muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2658, Karar No: 2024/5252, Tarih: 26.06.2024

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen nedenleri ve davalı tarafından delil olarak dayanılmayan ve istinaf aşamasında sunulan fizibilite raporuna, istinaf aşamasında delil olarak sunulmasına muvafakat etmediklerini beyan etmelerine rağmen anılan raporun kabul edilerek karar verilemeyeceğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf incelemesi sonucu davalı yararına nispi vekâlet ücreti yerine maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi nedeniyle yalnızca vekâlet ücreti yönünden kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında davacı şirketin hisselerinin tamamının devrini öngören 15.05.2015 tarihli hisse devir sözleşmesinin davalı tarafından feshinin haksız olup olmadığı, sözleşmenin feshinin belirli bir süreye bağlanıp bağlanmadığı, davalı tarafından sözleşmenin feshedilebilmesi için fizibilite raporu alınarak davacıya gönderilmesinin gerekip gerekmediği, davacının zarara uğrayıp uğramadığı, varsa zararın miktarı konularında toplanmaktadır.

Dava, taraflar arasında davacı anonim şirketin tüm hisselerinin davalı şirket tarafından devralınmasına ilişkin hisse devir sözleşmesinin davalı şirketçe haksız feshedildiği iddiasıyla uğranılan maddi zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6102 sayılı Türk Ticaret Kanun'un 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Dava, taraflar arasında davacı anonim şirketin tüm hisselerinin davalı şirket tarafından devralınmasına ilişkin hisse devir sözleşmesinin davalı şirketçe haksız feshedildiği iddiasıyla uğranılan maddi zararın tazmini istemli olup, mahkemece davanın reddine karar verilmiş ve kendini vekil ile temsil ettiren davalı yararına maktu vekâlet ücretine hükmedilmiştir. Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ün 13 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında: "Maddi tazminat istemli davaların tamamının reddi durumunda avukatlık ücreti, bu tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre hükmolunur.” düzenlemesine yer verilmiş olup davanın tümüyle reddine karar verilmiş olduğu, karar tarihindeki tarife hükümleri dikkate alınarak vekâlet ücretine hükmedilmiş olmasına göre davalı vekilinin vekâlet ücretine yönelik temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

3.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davacı vekilinin ve katılma yoluyla temyiz eden davalı vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE,

2.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/6975, Karar No: 2006/6375, Tarih: 30.03.2006

2. Ceza Dairesi 2005/6975 E., 2006/6375 K.

**2. Ceza Dairesi 2005/6975 E., 2006/6375 K.**

**- TEDBİR KARARI**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 264 ]

- 2253 S. ÇOCUK MAHKEMELERİNİN KURULUŞU, GÖREV VE YARGILA... [ Madde 11 ]

**"İçtihat Metni"**

2253 sayılı Kanunun 11. maddesi uyarınca hakkında tedbir istenilen küçük Övgü hakkında evrak üzerinde tedbir uygulanmasına yer olmadığına dair Erbaa Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 7.5.2004 tarihli hükmün Yargıtayca incelenmesi o yer C. Savcısı tarafından istenmekle ve dosya C.Başsavcılığının 27.6.2005 tarihli tebliğnamesiyle dairemize gelmekle yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü.

Küçük sanık Övgü hakkındaki istem; 2253 sayılı Kanunun 11. maddesi uyarınca tedbir kararı verilmesine ilişkin olup, bu kararların itirazı kabil bulunması, CMUK.nun 293. maddesi (5271 sayılı Ceza Mahkemesi kanununun 264/1. maddesi ) hükmünün merciide hata yapan C.Savcısına uygulanmayacağından temyiz isteminin CMUK:nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 30.3.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1790, Karar No: 2019/9656, Tarih: 03.12.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/1790 E.  ,  2019/9656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat ve alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalı-k.davacı ve davacı-k.davalı tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 03/12/2019 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine, davacı-k.davalı vekili Av.... ile davalı-k.davacı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 2.037 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin yekdiğerinden alınıp yekdiğerine verilmesine,

1.748,60 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalı-k.davacıya yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03/12/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/721, Karar No: 2020/2557, Tarih: 08.06.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/721 E.  ,  2020/2557 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Mahkûmiyet: Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 22.11.2018 tarihli 2018/ 428 Esas ve 2018/ 452 Karar sayılı kararı

2- İstinaf başvurusunun esastan reddi: Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi’nin 01.02.2019 tarihli 2019/206 Esas ve 2019/ 164 Karar sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ve 7242 sayılı kanunla yapılan değişikliklerin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğinin, 08/03/2018 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 7079 sayılı Kanunun 94. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 299/1-1. cümlesine getirilen değişiklik uyarınca takdiren reddine karar verilerek duruşmasız inceleme yapılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf talebinin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz isteminin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki tahliye talebinin reddine, 28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine 08.06.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3027, Karar No: 2011/6668, Tarih: 31.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/3027 E.  ,  2011/6668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ..., ... ve ...'nun beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

26.03 2009 tarihinde yapılan haciz işlemi sırasında şirket yetkilisinin adresine gelmediği anlaşılmış olup, yanlızca bu durum ticareti terk anlamına gelmeyeceğinden şikayetin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur.

Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 31.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7307, Karar No: 2022/11005, Tarih: 21.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/7307 E.  ,  2022/11005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... 3. İş Mahkemesi

Dava, davacının 15.12.2006 tarihinde maruz kaldığı iş kazası nedeniyle kısa vadeli sigorta kolları üzerinden sürekli iş göremezlik geliri bağlanmasına yönelik sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili; dava dilekçesinde davacının 15.12.2006 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu uğradığı maluliyetinin %12'den fazla olduğunu, en az %60 olması gerektiğini beyanla, maluliyet oranının tespitine karar verilmesi yönünde talepte bulunmuş,10.10.2020 tarihli duruşmada davacı vekili,taleplerinin iş kazası sonucu oluşan kısa vadeli sigorta kolları kapsamında gelir bağlanması gereğini öngören sürekli iş göremezlik oranının tespiti olduğu yönünde beyanda bulunmuştur.

II-CEVAP

Davalı Kurum vekili, davacının 15.12.2006 tarihinde uğradığı iş kazası ile ilgili Kuruma müracaatının olduğunu ve maluliyetinin tespitini istediğini, müracaatı üzerinde davacının hastaneye sevkinin yapıldığı ve ilgili hastane raporunda maluliyet oranının belirtilmediğini, ... Kocatepe Hastanesinden iş kazası ile ilgili olarak rapor düzenlenmesinin istendiğini, henüz sonuçlanmadığını ancak sonuçlandığında davacının malül ve maluliyetinin %10 oranı aşması halinde davacıya gelir bağlanacağını, davacının malul kaldığı ve maluliyetinin %60 olması gerektiği iddiasının davacının çalışmalarının bulunması nedeniyle rahatsızlığının iyileşebilir bir rahatsızlık olduğu ve uzuv kaybı bulunmayan bir rahatsızlık olmadığı olgusunu güçlendirdiğini savunup davanın reddini talep etmiştir.

Davalı tarafından cevap dilekçesi sunulmamıştır.

Feri Müdahil işveren vekili, ... 9. İş Mahkemesinin 2011/384 Esas sayılı dosyasında görülen tazminat davasında bu davanın bekletici mesele yapıldığın, iş kazası olayından 5 yıl sonra bu davanın açıldığını, davacının emekli olmak için bu davayı açtığını beyanla davanın reddini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesince; “...Davacı tarafça davacının 15/12/2006 tarihli trafik iş kazası nedeniyle uğradığı maluliyetin tespiti talep edilmekle,

SGK Kocatepe - ... Sosyal Güvenlik Merkezinin 23/02/2015 tarihli raporu ile davacının sürekli iş göremezlik derecesinin %(0) olarak belirlendiği,

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesince; “...Davacı tarafça davacının 15/12/2006 tarihli trafik iş kazası nedeniyle uğradığı maluliyetin tespiti talep edilmekle,

SGK Kocatepe - ... Sosyal Güvenlik Merkezinin 23/02/2015 tarihli raporu ile davacının sürekli iş göremezlik derecesinin %(0) olarak belirlendiği,

Davacı tarafça karara itiraz edilmekle mahkememizce alınan SGK Yüksek Sağlık Kurulu'nun 19/02/2016 tarihli raporu ile "Sigortalının 15/12/2006 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeniyle ortaya çıkan arızaları Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğüne göre değerlendirildiğinde maluliyetinin gerekmediğine" şeklinde karar verildiği,

İtiraz üzerine Adli Tıp 3. İhtisas Kurulunca düzenlenen 05/09/2018 tarihli 15350 nolu raporda "Davacının 15/12/2018 tarihli 15350 nolu raporda "Davacının 15/12/2006 tarihinde geçirdiği iş kazasına bağlı yaralanmasının 85/9529 karar sayılı Sosyal Sigortalar Sağlık İşlemleri Tüzüğü Hükümleri Kapsamında maluliyetine neden olacak düzeyde araz bırakmadığından, sürekli maluliyet tayinine mahal olmadığı, şeklinde belirtildiğinin görüldüğü,

Dosya kapsamı hep birlikte incelenip değerlendirildiğinde SGK Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü Kocatepe Sosyal Güvenlik Merkezi kararının, gerek Yüksek Sağlık Kurulu gerekse Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu raporları ile doğrulandığı, davacının iş kazasına bağlı sürekli iş göremezlik iddiasının kanıtlanmadığı...” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf kanun yoluna başvuran davacı vekili, müvekkilinin iş göremezliğinin kaza tarihinden başlayarak giderek arttığını ve müvekkilinin yıllardır ancak baston yardımı ile yürüyebildiğini, iş göremezliğine neden olan olayın geçirdiği trafik kazası olduğunu, işverenin tahsis ettiği araçta trafik kazası geçirdiğini ve ilk tedavisindeki bulgunun da arazlı bölgesinde yumuşak doku travması olması nedeniyle bu aşamadan sonra gelişen tüm komplikasyonların da bu travma ile bağlantılı olmasının hayatın olağan akışı gereği olduğunu, geçirdiği trafik kazası ile işgöremezliği arasında illiyet bağı kurulamadığına ilişkin bilirkişi raporlarına itibar edilemeyeceğini beyanla ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

B-BAM KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince; “...Davacının geçirmiş olduğu iş kazasından kaynaklı sürekli iş göremezliğe neden olacak düzeyde bir hastalığının bulunmadığı, davacının iddiasındaki sağlık sorunu ile iş kazası arasında illiyetin bulunmadığı Yüksek Sağlık Kurulu raporu ve Adli Tıp Kurumu 3'üncü İhtisas Dairesi raporunda birbiri ile uyumlu olacak şekilde ortaya konulmuş olmakla ilk derece mahkemesi kararında bir isabetsizlik görülmemiştir...” gerekçesiyle istinaf başvurusunun 6100 sayılı Yasanın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine, dair hüküm tesis edilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili; istinaf dilekçe içeriğini tekrarla kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME: