muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4547, Karar No: 2013/20993, Tarih: 20.11.2013

Davalı vekili, söz konusu işyerinde dava konusu olan işlemin yapıldığı kredi kartının, kart sahibi İş Bankası tarafından BKM'ye 21.04.2009 tarihinde göndermiş olduğu iletide bu kart ile yapılan sahte işlemlerin bildirildiğini, bu bildirimde yer alan işlemlerden birinin de davacı şirketin üye işyeri numarasının olduğunun görüldüğünü, davacı işyerinde 19.04.2009 ve 20.04.2009 tarihlerinde bazı işlemlerin denendiğini, bu işlemlerde ilgili kredi kartlarının çipli olmasına karşın, çipi okutmadan yapılmaya çalışılması ve ard arda yapılan işlemlerden bir tanesi için sahte bilgisinin alınmış olduğunu, diğer birinin de son kullanma tarihi geçmiş kart ile denendiğini, bu işlemlerin yüksek tutarlı olduğunun dikkat çektiğini, ayrıca aynı gün ve aynı saatlerde iki adet yurtdışı bankaya ait kredi kartı ile de yüksek tutarlı denemelerin yapılmasının üye işyeri üzerindeki şüpheyi artırdığını, bu sebeple üye işyeri ile çalışılmaya devam edilmesi durumunda doğabilecek müvekkil banka zararının önlenmesi amacıyla sözleşmenin feshedildiğini, davacının 5464 Sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nım 17. maddesine uygun davranmadığını, olayda davacı üye işyerinin kanunda açıkça belirtilen imza incelemesini yapmadığı gibi, tüm kredi kartlarında kullanılan şifre ile de işlem yapmadığını, bu sebeple doğan zarardan üye işyeri olan davacının sorumlu olduğunu, mezkur olayda müvekkili banka tarafından konulan bloke işleminin haklı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre,karta ilişkin üye iş yeri hesabından iade yapılmadığı, teknik donanımlara sahip ve güven kuruluşu olan bankaların bu işlemlere uygun olmayan işlemin gerçekleştirilmek istenmesi halinde engel olabilecek onay vermemesi gereken sistemleri ile engel olabileceği, banka tarafından bu durumun gerçekleştirilmediği, müterafik kusurunun açıklanan nedenlerle değerlendirilmesine gerek görülmediği, ceza dosyasının daimi aramada olması nedeniyle sonucunun davaya yarar sağlamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava alacak istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda açıklanan gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelenmesinde davalı işyeri ve davalı bankanın müterafik kusurlu olduğu belirtilmiştir. Ancak mahkeme kararında özen kurumu olan bankanın kusurlu olması sebebiyle müterafik kusur değerlendirmesine gerek olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak; mahkemece teknik bir iş olarak görülüp bir inceleme yaptırıldıktan sonra bilirkişi raporuna yönelik itirazlar değerlendirilip, ek rapor veya yeni bir bilirkişi raporu alınmadan karar verilmesi doğru olmadığı gibi, somut olayın meydana gelişi ve davalı bankanın savunmaları gözetildiğinde cipli ve şifreli kredi kartıyla sliple işlem yapılmasında kimlik ve imza kontrolü yapılıp yapılmadığı değerlendirilmeden yazılı gerekçeyle davanın kabulü yerinde görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz istemlerinin kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 20.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12852, Karar No: 2014/23217, Tarih: 22.10.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/12852 E.  ,  2014/23217 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/245854

MAHKEMESİ : Samandağ Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2013

NUMARASI : 2008/694 (E) ve 2013/93 (K)

SEVK : Kasten yaralama ve eziyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Sanığın savunmasında, mağdurun yüzünde oluşan sabit eser niteliğin- deki yaranın kendisi tarafından oluşturulmadığını beyan etmesi, mağdurun aşamalardaki beyanında sanığın yanına gelmeden önce kendisini babası ve üvey annesinin de dövdü- ğünü iddia etmesi, Adli Tıp Kurumu Başkanlık Hatay Şube Müdürlüğünün 18.02.2010 ve 19.12.2011 günlü raporlarına göre, mağdurun yüzünde oluşan sabit eser niteliğindeki yaralanmanın ne zaman ve nasıl meydana geldiği konusunda yorum yapılamadığının bildirilmesi nedeniyle sabit eser niteliğindeki yaralamanın sanık tarafından oluşturulduğu- nun saptanamaması karşısında; sistematik bir şekilde ve belli bir süreç içinde kasten yaralama, hakaret, tehdit ve cinsel taciz niteliği taşıyan, insan onuruyla bağdaşmayan, mağdurun bedensel veya ruhsal yönden acı çekmesine ve aşağılanmasına yol açan davra- nışların eziyet suçunu oluşturduğu cihetle, sanığın öz oğlu olan mağduru sürekli dövmesi, onu ısırması, sıcak tava ile ayağını yakması ve kafasından yaralaması şeklindeki eylemle- rinin TCK. nun 96/2-a maddesinde düzenlenen eziyet suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

2- Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanıkların kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılma- larına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görül- müş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarın- ca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. ve 326/son maddeleri gereğince (BOZULMASINA), ceza yönünden kazanılmış hakkın korunmasına, 22.10.2014 günün- de oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18581, Karar No: 2014/18965, Tarih: 09.09.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/18581 E.  ,  2014/18965 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/364431

MAHKEMESİ : Yerköy Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2011

NUMARASI : 2011/241 (E) ve 2011/309 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Cumhuriyet Savcısının temyiz talebine yönelik yapılan incelemede;

Ceza Genel Kurulunun 06.11.2007 gün, 2007/3-167 esas, 2007/222 sayılı kararında belirtildiği üzere, 6217 sayılı Yasa uyarınca duruşmalarına katılmadıkları As- liye Ceza Mahkemesinin kararlarına yönelik Cumhuriyet Savcılarının temyiz süresi; 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun kıya- sen uygulanan 310/3. maddesine göre tefhimden itibaren bir ay olup, Cumhuriyet Savcısı- nın 30.11.2011 günü verilen hükme yasal süre geçtikten sonra vaki 03.01.2012 tarihli temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

II- a-Sanık H.. D.. hakkında kurulan hükme yönelik temyiz ince- lenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre sanığın, yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Sanıkla şikayetçinin kardeş oldukları ve aynı konutta birlikte yaşamadık- larının anlaşılması karşısında, tayin olunan cezadan TCK.nun 167/2. maddesi gereğince indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b- Sanık N.. D.. hakkında hükme yönelik temyize gelince;

Mahkemesince tutulan tutanak ve alınan nüfus kayıt örneğine göre sanığın hükümden sonra 02.11.2013 tarihinde vefat etmesi nedeniyle bu husus araştırılarak 5237 sayılı TCK.nun 64. maddesi gereğince karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görül- müş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 09.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10368, Karar No: 2018/5993, Tarih: 26.09.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/10368 E.  ,  2018/5993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK’nın 155/2, 43, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın “isimli iş yerinin sahibi olduğu, sanığın ise bu iş yerinde müdür olarak çalıştığı, sanığın, söz konusu iş yerinin, 2012 yılı Ağustos, Eylül ve Kasım aylarına ait tahsilatı olan 36000 ve 20100 TL'yi, tekrardan yerine koyacağından bahisle iş yerinin kasa sorumlusu olan tanık dan aldığı, ancak süresinde iade etmediği gibi sonrasında da tahsilat sorumlusu olan tanık ...'den 3250 TL daha alarak iş yerinden ayrıldığı, bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, katılana ait isimli iş yerinin defter, belge ve kayıtlarında bilirkişi incelemesi yaptırılarak, suç tarihlerinde iş yerinde sanığın kasadan aldığı iddia edilen miktar kadar tahsilat yapılıp yapılmadığı, yapıldı ise bu meblağın iş yerine ait banka hesabına yatırılıp yatırılmadığının tespiti ve sanığın uhdesinde tuttuğu iddia edilen miktar kadar kasa açığı bulunup bulunmadığının tespiti, yine hükümden sonra katılan vekilinin sanık hakkında şikayetten vazgeçtiğinin anlaşılması karşında, vazgeçmenin nedeninin belirlenmesi sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Kabule göre de,

5237 sayılı TCK'nın 155/2 maddesinde hapis cezası ile birlikte adli para cezası öngörülmüş olduğu halde, sanık hakkında adli para cezasına hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 26/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2019/5377, Karar No: 2019/8941, Tarih: 21.11.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/5377 E.  ,  2019/8941 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dava, 17.07.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu %50 oranında sürekli işgöremez durumuna giren sigortalıya bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelir ile yapılan masraf ve ödemelerden oluşan Kurum zararının tahsili istemine ilişkindir. Davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'dur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak verilen kararda; sigortalının kaza tarihinde davalı şirket işçisi olduğu tespit edilerek, önceki kararlarda taşeron kabulü ile kusur verilen dava dışı ...'un üçüncü kişi olduğu ve kusuru bulunmadığı, olayın meydana gelmesinde işveren davalı şirketin %90, sigortalının %10 kusurlu olduğunun kabulü ile karar verildiği görülmüştür.

