muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7436, Karar No: 2011/3101, Tarih: 05.04.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/7436 E.  ,  2011/3101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, zorunlu mali sorumluluk sigortası olmayan araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada desteklerinin öldüğünü açıklayıp, fazlaya dair haklarını saklı tutarak davacı anne Eda için 10.500 TL, baba Davut için 12.250 TL destekten yoksun kalma tazminatının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacılara 18.11.2009 tarihinde davacı anneye 11.562 TL, babaya 9.883 TL olmak üzere toplam 21.455 TL ödeme yaptıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davacıların gerçek zararından davalının yaptığı ödemenin faizi ile birlikte mahsup edildiği bilirkişi raporuna itibar edilerek davanın kabulü ile, davacı anne Eda için 10.500 TL , baba Davut için 12.250 TL destekten yoksun kalma tazminatının 22.10.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm

temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1.334,20 TL kalan harcın temyiz eden davalıdan alınmasına 5.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3014, Karar No: 2012/5046, Tarih: 07.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3014 E.  ,  2012/5046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ... Genel Müdürlüğü" sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ... Genel Müdürlüğü'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, aksi halde aynı fıkra hükmüne göre mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13186, Karar No: 2015/16176, Tarih: 08.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/13186 E.  ,  2015/16176 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 20. İş Mahkemesi

Tarihi :26.03.2015

No :2014/728-2015/121

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum avukatının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacı vekili tarafından davacı aleyhine davalı Kurum tarafından başlatılan borç takibi ile ilgili davacının sorumluluğunun olmadığı belirtilerek, dava dilekçesine ekli Kurum borç sorgulama evrakında yer alan borçlara ilişkin takip ve ödeme emirlerinin Kurumdan sorulup öğrenilerek bu ödeme emirlerinin iptali talep edilmiş, Mahkemece, Kurum ile yapılan yazışmada davacı aleyhine 2008/18358 takip nolu ve 2003/7-8. aylara ait prim borcuna ilişkin ödeme emrinin de aralarında bulunduğu takip evrakları celbedilmiş, davacı talebinin 2008/18358 takip nolu ödeme emrinin iptalini de kapsadığı da gözetildiğinde, Mahkemece 2008/18358 takip nolu bu ödeme emri hakkında olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmamış olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3- 2012/23965 takip sayılı; 2002/12 dönemine ilişkin idari para cezasından kaynaklanan ödeme emri yönünden ise;

a)Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 140. maddesinde idari para cezaları ile ilgili usul ve esaslar özel bir şekilde düzenlenmiştir. Anılan düzenleme uyarınca; idari para cezasını gerektiren şartlar oluştuğunda Kurum tarafından verilecek idari para cezası ilgiliye tebliğ edilmekle tahakkuk eder ve tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde Kurumun ilgili ünitesine itiraz edilebilir. İtirazı reddedilenler, kararın kendilerine tebliğ tarihinden itibaren 30 gün içinde yetkili idare mahkemesine başvurabilirler. Bu süre içinde başvurunun yapılmaması halinde, idari para cezası kesinleşir ve Kurum alacağına dönüşür. Ne var ki; Mahkemeye başvurulması idari para cezasının takip ve tahsilini durdurmayacaktır.

6183 sayılı Yasanın 55. maddesi, vadesinde ödenmeyen kamu alacaklarının tahsili amacıyla ödeme emri düzenlenmesi olanağını öngörmüş olup; ödeme emrine konu edilen alacağın kesinleşmiş ve tahsil edilebilir aşamaya gelmiş olması zorunluluğu bulunmaktadır. Bu durumda ise, 506 sayılı Yasa 140. maddesi uyarınca başlamış olan itiraz prosedürünün bulunup bulunmadığı varsa sonucu araştırılarak, idari para cezasının kesinleşip kesinleşmediği belirlenmeli, kesinleşen idari para cezası miktarının tespitiyle, ancak bu miktara ilişkin ödeme emri yönünden, 6183 sayılı Yasanın 58. maddesinde sınırlı olarak sayılmış nedenlere dayalı olarak inceleme yapılmak suretiyle sonuca ulaşılması gereği gözetilmelidir.

b)Zamanaşımı konusunda gelince; idari para cezasına ilişkin borcun doğduğu tarihte yürürlükte bulunan, 506 sayılı Yasanın 06.05.1993 tarih ve 3910 sayılı Yasa ile değişik 140/son fıkrası “İdari para cezalarının tahakkuk ve tahsilatında 10 yıllık zamanaşımının uygulanacağının” öngörülmesi karşısında Kurum gelirleri kapsamında olup süresi içerisinde ödenmediğinde Kurum alacağına dönüşen idari para cezaları yönünden zaman aşımı süresi; bu çevrede belirlenmelidir. Bu aşamada, 10 senelik zaman aşımı süresinin başlangıç tarihi olarak da idari para cezasına konu hukuksal aykırılığın gerçekleştiği gün esas alınmalıdır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslara göre inceleme yapılması gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması da usul ve kanuna aykırı olup bozma sebebidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, 08.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9865, Karar No: 2012/25494, Tarih: 28.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/9865 E.  ,  2012/25494 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna muhalefet

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 67 maddesi gereği mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde, 01.02.2006 günü Aydın 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2006/68 sayılı kararı gereğince saat 16.00 sıralarında yapılan önleme araması sırasında sanık ile temyize gelmeyen sanığın içerisinde bulundukları ... plakalı, Jeep Grand Cherokee marka araçta arama yapıldığı, aracın arka koltuğu üzerinde, tarihi eser olduğu tahmin edilen, 1 adet deri ciltli kitap, 1 adet el yazması kitap, 2 adet tılsım mühür, 1 adet ahşap 1335 tarihli mühür, 1 adet akik görünümlü konik formlu ağızlık, 1 adet gümüş ferman, aracın bagaj kısmında ise, 3 satır Osmanlıca yazı, 1 adet gövdesi çini dip ülük ve boyun kısmı bakır kulp kısmı pirinçten yapılmış ibrik, 6 adet el yazması ferman ele geçirildiği, dosya içerisinde mevcut Adnan ... Üniversitesi arkeoloğunun 07.04.2008 tarihli bilirkişi raporuna göre, söz konusu eserlerin 2863 sayılı kanun kapsamında tasnif ve tescile tabi, müze koleksiyonlarını tamamlayıcı nitelikte, belge değeri taşıyan, etnografik eserler olduklarının bildirildiği, sanığın söz konusu eserlerin dedesinden kaldığına ilişkin savunması karşısında eyleminin hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 70. maddesine temas eden suçu oluşturduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 67. maddesinde getirilen değişikliklerin tartışılıp değerlendirilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7851, Karar No: 2014/15791, Tarih: 09.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/7851 E.  ,  2014/15791 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 05/03/2014

Numarası : 2012/571-2014/169

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı avukatı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalıya ait otelde en son teknik müdür olarak çalıştığını, haksız olarak iş aktinin feshedildiğini ileri sürerek bazı işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, iş aktinin haklı olarak feshedildiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş aktinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İş aktinin haklı olarak feshedilip edilmediği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı iş aktinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederken davalı, davacının oteldeki bulaşık makinasına verdiği zarar nedeni ile haklı olarak iş aktinin feshedildiğini savunmuştur. Mahkemece zarar verici olay nedeni ile davacının kusurunun bulunup bulunmadığı, varsa oranı, bu kusura göre davacının verdiği zarar miktarının tespitine yönelik gerekirse keşif ve bilirkişi incelemesi yapılmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacının, dava dilekçesinde günde 1 saat ara dinlenme kullandığını beyan ettiği halde mahkemece davacının bu beyanı gözetilmeksizin talep aşılmak sureti ile fazla mesai alacağına hükmolunması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 09/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1451, Karar No: 2018/4415, Tarih: 11.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/1451 E.  ,  2018/4415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi,kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24093, Karar No: 2019/11401, Tarih: 26.09.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/24093 E.  ,  2019/11401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan açılan davada herhangi bir karar verilmemiş olmakla, zamanaşımı süresi içinde bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

1- Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hüküm bakımından yapılan incelemede;

6545 sayılı Kanun ile CMK.nın 231/8 . maddesinde yapılan değişiklik 18.06.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş olmakla, 01.06.2014 olan suç tarihi itibariyle sanık hakkında 231. maddenin tatbik edilmemesine engel teşkil etmeyeceği gözetilmeden yasal olmayan yetersiz gerekçe ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca oybirliğiyle BOZULMASINA,

2-Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hüküm bakımından yapılan incelemede;

Adli sicil kaydında yer alan önceki mahkumiyet kararı dosya içindeki kararlara göre henüz kesinleşmemiş olmakla mahkemenin uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden ve mağdurun anlatımları ve sanığın savunması nazara alındığında sanık hakkında TCK.nın 21/2. maddesini tatbik edilmemesi yönündeki tebliğnamedeki görüşlere iştirak olunmamıştır.

a)TCK.nın 86/1. maddesinde öngörülen temel hapis cezasının alt sınırı 1 yıl olduğu nazara alınmadan, yazılı şekilde temel cezanın 4 ay hapis olarak belirlenmesi,

b)6545 sayılı Kanun ile CMK.nın 231/8 . maddesinde yapılan değişiklik 18.06.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş olmakla, 01.06.2014 olan suç tarihi itibariyle sanık hakkında 231. maddenin tatbik edilmemesine engel teşkil etmeyeceği gözetilmeden yasal olmayan yetersiz gerekçe ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi.

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.09.2019 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Türk Ceza Hukukunda kusurluluk halleri; taksir, bilinçli taksir, olası kast ve kast olarak düzenlenmiştir.

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.09.2019 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Türk Ceza Hukukunda kusurluluk halleri; taksir, bilinçli taksir, olası kast ve kast olarak düzenlenmiştir.

Taksir, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesi; kast, bilerek ve isteyerek suçun kanuni tanımındaki fiilin işlenmesidir. Kasıtta irade bilinç içinde kalan bir amaca yönelirken taksirde failin iradesi suç teşkil eden neticeye yönelmemiş olduğundan kanun, dikkat ve özen vazifesinin bulunabileceği hallerde taksirli fiilleri cezalandırmıştır. Taksirle yaralamada, kasten yaralamadan farklı olarak, failde yaralama neticesine yönelik doğrudan veya olası kast bulunmamaktadır.

5237 sayılı TCK’nın 21/2. maddesinde düzenlenen olası kast, kişinin suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen umursamadan ve neticenin gerçekleşmesini göze alarak, diğer bir deyimle “olursa olsun” düşüncesiyle hareket ederek fiili işlemesidir. Fail, neticenin meydana gelmesini mümkün ve muhtemel olarak görmesine rağmen gerçekleşme ihtimalini kabullenerek fiili işlemektedir.

Aynı Yasanın 22/3. maddesinde düzenlenen bilinçli taksir ise ‘neticeyi öngörmesi’ ancak bu neticenin gerçekleşmesini istememesi, öngörülen sonucun gerçekleşmeyeceği inancıyla hareket etmesi halinde söz konusu olur. Bilinçli taksirde fail neticeyi öngörmesine rağmen, şansa veya başka etkenlere, hatta kendi bilgi veya becerisine güvenerek öngörülen sonucun gerçekleşmeyeceği inancıyla hareket etmektedir.

