muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10527, Karar No: 2021/2006, Tarih: 24.02.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/10527 E.  ,  2021/2006 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Hâkimliği

Karar Tarihi : 17/12/2019

Görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 27.05.2019 tarihli ve 2019/1096 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Ankara 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 17.12.2019 tarihli ve 2019/6682 değişik iş sayılı kararını kapsayan onaylı dosya sureti incelendi.

Dosya aslının, diğer sanıklar yönünden Çubuk 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/361 esasına kayden yargılamanın derdest olması sebebiyle mahallinde bulunmakla, onaylı sûret üzerinden yapılan incelemede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanunun 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanunun 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanunun 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Her ne kadar Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığınca şüphelinin beyanında iş yerinin kendisine ait olduğunu ancak diğer işlerinden dolayı burayla ilgilenemediğini, söz konusu iş yerinin iş ve işlemleri hakkında dava açılan diğer şüpheli ... tarafından yerine getirildiğini, evraklarda imzasının olmamasının da kendisini doğrulayacağını söylemesi üzerine hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar verilmiş ise de; somut olayda, şüphelinin ilgili iş yerinin sahibi olduğunu ve diğer işlerinden dolayı burasıyla ilgilenemediğini beyan etmesi karşısında, doğruluğunun tespiti açısından ilgili iş yerinin şirket veya adi bir işletme olup olmadığının araştırılarak sonucuna göre ruhsat ve benzeri belgelerin ilgili yerlerden yazı yazılmak suretiyle istendikten sonra, şüphelinin iş yerinin sahibi olması halinde yetki devri yapıp yapmadığı konusunda her türlü delil araştırıldıktan sonra şüphelinin hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik soruşturmaya dayalı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 12.10.2020 tarihli ve 94660652-105-06-11504-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.10.2020 tarihli ve 2020/91874 sayılı ihbarnamesi ile daireye ihbar ve soruşturma evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosyada; şikayetçi ... vekilince verilen 09.04.2019 tarihli şikayet dilekçesi üzerine başlatılan adli soruşturma sonunda, şüpheli ...in sahibi olduğu işletmede, işletme müdürü Mehmet ile yapılan sözleşme çerçevesinde, 17.06.2018 tarihinde gerçekleşen düğün merasimindeki mağdurlar ... ve ... çiftine ait görüntülerin, işletmede kameraman olarak çalışan... tarafından, işletme müdürünün bilgisi dahilinde, www.....com isimli internet sitesinde, mağdurların rızası olmaksızın yayımlandığı iddiasıyla işletme müdürü ve kameraman hakkında TCK’nın 136/1. maddesindeki verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan kamu davaları açılmasına rağmen işletmenin sahibi olan şüpheli Temel hakkında adı geçen şüphelinin söz konusu işletmenin tüm iş ve işlemlerinin işletme müdürünün sorumluluğunda yerine getirildiğine ve şikayete konu olayla ilgili dosyaya sunulan evraklarda da imzasının bulunmadığına dair savunmasının aksine herhangi bir delil elde edilemediği gerekçesiyle ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanunun 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanunun 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanunun 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Şüpheli ...in sahibi olduğunu beyan ettiği işletmenin hukuki statüsü ile adı geçen şüpheli tarafından işletmedeki iş ve işlemler için yetki devri yapılıp yapılmadığı araştırılıp, şüpheli ...in mağdurlara ait görüntülerin www.....com isimli internet sitesinde yayımlanmasına iştirak edip etmediğine dair tüm deliller toplandıktan sonra, ortaya çıkacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik soruşturmaya dayalı olarak Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığınca 27.05.2019 tarihli ve 2019/1096 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği anlaşıldığından, anılan karara karşı yapılan itirazın belirtilen şekilde inceleme yapılmasından sonra sonuçlandırılması yerine reddine ilişkin mercii Ankara 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 17.12.2019 tarihli ve 2019/6682 değişik iş sayılı kararında isabet görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen ihbarnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Ankara 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 17.12.2019 tarihli ve 2019/6682 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde Sulh Ceza Hâkimliğince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4815, Karar No: 2018/15246, Tarih: 05.12.2018

**1. Hukuk Dairesi         2018/4815 E.  ,  2018/15246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, mirasbırakanları ...’e ait taşınmazın kadastroca 140 ada 2 sayılı parsel olarak davalılar ... ve ... adına tespit ve tescil edildiğini, işlemin saklı pay kurallarını bertaraf etmek amacıyla yapıldığını, yargılama aşamasında davaya dahil olan davacılar ... ve .... dava konusu taşınmazın taksimi için yapılan sözleşmediki imzaların kendilerine ait olmadığını ve temlikin muvazaalı olduğunu ileri sürerek davalılar adına kayıtlı taşınmazın tapu kaydının iptali ile tüm mirasçılar adına, olmadığı takdirde miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, miras taksim sözleşmesi ile dava konusu taşınmazın mirasbırakana isabet ettiğini, davacıların da yapılan taksim ile kendilerine düşen taşınmazları adlarına tespit ve tescil ettirdiklerini, taşınmazın bağış suretiyle devredildiğini ve davalı ...’e husumet yöneltilemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacılar ... ve ...'in davasının 10/01/2014 tarihi itibariyle açılmamış sayılmasına, diğer davacıların talepleri yönünden ise 01.04.1974 tarih, ½ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının olayda uygulanamayacağı, terditli olarak talep edilen tenkis isteğinin ise saklı paya el atılmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Karar, bir kısım davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; bir kısım davacıların yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 8.20 TL. bakiye onama harcının temyiz eden bir kısım davacılardan alınmasına, 05/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16975, Karar No: 2015/23231, Tarih: 25.11.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/16975 E.  ,  2015/23231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekilince istenilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı idarenin alt işverenleri nezdinde çalıştığını ve işçilik alacaklarının ödenmediğini bildirerek kıdem tazminatı ve bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, husumet itirazında bulunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Somut olayda peşin yatırılan harcın yargılama giderlerinden olduğu ve her zaman haksız çıkan taraftan dava değeri üzerinden tahsilinin gerektiği gerekçesi ile peşin yatırılan harcın davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Oysa davalı ... harçtan muaf olup gerek peşin yatırılan gerekse bakiye harçtan hiç bir şekilde sorumlu tutulamaz. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin davacı ...'nın peşin yatırılan harçtan sorumlu tutulmuş olması hatalı olup bozma nedenidir. Ancak bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle hüküm fıkrasının “2- Harçlar yönünden;” başlıklı bölümünün “b-” bendinin çıkartılarak yerine ;

“ b-Davacı tarafından dava açma sırasında peşin olarak ve ıslah ile yatırılan toplam 490,75 TL harcın istek halinde davacıya iadesine, ” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 25/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10340, Karar No: 2015/10443, Tarih: 14.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/10340 E.  ,  2015/10443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 12. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/03/2015

NUMARASI : 2012/233-2015/176

Taraflar arasında görülen davada Ankara 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/03/2015 tarih ve 2012/233-2015/176 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, T.'ın özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi" akdedildiğini, anılan sözleşmenin 7.1, 7.2, 7.3, 7.4, 7.5 ve 7.6 maddelerinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, davalının sözleşme öncesi gerçekleştirdiği işlemler nedeniyle açılan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat davası sonucu Orhangazi Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 28.07.2006 tarih 2006/288E-2006/463K sayılı ilamına istinaden müvekkilinin icra dosyasına 8.451,26 TL ödediğini ileri sürerek, bu meblağın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalıdan rücuen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini, "İhale Şartnamesi ve Hisse Satış Sözleşmesi" hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, ayrıca davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu alacağın taraflar arasında imzalanan "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'nin" akdedildiği tarihten önceki döneme isabet ettiği, sözleşmenin 7. maddesi uyarınca davacının davalıdan rücuen talepte bulunabileceği gerekçesiyle, davanın kabulü ile 8.451,26 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delilerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinin 7.4. maddesi kapsamında kalmasına göre, davalı vekili tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı davalı vekili bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 432,97 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35586, Karar No: 2016/18149, Tarih: 02.11.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/35586 E.  ,  2016/18149 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin İş Bölümü alanı Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 12.02.2016 tarih ve 2016/1 sayılı kararında belirtilen işlerle sınırlıdır.

İnceleme konusu karar, meslek hastalığı iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin olup, belirgin şekilde Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu kararı gereği Dairemizin inceleme kapsamı dışında bulunmakta ve niteliği bakımından Yargıtay (21.) Hukuk Dairesinin iş bölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı dava dosyasının Yargıtay (21.) Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 02/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7693, Karar No: 2013/6984, Tarih: 18.03.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/7693 E.  ,  2013/6984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

O yer Cumhuriyet Savcısı'nın mahkemeye 09.11.2011 tarihinde UYAP sistemi üzerinden temyiz dilekçesi gönderdiği ve bu dilekçenin aynı gün mahkemece UYAP sistemi üzerinden havale edildiği anlaşılmakla, temyiz talebi süresinde kabul edilerek tebliğnamedeki red isteyen düşünce benimsenmemiştir.

1-Ceza Yargılama Yasasında mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnalarından biri olarak öngörülen 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesinin "ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağı ve derhal beraat kararı verilebilecek" hâllerle sınırlı olarak uygulanabileceği, bu hâller dışında, mutlaka sanığın sorgusunun yapılmasının gerektiği gözetilmeyip, sanığın savunması yöntemince saptanmadan hüküm kurulması,

2-02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, şikayetçi kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sanığın kurumun zararını giderip gidermediği sorularak, giderilmediğinin tespiti halinde kurumun zararını gidermesi halinde hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine dair bildirimde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 18.03.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1341, Karar No: 2011/3571, Tarih: 28.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/1341 E.  ,  2011/3571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NARMAN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/10/2010

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacılar, dava konusu 159 ada 110 parsel sayılı taşınmazın 60-70 bin TL bedel karşılığında satılması için dava dışı N.i vekil tayin ettiklerini, vekilin vekalet görevini kötüye kullanarak taşınmazı davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, ayrıca miras bırakanları S.’in vekaletnamenin düzenlendiği tarihte hukuki ehliyete haiz olmadığını ileri sürerek, ½’şer payın iptali ile adlarına tescili isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, vekalet görevinin kötüye kullanıldığının ve vekaletname düzenlendiği tarihte ½ pay sahibi S.in ehliyetli olmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . . raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Asıl dava, vekalet görevinin kötüye kullanılması, birleşen dava ise ehliyetsizlik hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, asıl ve birleşen davaların kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 110 parsel sayılı taşınmazın önceki kayıt malikleri davacı Saniye ile S.’in 13.08.2008 tarihli vekaletname ile N. A.’ı vekil kıldıkları, vekilin, 27.08.2008 tarihli resmi akit ile satış suretiyle davalıya taşınmazı temlik ettiği, vekaletnamenin düzenlendiği tarihte S.’in ehliyetli olmadığının Adli Tıp Kurumu raporu ile saptandığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, ehliyetli olmayan kişinin yaptığı temliklerin mutlak butlanla malul bulunduğu gözetilerek, ehliyetli olmayan S.in ½ payı yönünden iptal ve tescile karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalının, birleşen davaya yönelik yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddine.

Davalının asıl davaya ilişkin temyiz itirazına gelince;

Bilindiği üzere; Borçlar Kanununun temsil ve vekalet bağıtını düzenleyen hükümlerine göre, vekalet sözleşmesi büyük ölçüde tarafların karşılıklı güvenine dayanır. Vekilin borçlarının çoğu bu güven unsurundan, onun vekil edenin yararına ve iradesine uygun davranış yükümlülüğünden doğar.

Davalının asıl davaya ilişkin temyiz itirazına gelince;

Bilindiği üzere; Borçlar Kanununun temsil ve vekalet bağıtını düzenleyen hükümlerine göre, vekalet sözleşmesi büyük ölçüde tarafların karşılıklı güvenine dayanır. Vekilin borçlarının çoğu bu güven unsurundan, onun vekil edenin yararına ve iradesine uygun davranış yükümlülüğünden doğar.

Borçlar Kanununda sadakat ve özen borcu, vekilin vekil edene karşı en önde gelen borcu kabul edilmiş ve 390/2 maddesinde "vekil, müvekkiline karşı vekaleti hüsnüniyetle ifa ile mükelleftir..." hükmüne yer verilmiştir. Bu itibarla vekil, vekil edenin yararına ve iradesine uygun hareket etme, onu zararlandırıcı davranışlardan kaçınma yükümlülüğü altındadır. Sözleşmede vekaletin nasıl yerine getirileceği hakkında açık bir hüküm bulunmasa veya yapılan işlem dış temsil yetkisinin sınırları içerisinde kalsa dahi vekilin bu yükümlülüğü daima mevcuttur. Hatta malik tarafından vekilin bir taşınmazın satışında, dilediği bedelle dilediği kimseye satış yapabileceği şeklinde yetkili kılınması, satacağı kimseyi dahi belirtmesi,ona dürüstlük kuralını, sadakat ve özen borcunu gözardı etmek suretiyle, makul sayılacak ölçüler dışına çıkarak satış yapma hakkını vermez. Vekil edenin yararı ile bağdaşmayacak bir eylem veya işlem yapan vekil değinilen maddenin birinci fıkrası uyarınca sorumlu olur.

Öte yandan, vekil ile sözleşme yapan kişi Medeni Kanunun 3. maddesi anlamında iyi niyetli ise yani vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını bilmiyor veya kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen bilmesine olanak yoksa, vekil ile yaptığı sözleşme geçerlidir ve vekil edeni bağlar. Vekil vekalet görevini kötüye kullansa dahi bu husus vekil ile vekalet eden arasında bir iç sorun olarak kalır, vekil ile sözleşme yapan kişinin kazandığı haklara etkili olamaz.

Ne varki, üçüncü kişi vekil ile çıkar ve işbirliği içerisinde ise veya kötü niyetli olup vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını biliyor veya bilmesi gerekiyorsa vekil edenin sözleşme ile bağlı sayılmaması, Medeni Kanunun 2. maddesinde yazılı dürüstlük kuralının doğal bir sonucu olarak kabul edilmelidir. Söz konusu yasa maddesi buyurucu nitelik taşıdığından hakim tarafından kendiliğinden (resen) göz önünde tutulması zorunludur. Aksine düşünce kötü niyeti teşvik etmek en azından ona göz yummak olur. Oysa bütün çağdaş hukuk sistemlerinde kötü niyet korunmamış daima mahkum edilmiştir. Nitekim uygulama ve bilimsel görüşler bu yönde gelişmiş ve kararlılık kazanmıştır.

Somut olaya gelince; dinlenen tanıklar, vekil ile davalının el ve işbirliği içerisinde hareket ettiklerine ilişkin hiçbir beyanda bulunmadıkları gibi davalının, bedele mahsuben arabasını devrederek ve kalan miktarı da nakit olarak satış bedelini ödediği anlaşılmaktadır. Kaldı ki salt bedeller arasındaki mevcut fark tek başına vekalet görevinin kötüye kullanıldığını göstermez. Davacı S. tarafından bir bedel isteğinde de bulunulmamıştır.

Somut olaya gelince; dinlenen tanıklar, vekil ile davalının el ve işbirliği içerisinde hareket ettiklerine ilişkin hiçbir beyanda bulunmadıkları gibi davalının, bedele mahsuben arabasını devrederek ve kalan miktarı da nakit olarak satış bedelini ödediği anlaşılmaktadır. Kaldı ki salt bedeller arasındaki mevcut fark tek başına vekalet görevinin kötüye kullanıldığını göstermez. Davacı S. tarafından bir bedel isteğinde de bulunulmamıştır.

O halde, davacı S.’nin ½ payı bakımından, vekalet görevinin kötüye kullanıldığı olgusunun kanıtlanamadığı ve S.’nin talimatıyla temlikin yapıldığı gözetilerek asıl davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile yerel mahkeme hükmünün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.