muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19856, Karar No: 2014/27673, Tarih: 14.10.2014

Davanın dayanağı olan vakıaların soyut olarak gösterilmesi yetmez, bu vakıaların ispata elverişli şekilde zaman, mekan ve içerik olarak somutlaştırılması zorunludur. Somutlaştırmak, bir iddiayı, zaman, mekân, kişi, oluş şekli gibi unsurlarıyla algılamaya, anlamaya, tartışmaya, ispata elverişli şekilde ortaya koymaktır. Vakıaların somutlaştırılmasından sonra, karşı tarafça savunma yapılabilir ve mahkemece bir vakıa tam olarak algılanabilir, ispat faaliyeti yürütülebilir ve vakıa üzerinde inceleme ve tartışma yapılarak karar verilevilir (Atalay, s. 31 vd.; Pekcanıtez/Atalay/Özekes, s. 665). Soyut ve genel ifadelerle dilekçe yazmak, tarafın kendi bilmediği bir şeyi karşı tarafın bilmesini ve mahkemenin de talepte dahi bulunanın bilmediği, somut olarak ileri sürmediği, belirsiz bir şeyden sonuç çıkarmasını beklemek anlamına gelir ki, bu durum hukuk kuralları bir yana mantık kurallarıyla da bağdaşan bir durum değildir. Yargıtay’ın yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere, dava malzemesini getirmek tarafların, hukuku uygulamak mahkemenin işidir. Taraflar dava malzemesini eksik değil, tam olarak getirmek durumundadırlar. Unutmamak gerekir ki, talebin tam tespit edilemediği belirsiz alacak davasında dahi, talep konusu belirsiz olsa dahi, Kanun hukuki ilişkinin belirtilmesini zorunlu kılmıştır (HMK m. 107). Çünkü, kişi, belirsiz ve bilinmeyen bir hukukî ilişki ve vakıadan hareketle bir talepte bulunamaz.

Somutlaştırma yükü de iddia yükü gibi usûlî bir yük olmakla birlikte (Atalay, s. 36), sonucu iddia yükünden farklıdır. İddia yükünde ortada bir vakıa yokken, somutlaştırma yükünde bir vakıa mevcut, ancak kanunun aradığı şekilde açık ve somut değildir. Bu durumda, özellikle hâkimin davayı aydınlatma ödevi (HMK m. 31) ile ön inceleme hükümleri (HMK m. 320, 137, 140) dikkate alınmalıdır. Çünkü, "maddi ve hukuk açıdan belirsiz yahut çelişkili" hususlarda hâkim davayı aydınlatmak durumundadır (V. Karaaslan, Medenî Usûl Hukukunda Hâkimin Davayı Aydınlatma Ödevi, Ankara 2013). Somut olmayan vakıalarda, maddi ve belirli ölçüde hukuki belirsizlik mevcuttur, bu belirsizliğin giderilmesi gerekir. Bu belirsizlik dilekçelerin verildiği aşamada giderilebileceği gibi, özellikle gerek Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 320 gerekse m. 137 ve 140 hükümleri gereğince, hâkim tarafından bu konuda çaba gösterilmesi gerekir. Çünkü, ön ncelemede tarafların iddia ve savunmalarının tespit edilmesi, anlaştıkları ve anlaşamadıkları noktaların tek tek belirlenmesi gerekli ve zorunlu olup bu aynı zamanda hâkimin ödevidir. Bu çerçevede hâkimin ön incelemede mutlaka somutlaştırmayı sağlaması gerekir. Bu sebeple, sadece tarafların dilekçelerini tekrar ettikleri yönündeki beyanların tutanağa geçirilmesi veya soyut ifadelerle tespit yapılması yeterli değildir. Bu, mahkemenin yargılamayı yürütmesi bakımından sağlıklı olmayacağı ve Kanuna aykırı olacağı gibi, Yargıtay denetimine elverişli bir durum da oluşturmayacaktır. Bunun gibi, tarafların üzerinde bulunan yükleri (iddi, somutlaştırma ve ispat yükü) ve hâkimin görevi ve ödevini bilirkişinin üzerine yıkarak, bilirkişinin bu tespitleri yapması da beklenemez ve bu tespitlere göre de dava yürütülemez. Zira, tarafın iddiası olmayan veya somutlaştırmadığı bir hususu, bilirkişi incelemez, değerlendiremez; bilirkişi hâkimin yerine de geçerek davayı aydınlatamaz, uyuşmazlık ve vakıa belirlemesinde bulunamaz. Bilirkişi ancak, varolanı inceleyebilir, açıklayabilir, teknik bilgisiyle istenen hususu tespit edebilir. Başlangıçta taraflarca ve hâkim tarafından gerçekleştirilmeyen bu işlemlerin sonradan bilirkişi marifetiyle giderilmesi usûlen mümkün değildir.

