muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1229, Karar No: 2014/7238, Tarih: 24.03.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/1229 E.  ,  2014/7238 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/11899

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/12/2011

NUMARASI : 2010/303 (E) ve 2011/425 (K)

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanıkların 18.07.2005 tarihinde Yalova ilinde yakalanmalarının ardından, 2006/463 soruşturma nolu soruşturma dosyasının, N. I., M. K., C. U.ve M. G.”e yönelik eylemlerle ilgili olarak tefrik edilerek, bu kişilere yönelik eylemlerin 2008/1098 nolu soruşturma dosyası üzerinden yürütüldüğü, akabinde C. U.'a yönelen eylemle ilgili olarak dosyanın tekrar tefrik edildiği anlaşılmış olup, TCK.nun 245/2-3 maddelerinde yazılı suçların mağdurunun banka olduğu ve sahte olduğu belirtilen kredi kartlarının Garanti Bankasına ait olduğu gözetildiğinde, Yalova Cumhuriyet Başsavcılının 2006/463 ve 2008/1098 hazırlık numaralı soruşturma evraklarının akıbetleri araştırılarak, sahte kredi kartları düzenlemek ve kullanmak suçla- rından dava açılıp açılmadığı belirlenip, dava açılmış ise dosyaları getirtilerek incelenmesi, mümkün olduğu takdirde davaların birleştirilmesi, aksi halde bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örnekleri dosya içerisine alınıp, sanıkların sahte nüfus cüzdanları ve sürücü belgesini kredi kartı düzenletmek amacıyla oluşturup oluşturmadıkları tartışılarak, sahteciliğin kredi kartı üretme ve kullanma suçlarının teselsül niteliğinde olup olmadığının takdiri gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Davaya konu olayda; Cevdet Uzun adına sahte nüfus cüzdanı ile Garanti Bankasından kredi kartı ürettirilip bu şekilde temin edilen kredi kartı ile farklı tarihlerde alışveriş yapmak şeklinde gerçekleşen eylemde, sahte nüfus cüzdanı ile sahte kredi kartı ürettirilmesi eyleminin kül halinde TCK.nun 245/2, 43 maddelerine, bu sahte kartı değişik yer ve zamanda kullanarak menfaat temin etmesinin ise TCK.nun 245/3, 43 maddelerine uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde TCK.nun 245/1, 43 maddeleri uyarınca uygulama yapılması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısı ve sanıkların temyiz itirazları bu iti- barla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 24.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13120, Karar No: 2009/12722, Tarih: 14.10.2009

8. Ceza Dairesi 2009/13120 E., 2009/12722 K.

**8. Ceza Dairesi 2009/13120 E., 2009/12722 K.**

**- CEZALARIN İNFAZI

- SUÇ İŞLEMEK AMACIYLA KURULAN ÖRGÜTE ÜYE OLMAK**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 220 ]

- 5275 S. CEZA VE GÜVENLİK TEDBİRLERİNİN İNFAZI HAKKINDA ... MÜKERRİRLERE ÖZGÜ İNFAZ REJİMİ VE DENETİMLİ SERBESTLİK TEDBİRİ

- 5275 S. CEZA VE GÜVENLİK TEDBİRLERİNİN İNFAZI HAKKINDA ... [ Madde 108 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Madde 19 ]

- 647 S. CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) [ Ek Madde 2 ]

- 3713 S. TERÖRLE MÜCADELE KANUNU [ Madde 17 ]

**"İçtihat Metni"**

Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçundan (Ankara Onbirinci Ağır Ceza Mahkemesi)'nin 03.10.2007 tarihli ve 2006/136 esas 2007/239 sayılı kararıyla verilen 1 yıl 15 gün hapis cezasına hükümlü Cafer'in infazı esnasında, infaz süresi 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 19/1 ve ek 2. maddelerine göre hesaplanarak 03.04.2008 tarihinden itibaren şartla tahliyesine dair (Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesi) nin 02.04.2008 tarihli ve 2008/323 değişik iş sayılı kararı üzerine, Boğazlıyan Cumhuriyet Başsavcılığınca infazın 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 107/4. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılarak şartla tahliyesine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle yapılan itirazın reddine ilişkin (Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesi)'nin 23.06.2008 tarihli ve 2008/537 değişik iş sayılı kararına vaki itirazın reddine dair (Kayseri Birinci Ağır Ceza Mahkemesi)'nin 18.07.2008 tarihli ve 2008/634 müteferrik sayıit kararı ve dosyası ile ilgili olarak;

Yargıtay Dokuzuncu Ceza Dairesi'nin 26.06.2008 tarihli ve 2008/4594-8352 sayılı ilamında da benzer bir olay nedeniyle belirtildiği üzere;

Yargıtay Dokuzuncu Ceza Dairesi'nin 26.06.2008 tarihli ve 2008/4594-8352 sayılı ilamında da benzer bir olay nedeniyle belirtildiği üzere;

Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma suçundan 1 yıl 15 gün hapis cezasına mahkum olan hükümlü Cafer'in, hapis cezasının infazında 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 17/1. maddesi "Bu Kanun kapsamına giren suçlardan mahkum olanlar hakkında, koşullu salıverilme ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması bakımından 13.12.2004 tarihli ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 107. maddesinin dördüncü fıkrası ile 108. maddesi hükümleri uygulanır." ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 107. maddesi "(4) Suç işlemek için örgüt kurmak veya yönetmek ya da örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenen suçtan dolayı mahkumiyet halinde; ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına mahkum edilmiş olanlar otuzaitı yılını, müebbet hapis cezasına mahkum edilmiş olanlar otuz yılını, süreli hapis cezasına mahkum edilmiş olanlar cezalarının dörtte üçünü infaz kurumunda çektikleri takdirde, koşullu salıverilmeden yararlanabilirler." hükümlerinin uygulanmasında yasal zorunluluk bulunduğu gözetilmeden, suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olmak suçundan mahkum olan hükümlü hakkında 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 19/1 ve ek 2. maddeleri uygulanmak suretiyle şartla tahliye edilmesi kararına yapılan itirazın kabulü yerine yazılı şekilde İtirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nın 309, maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 25.11.2008 gün ve 58650 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığı'ndan 25.12.2008 gün ve KYB-2008/261977 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize tevdii kılınmakla incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5275 sayılı CGTİK'nın 107/4 madde ve fıkrası hükmünün "Suç işlemek için örgüt kurmak veya yönetmek ya da örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenen suçtan dolayı mahkumiyet halinde ..." uygulanabilmesi karşısında, örgüt kurmayı, yönetmeyi veya örgütün faaliyet çerçevesinde işlenen suçtan dolayı mahkumiyeti içermeyen örgüt üyeliğinin anılan fıkra kapsamında değer-lendirilemeyeceği, bu halde hükümlü hakkında suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçundan 5237 sayılı Yasa'nın 220/2-3 madde ve fıkraları uyarınca verilen mahkumiyet hükmünün infazının 647 sayılı Yasa'nın 19 ve ek 2. maddesi uyarınca yapılması gerektiğine ilişkin Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesi'nin 02.04.2008 tarih ve 2008/323 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itiraz üzerine Kayseri Birinci Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen 18.07.2008 tarih ve 2008/634 sayılı itirazın reddi karan usul ve yasaya uygun bulunduğundan ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görülmediğinden istemin (REDDİNE), dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığıma tevdiine, 14,10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3026, Karar No: 2011/7347, Tarih: 16.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/3026 E.  ,  2011/7347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

3/9/2009 tarihli haciz tutanağına göre borçlu işyerinin kayıtlı adresinde bulunmadığı belirtilmiş olup, adreste bulunmama tek başına ticareti terk anlamına gelmeyeceğinden şikayetin süresinde olduğunun kabulü gerekmiştir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 16.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3642, Karar No: 2018/9304, Tarih: 24.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/3642 E.  ,  2018/9304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 338/1 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2014, Karar No: 2014/22236, Tarih: 23.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/2014 E.  ,  2014/22236 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/66599

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/10/2010

NUMARASI : 2009/142 (E) ve 2010/531 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Kamu davasına katılma hakkı bulunan şikayetçi vekilinin, 14.05.2009 tarihli celsede şikayetçi olduğunu belirtmesine karşın katılma talebi konusunda herhangi bir karar verilmemiş ise de; CMK'nun 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanığın babasının sahibi olduğu ....Plastik İnş. Taah. Paz.ve Tic. Ltd. Şirketi adına çek keşide etme yetkisi bulunmamasına rağmen, şirkete ait iki adet çeki keşide ederek katılan bankadan kredi kullanacak olan A.. S.. isimli şahsa verdiği, bu şahsında sanıktan aldığı suça konu sahte çekleri kredi karşılığı bankaya teminat olarak ibraz ettiğinin iddia olunması, A.. S..'un hazırlık beyanında suça konu çekleri bizzat İbrahim'den aldığını yazı ve imzalarında şirketi temsile yetkili olan sanık tarafından doldurulduğunu belirtmesi karşısında; adı geçen kişinin mahkemede dinlenerek sanık ve babası ile aralarında daha önceden çek alışverişi olup olmadığı, sanığın şirket adına çek keşide etme yetkisi olup olmadığı hususları sorulup sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde beraat karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6982, Karar No: 2019/19501, Tarih: 11.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/6982 E.  ,  2019/19501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : BURSA 9. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin red kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 11/11/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9749, Karar No: 2014/15651, Tarih: 08.07.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/9749 E.  ,  2014/15651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına davalı vekilinin sunduğu temyiz dilekçesinde yerel mahkemenin Yargıtay bozma ilamı sonrasında yaptığı yargılama sonucu verdiği kararın yeniden hangi nedenlerle bozulması gerektiğine dair temyiz nedenleri bildirilmemiş olması, Dairemizce gerekçeli temyiz dilekçesi sunularak temyiz edilen dosyalarda da temyiz dilekçesinde belirtilen temyiz nedenleriyle bağlı kalınarak temyiz incelemesi yapılıyor olması ve yine mahkeme kararında Dairemizce kamu düzenini ilgilendiren ve re'sen bozma nedeni yapılmasını gerektirecek bir hata bulunmadığının anlaşılmasına göre davacı vekilinin bozma isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 08/07/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.