muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6394, Karar No: 2021/29142, Tarih: 13.12.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/6394 E.  ,  2021/29142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- Sanığa yükletilen 6136 sayılı Yasa’ya muhalefet eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ...’ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Tehdit ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin temyizine gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-Sanığın kavga sırasında önce silahını gösterip sonra mağduru ayağından yaralaması şeklinde gerçekleşen eyleminin bir bütün halinde silahla kasten yaralama suçunu oluşturduğu gözetilmeden tehdit ve kasten yaralama suçlarından ayrı ayrı hükümler kurulması,

b- Kabule göre de;

Seçimlik ceza öngören kasten yaralama suçundan tercih edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeyerek TCK’nın 50/2. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 13/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6070, Karar No: 2008/5214, Tarih: 01.04.2008

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/6070 E.  ,  2008/5214 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ..... Tekstil San. ve Tic. Ltd. Şti. ile davalı Der-Mo Tekstil San. ve Tic. Ltd. Şti. aralarındaki istihkak davası hakkında Bakırköy 1. İcra Mahkemesinden verilen 16.01.2008 gün ve 430/7 sayılı hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL) 10.00.YTL ‘yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

2007 yılında bu parasal sınır 3.360,00YTL.olarak uygulanmıştır. Öte yandan 17.11.2007 gün ve 26703 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı’na ait 377 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2007 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 7,2 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2008 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin. 3.600,00-YTL.’sini geçmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri 1,822,00 YTL’dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ:Yukarıdaki nedenlerle davalı borçlu vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, İİK’nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3043, Karar No: 2016/5189, Tarih: 24.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/3043 E.  ,  2016/5189 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : 3. İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı mağazada değişen alt işverenler nezdinde kesintisiz çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı bir sebep yokken feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti talebinde bulunmuştur.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı mağaza ile davalı şirket arasında alt işverenlik ilişkisi olduğu ve davalıların davacının taleplerinden müteselsilen, müştereken sorumlu bulundukları, davacının iş sözleşmesinin haksız feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalıların davacıların taleplerinden sorumlu olup olmadıkları ve sorumlu iseler sorumluluklarının hangi esasa göre belirleneceği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrasında alt işverenlik düzenlenmiştir. Buna göre, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde ise işyeri devri ve bunun iş sözleşmesi ile işçilik alacakları üzerindeki etkisi düzenlenmiştir. Söz konusu maddeye göre; İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer. Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür. Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır.

Somut olayda; davacının önce ..... sonra davalı ..... nezdinde alt işveren işçisi olarak çalıştığı görülmektedir. Somut olayda dosya kapsamına göre davalı ..... ile .....’nin asıl işveren konumunda olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda ifade edildiği üzere işyeri devrine ilişkin kurallar, işverenler arasında gerçekleşen ve hukuki işleme dayalı olarak işyerinin bir işverenden diğerine geçmesine sebep devirler için uygulama kabiliyetine sahiptir. Asıl işverenin işyerini devretmesi alt işverenin işçileri açısından işyeri devrine ilişkin 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinin uygulanmasına sebep olmaz. Zira asıl işveren kanun gereği sorumlu olan ve alt işverenin işçisinin işvereni olmayan bir işveren olup, söz konusu madde kapsamında bir işveren olmadığı gibi asıl işverenin işyeri de bu kapsamda bir işyeri niteliği taşımaz. Asıl işverenin işyerini devretmesi sadece kendi işçileri açısından 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde düzenlenen işyeri devri kurallarının uygulanmasını gerektirir. Bu durumda işyerini devreden asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı sadece kendi döneminde doğan alacaklar bakımından 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesi sebebiyle asıl işveren sıfatıyla sorumlu olacak, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca işyeri devri kurallarına göre sorumlu tutulamayacaktır.

Somut olaya dönüldüğünde, davacının aynı işyerinde önce dava dışı .....’de alt işveren işçisi sonra ise davalı .....’de alt işveren işçisi olarak çalıştığı görülmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere alt işveren işçisi açısından asıl işverenler arasında işyeri devrine ilişkin kurallar işletilemeyeceğinden davalı ....’nin sorumluluğunun buna göre belirlenmesi gerekirken bunun yapılmaması isabetsizdir.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıp yapmadığı ve yapmışsa miktarının ne olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıp yapmadığı ve yapmışsa miktarının ne olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti hesaplanırken fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil tahakkuku olup da ihtirazı kayıtsız imzalanan bordrolar ile yine fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil tahakkuku olan ancak imzasız olmakla beraber banka kanalıyla ödendiği ispat edilen bordroların dikkate alınması gereklidir. Bu noktada ilk grup bordrolar yönünden aksi yazılı delille ispatlanmadıkça bordro döneminin dışlanması, ikinci grup bordrolar açısından ise banka kanalıyla yapılan fazla çalışma ödemelerinin yapılacak hesaplamadan mahsup edilmesi gereklidir.

