muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6234, Karar No: 2021/5233, Tarih: 21.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/6234 E.  ,  2021/5233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Rize 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 17.01.2019 tarih ve 2018/95 E. - 2019/40 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 01.06.2020 tarih ve 2019/2106 E. - 2020/713 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin 2009 yılında vesayet altına alındığını, murisin sağlığında hissedarı olduğu bir taşınmazın kamulaştırıldığını ve hissesine isabet eden kamulaştırma bedelinin davalı banka nezdinde depo edildiğini, davalı bankanın kısıtlı adına yatan kamulaştırma bedelinin nasıl değerlendirilmesi gerektiği hususunda vesayet makamından görüş sorduğunu, vesayet makamının kamulaştırma bedelinin üçer aylık vadeli mevduat hesabında nemalandırılması talimatını verdiğini, murisin ölümü sonrasında bu hesapta bulunan parayı tahsil etmek istediklerinde bankanın hesapta bulunan mevduata %5,50 oranında faiz uyguladığını tespit ettiklerini, bu oranın en düşük mevduat faiz oranı olduğunu, oysa bankanın kısıtlının haklarını korumak için en azından %11 oranında faiz uygulaması gerektiğini, bankanın düşük oranda faiz uygulaması sebebiyle yaklaşık 77.000.-TL civarında nema kaybına uğradıklarını ileri sürerek, belirsiz olan alacağın şimdilik asgari 1.000 .- TL tutarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin vesayet makamının talimatına uygun olarak işlem yaptığını, bu tür hesaplara uygulanacak faiz oranlarının Adalet Bakanlığı ile yapmış oldukları sözleşmeler gereğince belirlendiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların murisine ait kamulaştırma bedelinin davalı banka nezdinde depo edildiği, murisin kısıtlı olması sebebiyle depo edilen bedelin vesayet makamının talimatı üzerine üç ay vadeli mevduat hesabına aktarıldığı, vesayet hesabına uygulanan faiz oranının farklı olduğu ancak bu oranın Adalet Bakanlığı ile davalı arasında yapılan sözleşme uyarınca belirlendiği, davalı bankanın uyguladığı faiz oranının sözleşmeye uygun olduğu, davalı bankanın vesayet makamının talimatı doğrultusunda işlem yaptığı, yapılan işlemde bir usulsüzlük bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacılar vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı, davacılar vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacıların murisine ait kamulaştırma bedelinin nemalandırılması için vesayet makamının emriyle açılan mevduat hesabına düşük oranda faiz uygulandığı iddiasına dayalı olarak bahsedilen uygulama sebebiyle uğranılan nema kaybının davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Davacıların murisine ait kamulaştırma bedeli davalı banka nezdinde depo edilmiş olup, davalı bankaca, kısıtlıya ait kamulaştırma bedelinin nasıl nemalandırılması gerektiği hususunda vesayet makamından görüş sorulmuş, vesayet makamınca verilen cevapla, kamulaştırma bedelinin vesayet hesabı adı altında açılacak üçer ay vadeli bir mevduat hesabına aktarılması istenilmiştir. Davalı bankanın bu cevap üzerine, üçer ay vadeli bir mevduat hesabı açtığı ve kamulaştırma bedelini bu hesapta %5,50 oranında faiz uygulayarak nemalandırdığı görülmektedir. İlk derece mahkemesince, davalı bankanın vesayet makamının talimatı doğrultusunda hareket ettiği ve hesaba uygulanan faiz oranının Adalet Bakanlığı ile banka arasında akdedilen sözleşmeyle belirlenen faiz oranı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak bahsedilen sözleşme dosya arasında bulunmamaktadır. Bunun yanında davalı bankanın hesabın açıldığı dönemde bu tür hesaplara uyguladığı asgari ve azami faiz oranları gösterir belgeler de dosyaya kazandırılmamıştır. Bu itibarla mahkemece, öncelikle Adalet Bakanlığı ile banka arasındaki hesap sözleşmesinin bir örneğinin dosyaya kazandırılması ve davaya konu hesabın anılan sözleşme kapsamındaki hesaplardan olup olmadığının ve sözleşmeyle, vesayet hesabı adı altında açılan tüm hesaplar bakımından bağlayıcı olacak şekilde uygulanması öngörülen bir faiz oranı olup olmadığının tespit edilmesi, varsa bankanın uyguladığı faiz oranının sözleşmeye uygun olup olmadığının belirlenmesi, bulunmaması halinde ise bankanın hesabın açıldığı dönemde uyguladığı asgari ve azami faiz oranları gözetilerek uygulanan faiz oranının davacıların mağduriyetine sebep olup olmadığı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiş, karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararının bozularak kaldırılması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacılara iadesine, 21.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2325, Karar No: 2018/3176, Tarih: 25.04.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/2325 E.  ,  2018/3176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, müstehcenlik

