muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9712, Karar No: 2024/3853, Tarih: 28.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/9712 E.  ,  2024/3853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2011/863 Esas, 2013/531 Karar

KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı idare, davalı ...kayyımı ile bir kısım davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Mahkeme kararı bir kısım davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş ise de temyiz harcının yatırıldığına dair makbuza rastlanmamış olup, temyiz harcı alınmış ise buna ait belgenin, harç alınmamış ise 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366 ncı maddesi yollaması ile 344 üncü maddesi gereğince temyiz harcının yatırılması için bir kısım davalı vekili Avukat ... 'e muhtıra tebliğ edilip harcın yatırılmaması durumunda 344 üncü maddesi uyarınca işlem yapıldığına dair belgenin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Tarsus 1. Asliye Hukuk Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

28.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16869, Karar No: 2011/2745, Tarih: 16.03.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/16869 E.  ,  2011/2745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 09.04.2003 gün ve 2349-4191 sayılı bozma kararında özetle: "Çekişmeli ..., ... 1069 parselden imar uygulaması ile oluşan 6943 ada 4 parsel hakkında açılan 2/B'ye dayalı tapu iptali ve tescil davasının kabulüne karar verilmişse de çekişmeli taşınmazın orman sınırı dışına çıkarmadan sonra Hazinenin özel mülkü olduğu ve idari bir işlem olan imar uygulamasına konu edildiği, mahkemece idari işlemin ayakta olmadığının araştırılmadığı, taşınmazın idari kararla oluşan mülkiyet alanında kalıp kalmadığının belirlenmediği" açıklanmıştır. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 2/B uygulamasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1942 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1988 yılında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu 1960 yılında 2891 Sayılı yasaya göre imar uygulaması 1998 yılında yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına göre, çekişmeli taşınmazın orman niteliğini kaybetmesi nedeniyle 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucunda orman sınırı dışına çıkarıldığı ve ifraz işleminin temelini oluşturan imar parselasyonunun halen ayakta olduğu anlaşılmaktaysa da, idari mercilerin yasadan kaynaklanmayan konularda aldıkları kararlar yok hükmünde, buna dayalı olarak yapılan tescil de yolsuz tescil niteliğindedir (H.G.K.'nun 1997/1-655-1003 S.K.). 2981 ve 3194 Sayılı Yasalarda, Anayasanın 169 ve 170. maddelerinde nitelikleri ve kullanma şekli belirtilen kamu malı ormanların ve orman niteliğini kaybetmesi nedeniyle Hazine adına orman rejimi dışına çıkartılan alanların sözü edilen yasalar hükümlerine tabi tutulacağı konusunda bir hüküm bulunmadığı, aksine 3194 Sayılı İmar Yasasının 4. maddesindeki "...diğer özel yasalar ile belirlenen veya belirlenecek olan yerlerde, bu (imar) yasanın özel yasalara aykırı olmayan hükümleri uygulanır" hükmü bulunduğu gibi 2981 Sayılı Yasanın 3290 Sayılı Yasa ile değişik Gecici 2. maddesinin (e) bendi hükmünü iptal eden ve sonucu gibi gerekçesi de bağlayıcı olan Anayasa Mahkemesinin 27.09.1995 gün ve 1995/13-51 sayılı ve yine 2924 Sayılı Yasanın 11. maddesindeki bir kısım hükümleri iptal eden Anayasa Mahkemesinin 30.03.1993 gün ve 1992/48-14 sayılı kararlarının gerekçelerinde "31.12.1981 tarihinden önce bilim ve ... bakımından orman niteliğini tamamen kaybetmiş yerlerin değerlendirilmesi, bilim ve ... bakımından orman olarak muhafazasında yarar görülmeyen yerlerin tespiti ve orman sınırları dışına çıkartılması, orman içindeki köyler halkının kısmen veya tamamen bu yerlere yerleştirilmesi için devlet eliyle anılan yerlerin ihya edilerek, ancak bu halkın yararlanmasına tahsis edileceği , Buna göre, ormanların tahribinin önlenerek ulusal ekonomiye katkısının sağlanması ve orman köylüsünün üretici haline getirilip kalkındırılması için orman sınırları dışına çıkartılan yerlerin yalnızca orman köyleri halkının nakli ve yerleştirilmesi amacıyla değerlendirilmesi öngörülmüştür" şeklinde açıklamalar bulunmaktadır. Yukarıda ... Anayasa Mahkemesi kararlarının gerekçesi 3194 Sayılı Yasanın 4. maddesi ve 2924 Sayılı Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi Hakkındaki Yasa hükümleri ve Anayasanın 169 ve 170. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, orman rejimi dışına çıkartılan alanların, Anayasa ve yasaların bu hükümlerine göre Hazinenin diğer özel mülklerinden farklı hukuki statüde olduğu anlaşılmaktadır. Orman rejimi dışına çıkartılan yerler Anayasanın 170. maddesi ve 2924 Sayılı Yasada belirlenen amaçların gerçekleşmesi için Orman Bakanlığının emrine geçer (2924 S.Y. md. 3). Hazine bu yerleri diğer özel taşınmazlarında olduğu gibi serbestçe tasarruf edemez ve satamaz. İşte bu nedenlerle 05.11

. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, orman rejimi dışına çıkartılan alanların, Anayasa ve yasaların bu hükümlerine göre Hazinenin diğer özel mülklerinden farklı hukuki statüde olduğu anlaşılmaktadır. Orman rejimi dışına çıkartılan yerler Anayasanın 170. maddesi ve 2924 Sayılı Yasada belirlenen amaçların gerçekleşmesi için Orman Bakanlığının emrine geçer (2924 S.Y. md. 3). Hazine bu yerleri diğer özel taşınmazlarında olduğu gibi serbestçe tasarruf edemez ve satamaz. İşte bu nedenlerle 05.11.2003 gün 4999 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 11/5 maddesi ile, 1744, 2896, 3302 Sayılı Yasa uygulaması sonucu orman rejimi dışına çıkartılan, ancak fiilen orman olduğu Orman Genel Müdürlüğünce tespit edilen yerler talep üzerine Maliye Bakanlığınca Orman Genel Müdürlüğüne tahsis edilir. Tahsisi yapılan bu yerler Hazine adına tapuya orman vasfı ile tescil edilir" hükümleri yürürlüğe konulmuştur.

Bundan ayrı olarak 2981 sayılı İmar Affı Kanunu'nun 3. maddesinde "...2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu uyarınca belirlenmiş ve belirlenecek yerlerde ... bu kanun hükümleri uygulanamaz"denilmektedir.

O halde çekişmeli taşınmazda imar uygulaması yapılmasının yok hükmünde olduğu, buna dayanılarak yapılan tescillerin bütün sonuçlarıyla birlikte hükümsüz ve yolsuz tescil (M.Y. 1025) niteliğinde olması nedeniyle malikine mülkiyet hakkı kazandırmayacağı (H.G.K. 19.02.2003 gün ve 2003/20-102-90),Medeni Yasanın 1023.(eski 931) maddesi gereğince iyiniyet iddiasında da bulunulamayacağı,bu tür yerlerin eski haline dönüştürülmesinin Hazine ve Orman Yönetimi tarafından her zaman istenebileceğine göre davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken ... şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 16/03/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3232, Karar No: 2024/2923, Tarih: 29.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/3232 E.  ,  2024/2923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/298 E., 2022/712 K.

SUÇ : Kasten yaralamaya teşebbüs

İNCELEME KONUSU

KARAR : Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Ödemiş 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.09.2022 tarihli ve 2022/298 Esas, 2022/712 Karar sayılı kararı ile hükümlünün, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile hükümlü hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 29, 35/2, 62, 52/2. maddeleri uyarınca 1.100,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla 5271 sayılı Kanun'un 272/2-a maddesi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle 29.09.2022 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 11.03.2024 tarihli ve 2024/418 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.04.2024 tarihli ve KYB-2024/31957 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.04.2024 tarihli ve KYB-2024/31957 sayılı kanun yararına bozma isteminin; hükümlü hakkında hesaplama hatası yapılarak fazla cezaya hükmedilmesinde isabet görülmediği şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. İnceleme konusu hükümde, hükümlünün kasten yaralamaya teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 29. maddelerine göre belirlenen 90 gün adlî para cezasından, aynı Kanun'un 35/2. maddesi gereği (2/4) oranında indirim yapılırken 45 gün adlî para cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 67 gün adlî para cezasına, 62. maddesine göre (1/6) oranında indirim yapılırken 37 gün adlî para cezası yerine 55 gün adlî para cezasına, 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi gereği günlüğü 20,00 TL’den çevrilirken 740,00 TL adlî para cezası yerine 1.100,00 TL adlî para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza belirlendiği anlaşılmıştır.

2. Hükümlü hakkında fazla ceza belirlenmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesinde yer alan; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Ödemiş 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.09.2022 tarihli ve 2022/298 Esas, 2022/712 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işleyen sanık hakkındaki hüküm açıklanarak sanığın kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86/2. maddesi gereği 120 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemi teşebbüs aşamasında kaldığından teşebbüsün derecesine göre sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 35/2. maddesi gereği (1/2) oranında indirim uygulanarak 60 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemi tahrik altında gerçekleştirmesi nedeniyle haksız tahrik indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 29. maddesi gereği (1/4) oranında indirim uygulanarak 45 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın lehine takdiri indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62. maddesi gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak 37 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52/2. maddesi gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 740,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9030, Karar No: 2012/6663, Tarih: 25.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/9030 E.  ,  2012/6663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Açığa imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜM : Beraat

