muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1942, Karar No: 2018/2407, Tarih: 29.03.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/1942 E.  ,  2018/2407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Yağmaya Teşebbüs, Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında nitelikli yağmaya teşebbüs ve yağma suçlarından verilen hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Oluş ve dosya kapsamına göre sanığın 15.04.2013 günü 5237 sayılı TCK'nın 149/1-(a) ve (c) bentlerine aykırı olacak şekilde silahla ve birden fazla kişi ile birlikte yağma suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden; sanık ...'in yakalandıktan sonra üzerinde bulunan suça konu cep telefonunu yere atmasında; TCK’nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık koşullarının bulunmadığı ve sanığın cezasından indirim yapılamayacağı gözetilmeden, yazılı biçimde uygulama yapılması karşı temyiz bulunmadığından; kabule göre de sanık hakkında kurulan hükümde, TCK'nın 61. maddesine aykırı olarak, aynı Yasanın 168/3. maddesinin, 31/3. maddesinden önce uygulanması sonuca etkili görülmediğinden, anılan husular bozma nedeni yapılmamış,

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin, yeterli ödeme gücü bulunmayan sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden “zorunlu müdafii giderinin” çıkarılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

II-Sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya kapsamına göre 15/04/2013 günü saat 18:30 sıralarında mağdur markete giderken sanık ...'in sanık ...'e ''Git mağdurun üzerinde ne varsa al getir.'' şeklinde söylemesi üzerine mağdurun önüne geçen sanık ...'in, belindeki bıçağı gösterip üzerinde ne varsa çıkar deyip mağdurun cep telefonunu aldığı olayda;

1-Sanık hakkında TCK'nın 37. maddesi delaletiyle 149/1-(a) ve (c) maddeleri ile uygulama yapılması gerekirken koşulları bulunmayan TCK'nın 38/2. maddesi ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-Sanık ...'in yakalandıktan sonra üzerinde bulunan suça konu cep telefonunu yere attığı olayda; TCK’nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık koşullarının bulunmadığının gözetilmemesi,

3-Kabule göre de; sanık hakkında kurulan hükümde, TCK'nın 61. maddesine aykırı olarak, aynı Yasanın 168/3. maddesinin, 31/3. maddesinden önce uygulanması,

4-T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin, yeterli ödeme gücü bulunmayan sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle CMK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla BOZULMASINA, 29/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6411, Karar No: 2013/18747, Tarih: 09.07.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/6411 E.  ,  2013/18747 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK’nın 231/11, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 51/1-3, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet, sürücü belgesinin geri alınması.

Taksirle öldürme suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 85/1, 62/1, 53/6. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. Maddeleri gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tâbi tutulmasına, verilen ceza miktarına göre taktiren 1 yıl süreyle alkollü içecek satılan yerlere gitmekten yasaklanmasına dair Kahta Asliye Ceza Mahkemesinin 22/04/2010 tarihli ve 2010/54 esas, 2010/226 sayılı kararını müteakip sanığın Adıyaman Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğünce tebliğ edilen çağrı kağıdına rağmen 10 günlük süre içerisinde Adıyaman Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğü'ne başvuruda bulunmaması nedeniyle hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/11. maddesi gereğince açıklanmasına dair aynı Mahkemenin 09/12/2011 tarihli ve 2011/412 esas, 2011/321 karar sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesinde “Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, hükmün açıklanacağının hüküm altına alındığı, Adıyaman Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğünce tebliğ edilen çağrı kağıdına rağmen sanığın 10 günlük süre içerisinde Adıyaman Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğü'ne başvuruda bulunmaması nedeniyle hükmün açıklanmış olduğu anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkındaki 22.04.2010 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmesi sonrasında Adıyaman Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezi Şube Müdürlüğünce sanığa 04.05.2011 tarihinde tebliğ edilen 22.04.2011 tarihli çağrı yazısında; denetimli serbestlik altına alınmış olmasından doğan yükümlülüklerinin şube müdürlüğünce yapılan çağrılara ve denetim planına uymak, yerleşim yeri adresinin değiştirilmesi halinde yeni adresi şube müdürlüğüne bildirmek ve 10 gün içinde şube müdürlüğüne müracaat etmek olup, yükümlülüklerden bir veya bir kaçına uyulmaması halinde “1 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına karar verileceği” ve gereğinin takdir edilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığı aracılığıyla

Kahta Asliye Ceza Mahkemesine durumun bildirileceğinin belirtilmesi karşısında; sanığın yükümlülüklere uymaması halinde sadece sürücü belgesinin 1 yıl süreyle geri alınacağı şeklindeki tebligatın usulüne uygun olmadığı, sanığın hükmün açıklanacağı konusunda bilgisinin bulunmadığı ve yanıltıldığı gözetilmeden yazılı şekilde hükmün açıklanmasına karar verilmesi,

Kahta Asliye Ceza Mahkemesine durumun bildirileceğinin belirtilmesi karşısında; sanığın yükümlülüklere uymaması halinde sadece sürücü belgesinin 1 yıl süreyle geri alınacağı şeklindeki tebligatın usulüne uygun olmadığı, sanığın hükmün açıklanacağı konusunda bilgisinin bulunmadığı ve yanıltıldığı gözetilmeden yazılı şekilde hükmün açıklanmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11968, Karar No: 2014/19181, Tarih: 21.10.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/11968 E.  ,  2014/19181 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının dava dışı Belediye'de işçi iken 6111 sayılı Yasanın 166.maddesine dayanılarak ... Emniyet Müdürlüğü'ne nakledildiğini, Emniyet Müdürlüğü'nde 13 nolu iş koluna tabi işçi olarak çalışmaktayken 11.01.2013 tarihinde iş aktinin feshedildiğini, davacının 01.02.2011-28.02.2013 yürürlük tarihli Tühis ile ... İş Sendikası arasında imzalanan TİS'e tabi olmadığını, dava dışı Belediyede işçi olarak çalıştığı sırada genel hizmetler iş kolunda örgütlü ve işyerinde yetkili Genel İş Sendikasının üyesi olarak yürürlükte bulunan TİS'den yararlandığını, bu sözleşmenin 25.maddesinde 3 yıl-10 yıl arası sürmüş hizmet süresi halinde 45 hafta ihbar öneli belirlenmiş olduğunu, davacının da tutukluluk süresinin 45 haftayı doldurmadan son bularak işinin başına döndüğünü, yapılması gereken ücretsiz iznin kesilerek işe başlatılması gerekirken tabi olmadığı sözleşme hükümleri uygulanarak iş sözleşmesinin feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının 6111 sayılı Kanunun 166. maddesi hükümleri gereğince 14.10.2011 tarihinde Seyhan Belediyesinden ... İl Emniyet Müdürlüğü Bakım Onarım Şube Müdürlüğünde görevlendirildiğini, davacının görevi sırasında işlemiş olduğu adam öldürme şüphesinden dolayı 25.03.2012 tarihinde tutuklanmış olup İl Emniyet Müdürlüğünün 11.01.2013 tarihli onayı ile davacıya 15.Dönem İşletme TİS'nin 22/2 bendi ve 4857 Sayılı Kanunun 25/4 fıkrasına göre feshedildiğinin bildirildiğini, davacının Seyhan Belediyesinden Emniyet Müdürlüğüne geçişi ile birlikte maddi ve sosyal hakları dışındaki hakkında yapılacak tüm iş ve işlemlerin halen çalışmış olduğu işyerinde uygulanan TİS hükümlerine tabi olacağının açık olduğunu, davacının belediyede çalıştığı dönemdeki sözleşme hükümleri ile sosyal ve maddi hakları dışında hukuken bir bağı kalmadığı açık olup aksi halde farklı bir birimde ve farklı bir iş sözleşmesi ile iş ve işlemlerin yürütüldüğü bir birimde çalışmasına rağmen adı geçen hakkında bütün özlük hakları ile alakalı olarak diğer personelin aksine kendisi ile hiçbir bağı kalmayan eski birimindeki sözleşme hükümlerinin uygulanması halinde, açıkça hukuka aykırı bir durum ortaya çıkacağını, bu nedenle bahse konu işçi hakkında yapılan iş ve işlemlerin işçilerin maddi ve sosyal haklarını düzenleyen 4857 Sayılı Kanunun 25. maddesine istinaden çıkarılan işçinin çalişmakta olduğu 12 nolu metal iş kolunda imzalanan TİS'in 22.maddesi gereğince yapılan iş akti fesih işleminde hukuka aykırılık bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama ve toplanan deliller karşısında davalı işveren tarafından yapılan feshi, haklı ya da geçerli nedenle feshedilme koşullarının oluşmadığından bahisle davanın kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin, işveren tarafından zorlayıcı nedenlerle feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (IV) numaralı bendinde, işçinin gözaltına alınması veya tutuklanması üzerine devamsızlığın aynı Yasanın 17 nci maddesinde sözü edilen bildirim süresini aşması durumunda, işverenin derhal fesih hakkının olduğu hükme bağlanmıştır. Gözaltı veya tutukluluk süresi bildirim önellerini aşmadıkça, iş sözleşmesi işverence derhal feshedilemez.

Bildirim önellerinin sözleşme hükmü ile arttırılmış olması halinde, değinilen maddenin uygulaması yönünden arttırılmış sürelerin dikkate alınması gerekir. Başka bir anlatımla işverenin derhal fesih hakkı ancak, tutukluluk süresinin arttırılmış ihbar önellerini aşması halinde ortaya çıkar.

4857 sayılı Yasanın 40 ıncı maddesinde, işçinin 25/IV maddesi kapsamında çalışamadığı süre için ücret ödenmesine dair bir kurala yer verilmemiştir. Bu itibarla işçinin gözaltına alınması veya tutuklanması sebebiyle çalışamadığı süre için ücret talep hakkı yoktur. Ancak, işçinin gözaltına kaldığı veya tutuklu olduğu sürenin ihbar önelini aşması halinde, sözleşmeyi Yasanın değinilen 25/IV maddesi uyarınca fesheden işverenin, bildirim şartına uyma ve ihbar tazminatı yükümlülükleri bulunmamakla birlikte, kıdem tazminatı ödemesi gerekir.

Somut olayda, davacının 6111 sayılı Yasanın 166.maddesine istinaden davalı işveren bünyesinde çalıştığı açıktır.

Davacının devir öncesi çalıştığı dava dışı Seyhan Belediyesinde çalıştığı dönemde Genel İş Sendikası ile akdedilen TİS'in 24.maddesinde ihbar önelleri düzenlenmiş olup buna göre kıdemi 3-10 yıl arası olan işçiler yönünden 45 hafta ihbar öneli olacağı belirtilmiştir.

Aynı TİS'in 25.maddesinde ise tutukluluk, gözetim altına alınma, mahkumiyet halinde ve tekrar işe alma başlıklı madde içeriğinden işçinin bir suçtan tutuklandığı takdirde bu sözlemede belirtilen ihbar önelleri kadar ücretsiz izinli sayılacağı da düzenlenmiştir.

Davacı işçi, adam öldürme suçunu işlediğinden bahisle 25.03.2012 tarihinde kuvvetli suç şüphesinin varlığını gösteren olguların bulunduğu gerekçesiyle tutuklandığı, ... 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/261 E sayılı dosyası üzerinden yargılamasının devam ettiği, 09.01.2013 tarihinde ise tahliyesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Davacının tutuklu kaldığı süre yaklaşık 38 haftadır. Davacının, 6111 sayılı Yasanın 116.maddesi uyarınca tabi olduğu dava dışı Belediye'nin taraf olduğu TİS hükümleri uyarınca 45 haftalık ihbar öneli altında tutuklu kalmıştır.

Dolayısıyla davacının 38 hafta tutuklu kalması davalı işverene haklı nedenle iş sözleşmesini feshetme hakkı vermemekte ise de; tutuklu kalınan sürenin uzunluğu karşısında artık iş sözleşmesinin devamının beklenmesi mümkün değildir.

Davacının tutuklu kaldığı süre yaklaşık 38 haftadır. Davacının, 6111 sayılı Yasanın 116.maddesi uyarınca tabi olduğu dava dışı Belediye'nin taraf olduğu TİS hükümleri uyarınca 45 haftalık ihbar öneli altında tutuklu kalmıştır.

Dolayısıyla davacının 38 hafta tutuklu kalması davalı işverene haklı nedenle iş sözleşmesini feshetme hakkı vermemekte ise de; tutuklu kalınan sürenin uzunluğu karşısında artık iş sözleşmesinin devamının beklenmesi mümkün değildir.

Davacının 5237 sayılı Yasanın 25/4 ve 17.maddesindeki düzenlemeler ile bu maddelerdeki ihbar önelinin çok çok üzerinde bir süre tutuklu kaldığı ancak tutuklu kaldığı sürenin tabi olduğu TİS hükümleri uyarınca 45 haftadan az olması karşısında yapılan fesih işlemi geçerli nedene dayandığı kabul edilmelidir.

Bu nedenle mahkemece, sadece tutuklu kaldığı sürenin TİS'deki düzenlemenin altında kaldığından bahisle işe iadesine karar verilmesi hatalıdır.

Somut olayda iş sözleşmesinin devamının davalı işverenden artık beklenemeyeceğinden, yapılan fesih işlemi haklı nedene dayanmasa da geçerli nedenle yapıldığının kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 25,20 TL harçtan 24.30 TL peşin harçın mahsubu ile bakiye 0,90 TL harcın davacıdan alınarak hazineye gelir kaydına,

4-Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı yargılama gideri 66,00 TL'nin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

7-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 21.10.2014 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18994, Karar No: 2023/2553, Tarih: 22.03.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/18994 E.  ,  2023/2553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca 05.08.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

2. Sanığın, kendisine yüklenen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmadığının bildirilmesi üzerine, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.05.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve dördüncü fıkrasının (a) bendi ile aynı Kanun'un 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

3. Ankara 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.01.2016 tarihli ve 2015/804 Esas, 2016/3 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan lehine olan 5237 sayılı Kanun’un 5560 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci, 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, kararı temyiz ettiğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, kararı temyiz ettiğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

22.03.2014 tarihinde devriye görevi yapan güvenlik görevlilerince sanığın durumundan şüphelenilerek üzerinde yapılan aramada, sanık montunun sağ cebinden 4 adet extacy tabir edilen uyuşturucuyu çıkartarak güvenlik görevlilerine teslim ettiği, yapılan kriminal incelemesi sonucunda, sanıkta ele geçen hapların uyuşturucu içerdiğinin açıklandığı, sanığın savunmalarında uyuşturucuyu kullanmak için aldığını ikrar ettiği, sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanması için kamu davasının ertelenmesi kararının verildiği, kararın infazı için Ankara Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından sanığa gönderilen davetiyenin usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, ancak sanığın süresi içerisinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaatta bulunmadığı gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata aynı Kanun'un 23 üncü maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16 ıncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin; sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının sanığın bildirdiği adresinden taşındığından bahisle iade edilmesi sonrası herhangi bir tebligat çıkarılmadığı ve 05.08.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği, kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,