muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6784, Karar No: 2019/17637, Tarih: 09.10.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/6784 E.  ,  2019/17637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : Davacı, müfettiş raporunun iptaline karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yerel mahkeme kararının taraflar vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 09.01.2019 tarihli ve 2016/26888 E.- 2019/437 K. sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece özetle, vergi mükellefinin işçi olduğu, vergi muafiyeti var ise bundan işçinin yararlanması gerektiğine ilişkin yorumun dar bir yorum olduğu, Yargıtay incelemesi esnasında davacı işverenin durumunun sadece 3218 sayılı Kanun yönünden değerlendirmeye esas alındığı, halbuki davacı işverenin aynı zamanda 4691 sayılı Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Kanunu ve 5746 sayılı Araştırma ve Geliştirme Faaliyetlerinin Desteklenmesi Hakkında Kanun hükümlerine de tabi olduğundan bu Kanun hükümlerin değerlendirmeye esas alınması gerekirken alınmadığından hükmün dar çerçevede incelemeye alındığı, 3218 sayılı Serbest Bölgeler Kanunu'nun 1. maddesinde yer alan; "Bu Kanun; ihracata yönelik yatırım ve üretimi teşvik etmek, doğrudan yabancı yatırımları ve teknoloji girişini hızlandırmak, işletmeleri ihracata yönlendirmek ve uluslararası ticareti geliştirmek amacıyla serbest bölgelerin kurulması, yer ve sınırlarıyla faaliyet konularının belirlenmesi, yönetimi, işletilmesi, bölgelerdeki yapı ve tesislerin teşkili ile ilgili hususları kapsar." şeklindeki düzenlemenin, ihracatı artırma ve uluslararası ticareti geliştirme yönündeki hedefler ancak işverene ait hedefler olup, pratik olarak işçilerin bu hedefe yönelme imkanı bulunmadığından, kanunda öngörülen vergi muafiyetinin işverene yönelik olarak tanınmış olduğunun kabulünün zorunlu görüldüğü gerekçesi ile bozmaya karşı direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı vekilince temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6763 sayılı Kanunun 45. maddesi ile eklenen 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici dördüncü maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

YARGITAY KARARI

Dairemizin “… Uyuşmazlık serbest bölgelerde istihdam edilen işçilerin ücretlerine yönelik muafiyetin kapsamındaki vergilerin işçinin ücretine mi yansıtılması yoksa işveren uhdesinde bırakılması gerektiği noktasında toplanmaktadır.

YARGITAY KARARI

Dairemizin “… Uyuşmazlık serbest bölgelerde istihdam edilen işçilerin ücretlerine yönelik muafiyetin kapsamındaki vergilerin işçinin ücretine mi yansıtılması yoksa işveren uhdesinde bırakılması gerektiği noktasında toplanmaktadır.

5810 Sayılı Kanun'un 7. maddesi ile değiştirilen ve 01.01.2009 tarihinden geçerli olmak üzere yürürlüğe giren 3218 sayılı Serbest Bölgeler Kanunu'nun geçici 3. maddesinde bu bölgelerde üretilen ürünlerin FOB bedelinin en az %85'ini yurtdışına ihraç eden mükelleflerin istihdam ettikleri personele ödedikleri ücretlerin gelir vergisinden müstesna olduğu ve bu oranı %50'ye kadar indirmeye ve kanuni seviyesine kadar yükseltmeye Bakanlar Kurulu'nun yetkili olduğu ve yıllık satış tutarı bu oranın altında kalan mükelleflerden zamanında tahsil edilmeyen vergilerin cezasız olarak gecikme zammı ile birlikte tahsil edileceği belirtilmiştir. İstisna uygulamasından yararlanan mükelleflerin yurtdışı ihracat tutarının toplam satış tutarına oranının %85 veya üzerinde gerçekleştiğini, faaliyet raporu ile tespit edilmesi halinde vergi dairesince tescil edilen verginin terkin edileceği ve öte yandan serbest bölgede üretim faaliyetinde bulunan işletmelerde çalıştırılan ve yıl içerisinde gelir vergisi tevkifatı yapılmış olan işçilerin de işverenin yılsonu itibariyle ürettikleri ürünlerin %85'ini yurtdışına ihraç etme şartını gerçekleştirmesi halinde gelir vergisi istisnasından yararlanabileceği belirtilmiştir.

Bu yasa maddelerine dayanılarak Maliye Bakanlığı tarafından çıkanları 1 seri nolu 3218 Sayılı Serbest Bölgeler Kanunu tebliğinde ise, işverenin gerekli koşulları yerine getirmesi halinde yıl içinde verilen muhtasar beyannameler üzerinden hesaplanan ve ödenen ücretlere ilişkin gelir vergisi tevkifat tutarları, bu tebliğ ile belirlenen koşullar ile ilgili vergi dairesi tarafından 213 sayılı kanun hükümlerine göre düzeltme işlemi yapılarak mükellefe ret ve iade edileceği düzenlemesi yapılmıştır.

Yasal düzenlemelere ve usule bakıldığında; serbest bölgede faaliyet gösteren üretici işverenin, işçilerin ücretlerinden gerekli gelir vergisi kesintisini yapması, bunu bağlı bulunduğu vergi dairesine beyan etmesi, beyan edilen bu verginin tecili ve işverenin yeminli mali müşaviri tarafından hazırlanan raporla kanunda aranan koşulları sağladığının tespiti halinde, bu verginin düzeltme fişi ile terkin edilmesi gerekmektedir.

Terkinle sonuçlanan bu süreçte kesinti ve terkin konusu bu gelir vergisi üzerinde, işverenin mi yoksa işçinin mi hakkının olduğu sorusu ile karşılaşılmaktadır.

213 Sayılı Vergi Usul Kanunun 8. maddesinde mükellef “vergi kanunlarına göre kendisine vergi borcu terettüb eden gerçek veya tüzel kişi”; vergi sorumlusu ise “verginin ödenmesi bakımından, alacaklı vergi dairesine karşı muhatap olan kişi” olarak tanımlanmıştır.

Terkinle sonuçlanan bu süreçte kesinti ve terkin konusu bu gelir vergisi üzerinde, işverenin mi yoksa işçinin mi hakkının olduğu sorusu ile karşılaşılmaktadır.

213 Sayılı Vergi Usul Kanunun 8. maddesinde mükellef “vergi kanunlarına göre kendisine vergi borcu terettüb eden gerçek veya tüzel kişi”; vergi sorumlusu ise “verginin ödenmesi bakımından, alacaklı vergi dairesine karşı muhatap olan kişi” olarak tanımlanmıştır.

Bu durumda, teftişe konu muafiyet kapsamındaki verginin mükellefinin işçi ve verginin sorumlusunun da işveren olduğu açıktır. Vergi sorumlusu sıfatını taşıyan işveren, işçiye ödeyeceği ücretten devlete ait gelir vergisini keser ve bu kesintiyi devlete yine kendisinin verdiği bir muhtasar beyanname ile öder. Görüldüğü üzere devletle ücretli işçi arasındaki ilişkide işverenin rolü, işçiye ait ücretten kesilen verginin devlete aktarılması işindeki bir aracılıktan ibarettir. Bu ilişkide işçi gelir vergisi mükellefi, işveren ise bu verginin beyanı ve tahsili ile görevli vergi sorumlusudur. Bu ilişki çerçevesinde vergi sorumlusunun işçiden kesilen gelir vergisi üzerinde hiçbir hak sahipliği bulunmamakta, sadece kesilen bu tutarı doğru bir biçimde beyan ve vergi dairesi veznesine intikal ettirme görevi yerine getirilmektedir.