Eğer somutlaştırma yükü, hâkimin davayı aydınlatma ödevi ve ön incelemedeki görevine rağmen, davacı tarafından yerine getirilmemişse, o zaman bu yüke bağlanan yaptırım ortaya çıkacaktır. Somutlaştırma yükünün yerine getirmemenin yaptırımı, ispat yükünü yerine getirmemektir. Bu ise, aslında vakıanın ispata elverişli kabul edilememesi ve bunun sonucu olarak da belirsizlik rizikosuna katlanma şeklinde gerçekleşecektir. Böyle bir durumda, somutlaştırma yükü ve dolayısıyla ispat yükü yerine getirmediğinden, ispat edilemeyen davanın reddi sonucu doğacaktır ki, bu da davanın esastan reddi olup işin esası bakımından kesin hüküm oluşturacaktır. (Atalay, s. 36; Pekcanıtez/Atalay/Özekes, s. 666; Umar, s. 144).

Sonuç olarak dava dilekçesinde, gerek Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 119/1-e gerekse m. 194 gereğince somutlaştırma yükünün yerine getirilmemiş olması halinde, önce hâkim davayı aydınlatma ödevi ve ön incelemdeki görevi gereği, somut olmayan hususların belirlenmesini (yeni bir vakıa meydana getirmeden, sadece mevcut vakıa kapsamında) davacıdan istemeli, bu eksiklik tamamlanırsa yargılamaya devam edilerek karar verilmeli, bu eksiklik tamamlanmaz, somutlaştırma gerçekleşmezse, ispatsız kalan davanın reddine karar verilmesi gereklidir.

Somut olayda, dava dilekçesinde, davacının bir kısım işçilik alacaklarının, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmelerine uygun şekilde hesaplanmadığı ve ödenmediği ileri sürülerek, yevmiyesinin toplu iş sözleşmelerine uygun şekilde belirlenmesiyle varsa işverence yapılmış ödemelerin mahsup edilmek suretiyle dava konusu alacakların hüküm altına alınması talep edilmiştir. Dava dilekçesi, soyut ve genel anlatımlar içermektedir. Hangi toplu iş sözleşmesine dayanıldığı, ödenmeyen unsurların neler olduğu belirtilmemiştir. Keza "varsa işverence yapılmış ödemelerin mahsup edilmesi" gibi belirsiz ve soyut vakıa ileri sürülmüştür. Davacının yevmiyesinin ne suretle eksik belirlendiği, işçilik alacaklarının hesaplanmasında ve ödenmesindeki toplu iş sözleşmelerine aykırılıkların neler olduğu ile ilgili maddi olgular ve olaylar hakkında bir açıklama yapılmayarak davanın dayandırıldığı vakıalar açık ve somut olarak ortaya konulmamıştır. Anılan sebeple, dava dilekçesinde, somutlaştırma yükümlülüğünün yerine getirilmediği anlaşıldığından, öncelikle hâkimin bu konuda somutlaştırma yapması için tarafı uyarması ve bu vakıaları tüm unsurlarıyla belirlemesini istemesi, özellikle ön inceleme aşamasında bu belirlemenin yapılması, buna rağmen davacının somutlaştırma yükünü yerine getirmemesi durumunda davanın reddi gerekirken, yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi, usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11026, Karar No: 2016/18241, Tarih: 26.12.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/11026 E.  ,  2016/18241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11896, Karar No: 2012/16779, Tarih: 18.09.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/11896 E.  ,  2012/16779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından mauf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K'nın 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davacı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, peşin yatırılması gereken harç ödenmemiştir. H.U.M.K'nun 434/son maddesi uygulanmak suretiyle bu eksiklik giderildikten,

2-Dava konusu taşınmaz maliki Mehmet oğlu Arslan Yaşin ile davalılar arasındaki hukuki ilişkiyi sağlayan veraset ilamı taraflardan istendikten,

3-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ve bedeline hükmedilen ağaçların satış fiyatına ilişkin maktu veriler Tarım Müdürlüğünden getirtildikten,

Sonra, alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9133, Karar No: 2013/22558, Tarih: 02.10.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/9133 E.  ,  2013/22558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Dörtyol Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :11.12.2012
Yargıtay — Esas No: 2015/20754, Karar No: 2017/4653, Tarih: 17.05.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/20754 E.  ,  2017/4653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 17.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3521, Karar No: 2013/2058, Tarih: 20.03.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/3521 E.  ,  2013/2058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın birden fazla polis memuruna karşı gerçekleştirdiği görevi yaptırmamak için direnme eylemi nedeniyle TCK'nın 43. maddesi uyarınca cezasının artırılmaması ve sanığa ait sabıka kaydının incelenmesinde, Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/06/2002 gün ve 2002/146 Esas, 2002/214 Karar sayılı ilamı ile sanığın yağma suçundan 12 yıl 6 ay ağır hapis ve silahlı yaralama suçundan 2 ay 6 gün hafif hapis cezasına ilişkin mahkümiyetlerinin bulunduğu, bu cezaların 10/04/2003 tarihinde kesinleştiği anlaşıldığına göre; sanık hakkında tekerrüre esas ilam nedeniyle TCK'nın 58/6. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Olay günü saat 01.00 sıralarında alkollü şekilde belediye binası önünden geçen sanığın, güvenlik görevlileri ile aralarında çıkan tartışmanın kavgaya dönüşmesi ile güvenlik kulübesinin camını kırıp kırık cam parçasıyla bir güvenlik görevlisini yaralaması ve kendisinin de yaralanması üzerine olay yerine intikal eden polis ekibi tarafından hakkında işlem yapılmak üzere polis merkezine götürüldüğü, burada tedavisi yaptırılmak üzere çağrılan ambulansa da zarar verdiği, tüm bu eylemleri nedeniyle hakkında işlem başlatılmak üzere üst araması yapılmak istendiğinde ise görevli polis memurları olan müştekiler ..., ... ve ...’a hitaben “buradan çıktığımda 3 tanenizin kellesini alacağım, ... hepinizin a… koyacağım, bana ... derler, sizin gibi polislere çok s… öptürdüm” şeklinde sözlerle tehdit ederek üst araması yaptırmamak üzere direnip ve hakaret etmek suretiyle atılı suçları işlediği anlaşılmakla,

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10963, Karar No: 2014/13935, Tarih: 10.09.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/10963 E.  ,  2014/13935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı; 596 ada 7 parsel sayılı taşınmazda malik sutununda babasının ... olan adının halk arasında bilinen ... şeklinde kaydedildiğini ileri sürerek; tapu kaydında babasının adının nüfus kütüğünde olduğu gibi ... olarak değiştirilmesini istemiş; bilahare duruşmadaki beyanıyla da; maddi hata yaptığını belirterek, 596 ada 7 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında baba adının ... olarak düzeltilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne dair verilen karar Dairece “…taşınmazın bulunduğu yerde keşif yapılması, tanıkların keşif mahallinde dinlenilmesi ve kayıt maliki ile düzeltilmesi istenen kişi arasında bağlantının tam olarak sağlanması…” gereğine değinilerek “eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesinin doğru olmadığı” gerekçesiyle bozulması üzerine, Mahkemece bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda “açılan davanın kabulüne, ...Mahallesi 596 ada 7 parsel sayılı taşınmazda 425/786 pay ile hissedar olan...'nın ...olan baba adının nüfus kaydında olduğu gibi "..." olarak düzeltilmesine” karar verilmiştir.

Karar, davalı idare vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalı İdarenin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 10.09.2014

tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15402, Karar No: 2020/14742, Tarih: 06.10.2020

**7. Ceza Dairesi         2017/15402 E.  ,  2020/14742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar hakkında hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılan ... İdaresi adına Hazine vekilinin temyiz talebi üzerine yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin davaya katılma ve hükmü temyiz yetkisi bulunmadığı gibi katılmasına karar verilmesi de hükmü temyiz etme hakkı vermeyeceğinden, Gümrük İdaresi adına Hazine vekilinin vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II- 5271 sayılı CMK'nun 260. maddesi gereğince, katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gören EPDK’nun yokluğunda verilen kararı temyiz hakkı olduğu kabul edilerek, anılan kurum vekilinin, sanık ... ve müdafiinin, sanık ... ve müdafiinin, sanık ...’ın ve malen sorumlu vekilinin temyiz talebi üzerine yapılan incelemede;

18.10.2012 tarihli olay tutanağına göre, ihbar üzerine sanık ...’in işlettiği ... Petrol isimli işyerinde, sanık ...’ın sürücüsü olduğu ... plakalı tankerin park halinde bulunduğu sırada yanında gizli yer altı tankının fark edilmesi üzerine yapılan aramada; ... plakalı tankerin mühürleri sökülmek suretiyle 25960 kg madeni yağa el konulduğu ve sanıklar hakkında davanın açıldığı; sanık ...’ın aşamalarda değişmeyen savunmalarında, söz konusu petrol istasyonuna dinlenmek için geldiğini, araçta yüklü olan madeni yağı İzmit’te Solventaş Antreposundan Van’daki ... Petrol adlı firmaya götürmek üzere teslim aldığını beyan ettiği, ... Petrol’ün yetkilisi ...’ın da mühürlü ve irsaliyeli şekilde elkonulan madeni yağın kendilerine ait olduğunu savunduğu, 18.10.2012 tarihli olay tutanağında sanık ...’ın sürücüsü olduğu tankerden olay yerinde ... Petrol’e yakıt boşaltıldığına dair bir tespit yer almadığı gibi dinlenen tutanak tanıklarının da herhangi bir aktarım olmadığını belirtilmesi karşısında, tankerdeki madeni yağın gizli yer altı tankındaki solvente karıştırılarak akaryakıt olarak piyasaya sürüleceğine ilişkin mahkumiyete yeterli her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı halde sanıkların beraatleri yerine dosya kapsamına uymayan yetersiz gerekçeyle mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... ve müdafiinin, sanık ... ve müdafiinin, sanık ...’ın, malen sorumlu vekilinin ve müşteki EPDK vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10459, Karar No: 2024/6359, Tarih: 24.06.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/10459 E.  ,  2024/6359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/559 D.İş, 2022/558 K.

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : İHK-2022/29966

HÜKÜM/KARAR : Başvurunun kabulüne-İtirazın reddine

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ

SAYISI : K-2022/95683

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Türkiye Halk Bankası A.Ş. tarafından dain-i mürtehin sıfatı ile verilen 28030529 numaralı poliçeye ilişkin olarak dava açılmasına muvafakat edildiğine ilişkin ve 33232602 numaralı poliçeye ilişkin asli müdahil olarak davaya katılma istemli, yazı tarihi itibariyle 8.033,52 TL alacaklarının bulunduğu ve bu miktarın bankalarına ödenmesine ilişkin yazı dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE,

24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21732, Karar No: 2021/8065, Tarih: 29.09.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/21732 E.  ,  2021/8065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 08.04.2015 tarihinde öldüğü Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılmakla, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafisi ile katılan mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10022, Karar No: 2011/18179, Tarih: 21.11.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/10022 E.  ,  2011/18179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Asıl davada; 3.000 TL alacağın davalıdan tahsili, karşı davada ise 2.500 TL alacağın davalıdan tahsili talep ve dava edilmiştir. Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulü karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı(k.davacı) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Asıl davada, 3.000 TL alacağın davalıdan(karşı davacıdan) tahsili, karşı davada ise, 2.500 TL alacağın davalıdan (asıl davacıdan) tahsili talep ve dava edilmiştir.

Mahkemece, kısa kararda asıl davanın kısmen kabulü ile 300 TL alacağın davalıdan tahsiline ve bakiye alacağın reddine karar verilmiş, karşı dava ile ilgili herhangi bir hüküm kurulmamış, gerekçeli kararda ise karşılık davanın reddine karar verilmiştir. hüküm, asıl davalı (karşı davacı) vekili tarafından hem asıl hemde karşı davaya yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Mahkemenin 22/02/2011 tarihli ek kararı ile davalı tarafın temyiz dilekçesi hükmolunan miktarın temyiz sınırının altında olduğundan bahisle reddedilmiş olup, bu red kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin 22/02/2011 tarihli temyiz talebinin miktar itibariyle reddine ilişkin ek kararı davalı vekiline tebligat kanunu 21.maddesine göre 23/03/2011 tarihinde yapılmış, davalı vekili bu ek kararı 02/04/2011 tarihinde temyiz etmiş olup 8 günlük temyiz süresi geçmiş ise de; söz konusu tebligat, tabligat kanunu 21 ve tebligat tüzüğü 28.maddesine aykırıdır zira tebligat parçasındaki beyan veren kişi ... ...'un bu maddelerde belirtilen kişilerden olup olmadığı (komşu vs.) yazılmamıştır. Sadece isim yazılmıştır. Bu nedenle geçersiz olduğundan temyiz isteminin süresi içerisinde olduğu kabul edilmiştir. Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davalı taraf hem asıl davayı hemde karşı davayı temyiz etmiş olduğundan asıl ve karşı dava miktarları itibariyle temyizi kabil olup, yerel mahkemenin redde ilişkin 22.02.2011 tarihli ek kararı yerinde değildir. Bu nedenle ek kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği düşünüldü.

Yukarıda bahsedildiği gibi mahkemece, kısa kararda asıl davanın kısmen kabulü ile 300 TL alacağın davalıdan tahsiline ve bakiye alacağın reddine karar verilmiş, karşı dava ile ilgili herhangi bir hüküm kurulmamış, gerekçeli kararda ise karşılık davanın reddine karar verilmiştir. hüküm, asıl davalı (karşı davacı) vekili tarafından hem asıl hemde karşı davaya yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki bulunmaktadır.

10.4.1992 gün 7/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişik bulunması hali bozma nedeni oluşturmaktadır.