muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/348, Karar No: 2021/1367, Tarih: 09.11.2021

II. UYUŞMAZLIK

10. Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davacı ve davalı tarafından basılan ve her iki kitapta da kullanılan “Eğil Dağlar” ismi üzerinde davacının davalıya nazaran üstün hak sahibi olup olmadığı, buradan varılacak sonuca göre dava konusu kitapta “Eğil Dağlar” adının kullanımının 5846 sayılı FSEK’in 83. maddesi kapsamında değerlendirilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

11. Uyuşmazlığın çözümü için öncelikle konuya ilişkin yasal düzenlemeler ile hukukî kavram ve kurumların ortaya konulmasında yarar bulunmaktadır.

12. Fikir ve sanat eserleri hukukunun en önemli kavramı eserdir. Bir fikri ürünün eser olarak korunabilmesi için, onun FSEK kapsamında eser vasfına sahip olması gerekir. Hangi fikrî ürünün eser olarak kabul edileceği ise FSEK’e göre belirlenecektir. Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’nun “Tanımlar” başlıklı 1/B-a. maddesinde eser; sahibinin hususiyetini taşıyan ve ilim ve edebiyat, musiki, güzel sanatlar veya sinema eserleri olarak sayılan her nevi fikir ve sanat mahsulleri olarak tanımlanmış olup aynı maddenin (b) bendinde ise eser sahibi, “eseri meydana getiren kişi” şeklinde ifade edilmiştir (FSEK m. 8/1). Buna göre, bir fikri ürünün FSEK kapsamında eser olarak vasıflandırılabilmesi için, iki unsurun bir arada bulunması gerekir. Bunlar bir fikri ürünün sahibinin hususiyetini taşıması ve Kanun’da sınırlı sayıda belirtilmiş olan eser türlerinden birine dâhil olmasıdır.

13. Eser niteliği haiz fikrî bir çalışma, ancak dış dünyaya aksettirildiği ve üçüncü kişilerin duyularına hitap edecek niteliğe büründüğü takdirde eser niteliğini kazanabilir. Başka bir deyişle insanın düşünceleri değil, bunların dış âleme yansıdığı biçim eser olarak koruma altındadır. Ayrıca eser bir bütün olarak himaye görür; yoksa eserde yer alan veya eserde ifadesini bulan her türlü münferit fikir veya düşünce ayrı ayrı korumaya konu olamayacağı gibi, kural olarak bütünlük arz etmeyen fikir ürünleri de eser olarak nitelendirilemezler.

14. Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’nun 1/B-c. maddesinde de işlenme eser “…Diğer bir eserden istifade suretiyle vücuda getirilip de bu esere nispetle müstakil olmayan ve işleyenin hususiyetini taşıyan fikir ve sanat mahsulleri…” şeklinde, derleme eser ise “…Özgün eser üzerindeki haklar saklı kalmak kaydıyla, ansiklopediler ve antolojiler gibi muhtevası seçme ve düzenlemelerden oluşan ve bir düşünce yaratıcılığı sonucu olan eser…” olarak tanımlanmıştır. İşlenme eser ile derleme eseri meydana getiren kişiler de FSEK’in 8/2. maddesi uyarınca eser sahibidirler.

15. Eser sahipleri ortaya çıkardıkları eserlere ad koyma, iç ve dış şeklini belirleme ve esere eklenecek herhangi bir alameti seçme hakkına da sahiptir. Bu kapsamda işlenme eser sahibi, işleme suretiyle meydana getirmiş olduğu esere, asıl esere ait ad dışında başka bir isim de verebilir (Yavuz, Levent/Alıca, Türkay/ Merdivan, Fethi: Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu Yorumu, Cilt II, 2. Baskı, Ankara 2014, s. 2892, 2893). Bu durum derleme eser için de geçerlidir.

16. Bu doğrultuda FSEK, eser yanında eserin ad, alamet ve şekillerini de 83. maddesinde koruma altına almış olup anılan hüküm; “Bir eserin ad ve alametleri ile çoğaltılmış nüshaların şekilleri, iltibasa meydan verebilecek surette diğer bir eserde veya çoğaltılmış nüshalarında kullanılamaz.

1 inci fıkra hükmü umumen kullanılan ve ayırt edici bir vasfı bulunmıyan ad, alamet ve dış şekiller hakkında uygulanmaz.

Bu maddenin uygulanması kanunun 1 inci, 2 nci ve 3 üncü bölümlerindeki şartların tahakkukuna bağlı değildir.

Basın Kanununun 14 üncü maddesinin mevkute adları hakkındaki hükmü mahfuzdur.

Tecavüz eden tacir olmasa bile, birinci fıkra hükmüne aykırı hareket edenler hakkında haksız rekabete mütaallik hükümler uygulanır.” şeklinde düzenlenmiştir.

17. Ad, eseri diğer eserlerden ayırt etmeye yarar. Eser adı ile kamuya sunulur ve toplumda bu ad ile tanınır. Esere konulan adın ayırt edici niteliği ve özgünlüğü, eserin tanınmışlığını, toplumun esere olan ilgisini, piyasadaki rekabet gücünü ve bu şekilde eserin sürümünü etkileyen önemli bir unsur olup eserin fikir ve sanat alanında diğer sanat eserlerinden ayırt edilmesine olanak sağlar. Bununla birlikte eser adının anılan nitelikleri haiz olması da zorunlu olmayıp genel ahlâka, kamu düzenine ve emredici hukuk kurallarına aykırı olmayacak şekilde esere sahibi tarafından belirlenecek herhangi bir ad konulabilir. Eser, belirlenen ad ile kamuya sunulmakla ad, eserin ayrılmaz bir parçası hâline gelir. Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’nun 13/2. maddesinin “Eser sahibine tanınan hak ve salahiyetler eserin bütününe ve parçalarına şamildir” hükmü uyarınca da eserin adı, eser vasfını haiz olmasa dahi eserin parçası olarak korunur (Öztan, Fırat: Fikir ve Sanat Eserleri Hukuku, Ankara 2008, s. 752, 753; Yavuz/Alıca/Merdivan, s. 2893, 2894).

18. Eserin tanıtılması ve diğer eserlerden ayırt edilmesi fonksiyonunu haiz olması nedeniyle başka eserlerde kullanılmasına karşı korunması gereken adın, ayırt edici nitelikte olması gerekir. Ayırt edicilik, bir eser adının diğer eser adlarından farklı olmasını sağlayan unsurlara sahip olması şeklinde tanımlanabilir. Adın ayırt edici unsuruna ilişkin olarak düzenlenen FSEK’in 83/2. maddesi gereğince umumen kullanılan ve ayırt edici bir vasfı bulunmayan adlar, aynı maddedeki korumadan yararlanamazlar. Bu bağlamda belirli bir alanda cins belirten isimler, ayırt edici nitelikte olmamaları nedeniyle FSEK’in 83. maddesi kapsamında korunmazlar. Bununla birlikte korumanın kapsamı, belirlenen adın ayırt edici gücü veya konulan adın özgünlüğü ölçüsünde belirlenir. Başka bir anlatımla; ayırt edici niteliği düşük olan bir eser adının, başka eserlerde küçük ilaveler veya değişikliklerle kullanımı, karıştırılmayı engelleme amacıyla yaratılması gereken farklılık için yeterli olabilecektir. Ancak ayırt edici niteliği yüksek bir eser adının başka bir eserde küçük ilave yahut değişikliklerle kullanımı, karıştırılmanın ve yanılmanın önüne geçemeyeceğinden engellenebilir (Yavuz/Alıca/Merdivan, s. 2897, 2898; Öztan, s. 757, 758).

19. Eser adının başka bir eserde iltibasa sebebiyet verecek şekilde kullanımına karşı koruma, eserin bu isim ile umuma arzını müteakip başlar. Bu anlamda hukuka uygun şekilde kamuya arz edilmemiş bir eser adının başka bir eserde kullanımı, iki eser arasında iltibas ihtimali söz konusu olmadığından, ihlal oluşturmaz. Bunun yanında eserin adının korunmasına ilişkin talep hakkı, eser adını daha önceki tarihte kamuya sunmuş olan eser sahibine aittir. Bu kural “öncelik prensibi” olarak tanımlanır. Umuma arz koşulu, önceki eser adını kullanan sonraki eser adı için de geçerli olup kamuya sunulmayan sonraki eser adı için FSEK’in 83. maddesi uygulama alanı bulmaz (Yavuz/Alıca/Merdivan, s. 2899, 2900; Öztan, s. 757).

20. Önemle belirtilmelidir ki; FSEK’in 83. maddesi kapsamındaki korumanın talep edilmesi, koruma talep edilen fikrî ürünün Kanun’un belirlediği unsurları taşıyan bir “eser” niteliğini haiz olması koşuluna bağlı olup, adının korunması istenen fikrî ürünün eser niteliği re’sen araştırılmalıdır. Bu anlamda FSEK’in 83. maddesinin uygulanmasında, eserin niteliğinin ve türünün herhangi bir önemi olmadığı gibi koruma süresinin sona erip ermemesi de önem arz etmez (Tekinalp, Ünal: Fikrî Mülkiyet Hukuku, İstanbul 1999, s. 272; Yavuz/Alıca/Merdivan, s. 2893, 2894; Öztan, s.760). Bu hususa ek olarak FSEK’in 83. maddesi, eserin adının başka bir eserde kullanılması hâlinde uygulama alanı bulacak olup korunan eserin adının başka bir eser yerine ürün, işletme yahut benzeri ortam ve biçimlerde kullanımı hâlinde FSEK’in 83. maddesinden ziyade genel hükümler uygulama alanı bulur. Bu bağlamda bir eserin adının kullanıldığı diğer ürünün de eser niteliğini haiz olup olmadığı da re’sen gözetilmelidir (Yavuz/Alıca/Merdivan, s. 2894). Öte yandan FSEK’in 83/3. maddesi uyarınca eserin adının anılan madde kapsamında korunması için eser niteliğini haiz olması gerekmez.

21. İşlenme eser niteliğindeki fikrî ürünlerde de eser sahipleri, esere özgün bir ad koyarak umuma arz etmişlerse bu adın başka eserlerde kullanımını, FSEK’in 83. maddesi kapsamında engelleyebilirler. İşlenme eserin dayanağı olan asıl eseri işleyen diğer eser sahipleri ise eseri ilk olarak işleyen kimsenin işlenme eserinde kullanmış olduğu özgün adı kendi eserlerinde kullanıp kamuya sunamazlar. Zira asıl eserden yararlanma serbestîsi bulunmasına karşın işlenme eserin, ilk olarak onu işleyen eser sahibi tarafından konulan ayırt edici nitelikteki adı, FSEK’in 83. maddesi kapsamında korunur. Ancak işledikleri eserdeki özgün adı ortaya çıkardıkları esere vermişlerse işlenme eser sahiplerinden hiçbiri FSEK’in 83. maddesi kapsamında ortaya çıkardıkları eserlerinin bu nitelikteki adlarının korunmasını talep edemezler (Yavuz/Alıca/Merdivan, s. 2894, 2895). İşlenme eser kapsamında belirtilen tüm bu hususlar, derleme eserler için de geçerli olup sahibinin hususiyetini haiz bir derleme esere konulan ayırt edici nitelikte özgün bir adın, başka eserlerde iltibas oluşturacak şekilde kullanımı da yine FSEK’in 83. maddesi kapsamında engellenebilir.

22. Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu’nun 83. maddesinde tesis edilen eserin adına ilişkin koruma, “haksız rekabet” hükümleri çerçevesinde olup eser adına ilişkin yukarıda anılan hüküm anlamında bir iltibasın söz konusu olduğu durumda, müeyyidelere ilişkin olarak dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun (TTK) 56 ve devamındaki maddeleri uygulama alanı bulacaktır. Maddedeki “iltibas” kavramı ise TTK’nın 57/5. maddesinde de bahsi geçen bir husustur. Bu doğrultuda FSEK’in 83. maddesi kapsamında iltibasın mevcudiyetine dair incelemede, TTK’nın haksız rekabete ilişkin ilkeleri nazara alınır. Ayrıca FSEK’in 83/5. maddesi gereğince önceden kamuya arz olunmuş bir eserin adını, sonradan kamuya arz olunan eserde veya çoğaltılmış nüshalarında, iltibasa meydan verecek surette kullanan kimseler hakkında haksız rekabete müteallik hükümlerin uygulanması için bu kimselerin tacir olmaları gerekmez (Tekinalp, s. 271,; Öztan, s. 755, 756; Yavuz/Alıca/Merdivan, s. 2902).

23. Ayrıca eserin adına ilişkin haksız rekabet hükümleri kapsamında FSEK’in 83. maddesi kapsamında sağlanan koruma, aynı eser adının aynı zamanda fikir ve sanat eserleri hukuku, marka veya tasarım hukukuna göre korunmasına engel teşkil etmez. Eş söyleyişle eser adı, FSEK’in 83. maddesi yanında ilgili mevzuatlarda öngörülen koşulları mevcut olmak şartıyla fikir ve sanat eserleri hukuku, marka veya tasarım hukukuna göre de korunabilir (Yavuz/Alıca/Merdivan, s. 2902; Tekinalp, s. 271; Öztan, s. 756).

24. Yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; yazar ve şair Yahya Kemal Beyatlı’ya ait yayınlanmış yahut yayınlanmamış bir kısım eserlerin davacı tarafından derlenip işlenerek kitap hâline getirilip oluşturulan kitaba yine davacı tarafından “Eğil Dağlar” isminin konulduğu, aynı adın davalı tarafından yine yazar ve şair Yahya Kemal Beyatlı’ya ait bir kısım eserlerin işlenip derlenerek oluşturulan kitapta kullanıldığı, “Eğil Dağlar” adının ise Yahya Kemal Beyatlı’ya ait bir yazıda başlık olarak kullanıldığı anlaşılmaktadır.

25. Hem davacı hem de davalıya ait aynı adı taşıyan eserlerin Yahya Kemal Beyatlı'ya ait şiir ve nesirlerin bir araya getirildiği, birbirinden farklı düşünce ürünü derleme eserler niteliğinde olduğu, anılan eserlerdeki Yahya Kemal Beyatlı’ya ait Osmanlıca olarak kaleme alınan yazıların da Latin harfleriyle işlenmesinin de söz konusu olduğu, davacı tarafın sahibi olduğu “Eğil Dağlar” adlı derleme eserin, bu adla davalının eserinden önce kamuya sunulduğu sabittir.

25. Hem davacı hem de davalıya ait aynı adı taşıyan eserlerin Yahya Kemal Beyatlı'ya ait şiir ve nesirlerin bir araya getirildiği, birbirinden farklı düşünce ürünü derleme eserler niteliğinde olduğu, anılan eserlerdeki Yahya Kemal Beyatlı’ya ait Osmanlıca olarak kaleme alınan yazıların da Latin harfleriyle işlenmesinin de söz konusu olduğu, davacı tarafın sahibi olduğu “Eğil Dağlar” adlı derleme eserin, bu adla davalının eserinden önce kamuya sunulduğu sabittir.

26. Her ne kadar “Eğil Dağlar” adı, Yahya Kemal Beyatlı’ya ait bir yazının başlığı ise de; bu başlığın davacı tarafından oluşturulan ve onun hususiyetini taşıyan derleme eserin adı olarak, kitaptaki diğer yazıların başlıkları içerisinden seçilmiş ve bu isimle kamuya arzı sonrasında davacıya ait eser, anılan isimle tanınmıştır. Bu doğrultuda davacının, Yahya Kemal Beyatlı’nın varislerinden devraldığı hak kapsamında meydana getirmiş olduğu derleme eserin hususiyeti kapsamına, ayırt edici niteliği haiz olan “Eğil Dağlar” şeklindeki eser adı da dâhil olup davacı eserindeki bu isim, FSEK’in 83/2. maddesi anlamında umumen kullanılan veya ayırt edici bir vasfı bulunmayan bir ad olarak da nitelendirilemez. Bu sebeple davacı, eserinin ismi ve bu suretle eserinin bir parçası hâline gelen “Eğil Dağlar” adı üzerinde davalıya nazaran üstün nitelikte hak sahibi olduğundan anılan eser adına ilişkin tüm korumalardan yararlanır (FSEK m. 13/2).

27. Neticeten davacının, derleme eserinin adı olarak belirleyip kamuya sunmuş olduğu “Eğil Dağlar” şeklindeki eser adının, yazar Yahya Kemal Beyatlı’ya ait yazılardaki diğer başlıkların yahut ayırt edici niteliği bulunan diğer bir ibarenin eser adı olarak konulması imkânının mevcudiyetine rağmen davalı tarafından seçilerek sonradan ortaya çıkardığı derleme eserde iltibasa neden olacak şekilde ad olarak kullanımı, FSEK’in 83. maddesi çerçevesinde haksız rekabet tehlikesine vücut verecektir. Bu sebeple davacının eser adına yönelik talebinin FSEK’in 83. maddesi çerçevesinde değerlendirilerek hâsıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir.

28. Hâl böyle olunca; yerel mahkemece, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

29. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 09.11.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10371, Karar No: 2008/8598, Tarih: 05.06.2008

