muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4264, Karar No: 2010/9533, Tarih: 08.11.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/4264 E.  ,  2010/9533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi dışında davalı (alacaklı) vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece hükmün kesin olarak verilmiş olduğu gerekçesiyle temyiz talebi ek karar ile reddedilmiş verilen bu ek kararda yine davalı (alacaklı) vekilince tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (3.kişi), davalı alacaklı tarafından borçlu aleyhine Düzce 1.İcra Müdürlüğünün 2008/578 Esas sayılı dosyasından yapılan takipte, borçlu ile ilgisi olmayan kendisine ait hoştayn cinsi yavrulu ineğin haczedildiğini ileri sürerek, haczin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu cevap vermemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonunda, 13.10.2009 tarihinde “davanın kabulü ile yargılama aşamasında mahcuz hayvanlar hakkındaki ihale tamamlandığından, ihale bedeli olan 2.320,00 TL.nın davalı alacaklıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, miktar itibariyle kesin olmak üzere” karar verilmiş, bu esas hükme yönelik olarak davalı alacaklı vekilinin temyiz talebi, mahkemece; 13.10.2009 tarihli asıl hükmün “kesin olarak verilmiş olduğu” gerekçesiyle, 07.1.2010 tarihli ek karar ile red edilmiş, bu defa; davalı alacaklı vekili ek kararın ortadan kaldırılarak hükmün bozulması yönünden temyiz isteminde bulunmuştur.

Mahkemenin temyize konu edilen 07.1.2010 tarihli ek kararı davalı vekiline 18.1.2010 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi ise, HUMK.nun 432/son maddesinde öngörülen “ek kararlara karşı” (7) günlük yasal temyiz süresi geçirildikten sonra, hakim havalesi yapılarak 26.1.2010 tarihinde verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtayca da bu yolda karar verilebileceğinden, davalı vekilinin mahkemenin Ek kararına karşı yapmış olduğu temyiz isteminin süre yönünden reddi gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı (alacaklı) vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı (alacaklı)'ya geri verilmesine 08.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6215, Karar No: 2014/376, Tarih: 30.01.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/6215 E.  ,  2014/376 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 12 - 2013/36126

MAHKEMESİ : İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 04/12/2012, 2011/56 (E) ve 2012/375 (K)

SUÇ : Bilinçli taksirle öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 257. maddesi uyarınca zamanaşımı süresi içerisinde kamu davası açılması ve karar verilmesi mümkün görülmüştür.

2-Sanık hakkında maktul İmdat'ı bilinçli taksirle öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, maktul İmdat'a 29.03.2006 tarihinde özel bir hastanede yapılan koroner anjiografi sonucunda, cerrahi konsey tarafından erken ameliyat önerildiği, 14 gün sonraya ameliyat için günü verilerek, 30.03.2006 tarihinde hastaneden taburcu edildiği, aynı gün evinde rahatsızlanan maktulün saat 24.00'den sonra yakınları tarafından Tepecik Eğitim ve Araştırma Hastanesi acil servisine idrar yapamama, tansiyon düşüklüğü, baş dönmesi ve bacaklarda uyuşma şikayetleriyle götürüldüğü, maktul yakınlarının, doktorlara bir gün önce yapılan koroner anjiografiden bahsederek ellerinde bulunan tedavi evraklarını gösterdikleri, dahiliye asistan doktoru tarafından muayene edilen maktulün, 01.30 civarında hipotansiyon nedeniyle dahiliye servisine yatırıldığı, sonda takıldığı, üroloji asistan doktoru tarafından da konsulte edildiği, kan tahlili ve ultrason sonuçlarının incelendiği, USG'de batın sol alt kadranda kitlesel görünüm (hematom?) izlendiğinin belirtilmesi üzerine, dahiliye yoğun bakım ünitesine alındığı, batın sol alt kadranda kitle tespit edildiği, genel cerrahi asistan doktoru ile genel cerrahi uzman doktorunun da haber verilmesi üzerine yoğun bakım ünitesine geldikleri, maktulü muayene ettikleri, 03.00 civarında icapçı nöbetçi göğüs kalp ve damar cerrahı sanık Cengiz'i telefon ile aradıkları, maktulün hastalığından, tahlil ve ultrason sonuçlarından bilgi verdikleri ve batın sol alt kadrandaki hematomun koroner anjio sonrası meydana gelebilecek damarsal lezyon olabileceğini belirttikleri, bu sırada maktulün hiperakut MI geçirmeye başlaması üzerine bu durumu da sanığa ilettikleri ve hastaneye gelmesini istedikleri, maktulün gerekli tetkik ve tedavisine yoğun bakım ünitesinde devam edildiği, sanık Cengiz'in ise sabah 08.00 civarında maktulü muayene ederek, acil ameliyata almaya karar verdiği, maktulün ameliyat edilmeden önce öldüğü olayda,

