muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1200, Karar No: 2020/931, Tarih: 24.11.2020

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Tire 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin 09.04.2015 tarihli ve 2015/9648 E., 2015/6737 K. sayılı kararı ile; “…Davacı vekili, taraflar arasındaki sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiğini, açtıkları işe iade davası sonucu işveren feshinin geçerli nedene dayandığı sonucuna varıldığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı nedenle feshedildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin ne surette feshedildiği ve bu bağlamda davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Dosya kapsamından, iş akdinin davalı işveren tarafından feshedilmesi üzerine davacı tarafça işe iade davası açıldığı, Tire Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 22.4.2010 tarih ve 2009/453– 2010/197 E–K sayılı kararı ile davacının işe iadesine karar verildiği, bu kararın davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 8.12.2011 tarih ve 2011/3798–6911 E–K sayılı ilamı ile 4857 sayılı İş Kanunun 20/3. maddesine dayanılarak yerel mahkeme kararının bozularak ortadan kaldırıldığı ve kesin olmak üzere davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır. Yargıtay 22. Hukuk Dairesi bozma ilamında “... İşyerinde ağır ve tehlikeli bir işin yürütüldüğü, dikiş makinesinin terk edilmesinin durumu kazalara açık hale getireceği açıktır. Davacının hem bu eylemi, hem de işveren vekili tarafından yapılan görevine dönmesi yolundaki çağrıya uymayarak tartışma yaşanmasına neden olması, işyerindeki huzuru bozucu niteliktedir, iş akışı olumsuz etkilenmiştir. Fesih geçerli nedene dayanmaktadır. İşe iade isteğinin reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir...” gerekçesine yer verildiği görülmüştür. Şu halde akdin davalı işverence feshedildiği ve bu feshin geçerli nedene dayandığı kesinleşmiş yargı kararı ile sabittir ve bu karar işçilik alacağına dair davaya bakmakta olan mahkemeyi bağlar. Geçerli nedenle iş akdinin işverence feshedilmiş olması karşısında davacının kıdem ve ihbar tazminatına dair taleplerinin kabulü yerine yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi hatalıdır…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

Direnme Kararı:

9. Tire 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 10.11.2015 tarihli ve 2015/550 E., 2015/569 K. sayılı kararı ile; önceki gerekçelere ek olarak, dosya kapsamı ile kesinleşmiş işe iade davasında Yargıtay tarafından verilen bozma kararının gerekçesinin bir arada değerlendirilmesi sonucunda 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25. maddesinde geçen işçinin yapmakla ödevli bulunduğu görevleri kendisine hatırlatıldığı hâlde yapmamakta ısrar etmesi, işçinin kendi isteği veya savsaması yüzünden işin güvenliğini tehlikeye düşürmesi, devamsızlık yapması koşullarının tamamının somut olayda gerçekleşmesi nedeniyle davalı işverence derhal fesih bildiriminde bulunulduğu gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Davacı tarafından açılan ve kesinleşen feshin geçersizliğinin tespitine ilişkin davanın Yargıtay tarafından yapılan temyiz incelemesinde iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshedildiğinin tespit edildiği somut olayda, mahkemenin iş sözleşmesinin davalı işverence haklı nedenle feshedildiğine ilişkin kabulünün yerine olup olmadığı, burada varılacak sonuca göre davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanıp kazanamayacağı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Fesih, iş sözleşmesini sona erdiren en önemli sebeplerden biri olup sürekli (belirli ya da belirsiz süreli) bir iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesi ile sona erdiren, tek taraflı ve karşı tarafa ulaşması gerekli bozucu yenilik doğuran bir haktır. Bu özelliği nedeniyle fesih karşı tarafa ulaştığı andan itibaren hüküm ve sonuçlarını doğuran, karşı tarafın kabulünü gerektirmeyen bir irade açıklamasıdır (Senyen Kaplan, E. Tuncay: Belirli Süreli İş Sözleşmesinin Haksız Feshinin Hüküm ve Sonuçları, Sicil İş Hukuku Dergisi, Yıl 2016, Sayı:36, s. 23).

13. 4857 sayılı İş Kanunu’nun (4857 sayılı Kanun/İş Kanunu) 18. maddesinin birinci fıkrasında belirsiz süreli iş sözleşmesinin süreli feshinde işverenin geçerli bir nedene dayanması gerektiği öngörülmüş ve bu nedenlerin neler olduğu açıklanmıştır. Anılan düzenlemeye göre işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

14. Diğer taraftan, iş sözleşmesi, işçi ile işveren arasında kurulan ve her iki tarafa borç yükleyen bir sözleşme olup, işçi ile işveren arasında karşılıklı güvene dayanan kişisel ve sürekli bir ilişki yaratması nedeniyle sözleşmenin taraflarından birinin davranışları ile bu güveni sarsması hâlinde güveni sarsılan tarafın objektif iyi niyet kurallarına göre artık bu ilişkiyi sürdürmesinin kendisinden beklenemeyeceği durumlarda iş sözleşmesi ile bağlı kalamayacağı gerçeğinden hareket eden kanun koyucu yaptığı düzenleme ile taraflara iş sözleşmesini haklı nedenle tazminatsız fesih hakkı tanımıştır.

15. Hukukumuzda "olağanüstü fesih", "bildirimsiz fesih", "süresiz fesih", "önelsiz fesih", "derhal fesih", "muhik sebeple fesih" gibi terimlerle ifade edilen haklı nedenle fesih, Türk Borçlar Kanunu’nun 435, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 24 ve 25, 854 sayılı Deniz İş Kanunu’nun 14, 16; 5953 sayılı Basın İş Kanunu’nun 11. maddesinde düzenlenmiş bulunmaktadır.

16. Bir tarafın, kanunla tanınan haklı nedenle fesih sebeplerine dayanarak, karşı tarafa yöneltilmesi gereken irade beyanıyla iş sözleşmesine, geçmişe etkili olmaksızın derhal son vermesi, haklı nedenle fesih olarak tanımlanmaktadır (Mollamahmutoğlu, H./Astarlı, M. /Baysal, U.:İş Hukuku, 6. Bası, Ankara 2014, s. 794).

17. İş sözleşmesinin işveren tarafından tazminatsız feshedilebilmesi için feshe konu eylemin İş Kanunu’nun 25. maddesinin ikinci fıkrasında tadadî olarak sayılan ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan hâller ve benzerleri içerisinde yer almış olması gerekmektedir.

18. 4857 sayılı İş Kanunu’nun “Fesih bildirimine itiraz ve usulü” başlıklı 20. maddesinin birinci fıkrasının ilk cümlesinin 25.10.2017 tarihli ve 30221 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7036 sayılı Kanun ile değiştirilmeden önceki dava tarihinde yürürlükte olan metninde; “İş sözleşmesi feshedilen işçi, fesih bildiriminde sebep gösterilmediği veya gösterilen sebebin geçerli bir sebep olmadığı iddiası ile fesih bildiriminin tebliği tarihinden itibaren bir ay içinde iş mahkemesinde dava açabilir.” hükmü yer almaktadır.

19. Belirtmek gerekir ki, işçi tarafından İş Kanununun 20. maddesine dayanılarak açılan davanın konusu işverence yapılmış olan feshin geçersizliğinin tespitidir. Uygulamada bu davalar “işe iade davası” olarak adlandırılmaktaysa da davanın konusu işverence yapılan feshin yasaya uygun bulunup bulunmadığının tespitidir (Süzek, S.:İş Hukuku, 18. Baskı, 2019, s. 594).

20. Feshin geçersizliğinin tespiti davasında işverenin haklı neden savunmasına rağmen yapılan yargılama sonucunda feshin geçerli nedene dayandığı kesin olarak saptanmışsa, işçi açısından kıdem ve ihbar tazminatları yönünden önemli bir ispat sorunu aşılmış olacaktır. İşçi tarafından açılacak kıdem ve ihbar tazminatlarının talep edildiği davada, feshin geçersizliğinin tespiti davasında feshin geçerli nedene dayandığı yönünde verilen karar, her iki davada taraflar aynı olsa dahi, dava türünün farklılığı sebebiyle kesin hüküm teşkil etmese de unsur etkisi nedeni ile kuvvetli delil olarak kabul edilmeli ve bu yönü ile de kıdem ve ihbar tazminatlarının kabulü yönünde bağlayıcı olduğu değerlendirilmelidir.

21. Somut olayda, davalı işverence iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25. maddesinin (II) numaralı bendinin (e) ve (h) alt bentleri uyarınca feshedilmesi üzerine davacı işçi tarafından feshin geçersizliğinin tespitine dair açılan davada mahkemece verilen davanın kabulüne dair kararın temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi 08.12.2011 tarihli ve 2011/3798 E., 2011/6911 K. sayılı kararı ile feshin geçerli nedene dayandığı gerekçesiyle mahkeme kararının bozularak olarak kaldırılmasına ve davanın reddine kesin olarak karar vermiştir.

22. Eldeki davada ise davacı işçi, feshin geçerli nedene dayandığının kesinleştiğini, bu durumda kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazandığını belirterek anılan alacaklarını talep etmekte; davalı işveren ise feshin haklı nedene dayandığını ileri sürerek davanın reddini savunmaktadır.

23. Belirtmek gerekir ki, feshin geçersizliğinin tespiti davasında işverence gerçekleştirilen feshin geçerli yahut haklı bir nedene dayanıp dayanmadığının belirlenmesi durumunda, kesinleşmiş bu tespit artık unsur etkisi (kuvvetli delil) nedeniyle bağlayıcı hâle gelir. Bir başka ifadeyle bu tespit daha sonra kıdem ve ihbar tazminatlarının tahsili istemine ilişkin açılacak davada mahkemeyi bağlayacaktır.

24. Bu itibarla, somut olayda feshin geçerli nedene dayandığı ve iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilmediği kesinleştiğinden, davacı işçi kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanacaktır.

25. Diğer taraftan, her ne kadar gerekçeli karar başlığında dava tarihi “29.03.2012” yerine “08.09.2015” olarak gösterilmiş ise de, bu yanlışlık mahallinde düzeltilebilir bir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

26. Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

27. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24.11.2020 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1858, Karar No: 2020/4160, Tarih: 15.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/1858 E.  ,  2020/4160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 29.05.2019 gün ve 2018/410 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesinin davacı şirketler temsilcisi ... tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davacılar temsilcisi ... Ankara Batı ATM’ne hitaben yazdığı dava dilekçesinde, davalı ...'nun Türkoğlu Grubu Şirketleri olarak tanımlanan şirketlerin ortağı olduğunu ve şirketlerin diğer ortakları olan Türkoğlu soyadlı kişilerin kardeşi olduğunu, tüm şirketleri yönetici olarak idare ettiği 1998 yılı ve daha önceki dönemlerde yapmış olduğu muvazaalı işlemler sonucunda tüm şirketlerin bir kısım mallarını ve paralarını kendilerine mal ettiğini, muvazaalı şekilde davalı şirketleri kurup bu şirket üzerinden mal kaçırdığını ve davacıları zarara uğrattığını, davalı ...’nun muvazaalı işlemlerinin tespitini ve davacı şirketlerin uğramış olduğu zararın davalılardan tahsili amacıyla fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 15.000.-TL’nin zarar tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka ticari kredi temerrüt faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, davalıların taşınır ve taşınmazları üzerinde üçüncü kişilere devrinin önlenmesi için ihtiyati tedbir konulmasına, davalı şirketler ortaklarının şirketlerdeki hisse devrinin önlenmesi için tedbir konulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiş ve adli yardım talebinde bulunmuştur.

Ankara Batı ATM’nin 27.06.2014 tarihli 2014/320 Esas ara karar ile; davacılar temsilcisi ...'nun adli yardım talebinin kabulüne karar verildikten sonra, 16.06.2015 tarihli karar ile; Ankara Ticaret Mahkemesi’nin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş, kararın davacı şirketler yetkilisi ...'nca temyizi üzerine Dairemizin 2016/55583 Esas 2017/2593 Karar sayılı kararı ile onanmıştır.

Ankara 7. ATM’nin, Ankara AHM görevli olduğundan bahisle verdiği görevsizlik kararının davacı şirketler yetkilisi ...'nca temyizi üzerine karar Dairemizin 2018/1222 Esas 2018/2947 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Ankara 7. ATM 12.12.2018 tarih ve 2018/410 Esas sayılı ara kararı ile davacının adli yardım talebinin kabulüne ilişkin mahkemenin 27.06.2014 tarihli kararının kaldırılmasına, 15.000,00 TL dava değeri üzerinden 25,20 TL başvuru harcı, 256,16 TL peşin harç ve 1.675,00 TL gider avansının yatırmak üzere davacıya kesin süre verilmesine, harcın kesin sürede yatırılmaması halinde kesin sürenin bitimi ile dosyanın HMK'nın 150. maddesi uyarınca işlemden kaldırılmasına, gider avansının yatırılmaması halinde de dava şartı yokluğundan reddedileceğinin ihtarına karar verilmiştir.

Davacı şirketler temsilcisi ..., 26.01.2019 tarihli dilekçesi ile adli yardım kararının kaldırılması kararından rücu edilmesi talebinde bulunmuştur.

Davacı şirketler temsilcisi ..., 26.01.2019 tarihli dilekçesi ile adli yardım kararının kaldırılması kararından rücu edilmesi talebinde bulunmuştur.

Mahkemece, 29.03.2019 tarihli ara karar ile; davacı şirketlerin temsilcisi ...'nun önceki karadan rücu, adli yardım ve ihtarlı sürenin durdurulması taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Mahkemece 29.05.2019 tarihli celse; davacı şirketler temsilcisinin mazeretinin kabulüne, davacı şirketler temsilcisinin adli yardım ve rücu taleplerinin reddine, mahkemenin 19.12.2018 tarihli ara kararında belirttiği eksik harcın verilen kesin süre içerisinde tamamlanmamış olması nedeniyle dosyanın HMK'nın 150. maddesi uyarınca işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir.

Davacı şirketler temsilcisi ... 11.06.2019 tarihli dilekçesi ile 29.03.2019 tarihli celsedeki adli yardım ve rücu taleplerinin reddi ile dava dosyasının işlemden kaldırılmasına dair ara karardan vazgeçilmesine, 29.03.2019 tarihli celsede mazeretleri kabul edildiğinden duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesine, aksi halde mahkemeye erişim hakları ihlal edildiğinden dolayı HMK'nın 36 ve devam eden maddeleri uyarınca reddi hakim taleplerinin incelenerek karara bağlanmasına, bu taleplerinin de kabul edilmemesi halinde ise dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 16.07.2019 tarihli ara karar ile davacı şirketler temsilcisinin işlemden kaldırma kararından vazgeçilmesi talebi yerinde görülmediğinden reddine, dosya HMK'nın 150. maddesi uyarınca işlemden kaldırılmış olup, eksik harç tamamlanmadığından duruşma gün ve saatinin taraflara bildirilmesi talebinin reddine, hakimin reddi talebinin HMK'nın 41. maddesi uyarınca geri çevrilmesine, davacı şirketler temsilcisinin 11.06.2019 tarihli dilekçesi istinaf dilekçesi olduğu kabul edilerek davacıya gerekli istinaf harcı ve posta masraflarını yatırmak üzere Yazı İşleri Müdürlüğünce muhtıra çıkarılmasına karar verilmiştir.

Davacı şirketlerin temsilcisi ... 29.07.2019 tarihli istinaf talepli dilekçesinde, daha önce ilk derece mahkemesine sunduğu 22.05.2019, 11.06.2019 ve 17.07.2019 tarihli dilekçelerindeki taleplerinin kabul edilmesine, adli yardım talebinin reddi kararının kaldırılmasına, adli yardım taleplerinin kabulüne, Ankara 7. ATM’deki davanın kaldığı yerden devam edilmesine, duruşmalı istinaf incelemesi sonucunda karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı şirketlerin temsilcisi ... 29.07.2019 tarihli istinaf talepli dilekçesinde, daha önce ilk derece mahkemesine sunduğu 22.05.2019, 11.06.2019 ve 17.07.2019 tarihli dilekçelerindeki taleplerinin kabul edilmesine, adli yardım talebinin reddi kararının kaldırılmasına, adli yardım taleplerinin kabulüne, Ankara 7. ATM’deki davanın kaldığı yerden devam edilmesine, duruşmalı istinaf incelemesi sonucunda karar verilmesini talep etmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi 10.04.2020 tarih, 2019/1236 E. 2020/451 K. sayılı kararı ile mahkemelerince verilen yetkisizlik ve görevsizlik kararlarının Yargıtayca bozulması üzerine bozma kararına uyulmak suretiyle ile kesinleştiğinden HMK'nın geçici 3. maddesi gereğince HUMK hükümleri uygulanamayacağı, HMK hükümlerine göre de 20.07.2016 tarihinden sonra verilen kararın istinaf incelemesine tabi olduğu, istinaf mahkemesi ile Yargıtay arasında olumlu/olumsuz görev uyuşmazlığı çıkmasının hukuken mümkün olmadığı, Yargıtay’ın temyiz incelemesi sırasında başvuruyu temyiz başvurusu sayarak istinaf mahkemesi kararını kaldırılarak temyiz incelemesi yapma yetkisini haiz olduğu gerekçesiyle temyiz incelemesi yapılması için dosyanın Dairemize gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine geri çevrilmesine karar vermiştir.