Somut olayda dosyada yukarıda belirtilen özelliklerde bordrolar bulunmaktadır. Bu bordroların yukarıdaki esaslara göre değerlendirilmesi gerekirken bunun yapılmaması isabetsizdir.

4-Diğer taraftan hükümde dava ve ıslah tarihinden itibaren faize karar verilmekle birlikte hangi tutarlar için dava, hangi tutarlar için ise ıslah tarihinden itibaren faize hükmedildiği açıklanmayarak hükmün infazında tereddüte sebep olunması da yerinde olmamıştır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3267, Karar No: 2023/3375, Tarih: 22.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/3267 E.  ,  2023/3375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Beraat, mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.12.2014 tarihli ve 2013/338 Esas, 2014/400 Karar sayılı kararı ile sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan beraatine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci ve beşinci fıkraları ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanık ve katılanın sevgili olduklarını ve evlenmek istediklerini, katılanın annesinin evlenmelerini istememeleri nedeni ile sanık ile plan yapıp bu şekilde anneyi ikna etmeye çalıştıklarını ancak kapıya polis gelince katılanın sanığı yalnız bıraktığını, sanığın zeka düzeyi açısından böyle bir planlamayı yapmasının mümkün olmadığını, katılanın aleyhe verdiği ifadeler ile gerçeği saptırdığını, katılanın karakol ifadesinde bahsetmemesine rağmen duruşmada sanığın kendisine uyuşturucu içirdiğini söylediğini, katılanın annesinden ve toplum baskısından çekindiği için sanığı suçladığını belirterek kararın bozulmasına ilişkindir.

B. Katılan Vekilinin Temyiz İsteği

B. Katılan Vekilinin Temyiz İsteği

Katılanın olay anında sanık tarafından içirilen uyuşturucunun etkisinde olduğunu, hatta bu ilacın etkisinde iken ifadesinin alındığını, sağlıklı ifade veremediğini, tehdit unsurunun Mahkemece hiçbir aşamada sanığa sorulmadığını, katılanın sanık ile evlenmek istediği ve dosyaya sunulan fotoğrafaların da bu durumu doğruladığı savunmasının doğru olmadığını, Mahkemenin cinsel saldırıdan beraat kararı verirken bu fotoğrafları delil olarak gösterdiğini, bu durumun hukuka aykırı olduğunu, sanığın katılanı annesine zarar vereceğini söyleyerek tehdit ettiğini, vücudunda yara bere olmaması halinin suçun gerçekleşmediğine delil olamayacağını, katılanın bileklerinde lezyon olduğuna dair rapor olmasına rağmen bu durum tartışılmadan hüküm tesis edildiğini, katılanın sanıktan çekindiği için polise başvurmadığını, bu durumun da aleyhine değerlendirilemeyeceğini, katılanın sanık ile bir kez dahi rızası ile cinsel ilişkiye girmediğini, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmasının yasal olmadığını belirterek kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemesince "... Ruh ve Sinir hastalıkları eğitim ve araştırma hastanesince düzenlenen ve mahkememizce de uygun ve yeterli bulunan 06.11.2014 tarihli raporda belirtildiği üzere suç tarihinde ve halen TCK nun 32. Maddesinin uygulanmasını gerektiren bir durumu bulunmayan 1983 doğumlu sanık ... \*\*\*\*\*\*\*'nın 30.05.2011 günü rızası ile \*\*\*\*\*\*\*\* mahallesi \*\*\*\*\* sokak 12/6 ... ... adresindeki evine gelen önceden tanıdığı kız arkadaşı 1991 doğumlu mağdure ... \*\*\*\*\*\*\*\*'in daha sonra evden gitmesine izin vermediği, kapıyı üzerine kilitlediği ve mağdurenin annesinin polisi araması üzerine gelen polislere kapıyı açtığı iddia, polis tarafından düzenlenen tutanak, sanığın ikrarı ile sabittir.

Mağdurenin anlatımları uyarınca sanık hakkında zorla birden fazla cinsel ilişkide bulunma suçunu işlediği iddiası ile dava açılmış ise de, sanığın mağdure ... ile bu olay öncesi 3 yıldır tanıştıkları, daha önce birden fazla cinsel ilişkiye girdikleri, o günde mağdurenin gündüz saatlerinde sanığın evine gittiği, yine cinsel ilişkide bulundukları ve sonrasında sanığın mağdurenin gitmesine engel olduğu sabit olup her ne kadar mağdure daha önceki ilişkilerinin rızası dışında olduğunu, sanığın tehtidleri nedeni ile kimseye bahsedemediğini , olay günüde kendisine su ile karışık uyuşmasını sağlayan birşey içirdiğini ve sonrasında cinsel ilişkiye girdiğini ileri sürmüş ise de, daha önce zorla olduğunu iddia ettiği söz konusu suçlamalar ile ilgili olarak aradan geçen süreye rağmen kabul edilebilir engel bir neden olmaksızın kolluk güçlerine şikayetçi olmaması , 3 yıllık arkadaşlıklarının olması ve keza dosyaya ibraz edilen sanık ile olan resimleri karşısında sanığın zorla tehtid ederek cinsel ilişkide bulunduğu iddiası bu nedenle mahkememizce yerinde bulunmayarak bu suçtan sanığın beraatine karar verilmiştir.

