muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1342, Karar No: 2023/3059, Tarih: 02.11.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili; hükmedilen manevi tazminatın yeterli olmadığını ileri sürerek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalıların sorumluluğunda olan enerji nakil hattından kaynaklanan ölüm nedeniyle ölenin yakınlarının manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 56, 69 ve 71 inci maddeleri.

3.Değerlendirme

Temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere, 28.08.2010 tarihinde gerçekleşen olay nedeniyle davanın 21.04.2011 tarihinde açıldığı, bozma sonrası temyize konu kararın ise 11.11.2015 tarihinde verildiği gözetilerek; olayın oluş şekli, niteliği, kusur durumu, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, günün ekonomik koşulları, paranın satın alma gücüne göre hükmedilen manevi tazminat miktarlarının uygun olduğu anlaşılmakla, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

V. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 Sayılı Kanun) 439 uncu maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

02.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9261, Karar No: 2019/4472, Tarih: 18.04.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/9261 E.  ,  2019/4472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Görevi kötüye kullanma suçundan zarar gören ...'ın kamu davasına katılması konusunda bir karar verilmemiş ise de vekili tarafından 31/01/2013 günlü duruşmada davaya katılmak ve sanıkların cezalandırılmasını istediklerinin bildirilmesi karşısında, temyiz dilekçesinin mahiyeti de gözetilerek 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca ...'ın sanıklar hakkında açılan kamu davasına katılan olarak kabulüne karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

İcra takip talebinde bulunan alacaklı .... vekili Av. ....'ın borçlunun yurt dışına çıkma ihtimali olması nedeni ile ödeme emrinin mübaşir vasıtası ile tebliğini sanık ...'ten talep ettiği, icra müdür yardımcısı olan ...'ın da tebliğ işleminin ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi mübaşiri ... vasıtası ile yapılmasına karar verdiği ancak sanık ...'ün tebligatı katılan ...'a yapmadığı ve sanıkların bu suretle görevi kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia edilen somut olayda; katılanın taraf olduğu ve alacaklı ....'un sanık sıfatı ile yargılandığı ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2011/87 Esas sayılı davasının derdest olup olmadığının araştırılarak, derdest olması halinde davaların birleştirilmesi, aksi halde onaylı bir örneğinin getirtilerek dosya arasına alınması sonrasında ... 1. İcra Hukuk Mahkemesi tarafından iptaline karar verilen tebligatların bulunduğu ... 2. İcra Müdürlüğünün 2008/11944 ve 2008/11945 sayılı icra dosyalarının getirtilip incelenerek sanıklarca Tebligat Kanunu ve Tüzüğünün ilgili maddeleri uyarınca usulüne uygun tebligat ve haciz işlemi yapılıp yapılmadığının tespiti ile hasıl olacak sonuca göre hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12346, Karar No: 2014/16746, Tarih: 09.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12346 E.  ,  2014/16746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yasal şartların oluştuğu dönemlerde 01/01/1989 tarihinden itibaren Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına özellikle hüküm fıkrasının 6. Bendinde “1.500,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,” yerine “1.500,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,” yazımı suretiyle yapılan yazım hatasının HMK’nun 304. maddesi gereğince mahallen düzeltilmesinin mümkün bulunmasına göre, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 09.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18003, Karar No: 2016/9297, Tarih: 06.06.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/18003 E.  ,  2016/9297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, idari para cezasına konu olan işyerinde sigortalı kimsenin çalışmadığının karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının idari para cezası konusu işyerinde SGK lı kimsenin çalışmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlıkta, öncelikle görevli yargı yolunun belirlenmesi gerekmektedir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacı tarafından 08/10/2014 tarih ve 2014/AS/234 sayılı denetmen raporu esas alınmak suretiyle idari para cezası uygulanmasına ilişkin olarak düzenlenen Kurum işlemine karşı 03/11/2014 tarihinde itiraz edildiği, İdari Para Cezası İnceleme Komisyonu'nca itirazın reddolunduğu, red kararının davacıya 28/11/2014 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmakla 15/02/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5454 sayılı Kanun'un 5.maddesi ile değişik 506 sayılı Yasa'nın 140.maddesinin 4.fıkrasına ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun'un "Kurumca verilecek idarî para cezaları" başlıklı 102.maddesinin 4.fıkrasına göre "idari para cezalarının iptaline" ilişkin istemlerin çözüm yeri idare mahkemesi olup Mahkemece 6100 sayılı HMK'nın 114/1-b maddesine göre "yargı yolunun caiz olması" dava şartı yokluğu gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum'un bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

E.M
Yargıtay — Esas No: 2016/20425, Karar No: 2017/602, Tarih: 30.01.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/20425 E.  ,  2017/602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

KARAR

Dairemizin 17/04/2014 tarih 2014/3592 Esas 2014/7662 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 30/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19053, Karar No: 2015/703, Tarih: 26.01.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/19053 E.  ,  2015/703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gerger Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2014

NUMARASI : 2013/388-2014/183

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4857, Karar No: 2019/14706, Tarih: 25.09.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/4857 E.  ,  2019/14706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu taşınmaz bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu taşınmaz bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.Mahkemece bozma ilamına uyularak karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.Davalılar vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkindir.Ancak;

1-Bozma öncesi tespit edilen bedelden acele el koyma bedelinin mahsubu ile oluşan fark bedel (105.256,86-TL), ilk karar tarihi (14.06.2016), bozma sonrası oluşan fark bedel (12.546,24-TL) ve davalı adı (...) olduğu halde maddi hata sonucu sırasıyla; (50.349,00-TL), (30.05.2016), (24.187,26-TL) ve (Fethi Aktaş) olarak yazılması,

2-Bozma kararı sonrası oluşan fark bedelin 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Yasa ile değişik 10. maddesi uyarınca kararın kesinleşme tarihine kadar, kesinleşen karara göre davalıya ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Depo edilen fark bedel, davalıya karar tarihi itibariyle ödenemeyeceğinden, aynı Yasanın 10/9. fıkrası uyarınca işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin kararın kesinleşme tarihi olması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmesi,Doğru değilse de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a-1 nolu bendinin 2. alt bendindeki (... ve) ibaresinden sonra gelen (...'a) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (...’a 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Yasa ile değişik 10. maddesi uyarınca üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılarak) ibaresinin yazılmasına,

b-1 nolu bendinin 3. alt bendindeki (sonuçlandırılamadığından) kelimesinden sonra gelen kısmın hükümden çıkartılmasına, yerine (bozma ilamı öncesi tespit edilen 132.089,98-TL kamulaştırma bedelinden acele el koyma nedeniyle bloke ettirilen 26.833,12-TL mahsup edildikten sonra kalan fark 105.256,86-TL’ye 16.02.2016 tarihinden ilk karar tarihi olan 14.06.2016 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine ,bozma sonrası artan 12.546,24-TL’ye ise 16.02.2016 tarihinden kesinleşme tarihine kadar yasal faiz işletilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

c-08/03/2019 tarihli tashih şerhinin tamamen çıkartılmasına,

c-08/03/2019 tarihli tashih şerhinin tamamen çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5367, Karar No: 2013/3711, Tarih: 06.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/5367 E.  ,  2013/3711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2, 53. maddeleri gereğince 9 ay hapis cezası.

1-Beydağı Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün vergi mükellefi olan sanığın, 2005 yılına ait defter ve belgelerini tebligata rağmen incelemeye ibraz etmediğinin iddia olunması karşısında; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 139. maddesine göre incelemenin işyerinde yapılması gerektiği, vergi suçu raporu ile ekindeki vergi inceleme raporları içeriğinden, ticari faaliyetine devam ettiği anlaşılan sanığa defter ve belgelerin ibrazı için yapılan tebligatın, işyerinde 17.01.2007 tarihinde yapıldığı, dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenmediği anlaşılmakla, yapılan tebligatın hukuki geçerliliğinin bulunmayacağı gözetilmeden eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Kabule göre de;ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı Kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir

vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2004 ve 2005 takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesi yapılabilmesi için vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, kurumlar vergisi ile katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gibi sabıkaya esas teşkil eden 3167 sayılı Yasanın 13/1 ve 13/3. maddeleri uyarınca mahkûmiyetlerine ilişkin kararların hükümden sonra 20.12.2009 tarih ve 27438 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5941 sayılı “Çek Kanunu” ile 3167 sayılı “Çekle Ödemelerin Düzenlenmesi ve Çek Hamillerinin Korunması Hakkında Kanun”un yürürlükten kaldırılmış olduğu, yine 03.02.2012 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanıp aynı tarihte yürürlüğe giren 6273 sayılı Çek Kanunu’nda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ve değişiklik hükümleri de gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken sanığın kamu zararını karşılamadığı şeklindeki gerekçeyle CMK’nun 231. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 06.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19954, Karar No: 2014/27672, Tarih: 14.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/19954 E.  ,  2014/27672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2014

NUMARASI : 2013/54-2014/437

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davanın belirsiz alacak davası olduğunu belirterek, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin sendikal sebeple feshedildiğini, hak kazandığı işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, sendikal tazminat ve aylık ücret alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanunun 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "Alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkansız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukuki yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukuki yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmi davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hallerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması, bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.