Yüksek Sağlık Şurasının 22-23.03.2012 gün ve 13064 sayılı raporuna göre, kişinin ölümünün anjiografi sırasında meydana gelen femoral arter yaralanmasına bağlı hemorajik şokun tetiklediği, eski MI üzerine yeni geçirilmiş MI sonucu meydana geldiği, ayrıca hematom ve hemorojik şokla takip edilen hastaya, acil müdahale için davet edilen sanığın çağrıya uymamasının kusur olduğu, sanığın çağrıya icap etmemesi ile hastanın ölümü arasında illiyet bağı kurulması ve hastaya gerekli müdahaleyi yapması halinde hastanın kurtulup kurtulamayacağı hususlarında kesin kanaat belirtilemeyeceği, ancak çağrıya uymaması ile ölüm arasında illiyet bağının olmadığının da söylenemeyeceğinin belirtildiği anlaşılmakla,

Olay tarihinde icapçı nöbetçi olan göğüs, kalp ve damar cerrahisi uzmanı sanık Cengiz'in bilinçli taksirle öldürme suçunu işlediğine dair her türlü kuşkudan uzak yeterli ve kesin kanıt bulunmadığı anlaşıldığı halde beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 30/01/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5143, Karar No: 2023/10342, Tarih: 18.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/5143 E.  ,  2023/10342 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 23.12.2022

SAYISI : 2019/511 E., 2021/96 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.12.2022 tarihli ve 2019/511 Esas, 2021/96 Karar sayılı ek kararı ile sanık hakkında yapılan uyarlama yargılaması sonucunda, defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (a) fıkrasının ikinci bendi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi ile 7394 sayılı Kanun uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 24.02.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 26.07.2023 tarihli ve 2023/8640 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90916 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90916 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12/09/2006 tarihli ve 2006/359 esas, 2006/7944 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hâk oluşturmayacağı nazara alınarak yapılan incelemede,

15/04/2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 4, 5 ve 6. maddeleri ile 213 sayılı Kanun'da birtakım değişiklikler yapıldığı,

Bu kapsamda 7394 sayılı Kanun'un 6/1. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un Geçici 34. maddesine eklenen "Hâklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir ... " şeklindeki düzenleme gözetildiğinde,

7394 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 15/04/2022 tarihinde infaz aşamasında olan dosyalar hakkında, infazı yapan Cumhuriyet Başsavcılıkları tarafından Mahkemesinden infaz durdurma kararı alınmasını takiben, Mahkemeler tarafından uyarlama yargılaması yapılarak, vergi dairelerince belirlenen ödenmesi gereken miktarın, 7394 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde hükümlüler tarafından Hazineye ödendiği takdirde etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanabilecekleri yönünde ihtarı müteakip, bir yıl içinde ödeme yapılıp yapılmaması durumuna göre infazın kaldığı yerden devamına karar verilmesi gerektiğinin düzenlendiği,

Sanığın, 213 sayılı Kanun'a muhalefet suçuna ilişkin Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/02/2021 tarihli kararının istinaf incelemesinden geçerek 23/09/2021 tarihinde kesinleştiği ve sanık hakkındaki dosyanın infaz aşamasında olduğu dikkate alındığında,

Dosya kapsamına göre, anılan Mahkemece her ne kadar sanık hakkında defter belge ibraz etmemesi nedeniyle vergi ziyaa oluşmadığından bahisle etkin pişmanlık şartlarının oluşmadığı belirtilmiş ise de, dosya içerisinde yer alan Haliç Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 02/08/2019 tarihli ve 2019-A-9029/17 sayılı raporunda 2015 yılı Ocak - Şubat - Mart - Nisan - Mayıs - Haziran - Temmuz - Ağustos - Eylül - Ekim - ... ve Aralık aylarına ait res'en tarhı gereken KDV farkının 85.232,81 Türk lirası olduğu ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 341, 344 ve 359. maddeleri uyarınca 3 (üç) katı vergi ziyaa cezası kesilmesi gerektiği gerekçesiyle sanık hakkında 255.698,43 Türk lirası vergi ziyaı cezası kesildiği anlaşılmakla, oluşan vergi ziyaa nedeniyle sanığa etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanabilmesi hususu hatırlatılarak ve sanığın ödeme yapması için gereken sürenin son günü olan 15/04/2023 tarihine kadar beklenilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.02.2021 tarihli ve 2019/511 Esas, 2021/96 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (a) fıkrasının ikinci bendi ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Ceza Dairesinin, 23.09.2021 tarihli ve 2021/2033 Esas, 2021/2289 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Ceza Dairesinin, 23.09.2021 tarihli ve 2021/2033 Esas, 2021/2289 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin son fıkrasından önce gelmek üzere; “Bu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammının; soruşturma evresinde ödenmesi halinde verilecek ceza yarı oranında, kovuşturma evresinde hüküm verilinceye kadar ödenmesi halinde ise verilecek ceza üçte bir oranında indirilir. Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranında indirilir.” fıkralarının eklendiği ve 7394 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34 üncü maddesinde; "Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir.” hükmünün yer aldığı anlaşılmıştır.

4. Cumhuriyet Başsavcılığınca, yukarıda belirtilen değişiklik doğrultusunda bir karar verilmesinin talep edilmesi üzerine duruşmalı olarak uyarlama yargılamasının yapıldığı ve Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.12.2022 tarihli ve 2019/511 Esas, 2021/96 Karar sayılı ek kararı ile "...tarh edilen vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadığı, usulsüzlük ve özel usulsüzlük cezalarının da idari yaptırım olup, 213 ve 7394 sayılı yasalar kapsamında vergi, vergi cezası olmadığı, uyap sisteminde yapılan kontrolde 213 sayılı yasanın 359/a2 maddesi kapsamında TCK nun 43. maddesinin uygulanmasını gerektir bir dosyası bulunmadığı, 7394 sayılı yasa ile alt sınır olan 18 ay hapis cezasında aleyhe bir düzenleme yapılmadığı, alt sınırdan hapis cezasına hükmolunması halinde 7394 sayılı yasanın 4/3. maddesindeki cezada 1/2 oranında indirim yapılması düzenlenmesi gözetildiğinde, 7394 sayılı yasanın hükümlü lehine sonuç doğurduğu..." şeklindeki gerekçe ile hüküm kurulduğu belirlenmiştir.

5. 213 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin birinci fıkrası; "Resen vergi tarhı, vergi matrahının tamamen veya kısmen defter, kayıt ve belgelere veya kanuni ölçülere dayanılarak tespitine imkan bulunmayan hallerde takdir komisyonları tarafından takdir edilen veya vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlarca düzenlenmiş vergi inceleme raporlarında belirtilen matrah veya matrah kısmı üzerinden vergi tarh olunmasıdır. İnceleme raporunda bu maddeye göre belirlenen matrah veya matrah farkı resen takdir olunmuş sayılır.", aynı Kanun'un 341 inci maddesinin birinci fıkrası; "Vergi ziyaı, mükellefin veya sorumlunun vergilendirme ile ilgili ödevlerini zamanında yerine getirmemesi veya eksik yerine getirmesi yüzünden, verginin zamanında tahakkuk ettirilmemesini veya eksik tahakkuk ettirilmesini ifade eder." ve anılan Kanun'un 344 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları ise; "341 inci maddede yazılı hallerde vergi ziyaına sebebiyet verildiği takdirde, mükellef veya sorumlu hakkında ziyaa uğratılan verginin bir katı tutarında vergi ziyaı cezası kesilir. Vergi ziyaına 359 uncu maddede yazılı fiillerle sebebiyet verilmesi halinde bu ceza üç kat, bu fiillere iştirak edenlere ise bir kat olarak uygulanır.

" şeklinde düzenlenmiştir.

6. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; Kocasinan Vergi Dairesi Müdürlüğünün 192 008 6622 vergi kimlik numaralı mükellefi olan sanık hakkında, defter ve belgelerini ibraz etmediğinden bahisle düzenlenen 02.08.2019 tarihli ve 2019-A-9029/17 sayılı vergi inceleme raporunda, defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinin 213 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi uyarınca re'sen takdir kapsamında olduğunun, katma değer vergisi beyannamelerinde indirim konusu yapılan katma değer vergilerinin gerçekten yüklenilip yüklenilmediği, yasal defter ve kayıtlarına kaydedilip kaydedilmediği, indirime hak kazanılıp kazanılmadığının tespitinin mümkün bulunmadığı, bu nedenle 2015/Ocak-Aralık dönemlerine ait indirilecek KDV olarak beyan edilen ve indirim konusu yapılan KDV'nin reddedilmesinin gerektiği belirtilerek, re'sen tarh edilecek katma değer vergileri tablo halinde belirtildikten sonra, 213 sayılı Kanun'un 341, 344 ve 359 uncu maddeleri uyarınca üç kat vergi ziyaı cezası kesilmesi gerektiği belirtilmiş ise de, 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesindeki "...verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin..." ibaresi de nazara alınarak defter ve belgelerin ibraz edilmemesi neticesinde gerçekleştirilen re'sen tarh işleminin vergi ziyaı olarak değerlendirilemeyeceği, defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde herhangi bir vergi ziyaı oluşmadığı, bu nedenle 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddeleri gereğince yapılan uyarlama yargılamasında, sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılmasında isabetsizlik görülmemiş olup kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8873, Karar No: 2023/6311, Tarih: 19.12.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/8873 E.  ,  2023/6311 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1007 E., 2023/1657 K.

...

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İnegöl 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/208 E., 2023/55 K.

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ve vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde özetle; tarafların boşandıklarını, ortak çocuğun velâyetinin davalı anneye verildiğini, ortak çocuk ile davacı baba arasında kişisel ilişki kurulduğunu ancak davalının ortak çocuğu babası ile görüştürme hususunda zorluklar çıkardığını, yatılı olacak şekilde kişisel ilişki kurulmasının ortak çocuğun yararına olacağını belirterek İnegöl 2. Aile Mahkemesinin 2020/356 Esas, 2020/82 Karar sayılı dosyasında verilen kişisel ilişkinin artırılmasına, davacı baba ile ortak çocuk arasında, her ayın 1 inci ve 3 üncü hafta Cuma günü saat 18.00’den Cumartesi günü saat 18.00’e kadar, yaz tatili için her yılın Temmuz ayının 1 inci günü sabahı 10.00’dan 31 inci günü saat 18.00’e kadar, sömestr tatilinin ilk haftası Pazartesi günü saat 10.00’dan Cumartesi 18.00’e kadar, okul ara tatillerinde uygun bir şekilde bir haftalık tatilin yarısında, Ramazan ve Kurban bayramlarında ise bayramın 2 nci günü sabah 10.00’dan 3 üncü günü akşam saat 18.00’e kadar yatılı olacak şekilde kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; sosyal inceleme raporunda ortak çocuk ile baba arasında iki haftada bir Cumartesi saat 13.00'dan Pazar saat 17.00'a kadar yatılı olacak şekilde kişisel ilişki kurulmasının uygun görüldüğü, davacının ortak çocuğu ile daha fazla görüşmek istemesi, çocuğun yaşı, baba ile arasındaki bağın kuvvetlendirilmesi, davacının ebeveynlik duygularının tatmin edilmesi ve ortak çocuğun anne ve babasına duyduğu bağlılık ve yakınlığın yetişkinlik döneminde başkalarıyla anlamlı ilişkiler kurma becerilerini etkilemesi, güven duygusunun sağlıklı bir şekilde gelişmesi için arz ettiği önem dikkate alındığında, çocuğun psikososyal gelişimine katkı yapacağı gerekçesiyle ortak çocuğun üstün yararı da dikkate alınarak davanın kabulüne, İnegöl 2. Aile Mahkemesinin 05.08.2020 tarihli 2020/356 Esas, 2020/82 Karar sayılı kararıyla velâyeti anneye verilen ortak çocuk ... ... ile davacı baba arasında, her ayın 1 inci ve 3 üncü Cumartesi günü saat 13.00'dan Pazar günü akşam saat 17.00'a kadar, dini bayramların 2 nci günü saat 13.00’dan 3 üncü günü akşam saat 17.00’a kadar, Temmuz ayının 1 inci günü saat 13.00'dan 30 uncu günü saat 17.00'a kadar ve her yıl yarıyıl tatilinin ilk haftası Pazartesi günü saat 13.00'dan aynı hafta Cumartesi günü akşam saat 17.00'a kadar, ayrıca her yıl eğitim öğretim yılının 2 nci dönemi Nisan ayında verilen ara tatil haftasının ilk Pazartesi günü saat 13.00'dan aynı hafta Çarşamba günü akşam saat 17.00'a kadar, ayrıca her yıl eğitim öğretim yılının 1 inci dönemi Kasım ayında verilen ara tatil haftasının ilk Pazartesi günü saat 13.00'dan aynı hafta Çarşamba günü akşam saat 17.00'a kadar, davacı babanın yanında olacak şekilde kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararının usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek; hükmün tamamı yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının adli yardım talebinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmesi gerekmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri