muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5894, Karar No: 2011/7283, Tarih: 16.11.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 16.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10711, Karar No: 2011/14574, Tarih: 27.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/10711 E.  ,  2011/14574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 31/07/2009 gün ve 2009/282-2009/352 sayılı kararı bozan Daire’nin 05/05/2011 gün ve 2009/12897-2011/5471 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin dava dışı Karagülleler Tarım Ürünleri San.ve Tic. A.Ş.'nin ortakları, davalının ise şirketin münferit imza yetkisine sahip yönetim kurulu üyesi olduğunu, davalının gayrimenkul satmaya yetkisi olmamasına rağmen şirketin taşınmazlarını satma girişiminde bulunduğunu, şirketin aktiflerini zimmetine geçirerek şirketi ve müvekkillerini zarara uğrattığını ileri sürerek, 260.916,68 TL’nın reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, Karagülleler Tarım Ürünleri San.ve Tic.A.Ş’ne davanın ihbarına, şirkete hukukçu bir kayyum tayinine ve kendilerine bu hususta yetki verilmesine, tedbiren davalının münferit imza yetkisinin kaldırılarak davacılardan ... ile birlikte davalının müştereken şirketi temsil ve ilzama yetkili kılınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslahla 260.916,68 TL’nın Karagülleler Tarım Ürünleri San.ve Tic.A.Ş’ne ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacılardan ... şirket yönetim kurulu üyesi olduğundan aktif dava ehliyeti bulunmadığını, davacıların doğrudan zarara uğramaları halinde bu davayı açabileceklerini aksi takdirde zararın şirkete ödenmesinin istenebileceğini, davada taraf olmayan Karagülleler Tarım Ürün.San.ve Tic.A.Ş.’ne davanın ihbar edilemeyeceğini ve taraf olmayan şirkete kayyım tayininin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, taraf vekillerinin temyiz istemi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 27/10/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6019, Karar No: 2011/1344, Tarih: 08.03.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/6019 E.  ,  2011/1344 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/199039

Adam öldürmek suçundan ... hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak uyarlama talebinin reddine dair (ISPARTA) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 06.05.2010 gün ve 44/62 sayılı karar resen temyize tabi olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında 765 Sayılı TCK.nun gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda sanığın aleyhine olması sebebiyle uyarlama talebinin reddine dair kurulan hükümde isabetsizlik görülmediğinden, resen temyize tabi hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA) 08.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5735, Karar No: 2008/565, Tarih: 29.01.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/5735 E.  ,  2008/565 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının 70570- 70571 numaralı abonelikler üzerinden kaçak elektrik kullandığının belirlendiğini alacağın tahsili için yapılan icra takibine borçlunun icra dairesinin yetkisine ve borca itiraz ettiğini ileri sürerek davalının itirazının iptaline, % 40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kaçak elektrik kullanmadığını tespit yapılan yeri As ... Ltd. Şti.' nin işlettiğini, müvekkilinin ikametgahının bulunduğu ...İcra Daireleri' nin yetkili olduğunu beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece ... Müesssese Müdürlüğü' nün ... il merkezinde bulunduğu, tüm ilçelerde şubelerinin olduğu, ödemelerin de bu şubelerde yapıldığı, ilçelerde bulunan abonelerin borçlarını ödemek için ...' e gelmediklerini, ödeme yerinin ... olamayacağı, İİK.' nun 50. ve HUMK.' nun 9. maddeleri gereğince davalının yerleşim yeri mahkemelerinin ve icra dairelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle ... 1. İcra Müdürlüğü' nün 2004/ 1874 sayılı takip dosyasında davalının yaptığı yetki itirazı doğru olduğundan davacı vekili tarafından itirazın kaldırılması talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 29.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1675, Karar No: 2022/34, Tarih: 17.01.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/1675 E.  ,  2022/34 K.**

**"İçtihat Metni"**

İzmir 2. İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki birleşen davada şikayetçiler ile şikayet olunan ... A.Ş. vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada şikayetçi vekili, borçlunun 3. kişilerdeki hak ve alacaklarına haciz konularak paylaşıma konu bedel üzerinde sıra cetveli düzenlendiğini, ancak sıra cetveline giren bedelin tamamının şikayet olunan ... A.Ş.’ye ödendiğini, kendi hacizlerinin ise önce tarihli olduğu gerekçesiyle şikayetin kabulü ile sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada şikayetçiler vekili, şikayetçi müvekkillerinin dava dışı borçludan işçilik alacağından kaynaklanan alacakları bulunduğunu ve öncelikli olduğu halde sıra cetvelinde pay ayrılmadığı gerekçesiyle sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunan vekili, asıl ve birleşen davalarda şikayetin reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince, borçlu ve 3. kişi arasındaki hukuki ilişkinin başlangıcından sonra doğacak alacaklara haciz konulabileceğinin mümkün olup, asıl davada şikayetçi vekilinin ilk gönderdiği haciz ihbarnamesinin geçerli olduğu gerekçesiyle asıl davada şikayetin kabulüne, birleşen davada şikayetçilerin alacaklarının ilamsız takipten kaynaklandığından bahisle birleşen davada şikayetin reddine karar verilmiştir. Birleşen davada şikayetçiler ve asıl ve birleşen davalarda şikayet olunan vekillerince istinafa başvurulması üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi tarafından ihtimale dayalı alacaklar bakımından haciz işleminin geçerli olmayacağı, şikayet olunan tarafın 3. kişideki alacağı üzerindeki haczinin itiraza uğradığı, şikayetçinin ise ancak en son gönderdiği haciz ihbarnamesinin geçerli olduğu; birleşen davada şikayetçilerin ise hacizde önceliği bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar vermiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, birleşen davada şikayetçiler vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, birleşen davada şikayetçiler vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Somut olayda, dava dışı borçlu ile İİK. Md.89’a göre düzenlenen ihbarnameyi alan 3. kişi arasında devam eden sözleşme ilişkisi bulunduğu dosya kapsamı ile sabittir. İİK’nın 89. maddesi uyarınca borçlunun 3. kişi nezdinde bulunan doğmuş/doğacak hak ve alacaklarının haczi mümkündür. Bu nedenle asıl davada şikayetçi ... İnş. Taah. Tic. Ltd. Şti.’ye ait 02.05.2016 tarihinde kesinleşen ihtiyati hacze dayalı haciz ihbarnamesi ile asıl ve birleşen davalarda şikayet olunan Burganbank’ın 30.05.2016 tarihinde göndermiş olduğu haciz ihbarnameleri geçerlidir. İlk derece mahkemesi tarafından asıl davada şikayetçi ... Betonun haczinin önce olması nedeniyle şikayetin kabulüne karar verilmesi doğru olmuştur. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi tarafından verilen kararın gerekçesi ise oluşa uygun bulunmamışsa da sonucu itibariyle doğru olan kararın gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenle birleşen davada şikayetçiler vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün GEREKÇESİ DEĞİŞTİRİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden birleşen davada şikayetçiler ve şikayet olunan ... A.Ş.'den alınmasına, dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 17.01.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11558, Karar No: 2023/5286, Tarih: 18.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/11558 E.  ,  2023/5286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/64 E., 2015/132 K.

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bergama Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.12.2015 tarihli ve 2015/64 Esas, 2015/132 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan açılan davada, eylemin cinsel saldırı suçunu oluşturduğu kabul edilerek şikayetten vazgeçme nedeni ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun

(5237 sayılı Kanun) 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kamu davasının düşmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Sanığın eyleminin nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçunu oluşturduğu ve bu hali ile eylemin 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 35 inci maddeleri kapsamında kaldığı, bu hali ile takibin şikayete bağlı olmadığı, verilen düşme kararının kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yapılan yargılama neticesinde İlk Derece Mahkemesince, ''Her ne kadar, sanık ...'in mağdure ...'ye karşı gerçekleştirdiği sabit görülen eylemlerinin nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçunu oluşturduğundan bahisle 5237 sayılı TCK'nın 102/2 ve 35. maddeleri kapsamında cezalandırılması istenmişse de, mağdure ...'nin; soruşturma aşamasındaki "... mücadele ederken ben yataktan yere düştüm ve ... aynı şekilde yerde de üzerime uzandı, beni öpmeye çelıştı ve eliyle pantolonumun düğmesini açmaya çalıştı, bu sırada ben "yapma", "..." eli ile ağzımı kapatarak "bağırma yukarda komuşular duyacak, ... duyacak" dediği, ben yine de bağırmaya çalışınca ... sanırım korktu ve beni bıraktı" şeklindeki anlatımları ile bu anlatımlarıyla uyumlu olan mahkememiz huzurundaki "ben bağırmaya başladım, susarsan bırakacağım dedi, ben sustum, bıraktığı anda kapıyı açıp çıktım, beni sadece pantolonumun düğmesini açabildi, dudaklarımdan ve boynumdan öptü, bana herhangi birşey söylemiyordu, sadece öpüyordu, ... olayın sonuna doğru geldi ve odaya girdi, zaten sanık beni tam bıraktı daha sonra ... girdi, ... girdiğinde beni bırakmıştı" şeklindeki anlatımlarından ve yine tanık ...in soruşturma aşamasındaki "içeri girince ...'yi sırt üstü halının üstünde yatarken, ...'i de hemen ...'nin başında ayakta ancak ona doğru eğilmiş vaziyette gördüm, giyiniktiler, herhangi bir darp cebir izi yoktu ancak sadece ...'in gömleğinin üst düğmesi açıktı," şeklindeki anlatımları ile bu anlatımlarıyla uyumlu olan mahkememiz huzurundaki "üç-dört dakika sonra diğer odadan ...'nin çığlığını duyduğumda odaya gittim girdiğim ... ayakta üstünü düzeltiyordu, ... yerde duruyordu, ... hemen üzerine düzeltip çıktı, ...'de dışarıya çıktı, ... çok sinirli idi, ... gelmesin dedi," şeklindeki anlatımlarından, sanık ...'in tanık ...in odaya girmesinden önce eylemini sonlandırmış olduğu, tanık ...in evdeki varlığının sanık ...'in eylemini gerçekleştirmesine engel teşkil edebileceği ileri sürülebilecekse de, eyleminin başından beri tanık ...in evde olduğunu bilen tanık ...'in nezdinde, yakın arkadaşı olan ve sanık ...'in isteği üzerine mağdure ...'yi çağırmış olan tanık ...in varlığının ciddi bir engel teşkil etmediği, bu nedenle sanık ...'in rızasını zorladığı mağdure ...'nin rıza göstermeyeceğini anlayınca ona karşı icra hareketlerini devam ettirebilme ve ... ettiği sonucu gerçekleştirebilme imkanı var olduğu halde, bu yönde ciddi bir engel bulunmamasına karşın kendi isteği ile eylemine son verdiği değerlendirilmekle, sanık ...'in hakkında 5237 sayılı TCK'nın 36. maddesi hükmü uyarınca gönüllü vazgeçme hükümleri uygulanmak suretiyle, eyleminin basit cinsel saldırı olarak kabul edilmesi gerektiği yönünde hukuki sonuç ve vicdani kanaatine ulaşılmıştır. Sanık ...'in mağdure ...'ye yönelik eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 102/1 maddesinde düzenlenen cinsel saldırı suçunu oluşturduğu değerlendirilmiş olmakla, atılı suçun takibinin şikayete bağlı suçlardan olması ve mağdure ...'nin mahkememiz huzurunda sanık ..

...'in hakkında 5237 sayılı TCK'nın 36. maddesi hükmü uyarınca gönüllü vazgeçme hükümleri uygulanmak suretiyle, eyleminin basit cinsel saldırı olarak kabul edilmesi gerektiği yönünde hukuki sonuç ve vicdani kanaatine ulaşılmıştır. Sanık ...'in mağdure ...'ye yönelik eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 102/1 maddesinde düzenlenen cinsel saldırı suçunu oluşturduğu değerlendirilmiş olmakla, atılı suçun takibinin şikayete bağlı suçlardan olması ve mağdure ...'nin mahkememiz huzurunda sanık ... hakkındaki hakkındaki şikayetinden vazgeçmiş olması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 73/4. ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince sanık ... hakkında açılan kamu davasının düşürülmesine dair'' şeklinde düşme kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Bergama Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.12.2015 tarihli ve 2015/64 Esas, 2015/132 Karar sayılı kararında kabul ve takdir kılınmış düşme hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz talebi reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bergama Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.12.2015 tarihli ve 2015/64 Esas, 2015/132 Karar sayılı kararında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.09.2023 tarihinde karar verildi.