muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3091, Karar No: 2014/14016, Tarih: 19.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/3091 E.  ,  2014/14016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Eğil Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :20.06.2013

NUMARASI :Esas no:2011/119 Karar no:2013/43

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, boşanmaya ilişkin olup, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun, üçüncü kısmı hariç, ikinci kitabında yer almaktadır.

Görev, kamu düzenine ilişkindir. Mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun, 5133 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (m.118-395) kaynaklanan bütün davaların, aile mahkemeleri kurulan yerlerde bu mahkemelerce bakılacağını; aynı Yasanın 2. maddesi de, aile mahkemesi kurulmayan yerlerde bu kanun kapsamına giren dava ve işlerin asliye hukuk (aile) mahkemelerinde bakılacağını hükme bağlamıştır. Şu halde Aile Mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde davanın Aile Mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerekir. (H.G.K. 16.11.2005 tarih ve 2/673-617 sayılı kararı) Bu açıklama karşısında; davaya “Aile Mahkemesi” sıfatıyla bakılması gerekirken, bu husus düşünülmeden Asliye Hukuk Mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.06.2014 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2024/5699, Karar No: 2025/3745, Tarih: 27.05.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/5699 E.  ,  2025/3745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/942 Esas, 2024/1094 Karar

HÜKÜM : Davanın kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ: Ankara 5. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/42 E., 2021/453 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalıların kötüniyetli olarak 2020/78653 sayılı ve "AK...+şekil" ibareli markanın tescili talebinde bulunduklarını, dava konusu markanın 29 ve 30. sınıflarda tescil edildiğini, müvekkilinin 1984 yılında Türkiye’nin ilk beyaz peynir fabrikası olarak tarihe geçtiğini ve T/00338 tescil numarası ile "..." ibareli tanınmış markasının bulunduğunu, davalıların 13.07.2020 başvuru tarihi itibariyle müvekkili şirketi ve markalarını bilmemelerinin mümkün olmadığını, taraf markaları arasında karıştırılma tehlikesinin bulunduğunu, davalı markasının müvekkilinin ticaret unvanını da içerdiğini, davanın müflis şirket iflas masasını temsilen iflas idaresinin görevlendirmesi ile açıldığını, dava konusu edilen markanın iflas masasını ilgilendirdiğini, ortada geçerli bir devir işleminin bulunmadığını ileri sürerek davalılar adına tescilli 2020/78653 tescil numaralı ve "AK..." ibareli markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; dava konusu markanın, dava dilekçesinin müvekkillerine tebliğ edilmesinden ve markanın 3. kişilere devrinin önlenmesi yönünde ihtiyati tedbir kararı verilmesinden önce devir işlemine konu edildiğini, bu devir talebinin sicilde gösterildiğini, bu nedenle eldeki davada, davalı sıfatını haiz olması gereken asıl tarafın dava konusu markayı 02.02.2021 tarihinde devralan ... Süt ve Süt Ürünleri Pazarlama İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi olması gerektiğini, bu nedenle müvekkillerinin pasif husumet ehliyetlerinin bulunmadığını, iflas sebebiyle tüzel kişiliği olmayan şirketin dava açma hak ve yetkisinin bulunmadığını, davacı yanın iddialarının aksine karşılaştırılan markalar arasında 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (SMK) 6/1 hükmü anlamında karıştırılma tehlikesi bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemece dava konusu markanın 3. kişilere devrinin engellenmesi yönünde ihtiyati tedbir kararı verildiği, verilen ihtiyati tedbir kararı uyarınca markanın sicil kaydına kısıtlanma kaydı konduğu, SMK'nın 148/5 hükmü uyarınca; 115. madde hükümleri saklı kalmak üzere, sicile kaydedilmeyen hukuki işlemlerden ... hakların iyiniyetli üçüncü kişilere karşı ileri sürülemeyeceği; davalılar ile dava dışı 3. kişi şirket arasında her ne kadar 02.02.2021 tarihli marka devir sözleşmesi yapılmışsa da, bu devir sözleşmesinin Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) siciline kaydı için 17.02.2021 tarihinde talepte bulunulduğu, mahkemece verilen ihtiyati tedbir kararının ise 15.02.2021 tarihli olduğu, 15.02.2021 tarihli ihtiyati tedbir kararının, karar tarihi itibariyle hüküm ve sonuçlarını doğurduğu, davalılar ile dava dışı üçüncü kişi arasında 02.02.2021 tarihli marka devir sözleşmesinin, ihtiyati tedbir karar tarihinden önce TÜRKPATENT siciline işlenmediği, dava konusu marka üzerinde hali hazırda sicilde kayıtlı hak sahibi olarak davalıların bulunduğu, davalılar vekilinin pasif husumet yokluğu itirazının reddine karar verildiği; taraf markaları arasında, müşterek olarak "..." ibaresinin bulunmasından kaynaklı olarak görsel, işitsel ve kavramsal düzeyde yüksek düzeyli benzerlik bulunduğu, başvurudaki "AK" ibaresinin ayırt ediciliği sağlamadığı, emtia benzerliğinin de gerçekleştiği, davalı markasının iltibasa sebebiyet vereceği ve SMK'nın 25. maddesi hükmü yollaması ile uygulanması gereken SMK'nın 6/1 hükmü uyarınca tescil kapsamındaki tüm emtialar bakımından hükümsüz kılınması gerektiği; davacı vekili SMK'nın 6/3, 6/5, 6/6 ve 6/9 hükümlerine dayalı olarak da hükümsüzlük iddiasında bulunmuşsa da, bu iddialarını kanıtlayacak derecede yeterli delil ibrazında bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile; 2020/78653 sayılı markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, hükmün ilânı isteminin ise reddine karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 27.05.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/1954, Karar No: 2015/2356, Tarih: 15.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/1954 E.  ,  2015/2356 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/163599

MAHKEMESİ : Sivas 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 12/02/2013, 2011/127 (E) ve 2013/20 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı haksız tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafıinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90.maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13.maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8.maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasındaki yargılama giderleri ile ilgili bölümdeki sanığa soruşturma aşamasında atanan zorunlu müdafii ücretinden ibaret 172,00 TL lik kısmın çıkarılmasına, ve yargılama gideri toplamının “253,50 TL” olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 15/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16943, Karar No: 2019/2831, Tarih: 27.03.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/16943 E.  ,  2019/2831 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Somut olayda, iptali istenen ödeme emirlerinin 2015/4,5,6. aylara ilişkin dönemlere ait prim, işsizlik sigortası primi ve damga vergisi borçları ile 2015/3. aya ilişkin idari para cezası borcuna dair olduğu, Mahkemece davacının dava dışı Anonim şirkette 19.03.2014 tarihinde yönetim kurulu üyesi olarak seçildiği ve 11.06.2015 tarihinde de yönetim kurulu üyeliğinin devam ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

1-5510 sayılı Kanunun 88/20. maddesine göre “Kurumun sigorta primleri ve diğer alacakları haklı bir sebep olmaksızın bu Kanunda belirtilen sürelerde ödenmez ise kamu idarelerinin tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri, tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin şirket yönetim kurulu üyeleri de dahil olmak üzere üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri ile kanuni temsilcileri Kuruma karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur” şeklinde düzenlenme getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile tüzel kişiliği haiz bir özel kuruluşta görev yapan yönetim kurulu üyelerinin primlerin ödenmesinden işveren ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları açıkça belirtilmiştir.

Müteselsil borçlulukta alacaklı, alacağının tamamını veya bir kısmını karşısındaki borçlulardan dilediği birinden isteyebilmek imkânına sahip bulunduğu gibi, borçlular da alacaklıya karşı borç sona erinceye kadar hep birlikte sorumlu olmakta devam ederler. Borçlulardan birinin borç ödemeden aciz haline düşmesinin veya iflas etmesinin alacaklı için her hangi bir tehlikesi yoktur; zira diğer borçlulardan her biri borcun tamamını ifa etmek yükümlülüğü altında bulunmaktadır. Müteselsil borçluluk alacaklıya, borçluların içinden ödeme gücü en yüksek olanı seçerek edimin tamamını ondan isteyebilme yetkisini tanır.

