muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/18946, Karar No: 2010/1267, Tarih: 25.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/18946 E.  ,  2010/1267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1568, Karar No: 2020/2668, Tarih: 08.06.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/1568 E.  ,  2020/2668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Tespit

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, 2828 sayılı Kanun uyarınca koruma altına alınarak ergin oluncaya kadar devlet koruması altında olduğunun tesbitini istemiştir. Tespit isteği 2828 sayılı Yasadan kaynaklanmaktadır. 2828 sayılı Yasa uyarınca çıkarılan Korunmaya Muhtaç Çocukların işe Yerleştirilmesine ilişkin Tüzüğün 7. maddesinde "Bu tüzük hükümlerinden yararlanmak isteyenler, 18 yaşını tamamladıkları tarihten itibaren bu kurum ve kuruluşlarına kurum aracılığıyla başvururlar. Başvuru sahibinin geçmişte bir sosyal hizmet kuruluşunda kaldığının ve korunduğunun belgelenmemesi halinde, bu hususun tespiti mahkeme kararıyla olur" hükmü yer almaktadır. Bu hükümdeki "Mahkeme" ibaresinin korunma kararının esasında yetkili olan mahkemeleri ifade ettiği açıktır. Mahkemelerin görevi kamu düzeni ile ilgilidir. Mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 24.05.1983 tarihli ve 2828 sayılı Sosyal Hizmetler Kanunu (SHK)' nun 22. maddesinde, korumaya muhtaç çocukların reşit oluncaya kadar bu kanun hükümlerine göre kurumca kurulan sosyal hizmetler kuruluşlarında bakılıp yetiştirilmeleri ve bir meslek sahibi edilmeleri hususundaki gerekli tedbir kararının yetkili ve görevli mahkemece alınacağı düzenlenmiş, ancak maddede görevli mahkeme belirtilmemiştir. Çocuk Koruma Kanununun 26/3. maddesinde mahkemeler ve çocuk hakiminin bu kanun ve diğer kanunlarda yer alan tedbir kararlarını almakla görevli olduğu düzenlendiğinden, 2828 sayılı Kanunun 22. madddesinde düzenlenen tedbir kararlarında da çocuk mahkemeleri görevli bulunmaktadır. Tekirdağ 'da çocuk mahkemesi bulunmaktadır. Bu durumda, tespit kararının çocuk mahkemesinde verilmesi gerektiğinden, mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasıyla ilgili yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş (HGK'nun 16.01.2013 tarih ve 2012-563 esas-2013/69 karar sayılı kararı) bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 08.06.2020 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/9299, Karar No: 2023/3914, Tarih: 04.07.2023

**1. Hukuk Dairesi         2021/9299 E.  ,  2023/3914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, mirasbırakan babası ...’in ... ilçesi, ... Mahallesinde bulunan 109 ada 119 parsel sayılı taşınmazını kendisi ve davalıların mirasbırakanı olan oğlu ...’a ev yapmaları için 1/2’şer paylarla senetsizden verdiğini, ancak taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında ... adına tespit edildiğini, durumu ağabeyi ...’a söylemesine rağmen taşınmazın ½ payının kendisine devredilmediğini ileri sürerek, tapu kaydının ½ pay oranında iptali ile adına tesciline, olmadığı takdirde miras payı oranında iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar, taşınmazın kadastro tespitinin 03.10.1994 tarihinde yapıldığını, 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, mirasbırakanları ...’in taşınmazı kök mirasbırakan ...’den satın aldığını ve 1983 yılından beri malik sıfatıyla nizasız ve fasılasız olarak zilyet olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 10.01.2019 tarihli ve 2017/311 Esas, 2019/8 Karar sayılı kararı ile dava konusu 109 ada 119 parsel sayılı taşınmazın 109 ada 34 ve 118 parsel sayılı taşınmazların tevhidinden oluştuğu, 109 ada 34 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin 03.09.1996 tarihinde kesinleştiği,davanın ise 2017 yılında açıldığı ve bu parsel yönünden hak düşürücü sürenin geçtiği,109 ada 118 parsel sayılı taşınmazın ise mahkeme hükmüne istinaden davalıların mirasbırakanı ... adına tescil edildiğini, her ne kadar hükmen tescile dayanak kararın eldeki dava yönünden kesin hüküm teşkil etmese bile kuvvetli delil niteliğinde olduğu, bu nedenle bu taşınmazın davalıların mirasbırakanına ait olduğunun kabulü gerektiği, muris muvazaası yönünden mirasbırakan tarafından tapu kayıtları üzerinden yapılan bir temlik bulunmadığı, kadastro tespiti ile davalı adına tescil edilen taşınmazlarda 01/4/1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanmayacağı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mirasbırakanın mal taksiminde ...'e satış suretiyle mal bağışlamasının hukuka uygun olmadığını, mirasbırakan ... ...'nin maddi durumunun gayet iyi olup taşınmaz satmaya ihtiyacı olmadığını, yapılan bu işlemin muris muvazaası olduğunu, taşınmazın davacı ile davalıların murisi ...'e eşit bila bedel verildiğini ancak davacının yurt dışında olmasından dolayı ağabeyi ile arasının bozulmaması için taşınmaza kuyu kazdırdıktan sona müdahale edemediğini, ...’un davacıya 1/2 payını vereceğini söylediğini, kuyuyu da davacının ilk kayınpederi olan ... ... kazdığını, dinlenen tanıkların her iki tarafa da eşit seviyede akraba olduklarını bu yüzden herhangi bir taraf tutmadıklarını, davalı tanıklarının ise yanlı beyanda bulunduklarını, hak düşürücü ya da zaman aşımı süresinin geçmediğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesinin 16.09.2021 tarihli ve 2019/571 Esas, 2021/1544 Karar sayılı kararıyla; dava konusu taşınmazın, 01/08/1960 tarih 1073 sıra numaralı tapu kaydıyla kök muris ... adına tapuya kayıtlı iken, harici satış suretiyle satıldığı belirtilerek davalıların murisi olan ... adına kadastro tespiti sonucu tescil edildiği ve kadastro tespitinin 03.09.1996 tarihinde kesinleştiği, davalıların murisine, kök muris ... tarafından tapuda yapılan bir temlik bulunmadığı gibi kadastro tutanağının incelenmesinde muris ...'in yapılan tespite onay verdiğine dair bir ibareye de rastlanmadığı, kadastro öncesi sebebe dayalı olarak tapu iptal ve tescil talebi yönünden yapılan değerlendirmede ise, Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesinde düzenlenen hak düşürücü sürenin dava tarihi itibariyle geçmiş olduğu anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiş olmasında ve hükmün kuruluş biçiminde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplere ek olarak, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu, taşınmazın ilk malikinin kök mirasbırakan ... olduğunu, mirasbırakan tarafından davalıların mirasbırakanı ...’a yapılan bir satış bulunmadığını, ortada aslında muris muvazaası bulunduğunu, bu nedenle zamanaşımı işlemeyeceğini ve hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine karar verilemeyeceğini, muris muvazaasının da tanık beyanları ile ispat edildiğini, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadastro öncesi neden ve muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 3402 sayılı Kadastro Kanunu′nun 12/3. maddesinde; kadastro tutanaklarında belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra, kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanılarak itiraz olunamayacağı ve dava açılamayacağı belirtilmiştir. Söz konusu hak düşürücü süre dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında re’sen gözetilmelidir.

2. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de ... Medeni Kanunun'un 706., ... Borçlar Kanunu'nun 237. (Borçlar Kanunu'nun 213.) ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

3. Hemen belirtmek gerekir ki; tapuda kayıtlı olmayan taşınmazlar, taşınır mal niteliğindedir ve zilyetlikten ibaret olan hakkın devri suretiyle yapılan elden bağışlama sözleşmeleri hiçbir biçim koşuluna bağlı değildir. Bu nedenle de, gizlenerek yapılan bağışlama niteliğindeki tasarruf geçerlidir. Mirasbırakan tarafından tapusuz taşınmazların zilyetliğinin devri suretiyle gerçekleştirirken geçerli işlemlere karşı 01.04.1974 tarih ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulama yeri yoktur.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 120,60 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.07.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5003, Karar No: 2012/6979, Tarih: 26.03.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/5003 E.  ,  2012/6979 K.**

**"İçtihat Metni"**

Şantaj suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 107/2, 62.ve 52. Maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, tekerrüre esas mahkumiyeti bulunduğundan hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına dair Söke 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.05.2011 tarihli ve 2009/28 Esas, 2011/123 Karar sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 16.12.2011 gün ve 64360 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.02.2012 gün ve 2664 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında "Dosya kapsamına göre, tekerrüre esas alınan karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 305/1. maddesinin 1. bendinde yer alan 'iki milyar liraya kadar (iki milyar dahil) para cezalarına dair hükümler ... Temyiz olunamaz" ve aynı maddenin son cümlesindeki 'bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz" şeklindeki hüküm karşısında, adı geçen sanığın Germencik Asliye Ceza Mahkemesı'nin 11.07.2005 tarihli 2000/259 Esas, 2004/175 Karar sayılı ilamıyla mahkum olduğu 319.410.000 TL ağır para cezasına ilişkin kararın tekerrüre esas alınması ve hakkında hükmolunan 10 ay hapis cezasının infazının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre yapılmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

