muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19654, Karar No: 2014/22093, Tarih: 04.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/19654 E.  ,  2014/22093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2013/236-2014/295

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4691, Karar No: 2020/1973, Tarih: 16.06.2020

**16. Hukuk Dairesi         2017/4691 E.  ,  2020/1973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : YÜZÖLÇÜMÜNÜN ARTTIRILMASI

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen 16.06.2020 gün ve saatte temyiz eden ... ve diğerleri vekili Avukat ... ile aleyhine temyiz istenilen Hazine vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlandı. Tarafların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucunda, ... Mahallesi çalışma alanında bulunan eski 195 parsel sayılı taşınmaz 14.750,00 metrekare yüzölçümüyle 1/2 paylı olarak ...adına tespit ve tescil edilmiş, bilahare yapılan yenileme ile 368 ada 5 parsel numarasıyla 14.747,00 metrekare yüzölçümlü olarak tescil edildikten sonra, 2001 yılında...'a ait 1/2 pay mirasçıları adına kayden intikal görmüştür. Davacılar ... ve arkadaşları, kendi taşınmazlarının üç tarafının dere ile çevrili olduğunu ve zeminde yaklaşık 40.000,00 metrekare olarak kullandıklarını öne sürerek, tapu kaydındaki yüzölçümünün düzeltilmesi istemiyle dava açmışlar ve yargılama sırasında taşınmazın çevresinde bulunan derelerin yatağının değişmesi nedeniyle taşınmazda genişleme olduğunu, bunun tapuya yansıtılmasını istediklerini, ancak davalarının tescil istemine dair olmayıp tapu kaydındaki mesaha tashihine (yüzölçümününün düzeltilmesi) ilişkin olduğunu açıklamışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Yargıtay duruşması için belirlenen 2.540,00 TL vekalet ücretinin temyiz edenlerden alınarak, duruşmada kendisini vekil ile temsil ettiren aleyhine temyiz olunan tarafa verilmesine, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenlerden alınmasına, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.06.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6779, Karar No: 2021/6855, Tarih: 06.12.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/6779 E.  ,  2021/6855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 2.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 10.09.2019 tarih ve 2016/158 E. - 2019/350 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “FEB FEN BİLİMLERİ MERKEZİ” ibareli markanın sahibi olduğunu, Fen Bilimleri Merkez Dershanesi'ni kuran ve onu bir marka haline getirenin de müvekkili olduğunu, müvekkilinin bu markanın kullanımını “Dershane Devir ve İsim Kullandırma Sözleşmesi” ile mekan ve süre sınırlaması içerecek şekilde ...'a devrettiğini, sözleşmeye göre bu kullanımın, Beşiktaş Hasfırın Cad. Pafta 65, Ada 291 Parsel 1047'de kayıtlı bulunan Sinanpaşa İş Merkezi Kat: 4-5 adresindeki taşınmazda yer alan dershane ile sınırlı olduğunu, taşınmazı kiralayan ...'ın 01/07/2008 tarihinde tahliye ile artık bu ismi kullanmadığını iddia ettiğini, ancak resmi kayıtlarda yeni bir marka adı kullanılmasına rağmen fiilen gerek dağıtılan broşürlerde ve gerekse bina iç ve dışına asılan afişlerde müvekkiline ait tescilli markanın kullanılmakta olduğunu, İstanbul 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nde 2008/28 D.İş sayılı dosya ile alınan tespit raporunda, markanın kullanılmaya devam edildiğinin açıkça bildirildiğini ileri sürerek, davalının anılan adresteki marka haklarına tecavüz niteliğindeki kullanımının önlenmesine ve şimdilik 20.000.-TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacı yanca davaya dayanak yapılan markanın işbu davadan sonra 27.04.2009 tarihinde açılan dava sonucunda kullanmama nedeniyle iptaline karar verildiği, markanın kullanılmaması sebebiyle verilen bu iptal kararı kural olarak davanın açıldığı 27.04.2009 tarihinden itibaren sonuçlarını doğuracaksa da, bozma ilamı gereğince iptal koşullarının bu davadan önce oluşup oluşmadığının tartışılması gerektiği, somut olayda, davaya konu markayı konu alan ilk sözleşmenin davacı ve davalı şirketin hakim ortağı arasında adi yazılı şekilde akdedilen 25/03/1997 tarihli "Dershane Devir ve İsim Kullandırma Sözleşmesi" olduğu, sözleşmenin yapıldığı tarihte davaya konu marka tescilli olmadığı gibi henüz tescil için başvurusunun dahi yapılmamış olduğu, akabinde davacı ile davalı şirket arasında noterde düzenleme şeklinde yapılmış 29/07/1997 tarihli işletme devir sözleşmesi akdedildiği, bahsedilen her iki sözleşmenin de "...Fen Bilimleri Dershanesi 01/07/1997 tarihinden

itibaren telif ve isim haklarıyla birlikte devredilmiştir..” hükmünü haiz olduğu, davacının belirtilen hükmü içeren devir sözleşmeleriyle marka hakkını devretmiş olmasına rağmen, tecavüz iddiasına dayanak yapılan markanın tescili için 28/05/1997 tarihi itibarıyla başvuruda bulunduğu, başka bir deyişle; başvuru tarihi itibariyle markayı devretmiş olması sebebiyle hak sahibi olmadığını bildiği marka için başvuruda bulunduğu, tescil başvurusunda kötü niyetli olduğu, işbu davadaki talebinin ise marka tescilinden kaynaklanan hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olması nedeniyle korunamayacağı, bu nedenle davacının dava ve iptal kararı arasındaki dönemde hak sahibi olarak korunmasının kabul edilemeyeceği, bir an için ilk sözleşmede yer alan kısıtlayıcı hükümlerin davacıya hak sahipliği tanıdığı ve devrin 01/07/1997 tarihi itibarı ile sonuç doğuracağı kabul olunsa bile 29/07/1997 tarihli işletme devir sözleşmesinde markanın kullanılması bakımından ilk sözleşmedeki kısıtlamalara yer verilmediği, yani davalı şirketi markayı sadece belli bir mekanda kullanmakla yükümlendiren bir kısıtlama bulunmadığı, 556 sayılı KHK’nın “ Markanın Devri” başlığını taşıyan 16. maddesine göre, bir işletmenin devri aksi kararlaştırılmadığı müddetçe işletmeye ait markanın devrini de kapsayacağından davacının dava ve iptal kararı arasındaki dönemde hak sahibi olarak kabul edilemeyeceği, aksinin kabulü halinde dahi davacı vekilinin 02/02/2010 tarihli celsedeki ikrar niteliğindeki beyanında müvekkilinin dosyaya sunulan devir sözleşmelerinin yapıldığı 1997 tarihinden sonra dershanecilik alanında herhangi bir faaliyette bulunmadığını belirtmesi karşısında davacının tescil ettirdiği markayı herhangi bir şekilde kullanmadığının anlaşıldığı, bu hale göre tescil sonrası oluşmuş bir durumdan ziyade tescil anından itibaren iptal şartlarının oluştuğunun ve markanın kullanmama nedeniyle iptaline ilişkin verilen kararın işbu dava tarihini de kapsayacak şekilde sonuçlarını doğuracağının kabulü gerektiği, tecavüz iddiasına dayanak yapılan markaya ilişkin verilen iptal kararının iş bu davayı da kapsayacak şekilde hüküm ve sonuçları doğurması sebebiyle işbu markaya dayanılarak ileri sürülen tecavüz iddiasının dinlenilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, markaya tecavüzün önlenmesi ve maddi tazminatın davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, markaya tecavüzün önlenmesi ve maddi tazminatın davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davaya konu markayı konu alan ilk sözleşmenin davacı ve davalı şirketin hakim ortağı arasında adi yazılı şekilde akdedilen 25/03/1997 tarihli "Dershane Devir ve İsim Kullandırma Sözleşmesi" olduğu, sözleşmenin yapıldığı tarihte davaya konu marka tescilli olmadığı gibi henüz tescil için başvurusunun dahi yapılmamış olduğu, davacının belirtilen sözleşmeyle marka hakkını devretmiş olmasına rağmen dava konusu markanın tescili için 28/05/1997 tarihi itibarıyla başvuruda bulunduğu nedeniyle tescil başvurusunda kötü niyetli olduğu sonucuna varılmıştır. Belirtilen sözleşme markanın tescil başvurusundan önce yapılsa da davacı, adına tescilli olan markada yer alan “Fen Bilimleri Merkezi” ibaresini çok uzun yıllar İstanbul Beşiktaş’ta işletilen dershanede markasal biçimde kullanmış ve uzun süreli kullanımla elde ettiği marka hakkına dayalı olarak da 25.03.1997 tarihli sözleşmeyi akdetmiştir. Mahkeme gerekçesinin aksine söz konusu sözleşmeyle marka hakkının devredilmediği, markanın kullanımı için kullanımın belirli bir mekanda gerçekleştirilmesi şartıyla lisans verildiği görülmektedir. Bu nedenle davacının uhdesinde tuttuğu markasal hakkı tescile bağlaması kötü niyetli bir davranış olarak kabul edilemez. Nitekim davaya konu markaya dayalı olarak açılan başka bir davada Dairemizce verilen 2010/5085 Esas-2012/5225 Karar sayılı ilamda da, davacının davaya konu markada yer alan ibareyi uzun süre tescilsiz olarak kullandığı ve 25.03.1997 tarihli sözleşmenin markanın kullanımına ilişkin bir lisans sözleşmesi olduğu kabul edilmiştir.

Mahkemece, davaya konu markaya ilişkin ikinci sözleşmenin noterde düzenleme şeklinde yapılan, 29/07/1997 tarihli işletme devir sözleşmesi olduğu, bu sözleşmede ilk sözleşmede yer alan kısıtlamalara yer verilmediği, 556 sayılı KHK’nın “ Markanın Devri” başlığını taşıyan 16. maddesine göre, bir işletmenin devri aksi kararlaştırılmadığı müddetçe işletmeye ait markanın devrini de kapsayacağından davacının bu tarih itibariyle markayı davalıya devrettiğinin kabulü gerekeceği ve davacının devrettiği markaya dayalı olarak açtığı bu davanın dinlenemeyeceği sonucuna ulaşılmışsa da, belirtilen sözleşme dava dışı Fen Bilimleri Merkezi A.Ş ile ... .arasında akdedilmiş olup, sözleşmenin konusu şirkete ait olan dershanenin ...’a devredilmesidir. Ancak davaya konu marka Fen Bilimleri Merkezi A.Ş’ye değil davacıya ait olduğundan ve taraflar arasında markanın devri hususunda ayrıca bir sözleşme yapılmadığından belirtilen sözleşmeyle davaya konu markanın da devredildiği sonucuna varılması isabetli görülmemiştir.

Mahkemece, davacı vekilinin, 02.02.2010 tarihli celsede, müvekkilinin markanın tescil edildiği 1997 tarihinden sonra dershanecilik alanında faaliyette bulunmadığını bildirdiği, bu nedenle marka hakkında verilen kullanmama nedeniyle iptal kararının sonuçlarını tescilden itibaren doğuracağı belirtilmişse de yukarıda da ifade edildiği üzere, davacı davaya konu markanın kullanım hakkını 25.03.1997 tarihli “Dershane Devir ve İsim Kullandırma Sözleşmesi” ile davalı şirketin müdürü olan dava dışı ...’a devretmiş ve marka davalı şirket tarafından 30.06.2008 tarihine kadar bu sözleşme kapsamında kullanılmıştır. Markanın marka sahibi tarafından verilen lisans çerçevesinde kullanılması da 556 sayılı KHK’nın 14. maddesi anlamında ciddi kullanım niteliğinde olduğundan mahkemece belirtilen gerekçeyle kullanmama nedeniyle verilen iptal kararının sonuçları tescilden itibaren doğuracağı sonucuna varılması isabetli görülmemiştir. Nitekim davaya konu markaya dayalı olarak açılan markaya tecavüz davasında, İzmir Fikri Ve Sınai Haklar Mahkemesince verilen 20.11.2013 gün, 2013/3 Esas- 2013/135 Karar sayılı ilamda da belirtilen lisanslı kullanım gözetilerek kullanmama nedeniyle iptal kararının sonuçları bu davanın açıldığı 27.04.2009 tarihinden itibaren doğuracağı kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar Dairemizce onanmak suretiyle kesinleşmiştir. (Dairemizin 2014/18083 Esas-2015/7230 Karar sayılı ilamı)

Bu itibarla, mahkemece, yukarıda izah edilen hususlar doğrultusunda, işbu davaya dayanak yapılan marka hakkında verilen kullanmama nedeniyle iptal kararının sonuçlarını kullanmama nedeniyle iptal davasının açıldığı 27.04.2009 tarihinden itibaren doğuracağı, huzurdaki davanın açıldığı tarih itibariyle markanın ayakta olup, davacının adına tescilli markadan kaynaklanan hakları kullanabileceği kabul edilerek, davalı yanın kullanımlarının davacının marka hakkına tecavüz teşkil eder nitelikte olup olmadığının değerlendirmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeye dayalı olarak davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 06/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/16245, Karar No: 2014/17717, Tarih: 04.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/16245 E.  ,  2014/17717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin davada ... 25. Asliye Hukuk Mahkemesi ile ... 8. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davacının nüfus kaydında mükerrer olan kaydın iptal edilmesi istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesi, davanın nesebin düzeltilmesi istemine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.

Aile Mahkemesi ise, anne ve baba adının düzeltilmesi talebinin soybağına ilişkin olmadığı, nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda davacı, gerçekte ... ve ...'ten olduğu halde doğum tarihinde anne babasının resmi nikahı bulunmaması sebebiyle hem dedesi ve büyükannesi ... ve ...'dan olma şeklinde hem de kendi anne baba hanesine kaydedildiği iddiasıyla mükerrer kaydın iptalini talep etmiştir.

Dava bu niteliğiyle bir nesep davası olmayıp, hatalı yapılan nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkindir. 5490 Sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. Maddesi uyarınca nüfus kaydının düzeltilmesine yönelik olan ve Türk Medeni Kanununun 282 ve devamı maddelerinde düzenlenen soybağı kurulmasıyla ilgisi bulunmayan davanın genel hükümlere göre Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 25. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 04.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15974, Karar No: 2016/922, Tarih: 27.01.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/15974 E.  ,  2016/922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesinde; ....kazandığını, annesinin ihtiyaçlarını tek başına karşılayamayacağını, yurt, servis, giyim, kırtasiye gibi ihtiyaçlarının bulunduğunu, davalı babasının destek olmadığını belirterek aylık 500,00 TL yardım nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; yetkili ve görevli mahkemenin ... Aile Mahkemesi olduğunu, emekli maaşından başka gelirinin bulunmadığını, yasal sorumluluğunun bittiği halde 1,5 yıl daha iştirak nafakası ödediğini beyan etmiştir.

Mahkemece; davacının yerleşim yerinin ..., davalının yerleşim yerinin ... olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine, kararın kesinleşmesinin ardından 2 hafta süre içerisinde talep halinde dosyanın ... Aile Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Dava, TMK.nun 364.maddesi gereğince yardım nafakası talebine ilişkindir.

TMK.nun 365/6.maddesine göre; yardım nafakasına ilişkin davalarda yetkili mahkeme taraflardan birinin yerleşim yeri mahkemesidir. Buna göre davacı; isterse kendi yerleşim yeri mahkemesinde, isterse HMK.nun 6.maddesi gereğince davalının ikametgahı mahkemesinde dava açabilecektir.

Dosyanın incelenmesinde; davanın 20/08/2014 tarihinde açıldığı, uyap üzerinden 07/01/2015 tarihinde alınan davacıya ait nüfus kayıt örneğinde davacının kayıtlı adresinin ...olduğunun belirlendiği, mahkemece belirtilen k... esas alınması neticesinde davalının yerleşim yeri mahkemesinin yetkili olduğuna karar verildiği, ancak dava tarihi itibariyle davacının yerleşim yeri bilgisinin Nüfus Müdürlüğünden celp edilip kontrol edilmeden hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; davacı kendi yerleşim yeri mahkemesinde dava açabileceğinden dava tarihi itibariyle davacının yerleşim yeri bilgisinin Nüfus Müdürlüğünden sorulmak suretiyle oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme neticesinde yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.