5510 sayılı Kanun'un 12. maddesi hükmüne göre, kazaya uğrayan sigortalının olay tarihinde davalı şirket işyerlerinde çalıştığına dair hizmet cetveli ile işe giriş ve işten ayrılış bildirgelerinin varlığı nedeni ile dava dışı ...' un taşeron olmadığının, işçi olduğunun kabulü yerindedir.

Ancak, olay nedeni açılan ceza davasında sigortalının asli kusurlu kabulü, sigortalı tarafından açılan tazminat davasında sigortalının % 20 oranında kusurlu kabulü ile verilen kararların Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleştiği hususu dikkate alınarak, sigortalıya verilen %10 kusur oranının az olduğu anlaşılmaktadır;

5510 sayılı Kanun'un 21. maddesi kapsamında kusurun belirlenmesinde; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller taktir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeni ile daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza davaları dikkate alınarak, tazminat davasında verilen kararın güçlü delil oluşturduğu hususu ile ceza davasında belirlenen maddi olguların bağlayıcı olacağı hususu da gözetilmek suretiyle sigortalı ile davalının kusur oran ve aidiyetleri konusunda yeniden iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile iş güvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan rapor alınması gereklidir.

2-Davalı işveren ve sigortalının kusur durumunun tespitini takiben, 5510 sayılı Kanun'un 21/1. maddesi uyarınca işverenin rücu alacağından sorumluluğu belirlenmelidir. Anılan maddede, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluluk belirlenirken, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekmektedir. Ancak, maddede sigortalıya veya hak sahiplerine yapılan ya da ileride yapılması gereken harcama ve ödemeler yönünden herhangi bir sınır öngörülmediğinden, işverenin masraf ve ödemelerden sorumluluğu kusur oranı dikkate alınarak belirlenmelidir.

Kabule göre, sigortalıya yapılan hastane masrafları ve geçici işgöremezlik ödeneğinin kusur oranları dikkate alınmaksızın ve davacının bu masraf ve ödemeler için yaptığı ıslah talebini de aşar şekilde hüküm altına alınması usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece; açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca sigortalı ile davalının kusur oran ve aidiyetleri konusunda iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile iş güvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan yeniden rapor alınması gerektiği ve bu kusur oranları dikkate alınarak 5510 sayılı Kanunun 21/1.maddesi uyarınca işverenin rücu alacağından sorumluluğu belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 21.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10815, Karar No: 2012/34762, Tarih: 16.10.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/10815 E.  ,  2012/34762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nin 53/4. maddesine aykırı olarak kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında aynı yasanın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince hüküm fıkrasının hak yoksunluğu ile ilgili 9. kısmının hükümden çıkarılarak diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3130, Karar No: 2014/3143, Tarih: 19.03.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/3130 E.  ,  2014/3143 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/41939

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 21. Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 13.09.2013

Numarası : 2012/25 - 2013/1050

Muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan sanık S.. E..'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 289/1, 50/1-a, 52/2 ve 62. maddeleri uyarınca 1.500.00 Türk Lirası ve 1.700.00 Türk Lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair İstanbul Anadolu 21. Sulh Ceza Mahkemesinin 13.09.2013 tarihli ve 2012/25 esas, 2013/1050 sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre,

1- Evde bulunan televizyon vb. eşyalar sanıkla aynı evde yaşayan eşinin borcundan dolayı haczedilmişse de, evlilik birliği içinde ortak kullanılan eşyaların aynı zamanda sanığa ait olması dolayısıyla, sanık hakkında tayin olunan cezasından 5237 sayılı Kanunun 289/1-son cümlesi gereğince indirim yapılmamak suretiyle fazla ceza tayininde,