Davacı şirketler temsilcisi ... tarafından verilen ve dosyanın istinaf mahkemesine gönderilmesi talebini içeren 11.06.2019 tarihli ve 17.07.2019 tarihli dilekçeleri temyiz kanun yoluna müracat dilekçesi mahiyetinde kabul edilerek incelenmesine karar vermek gerekmiştir.

Mahkemelerce verilen nihai kararlara karşı temyiz kanun yoluna başvurulabilir. Mahkemelerce verilen ara kararlar temyiz kanun yoluna tabi değildir. Davacı şirketler vekilince temyizi talep edilen kararın nihai karar mahiyetinde olmadığı anlaşılmakla, anılan karara karşı temyiz yolu açık olmadığından davacı şirketler temsilcisi ...’nun temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı şirketler temsilcisi ...’nun temyiz dilekçesinin REDDİNE, 15.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7597, Karar No: 2014/4496, Tarih: 03.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7597 E.  ,  2014/4496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2681, Karar No: 2010/3000, Tarih: 17.03.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/2681 E.  ,  2010/3000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Davacı ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 27/08/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; görevsizlik nedeniyle davanın reddine dair verilen 04/09/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan zararın tazminine ilişkindir. Yerel mahkemece davanın 4784 sayılı Aile Mahkemesinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Yasa'nın 4. maddesinde düzenlenen davalardan olmadığı gerekçesi ile mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesi reddedilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, küçük çocukları ...'ın, davalı ...'ın ergin olmayan oğlu ...'ın haksız eylemi nedeniyle yaralanmasından dolayı uğradıkları zararın, Medeni Yasa'nın 369. maddesi gereğince, ev başkanı sıfatıyla, davalı ...'tan alınmasını istemişlerdir.

4787 sayılı Aile Mahkemesinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Yasa'nın 4/1. maddesi gereğince, 4721 sayılı Medeni Yasa'nın İkinci Kitabı'ndan doğan dava ve işlere aile mahkemesinde bakılır. Somut olayda Medeni Yasa'nın İkinci Kitabı içerisinde yer alan 369. maddenin uygulanması gerektiğinden eldeki davaya aile mahkemesinde bakılması gerekir.

Şu durumda mahkemece işin esasının incelenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken görevsizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14440, Karar No: 2017/24261, Tarih: 02.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/14440 E.  ,  2017/24261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ... Mahallesi 2394 ada 3 parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2773, Karar No: 2013/21832, Tarih: 25.09.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/2773 E.  ,  2013/21832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 10. Aile Mahkemesi

TARİHİ :10.09.2012
Yargıtay — Esas No: 2020/20818, Karar No: 2021/1026, Tarih: 26.01.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/20818 E.  ,  2021/1026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM: Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 02.10.2009 günü itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 25.04.2011 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun olay günü saat 23:30 sıralarında, müştekinin ikamet ettiği ve etrafı duvarla çevrili binanın altında bulunan açık garaja, park ettiği motosikletini düz kontak yapmak suretiyle çalması şeklinde gerçekleşen eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 143/1, 31/2. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen 11 yıl 3 aylık kesintili dava zamanaşımının, 04.06.2007 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 26.01.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.