muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16394, Karar No: 2015/41704, Tarih: 22.06.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/16394 E.  ,  2015/41704 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından zorunlu savunman ücretinin çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4325, Karar No: 2014/9487, Tarih: 29.04.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4325 E.  ,  2014/9487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ordu İş Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2013

NUMARASI : 2009/298-2013/462

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01/01/1983-05/09/2001 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan Kurum, S. Ö. vekillerince ve Ş. Ö., Ö. Perde Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmesi ve davacı vekili tarafından duruşma talep edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacı, davalı işverenler ile davalı Kurum vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davacının davalı işveren Ö.Limited Şirketi’nin işlettiği işyerinde 1.1.1983 tarihinde işe başlayıp, arada işyerinin el değiştirmesine rağmen işten ayrıldığı 5.9.2001 tarihine kadar kesintisiz çalıştığından davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kısmen kabulü verilmiş ise de; varılan bu sonuç eksik incelemeye dayalı olup usul ve yasaya aykırıdır.

Dairemizin 28.04.2009 tarihli, 2008/8166 E., 2009/6041 K. Sayılı bozma ilamında "Dosyadaki kayıt ve belgelerden davalı S. ö.’e ait S. F. Cad No;.. O. adresindeki (..) sigorta sicil nolu işyerinden davacının 1.1.1997 tarihinde işe başladığına dair, davalı Ö. Limited Şirketi’e ait S. F. Cad No;. O. adresindeki (..) sigorta sicil nolu işyerinden davacının 2.1.1999 tarihinde işe başladığına dair, davalı Ş. ö.-A. Ç. ortaklığına ait S. F. Cad No;.. O. adresindeki (..) sigorta sicil nolu işyerinden davacının 7.8.1992 tarihinde işe başladığına dair, davalı Ş.ö.’e ait S. F. Cad No;.. O..adresindeki (..) sigorta sicil nolu işyerinden davacının 1.10.1992 tarihinde başladığına dair işe giriş bildirgelerinin verildiği, hizmet döküm cetvelinde davacının (..) sigorta sicil nolu Ş. Ö.-A. Ç. ortaklığı işyerinden 7.8.1992-30.8.1992 tarihleri arası 10 gün, (..) sigorta sicil nolu Ş.ö. işyerinden 1.10.1992 tarihli girişle 30 gün, 1993 yılında 75 gün, 1994 yılında 180 gün, 1995 yılında 150 gün, 1996 yılında 160 gün, (..) sigorta sicil nolu S. Ö. işyerinden 1997 yılında 240 gün, 1998 yılında 295 gün, (..) sigorta sicil nolu Ö. Limited Şirketi işyerinden 1999 yılında 270 gün 2000 yılında 360 gün, 2001 yılında 240 gün ve dava dışı (..) sigorta sicil nolu işyerinden 1988 yılında 120 gün, 1989 yılında 240 gün, 1990 yılında 80 gün, 1991 yılında 220 gün, 1992/1. dönemde 80 gün, çalışmasının bildirildiği, (..) sigorta sicil nolu Ö. Limited Şirketi’nin 2.1.1999 tarihinde, (..) sigorta sicil nolu S. ö. işyerinin 1.1.1997 tarihinde, (..) sigorta sicil nolu Ş.ö. işyerinin 1.10.1992 tarihinde, (..) sigorta sicil nolu Ş. ö.-A. ö. ortaklığı işyerinin de 7.8.1992 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı, dava dışı Z.Y.-S.A.adına kayıtlı (13966) sigorta sicil nolu B.Mah No:.. O. adresinde kurulu işyerinin D. P. ünvanıyla 1.11.1981 tarihinde tescil edildiği, 23.7.1992 tarihinde kapsamdan çıktığı, davalılar (..), (..), (..), (..) sigorta sicil nolu işyerlerinden verilen dönem bordrolarında davacının hizmet döküm cetvelindeki çalışma sürelerinin bildirilmiş olduğu, davalı (..) sigorta sicil nolu Ş. ö. işyerinden Ekim, Kasım, Aralık 1992 tarihlerinde 10’ar gün imzalı, Ocak, Şubat, Mart, Nisan 1993 tarihlerinde 10’ ar gün, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül 1993 tarihlerinde 30’ar gün olarak imzalı, Ekim, Kasım, Aralık 1993 tarihlerinde 15’ er gün imzasız, 1994 yılında da bazı aylar imzalı bazı aylar imzasız, 1995 yılında Haziran ayı dahil ayda 10’ar gün imzalı, (45839) sigorta sicil nolu işyerinden 1997 yılında 240 gün imzasız, 1998 yılında 295 gün imzasız, 1999 yılında (272) sigorta sicil nolu şirket işyerinden 270 gün imzalı, 2000 yılında 360 gün imzalı, 2001 yılında imzasız 240 gün çalışmalarının bildirildiği anlaşıldığı ve yapılacak işin dönem ve ücret bordrolarından 1.1.1983 tarihinden 5.9

.1.1983 tarihinden 5.9.2001 tarihine kadar aynı işyerinde çalıştığı tespit edilen çalışanların, olmadığı taktirde zabıta marifetiyle tespit edilecek işyerine komşu olan diğer işyerlerinde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanlarının beyanlarına baş- vurularak çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, davalılar arasındaki usulüne uygun işyeri devir olgusunu araştırmak, devir edilmiş ise önceki işverenin ve devir edenlerin kim olduğu SGK’dan sorulmak, devir olgusunun gerçek olduğunun anlaşılması halinde yukarıda açıklandığı gibi 1992, 1993, 1994, 1995 ve 1999 yıllarına ait işe giriş ve çıkış tarihleri arasında geçen kısmi çalışmalara ilişkin davacının imzasını içeren ücret tediye bordrolarında görülen kısmi sürelerin dışındaki sürelerle ilgili olarak istemi reddetmek ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde 506 sayılı Yasanın 2, 6, 9 ve 79/8. maddeleri gereğince kanıtladıktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir" olacağı belirtilmiştir.

Mahkemece her ne kadar bozma ilamı kapsamında araştırma yapılmış ise de, devir olgusu ve imzalı ücret bordroları yönünden bozma gereği yerine getirilmemiştir.

Yapılacak iş; öncelikle devir olgusunun resmi olmasının zorunlu olmaması nedeniyle ve tanık beyanlarından da davacının çalıştığının iddia ettiği işyerinin bütün malzemeleriyle devredildiğinin anlaşılması nedeniyle ilk işverenleri (Z.Y. ve diğerleri) davaya dahil ederek taraf haline getirip hizmet tespiti davası için yeterli ve kapsamlı araştırma yapılarak devir olmadan önceki talep edilen dönem yönünden bu işverenler aleyhine hüküm kurmak ve

7.11.2012 tarihli Adli Tıp raporunda işverenler tarafından sunulan ücret bordroları üzerinde yapılan imza incelemesinde sadece 1993/Temmuz ayı bordrosundaki imzanın davacının eli ürünü olduğunun belirtilmesine rağmen, 24.7.1992-01.01.1994 tarihleri arasındaki dönemi imzalı ücret bordrosu olması nedeniyle reddetmeyerek, sadece 1993/Temmuz ayını dışlayarak gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya koyduktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O Halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı ile davalı işverenlere iadesine, 29/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4121, Karar No: 2019/8775, Tarih: 17.12.2019

**14. Hukuk Dairesi         2019/4121 E.  ,  2019/8775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22.10.2003 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.01.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, dava konusu 466 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın aynen taksim, mümkün olmaması halinde satış yoluyla giderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Bir kısım davalı vekili, dava konusu taşınmaz üzerindeki muhdesatların müvekkillerinin murisi ...’a ait olduğunu, tapu kaydının oluşumuna dayanak mirasçılık belgesinin hatalı olduğunu, mirasçılık belgesinin iptali halinde davacının taşınmazda hissesinin kalmayacağını, taşınmaza yönelik satış vaadi sözleşmeleri düzenlendiğini, satışa karar verilmesi halinde satışın hissedarlar arasında yapılmasına karar verilmesini istediklerini beyan etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dava konusu taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış yoluyla giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar ..., vekili temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçalar (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği yüzdelik (%...) oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesi de bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etmek ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Somut olaya gelince; hükmün üçüncü bendinde, “muhdesatların % 12,23 oranındaki değer artışının ölü davalı ... mirasçılarına aidiyetine,” karar verilmişse de, kayıt maliki olmayan muhdesat sahiplerine satış bedelinden pay verilmesi söz konusu değildir.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etmek ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Somut olaya gelince; hükmün üçüncü bendinde, “muhdesatların % 12,23 oranındaki değer artışının ölü davalı ... mirasçılarına aidiyetine,” karar verilmişse de, kayıt maliki olmayan muhdesat sahiplerine satış bedelinden pay verilmesi söz konusu değildir.

O halde, mahkemece öncelikle dava konusu taşınmazlar üzerindeki muhdesatların sahibi ... mirasçılarından hangilerinin kayıt maliki olduğu, gerekirse taşınmaza ait tedavüllü tapu kayıtları getirtilmek suretiyle irdelenmeli, mirasçılarının tamamının paydaş olmadığı tespit edilirse, muhdesattan dolayı pay verilmeksizin satış bedelinin dağıtılmasına; mirasçılarının tamamının paydaş olduğunun tespiti halinde ise yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, değinilen hususlar gözardı edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle bir kısım davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 17.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31207, Karar No: 2015/23709, Tarih: 05.03.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/31207 E.  ,  2015/23709 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/193385

Tehdit suçundan sanık F.. Ö..'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/l-2.cümle, 29, 62, 52/2-4. maddeleri uyarınca 240 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükmedilen adli para cezasının iki eşit taksitte ödenmesine dair, Acıpayam Sulh Ceza Mahkemesi'nin 04/03/2014 tarihli ve 2013/700 esas, 2014/166 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 30.05.2014 gün ve 193385 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “Dosya kapsamına göre, 5237 sayı Türk Ceza Kanunu'nun "Hâkim, ekonomik ve şahsî hâllerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler hâlinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir." şeklindeki 52/4. maddesi nazara alındığında, mahkemece sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının taksitler halinde ödenmesine karar verilmesi durumunda taksit sayısının dörtten az olamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde iki eşit taksit şeklinde ödenmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit suçundan sanık F.. Ö.. hakkında yapılan yargılama sonucunda, Acıpayam Sulh Ceza Mahkemesi'nin 04/03/2014 tarihli kararıyla, 240 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, yüze karşı verilen ve hüküm tarihi itibariyle kesin nitelikte olan bu cezanın infazı aşamasında, taksit miktarına yönelik olarak kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Adli para cezasının taksitler halinde tahsiline karar verilmesine karşın, taksit miktarının TCK’nın 52/4. maddesindeki amir hüküm uyarınca, dörtten az olamayacağının gözetilmemesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın 52/4. maddesinde; “Hâkim, ekonomik ve şahsî hâllerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler hâlinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir.” hükmüne yer verilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; sair tehdit suçundan seçimlik cezalardan adli para cezası tercih edilmek suretiyle, sonuç olarak 240 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında, mahkemece taksit miktarı belirlenirken, TCK’nın 52/4. maddesindeki amir hüküm uyarınca, en az dört taksite hükmolunması gerekirken, para cezasının iki taksit halinde tahsiline karar verilmesi hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Tehdit suçundan sanık F.. Ö.. hakkında, Acıpayam Sulh Ceza Mahkemesi'nin 04/03/2014 tarihli ve 2013/700 esas, 2014/166 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Karardaki hukuka aykırılık aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrasına göre, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca sanığın ekonomik durumu da gözetilerek, mahkemece tehdit suçundan hükmolunan adli para cezasının, birer ay vade ile 4 eşit taksit halinde tahsiline,

3-İnfazın bu şekilde yapılmasına, bozulan kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, 05/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15776, Karar No: 2013/117, Tarih: 08.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/15776 E.  ,  2013/117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08.12.2010 gün ve 2009/124-2010/639 sayılı kararı onayan Daire’nin 15.06.2012 gün ve 2011/4671-2012/10654 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinden ...'in oğlu, diğerlerinin kardeşi olan ...'in 10/01/2009 tarihinde yolcu olarak davalıya ait ... Ekspresi'ne binerken, trenin hiçbir uyarı vermeden ve kapılarını kapatmadan hareket etmesi neticesinde tren ile peron arasındaki boşluğa düşerek feci şekilde hayatını kaybettiğini, müvekkillerinin zararlarının doğduğunu ileri sürerek, toplam 111.000 TL maddi ve manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin kusuru bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kantılara göre, davacılardan ...'in oğlu, diğerlerinin kardeşi olan ...'in 10/01/2009 tarihinde yolcu olarak davalıya ait ... Ekspresi'ne binmek isterken tren ile peron arasındaki boşluğa düşerek hayatını kaybettiği, olayda davacılardan ...'in desteğini kaybettiği, davacıların oğlu ve kardeşlerini kaybetmeleri neticesinde duygusal anlamda acı duydukları, meydana gelen kazada davalının %20 oranında kusurlu bulunduğu ve bu oranda sorumlu bulunduğu gerekçesiyle 4.841,54 TL maddi tazminatın davalıdan alınarak davacı ...'e verilmesine ve davacı ... için 15.000 TL ile diğer davacılar için 5.000'er TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, miktarlara avans faizi uygulanmasına dair tesis edilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 06,55 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 08.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8802, Karar No: 2014/16692, Tarih: 08.09.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/8802 E.  ,  2014/16692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Uzunköprü 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :05.12.2013

NUMARASI :Esas no:2013/588 Karar no:2013/635

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, ara karar ile hükmolunan tedbir nafakası alacağı ile ilgili olarak yapılan takibe itirazın iptali istemine ilişkin olup, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun, üçüncü kısmı hariç, ikinci kitabında yer almaktadır.

Görev, kamu düzenine ilişkindir. Mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun, 5133 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (m.118-395) kaynaklanan bütün davaların, aile mahkemeleri kurulan yerlerde bu mahkemelerce bakılacağını; aynı Yasanın 2. maddesi de, aile mahkemesi kurulmayan yerlerde bu kanun kapsamına giren dava ve işlerin asliye hukuk (aile) mahkemelerinde bakılacağını hükme bağlamıştır. Şu halde Aile Mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde davanın Aile Mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerekir. (H.G.K. 16.11.2005 tarih ve 2/673-617 sayılı kararı) Bu açıklama karşısında; davaya “Aile Mahkemesi” sıfatıyla bakılması gerekirken, bu husus düşünülmeden Asliye Hukuk Mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.08.09.2014(Pzt.)