muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10976, Karar No: 2012/10314, Tarih: 17.09.2012

Yukarıda belirtilen ilkeler ve yapılan açıklamaların ışığında somut olayın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesine gelince;

Yüklenici ile arsa sahipleri arasında 06.08.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğu, bu sözleşme uyarınca çekişme konusu yapılan bağımsız bölümün yükleniciye bırakıldığı görülmektedir.

Davada dayanılan 23.3.2006 ve 16.7.2007 tarihli sözleşmeler aslında yüklenicinin davacıya yaptığı bir temlik işlemidir.

Mahkeme tarafından 22.09.2010 tarihinde icra edilen keşif sonunda düzenlenen 1.12.2010 tarihli bilirkişi raporunda, eserin getirildiği fiziki seviye, tamamlanma oranı, eksik iş bedeli hesaplanmamıştır.

Davacının mülkiyet aktarımı isteminin değerlendirilmesi için mahkemece yapılması gereken iş, eserin getirildiği genel fiziki seviyeyi bilirkişiye hesaplatmak, geldiği fiziki seviyeye göre davalı arsa sahibinin ifaya zorlanıp zorlanamayacağını veya kalan bir kısım eksik işler varsa bunların bedelinin davalı arsa sahibine ödenmesi koşuluyla arsa sahibinin ifaya zorlanıp zorlanamayacağını saptamak ve mülkiyet aktarımı istemi hakkında bundan sonra bir karar vermek ve aksi halde davacının ikinci kademedeki istemini değerlendirilmek olmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırmaya dayalı karar, açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 17.09.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2011, Karar No: 2010/11389, Tarih: 17.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/2011 E.  ,  2010/11389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur.

Kapama zeytin ve meyve bahçesi niteliğindeki taşınmazlara gelir metoduna göre dava tarihi itibariyle değer biçilmesinde, tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ve kamulaştırılan taşınmazlar baraj gölü içinde kaldığından, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C. maddesi uyarınca tapudan terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, temyiz eden davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3420, Karar No: 2020/208, Tarih: 22.01.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/3420 E.  ,  2020/208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yakın akrabayı öldürme

HÜKÜM : 1- Sanıklar ..., ... ve ...'un iddia olunan eylemleri nedeniyle üzerlerine atılı "töre saikiyle eşe karşı tasarlayarak öldürme" suçunu işlediklerinden bahisle ayrı ayrı cezalandırılmaları talebi ile kamu davası açılmış ise de; sanıkların üzerlerine atılı suçları işlediklerine dair, mahkumiyetleri için yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı somut delil elde edilemediğinden, yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/2-e maddesi gereğince adı geçen sanıkların müsnet suçlardan ayrı ayrı beraatlerine,

2- Sanık ...'un eşi ...'u öldürme suçundan TCK'nin 82/1-d, 29, 53, 63, 54. maddeleri uyarınca 24 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

25/12/2018 tarihli gerekçeli kararın yokluğunda hüküm tefhim edilen katılan Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü vekiline tebliğ edilmediği görülmekle, bu eksikliğin giderilerek katılan vekiline gerekçeli kararın tebliğ edilmesi, tebligatı gösteren belge ve verilirse temyiz dilekçesi ile bu durumda düzenlenecek ek tebliğnameyle birlikte Dairemize iadesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20609, Karar No: 2024/1230, Tarih: 06.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/20609 E.  ,  2024/1230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR SAYISI : 2015/664 E., 2016/133 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yerel Mahkemece kurulan hüküm sonrası verilen ek kararın; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesi 21.03.2016 tarihli 2015/664 Esas 2016/133 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında hakaret suçundan beraat kararı verilmiştir.

2. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mahkemenin ek kararıyla sanığın temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz talebinin süresinde yapılamadığında dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; kararın yasal süreden sonra görüldüye gönderildiğine, temyizin süresinde olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

O yer Cumhuriyet savcısının 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesinin son cümlesinde belirlenen 1 aylık kanunî süre geçtikten sonra 24.04.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın resen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun'un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder." şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, O yer Cumhuriyet savcısının ek karara yönelik temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin ek kararında, O yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21499, Karar No: 2024/1607, Tarih: 13.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/21499 E.  ,  2024/1607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/633 E., 2016/335 K.