HÜKÜM : Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyetine dair Rize Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.05.2017 gün ve 2016/241 Esas, 2017/96 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi, çocuğun basit cinsel istismarı ve müstehcenlik suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin istinaf başvurusunun kabulü ile

hükümlerin kaldırılarak müsnet suçlardan mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen ikinci-beşinci celselere ait duruşma tutanaklarında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği ilgili personel veya meslekle ilişiğinin kesilmesi halinde yerine yetkili makamca görevlendirilecek başka bir zabıt katibi tarafından tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30667, Karar No: 2018/1276, Tarih: 13.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/30667 E.  ,  2018/1276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanununun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... ile sanık ... Müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2469, Karar No: 2014/27595, Tarih: 18.09.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/2469 E.  ,  2014/27595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/10/2013

NUMARASI : 2012/214-2013/526

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının tarım arazilerinin bakımı, ekimi, pazara hazır hale getirilmesi, tarım aletlerinin kullanılması işini yaptığını, davalının kendisini sigortasız çalıştırması nedeniyle iş aktini feshettiğini bildirerek, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, bayramlarda çalışma ücreti, ücretli izin alacağı, işsizlik ücreti olmak üzere toplam 6.372 TL nin faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının tarım arazilerinin işlenmesi işinde sigortasız çalıştırılması nedeniyle iş aktini feshetmesi nedeniyle işçilik alacakları için eldeki davayı açmıştır.Daha önce aynı taleplerini iş mahkemesinde talep etmiş,tarım işletmesinin iş kanunun kapsamına girmemesi nedeniyle görevsizlik kararı verilmiş, karar temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir. Yine, davalı yanında çalıştığı sürenin tesbiti için açtığı dava sonunda, 5.7.2003-30.8.2006 tarihleri arasında çalıştığının tesbitine karar verilmiş,karar 10.Hukuk Dairesi tarafından düzeltilerek onanmıştır. Davacının hizmet tesbiti iş mahkemesince yapılarak kesinleştiğine göre,bu süreye isabet eden işçilik alacaklarının tahsiline ilişkin davaya da iş mahkemesinde bakılması gerekir. 5510 sayılı Kanunun 101.maddesi hükmünde “Bu kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde,bu kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıklar iş mahkemelerinde görülür.” düzenlemeleri getirilmiştir. Bu nedenle, davanın iş mahkemesinde görülmesi gerekir. Görev kamu düzeninden sayıldığından yargılamanın her aşamasında ileri sürülebileceği gibi mahkemece de resen gözetilmesi gerekir. Buna göre mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın BOZULMASINA, Bozma sebebine göre davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4362, Karar No: 2016/11823, Tarih: 12.10.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/4362 E.  ,  2016/11823 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Ek karar : 09.12.2015

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat, temyiz isteminin reddine dair ek karar

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin yüzüne karşı 17.11.2015 tarihinde usulüne uygun olarak tefhim edilen hükmü, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra, 08.12.2015 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın temyiz isteminin süreden sonra yapıldığı gerekçesiyle reddine ilişkin Manavgat 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 09.12.2015 tarihli ek kararında, herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, verilen ret kararının isteme uygun olarak ONANMASINA 12.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12508, Karar No: 2018/11691, Tarih: 07.06.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/12508 E.  ,  2018/11691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı ... vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 07/06/2018 günü temyiz eden davacı idare vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davalılar vekillerinin yokluklarında duruşmaya başlanarak davacı idare vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyleki ;

1)Dosyada bulunan bilgi ve belgelere göre; dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... köyü, 283 parsel sayılı taşınmazın belediye sınırları içinde ve 1/5000 ölçekli nazım imar planında yüksek yoğunlukta gelişme konut alanında kaldığı, taşınmazın yola, denize, yoğun ve sürekli gelişen sanayi alanına, ticaret limanına yakın konumda olduğu, belediye hizmetlerinden faydalanmasa da yol, su, elektrik kanalizasyon hatlarının taşınmazın yakınından geçiyor olması sebebiyle ve yakın çevresindeki gelişme özellikleri dikkate alındığında talep edildiğinde belediye hizmeti götürülebileceği, ... Valiliği Defterdarlık Milli Emlak Dairesi Başkanlığı tarafından dava konusu taşınmaza yakın

konumda bulunan taşınmazlara 6292 sayılı kanuna göre kıymet takdiri değerlemesi yapılırken "arsa" değerleri düzeyinde rakamlar takdir ediliği, aynı bölgeden intikal eden ve Dairemizin 2017/7407, 1536, 7947, 1286E. sayılı ilamları ile denetiminden geçen ... Genel Müdürlüğü tarafından açılan dava dosyalarında dava konusu taşınmaz ile benzer özellikte olan komşu taşınmazlara arsa olarak değer biçildiği anlaşıldığından Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 17/04/1998 tarih ve 1998/1 sayılı kararı uyarınca dava konusu taşınmaz arsa vasfındadır.Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Dava konusu taşınmazın arsa vasfında olduğu dikkate alınarak, fen bilirkişisi tarafından düzenlenen rapor ve kroki eklenmek suretiyle taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan ve fen bilirkişi rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen 2.400,14 m2'lik kısmına imar durumuna göre yapılaşma izni verilip verilmeyeceği, verilmiş ise önceki durumuna göre kısıtlama getirilip getirilmediği hususları ilgili Belediye Başkanlığı İmar Müdürlüğünden araştırılarak alınacak cevaba göre arta kalan kısım için hesaplanan değer azalış bedelinin yerinde olup olmadığı denetlenmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3)Kendisini vekil ile temsil ettiren davalılar lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmesi,Doğru görülmemiştir.Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, temyiz eden davacı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.630,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 07/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3637, Karar No: 2013/5033, Tarih: 04.09.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/3637 E.  ,  2013/5033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

