12.2014 tarih ve 2014/706 E., 2014/950 K., sayılı ilamı ile şikayetin reddine dair kararın şikayetçi vekilinin temyiz etmesi üzerine Dairemizin, 26.11.2015 tarih ve 2015/2580 E., 2015/7613 K., sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Bu kez, şikayet olunan vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur

Şikayet olunan vekili karar düzeltme talebinde bulunmuş ise de Dairemizin, 26.11.2015 tarih ve 2015/2580 E 2015/7613 K sayılı ilamı ile mahkeme kararı, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere bozulmuştur.

5219 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu HUMK’nın 440/III-I maddesindeki parasal sınır, 5236 sayılı Kanunun 19. maddesiyle HUMK’na eklenen Ek-Madde 4’te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında ( 2015 yılı için 12.690,00 TL’dir ).

HUMK’nun değişik 440/III-1.maddesi gereğince karar düzeltme ile ilgili parasal sınırın altında olan davalara ait hükümlerin onanmasına veya bozulmasına ilişkin Yargıtay kararları hakkında karar düzeltme yoluna başvurulamaz. Karar düzeltme istemine konu miktar, 7.704,60 TL olup, şikayet olunan vekilinin karar düzeltme isteminin reddi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle şikayet olunan vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, karar düzeltme harcının istek halinde şikayet olunana iadesine, 20.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10525, Karar No: 2014/4436, Tarih: 11.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/10525 E.  ,  2014/4436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

1- Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet kararına yönelik temyiz incelemesinde;

Somut olayda; müşteki ...'ın annesinin rahatsızlığı nedeniyle ... Tıp Fakültesine gittiği, film çekilmesi için acil servis önünde beklerken sanıklardan ...'un yanına gelerek kızının başhemşire olduğunu, her konuda yardımcı olabileceğini söyleyerek tanıştırmak üzere yukarı çıktıkları, bu esnada yürürken yerde mendil içerisinde para olduğunu fark edip içinde para olan mendili şikayetçi ...'a göstererek bugün kısmetliyiz, bu paranın yarısını kendisine verebileceğini söylediği, bu sırada diğer sanık ...'in yanlarına gelerek para kaybettiğini ancak bulunan paranın kendisine ait olmadığını belirttiği, bunun üzerine sanıklardan ...'un şikayetçiden cüzdanını çıkarıp göstermesini istediği, sanıların şikayetçiye ait kredi kartlarını görünce " sen parayı alıp hesaba yatırmış olabilirrsin, kartlardaki hesaba bakmamız gerekiyor" diye söyleyerek kandırmaya çalıştıkları, şikayetçinin ağabeyim geldi diyerek ayrıldığı, durumu ağabey'ine anlattığı sırada sanıkların kaybolduğu,

Sanıkların aynı gün saat 15.00 civarında hastanedeki gelinini ziyarete gelen ...'ı görünce yine aynı yöntemle kızlarının hastanede başhemşire olduğunu kendisine yardımcı olabileceklerini söyleyerek oyaladıkları, sanık ...'un şikayetçi ...'ın üzerini aramaya kalktığı, paran var mı diye sorduğu, 35 lirası olduğunu söylediği, bu sırada diğer sanık ...'in yanlarına gelerek 3.000 TL para kaybettiğini söyleyerek şikayetçi cep telefonunu ellemeye çalıştığı, bu sırada güvenlik güçlerinin takip ederek yakaladıkları anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçlarının teşebbüs aşamasında kaldığına yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;