muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/355, Karar No: 2013/456, Tarih: 19.11.2013

Maktule D.'ın babası olan sanık Z., annesi ve kız kardeşi ile birlikte Turgutlu ilçesinde yaşadığının, olaydan dört sene önce ondört yaşlarında iken ailesinin izni olmaksızın N. isimli kişi ile kaçarak birlikte yaşamaya başlayan maktulenin bu kişiden iki çocuğunun dünyaya geldiğinin, bir süre birlikte yaşadığı N. isimli kişinin cezaevine girmesi üzerine maktulenin tekrar ailesinin yanına gelerek onlarla birlikte yaşamaya başladığının, ancak bir süre sonra evden kaçarak sokaklarda yaşamaya başladığının, sanık Z.'in çocuklarını bırakarak evden kaçıp uygunsuz bir hayat yaşamaya başlayan kızı maktule D.'ı yaşadığı uygunsuz çevreden kurtarmak ve tedavi ettirmek amacıyla Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesine yatırdığının, maktulenin burada bir süre tedavi gördüğünün, hastaneden çıktıktan sonra tekrar ailesinin yanına dönen maktulenin bir süre sonra tekrar evden kaçarak dışarıda uygunsuz bir hayat yaşamaya devam ettiğinin, bu şekilde bir kaç kez evden kaçan maktulenin bir defasında yaşı onbeşden küçük olan kız kardeşi D.'i de yanında götürdüğünün, sanık Z.'in kolluğa başvurması sonucu maktule ve kızkardeşi D.'in bulunarak ailesine teslim edildiklerinin, maktulenin bir defasında kendisini almak için karakola gelen babası sanık Z.'e vurup hakaret ettiğinin, kızı maktuleyi yaşadığı uygunsuz çevreden uzaklaştırmak isteyen sanık Z.'in kızı ve ailesi ile birlikte Turgutlu ilçesinden Beydağı ilçesi ...... köyüne taşındığının, bir süre ailesi ile birlikte .....köyünde yaşayan D.'ın evden kaçarak tekrar Turgutlu ilçesine gelerek sokaklarda yaşamaya başladığının, bir süre bu şekilde yaşayan D.'ın olay günü sabahında babası sanık Z.'i telefonla arayarak eve dönmek istediğini söyleyip kendisini ilçe merkezinden almasını istediğinin, eve gelmek üzere ilçe merkezinde buluşan sanık Z. ile D.'ın bir süre alışveriş yaptıktan sonra öğlen saatlerinde .....köyündeki eve geldiklerinin, evde bulundukları sırada önceki olaylarında etkisi ile sanık Z. ile maktule arasında tartışma yaşandığının, tartışma sırasında maktulenin sanık Z.'e hakaret edip onu iteklediğinin, bunun üzerine sanık Z.'in üzerinde bulunan tabanca ile bir el ateş ederek kızı olan D

. ile D.'ın bir süre alışveriş yaptıktan sonra öğlen saatlerinde .....köyündeki eve geldiklerinin, evde bulundukları sırada önceki olaylarında etkisi ile sanık Z. ile maktule arasında tartışma yaşandığının, tartışma sırasında maktulenin sanık Z.'e hakaret edip onu iteklediğinin, bunun üzerine sanık Z.'in üzerinde bulunan tabanca ile bir el ateş ederek kızı olan D.'ın ölümüne neden olduğunun anlaşılması karşısında; kızını yaşadığı kötü hayat şartlarından kızını kurtarmak amacıyla uzun süre mücadele edip, bu amaçla kızını hastanede tedavi ettiren, hatta yaşadığı yerleşim yerini dahi değiştirmesine rağmen sonuç alamayan sanığın öldürme eylemini, yaşadığı kötü hayat şartlarından kızını kurtarmak için bir baba olarak uzun süre mücadele etmesine rağmen, bu mücadelesine karşılık vermeyen maktulenin karakolda kendisine vurup hakaret etmesi ile son olarak olayın hemen öncesinde yaşanan tartışma sırasında yine kendisine hakaret etmesinin verdiği hiddet ve şiddetli elemin etkisi altında işlediği sabit olup, nitekim sanığın olaydan hemen sonraki pişmanlığı, eylemi töre saiki ile öldürmede aranan görev bilinciyle değil de, bir anlık hiddet ve şiddetli elemin etkisi altında işlediğini göstermektedir. Kaldı ki dosya içeriğine göre, eylemin töre saikiyle gerçekleştirildiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmamaktadır.

Tanık D. Cumhuriyet savcılığındaki ilk ifadesinde, dayıları olan sanıklar H. ve H.'in babasına ablası olan D.'ı öldürerek namusunu temizlemesi için baskı yaptıklarını, hatta babasının suçta kullandığı silahı sanık H.'nin vermiş olabileceğini düşündüğünü belirtmiş ise de, öncelikle tanık D.'in mahkemede dahil olmak üzere sonraki anlatımlarında savcılıktaki  ilk anlatımının doğru olmadığını belirtmiş olması, tanığın ilk ifadesindeki anlatımlarının diğer tanıkların anlatımları ve sanıkların savunmaları ile doğrulanmamış bulunması karşısında, sanık Z.'in öldürme eylemini töre saiki ile gerçekleştirdiğinin kabulü mümkün değildir.

Bu nedenle, yerel mahkemece, sanık Z.'in kasten öldürme eylemini haksız tahrik etkisi altında işlediği gözetilmeden, delillere ve dosya kapsamına uygun olmayan gerekçelerle töre saiki ile gerçekleştirdiğinin kabulü ile hüküm kurulması ve Özel Dairece de bu hükmün onanmasına karar verilmesi isabetsizdir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının birinci neden yönüyle kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Genel Kurul Üyesi; "sanık Z.in kasten öldürme eylemini töre saiki ile gerçekleştirdiğinden bahisle itirazın reddine karar verilmesi gerektiği" görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

2-) Sanıklar H. ve H.'in sanık Z.'i töre saikiyle kasten öldürme suçuna azmettirip azmettirmediklerinin belirlenmesine ilişkin uyuşmazlığın değerlendirilmesine  gelince;

5237 sayılı TCK’nun azmettirme başlıklı 38. maddesi;

"(1) Başkasını suç işlemeye azmettiren kişi, işlenen suçun cezası ile cezalandırılır.

(2) Üstsoy ve altsoy ilişkisinden doğan nüfuz kullanılmak suretiyle suça azmettirme halinde, azmettirenin cezası üçte birden yarısına kadar artırılır. Çocukların suça azmettirilmesi halinde, bu fıkra hükmüne göre cezanın artırılabilmesi için üstsoy ve altsoy ilişkisinin varlığı aranmaz.

(3) Azmettirenin belli olmaması halinde, kim olduğunun ortaya çıkarılmasını sağlayan fail veya diğer suç ortağı hakkında ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine yirmi yıldan yirmişbeş yıla kadar, müebbet hapis cezası yerine onbeş yıldan yirmi yıla kadar hapis cezasına hükmolunabilir. Diğer hallerde verilecek cezada, üçte bir oranında indirim yapılabilir" şeklinde düzenlenmiştir.

(3) Azmettirenin belli olmaması halinde, kim olduğunun ortaya çıkarılmasını sağlayan fail veya diğer suç ortağı hakkında ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine yirmi yıldan yirmişbeş yıla kadar, müebbet hapis cezası yerine onbeş yıldan yirmi yıla kadar hapis cezasına hükmolunabilir. Diğer hallerde verilecek cezada, üçte bir oranında indirim yapılabilir" şeklinde düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCK, 765 sayılı Kanunda öngörülen "asli iştirak-fer'i iştirak" ayrımını terk ederek, yeni sistemde birer sorumluluk statüsü olarak öngörülen iştirak şekillerini, fiilin işlenişi üzerinde kurulan hâkimiyet ölçü olarak alınmak suretiyle, faillik (37. md), azmettirme (38. md) ve yardım etme (39. md) olarak belirlemiştir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda benimsenen yeni suç teorisine göre azmettiren "fail" değil "şerik" konumundadır. Azmettirme, belli bir suçu işleme hususunda henüz bir fikri olmayan kişide, bir başkası tarafından suç işleme kararının oluşmasının sağlanmasıdır. Eğer kişi daha önce suçu işlemeye karar vermiş ise, bu takdirde azmettirme olmayacak, artık manevi yardım olabilecektir. Azmettirenin kasten hareket etmesi gerekmekte olup bu kastın, failde belli bir suçu işleme hususunda karar oluşturmayı, suçun bu kişi tarafından işlenmesi hususunu ve azmettirilen suçun kanuni tanımındaki unsurlarını kapsaması zorunludur. Ancak eylemin yer ve zamanının veya eylemin işleniş tarzına ilişkin ayrıntıların belirlenmesine gerek yoktur.

Latince "in dubio pro reo" olarak ifade edilen ve masumiyet (suçsuzluk) karinesinin bir uzantısı olan "şüpheden sanık yararlanır ilkesi" ceza muhakemesi hukukunun evrensel nitelikteki önemli ilkelerinden biridir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel şartı, suçun şüpheye yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkûmiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, hiçbir şüphe ve başka türlü bir oluşa imkan vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Öncelikle, birinci uyuşmazlık konusunun değerlendirilmesi sonucunda sanık Z.'in kasten öldürme eylemini töre saikiyle değil de, haksız tahrik etkisi altında gerçekleştirdiği sonucuna ulaşılmış olması karşısında, sanıklar H. ve H.'in sanık Z.'i töre saikiyle kasten öldürme suçuna azmettirdiklerinin kabulü mümkün değildir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Öncelikle, birinci uyuşmazlık konusunun değerlendirilmesi sonucunda sanık Z.'in kasten öldürme eylemini töre saikiyle değil de, haksız tahrik etkisi altında gerçekleştirdiği sonucuna ulaşılmış olması karşısında, sanıklar H. ve H.'in sanık Z.'i töre saikiyle kasten öldürme suçuna azmettirdiklerinin kabulü mümkün değildir.

Diğer taraftan, sanıklar H. ve H.'in sanık Z.'i kasten öldürme suçuna her ne şekilde olursa olsun azmettirdiklerine ilişkin olarak dosya içerisinde her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmamaktadır. Tanık D. Cumhuriyet savcılığındaki ilk ifadesinde, dayıları olan sanıklar ile anneannesi E.'in Turgutlu ilçesinde bulunan evinde olaydan bir gün önce bir araya geldiklerini, dayıları olan sanıklar H. ve H.'in babası Z.'e ablası D.'ı öldürerek namusunu temizlemesi için baskı yaptıklarını, hatta babasının suçta kullandığı silahı sanık H.'nin vermiş olabileceğini düşündüğünü belirtmiş ise de, tanık D.'in mahkemede dahil olmak üzere sonraki anlatımlarında savcılıktaki  ilk anlatımının doğru olmadığını belirtmiş olması, tanığın ilk ifadesindeki anlatımlarının, olaydan bir gün önce hasta olan anneanne E.'i ziyaret için bir araya gelindiğini, burada maktüle D.'ın içinde bulunduğu kötü durumunun ve çözümünün konuşularak, tanık D.'e bu duruma düşmemesi için nasihat edildiğini doğrulayan diğer tanıkların anlatımları ve sanıkların savunmaları ile doğrulanmamış bulunması karşısında, tanık D.'in sonradan geri aldığı ve dosya içeriği itibariyle de doğrulanamayan ilk anlatımlarına dayanılarak hüküm kurulması usul ve kanuna aykırıdır.

Bu nedenle, yerel mahkemece, sanıklar H.ve H.'in sanık Z.i töre saikiyle kasten öldürme eylemine azmettirdiklerinin kabulü ile sanıklar hakkında mahkumiyet hükmü kurulması ve Özel Dairece de bu hükmün onanmasına karar verilmesi isabetsizdir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının ikinci neden yönüyle de kabulüne karar verilmelidir.

İtirazın kabulü yönünde oy kullanan Genel Kurul Üyesi O.K.; sanıklar H. ve Hüseyin'in eyleminin öldürme suçuna azmettirme olmayıp, teşvik etmek suretiyle yardım etme olarak kabulü gerektiği yönünde görüş bildirmiş,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Genel Kurul Üyesi ise; "sanıklar H. ve H.'in sanık Z.'i töre saikiyle kasten öldürme suçuna azmettirdiklerinden bahisle itirazın reddine karar verilmesi gerektiği" görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

İtirazın kabulü yönünde oy kullanan Genel Kurul Üyesi O.K.; sanıklar H. ve Hüseyin'in eyleminin öldürme suçuna azmettirme olmayıp, teşvik etmek suretiyle yardım etme olarak kabulü gerektiği yönünde görüş bildirmiş,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Genel Kurul Üyesi ise; "sanıklar H. ve H.'in sanık Z.'i töre saikiyle kasten öldürme suçuna azmettirdiklerinden bahisle itirazın reddine karar verilmesi gerektiği" görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Sonuç olarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının her iki neden yönüyle de kabulüne, Özel Daire onama kararının töre saikiyle kasten öldürme suçu yönünden kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün töre saikiyle kasten öldürme suçu yönüyle sanık Z. hakkında, sanığın kasten öldürme eylemini haksız tahrik altında gerçekleştirdiği gözetilmeden, töre saikiyle işlediğinin kabulü ile hüküm kurulması, sanıklar H.ve H. hakkında ise, sanıkların kasten öldürme suçuna azmettirmeden beraatları yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının her iki neden yönüyle de KABULÜNE,

2-Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 30.01.2013 gün ve 3490-665 sayılı onama kararının töre saikiyle kasten öldürme suçu yönüyle KALDIRILMASINA,

3- Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesinin 15.03.2011 gün ve 172-78 sayılı kararının  töre saikiyle kasten öldürme suçu yönüyle,

a) Sanık Z. hakkında, sanığın kasten öldürme eylemini haksız tahrik altında gerçekleştirdiği gözetilmeden, töre saikiyle işlediğinin kabulü ile hüküm kurulması,

b) Sanıklar H. ve H. hakkında ise, sanıkların kasten öldürme suçuna azmettirmeden beraatları yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi,

İsabetsizliklerinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.11.2013 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32308, Karar No: 2016/3223, Tarih: 09.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/32308 E.  ,  2016/3223 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti ile ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, Malatya İl Özel İdaresi işçisi olarak çalıştığını, emekli olduğunu belirterek çalışma döneminde ödenmeyen bir kısım işçilik alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, husumet yönünden davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraf ehliyeti konusu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114. maddenin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca dava şartlarındandır, davanın her aşamasında ileri sürülebilir. Taraflarca ileri sürülmese dahi gerek mahkemece, gerekse Yargıtayca tarafların bu yönde bir savunmasının olup olmadığına bakılmaksızın kendiliğinden göz önünde tutulur.

Somut olayda, yargılama devam ederken 6360 sayılı Kanun gereğince Kanun’un yürürlüğe girdiği tarihten sonraki ilk yerel seçimlere kadar tüzel kişiliği devam eden davalı İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği sona ermiştir.

Diğer taraftan 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrasına göre, “...Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur” denilerek yeni açılacak veya devam eden davalarda valilik devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kararı uyarınca devir işleminin yapıldığı kurum ve kuruluşun taraf olacağı hükme bağlanmıştır.

Dosya içerisinde bulunan komisyon kararına göre tüzel kişiliği sona eren Malatya İl Özel İdaresi işçilerinin açıkça davalı kuruma devredildiğine dair bir düzenlemeye rastlanmamaktadır. Bu durumda husumetin İçişleri Bakanlığına yöneltilmesi gerekmektedir.

Mahkemece, 6100 sayılı Kanun'un 124. maddesi gereğince husumetin doğru tarafa yöneltilmesi için davacıya mehil verilerek, İçişleri Bakanlığına dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilip davaya iştiraki sağlanmalı, bu davalının göstereceği deliller de gözetilerek, sonucuna göre karar verilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyizlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6667, Karar No: 2023/1976, Tarih: 04.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/6667 E.  ,  2023/1976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin, Mahkemece yanıltıcı ifadede bulunulması nedeniyle, süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Her ne kadar Sanık ..., yüzüne karşı 20.09.2022 tarihinde tefhim edilen hükme yönelik, müdafii aracılığıyla 24.10.2022 tarihinde süresinden sonra temyiz başvurusunda bulunmuş ise de; Mahkemece, temyiz süresinin ''Tefhim veya tebliğden'' itibaren başlayacağının belirtilmesi suretiyle, sürenin başlangıcı hususunda tarafların yanıltıldığı anlaşılmakla, sanık ... müdafiinin temyiz başvurusunun süresinde olduğu kabul edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Beyşehir Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.06.2013 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (c) bendi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca, sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (d) bentleri, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 54 üncü maddesi uyarınca cezalandırılmaları talebi ile dava açılmıştır.

2. Beyşehir Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.02.2014 tarihli kararı ile dosyanın, 5237 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 35 inci maddesi, 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (c) bendi, 53 üncü maddesi ve 54 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca görevsizlikle, Seydişehir Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

3. Seydişehir Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.11.2014 tarihli kararıyla,

a. Sanıklar İsa ve Mehmet hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle, 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, sanık ... hakkında aynı Kanun'un 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve müsadereye,

a. Sanıklar İsa ve Mehmet hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle, 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, sanık ... hakkında aynı Kanun'un 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve müsadereye,

b. Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (d) bentleri, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (son) bendi, 29 uncu maddesi, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ve müsadereye,

c. Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

4. Seydişehir Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.11.2014 tarihli kararının Cumhuriyet savcısı, katılan vekili ve sanıklar müdafiileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 29.06.2022 tarihli ve 2019/6325 Esas, 2022/11324 Karar sayılı kararı ile,

''...1) a- Oluşa uygun kabule göre, sanıklar İsa ve Mehmet'in mağdura yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu silahla ve birden fazla kişiyle birlikte gerçekleştirdikleri kabul edilmesine rağmen, sanıklar hakkında TCK'nın 109/3-a-b maddesi uyarınca, aynı Yasanın 109/2. maddesi gereği belirlenen temel cezada bir kat arttırım yapılmaması suretiyle eksik ceza tayini,

b- Tüm dosya kapsamına göre, katılan sanık ... ile sanık ... arasında yaşanan gayrıresmi ilişkinin ortaya çıkması üzerine, sanık ...'nin eşi sanık ... ve kardeşi sanık ... tarafından suça konu eylemlerin gerçekleştirildiği anlaşılmakla, CGK'nın 06.02.2020 tarihli ve 2017/1-906 Esas 2020/64 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, sadakat yükümlülüğünün sadece eşlere ait bulunması karşısında, sanık ...'nin kardeşi olan sanık ... yönünden TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde sanık ... hakkında kasten yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerde haksız tahrik hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

c- Sanık ...'nın aynı davada yargılandığı tehdit suçundan beraat, hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığı ve kasten yaralama ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından ise mahkumiyet kararları verilmiş olması karşısında, avukatlık hizmetinin bölünmesi mümkün olmadığından,

sanık ...'nın beraat aldığı tehdit suçu açısından katılan sanık ... aleyhine vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,