Buna karşılık sanığın rızası ile evine gelen mağdurenin bir süre sonra üzerine kapıyı kilitleyerek evden gitmesine engel olduğu , mağdurenin annesinin polisi araması sonucu eve polislerin gelmesi sonucu kapıyı açmak zorunda kalması , mağdurenin bu şekilde saat 13.00-19.00 arası kendi evinde isteği dışında kalmasını sağlayarak hürriyetinden yoksun kıldığı ikrarı, polis tarafından düzenlenen tutanak ile sabit olduğundan TCK nun 109/2 maddesi uyarınca mahkumiyetine karar verilmiş, her ne kadar iddianamede sanığın söz konusu suçu silah tehtidi ile işlediği belirtilmiş ise de, mağdurenin poliste sanığın kendisini silah tehtidi ile evde alıkoyduğuna ilişkin bir iddia ve anlatımın olmamasıda dikkate alınarak sanık aleyhine TCK nun 109/3-a maddesi bu nedenle uygulanmamasına" şeklindeki gerekçeyle karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Nitelikli Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Mahkemenin kararında kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebi reddedilmiştir.

B. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Katılanın sanığın evine rızası ile gittiği, sanık ile rızası ile cinsel ilişkiye girdikten sonra, sanığın evin kapısını kilitleyerek katılanı alıkoyduğu kabul edilen olayda, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası uygulanması gerekirken, aynı maddenin ikinci fıkrasının tatbiki suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Nitelikli Cinsel Saldırı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.12.2014 tarihli ve 2013/338 Esas, 2014/400 Karar sayılı kararında katılan vekilinin temyiz sebepleri ile dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.12.2014 tarihli ve 2013/338 Esas, 2014/400 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii ve katılan mağdure vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9651, Karar No: 2023/2800, Tarih: 09.05.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/9651 E.  ,  2023/2800 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/747-2018/2028

SUÇ : Örgüt üyesi olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım

etmek

HÜKÜM : İlk derece mahkemesi kararının kaldırılarak sanığın mahkumiyetine

dair karar

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği ceza süresi yönünden yasal koşulları oluşmadığından reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

Bölge Adliye Mahkemesince duruşmalı incelenerek verilen karara yönelik sanık müdafii tarafından 04.10.2018 tarihinde temyiz sebeplerini içermeyen süre tutum dilekçesi verildiği, Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçeli kararının sanık müdafiine 30.10.2018 tarihinde tebliğ edildiği, sanık müdafiince 14.11.2018 tarihinde ayrıntılı temyiz dilekçesinin, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen 7 günlük süreden sonra sunulduğu görülmüş ise de, Bölge Adliye Mahkemesi gerekçeli kararının hüküm fıkrasında ve sanık müdafiine gerekçeli kararı tebliğ eden tebligat zarfında 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen 7 günlük süreye ilişkin bir ihtaratın bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz başvurusunun süresinde yapıldığı kabul edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.11.2017 tarihli ve 2017/300 Esas, 2017/484 sayılı Kararı ile Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca oy çokluğuyla beraat kararı verilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.11.2017 tarihli ve 2017/300 Esas, 2017/484 sayılı Kararı ile Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca oy çokluğuyla beraat kararı verilmiştir.

B. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 03.10.2018 tarihli ve 2018/747 Esas, 2018/2028 sayılı Kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında örgüt üyesi olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 nci maddesinin yedinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 63 üncü maddesi ve 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 1 ay 15 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

C. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 05.05.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi özetle;

1.Alınan bilirkişi raporunun eksik olduğuna, yetkisini aşarak sanık aleyhine yorum ve kanaat belirttiğine, raporun hükme esas alınmasını kabul etmediklerine,

2.Hesap hareketlerinin sanığın savunmalarını doğruladığına, hesaba dışardan para girişi olmadığına, bir takım işlemlerin tesadüfi olarak talimat dönemlerine denk geldiğine,

3.Sanığın parasal tüm işlemlerinin eşi olan Mehmet Yaman tarafından gerçekleştirildiğine,

4.Sanığın örgüte üye olduğuna veya örgüte yardım ettiğine dair başkaca hiçbir delil bulunmadığına,

5.Savunma tanığın olarak bildirdikleri kişilerin dinlenilmediklerine,

6.Emsal kararlarda belirtildiği üzere rutin bankacılık işlemlerinin örgüte yardım olarak değerlendirilemeyeceğine,

7.Suçun unsurlarının oluşmadığına ve,

8.Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Tüm dosya kapsamına göre sanığın, örgüt üyesi olduğunu gösterir delil buunmadığı, her ne kadar Bankasya'da hesabı var ise de bu hususun tek başına örgüt üyeliği veya örgüt üyesi olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek suçunu oluşturmadığı kanaatiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, oy çokluğuyla sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü