muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5352, Karar No: 2014/21171, Tarih: 15.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/5352 E.  ,  2014/21171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz isteminin süresinde olmadığı gibi sanığın temyiz harcını da yatırmadığından bahisle temyiz isteminin reddine karar verilmiş ise de; sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet kararının, sanığın savunmasında beyan ettiği adresine tebliğ edilmeden doğrudan MERNİS adresine tebliğ edildiği, ancak bu adresin de sanığın daha önceden hükümlü olarak bulunduğu cezaevi adresi olduğu anlaşıldığından tebligatın usulsüz olduğu, ayrıca 6217 sayılı Kanun'un 13. maddesinin Anayasa Mahkemesinin 20.11.2011 tarih ve 2011/54-142 sayılı kararı ile iptal edildiği anlaşıldığından, temyiz isteminin reddine ilişkin 07.05.2012 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.

Somut olayda; katılanın ortağı ve yetkilisi olduğu ... İnşaat Limited Şirketi'nde müdür olarak görev yapan sanık ...'ın, şirketin Taşdelen Belediye Başkanlığı'na yaptığı inşaat işlerine karşılık hakediş olarak belediyeden 10.000 TL para almasına rağmen bu parayı şirket hesabına aktarmayarak uhdesine geçirdiği anlaşıldığından hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11, Karar No: 2010/7559, Tarih: 29.04.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/11 E.  ,  2010/7559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vek.Av. ...

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2010/5586, Karar No: 2010/5478, Tarih: 24.09.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5586 E.  ,  2010/5478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu: GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacılar; davalılarla ortak miras bırakanları olan ...’un ölüm tarihinin 26.09.1999 olduğunu, sağlığında kendilerinden mal kaçırmak amacıyla sahibi olduğu, ..., İnönü Mahallesi, 42199 ada, 10 sayılı parselde bulunan taşınmazını davalı ...’a, ... Mahallesi, 11 ada, 19 sayılı parseldeki taşınmazını ise davalı ...’a satmak suretiyle devir ettiğini, saklı pay kurallarını etkisiz hale getirmek amacıyla bu işlemin yapıldığını, devir işlemlerini de Haziran 2007 tarihinde öğrendiklerini belirterek, tenkis taleplerinin kabulü ile, bu taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile, saklı payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini talep etmişlerdir. Davalılar yasal süresi içinde davanın kanunda öngörülen süre içerisinde açılmadığını, zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesini savunmuşlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 17.15 TL. onama ilam harcının temyiz eden taraftan alınmasına, 24.09.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27004, Karar No: 2018/2422, Tarih: 07.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/27004 E.  ,  2018/2422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15603, Karar No: 2014/3141, Tarih: 20.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/15603 E.  ,  2014/3141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Yaşın küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, ayyaşlık veya bunlara benzer durumlarda bulunma dolayısıyla, fiil ve hareketlerin saikini ve sonuçlarını doğru olarak algılayamayan kişilerin dolandırılması, TCK'nın 158/1-c bendiyle ağırlaştırıcı neden kabul edilmiştir. Algılama yeteneğinin zayıflığından yararlanmak suretiyle kişilerin aldatılması daha kolaydır. Algılama, duyu organları aracılığıyla, olay, nesne ve ilişkileri birbirinden ayırt etme demektir. Yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk, uyuşturucu etkisinde bulunma yada bunlara benzer sebeplerden biriyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olan kişilerin aldatılması suçun konusudur. Mağdurda zayıf da olsa bir irade, zayıflamış bilinç var olmalıdır. Akla uygun davranma demek, belli bir olay karşısında normal insanlardan çoğunun izleyeceği davranışa uygun hareket etmek demektir. Hâkim, somut olayın mahiyetini, kişinin içerisinde yaşadığı sosyal çevreyi, gelişme derecesini, muhakeme ve fikrî becerisini göz önünde tutarak değerlendirme yapacaktır. Algılama yeteneğinin çok zayıf olması veya hiç olmaması halinde, aldatılması gereken bir irade söz konusu olmayacağından dolandırıcılık suçundan bahsedilemeyeceğinden hırsızlık suçu söz konusu olacaktır. Ceza sorumluluğu olmayan 12

yaşını bitirmemiş çocukların ve tam akıl hastalarının yaptıkları hareketlerin anlam ve sonuçlarını bilemeyeceklerinden aldatılmalarından ve dolandırılmalarından bahsedilemez. 12 yaşını tamamlayıp 15 yaşını tamamlamayan çocukların algılama yeteneklerinin bulunup bulunmadığı araştırılarak, bulunmaması halinde eylem, hırsızlık suçunu oluşturacaktır. Fail, bilerek mağdura uyuşturucu madde vererek veya sarhoş ederek onun algılama yeteneğini azaltmış ise ve oluşturulan bu zayıflık anında mal alınmışa eylem, TCK'nın 148/3 kapsamında mefruz cebir kapsamında değerlendirileceğinden yağma suçunu oluşturacaktır.

Sanığın akıl hastalığı nedeniyle fiil ehliyeti bulunmayan ve vesayet altına alınması ile ilgili dava süreci devam eden, maddi durumu yerinde olan mağdur ile evlenmek istediğini söyleyerek, birlikte yaşamaya başladıkları ve mağdurun bu durumundan faydalanarak kendisine ve yakınlarına ziynet eşyası ve çeşitli hediyeler aldırmak suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği somut olayda; sanığın mağdur ile evlenmek için tanıştırıldığında, akıl hastalığından ve hakkındaki vesayet davasından haberinin olmadığını, mağdurun kendisine ziynet eşyası alma karşılığında ayrı ev tutmadan senin yanında kalırım demesi üzerine evlenmeye karar verdiğini, sonradan mağdurun akıl hastalığı ve fiziksel rahatsızlıkları ortaya çıkınca anlaşamadıklarını ve mağdurun taktığı altınları da alarak evden ayrıldığını savunması, mağdurun akıl hastalığından ve hakkındaki vesayet davasından sanığa bahsedilmediğinin bizzat mağdurun yeğenleri olan ve tarafları tanıştıran tanıklar İrfan ve Türkan Kahraman'ın beyanları ile de sabit olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın hileli hareketlerle haksız menfaat elde ettiğine dair savunmasının aksini ispat eder, mahkumiyetine yeter, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediği gerekçesiyle beraatine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 20.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20449, Karar No: 2014/18511, Tarih: 18.12.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/20449 E.  ,  2014/18511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın malikinin gaip olması nedeniyle Urla Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/1047 esas 2012/268 karar sayılı ilamı ile İzmir Defterdarlığının kayyım olarak atandığı anlaşılmakla, tespit edilen kamulaştırma bedelinin "idarece üçer aylık vadeli hesaba yatırılan kamulaştırma bedelinin ileride belli olacak hak sahibine ödenmesine" karar verilmesi yerine davalıya ödenmesine karar verilmiş olması,

2-Davacı idare harçtan muaf olmadığı halde, muaf kabul edilerek hüküm kurulması,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

a-)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2 numaralı bendinin hükümden çıkartılarak yerine "2-İdarece üçer aylık vadeli hesaba yatırılan kamulaştırma bedelinin ileride belli olacak hak sahibine ödenmesine" cümlesi yazılmak,

b-)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinin hükümden çıkartılarak yerine "3-Harçlar Yasası uyarınca alınması gereken 25,20 TL harcın davacı idareden alınarak Hazineye irad kaydına" ibareleri yazılmak,

Suretiyle 6100 sayılı HMK.ya 6217 sayılı Kanunla eklenen Geçici 3. madde gözetilerek HUMK.nun 438. maddesi uyarınca hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10332, Karar No: 2011/19825, Tarih: 08.09.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/10332 E.  ,  2011/19825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : ...: Sanığın 765 S.Y.nın 491/1, 522, 647 S.Y.nın 4. maddelerine göre 540 YTL APC ile cezalandırılmasına

765 S.Y.nın 504/3, 80, 522, 647 S.Y.nın 4. maddelerine göre 2755 YTL APC ile cezalandırılmasına ve verilen cezalar 765 S.Y. nın 72. maddelerine göre toplanarak sanığın 3295 YTL APC ile cezalandırılmasına.

2-...: Sanığın hırsızlık suçundan beraatine765 S.Y.nın 504/3, 80, 522, 647 S.Y.nın 4. maddelerine göre 2755 YTL APC ile cezalandırılmasına

I-Sanık ...’nun hırsızlık suçundan beraatine, hükümlü ...’in hırsızlık ve dolandırıcılık suçlarından mahkümiyetine dair hükümlere yönelik sanıklar müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1-Sanık ...’nun hırsızlık suçundan beraatine dair mahkemenin 23.02.2004 gün ve 2003/299 Esas, 2004/47 Karar sayılı ilk hükmünün temyiz edilmemesi nedeniyle kesinleştiği gözetilmeden, aynı suç nedeniyle yeniden kurulan hüküm hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğundan, sanık adına müdafiinin vaki temyiz isteminin,

2-Sanık ...’in mahkumiyetine ilişkin 23.02.2004 gün ve 2003/299 Esas, 2004/47 Karar sayılı hükmün temyiz edilmeksizin kesinleşmesinden sonra, diğer sanık ...’nun temyizi üzerine Yargıtay C.Başsavcılığı’nın 19.09.2005 gün ve 2004/119936 sayılı yazısıyla yeniden değerlendirilmek üzere iadesi kararının sanık ... ile ilgili olduğu ve hükümlü ... yönünden farklı bir yargılama usulü olan uyarlama yargılamasının yapılması gerektiği ayrıca, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 gün 125-186 sayılı kararında da açıklandığı üzere ikisinin bir arada yargılanamayacağı gözetilmeden, hükümlü ... yönünden de karar iade edilmiş gibi yargılamaya devam olunarak yeniden mahkûmiyet hükmü kurulması yok hükmünde olup, yok hükmündeki kararın temyiz olanağı bulunmadığından hükümlü ... müdafiinin vaki temyiz isteminin,

5320 Sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUY.nın 317.maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİNE,

II-Sanık ...’nun dolandırıcılık suçundan mahkümiyetine dair hükme yönelik müdafiinin temyizine gelince;

5320 Sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUY.nın 317.maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİNE,

II-Sanık ...’nun dolandırıcılık suçundan mahkümiyetine dair hükme yönelik müdafiinin temyizine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; yüklenen suçun tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 06.08.2003 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2. ve CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 08.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2605, Karar No: 2006/2633, Tarih: 21.03.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/2605 E.  ,  2006/2633 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... As. Huk.(İş) Mahkemesi

Davacı, yurtdışında geçen 10 yıl 11 ay 8 gün çalışmalarının 3201 sayılı Yasa gereğince borçlandırılması gerektiğinin tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 21.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4708, Karar No: 2015/6041, Tarih: 02.06.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/4708 E.  ,  2015/6041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hilvan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/01/2015

NUMARASI : 2014/104-2015/3

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20.03.2012 gününde verilen dilekçe ile önalım nedeniyle tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.01.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 02.06.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. G.. C.. ile karşı taraftan davacı vekili Av. M.. V.. İ.. geldiler Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak verilmiş olan karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.100 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10617, Karar No: 2021/4981, Tarih: 07.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10617 E.  ,  2021/4981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Çerkezköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/816 E. - 2018/3 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesine ilişkin hüküm, davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Tekirdağ İli, Çerkezköy İlçesi, ... Mahallesi, 93 ada 157 ve 30 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değerinin tespit edilmesine ve davalı idareden tahsiline dair ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idareden aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 07/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3132, Karar No: 2011/2195, Tarih: 03.10.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/3132 E.  ,  2011/2195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 765 sayılı TCK’nın 455/1-son; 647 sayılı Kanunun 4 ve 6. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme.

Sanığın taksirle öldürme suçundan mahkûmiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın savunması da dikkate alındığında bilirkişinin kusur değerlendirmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

1- Suç tarihi itibariyle temel adli para cezasının 440 TL. olduğu gözetilmeden fazla ceza tayin edilmesi,

2- Sanık hakkında hükmedilen para cezalarının 765 sayılı TCK'nın 72. maddesi uyarınca toplanması gerektiği gözetilmeden ayrı ayrı infazına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, "sanığın 765 sayılı TCK'nın 455/1. maddesi gereğince 2 yıl hapis ve 440 TL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın kusur durumu gözetilerek TCK'nın 455/son maddesi gereğince cezasından 4/8 indirim yapılarak 1 yıl hapis ve 220 TL. adli para cezası ile cezalandırılmasına, 647 sayılı Kanun'un 4. maddesi gereğince sanığa verilen hapis cezasının günlüğü suç tarihi itibariyle 12 TL'den paraya çevrilerek 4320 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen aynı neviden para cezalarının TCK'nın 72. maddesi uyarınca toplanarak sonuçta 4540 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" şeklinde düzeltilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/10/2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.