muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16976, Karar No: 2015/23232, Tarih: 25.11.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/16976 E.  ,  2015/23232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekilince istenilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı idarenin alt işverenleri nezdinde çalıştığını ve işçilik alacaklarının ödenmediğini bildirerek kıdem tazminatı ve bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, husumet itirazında bulunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Somut olayda peşin yatırılan harcın yargılama giderlerinden olduğu ve her zaman haksız çıkan taraftan dava değeri üzerinden tahsilinin gerektiği gerekçesi ile peşin yatırılan harcın davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Oysa davalı ... harçtan muaf olup gerek peşin yatırılan gerekse bakiye harçtan hiç bir şekilde sorumlu tutulamaz. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin davacı ...'nın peşin yatırılan harçtan sorumlu tutulmuş olması hatalı olup bozma nedenidir. Ancak bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle hüküm fıkrasının “2- Harçlar yönünden;” başlıklı bölümünün “b-” bendinin çıkartılarak yerine ;

“ b-Davacı tarafından dava açma sırasında peşin olarak ve ıslah ile yatırılan toplam 169,35 TL harcın istek halinde davacıya iadesine, ” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 25/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8050, Karar No: 2012/11176, Tarih: 20.12.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/8050 E.  ,  2012/11176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Kullanım kadastrosu sırasında  ... Köyü çalışma alanında bulunan 167 ada 2 parsel sayılı, 7878,29 metrekare yüzölçümündeki tarla niteliğindeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmazın ...'in kullanımında olduğu şerhi verilerek davalı Hazine adına  tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın anneleri ...'in zilyetliğinde bulunduğunu, ancak annelerinin sağlığında taşınmazı kız kardeşleri davalılar ... ve ... ile kendisi arasında taksim ettiğini iddia ederek taşınmazın yeniden ölçülerek oluşacak sınırlara göre adına zilyetlik şerhi verilmesi istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın çekişmeli taşınmaza yönelik olarak kabulüne, tutanağının beyanlar hanesinin iptali ile; çekişmeli taşınmazın kadastro tespiti gibi ... adına tapuya kayıt ve tesciline, taşınmazın tutanağının beyanlar hanesine "Bu taşınmaz teknik bilirkişiler ... ve ...'nın 21.02.2012 havale tarihli raporunda EK:7'deki krokide gösterdikleri üzere; (B) harfi ile gösterilen 2133,35 m² yüzölçümündeki kısım ... kızı ..., (C) harfi ile gösterilen 3764,27 m² yüzölçümündeki kısım ... oğlu ..., (D) harfi ile gösterilen 1980,67 m² yüzölçümündeki kısım ... kızı ... tarafından kullanılmaktadır" şerhinin yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 20.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15858, Karar No: 2017/14418, Tarih: 29.05.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/15858 E.  ,  2017/14418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki Öğütlü Mahallesi 307 ada 54 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9214, Karar No: 2016/883, Tarih: 25.01.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/9214 E.  ,  2016/883 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/185925

MAHKEMESİ : Malazgirt Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2013

NUMARASI : 2010/437 (E) ve 2013/589 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan keşfe ve alınan bilirkişi raporlarına göre tecavüzüne son verdiği anlaşılan ve sabıkasız olan sanık hakkında, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurulup, yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda edinilen kanaate göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, "sanığın suç işleme iradesinin süreklilik arz ettiği itibarla mahkememizde yeniden suç işlemeyeceğine dair kanaat hasıl olmadığından" şeklinde yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 25.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4639, Karar No: 2012/169, Tarih: 19.01.2012

**15. Hukuk Dairesi         2011/4639 E.  ,  2012/169 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup gizli ayıplı imalât nedeniyle ödenen tazminatın rücuan tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar faizin başlangıç tarihi yönünden davacı vekilince, esas yönünden davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Davacı tarafından 30.04.2008 gün 21581 sayılı yazıyla ayıplı imalât nedeniyle ödenmek zorunda kalınan 20.076,00 TL'nin 3 gün içinde ödenmesi davalıdan talep edilmiştir. Söz konusu yazı miktar ve ödeme talebini içerdiğinden temerrüde düşürücü niteliktedir. İhtar yazısı 01.05.2008 tarihinde kargoya verilmiş olup, getirtilen belgeye göre davalı borçluya tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar söz konusu belgede tebliğ tarihi bulunmamakta ise de bu yazı alındığına göre daha sonraki tarih olan 20.06.2008 tarihi itibariyle temerrüdün oluştuğunun kabulü zorunludur. Bu halde mahkemece kabul edilen alacağa 20.06.2008 temerrüt tarihinden faiz uygulanması gerekirken dava tarihinden faiz yürütülmesi doğru olmamıştır. Hüküm bu yönden bozulmalıdır. Ne var ki yapılan hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/VII. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca davacının temyiz itirazlarının kabulüyle mahkeme kararı hüküm kısmı 1. madde birinci satırındaki alacağın kelimesinden sonra gelen “dava” kelimesinin karar metninden çıkarılarak yerine “20.06.2008 temerrüt” tarih ve kelimesinin yazılmasına ve kararın değiştirilen bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 921,45 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 19.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4572, Karar No: 2009/3399, Tarih: 09.03.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/4572 E.  ,  2009/3399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çankırı 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2007

Davacı murisinin, davalı işveren nezdinde 1989 yılında 190 gün çalıştığının tespitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı,  murisi olan A.D.’in davalı işyerinde 1989 yılında 190 gün çalıştığının  tespitini istemiş, mahkemece hak düşürücü süreye uğradığı gerekçesi ile istemin reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 506 Sayılı Yasa’nın 79/10. maddesidir. Anılan maddede, yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları kurumca tespit edilemeyen sigortalıların, çalıştıklarını, hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilecekleri öngörülmüştür. Maddede belirtildiği üzere; yönetmelikle tespit edilen belgelerin (işe giriş bildirgesi) verilmesi durumunda, işe giriş ve işten çıkış tarihleri arasındaki bildirim dışı süreler yönünden 5 yıllık hak düşürücü süreden söz edilemeyeceği açık- seçiktir. Öte yandan, bir hak sahibi yönünden, sözü edilen sürenin gerçekleşip gerçekleşmediğinden bahsedebilmek için, öncelikle, muristen bu kişiye sigorta kollarından bir hakkın intikal etmesi ve kişinin buna bağlı bir talep hakkının doğması gerekir. Daha açık bir anlatımla miras bırakanın sigortasız geçen çalışma sürelerinin tespitine yönelik açılan davalarda murisin sağlığında hak düşürücü sürenin gerçekleşmemiş olması koşuluyla hak düşürücü sürenin başlangıcı olarak ölüm tarihinin esas alınması benimsenmiştir. Yargıtay HGK.'nun 1998/21-826 Esas, 1999/855 Karar ve 02.12.1998 günlü kararı da bu yöndedir.

Somut olayda, davalı işverene ait işyerinden davacının murisi adına 15.11.1989 tarihli ilk işe  giriş bildirgesinin kuruma verildiği, 15.11.1989 tarihinden itibaren çıkışının verildiği 25.02.1990 tarihine kadarki dönemde 1989/3 dönemde 15 gün, 1990/1 dönemde 10 gün çalışmasının kuruma bildirildiği, muris sigortalı A.D.’nın  10.05.1992 tarihinde öldüğü  dosyadaki kayıt ve belgelerden  anlaşılmaktadır.

Kural olarak işe giriş bildirgesinin verildiği tarihten önceki çalışmalar, hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurulmazsa hak düşürücü süreye uğrar. Bu durumun aksinin, kanıtlanması ise ancak işe giriş bildirgesindeki imzanın sigortalıya ait olmadığının tespiti halinde mümkün olacaktır. Bu nedenle işe ilk giriş bildirgesindeki imzanın davacının murisine ait olmadığının saptanması halinde diğer deliller hep birlikte değerlendirilerek çalışmanın tespitine karar verilebilir. Oysa, mahkemece bu yönde hiçbir araştırma ve inceleme yapılmamıştır.

Mahkemece, hizmet tespiti davalarının özelliği dikkate alınarak işe giriş bildirgesindeki imza üzerinde yöntemince uzman bilirkişiler aracılığı ile inceleme yaptırılmak, oluşacak sonuca göre hak düşürücü sürenin geçip geçmediği belirlenmek ve tüm deliller hep birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermek gerekirken, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın eksik araştırma ve incelemeye dayalı kurulan hüküm usule ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin  bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm   bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 09.03.2009  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8226, Karar No: 2020/634, Tarih: 20.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2019/8226 E.  ,  2020/634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : BURSA 8. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, banka promosyon alacağının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin ret kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 20/01/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8237, Karar No: 2018/371, Tarih: 17.01.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/8237 E.  ,  2018/371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.10.2016 gün ve 2016/293 Esas, 2016/410 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler ile temyiz isteminin kısmen reddine dair Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen ikinci celseye ait duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/106, Karar No: 2023/168, Tarih: 22.03.2023

**Ceza Genel Kurulu         2022/106 E.  ,  2023/168 K.**

**"İçtihat Metni"**

YARGITAY DAİRESİ : 1. Ceza Dairesi

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda sanığın eyleminin taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK’nın 85/1, 62 ve 63. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba ilişkin ... 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 01.10.2019 tarihli ve 235-255 sayılı hükme yönelik olarak sanık müdafisi, Cumhuriyet savcısı ve katılanlar vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesince 22.01.2020 tarih ve 3092-164 sayı ile; CMK’nın 280/1-c ve 280/2. maddeleri gereğince İlk Derece Mahkemesi hükmünün ortadan kaldırılmasına, sanığın kasten öldürme suçundan TCK’nın 81/1, 29, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba karar verilmiştir.

Hükmün sanık müdafisi, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 21.10.2020 tarih ve 2829-2496 sayı ile; "(…) Maktulden kaynaklanan ve sanığa yönelen hakaret ve tehdit içerikli mesajlar göndermekten ibaret haksız eylemin ulaştığı boyut nazara alınarak, sanık hakkında tayin olunan cezadan TCK'nın 29. maddesi uyarınca asgari düzeyde indirim yapılmasının yeterli olduğu, başkaca haksız tahrik oluşturacak bir eylem bulunmadığı gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde indirim tatbik edilmesi suretiyle eksik cezaya hükmolunması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

II. DİRENME GEREKÇESİ

II. DİRENME GEREKÇESİ

... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi 13.01.2021 tarih ve 2548-130 sayı ile; " (…) Her ne kadar Yargıtay 1. Ceza Dairesi tarafından sadece maktulün sanığa karşı hakaret ve tehdit içerikli mesajları tahrik sebebi olarak kabul edilmiş ise de, sanığın olay öncesinde maktul tarafından Facebook Messenger uygulaması üzerinden sinkaflı hakarete uğrayıp tehdit edildiği ve evine kadar gelinerek maktul tarafından evinden çıkması sağlanıp ki sanık, maktul evine geldiğinde gerek ondan kaynaklı orada bir saldırıya mahal vermemek, ailesini korumak, gerek ise eşcinsel ilişkisinin duyulmasının önüne geçmek amacıyla itirazsız olarak evden çıktığı, maktulün talimatıyla araca bindiği ve iradesinin haricinde hürriyeti maktul tarafından kısıtlanarak maktulün adresinin bulunduğu mahalleye götürüldüğü, ... durduğunda sanığın herhangi bir haksız eyleme uğramamak için bir eliyle ... kapısını açarken diğer eliyle silahını kavradığı ancak maktulün sanığın kaçmasına müsaade etmeyerek üzerine atladığı, akabinde gelişen olaylar sonucunda maktulün öldüğü birlikte değerlendirildiğinde, olayların kül hâlinde dairemiz tarafından tahrik sebebi olarak kabul edildiği ve buna göre makul düzeyde cezasından TCK’nın 29. maddesi uyarınca indirim yapıldığı Dairemizin kararının usule ve hukuka uygun olduğu," gerekçesiyle bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Hükmün, sanık müdafisi ve katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.09.2021 tarihli ve 61135 sayılı Temyiz ret - Bozma istekli tebliğnamesiyle dosya 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesi uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 31.01.2022 tarih ve 11344-696 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığın iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

III. UYUŞMAZLIĞIN KAPSAMI VE KONUSU

Sanık ...’ın kasten öldürme suçundan TCK’nın 81/1, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin hükmün katılanlar ... ve ...’ın yüzlerine karşı 13.01.2021 tarihinde tefhim edildiği, tefhim ile başlayan 15 günlük temyiz süresinin 28.01.2021 tarihinde sona erdiği, katılanlar vekilinin 14.04.2021 tarihli temyiz talebinin katılanlar ... ve ... yönünden yasal süresinden sonra gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle bu katılanlar yönünden vekillerinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK’nın 298/1. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin diğer temyiz talepleriyle sınırlı olarak yapılmasına karar verilmiştir.

Direnmenin kapsamına göre inceleme; sanık hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Direnmenin kapsamına göre inceleme; sanık hakkında kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Kasten öldürme suçunun sübutuna ilişkin bir uyuşmazlık ve bu kabulde dosya içeriği itibarıyla herhangi bir isabetsizlik bulunmayan somut olayda, Yerel Mahkeme ile Özel Daire arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında TCK’nın 29/1. maddesi uyarınca haksız tahrik nedeniyle yapılan indirim oranının isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. İlgili Mevzuat ve Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Açıklamalar

5237 sayılı TCK'nın 29. maddesinde haksız tahrik; "Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir." şeklinde, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak kabul edilmiştir.

Ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen haksız tahrik, kişinin haksız bir fiilin kendisinde meydana getirdiği hiddet ya da şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade etmektedir. Bu hâlde fail, suç işleme yönünde önceden bir karar vermeden, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısı üzerinde meydana getirdiği karışıklığın neticesi olarak bir suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan nedenlerden biridir. Başka bir anlatımla, haksız tahrik hâlinde failin iradesi üzerinde zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış kararları ile öğretide de kabul gören görüşler doğrultusunda haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil bulunmalı,

b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sâdır olmalıdır.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda, 765 sayılı Kanun'da yer alan ağır – hafif tahrik ayırımına son verilerek; tahriki oluşturan eylem, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilip sanığın iradesine etkisi göz önünde bulundurulmak suretiyle, maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda cezasından indirim yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

Haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi açısından, failin suçu ilk haksız fiilin doğurduğu öfke veya şiddetli elemin etkisiyle işleyip işlemediği önemlidir. Mağdur ya da ölenden gelen haksız hareketin psikolojik etkisinin devam ettiğinin kabulünde zorunluluk bulunan hâllerde, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekmektedir.