muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3449, Karar No: 2016/29, Tarih: 20.01.2016

1-Özel yetkili mahkemeler, “Adil Yargılanma Hakkı” ve “Yargı Birliği”ni sağlamak amacıyla kaldırılmıştır. Bu husus, anılan Kanunun genel gerekçesi ile sözü geçen madde gerekçesinde belirtilmiş; tüm ağır ceza mahkemelerinin aynı usul kurallarına tâbi olması amaçlanarak, adil yargılanma hakkı için gerekli olan özel soruşturma ve kovuşturma usullerine son verilmesi amaçlanmıştır.

Ancak, 6526 sayılı Kanunla, Terörle Mücadele Kanunu’na eklenen geçici 14. maddesinin 4. fıkrasının son cümlesinde, özel-genel mahkeme ayrımı sürdürülmekle; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın “Kanun önünde eşitlik” başlıklı 10; “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36; “Kanuni hâkim güvencesi” başlıklı 37 ve “Suç ve Cezalara ilişkin esaslar” başlıklı 38. maddeleri ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin adil yargılanma hakkına ilişkin 6. maddesine aykırı bir düzenleme yapılmış ve yargı birliği ilkesi ihlal edilmiştir.

2-Mahkemeler, bütün işlemlerinde, Anayasa’nın 10. maddesinde yer alan “Kanun önünde eşitlik” ilkesine uygun hareket etmek zorundadır. 6526 sayılı Kanunla kanıt toplama yöntemleri değişmiş; yargılama hukuku, hukuka uygun ve güvenilir hâle getirilmiştir. Önceden, CMK’nın 250. maddesi kapsamında kalan soruşturma ve kovuşturmalarda, şüpheli ve sanıklar yönünden mevcut kısıtlayıcı hükümler kaldırılmakla, kişilerin hukuki güvenlik hakları ile yargılama eşitliği sağlanmıştır.

3-Keza bu cümle, Anayasa’nın 36. maddesinde yer alan, “Hak arama hürriyeti ile herkesin yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu”; 37. maddesindeki, “Hiç kimse kanunen tabi olduğu mahkemeden başka bir merci önüne çıkarılamayacağı” ve 38. maddesinde yer alan, “Kanuna aykırı olan elde edilmiş bulguların, delil olarak kabul edilemeyeceği” hükümlerine de aykırılık teşkil etmektedir.

4-Çağdaş anayasaların temel kurallarından birisi de kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği kuralıdır. Kanun koyucu, CMK’nın 250. maddesi ile görevli mahkemeleri kaldırmakla, bu mahkemelerin, normal ağır ceza mahkemelerine göre daha güvencesiz olduğunu kabul etmiştir.

5-CMK’nın 250. maddesi ile görevli mahkemelerin kaldırılarak diğer ağır ceza mahkemelerine gönderilen davaların sanıklarıyla, kararları Yargıtay’da temyiz incelemesinde bulunan dosyaların sanıkları arasında fark yaratılması da Anayasa’nın 10. maddesinde yazılı eşitlik ilkesine aykırılık oluşturmuştur.

6-Anayasa’nın 90/son maddesinde yer alan, “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır” kuralı gereği olarak da; yapılan düzenleme, AİHS’nin adil yargılanma hakkına ilişkin 6. maddesine aykırı olduğundan iptali gerekmektedir.

6-Anayasa’nın 90/son maddesinde yer alan, “Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası antlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası antlaşma hükümleri esas alınır” kuralı gereği olarak da; yapılan düzenleme, AİHS’nin adil yargılanma hakkına ilişkin 6. maddesine aykırı olduğundan iptali gerekmektedir.

Özetle, 5526 sayılı Kanunun 1. maddesi ile Terörle Mücadele Kanununa eklenen geçici 14. maddenin 4. fıkrasının son cümlesi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’na ve Ülkemizin kabul ettiği milletlerarası antlaşmalara aykırı olduğundan, 152. madde uyarınca Anayasa Mahkemesine başvurulması ve verilecek karar sonucuna kadar temyiz incelemesinin geri bırakılması,

B) Aynı yargı çevresi içerisinde başka suçtan tutuklu bulunan sanık S.. P..'in, bozma ilamına karyşı beyanının alındığı ve mahkûmiyetine ilişkin hükmün tefhim edildiği oturumlarda hazır bulundurulmaması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 194 ve 195. maddeleri ile AİHS'nin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma şartlarından olan yüze karşılık ilkesi ihlal edilerek savunma hakkı kısıtlandığı için kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan verilen mahkûmiyet kararının bozulması,

Görüşündeyim.
Yargıtay — Esas No: 2013/415, Karar No: 2014/6129, Tarih: 06.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/415 E.  ,  2014/6129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkân sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4687, Karar No: 2021/2399, Tarih: 26.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/4687 E.  ,  2021/2399 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ: ... 9. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına göre ve özellikle davacının işe giriş tarihinden 01.01.2011 tarihinde kadar temizlik ihalesi kapsamında işe alınıp bölüm sekreteri olarak çalıştırıldığı ve hizmet alım sözleşmesinde temizlik işçisi görevi dışında çalışanlar için hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğu açık ise de ilk olarak 01.01.2011 tarihinde ... Sosyal Hiz. Ltd. Şti ile yapılan ihalede Hasta Hizmetleri, Temizlik Hizmeti, Sekreterlik Ve Büro Hizmetleri, Teknik, Bakım, Biyomedikal, Tıbbi Atık gibi hizmetler için ihale yapıldığı ve davacının bu ihale kapsamında çalıştırılmasının muvazaalı olmadığı, ancak önceki muvazaalı dönemin dava tarihi itibariyle zamanaşımına uğradığı açık olmakla Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 26.01.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/934, Karar No: 2012/2438, Tarih: 16.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/934 E.  ,  2012/2438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 16.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6572, Karar No: 2017/2730, Tarih: 18.10.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/6572 E.  ,  2017/2730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, ... 2. İcra Müdürlüğü'nün 2012/7654 esas sayılı dosyasında düzenlenen 09.01.2015 tarihli sıra cetvelinde ikinci sırada yer aldıklarını, ilk sırada yer alan kambiyo senedine mahsus haciz yolundaki alacak/borç ilişkisinin muvazaalı olarak kurulduğunu ileri sürerek, itiraz edilen sıra cetvelinin buna göre düzenlenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, cevabında muvazaa olmadığını, ödenmeyen bono nedeniyle mağdur olduğunu, davacıların icra takibinden önce kendisinin icra takibi başlattığını, bu durumda geçmişe dönük muvazaa iddiasında bulunulamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalının icra dosyasındaki borçlu ile olan ticari ilişkisini ispatlayamadığı, dosyaya sunulan protokolün her zaman yapılabildiği, davalının borç verdiği zamanda hesap hareketlerinde böyle bir para çıkışının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17189, Karar No: 2016/5876, Tarih: 18.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/17189 E.  ,  2016/5876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dava dilekçesinde, davacıların oğlu ... oyun oynadığı sırada bir gün önce havada asılı duran elektrik teline temas etmek suretiyle ağır yaralandığını, psikolojisinin bozulduğunu, davacı anne, baba ve kardeşlerinin de bu olay nedeni ile üzüldüklerini belirterek ... için 1.000 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminatın, davacı anne ve baba için ayrı ayrı 8.000'er TL, diğer davacı kardeşleri için 2000'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiş, daha sonra maddi tazminat talebinden feragat ettiklerini beyan etmiştir.

Davalı cevabında, olayda kusurlu olmadığını, davacı anne ve babanın bakım eksikliğinden dolayı sorumlu olduğunu beyan etmiştir.

Mahkemece; maddi tazminat talebinin feragat nedeniyle reddine, manevi tazminat yönünden Oktay için 15.000 TL, anne ve baba için 8000'er TL'nin olay tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline, diğer manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş, hüküm Dairemizin 09.12.2014 tarih, 2014/12456 Esas-2014/16129 Karar sayılı ilamı ile “..olayın oluş biçimi, tarafların olaya etkisi ve yarattığı sonuçları dikkate alındığında manevi tazminat miktarının fazla olması ...” gerekçesi ile karar bozulmuş, yerel mahkeme tarafından, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; davanın kısmen kabulüne, davacılardan Oktay Demircan için 10.000,00 TL, ... için 5.000,00 TL ve Ayten Demircan için 5.000,00 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılar ... ve Ayten Demircan'a verilmesine karar verilmiş hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

./..

-2-

Gerekçeli karar başlığında davacı ... isminin yazılmaması mahallinde giderilebilecek maddi hataya yönelik olduğu ve sonuca etkili görülmediğinden, bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

./..

-2-

Gerekçeli karar başlığında davacı ... isminin yazılmaması mahallinde giderilebilecek maddi hataya yönelik olduğu ve sonuca etkili görülmediğinden, bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

Ancak, AAÜT'ne göre davalı lehine reddedilen kısım yönünden vekalet ücretinin 1.920 TL olması gerekirken, mahkemece; noksan vekalet ücretinin davacıdan tahsiline karar verilmesi doğru değil ise de; bu hususun düzeltilmesi HUMK.nun 438/7.maddesine göre yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, davalı tarafın bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm kısmının 5.fıkrasında yer alan “1.500 TL” rakamı çıkartılarak yerine “1.920 TL” rakamının yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.04.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14823, Karar No: 2022/349, Tarih: 13.01.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/14823 E.  ,  2022/349 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Adalar Asliye Ceza Mahkemesinin 14/03/2019 tarihli ve 2018/214 esas, 2019/38 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 23/06/2021 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında, 11/02/2018 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Adalar Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma sonucunda, 07/12/2018 tarihli ve 2018/109 soruşturma, 2018/157 esas, 2018/154 sayılı iddianame ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle Adalar Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, iddianamede; şüpheli hakkında daha önce kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açıldığı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/6. maddesi gereğince yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususunun belirtildiği,

2- Adalar Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 14/03/2019 tarihli ve 2018/214 esas,2019/38 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeden kesinleştiği,

3- Dosya arasında bulunan Adalar Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/39 esas ve 2016/333 karar sayılı dosyasının incelenmesinde:

a-) Sanığın 17/03/2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Adalar Cumhuriyet Başsavcılığının 05/04/2015 tarihli ve 2015/136 soruşturma, 2015/5 sayılı kararı ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2.maddesi gereğince beş yıl süre ile kamu davası açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun’un 191/3.maddesi gereğince bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kesinleşmesinden sonra tedbirin infazı için İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

b-) İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce, şüphelinin uyarılmasına rağmen yükümlülüklerine uymamakta ısrar etmesi nedeniyle infaz kayıtlarının kapatıldığının bildirilmesi üzerine erteleme kararının kaldırıldığı ve Adalar Cumhuriyet Başsavcılığının 26/01/2016 tarihli ve 2015/136 soruşturma, 2016/31 esas, 2016/31 sayılı iddianamesi ile Adalar Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

b-) İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce, şüphelinin uyarılmasına rağmen yükümlülüklerine uymamakta ısrar etmesi nedeniyle infaz kayıtlarının kapatıldığının bildirilmesi üzerine erteleme kararının kaldırıldığı ve Adalar Cumhuriyet Başsavcılığının 26/01/2016 tarihli ve 2015/136 soruşturma, 2016/31 esas, 2016/31 sayılı iddianamesi ile Adalar Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

c-) Adalar Asliye Ceza Mahkemesinin 22/09/2016 tarihli ve 2016/39 esas,2016/333 sayılı kararı ile, denetimli serbestlik müdürlüğünce ısrar şartı için yeterli tebligatlar yapılmadığı,sanığın mazeret bildirdiği,tedbir kararının devamını talep ettiği gerekçesiyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın 1 yıl süre ile devamına, karar verildiği, kararın 15/11/2016 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği,sanığın tedbirin gereklerine uyduğu ve denetimli serbestlik dosyasının 02/08/2017 tarihinde infazen kapatıldığı,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Adalar Asliye Ceza Mahkemesinin 14/03/2019 tarihli ve 2018/214 esas, 2019/38 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki, 191/3. maddesinde "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4. maddesinde “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklindeki,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesinde "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemelerin yer aldığı,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesinde "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemelerin yer aldığı,

Somut olayda, adı geçen şüphelinin evvelce 17/03/2015 tarihinde işlemiş olduğu aynı neviden bir başka suç sebebiyle Adalar Cumhuriyet Başsavcılığının 05/04/2015 tarihli ve 2015/136 soruşturma, 2015/5 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararını müteakip, şüphelinin ihtara karşın yükümlülüklerini ihlalde ısrar ettiği gerekçesiyle Adalar Cumhuriyet Başsavcılığının 26/01/2016 tarihli ve 2015/136 soruşturma, 2016/31 esas, 2016/31 sayılı iddianamesiyle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda, ısrar şartı gereğince yeterli tebligatlar yapılmadığı, sanığın mazeret bildirdiğindan bahisle denetimli serbestlik tedbirine uyulmasına ilişkin kararın 1 yıl süre ile devamına dair Adalar Asliye Ceza Mahkemesince 22/09/2016 tarihli ve 2016/39 esas, 2016/333 sayılı kararının verildiği,

Şüphelinin inceleme konusu 11/02/2018 tarihli kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma eylemi nedeniyle, hakkında açılan 26/01/2016 iddianame tarihli kamu davası gözetilerek, Adalar Cumhuriyet Başsavcılığının 07/12/2018 tarihli ve 2018/109 soruşturma, 2018/157 esas, 2018/154 sayılı iddianamesiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonunda, Adalar Asliye Ceza Mahkemesinin 14/03/2019 tarihli kararıyla mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmakla, Adalar Cumhuriyet Başsavcılığının 05/04/2015 tarihli ve 2015/136 soruşturma, 2015/5 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlali mahiyetinde olan 11/02/2018 tarihli kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak fiilinin ayrı bir suç oluşturmadığı, ilk suçun ihlali niteliğinde olduğu ve ayrı bir yargılama konusu yapılamayacağı gözetilerek ikinci suçtan dolayı açılan kamu davasında düşme kararı verilip ihbarda bulunulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Adalar Asliye Ceza Mahkemesinin 14/03/2019 tarihli ve 2018/214 esas, 2019/38 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ...’nın, 11/02/2018 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan yargılama sonucunda, Adalar Asliye Ceza Mahkemesinin 14/03/2019 tarihli ve 2018/214 esas, 2019/38 sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ...’nın, 11/02/2018 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan yargılama sonucunda, Adalar Asliye Ceza Mahkemesinin 14/03/2019 tarihli ve 2018/214 esas, 2019/38 sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Her ne kadar sanığın 11/02/2018 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Adalar Cumhuriyet Başsavcılığının 07/12/2018 tarihli iddianamesi ile; 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi uyarınca daha önce hakkında kamu davası açılan sanık hakkında yeniden kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemeyeceği gerekçesiyle kamu davası açılmış, yapılan yargılama sonucunda sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de;

Somut olayda, sanığın daha önce 17/03/2015 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Adalar Cumhuriyet Başsavcılığının 05/04/2015 tarihli ve 2015/136 soruşturma, 2015/5 sayılı kararı ile kamu davasının açılmasının beş yıl süre ile ertelenmesine ve hakkında bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanması karar verildiği, tedbirin infazı sırasında yükümlülüklerini ihlal ettiği gerekçesiyle hakkında Adalar Cumhuriyet Başsavcılığının 26/01/2016 tarihli ve 2015/136 soruşturma, 2015/31 esas, 2015/31 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda Adalar Asliye Ceza Mahkemesinin 22/09/2016 tarihli ve 2016/39 esas, 2016/333 sayılı kararı ile, ısrar şartı gereğince yeterli tebligatlar yapılmadığı, sanığın mazeret bildirdiği gerekçesiyle durma kararı niteliğinde “denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın 1 yıl süre ile devamına” karar verildiği, kararın 15/11/2016 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği dikkate alındığında,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki, 191/3. maddesinde "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4. maddesinde “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklindeki ve,