Nitekim yukarıda yer verilen genel tebliğ hükümleri gereği işveren tarafından kesilen vergi tutarı ... raporuyla işverenin teşvik kapsamında olduğunun belirlenmesine kadar yine işveren uhdesinde kalmakta, rapor olumluysa vergi dairesine hiç intikal etmeksizin düzeltme işlemiyle reddedilmektedir. ... raporuna göre işverenin teşvik kapsamında olmadığının anlaşılması halinde ise bu tutar gecikme zammı ile beraber vergi dairesine yatırıldığından işçinin de işverene yöneltebileceği bir talep hakkı kalmamaktadır. İstisna uygulamasından yararlanan mükelleflerin yurt dışı ihracat tutarının toplam satış tutarına oranı, %85 veya üzerinde gerçekleştiğinin ... faaliyet raporu ile tespit edilmesi halinde, vergi dairesince tecil edilen vergi terkin edilecektir.

Öte yandan, serbest bölgede üretim faaliyetinde bulunan işletmelerde çalıştırılan ve yıl içinde gelir vergisi tevkifatı yapılmış olan işçi ücretleri de, işverenin yılsonu itibarıyla ürettikleri ürünlerin %85’ini yurt dışına ihraç etme şartını gerçekleştirmesi halinde, gelir vergisi istisnasından yararlanılabilecektir.

3218 sayılı Serbest Bölgeler Kanunu'nun lafzında dahi işçiden kesilen gelir vergisinin işverene aktarılacağı düzenlenmemişken, idari yazı ve işlemlerle böyle bir sonuca ulaşılması mümkün değildir.

3218 sayılı Serbest Bölgeler Kanunu'nun lafzında dahi işçiden kesilen gelir vergisinin işverene aktarılacağı düzenlenmemişken, idari yazı ve işlemlerle böyle bir sonuca ulaşılması mümkün değildir.

Türkiye Cumhuriyeti Devletinde, vergi mevzuatına göre ücret ve benzeri alacaklar gelir vergisine tabidir. Bu nedenle, ücretin iş sözleşmesinde net olarak belirlenmesi vergi tahakkuk ettirilmeyeceği sonucunu doğurmamaktadır. Müfettiş raporunun dayanağı 3218 sayılı Serbest Bölgeler Kanunu'nun geçici 3. maddesi olup, bu maddede belirtilen koşulların gerçekleştiği takdirde işçinin ücretinden gelir vergisi kesilemeyeceği ortadadır. Ücretten kesilecek verginin, yukarıda ayrıntılı bir biçimde ifade edildiği üzere, mükellefi işçi olup, kanundaki koşulların gerçekleşmesi halinde muafiyetten yararlanacak olan da işçidir.

Açıklanan nedenlerle, yukarıda zikredilen mevzuat hükümlerine göre müfettiş raporuyla vergi muafiyetinin işçiler lehine olduğundan hareketle yapılan tespit yerinde olup, iş sözleşmelerinde işçi ücretinin net olarak belirlenmesi de sonuca etkili olmadığından aksi yönde değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygundur.

Zira; serbest bölgelerde istihdam edilen işçilerin ücretlerine yönelik verginin mükellefi işçiler olduğundan, bunun doğal sonucu olarak aksi yönde bir düzenleme olmadıkça bu vergi muafiyetinden de işçilerinin yararlanması gerekir, ayrıca iş ilişkisinde tarafların sözleşmede ücreti net olarak kararlaştırması da vergi mevzuatındaki vergi sorumlusu ve mükellefiyeti sıfatını değiştirici etkisinin bulunmadığı da açıktır. Hal böyle iken İlk Derece Mahkemesince özellikle Dairemizin vergi mükellefiyetinin işçi olduğundan hareketle sonuca ulaşmasının dar bir yorum olduğu değerlendirilip 22. Hukuk Dairesi’nin emsal kararına ve konu hakkında makalelere atıf yapılarak uyuşmazlığın temyiz denetiminde 3218 ve 5746 sayılı Kanunların amacının dikkate alınmadığı (irdelenmediği), halbuki “hukukun temel prensiplerinden biri de kanunun konuluş amacının, yasaların uyuşmazlıklara uygulanması esnasında gözetilmesi” olduğu gerekçesine dayanılarak direnilmiş ise de; bilindiği üzere kanunların yorumunda bir çok yöntem (lafzî, tarihsel, sistematiksel, amaçsal vs. yöntemler) kullanılmakta olup, somut olayın özelliğine göre uyuşmazlığın çözümünde hangi yöntemin veya yöntemlerin kullanılması gerektiğini belirlemek gerekir, buna bağlı olarak eldeki uyuşmazlığın vergi mevzuatı ile yakından ilişkili olduğu açıktır, dolayısıyla seçilecek yorum yönteminin bu hukuk dalına hakim olan ilke ve esaslar ile çelişmemesi varılan sonucu isabetli kılacaktır. Binaenaleyh uyuşmazlığın çözümünde vergilerin kanuniliği ilkesinin (AY 73.md.) gözönüne alınması gerekir ki bu ilkede vergilerin ancak kanunla konulması, değiştirilmesi, kaldırılması, yorumun kanun sınırları içinde olması, irade özgürlüğüne ve sözleşmeye tam bir serbestiyet sağlamaması gibi sonuçları da beraberinde getirir, bu durum ise herhangi bir kanun ile getirilen vergi muafiyeti veya istisnasından, muhatabı (hak sahibi) dışındaki şahıs veya kurumların yararlanması öngörülüyor ise bunun da kanunda açıkça kural altına alınmasını gerekli kılar ki, aksine bir yorum veya kabul (özel kanunların amacına göre) Anayasal bir ilke olan vergilerin kanuniliğine aykırı olacağı şüphesizdir. Dolayısıyla bozma ilamı ile varılan sonuç ve uygulanan yorum yöntemi, temel ilkelere, genel mantık kurallarına, vergi mevzuatına uygun olduğundan aksi yöndeki gerekçeyle verilen direnmenin yerinde olmadığı anlaşılmakla, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 4. maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 09.10.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2759, Karar No: 2009/3132, Tarih: 15.04.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/2759 E.  ,  2009/3132 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı borçluya ait aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde üst sıraya alınan davalının alacağının muvazaalı olabileceğini, şirket olan borçlunun ancak fatura ile borçlanabileceğini, oysa davalı yanın takip dosyasında alacağın faturaya dayanmadığını; diğer taraftan borçlu şirket yetkilisinin ödeme emrini icra dairesinde tebliğ alarak borcu kabul ettiğini ileri sürerek sıra cetvelinin düzeltilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davacının takibinin kendi takiplerinden çok sonraki tarihi taşıdığını, kendilerinden mal kaçırmak maksadıyla böyle bir danışıklı işlem yapılmasının düşünülemeyeceğini; kaldı ki takip sürecinde çeşitli kereler ödeme için anlaşmalar yapıldığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece diğer alacaklılara zarar vermek kastıyla alacak oluşturulduğu iddiasının kabulü için, davalı yanın alacağının davacı yanın alacağından sonra oluşturulması gerektiği; davalı yanın takibinin 2003 yılında başlamasına karşın davacının takibinin 2007 tarihli olduğu ve davacının takip dayanağı kıldığı çeklerin sebebini teşkil eden alt ilişkinin davalının alacağından önceki tarihli olduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 15.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/941, Karar No: 2019/1761, Tarih: 18.03.2019

**19. Hukuk Dairesi         2019/941 E.  ,  2019/1761 K.**

**"İçtihat Metni"**

19. HUKUK DAİRESİ

Davacı ... Pet. Ür. San. Tic. A.Ş vekili Av. ... ve davalı ... vekili Av. ... aralarındaki alacak davası hakkında ... (...) 2.Asliye Hukuk Mahkemesin'den verilen 14/02/2018 gün ve 2014/283E. -2018/31K. sayılı hükme karşı kanun yoluna başvurulması üzerine, ... BAM 11. Hukuk Dairesi’nce kanun yolunun temyiz yolu olması gerekçesiyle, dosyanın mahalline ilk derce mahkemesine geri çevrilmesi ve daha sonra Dairemize gönderilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

- KARAR -

Bölge Adliye Mahkemeleri 20.07.2016 tarihinde göreve başlamıştır.

Hakkında kanun yoluna başvurulan işbu ilk derece mahkemesi kararı 14.02.2018 tarihinde verilmiştir.

Bu itibarla bu karara karşı başvurulacak kanun yolu istinaf olup bu başvuruyu inceleyecek olan yer Bölge Adliye Mahkemesi’dir.

6100 sayılı HMK’nun geçici 3. maddesinin 2. fıkrasına göre, “Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.”

Her ne kadar işbu dosyada yerel mahkemece verilmiş 18.03.2014 tarihli bir yetkisizlik kararı var ise de bu karar temyiz edilmeksizin 09.09.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

Görüldüğü gibi işbu yetkisizlik kararı kesinleşinceye kadar hakkında 1086 sayılı Kanunun 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümleri uygulanmıştır.

Artık daha sonra verilen ve hakkında kanun yoluna başvurulan 14.02.2018 tarihli karar için HMK’nun Geçici 3. maddesinin 2. fıkrasının uygulanma imkânı yoktur.

Bu itibarla dava dosyasının istinaf icelemesi yapılması için Gaziantep BAM 11. Hukuk Daire’sine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesi olan Gölbaşı (Adıyaman) 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'ne tetkiksiz iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Gaziantep BAM 11. Hukuk Daire’sine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesi olan Gölbaşı (Adıyaman) 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'ne TETKİKSİZ İADESİNE, 18/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3065, Karar No: 2019/10053, Tarih: 12.12.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/3065 E.  ,  2019/10053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 35. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 9. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen vasiyetnamenin iptali davasının kabulüne dair verilen hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalıların istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; murisleri ...'ın 07.01.2012 tarihinde çocuksuz ve bekar olarak vefat ettiği, ... Yurdunda, hastane odasında ağır hasta iken 30.12.2011 günü Kadıköy 7.Noterliğince ... yevmiye numarası ile vasiyetname düzenlendiği, bu vasiyetnamenin, ...'ın tasarruf ehliyetinin bulunmadığı bir sırada yapıldığını, hastane odasında, bu kadar ağır bir vaziyette iken, nasıl alındığı belli olmayan tek imzalı bir doktor raporuyla vasiyetname düzenlendiğini, vasiyetnamenin vasiyetname metninde rahatsızlığı nedeniyle vasiyetnameyi kendisinin okuyamadığının ve imzalayamadığı için parmak bastırıldığının belirtildiği, vasiyet edilenlerden ...'ın, müteveffa ...'ın bakıcısı olarak son birkaç yılında yardımcı olduğunu, son hastaneye yatışında kardeşleriyle görüşmesini dahi engellemek için her yolu denediğini, ... üzerinde büyük baskı kurduğunu, kendisine menfaat sağlamak için dava konusu vasiyetnameyi hazırlattığını, vasiyetnamenin kanunun aradığı şekil şartlarına aykırı olduğunu ileri sürerek dava konusu vasiyetnamenin iptalini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı ... ; müteveffanın, tasarruf ehliyetine sahip olduğunu, rahatsızlığının tasarruf ehliyetine engel olduğu iddiasının yerinde olmadığını, müteveffa ile aralarında 18 yıldır anne evlat ilişkisi olduğunu, davacıların hayatta iken müteveffa ile hiç ilgilenmediklerini, müteveffanın da davacıları istemediğini, kendisinin, müteveffa üzerinde baskı kurmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...; müteveffa ...'ın Kadıköy 7. Noterliğinin 30.12.2011 tarih ve ... yevmiye numaralı resmi vasiyetnamesi ile müvekkili ... lehine muayyen mal vasiyetinde bulunduğunu, ...'ın vefatı üzerine vasiyetnamesinin açılıp okunması için 18.01.2012 tarihinde dava açtıklarını, davacı tarafın dava dilekçelerindeki iddialarının hukuki dayanaktan yoksun ve gerçeğe aykırı olduğunu, müteveffanın uzun süredir devam etmekte olan romatoid artrit rahatsızlığı bulunduğunu ve vasiyetname düzenlenirken de bu rahatsızlığı nedeniyle yazı yazıp imza atmasının zor olması nedeniyle parmak izi alındığını, bu hastalığının tasarruf ehliyetini etkilemediğini, müteveffanın vasiyetnamenin yapıldığı sırada ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından verilmiş 30.12.2011 tarihli raporda tasarruf ehliyetinin bulunduğunun açıkça belirtildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; Adli Tıp Kurumu raporunda vasiyet eden Muris ...'ın vasiyetnamenin düzenlendiği tarihte fiil ehliyetini haiz olduğunun kabul edilmesi gerektiği şeklinde mütalaa verildiği, zira vasiyetçinin vasiyetnamenin düzenlendiği tarihte hastanede tedavi gördüğü , bir hafta sonra vefat ettiği, vasiyet edenin okur yazar ve imza atar birisi olmasına rağmen vasiyet düzenlendiği anda imza atamadığı, sol el başparmak izinin alındığı, bu durumunda vasiyet edenin vasiyetnamenin içeriği dikkate alındığında son arzularının bizzat kendisinin bildirmesi imkanının olmadığı, bu şartında gerçekleşmediği dikkate alındığında vasiyetnamenin TMK 535.maddesinin aradığı geçerlilik şekli eksikliği sebebiyle iptali gerektiği gerekçesi ile davanın kabulü ile Kadıköy 7. Noterliğinin 30/12/2011 tarih ... yevmiye numaralı vasiyetnamenin iptaline karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; tanıklar, hem mirasbırakanın beyanının kendi önlerinde yapıldığını ve onu tasarrufa ehil gördüklerini; hem vasiyetnamenin kendi önlerinde memur tarafından mirasbırakana okunduğunu ve onun vasiyetnamenin son arzularını içerdiğini beyan ettiğini vasiyetnameye yazarak veya yazdırarak altını imzalarlar, dava konusu vasiyetname incelendiğinde de tanıkların murisin rahatsızlığı sebebiyle imzalayamadığını belirttikleri, davada, miras bırakanın vasiyetnameyi düzenlediği tarihte fiil ehliyetinin bulunmadığının ileri sürüldüğü, bu kapsamda murisin vasiyetname tarihinde fiil ehliyetini haiz olup olmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alındığı,verilen raporda murisin vasiyetname tarihinde fiil ehliyetine haiz olduğunun belirtildiği, davacının iddiası kapsamında inceleme yapılarak rapor alındığı ve murisin vasiyetname tarihinde hukuki ehliyete haiz olduğunun anlaşıldığı, davacının iddiasını ispatlayamadığı, mahkemece;

davacının iddiası kapsamında bulunmayan şekil şartlarının eksikliği nedeniyle davanın kabul edildiğinin anlaşıldığı, davacının yargılama sırasında şekil şartlarının bulunmadığına ilişkin her hangi bir iddiasının mevcut olmadığı,İptali istenen vasiyetnamenin yasal şekil koşullarını taşıdığı ve vasiyetname düzenleyenin fiil ehliyetine sahip olduğu halde davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesinin yanlış olduğu gerekçesi ile İlk derece mahkemesi kararı yerinde olmadığından HMK 353/1-b/2 maddesi gereğince istinaf başvurusunun kabulüne, kararın kaldırılmasına,davacıların açmış oldukları Kadıköy 7. Noterliğinin 30/12/2011 tarihli ... yevmiye sayılı muris ... tarafından düzenlenen vasiyetnamenin iptali davasının esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili ve davacı ... ve diğerleri vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 2018/3212 esas 2018/12875 karar sayılı 18/12/2018 tarihli ilamıyla;