muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2937, Karar No: 2012/7156, Tarih: 19.03.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/2937 E.  ,  2012/7156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 4.200 TL yedieminlik ücretinin tahsili için başlatılan takibin 2.082,50 TL'lik bölümüne vaki itirazın iptali ile icra inkar tazminatının masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 57,50 TL asıl alacak yönünden itirazın iptaline karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü. Dava, yedieminlik ücretinin tahsili için başlatılan takibe vaki kısmi itirazın iptali istemine ilişkindir.Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.Mahkemece tefhim edilen kısa kararda, icra inkâr tazminatı istemi hakkında bir karar verilmemiş olduğu halde; sonradan yazılan gerekçeli kararda icra inkâr tazminatı isteminin kabulüne karar verilmesi suretiyle çelişki yaratılmıştır.Şu durumda, 10.4.1992 gün ve 1991/7 E. ve 1992/4 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da benimsendiği gibi, mahkemece kısa karar ile bağlı kalınmaksızın, ancak kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişki giderilecek şekilde vicdani kanaate göre yeniden bir karar verilmelidir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, bu nedenlerle yerinde olan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve şimdilik diğer yönlerin incelenmesine mahal olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2247, Karar No: 2012/8380, Tarih: 04.06.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/2247 E.  ,  2012/8380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Ordu ili, Akkuş ilçesi, ... köyünde 2009 yılında yapılan kadastro sırasında 241 ada 91 parsel sayılı 8027,93 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydı, tapu dışı paylaşma ve satın alma nedeniyle Asım oğlu, ...'in kullanımında ise de, Akkuş Asliye Hukuk Mahkemesinin 1985/84 Esas sayılı dosyasında dava konusu olduğu belirtilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tesbit edilmiştir.

Davacı ... Yönetimi tarafından, asliye hukuk mahkemesinde 1986 yılında ... mirasçıları ile ... ve arkadaşları aleyhine, Şubat 1947 tarih 88, 89, 90 ve 91 sayılı tapu kayıtlarının yüzölçüm olarak taşınmazlara uymadığı, taşınmazların orman sayılan ve 4785 sayılı Yasaya göre devletleştirilen yerlerden olduğu, idarece ağaçlandırma çalışmaları yapıldığı, ... ve arkadaşlarının 1984/216 Esas sayılı dosyada Orman Yönetimi aleyhine elatmanın önlenmesi davası açıldığı belirtilerek, tapu kayıtlarının iptali talebi ile 1985/84, 1986/203, 1987/156 Esas sayılı dosyalarda açılan davalar, 04.05.1988 tarihli kararla 1985/84 Esas sayılı dosyada birleştirilmiş, daha sonra bölgede arazi kadastro çalışmaları yapıldığı ve kadastro tutanakları düzenlendiği gerekçesiyle 07.07.2009 tarihinde görevsizlik kararı verilerek dosya kadastro mahkemesine gönderilmiştir.

Kadastro mahkemesince 31.03.2010 günlü tensip kararı ile her bir parsel için tefrik kararı verilerek asliye hukuk mahkemesinden devredilen dosyanın tasdikli sureti konulmadan ayrı esasa kaydedilmiş, yargılama sonunda; davacının tapu iptali davasının reddine, Ordu ili, Akkuş ilçesi, ... köyü, ... mevkiinde bulunan taşınmazın fen bilirkişisi krokisinde ( A) harfi ile gösterilen 15172,05m²'lik bölümünün Asım oğlu, ... adına tarla ve ahşap yayla evi vasfı ile tapuya tesciline, krokide (B) harfi ile gösterilen 2855,88 m²'lik bölümünün adanın son parsel numarası verilmek suretiyle orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede dava devam ederken 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. maddesine göre, orman sınırlaması yapılmıştır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede dava devam ederken 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. maddesine göre, orman sınırlaması yapılmıştır.

Asliye hukuk mahkemesinden görevsizlikle kadastro mahkemesine devredilen ve tefrik kararı ile ayrı esaslara kaydedilen dosyaların Dairemizce temyiz incelemesi sırasında, iptali istenen tapu kayıt maliklerinin tümü ile kadastro tutanağının edinme sebebi bölümünde aidiyet olduğu belirtilen kişilerin davaya dahil edilip taraf teşkili yapılmadığı, kadastro mahkemesinde 3402 sayılı Yasanın 27. maddesinin 3. fıkrası gereğince gerekli askı ilânlarının yapılmadığı, tensiple (birlikte tefrik kararı ve taraf teşkili dahi yapılmadan) keşif kararı verildiği, iptali istenen tapu kayıtlarının kapsadığı alan ve bu alan içinde kalan davaya konu parsellerin belirlenmediği, kararda adı geçen kişilere tebligat yapılmadığı, köy muhtarlığı davada taraf olmadığı halde, kararın ve temyiz dilekçesinin sadece köy muhtarlığına tebliğ edildiği görülmüştür.

2012/2247-8380

Ancak, temyiz konusu tüm dosyalarda yargılamanın bitirildiği son oturumda “Davacının tapu iptali davasının reddine” denilmekle yetinilmiş, çekişmeli taşınmaz hakkında sicil oluşturulmamıştır. Oysa, oluşturulup duruşma tutanağına geçirilerek okunan kararın Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 294/3 ve 297. maddesinde belirtilen biçimde hüküm sonucunu içermesi gerekir.

Yine, mahkemece; kısa kararda, “Davacının tapu iptali davasının reddine” denilmiş olmasına rağmen, gerekçeli kararda; bir kısım dosyalarda, davacının tapu iptali davasının reddine, çekişmeli taşınmazın tutanağın edinme sebebi sütununda adı geçen kişi ya da kişiler adına tesciline, bir kısım dosyalarda ise, davacının tapu iptali davasının reddine, çekişmeli taşınmazın kısmen kişi ya da kişiler adına, kısmen de orman olarak Hazine adına tesciline şeklinde hüküm kurulmuştur. Kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olması mutlak bozma nedeni oluşturur (İ.B.B.G.K. 10.04.1992 tarih ve 1991/7 – 1992/4 sayılı karar).

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 04/06/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4108, Karar No: 2011/6909, Tarih: 01.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4108 E.  ,  2011/6909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ... ve ...'nin beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

28/2/2009 tarihli haciz işlemi sırasında düzenlenen tutanağa göre, borçlu işyerinin kayıtlı adresinin boş olduğu saptanmış ise de, adresin boş olmasının tekbaşına ticareti terk anlamına gelmeyeceğinin kabulü nedeniyle, şikayetin süresinde yapıldığı sonucuna varılmıştır.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin

kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varılmıştır.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12117, Karar No: 2023/3880, Tarih: 31.05.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/12117 E.  ,  2023/3880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 10. İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipte borca itirazdan dolayı dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine, ödeme emrinde talep edilen asıl alacağa yönelik itirazın reddi ile ödeme emrinde talep edilen 37.678,26 TL faiz alacağının 147,55 TL'lik kısmının iptali ile 37.530,71 TL olarak düzeltilerek, sair kalemler aynı kalmak kaydıyla, takibin düzeltilen haliyle devamına, davacı tarafın tazminat isteminin yasal şartları oluşmadığından reddine karar verilmiştir.

Kararın borçlu tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı borçlu tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Borçlu; takip alacaklısı olarak gözüken kişiye borcu olmadığını, senetlerin devir sözleşmesi karşılığı verilmiş olduğunu, devir sözleşmesinin de sahte olduğundan bedelsiz kaldığını, icra takibine, borca, faiz ve ferilerine itiraz ettiğini ileri sürerek takibin iptaline, alacaklı aleyhine %20'den az olmamak üzere tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Alacaklı; bahsedilen devir sözleşmesi ile ilgili bir açıklama ve delil ortaya koyulmadığını, kambiyo senetlerinin kayıtsız şartsız para borcunun ödenmesi kaydıyla imzalandığını, kural olarak ispat yükü senedin bedelsiz olduğunu ileri süren tarafa ait olduğunu, yazılı deliller ile borçlu olmadığını ispat etmesi gerektiğini, ancak davacı borçlu tarafça dosyaya yazılı hiçbir delil sunulmadığını ileri sürerek itirazın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Alacaklı; bahsedilen devir sözleşmesi ile ilgili bir açıklama ve delil ortaya koyulmadığını, kambiyo senetlerinin kayıtsız şartsız para borcunun ödenmesi kaydıyla imzalandığını, kural olarak ispat yükü senedin bedelsiz olduğunu ileri süren tarafa ait olduğunu, yazılı deliller ile borçlu olmadığını ispat etmesi gerektiğini, ancak davacı borçlu tarafça dosyaya yazılı hiçbir delil sunulmadığını ileri sürerek itirazın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile borçlu senedin devir sözleşmesine istinaden teminat senedi olarak verildiğinden bahisle takibin iptalini talep etmiş ise de iddialara yönelik hiçbir belge sunulmadığı gibi takibe dayanak senet metninde bu hususun bulunmadığı, borca itirazına ilişkin ise İİK madde 169/a'da öngörülen ve takip hukuku açısından geçerli, yazılı bir belge de sunamadığı, tensip zaptı ile verilen süre içinde delillerini sunmaya yönelik beyanda bulunmadığı, kaldı ki imzaya itiraz dışında, bu iddialarının şekli inceleme yapan mahkememizde ileri sürülemeyeceği, davacının varlığını iddia ettiği devir sözleşmesindeki imzaya da açıkça itiraz etmediği anlaşıldığına göre davacının işbu sair iddialarına itibar edilmediği, faiz ve fer'ilerine ilişkin itirazları incelendiğinde, bilirkişi tarafından tanzim edilen rapor ile 147,55 TL fazla takip yapıldığının belirlendiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine, ödeme emrinde talep edilen asıl alacağa yönelik itirazın reddi ile ödeme emrinde talep edilen 37.678,26 TL faiz alacağının 147,55 TL'lik kısmının iptali ile 37.530,71 TL olarak düzeltilerek, sair kalemler aynı kalmak kaydıyla, takibin düzeltilen haliyle devamına, davacı tarafın tazminat isteminin yasal şartları oluşmadığından reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuran

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde borçlu istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Borçlu; alacaklının kötü niyetli olarak teminat maksatlı verilen senedi takibe konu ederek icra takibi başlattığını, Cumhuriyet Başsavcılığına şikayetinin bulunduğunu, soruşturma dosyası incelendiğinde takibin haksız ve dayanıksız olduğu görüleceğini, alacaklıya borcu olmadığını, senedin otel işletme devri sözleşmesi karşılığında teminat olarak verildiğini, fakat devir sözleşmesinin sahte olması nedeniyle verilen senetlerin bedelsiz kaldığını belirterek, mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile takibe konu senet metninde senedin teminat niteliğinde olduğuna dair herhangi bir ibare bulunmadığı gibi, davacı tarafça teminat senedi iddiasını ispatlar nitelikte İİK'nun 169/a-1 maddesinde belirtilen yazılı belgelerden herhangi birinin ibraz edilemediği, alacaklı tarafça da senedin teminat senedi niteliğinde olduğu kabul edilmediği, borçlunun borcun bulunmadığına dair iddialarını da İİK'nın 169/a-1. maddesindeki yazılı belgeler ile ispatlayamadığı, borçlu tarafça ileri sürülen sair hususların sınırlı inceleme yetkisine sahip icra mahkemesinde tartışma konusu yapılamayacağı, borca itirazın reddine karar verilmesi gerektiği, ilk derece mahkemesinin kararı da bu cihette olduğu, resen nazara alınması gereken herhangi bir kamu düzenine aykırılık da bulunmadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde borçlu temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Borçlu; itiraz ve istinaf dilekçesindeki hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, bonoya dayalı kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla ilamsız icra takibinde borca, faize, ferilerine itiraza ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

İİK md. 169., 169/a

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup borçlu tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 Sayılı HMK'nın 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 179,90 TL temyiz harcından evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

31.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.