Bu yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; Mahkemece, davacının sorumlu olacağı prim borçlarının kapsamı belirlenirken, primlerin ait olduğu ayın sonunda tahakkuk edeceği göz önünde tutularak, buna göre davacının yönetim kurulu üyeliğinin hangi tarih itibariyle sona erdiği ve bu kapsamda davacının yönetim kurulu üyeliğinin davaya konu dönemde devam edip etmediği ilgili ticaret sicili kayıtları getirtilmek suretiyle belirlenmeli, ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.

2-Davaya konu ödeme emirleri içeriklerinden 2015/14209 sayılı ödeme emirinin içeriğinin idari para cezası olduğu görülmekle, bu ödeme emiri bakımından davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 140. maddesi olup gerek anılan maddede, gerekse 5510 sayılı Kanun'un 102. maddesinde, işverenin kanunla düzenlenen yükümlülüklerini yerine getirmemesi halinde idari para cezası ile sorumlu olacağı düzenlenmiştir. Ancak, idari para cezası, neticede bir cezai yaptırım olup, cezaların şahsiliği ve kanunsuz suç ve ceza olmaz ilkelerine göre, asıl borçlu şirket hakkında düzenlenen idari para cezasından, temsil ve ilzama yetkili kişi sıfatı ile hareket edenlerin şahsen sorumlu tutulamayacağı belirgindir.

Hal böyle olunca, öncelikle, Kurum tarafından bizzat davacıya yönelik düzenlenen idari para cezası kararı bulunup bulunmadığı araştırılarak, varlığı halinde, 506 sayılı Kanunun 140. maddesi hükmü gözetilerek uyuşmazlık çözüme kavuşturulmalıdır. “Kurumca verilecek idari para cezaları” başlığını taşıyan 140’ıncı madde, idari para cezaları, cezayı uygulayacak makam, cezaya itiraz ve itirazı inceleyecek merci ile itiraz üzerine verilen karara karşı ilgililerce başvurulacak yargı yolu ve zamanaşımı konusunda düzenleme içermektedir. İdari para cezasına karşı fiilin işlendiği tarihteki yasal düzenlemeye göre süresi içinde Kuruma itiraz edilmemesi veya itirazın reddine karar verilmesi halinde yine süresi içinde ilgili Mahkemeye dava açılmaması ya da ilgili Mahkemece itirazın reddine karar verilmesi hallerinde idari para cezası kesinleşir ve Kurum alacağına dönüşür. Kesinleşen idari para cezasına karşı İş Mahkemesinde menfi tespit ve itiraz davası açılamaz.

Mahkemece, davacıya yönelik düzenlenen idari para cezası varlığı halinde, yukarıda açıklanan prosedür çerçevesinde, 506 sayılı Kanun’un 140. maddesi uyarınca başlatılmış prosedürün bulunup bulunmadığı araştırılmalı, varlığı saptandığında idari para cezasının kesinleşmesi olgusu bekletici sorun yapılarak idari para cezalarının kesinleşip kesinleşmediği belirlenmeli, yapılacak araştırma sonucu, davacıya yönelik düzenlenen idari para cezası kararının bulunmadığının belirlenmesi halinde ise, cezaların şahsiliği ve kanunsuz suç ve ceza olmaz ilkelerine göre, asıl borçlu şirket hakkında düzenlenen idari para cezasından davacının şahsen sorumlu olmayacağı gözetilerek, varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1410, Karar No: 2019/5064, Tarih: 06.11.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/1410 E.  ,  2019/5064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 07/07/2014 gününde verilen dilekçe ile ölüm ve cismani zarar nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/04/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Asıl ve birleşen dava, ölüm ve cismani zarar nedenine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar murisleri Hasan'ın davalı ...'ın aracında yolcu olarak bulunduğunu, davalının tam kusuru ile meydana gelen trafik kazasında murisin vefat ettiğini, bu olay nedeni ile derin bir üzüntü yaşadıklarını belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; asıl davanın davacıları yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, birleşen davanın davacısı ... yönünden ise hüküm tesis edilmemiştir. Birleştirme kararı, taraflar arasındaki uyuşmazlığı esastan çözümleyen bir karar değildir. Bu karar, sadece birleştirilen davaların yargılama safhalarının müşterek sürdürülmesi sonucunu doğurup, birleşen her dava ayrı ayrı hükme bağlanmalıdır. Davaların birbiri içinde erimesi, tek bir davaya dönüşmesi söz konusu değildir. Birleştirmeye konu davalar bağımsız kimliklerini korurlar. Her davanın ayrı ayrı hükme bağlanması zorunludur.

Şu durumda birleşen Çankırı 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/630 esas 2014/519 karar sayılı dosyası ile ilgili olarak herhangi bir hüküm tesis edilmemiş olması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacıların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/11/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/17048, Karar No: 2022/7403, Tarih: 08.06.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/17048 E.  ,  2022/7403 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Düzce 4.Asliye Ceza Mahkemesinin 10/11/2016 tarihli ve 2016/419 esas, 2016/642 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 15/09/2020 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında, 14/05/2016 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 16/06/2016 tarihli ve 2016/6217 soruşturma, 2016/2334 esas, 2016/1940 sayılı iddianamesi ile, sanığın cezalandırılması istemiyle Düzce 4.Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, iddianamede şüpheli hakkında daha önce kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, ihlal nedeniyle 03/03/2016 tarihli iddianame ile Düzce Çocuk Mahkemesine 2016/157 esas sayılı kamu davasının açıldığı, yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususunun belirtildiği,

2- Düzce 4.Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 10/11/2016 tarihli ve 2016/419 esas, 2016/642 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun TCK nın 191/1 ve 62.maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeden kesinleştiği,

3-Şüphelinin daha önce 29/10/2014 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 20/07/2015 tarihli ve 2014/14315 soruşturma, 2015/259 sayılı kararı ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2.maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun’un 191/3.maddesi gereğince bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve denetimli serbestlik süresi içerisinde tedaviye tabi tutulmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına kesin olarak karar verildiği, yükümlülük ihlalinde ısrar etmesi ve 10/07/2015 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle tespit edilmesi üzerine, erteleme kararı kaldırılarak Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 03/03/2016 tarihli ve 2014/14315 soruşturma, 2016/789 esas, 2016/73 sayılı iddianamesi ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1,31/3 ve 53. maddeleri uyarınca 2 kez cezalandırılması istemiyle Düzce Çocuk Mahkemesine kamu davası açıldığı,

Anlaşılmıştır.

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

Anlaşılmıştır.

B-)Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 20/07/2015 tarihli ve 2014/14315 soruşturma, 2015/259 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/3. maddesi

uyarınca şüpheli hakkında 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararı müteakip, şüphelinin denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmadığı gerekçesiyle Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 03/03/2016 tarihli ve 2014/14315 soruşturma, 2016/789 esas, 2016/73 sayılı iddianame ile kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Düzce 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/11/2016 tarihli ve 2016/419 esas, 2016/642 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Benzer bir konuya ilişkin olarak Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 09/12/2019 tarihli ve 2019/2360 esas, 2019/7718 karar sayılı ve Yargıtay 20. Ceza Dairesinin 26/05/2016 tarihli ve 2016/1582 esas, 2016/3201 karar sayılı ilâmları ile benzer diğer ilamlarında da değinildiği üzere, şüpheli hakkında verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, şüpheli hakkında Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 20/07/2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın kesin olarak verildiği, şüpheliye anılan karara karşı itiraz kanun yoluna başvuru hakkı tanınmadığı cihetle, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kamu davasının durmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Düzce 4.Asliye Ceza Mahkemesinin 10/11/2016 tarihli ve 2016/419 esas, 2016/642 sayılı kararının 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Şüpheli ... hakkında, 14/05/2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının 16/06/2016 tarihli ve 2016/6217 soruşturma, 2016/2334 esas, 2016/1940 sayılı iddianamesi ile Düzce 4.Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, Düzce 4.Asliye Ceza Mahkemesinin 10/11/2016 tarihli ve 2016/419 esas, 2016/642 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun TCK nın 191/1 ve 62.maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anlaşılmıştır.