Bu açıklamalar ışığında; tarafların anlatımı ve dosya içeriğine göre, arkadaş olan sanık ile mağdurun olay günü sanığın evinde alkol aldıkları sırada sanığın belinden çıkardığı tabanca ile oynarken aralarındaki samimiyete dayalı olarak tabancayı şaka yollu mağdurun bacağına dayadığı ve alkolün sebep olduğu kontrolsüzlük sonucu silahın aniden ateş alarak mağdurun yaralanmasına sebebiyet verdiği somut olayda, sanık ile mağdurun aralarında husumet bulunduğuna, sanığın yaralama kastıyla hareket ettiğine ve silahın her an ateş alabileceğini öngörmesine rağmen tetiği iradi olarak çektiğine dair dosyaya yansıyan iddia ve delilin bulunmaması karşısında, mağdurun yaralanmayacağı inancıyla hareket eden sanığın yaralama suçunu bilinçli taksirle işlediğinin kabulü gerekir. Açıklanan nedenlerle sayın çoğunluğun bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir. 26.09.2019

KARŞI OY GEREKÇESİ

Kast, yasanın suç saydığı bir eylemi ve onu meydana getirecek hareketin sonuçlarını bilerek ve öngörerek, isteyerek işleme iradesidir. 5237 sayılı TCK.nın 21. maddesinde kast, doğrudan kast ve olası kast olmak üzere ikiye ayrılmaktadır.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Kast, yasanın suç saydığı bir eylemi ve onu meydana getirecek hareketin sonuçlarını bilerek ve öngörerek, isteyerek işleme iradesidir. 5237 sayılı TCK.nın 21. maddesinde kast, doğrudan kast ve olası kast olmak üzere ikiye ayrılmaktadır.

Doğrudan kast; failin düşünüp öngördüğü bir neticeyi gerçekleştirmeye yönelik iradeyle hareket etmesi halinde söz konusu olur. Doğrudan kast halinde fail, kanunda düzenlenen suç tipine ilişkin unsurların var olduğunu veya hareket sırasında gerçekleşeceğini ve tipik neticenin ortaya çıkacağını kesin olarak bilmektedir. Failin işlediği fiilin netice veya neticeleri istediği sınırlar içerisinde kalmış ise bu durumda doğrudan kast söz konusu olur.

Olası kast; bir suçun kanuni tanımında yer alan unsurlarının somut olayda gerçekleşmekte olduğunun olasılık dahilinde bulunduğu hallerde söz konusu olur. Kastın isteme unsurundaki belirsizlik, olası kastın ortaya çıkmasına neden oluşturur. Kişi neticenin gerçekleşmesi olasılığını öngörmesine rağmen neticenin gerçekleşmemesi için özel bir çaba göstermez, bu durumda fail neticenin gerçekleşmesi olasılığını dikkate almamakta, neticenin gerçekleşmesine katlanmaktadır.

Dava konusu somut olayda sanık olay günü mağdur ile beraber alkol aldıktan sonra önce sokakta havaya bir el ateş eder daha sonra sanığın evine giderek terasta içki içmeye devam ettikleri sırada sanık belindeki tabancayı çıkartıp doldur boşalt yaptıktan sonra tabancayı mağdurun sol bacağına dayar, mağdurun bu sürede tabancanın patlayabileceği konusunda uyarısını dikkate almaz ve bu sırada tabancanın patlaması ile mağdur doktor raporunda belirtilen şekilde yaralanır.

Yukarıda yapılan açıklamalarda da belirtildiği gibi sanığın eyleminin neticesinin kesin olması halinde yani bir olasılığın söz konusu olmaması hallerinde olası kasttan söz etmek mümkün değildir. Somut olayda da sanığın mağdurun bacağına silahı dayadıktan sonra silahı patlatması ve sonucunda mağdurun yaralanması şeklindeki olayda mağdurun neticeyi öngörmemesi ya da yaralanmaması gibi bir olasılığın söz konusu olmaması karşısında sanığın olası kastla hareket ettiğinden bahsetmek mümkün değildir. Bu nedenle sanığın doğrudan kastla suçu işlemesi nedeniyle TCK.nın 21/2. maddesi uyarınca cezanın indirilmesi suretiyle eksik ceza tayinin bozmayı gerektirdiği kanaatiyle sayın çoğunluğun kararına iştirak etmiyorum.26.09.2019