Gerekçeli karar başlığında yanlış yazılan suç tarihinin, suça konu senedin tahsili için icra takibine koyulduğu 09.06.2003 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığa yüklenen ve takibi şikayette bağlı olan "açığa imzanın kötüye kullanılması" suçuna konu olan senedin tahsili amacıyla 09.06.2003 tarihinde icra takibine koyulduğu, ödeme emrinin 10.06.2003 tarihinde katılana(borçluya) tebliği üzerine 24.06.2003 tarihinde mal beyanında bulunduğu, şikayetin ise 05.11.2004 tarihinde 5237 sayılı TCK.nun 73. (765 sayılı TCK.nun 108.) maddesinde öngörülen 6 aylık şikayet süresi geçtikten sonra yapıldığı gözetilerek, kamu davasının düşürülmesi yerine, yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında anılan suçtan açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 73 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 25.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1746, Karar No: 2025/2785, Tarih: 29.05.2025

**1. Hukuk Dairesi         2025/1746 E.  ,  2025/2785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/648 E., 2025/222 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/50 E., 2022/391 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince 28.02.2025 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını (bu tutar dahil) geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırını geçmemesi hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352/1-(b) hükmü uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre; dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesinde kain 245 ve 255 parsel sayılı bağ vasıflı toplam 10.038,64 metrekare yüz ölçümlü dava konusu taşınmazların dava tarihinde keşfen belirlenen toplam değeri ziraat mühendisi ve inşaat yüksek mühendisi bilirkişi heyetinin 26.10.2020 tarihli kök raporu, 01.07.2021 tarihli birinci ek raporu ve 24.01.2022 tarihli ikinci ek raporuna göre 544.000,00 TL olarak tespit edildiği, temyiz eden davalı vekilinin 11.11.2020 tarihli dilekçesi ve 26.05.2021 tarihli celsedeki beyanı ile tespit edilen değerin olması gerekenden yüksek hesaplandığı gerekçesiyle kök rapora itiraz ettiği anlaşılmakla, kök ve ek raporlar ile tespit edilen toplam 544.000,00 TL değer Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi 2025 yılı itibariyle temyiz kesinlik sınırı olan 544.000,00 TL'yi geçmemektedir.

Temyiz dilekçesinin miktardan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu ek kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen 28.02.2025 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Alınması gereken harç peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.05.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/29055, Karar No: 2010/3636, Tarih: 16.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/29055 E.  ,  2010/3636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

DAVA :Taraflar arasındaki, ihbar, kıdem tazminatı, iş güvencesi tazminatı farkı, izin ücreti ile boşta geçen süreye ait ücret alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 16.02.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi işe başlatmama tazminatının eksik ödendiğini ileri sürerek eksik olan kısmın ödetilmesi yönünde talepte bulunmuş, davalı işveren hakların tam olarak ödendiğini ileri sürerek isteğin reddini savunmuştur. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda işverence 2.1.2006 tarihinde yapılan ödeme sırasında işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesildiği belirtilmiş ve hak kazanılan tutardan işçiye yapılan ödemenin neti düşülerek aradaki fark belirlenmiştir. Yerel mahkeme tarafından işe başlatmama tazminatı farkı isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda uyuşmazlık işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilip kesilmeyeceği noktasında toplanmaktadır. Davalı işveren vergi sorumlusu olup, davacı vergi yükümlüsü adına anılan tazminattan gelir vergisine keserek ilgili vergi dairesine yatırmıştır. Davalı işveren uygulaması Maliye Bakanlığının 28.6.2005 gün ve GİB. 042/ 4207 -44/ 27873 sayılı ve 3.8.2007 gün ve B.7.1.GİB.0.03.43/4305-182/ 069750 sayılı Özelgelerine uygun olup sözü edilen yazılarda işe başlatmama tazminatının gelir vergisine tabi olduğu vurgulanmıştır. Danıştay 3 Dairesinin 15.2.2007 gün ve 2006/ 3799 E, 2007/ 414 K. sayılı kararı ve Dairemizin 25.4.2008 gün ve 2007/ 16610 E, 2008/ 10304 K. sayılı kararları işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilmeyeceği yönünde olsa da, soruna işveren açısından bakıldığında davalı işveren Maliye Bakanlığı Özelgelerine uymak durumundadır. Bu nedenle davalı işvereni kötüniyetli olduğundan söz edilemez.
Yargıtay — Esas No: 2014/24107, Karar No: 2015/27010, Tarih: 17.06.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/24107 E.  ,  2015/27010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın olay günü, önceden kendisini takip ederek Kocaeli Üniversitesi Asım Kocabıyık Meslek Yüksekokulu ... ... ... Kız Öğrenci Yurdunda kaldığını öğrendiği sarışın bir bayanı yurt içinde görebileceği düşüncesiyle yurdun bahçesine girdiği, burada duvara dayalı pvc kapı olduğunu gördüğü, bu kapıyı duvara yaslayarak üzerine çıkıp pencereden içeriye baktığında yurdun çamaşırhanesi olduğunu anladığını, pencerenin dışında bulunan demir muhafazasını yamultarak içeri girdiği, bu suretle atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda,sanık ikrarı, müşteki ile tanık ifadesi, görgü tespit tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla sanığın mahkumiyetine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Belirlenen gün para cezası, adli para cezasına çevrilirken, uygulama maddesi olarak 5237 sayılı TCK'nın 52/2 maddesi yazılmamış ise de bu eksikliğin mahallinde tamamlanması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.