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/10371 E.  ,  2008/8598 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ...... ile davalı Defterdarlık (Vergi Müdürlüğü) aralarındaki istihkak davası hakkında Burdur 2. As. Hukuk Mahkemesinden verilen 4/3/2008 günlü ve 10/72 gün ve sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin İş Bölümü alanı, özel Kanunlarda başkaca hüküm bulunmadığı taktirde,"Yargıtay Kanunu"nun 14'ncü maddesiyle sınırlıdır. Anılan madde hükmünde ise, Dairemizin hasren 506 ve 1479 sayılı Yasalardan doğan uyuşmazlıklara ilişkin olarak İş Mahkemelerinden verilen hüküm ve kararları inceleyeceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu karar, 6183 sayılı Yasa'dan kaynaklanan istihkak davasına ilişkin olup, 14'ncü maddenin kapsamı dışında bulunmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 15.Hukuk Dairesinin işbölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dava dosyasının Yargıtay 15.Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 5.6 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5496, Karar No: 2021/7200, Tarih: 17.06.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2018/5496 E.  ,  2021/7200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 157/1, 35/2, 31/3 62, 52, 50 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Suça sürüklenen çocuğun dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun, katılana ait çalınan motosikleti bulduğundan bahisle katılanı aradığı ve motosikleti vermesi karşılığında para istediği, katılanın ise suça sürüklenen çocuğun yanına gittiği ancak suça sürüklenen çocuğun parayı istediği, para bulmak bahanesi ile katılanın karakola giderek durumu anlattığı ve suça sürüklenen çocuğunda motosikleti bulmadığı halde paraya ihtiyaç duyduğundan katılanı kandırmaya çalıştığını ikrar ettiği olayda,

Suça sürüklenen çocuğun savunması, katılan beyanları, oluş ve tüm dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiş, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E. 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 6 gün olarak tayin edilmesi, mevcut uygulamada yapılan indirimler neticesinde ceza miktarı 1 gün adli para cezası karşılığı 20 TL olarak belirlendiği için sonuca etkili görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17/06/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16737, Karar No: 2018/6281, Tarih: 24.04.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/16737 E.  ,  2018/6281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sıvı veya gaz halindeki enerjinin nakline ait tesislerde hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

05.07.2012 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun 82. maddesiyle değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/3. maddesinde belirtilen sıvı veya gaz hâlindeki enerji hakkında ve bunların nakline, işlenmesine veya depolanmasına ait tesislerden hırsızlık suçunu işleyen kişilerin “beş yıldan oniki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılacağı” öngörüldüğünden, yapılan yasal değişiklikle maddede öngörülen hapis cezasının üst sınırı itibariyle 5235 sayılı Kanunun 12. maddesi gereğince, Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu ve görevsizlik kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11454, Karar No: 2015/8142, Tarih: 11.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/11454 E.  ,  2015/8142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 3. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2012/577-2013/660

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21/11/2013 tarih ve 2012/577-2013/660 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 09/06/2015 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. İ. Gö.ve davalı vekili Av. A. Y. D. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, T.'ın özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi" akdedildiğini, anılan sözleşmenin 7.1, 7.2. 7.3, 7.4, 7.5 ve 7.6 maddelerinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, davalının İHDS öncesi gerçekleştirdiği işlemler için K. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/79 esas sayılı dosyasında karar verildiğini, mahkeme ilamı uyarınca 30.12.2008 tarihinde 2.365.129,90 TL'nin ödendiğini, bu olayın ve mahkeme kararının taraflar arasında akdedilen sözleşme öncesi gerçekleşmiş olması ve ödemenin ise sözleşmenin sonrasında müvekkili tarafından yapılmış olması sebebiyle açıklanan nedenlerle sorumluluğun T.'a ait olduğunu ileri sürerek, 2.365.129,90 TL'nin alacaklıya yapılan ödeme tarihinden itibaren işletilecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini, İhale Şartnamesi ve Hisse Satış Sözleşmesi hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, ayrıca davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini, İhale Şartnamesi ve Hisse Satış Sözleşmesi hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, ayrıca davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşmeden önce 2000 yılında T.'a ait elektrik dağıtımını sağlayan direklerdeki kıvılcımların etrafa sıçramasının orman yangınına sebebiyet vermesi üzerine açılan tazminat davası sonucu davacının sözleşmeden sonra 2.365.129,90 TL ödediği, ödemesi gereken miktarın ise 2.365.078,18 TL olduğu, İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'nin 7. maddesi uyarınca davacının yaptığı ödemeden davalının sorumlu bulunduğu, Hisse Devir Sözleşmesinin 9.4 maddesinde hisselerin devralındığı döneme ilişkin olarak İşletme Hakkı Devir Sözleşmesindeki hükümlerin saklı tutulduğu, davalının dava tarihinden önce temerrüde düşürülmediği, tarafların tacir olması karşısında alacağa dava tarihinden itibaren avans faizi yürütülmesi gerektiği kanaatiyle, davanın kısmen kabulüne, 2.365.078,18 TL'nin dava tarihinden itibaren avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, mahkemenin gerekçeli kararının 2. sayfasında açıkça davacının, dava konusu rücu alacağına dayanak olayın anlatılması karşısında kararın gerekçe bölümünün son paragrafındaki "istimlaksız el konulan taşınmaz" ibaresinin maddi hataya dayalı olarak yazıldığının anlaşılmasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 121.168,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.