muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11146, Karar No: 2014/24195, Tarih: 28.10.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/11146 E.  ,  2014/24195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine... dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın... yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine... dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, ... yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1875, Karar No: 2019/19670, Tarih: 04.12.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/1875 E.  ,  2019/19670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/302 E. - 2017/206 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Süleymanpaşa İlçesi, Ferhadanlı Mahallesi, 2918 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 04/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5120, Karar No: 2011/5943, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5120 E.  ,  2011/5943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ..., ... ve ...'in ayrı ayrı İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmalarına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanıklar vekilleri tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanıkların beraatleri yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- 24/06/2008 tarihli celsede sanık ...'a CMK'nun 147. maddesi gereğince hakları hatırlatılmadan veya hatırlatıldı ise bu durum tutanağa geçirilmeden sorgusu yapılmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2- Ticareti terk etme suçu icra takip dosya sayısı ve alacaklı sayısı birden fazla olsa dahi aynı işyeri ile ilgili olarak ancak bir kere işlenebilen bir suç olup, Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sebebi ile öğrenilen sanığın yetkilisi olduğu borçlu şirket hakkında ticareti terk suçundan dolayı İzmir 4. İcra Mahkemesinin 27/10/2009 gün ve 2008/1934 esas, 2009/5219 karar sayılı dosyasından da şikayette bulunulduğu ve mahkumiyet kararı verildiği anlaşılan dosya getirtilerek, suçun ve işyerinin aynı olup olmadığı araştırılarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16029, Karar No: 2014/5917, Tarih: 10.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/16029 E.  ,  2014/5917 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının günlüğü 28 TL'den adli para cezasına çevrilmesi sırasında 16.940 TL yerine hesap hatası sonucu 16.800 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle, eksik ceza tayini,

Sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının TCK'nın 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olmaması nedeniyle, hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevrilmesinin yasal dayanağını oluşturan TCK'nın 50/1-a maddesinin gösterilmemesi, sanık hakkında hükmedilen hapis cezası, adli para cezasına çevrilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi,taksitlendirme yapılırken yanlış maddenin gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesi ile TCK'nın 52/3. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün (3.) paragrafı hükümden tamamen çıkartılıp yerine “Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 28 TL'dan 16.940 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” bendi eklenerek,(4.) paragraftaki "52" ibaresinin "52/4 " şeklinde değiştirilerek, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4442, Karar No: 2022/221, Tarih: 12.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/4442 E.  ,  2022/221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın, Düzce Atatürk Devlet Hastanesinde ortopedi doktoru olarak görev yaptığı, katılanın sol kalçasındaki kireçlenme nedeniyle onu ameliyat ettiği, ancak katılanın, sol bacağında şişme ve morarma meydana gelmesi nedeniyle doktor olan sanığın kendisiyle ilgilenmediği ve doktor hatasından kaynaklı bu şişlik ve morarmanın meydana geldiğini belirterek hakkında şikayette bulunduğu, Sağlık Bakanlığı tarafından olayla ilgili olarak yapılan incelemede; katılan ...’a ait tıbbi müşahede ve muayene kağıdı, tedavi defteri, hasta tabelası üzerinde değişiklikler yapıldığı ve uygulanmayan ilaç tedavisi uygulanmış gibi söz konusu belgelere eklemeler yapıldığının belirtildiği ve sanığın bu şekilde kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunu işlediğinin iddia ve kabul edildiği olayda; Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. İhtisas Kurulunun 07/02/2014 tarihli raporunda; “ hastanın yaşının genç olması, erken mobilize edileceğinin düşünülmesi, ameliyatının özelliği ve ilk ameliyatı olması gibi sebeplerin de hastayı derin ven trombozu gelişme riski açısından yüksek riskli gruba sokmadığı, ortopedi literatüründe bu tür hastalarda sadece erken mobilizasyon, varis çorabı kullanımı gibi mekanik profilaksiyi önerip düşük molekül ağırlıklı heparin kullanmayı önermeyen ekoller de mevcut olup hastaya postoperatif dönemde düşük molekül ağırlıklı heparin verilmemiş olmasının da tıbbi hata olarak değerlendirelemeyeceği, bu duruma göre kişinin ameliyatı ve postoperatif tedavisi yönünden Dr. ...’in eylemlerinin tıp kurallarına uygun olduğu cihetle ilgili hekime atfı kabil bir kusur tespit edilemediği oy birliği ile mütalaa olunur” şeklinde görüş bildirildiği, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Genel Kurulu tarafından hazırlanan 17/12/2015 tarihli raporda da; “ ortopedik cerrahide DVT (derin ven trombozu) nin, postoperatif dönemde beklenen bir komplikasyon olduğu, bu nedenle hastaların DVT ve profilaksinin komplikasyonu olan kanama riskleri açısından yüksek-düşük-orta riskli gibi sınıflamalara tabi tutulduğu ve buna göre profilaksi şekline karar verildiği, 46 yaşında, ek sistemik hastalığı olmayan, obezite olmayan, revizyon cerrahisi olmayan, erken mobilize edilebilen hastanın güncel AAOS ( American Academy of Orthopaedic Surgeons) 2013 kılavuzuna ve ACCP ( American Collefe of Clinical Pharmacy) 2014/9. kılavuzuna göre; DVT açısından orta, kanama açısından düşük risk grubuna girdiği, bu tip olgularda profilakside Heparin, oral antikoagülanlar, LMWHler, Coumadin, Aspirin mekanik profilaksi cihazlarının ( uyluk ve crus DVT pompaları) herhangi birinin kullanılabildiği, bu duruma göre kişinin ameliyatı ve ameliyat sonrası tedavisi yönünden Op. Dr. ..

. kılavuzuna göre; DVT açısından orta, kanama açısından düşük risk grubuna girdiği, bu tip olgularda profilakside Heparin, oral antikoagülanlar, LMWHler, Coumadin, Aspirin mekanik profilaksi cihazlarının ( uyluk ve crus DVT pompaları) herhangi birinin kullanılabildiği, bu duruma göre kişinin ameliyatı ve ameliyat sonrası tedavisi yönünden Op. Dr. ...’in eylemlerinin tıp kurallarına uygun olduğu, ilgili hekime atfı kabil kusur tespit edilemediği oy çokluğu ile mütalaa olunur” şeklinde görüş bildirildiği değerlendirildiğinde sanığın belgeler üzerine sonradan eklemeler yapmasının “faydasız sahtecilik” kapsamında kaldığı ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeyerek mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafisi ve Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 12.01.2022 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI GÖRÜŞ (2021/4442 Esas)

Sayın Çoğunluğun; Sanığın katılana uyguladığı tedavi sırasında kullanılmayan ilacı kullanılmış gibi göstererek hakkındaki cezai ve hukuki takibattan kurtulmak amacıyla tıbbi müşahede ve muayene kağıdı, tedavi defteri, hasta tabelası ve epikriz raporu üzerinde sonradan yaptığı değişikliklerin faydasız sahtecilik olduğu yönündeki düşüncesine iştirak etmek mümkün olmamıştır.

Sayın çoğunluk ile aramızdaki görüş farklılığı, tedavi sırasında düzenlenen ve resmi belge niteliğinde bulunan bir kısım evrakta gerçeğe aykırı olarak yapılan ilavelerin faydasız sahtecilik olarak değerlendirilip değerlendirilemeyeceği hususuna ilişkindir.

Kamu davasına konu olan olay; Düzce Atatürk Develet Hastanesinde Ortopedi Uzmanı olarak görev yapan sanığın, katılan ...'ın sol kaçasındaki kireçlenme nedeniyle gerçekleştirdiği ameliyat sonrasında gelişen komplikasyondan sonra ameliyatla sonuçlanan ilk tedavi sürecinde '....' isimli ilacı hiç uygulamadığı halde uygulanmış gibi hasta tabelasına ve ortopedi bölümü tedavi defterinin 10, 11, 12, 13, 14 ve 15/01/2008 tarihli bölümlerine sonradan eklediği, epikiriz raporunu değiştirerek tedavi sürecini farklı göstermeye çalıştığı, yine katılana ait tıbbi müşahede ve muayene kağıdının ikinci sayfasının sonuna "Ameliyata ait riskler anlatıldı, emboli riski olduğu, enfeksiyon riski ve yapılacak yüzeysel artroplasti ameliyatını biliyorum." ibarelerini sonradan eklediği iddiasına ilişkindir.

Mevcut olayda; sanık doktorun tedavi sırasında kullanılmayan ilacı hasta tabelası ve ortopedi bölümü tedavi defterinde kullanılmış gibi eklediği ve yine epikriz raporu ile tıbbi müşahede ve muayene kağıdına ilaveler yaptığı hususunda bir tereddüt bulunmamaktadır.

Sayın çoğunluk; katılanın ameliyatı ve ameliyat sonrası tedavisi yönünden sanık doktora atfedilecek bir kusur bulunmadığı yolundaki Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesi raporu ve Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Genel Kurulunun oy çokluğu ile verdiği rapor dikkate alındığında eylemin faydasız sahtecilik olduğunu kabul etmişse de bu kabul yerinde değildir. Tedavi sürecinde sanığa kusur atfedilemeyeceğine dair rapor içerikleri taksirle yaralama suçu yönünden dikkate alınabilecek bir durumdur. Sanık tedavi sonrası hakkında yapılabilecek hukuki ve cezai takibattan kurtulma amacına matuf sahtecilik eylemini gerçekleştirmiştir. Bu nedenle eylemi faydasız sahtecilik olarak değerlendirmek mümkün değildir.

Açıklanan nedenlerle, Mahkemenin sanığın eyleminin kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçunu oluşturduğu yönündeki kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından Sayın Çoğunluğun bozma yönündeki kararına katılmamız mümkün olmamıştır. 12.01.2021
Yargıtay — Esas No: 2014/9162, Karar No: 2016/25, Tarih: 18.01.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/9162 E.  ,  2016/25 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/131848

MAHKEMESİ : Kırşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2013

NUMARASI : 2012/391 (E) ve 2013/106 (K)

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede;

Kendisine iddianame ve duruşma günü tebliğ edilen TAPDK'nın katılma talebinde bulunmadığı gibi mahkemece de anılan kurumun davaya katılmasına karar verilmediği halde lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasından dilekçe yazım ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.