muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9223, Karar No: 2013/14413, Tarih: 08.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/9223 E.  ,  2013/14413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22.01.2013 tarih ve 2012/286 esas sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati tedbir isteyenler (davacılar) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkili ...'nın diğer davacı müvekkili şirketin ortağı ve yetkilisi olduğunu, davalının ise müvekkili şirketin eski ortaklarından olduğunu, müvekkili ...ile davalı arasında yapılan 04.04.2012 tarihli hisse devir sözleşmesi uyarınca davalının müvekkili şirket ve dava dışı diğer yan şirketlerin ortaklıklarından ayrılması kararlaştırıldığını, bu sözleşmenin 4. maddesi uyarınca keşidecisi müvekkili şirket, müvekkili Battal'ın ise cirantası olduğu çekin müvekkilinin sözleşmedeki edimleri yerine getirmesi nedeni ile davalıca iadesi gerektiği halde iade edilmediğini, davalının ortaklıktan ayrıldığı müvekkili şirketle ilgili tüm kefalet, ipotek ve benzeri yükümlülüklerinin ilgili bankalar ile görüşülerek kaldırıldığını, böylece sözleşme uyarınca çekin iade koşullları oluştuğunu, davalının teminat çekini elinde tutmasının hukuka uygun olmadığını, ileri sürerek 31.12.2012 keşide tarihli 5.000.000 USD bedelli çek üzerine bankalarca çek hamillerine ödemelerin durudurulması yönünde ihtiyati tedbir kararı verilmesini, çekin icra takibine konması halinde bu tedbirin İİK'nın 72. maddesine göre icra dosyası üzerine teşmil edilmesine ve takibin durdurulmasına, müvekkillerinin söz konusu çekten dolayı ayrı ayrı borçlu olmadıklarının tespitine ve çekin iptal edilerek müvekkillerine iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların hisse devir sözleşmesinin gereklerini süresinde yerine getirmediklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, 19.12.2012 tarihli karar ile, hisse devir sözleşmesi hükümlerine göre dava konusu çekin iadesi şartlarının doğup doğmadığı ancak yapılacak yargılama neticesinde ortaya çıkacağı, gerekçesi ile ihtiyati tedbir isteminin reddine karar verilmiştir.

İhtiyati tedbir talebinin reddi kararını, ihtiyati tedbir isteyenler (davacılar) vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, 19.12.2012 tarihli karar ile, hisse devir sözleşmesi hükümlerine göre dava konusu çekin iadesi şartlarının doğup doğmadığı ancak yapılacak yargılama neticesinde ortaya çıkacağı, gerekçesi ile ihtiyati tedbir isteminin reddine karar verilmiştir.

İhtiyati tedbir talebinin reddi kararını, ihtiyati tedbir isteyenler (davacılar) vekili temyiz etmiştir.

İstem, ihtiyati tedbire ilişkindir. Mahkemece, yukarıda özette açıklandığı gibi talebin uyuşmazlığın yargılamayı gerektirdiği gerekçesi ile reddine karar verilmiştir. Ancak, ihtiyati tedbir sebepleri HMK'nın 389. maddesinde açıklanmış olup, her talep yargılamayı gerektirdiğinden sadece bu gerekçe ile istemin reddi doğru olmamıştır. Bu itibarla, HMK' nın 389. maddesindeki koşullar değerlendirilmek sureti ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin reddi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden ihtiyati tedbir isteyenlere (davacılara) iadesine, 08.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13436, Karar No: 2012/2053, Tarih: 13.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/13436 E.  ,  2012/2053 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 5458 sayılı Kanun kapsamındaki yapılandırmasının iptaline ilişkin Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 5458 sayılı Kanunun 3. maddesidir. 5458 sayılı ... Yeniden Yapılandırılması Ve Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun 04.03.2006 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, 3. maddenin 3. fıkrası; “Başvurusu kabul edilip borçları yeniden yapılandırılanlar; borç türü bazında taksitlendirilmiş borçlarıyla ilgili ödeme yükümlülüklerini bir takvim yılında üç defadan fazla veya taksitlendirme süresi içinde tahakkuk edecek aynı mahiyetteki carî ay borçlarıyla ilgili ödeme yükümlülüklerini bir takvim yılında üç defadan fazla yerine getirmemeleri halinde, yeniden yapılandırma hakkını kaybederler...” hükmünü, aynı fıkranın 4. fıkrası; “Üçüncü fıkraya göre bir takvim yılında ödenmeyen ya da eksik ödenen taksit tutarlarının taksitlendirme süresi aşılmamak kaydıyla en geç izleyen takvim yılının sonuna kadar; ödenmeyen ya da eksik ödenen kısmın son takside ait olması halinde ise, bu tutarın son taksidi izleyen ayın sonuna kadar ödenmeyen kısım ile birlikte, gecikilen her ay için Hazine Müsteşarlığınca açıklanacak bir önceki aya ait YTL cinsinden iskontolu ihraç edilen Devlet iç borçlanma senetlerinin aylık ortalama faiz oranına 1 puan eklenmek suretiyle bulunacak faiz oranının bileşik bazda uygulanması sonucunda hesaplanacak faiz miktarının ödenmesi halinde bu Kanunun yeniden yapılandırma hükümlerinden yararlanılır...” hükmünü içermektedir.

Davaya konu somut olayda; davacının 05.06.2006 tarihinde davalı Kuruma başvurarak 5458 sayılı Kanun kapsamında birikmiş prim borçlarını 36 ay vade ile yapılandırdığı, 2009/Mart ve yapılandırmanın son taksidi olan 2009/Haziran aylarına ait taksit tutarlarını 31.07.2009 tarihinde ödediği, davalı Kurum tarafından 2009/Mart ve 2009/Haziran aylarına ait taksitlerin süresinde ödenmediğinden bahisle yapılandırmanın tümüyle iptal edildiği anlaşılmaktadır.

Davacının 2009/Mart dönemine ilişkin prim taksidi ile yapılandırmanın son taksidi olan 2009/Haziran taksidini 31.07.2009 tarihinde ödediği ve bu Haziran ayına ait ödemenin ilgili maddenin 4. fıkrası gereği süresinde olduğu, bu durumda davacının bir takvim yılında üç defadan fazla ödeme yükümlülüğünü ihlal etmediği anlaşılmaktadır.

Davacının 2009/Mart dönemine ilişkin prim taksidi ile yapılandırmanın son taksidi olan 2009/Haziran taksidini 31.07.2009 tarihinde ödediği ve bu Haziran ayına ait ödemenin ilgili maddenin 4. fıkrası gereği süresinde olduğu, bu durumda davacının bir takvim yılında üç defadan fazla ödeme yükümlülüğünü ihlal etmediği anlaşılmaktadır.

Diğer yandan 35 taksidi süresinde ödemiş davacının bir taksidi süresinde ödemediğinden bahisle yapılandırmanın tümden iptal edilmesinin 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 2. maddesindeki iyiniyet kurallarıyla bağdaşmayacağı da gözönünde bulundurularak, davanın kabulü gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 13.2.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6145, Karar No: 2014/7530, Tarih: 09.06.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/6145 E.  ,  2014/7530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2013

NUMARASI : 2009/366-2013/501

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için icra takibine yapılan itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece taşınmaz tahliye edildiğinden karar verilmesine yer olmadığına, itirazın kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak yapılan ve hükme esas alınan 01.07.2001 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiraya veren S.. C..’dir. Kiraya veren S.. C..'in dosya içinde mirasçılık belgesi bulunmadığı gibi takibi yapan davacılardan Y.. C..’de yargılama sırasında öldüğü vekili tarafından bildirildiği halde, mirasçılık belgesi getirtilmeden davaya devam edilip karar verilmesi doğru değildir. Bu nedenle kiraya veren S.. C..'in ve Y.. C..'in mirascılık belgesinin dosyaya ibrazının sağlanması, mirascılık belgesine göre taraf teşkilinin sağlanıp sağlanmadığının denetlenmesi ve taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekirken, taraf teşkili sağlanmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 09.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16325, Karar No: 2022/7266, Tarih: 07.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/16325 E.  ,  2022/7266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nun 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Kabule göre de;

Sanığın üç farklı firma adına tescilli markaların taklidi olan ürünleri satışa sunduğunun anlaşılması karşısında, tayin olunan cezanın TCK'nun 43/2. maddesi gereğince artırılmaması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 07.04. 2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15589, Karar No: 2022/711, Tarih: 17.01.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/15589 E.  ,  2022/711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazının reddine, ancak;

Bozmadan önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 20.05.2009 tarihli hükümde, sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının paraya çevrildiği ve neticeden 6.000,00 TL adli para cezası ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu anlaşıldığından, sanık hakkında hükmedilen cezanın CMUK'nun 326/son maddesi gereğince 6.000,00 TL adi para cezası ve 500,00 TL adli para cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, ''Sanığın denetim süresi içerisinde suç işlemeye devam etmesi, denetim süresi içerisinde işlediği suçun vasıf ve mahiyeti değerlendirildiğinde sonuç cezaları ile ilgili herhangi bir tedbir ve seçenek yaptırım uygulanmasına takdiren yer olmadığına'' ibaresinin hükümden çıkarılması ve sanığın 10 ay hapis ve 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen fıkradan sonra gelmek üzere ''CMUK.nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sanık hakkında hükmolunan cezanın 6.000,00 TL adli para

cezası ve 500,00 TL adli para cezası üzerinden infazına, 20 eşit taksitte ve 1' er ay ara ile sanıktan tahsiline" ibaresinin ilavesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,17.01.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16682, Karar No: 2015/4712, Tarih: 06.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/16682 E.  ,  2015/4712 K.**

**"İçtihat Metni"**

ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06/06/2013 gün ve 2010/195-2013/284 sayılı kararı onayan Daire’nin 01/07/2014 gün ve 2014/6403-2014/12635 sayılı kararı aleyhinde davacı karşı davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan 12.09.2006 tarihli işletme devir sözleşmesiyle müvekkiline ait işyerinin davalıya devredildiğini, bu sözleşme gereğince müvekkilinin bu işletmeyle ilgili her türlü sorumluluktan kurtulduğunu, ancak devirden sonra devredilen işletmeden ayrılan bir kısım işçilerin işçilik alacaklarını dava konusu ettiklerini ve aldıkları ilamları icraya koyduklarını, davacının müteselsil sorumluluk kapsamında kendi sorumlu olduğu miktardan fazla ödeme yaptığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000 TL’sinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı karşı davacı vekili, asıl davanın reddini istemiş, karşı davasında da, davacıya ait işletmenin müvekkili tarafından devir alınmasından sonra bir kısım işçilerin işten ayrılarak işçilik alacaklarını dava konusu ettiklerini ve aldıkları ilamları icraya koyduklarını, müvekkilinin de gerçekte davacıya ait olan borçları müteselsil sorumluluk kapsamında ödemek zorunda kaldığını ileri sürerek şimdilik 1.000 TL’nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davacıdan tahsilini talep ve dava etmiş, talebini ıslahla 18.426,43 TL olarak artırmıştır.

Davacı karşı davalı vekili karşı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne dair verilen karar, davacı karşı davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davacı karşı davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı karşı davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı karşı davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 06/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1219, Karar No: 2018/7245, Tarih: 27.06.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/1219 E.  ,  2018/7245 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2,62,53. maddeleri ile CMK'nın 231/11. maddesi gereğince mahkumiyet hükmünün açıklanması

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Mahkemece, 08.05.2014 tarihli ilk hüküm ile sanık hakkında TCK'nın 179/3-2,62. maddeleri gereğince 1 ay 20 gün hapis cezasından ibaret mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, söz konusu kararın 22.05.2014 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde sanığın yeniden kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından sanık hakkında TCK'nın 179/3-2,62,50,52. maddeleri gereğince 4500 TL adli para cezasına hükmolunduğu, bu ikinci suçtan kurulan mahkumiyet hükmünün suç tarihinin 23.11.2014 olduğunun anlaşıldığı, bunun üzerine mahkemece ilk hükme yönelik dosya yeniden ele alınarak, hükmün açıklanmasına dair kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede;

3.64 promil alkollü vaziyette araç kullanırken trafik kazasına sebebiyet vermek suretiyle trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediği anlaşılan sanık hakkında, tespit edilen alkol promil miktarı itibariyle kastın yoğunluğu, tehlikenin ağırlığı, suçun işleniş biçimi nazara alınarak TCK'nın 61/1. maddesi uyarınca, temel cezanın alt sınırdan daha fazla uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, paraya çevirme hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 27.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36527, Karar No: 2018/20969, Tarih: 04.12.2018

**4. Ceza Dairesi         2014/36527 E.  ,  2018/20969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen silahla tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 04/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

AS
Yargıtay — Esas No: 2015/21145, Karar No: 2016/13047, Tarih: 25.10.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/21145 E.  ,  2016/13047 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, davalı Kuruma 14.000,00 TL 'nin kuruma yatırdığı tarihi takip eden ay başından itibaren faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının kurum işleminin iptali ve yol ve yemek yardımı adı altında yaptığı prime esas kazancın yasal faizi ile iadesi istemine ilişkindir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Uyuşmazlık, davacı işverence yol ve yemek parası olarak çalışanlarına yaptığı ödemelerin sigorta primine esas kazançlara dahil edilip edilmeyeceğine ilişkindir.

İhtilaflı dönemde yürürlükte olan 506 sayılı Yasanın 29.07.2003 tarih ve 4958 sayılı Yasanın 36. maddesi ile değişik 77/2. maddesinde “Şu kadar ki, ölüm, doğum ve evlenme yardımları, yolluklar, kıdem, ihbar ve kasa tazminatları, ayni yardımlar ile Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca miktarları yıllar itibariyle belirlenecek yemek, çocuk ve aile zamları, sigorta primlerinin hesabına esas tutulacak kazançların aylık tutarının tespitinde nazara alınmaz. Bunların dışında her ne ad altında ödeme yapılırsa yapılsın tüm ödemeler prime tabi tutulur.” hükmü yer almaktadır.

506 sayılı Yasa’nın 77. madde 1. fıkrasında prim hesabı da göz önünde tutulacak kazançlar belirtilmiş, 2. fıkrasında ise bunun istisnaları gösterilmiştir. Fıkrada ifade edildiği biçimde sosyal amaçlı olarak veya işverenin yasa ve sözleşme dışında sigortalısına yaptığı yardım ve ödemeler prim hesabında nazara alınmazlar ve prime tabi tutulmazlar. Bu ödeme veya yardımlar ücret ve benzeri ödemelerden tamamen farklı nedenlere dayanırlar. İşin karşılığı olmaktan ziyade insani değer yargıları sonucu verilirler. Yasa bunları sayarak belirtmiştir. Bu yardımlar ölüm, doğum ve evlenme yardımları, yolluklar, kıdem, ihbar ve kasa tazminatları, ayni yardımlar, yemek, çocuk ve aile zamlarıdır.

Buna göre, sigortalılara yapılan yemek yardımları bakımından dava konusu dönemler yönünden, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca miktarları yıllar itibariyle belirlenecek yemek yardımlarının prim matrahına dahil olmadığı, bu miktarın üzerindeki yemek yardımının prim matrahına dahil edilmesi gerekeceği dikkate alınmaksızın, ödenen yemek paralarının tamamının dikkate alınması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Buna göre, sigortalılara yapılan yemek yardımları bakımından dava konusu dönemler yönünden, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca miktarları yıllar itibariyle belirlenecek yemek yardımlarının prim matrahına dahil olmadığı, bu miktarın üzerindeki yemek yardımının prim matrahına dahil edilmesi gerekeceği dikkate alınmaksızın, ödenen yemek paralarının tamamının dikkate alınması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, yemek yardımlarından Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca miktarları yıllar itibariyle belirlenecek yemek yardımlarının prim matrahına dâhil olmadığını gözönünde bulundurmak, yemek yardımlarından Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca miktarları yıllar itibariyle belirlenecek miktarın üzerindeki miktarı prime esas kazanca dahil etmek suretiyle varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

O halde, davalı kurum vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.