muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6681, Karar No: 2019/1337, Tarih: 07.02.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/6681 E.  ,  2019/1337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine adli yardım talebi kabul edilerek dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 44,40 TL onama harcının davacıdan alınmasına, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17125, Karar No: 2014/1277, Tarih: 06.02.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/17125 E.  ,  2014/1277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Bedele dönüştürülen Taşınmaz bedelinin artırılması istemine ilişkin davada, ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi ve ... 2. Asliye Hukuk (Hakem sıfatıyla) Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi üzerine yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü;

Dava, imar uygulamasına tabi tutularak bedele dönüştürülen taşınmazın bedelinin artırılması istemine ilişkindir.

... 3. Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın 3533 sayılı yasa kapsamında kaldığı ve hakemce çözümlenmesi gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiştir.

... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (hakem sıfatıyla) ise, uyuşmazlığın 3533 sayılı yasa kapsamında kalan uyuşmazlıklardan olmadığı ve genel görevli mahkemece çözümlenmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik yönünden hüküm kurmuştur.

3533 Sayılı yasanın 1.maddesinde "umumi mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediye veya hususi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanların bu kanunda yazılı tahkim usulüne göre halledileceği, Yasanın 4.maddesinde de taşınmazın aynına yönelik uyuşmazlıkların yasa kapsamı dışında olduğu öngörülmüştür.

Somut uyuşmazlıkta davanın taşınmazın aynına bağlı tezyit istemine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. 03.07.2003 tarihinde kabul edilip 19.07.2003 tarihinde yürürlüğe giren

4916 sayılı Kanunun 24. Maddesi ile 3533 sayılı Kanunun 4. Maddesi hükmü değiştirilerek taşınmazın aynı ile ilgili ihtilaflar bu madde kapsamı dışına çıkarılıp, çekişmelerin genel mahkemelerde çözüme kavuşturulacağı hükme bağlanmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın genel görevli mahkeme olan ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.nin 21. ve 22. maddesi gereğince ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4289, Karar No: 2024/1181, Tarih: 14.02.2024

**9. Ceza Dairesi         2023/4289 E.  ,  2024/1181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1128 E., 2022/143 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR

1. Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.12.2016 tarihli ve 2013/374 Esas, 2016/408 Karar sayılı kararı ile sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun'la değişiklikten önceki 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci, dördüncü ve altıncı fıkraları ile aynı Kanun'un 43 üncü maddesi uyarınca 16 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 28.04.2017 tarihli ve 2017/683 Esas, 2017/798 Karar sayılı kararıyla sanık ... müdafii ile katılan mağdur vekili ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının kabulüyle beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün kaldırılması ile duruşmalı yapılan yargılama neticesinde sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun'la değişiklikten sonraki 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile aynı Kanun'un 43 ve 62 nci maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 28.04.2017 tarihli ve 2017/683 Esas, 2017/798 Karar sayılı kararının sanık müdafiince temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin, 23.05.2018 tarihli ve 2018/4822 Esas, 2018/3888 Karar sayılı kararı ile "Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile anılan hükme yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı tarafından düzenlenen 08.04.2015 tarihli raporda, mağdura depresyon tanısı konularak ruh sağlığının bozulduğu belirtilmiş ise de, ruh sağlığındaki bozulma ile sanığın eylemi arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığına ilişkin açıklama içermeyen ve içeriği itibariyle yetersiz olan rapora istinaden sanık hakkında 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanuna göre yapılan lehe kanun değerlendirmesi kapsamında TCK'nın 103/6. maddesi nazara alınıp buna göre karşılaştırma yapılarak hüküm kurulması" nedeniyle hükmün bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin iki ile dördüncü fıkraları uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 27.02.2019 tarihli ve 2018/1934 Esas, 2019/332 Karar sayılı kararı ile bozma ilamına uyularak, sanık ile müdafii, katılan mağdur vekili ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının kabulüyle beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün kaldırılması ile duruşmalı yapılan yargılama neticesinde sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun'la değişiklikten sonraki 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile aynı Kanun'un 43 ve 62 nci maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

5. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 27.02.2019 tarihli ve 2018/1934 Esas, 2019/332 Karar sayılı kararının sanık müdafii ile katılan mağdur vekilince temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin, 20.10.2020 tarihli ve 2019/7319 Esas, 2020/4160 Karar sayılı kararı ile "Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak, Bölge Adliye Mahkemesince 28.04.2017 tarihinde çocuğun cinsel istismarı suçundan verilen hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 23.05.2018 tarihli ilamıyla, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı tarafından düzenlenen ruh sağlığındaki bozulma ile sanığın eylemi arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığına ilişkin açıklama içermeyen ve içeriği itibarıyla yetersiz 08.04.2015 tarihli rapora istinaden lehe kanun değerlendirmesi yapılması gerekçesiyle hükmün bozulması sonucunda, Bölge Adliye Mahkemesince içerisinde adli tıp uzmanı bulunmaksızın dört tane çocuk, ergen ruh sağlığı ve hastalıkları anabilim dalı öğretim üyesinden oluşan ve heyet oluşumu yönünden yetersiz kurulca hazırlanan 29.01.2019 tarihli ek rapora istinaden uygulama koşulları oluşmadığı halde TCK’nın 103/6. maddesinin tatbiki suretiyle lehe kanun değerlendirmesi yapılması karşısında mağdurun dava dosyası ile birlikte yeniden Hacettepe Üniversitesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı Ana Bilim Dalına sevk edilerek usulüne uygun şekilde içinde adli tıp uzmanı da bulunacak şekilde yeniden oluşturularak beş kişilik heyete sevk edilip ruh sağlığına ilişkin muayenesi yaptırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlendikten sonra lehe kanun değerlendirilmesi yapılması gerekirken usule aykırı ek rapora dayanarak yazılı şekilde hüküm kurulması, kabule göre de; Lehe aleyhe kanun değerlendirmesi yapıldığı sırada, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanundan önceki 5237 sayılı 103/1. maddesinin uygulanması halinde TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlar ile dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek şekilde ve somut gerekçelerde gösterilmek suretiyle ilgili kanun maddesindeki alt ve üst sınırlar arasında takdir hakkının kullanılması zorunluluğuna uyulmayarak, olayın oluşumu ve cereyan tarzına uygun düşmeyen, kanun maddesindeki ifadeleri aynen tekrar ederek ve ayrıca maddede yer almayan gerekçelere de dayalı olarak temel cezanın asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle TCK'nın 3/1

. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi ile hak ve nasafet kurallarına aykırı davranılması" nedeniyle hükmün bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin iki ile dördüncü fıkraları uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

6. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 09.02.2022 tarihli ve 2020/1128 Esas, 2022/143 Karar sayılı kararı ile bozma ilamına uyularak, sanık ile müdafii, katılan mağdur vekili ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının kabulüyle beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunundan İlk Derece Mahkemesince kurulan hükmün kaldırılması ile duruşmalı yapılan yargılama neticesinde sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun'la değişiklikten sonraki 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları ile aynı Kanun'un 43 ve 62 nci maddeleri uyarınca 7 yıl 9 ay 22 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II.TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

Özetle, mahkemenin gerekçesinin yerinde olmadığına, bozma ilamının gereğinin yapılmadığına, eylemin cebir veya tehditle gerçekleşmediğine, zincirleme suç hükümlerinin şartlarının oluşmadığına, mahkumiyete yeter delil bulunmadığına ve mahkumiyet hükmünün sanık lehine bozulması gerektiğine ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz Sebepleri

Özetle, takdiri indirim maddesinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna, daha da üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ve sanık hakkındaki hükmün sanık aleyhine bozulması gerektiğine ilişkindir.

III.GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen yargılama neticesinde kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

IV.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 09.02.2022 tarihli ve 2020/1128 Esas, 2022/143 Karar sayılı kararında sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.02.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2024/5430, Karar No: 2024/6610, Tarih: 18.11.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/5430 E.  ,  2024/6610 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1745 E., 2021/1568 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Edirne 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/285 E., 2019/350 K.

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Edirne 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin davanın reddine ilişkin kararına karşı davacı ... İdaresi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı ... İdaresi vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli Elçili köyünde 2018 yılında 6831 sayılı Orman Kanunu (6831 sayılı Kanun) kapsamında orman kadastrosu ve 2/B uygulaması yapıldığı, 22.10.2018 tarihinde ilan edildiği, Edirne ili Merkez ilçesi Elçili köyü, 3984 parsel ve 3986 parsel sayılı taşınmazın 766 sayılı Tapulama Kanuna göre yapılan tapulama çalışması 13.04.1974 tarihinde kesinleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde, Edirne ili Merkez ilçesi Elçili köyü, 3984 ve 3986 parsel sayılı taşınmazların mera olarak kadastro tespitleri sırasında tescil harici bırakıldığını, mera özel siciline kaydedildiğini, taşınmazların mera vasfını taşımadıklarını, orman vasfında olduklarını, bu alanların hiç bir şekilde mera olarak kullanılmadığını belirterek, dava konusu 3984 parsel sayılı taşınmazın tamamının 3986 parsel sayılı taşınmazın inceleme raporunda işaretlenen alanın Mera vasfında olmadığının, orman vasfında olduğunun tespiti ile taşınmazların mera tespit, tahdit işlemleri ve tahsis kararlarının iptaline, dava konusu alanların orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tescilini istemiş, davalı davanın reddini savunmuştur.

Dava, orman iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Dava, orman iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; dava konusu parsel sahalarının Meriç Nehir yatağı içinde bulunduğu, doğal ortamına göre orman rejimi içine alınamayacak karakterli oldukları, Orman Kadastro Yönetmeliğinin 19/3-b bendine göre de orman sayılmayan yerler oldukları, bu haliyle dava konusu parsellerin Devletin hüküm ve tasarruf altındaki nehir yatağı olup orman sayılan arazilerden olmadığının belirlendiği, davacı vekilince rapora itiraz edilmesi üzerine sunulan 28.10.2019 tarihli ek bilirkişi raporu ile de; orman arazileri içinde akan nehirler, çaylar ve derelerin orman arazileri ile birlikte bir bütün oluşturdukları için orman sayıldıkları ve orman rejimi içinde oldukları, orman topraklarının işletilmesi ve kullanımının plana bağlayan uzman kurulun orman Amenajman (İşletme) Plan Heyetleri olduğu, bu planlarda da dava konusu parsellerin orman toprakları içinde gösterilmediği , orman toprakları hukuki ve geometrik şekliyle Orman Kadastro Komisyon Başkanlıkları tarafından yasal olarak sınırlandırıldığı, Elçili köyünde kadastro çalışmasını yapan orman kadastro komisyonunun, dava konusu parseller üzerinde niza olduğu için karar vermediği, kararı mahkemeye bıraktığı, ancak bitişik Uzunköprü ilçesi, Saçlımüsellim köyündeki aynı nehir yatağı içinde bulunan emsal parseller, orman kadastro komisyonunca orman sayılmadığı ve itirazı da konu olmadığı, açıklanan şekliyle dava konusu parsellerin orman veya mera kavramı ile ilişkili bulunmadığı, kadastral çalışmalarda da yasal olarak tespite konu olamayacaklarının belirlendiği, bu bağlamda dava konusu taşınmazların orman niteliğinde bulunmadığının denetime elverişli olarak belirlendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı ... İdaresi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, davacı ... İdaresinin orman niteliği ile Hazine adına tescilini talep ettiği yerin Edirne ili Merkez ilçesi Elçili köyü, 3984 ve 3986 parsel sınırları içerisinde bulunduğu, 1973 yılında 766 sayılı Tapulama Kanuna (766 sayılı Kanun) göre yapılan tapulama çalışmalarında mer'a niteliği ile orta malı özel siciline tescil edildiği, dosyada yer alan orman bilirkişi ve ziraat bilirkişi raporlarından da, dava konusu edilen kısmın, dere yatağı içerisinde bulunduğu, orman sayılamayan yerlerden olduğu ve mera vasfını koruduğunun belirlendiği, eski tarihli hava fotoğrafı ve memleket haritasında orman ağaçlarının bulunmadığı, dere yatağı niteliğinde bulunduğu, taşınmazın orman niteliğinde bulunmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle, davacı vekilin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ... İdaresi vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç :Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,18.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/553, Karar No: 2014/14, Tarih: 21.01.2014

**Ceza Genel Kurulu         2013/553 E.  ,  2014/14 K.**

* ÇOCUĞUN NİTELİKLİ CİNSEL İSTİSMARI

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 30

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 63

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 103

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık E.. B..’un 5237 sayılı TCK’nun 103/2, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin, Ordu Ağır Ceza Mahkemesince verilen 24.07.2008 gün ve 98-181 sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 01.02.2013 gün ve 8030-969 sayı ile;

“Kayden 14.04.1993 doğumlu olup suç tarihinde 14 yaş 11 ay 4 günlük olan mağdure ile sanığın anlaşarak birlikte kaçıp cinsel ilişkiye girdikleri olayda, sanığın aşamalardaki ifadelerinde, suç tarihinde mağdurenin görünüm itibarıyla büyük olduğu ve yaşını bilmediğini belirtmesi karşısında, TCK’nun 30. maddesi hükümleri yönünden hata halinin mevcut olup olmadığının tespiti için mağdurenin görünüm itibariyle 15 yaşından küçük olduğunun anlaşılıp anlaşılamayacağı, içinde bulundukları sosyal ve kültürel durumları, sanığın ulaşmak istediği amaç ile mağdurun içinde bulunduğu sonuç da dikkate alınarak sanığın mağdurenin yaşı konusunda hataya düşmesinin mümkün olup olmadığı araştırılarak ve mahkemenin dosyadaki tüm verilerle birlikte kendi gözlemini de tespit ederek, gerekirse bu konuda bilirkişi incelemesi de yaptırılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığı ise 25.03.2013 gün ve 2975 sayı ile;

“...Sanığın aşamalardaki ifadelerinde, mağdurenin görünüm itibariyle büyük olduğu ve yaşını bilmediğine ilişkin beyanlarının, mağdurenin yaşına itiraz olarak değerlendirilebileceği, hastane doğumlu olan mağdurenin 15 yaşını doldurmadığı ve kaçınılamaz bir hatanın da söz konusu olmadığı olayda mağdurenin hastane doğumlu olduğu da nazara alındığında TCK’nun 30. maddesindeki hata hallerinin olayımızda mevcut olmadığı” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Dairenin bozma kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 14. Dairesince 06.06.2013 gün ve 6121-7204 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.