Sanığın tekerrüre esas alınan Germencik Asliye Ceza Mahkemesi'nin 11.07.2005 tarihli 2000/259 Esas, 2004/175 Karar sayılı ilamında doğrudan para cezası ile cezalandırılmayıp, 765 sayılı TCK'nın 508. maddesi uyarınca hükmedilen hapis cezasının 647 sayılı yasanın 4. maddesi uyarınca ağır para cezasına çevrildiği, kesinleşen bu ilam hakkında uyarlama sonucu yine aynı uygulama yapılarak sonuç 316 TL adli para cezasına hükmedildiği ve bu cezanın 30.12.2005 tarihinde infaz edildiği anlaşılmıştır. Yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 305/1. maddesinde öngörülen kesin nitelikte olup tekerrüre esas olmayan adli para cezaları 2.000 TL'ye kadar olan doğrudan verilen adli para cezaları olup, hapisten çevrilen adli para cezaları kesin nitelikte olmayıp tekerrüre esas alınabilirler. Buna göre sözkonusu hükümlülük tekerrüre esas olup 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinde öngörülen diğer koşullarda bulunduğundan, mahkemenin tekerrür uygulamasında hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği İstem yazısındaki düşünce, yukarıda belirtilen nedenlerle yerinde görülmediğinden CYY.nın 309. maddesi koşullarını taşımayan YASA YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE, 26/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4847, Karar No: 2012/9398, Tarih: 18.09.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/4847 E.  ,  2012/9398 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım, kasten öldürme

Hüküm : 1- Kasten öldürme suçundan; Beraat

2- TCK’nın 314/3, 220/7. maddeleri delaletiyle 314/2, 62, 53/1, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Silahlı terör örgütüne yardım suçundan duruşmalı, kasten öldürme suçundan duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

1- Kasten öldürme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükmün ONANMASINA,

2- Silahlı terör örgütüne yardım suçundan kurulan hükme ilişkin temyize gelince;

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ile duruşmalı inceleme sırasında ileri sürdüğü yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 85. maddesiyle TCK'nın 220/7. maddesinde yapılan değişiklik karşısında; sanığın hukuki durumunun yeniden takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın 6352 sayılı Kanunun geçici 2. maddesinin birinci fıkrası uyarınca hükmü veren mahkemeye gönderilmesine, 18.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM ŞERHİ:

18.09.2012 tarihinde verilen iş bu karar, Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'in huzurunda, duruşmada sanık ...'ün savunmasını yapmış bulunan Av. ...'in yokluğunda 26.09.2012 tarihinde usulen ve açık olarak tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2016/989, Karar No: 2019/5517, Tarih: 21.10.2019

**20. Ceza Dairesi         2016/989 E.  ,  2019/5517 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER:

Mahkeme : BURSA 5. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama 17.05.2013 (Sanıklar... hakkında), 18.05.2013 (Sanıklar ... hakkında), 21.05.2013

(Sanıklar ... hakknda), 23.05.2013 (Sanıklar ... hakkında) 05.08.2013 (Sanık ... hakkında)

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilen dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

TCK’nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı gözetilerek, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin yazılması, suretiyle, hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanıklar Levent Şendirek, ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilen dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilen dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28/04/2015 tarih, 2014/462 esas, 2015/135 karar ve 2014/848 esas, 2015/136 karar sayılı kararlarında da bahsedildiği üzere; gizli soruşturmacı tarafından sanıktan birden fazla kez esrar satın alınmasının, ayrıca suç oluşturmayacağı ve gerçek anlamda bir "alım-satım" söz konusu olmadığı gözetilmeden atılı suçun zincirleme olarak işlendiği kabul edilerek, sanıkların cezasının TCK'nın 43. maddesi ile artırılması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

b-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

c-Sanık ...’in adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan hükümlülüğün “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçuna ilişkin olduğu, 6545 sayılı Kanunla getirilen TCK'nın 191. maddesindeki değişiklikler ile koşullarının oluşması durumunda, "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" ve “davanın düşmesi” seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle, hükümden sonra yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesindeki düzenleme uyarınca anılan ilama ilişkin uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanma olanağının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

d-Gerekçeli karar başlığında suç tarihlerinin 13.05.2013 (sanıklar ... hakkında), 17.05.2013 (Sanık ...), 18.05.2013 (Sanık ... hakkında), 21.05.2013 (sanık ... hakknda), 23.05.2013 (Sanıklar ... hakkında), 05.08.2013 (Sanık ... hakkında) yerine “18.05.2013, 21.05.2013, 23.05.2013, 05.08.2013” olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafi, sanık ... müdafii ve sanık ...’nun temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin BOZULMASINA,

3-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;