Dairemizin 04.07.2012 tarih ve 1954 E, 46136 K sayılı geri çevirme kararıyla, ....06.2004 tarihli yönetim kurulu kararı ile ....06.2004 tarihli genel kurul kararından sonra alınan yönetim kurulu kararlarının gönderilmesi istenmişse de geri çevirme kararımızın gereğinin yerine getirilmediği anlaşılmıştır. Geri çevirme kararının gereklerinin yerine getirilmemesi, dosyanın sürümcemede kalmasına ve adaletin gecikmesine neden olduğundan bu kez geri çevirme gereklerinin yerine getirilmesi hususunda daha dikkatli ve itinalı davranılması, aksi halin sorumluluk doğuracağının bilinmesi gerekmektedir.

Gelinen aşamada Heyetçe incelenmesine gerek görülen;

...-Geri çevirme kararı ile istenmesine rağmen gönderilmeyen, bilirkişi raporunda bahsi geçen ....06.2004 tarihli yönetim kurulu kararı ile ....06.2004 tarihli genel kurul kararından sonra alınan yönetim kurulu kararlarının dava dışı... Konut Yapı Kooperatifi'nden müzekkere ile istenmesi,

...-Davalı ..., dosyaya ibraz ettiği ... .... Noterliği'nin ....03.1997 tarihli imza sirküleri ile diğer davalı ... İnşaat Sanayi Ticaret ve Şirketi'ne ait gerekçeli karar evrakını ....01.2012 tarihinde tebliğ almıştır. Anılan imza sirküleri incelenmesinde davalı ...'un diğer davalı ... İnşaat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'ne ......1996 tarihinden itibaren iki yıl süreyle şirketi temsil ve ilzama yetkili müdür olarak atandığı ancak, gerekçeli kararı tebliğ aldığı tarih itibariyle iki yıl süre ile verilen temsil yetkisinin son bulduğu anlaşılmıştır.Bu itibarla davalı şirket tarafından şirketi temsilen davalı ...'a karar ve temyiz tarihlerini de ihtiva edecek şekilde şirketi temsil bakımından yetki verilip verilmediğinin tespiti ile yetki verilmiş ise yetkiye ilişkin belgenin dosya arasına konulması, ...'un bu tarihler arasında şirketi temsil yetkisinin bulunmaması durumunda, gerekçeli kararın davalı şirkete tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi, davalı şirketin kararı temyiz etmesi halinde ise temyiz dilekçesinin davacı vekiline tebliği ile cevap süresinin beklenilmesinden sonra incelenmek üzere, Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine ikinci kez geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10269, Karar No: 2010/10037, Tarih: 18.10.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/10269 E.  ,  2010/10037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dava iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkidir .

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 100,00 TL maddi ve 500,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının 1.3.1996 tarihinde davalıya ait inşaata çalışırken iskeleye takılı olan inşaat demirine gözünü çarpması şeklinde gerçekleşen olayın Kurumca iş kazası olarak kabul edildiği, Kurumun 9.12.1999 tarihli yazısında sürekli iş göremezlik oranı %0 iken mahkemece dosyanın YSK'na gönderildiği 1.6.2007 tarihli Yüksek Sağlık Kurulu raporunda bu oranın %44,2 olarak belirlendiği, 5.11.2008 tarihli Adli Tıp Kurumu raporuna göre ise bu oranın %37,2 olarak saptandığı, olayda işçinin %30 işverenin ise %70 oranında kusurlu olduğu, hesap bilirkişisinin her iki maluliyet oranına göre ayrı ayrı maddi zarar hesabı yaptığı ve dosyada peşin sermaye değerleri bulunmadığından zarardan düşülmediğinin belirtildiği ve mahkemece başkaca bir araştırma yapılmadan bu şekli ıslah edilmeyen davada talep gibi maddi ve kısmen manevi tazminata karar verildiği, dava dilekçesinde talep edilen manevi tazminat isteminin 1000,00TL olduğu anlaşılmaktadır.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda değişiklik yapan 5219 sayılı yasanın 2.maddesi uyarınca 01.01.2009 tarihinden sonra, anılan yasanın 427.maddesindeki kesinlik sınırı, 1.400,00 -TL.’ye çıkarılmış olup, inceleme konusu karar bu tarihten sonra verilmiş ve reddedilen miktar kesinlik sınırının altında bulunmuş olmakla, söz konusu maddelere göre hüküm kesin nitelik taşıdığından 01.06.1990 tarih ve E: 1989/3, K: 1990/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı da gözönünde tutularak, davacı vekilinin manevi tazminata ilişkin hükme yönelik temyiz dilekçesinin, kararın kesinlik sınırları içinde kalması nedeniyle reddine karar vermek gerekmiştir.