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında;

1. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin ikinci fıkrasının yollamasıyla birinci fıkrası, 29 uncu, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına,

2. Tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi, 29 uncu, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; atılı suçları işlediğine dair delil bulunmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek sebeplerle hükümlerin bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, suç tarihinde aralarında anlaşmazlık bulunan katılana yönelik "Ayağını denk al, düşman olursam görürsün ebenin a..., beni görürsen yolunu değiştir, ben patlarsam havaya uçarsın." şeklinde mesaj atmak suretiyle hakaret ve tehdit ettiği, sanığın savunması, katılanın beyanı ve tüm dosya kapsamı karşısında eylemlerinin sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın savunması, katılanın beyanı, suça konu mesajlar ve tüm dosya kapsamı karşısında; sanığın atılı suçları işlediği hususunda Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığından sanığın bozma sebebi dışındaki temyiz isteği ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

IV. GEREKÇE

Sanığın savunması, katılanın beyanı, suça konu mesajlar ve tüm dosya kapsamı karşısında; sanığın atılı suçları işlediği hususunda Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığından sanığın bozma sebebi dışındaki temyiz isteği ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Sanığın, katılana söylediği kabul edilen "Ayağını denk al, düşman olursam görürsün, beni görürsen yolunu değiştir, ben patlarsam havaya uçarsın." şeklindeki sözlerinin 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında aynı Kanun'un 106 inci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi gereğince mahkumiyet hükmü kurulması,

2. Hakaret suçuna ilişkin özel hüküm olan ve daha lehe düzenlemeler içeren 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesi yerine, aynı Kanunun genel tahrike dair 29 uncu maddesinin uygulanması,

3. Sanığın tekerrüre esas alınan adli sicil kaydındaki ilama konu 5237 sayılı Kanun'un 151 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen mala zarar verme suçunun, hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile ibaresinin madde metninden çıkarılması dolayısıyla uzlaştırma kapsamına alınmış olması karşısında, anılan hükme ilişkin, uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığının araştırılması, sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları ile 51 inci maddesinin uygulanıp uygulanamayacağının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu,

4. 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanuna 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan hükme bağlanmış ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla basit yargılama usulü yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 nci ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönleriyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının gözetilmesine,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3140, Karar No: 2019/10197, Tarih: 12.11.2019

**8. Hukuk Dairesi         2019/3140 E.  ,  2019/10197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : ... Asliye (Aile) Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda ... Asliye (Aile) Hukuk Mahkemesi hükmüne karşı, davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması sonunda İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu kez davalı vekilinin temyiz isteminin değerden reddine dair verilen ek kararla birlikte hükmün temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı ... vekili, evlilik birliği içerisinde davalı adına edinilen araç ve villa yönünden mal rejiminin tasfiye edilerek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL alacağın faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, villanın kişisel malı olduğunu, aracın edinilmesinde davacı kadının katkısının bulunmadığını, mahkeme aksi kanaatte ise evlilik birliği içinde davacı tarafından çekilen banka kredisini kefil olması nedeniyle davalının boşanma davasından sonra ödemek zorunda kaldığını, bu nedenle ödediği kredi bedelinin davacı lehine hesaplanacak alacaktan mahsubu gerektiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, taraflar arasındaki mal rejiminin boşanma davasının açıldığı tarihte sona erdiği ve edinilmiş mallara katılma rejimine göre dava konusu taşınmazın ve aracın karar tarihine en yakın tarihli güncel değerinin belirlendiği ancak davacının talebiyle bağlı kalınarak fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL katılma alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş olup, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilince yapılan istinaf başvurusu incelenerek esastan reddedilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince temyiz isteğinin değerden reddine dair verilen ek kararla birlikte hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 11.01.2019 tarihli ek kararla, HMK'nin 6763 sayılı Kanun ile değişik 362/1-a maddesine göre Bölge Adliye Mahkemelerinin miktar veya değeri 58.800,000 TL'yi geçmeyen davalara ilişkin kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamayacağı ve hükme bağlanan davanın istinafa konu değeri 10.000,00 TL'nin karar tarihi itibari ile temyiz kesinlik sınırını aşmadığından temyiz talebinin reddine karar verilmiş ise de; dava katılma alacağı isteğine ilişkin olduğuna, belirsiz alacak davası niteliğinde olan davada davacı lehine sonuç alacak miktarı da belirtilmeksizin taleple bağlı kalınarak 10.000,00 TL alacağa hükmedildiğine ve bilirkişi raporunda 167.323,07 TL olarak alacak miktarı belirlendiğine göre davalının temyiz dilekçesinin değerden reddine dair gerekçe isabetsiz olup 11.01.2019 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek temyiz itirazları doğrultusunda hükmün esası incelenmiştir.

Dava, katılma alacağı isteğine ilişkin olup, tasfiyeye konu edilen villa eşler arasında edinilmiş mallara katılma rejiminin geçerli olduğu 16.07.2009 tarihinde ferdileşme yoluyla davalı erkek adına tescil edilmiştir. Davalı tarafça babası tarafından villanın karşılıksız devredildiği, bağış olduğu ve dolayısıyla taşınmazın kişisel mal olduğu savunulmuştur. Yerel mahkeme gerekçesinde tapu kaydı, kooperatif kayıtları, taşınmazın kıymeti ve birbiri ile uyumlu tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde; babanın sadece bir çocuğuna bağışta bulunmasının hayatın olağan akışına aykırı olması, yer, zaman, sebep ve bedeli belirtilmek suretiyle devrin bedel mukabilinde gerçekleştiğinin tanık anlatımlarıyla ortaya konulması, davalının geliri ile taşınmazın devir tarihinde olabileceği kıymeti arasında orantı bulunması karşısında taşınmazın bedel karşılığında davalıya devredildiğinin kabul edildiği açıklanmıştır. Mahkemece, yazılı şekilde villa katılma alacağı hesabına dahil edilmiş ise de gerekçe, dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerle örtüşmediği gibi yapılan araştırma ve incelemede yeterli değildir.

Yargıtayın ve Dairenin yerleşmiş uygulamalarına göre, eşlerden birinin anne veya babalarından gelen mallar söz konusu olduğunda; satış gösterilse dahi mal bağış olarak değerlendirilmektedir. Bu tasarrufi işlem, hayatın olağan akışına göre, fiili karine olarak bağış kabul edilmektedir. Bu karinenin aksini, yani parasını vererek gerçek anlamda satın alındığını iddia eden eş iddiasını ispatlamakla yükümlüdür. Kabul edilen bu fiili karine, ispat yükümlülüğü altındaki tarafı değiştirmektedir. Anne ya da babadan gelen mala ilişkin tasarrufun bağış değilde gerçek anlamda satış olduğunu iddia eden eş, başta satış bedelinin ödendiğine ilişkin ödeme kayıtları olmak üzere iddiasını güçlü ve inandırıcı delillerle ispatlamalıdır.

Somut olayda, dava konusu taşınmazın kooperatife ait olduğu, kooperatif üyesi olan ve aynı zamanda davalının babası dava dışı Mehmet'in, üyeliğini oğlu davalıya 04.06.2009 tarihinde devrettiği, kooperatifçe 11.06.2009 tarihinde davalının ortaklığa kabulüne karar verildiği sabittir. Davacı taraf her ne kadar parası ödenerek villanın davalının babasından satın alındığını iddia etmiş ise de yukarıda izah edilen şekilde satış bedelinin ödendiğine ilişkin ödeme kayıtları olmak üzere güçlü ve inandırıcı delillerle bu iddianın dosya kapsamından ispatlanamadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, tanık beyanlarıyla yetinilerek para ödendiğinin kabulüyle yazılı şekilde villanın tamamının edinilmiş mal olarak tespiti hatalı olmuştur. Bununla birlikte villanın davalı tarafa devredildiği tarih itibariyle inşaat durumu hakkında ise bir araştırma yapılmamıştır.

Mahkemece öncelikle yapılacak iş, villanın babadan davalıya devir tarihinde kaba inşaat halinde olup olmadığının yöntemince gereği gibi araştırılması, villanın devir tarihinde kaba inşaat halde olduğunun tespiti halinde, kaba inşaatın (arsası ile birlikte) davalının kişisel malı olduğu gözetilerek devirden sonra evlilik birliği içerisinde yaptırılan kısım yönünden aksi ispat edilemediğinden edinilmiş mallardan karşılanarak yapıldığının kabulü ile Kanuna ve Yerleşik Daire uygulamasına uygun şekilde değer tespiti ve oranlamalar yapılarak davacının mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklı alacağının hesaplanması, devirden sonra varsa yaptırılan bu kısım yönünden kabul kararı verilmesi olmalıdır. Öte yandan devir tarihinde villanın bitmiş vaziyette olduğunun tespiti halinde ise dava villa yönünden tümden reddedilmelidir. Açıklanan yönlerden hüküm usul, Yasa ve Daire uygulamasına aykırı bulunmuş olup bozulmasına dair karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin yazılı temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 373/1 maddesi uyarınca kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının HMK'nin 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 12/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/19678, Karar No: 2015/2815, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/19678 E.  ,  2015/2815 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.