2- Muhafaza görevini kötüye kullanma suçunun cezasının 5237 sayılı Kanunun 165/1. maddesi uyarınca üç aydan iki yıla kadar hapis ve üç bin güne kadar adlî para cezası olması ve aynı Kanunun 52/1. maddesinde ise, “Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hâzinesine ödenmesinden ibarettir.” hükümlerinin yer alması karşısında, sanık hakkında hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, herhangi bir teşdit sebebi ve farklı uygulamanın gerekçesi gösterilmeden adlî para cezasının alt sınırın üzerinde belirlenmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 27.01.2014 ve 2014/2187/6605 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.02.2014 tarih ve 2014/41939 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, İstanbul Anadolu 21. Sulh Ceza Mahkemesinin 13.09.2013 tarih, 2012/25 esas ve 2013/1050 sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedenine göre uygulama yapılarak;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, İstanbul Anadolu 21. Sulh Ceza Mahkemesinin 13.09.2013 tarih, 2012/25 esas ve 2013/1050 sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedenine göre uygulama yapılarak;

Sanığa muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen 3 ay hapis cezasının yanındaki temel gün adli para cezasının alt sınırdan 5 gün olarak tayinine, sanığın malın sahibi olması nedeniyle TCK’nın 289/1-2. cümlesi uyarınca cezaları yarı oranında indirilerek 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün adli para cezası, TCK’nın 62/1. maddesinin uygulanması ile 1/6 oranında indirilerek 1 ay 7 gün hapis ve 1 gün adli para cezası, kısa süreli hapis cezası TCK’nın 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca günlüğü takdiren 20 TL’den adli para cezasına çevrilmesi ile sonuç olarak 740 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına; 1 gün adli para cezası ise TCK’nın 52/2. maddesine göre günlüğü takdiren 20 TL’den hesaplanmak suretiyle sonuç olarak 20 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, infazın buna göre yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5149, Karar No: 2011/6551, Tarih: 02.11.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/5149 E.  ,  2011/6551 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/125168

Eşi ... ile ...'i tasarlayarak öldürmekten sanıklar ... ile ..., izinsiz silah taşımaktan adıgeçen sanık ...'in bozma üzerine yapılan yargılanmaları sonunda: hükümlülüklerine ilişkin (...) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09/11/2010 gün ve 260/419 sayılı hüküm resen temyize tabi olmakla beraber Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii tarafından da istenilmiş, sanık ... müdafii duruşma da talep etmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanık ... hakkında duruşmalı, diğer sanığın temyizi üzerine incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde sanık ...’ın suçları ile sanık ...’nin 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunun niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin bir nedene dayanmayan, sanık ... müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmada sübuta, eksik incelemeye vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A)Sanık ... hakkında tasarlayarak kasten insan öldürme suçlarından kurulan ve resen de temyize tabi bulunan hükümlerle, sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B)Sanık ... hakkında tasarlayarak kasten insan öldürme suçları yönünden;

Sanık ...'nin kardeşi olan diğer sanık ...'ın eşi maktul ...'in, sanık ... cezaevindeyken maktul ... ile aralarındaki gönül ilişkisi nedeniyle öldürme eylemini gerçekleştirdiği ve kabulünde bu yönde olduğu olayda;

a)Yengesi olan Aysel ile ...'in ilişkilerini ailenin namus ve şerefini eksilten bir davranış olarak nitelendiren sanığın, eylemini töre(namusunu kurtarmak) saiki ile gerçekleştirdiği anlaşılmakla, 5237 Sayılı TCK.nun 82/1-a bendi yanında 82/1-k bendi uyarınca da hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)... olan maktul ...’in yaşam tarzının sanığa yönelik haksız fiil oluşturmayacağı gibi olay sırasında da maktullerden kaynaklanan ve sanık ...’ye yönelen haksız her hangi bir söz ve davranış bulunmadığı halde haksız tahrik hükümleri uygulanarak eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, resen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), karşı temyiz bulunmadığından 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın göz önünde bulundurulmasına, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süreye göre tahliye taleplerinin reddine, 02/11/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, resen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), karşı temyiz bulunmadığından 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın göz önünde bulundurulmasına, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süreye göre tahliye taleplerinin reddine, 02/11/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

02/11/2011 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı Mehmet ...'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii avukat ...'nun yokluğunda 03/11/2011 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.