muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8082, Karar No: 2021/13301, Tarih: 21.12.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/8082 E.  ,  2021/13301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı İl Özel İdaresinin mülkiyetinde olan dava konusu ... Çarşı'nın 24/12/2003 tarihinde yanması nedeniyle kiracı olarak bulunduğu işyerinin tamamen yandığını ileri sürerek; zarar bedeli olarak 40.000 TL maddi ve 10.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsilini talep etmiştir.

Davalılar; yangın nedeniyle kusurlu olmadıklarını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde; davanın kısmen kabulü ile 7.282,47 TL tazminatın 24/12/2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı ... Şirketinden; 7.282,47 TL tazminatın 24/12/2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı (İl Özel İdaresi tüzel kişiliği kaldırılmış olmakla) ... Büyükşehir Belediye Başkanlığından tahsili ile davacıya verilmesine; ...'na hizmet kusurundan kaynaklı açılan tazminat davasına idari yargı görevli olduğundan yargı yolu yönünden usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ile davalı şirket ve belediye tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre; davalı şirket ile belediyenin tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Bilindiği üzere 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 49 uncu maddesinde, kusurlu ve hukuka aykırı bir fiille başkasına zarar verenin bu zararı gidermekle yükümlü olduğu belirtilmiştir.

Diğer taraftan Türk hukukuna hâkim olan ilke, taleplerin yarışması ilkesidir. Birden çok kişinin aynı zarardan sorumluluğuna, “Müteselsil sorumluluk” adı verilmektedir. Doktrinde buna “taleplerin yarışması” da denilmektedir (Eren, s.833).

Müteselsil sorumluluk birden çok kişinin aynı zarardan, yükümlülerden her birinin zarar görene karşı, diğer yükümlüler tarafından zararın tamamını tazmin edinceye kadar sorumlu olmasıdır (Kırca, Ç.: Müteselsil Sorumlulukta Borçlar Kanunu Tasarısı ile Getirilen Değişiklikler, Prof. Dr. Fikret Eren’e Armağan, ... 2006, s.644).

Müteselsil sorumluluk birden çok kişinin aynı zarardan, yükümlülerden her birinin zarar görene karşı, diğer yükümlüler tarafından zararın tamamını tazmin edinceye kadar sorumlu olmasıdır (Kırca, Ç.: Müteselsil Sorumlulukta Borçlar Kanunu Tasarısı ile Getirilen Değişiklikler, Prof. Dr. Fikret Eren’e Armağan, ... 2006, s.644).

Müteselsil sorumluluk, hem maddi zararın hem de manevi zararın tazmininde söz konusu olur. Birden çok kişinin bir zarardan sorumlu olması için bu zararın tek ve aynı zarar olması gerekir. Bölünemeyen, zarar verenlerden her birine paylaştırılması mümkün olmayan zarara tek zarar denilir. Buna karşılık, zarar verenlerden her biri, bağımsız bir zarara neden olmuş veya zararın tespiti mümkün bir kısmına sebep olmuşsa, müteselsil sorumluluk değil, kısmi sorumluluk söz konusu olur. Bu taktirde zarar verenlerden her biri, sebep olduğu zararı veya kısmi zararı tazmin eder (Eren, s.833).

Müteselsil sorumluluk aynı sebebe dayanabileceği gibi değişik sebeplere de dayanabilir. Birden çok kişi aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu olabilir. Aynı zararı doğuran çeşitli sebepler, kusur sorumluluğu (haksız fiil), sözleşme ve kusursuz sorumluluk (kanun) olabilir. Bu suretle, birden çok zarar verenden biri, aynı zararı haksız fiil, diğeri sözleşme, bir başkası da özen veya tehlike sorumluluğuna göre tazmin zorundadır (Eren, s.839).

Müteselsil sorumluluk iki ilkeyi beraberinde getirir. Bu ilkelerden birisi zarar verenle zarar gören arasındaki ilişki, diğer bir anlatımla dış ilişki (BK’nın 50., TBK’nın 61. maddesi); ikincisi ise zarar verenler arasındaki ilişki, diğer bir anlatımla iç ilişkidir (BK’nın 51., TBK’nın 62. maddesi).

Zarar gören ile zarar veren arasındaki ilişkiyi düzenleyen dış ilişki müteselsil sorumluluğun ilk ilkesi olarak karşımıza çıkmaktadır. Müteselsil sorumluluk, zarar görene diğer borç ilişkilerine oranla zarar verenler karşısında daha güçlü ve ayrıcalıklı bir durum sağlar. Buna göre, zarar gören tazminatın tamamını, dilediği taktirde zarar verenlerin tamamından talep edebileceği gibi, bir kısmından veya sadece birinden de talep edebilir (Eren, s.840).

Diğer bir ifadeyle alacaklı, borçluların hepsini birden takip veya dava edebileceği gibi, bunların içinden dilediği birini veya bir kaçını da takip veya dava edebilir. İşte alacaklının, borçlulardan dilediğini ya da dilediklerini ifa istemine muhatap tutabilmesi, onun bir seçim hakkına sahip bulunduğunu gösterir. Alacaklının bu hakkı borç tamamen ödeninceye kadar devam eder (Tekinay/Akman/Burcuoğlu/Altop, s.285). Bu durumda kişilerin yarışmasından (Personenkonkurenz) bahsedilir (Antalya, G.: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Cilt II, İstanbul 2017, s.545).

Alacaklının, ifayı borçluların birinden istemesi ya da yalnız onu dava etmesi veya ifaya mahkûm ettirmesi, diğer borçluları borçtan kurtarmaya yetmez. Diğer borçluları ifa yükümünden kurtaran şey, ifa istemine muhatap olan borçlunun ifada bulunmasıdır; sadece mahkûm olması değildir. Kısaca, alacaklı, borçlulardan birini takip veya dava ettikten, hatta onu mahkûm ettirdikten sonra bile -ifayı tamamen elde etmedikçe- diğer borçlulara başvurmak hakkını muhafaza eder (Tekinay/Akman/Burcuoğlu/Altop, s.286).

Tazminatın tamamının zarar verenlerden yalnız birisine karşı açılan davada talep edebilmesi, zarar görene ispat ve tahsil kolaylığı sağlar. Buna göre, zarar gören tazminat davasını en sağlam ispat araçlarına sahip olduğu zarar verene karşı açabileceği gibi, böyle bir davayı, tazminatı ödeme gücü en fazla olan zarar verene karşı da açabilir. Bu sayede zarar gören zarar verenlerden her birini ayrı ayrı dava edip, sayısız zahmetlere katlanacağı yerde, tamamı aleyhine açacağı bir tek dava ile de kolayca sonuca ulaşabilir. Keza, zarar görenin, tazminat alacağının bir kısmını, bir zarar verenden, diğer kısmını da diğer zarar verenden istemesi mümkündür. Ancak, burada “tek zarar, tek tazminat ilkesi” geçerli olduğundan, tazminat ödeme

borcu, zarar verenlerden biri tarafından yerine getirildiği oranda sona erer. Zarar verenlerden biri, tazminatın tamamını ödediği taktirde, borç ortadan kalkar, dolayısıyla, zarar gören böyle bir hâlde artık diğer zarar verenlerden tazminat talep edemez (Eren, s.840).

Zarar verenlerin her biri zarar görenin uğramış olduğu zarar nedeniyle doğan tazminatın tamamından sorumlu olup, bu sorumluluk borcun ödenmesine kadar devam eder. (HGK’nın 24/06/2021 tarihli ve 2017/4-1442 E. 2021/839 K. sayılı kararı da aynı yöndedir).

Buna göre, mahkemece; bilirkişi raporu ile tespit edilen zarar tutarından, davacının da aralarında bulunduğu esnafın kusur oranınında indirim yapıldıktan sonra, geri kalan miktarın TBK'nın 61 nci ve 62 nci (BK'nun 50. ve 51.) maddeleri gereğince davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi gerekirken, her bir davalının kusur oranlarına göre ayrı ayrı olarak belirlenen tazminattan sorumlu tutulması, doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalıların tüm, davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428 inci maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 745,65 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalı ... Başkanlığına, 746,20 TL bakiye temyiz harcının davalı ...'a yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440 ıncı maddesi gereğince davalılar yönünden karar düzeltme yolu kapalı, davacı yönünden kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22676, Karar No: 2014/31174, Tarih: 22.12.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/22676 E.  ,  2014/31174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, ........2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9346, Karar No: 2012/5248, Tarih: 15.05.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/9346 E.  ,  2012/5248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 15/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1716, Karar No: 2010/2667, Tarih: 20.04.2010

**1. Ceza Dairesi         2010/1716 E.  ,  2010/2667 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/48540

MAHKEMESİ :(DİYARBAKIR) Birinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :22/06/2007 - 447/325

SUÇ :Töre saikiyle kasten öldürmek

G.. G..'ü töre saikiyle kasten öldürmekten, konut dokunulmazlığını bozmaktan ve izinsiz silah taşımaktan sanık M.. T.., işbu suça sanık M.. T..'ı azmettirmekten ve izinsiz silah taşımaktan sanık Ö.. T.., işbu ölümle biten kavgaya katılmaktan ve konut dokunulmazlığını bozmaktan sanıklar H.. T.., İ.. T.., B.. G.. ile A.. G.., işbu ölümle biten kavgaya iştirakten sanıklar M.. G.. ile İ.. G..'ün yapılan yargılanmaları sonunda: hükümlülüklerine ilişkin (DİYARBAKIR) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22/06/2007 gün ve 447/325 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar ile müdahil H.. G.. tarafından istenilmiş, sanıklar duruşma da talep etmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanıklar hakkında duruşmalı, müdahilin temyizi veçhile incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık Ömer hakkında 6136 sayılı Yasaya Aykırılık suçundan kurulan hüküm yönünden;

Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi uyarınca, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Birbirleriyle akraba olan sanıklardan Ömer’in ilk ifadesinde, maktuleye ateş ettiğini,ancak isabet ettiremediğini,sanıklardan Mehmet ,Bahattin ve Hamdullah’ın suçu işlediğini, daha sonraki tüm ifadelerinde ise maktuleyi tek başına kendisinin öldürdüğünü söylemesi, sanık Mehmet ’İn soruşturma aşamasında suçu inkar etmesi, kovuşturma aşamasında kardeşi Ömer’in silahla ateş ettiğini, ancak maktuleyi tek başına kendisinin öldürdüğünü söylemesi, diğer sanıklar Hamdullah, İzzettin, Bahattin, Abdurahim, Memduh, İdris’in ise tüm aşamalarda suçu işlemediklerini beyan etmeleri karşısında;

Aynı eylemlerin failleri olarak yargılanan sanıklar arasında menfaat çatışması bulunduğu halde, tüm sanıkların savunmalarının aynı müdafii tarafından yaptırılarak kamu davasının yürütülüp sonuçlandırılması suretiyle CMK.nun 152 ve 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 38/b maddelerine muhalefet edilmesi,

Usule aykırı olup, sanıklar müdafiinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçesindeki temyiz itirazları ile müdahil Hamziye vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sanıklar hakkında töre saiki ile adam öldürme suçlarından kurulan mahkumiyet, konut dokunulmazlığını bozma ve irtibat nedeniyle sanık Mehmet hakkındaki 6136 sayılı yasaya muhalefet suçlarından kurulan hükümlerin sair cihetleri incelenmeksizin öncelikle bu nedenle tebliğnamedeki düşünceden farklı gerekçeyle CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/04/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.

20/04/2010 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar Ö.. T.., M.. T.., H.. T.., B.. G.., A.. G.., M.. G.., İ.. G.. ile İ.. T.. müdafiileri yokluklarında 29/04/2010 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2018/2083, Karar No: 2018/15879, Tarih: 23.10.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/2083 E.  ,  2018/15879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca temel ceza olarak verilen "1 yıl hapis" cezasının, TCK'nin 86/3-e maddesi uyarınca yarı oranında artırımı ile belirlenen "1 yıl 6 ay hapis" cezası üzerinden TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca yarı oranında artırım yapılması sonucunda "1 yıl 15 ay hapis" cezası yerine, "2 yıl 3 ay hapis" cezası verilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasında yer alan yanlış hesaba ilişkin (3) numaralı bendin çıkarılması ve yerine "5237 sayılı TCK'nin 87/3 maddesi uyarınca yarı oranında artırım yapılması sonucunda "1 yıl 15 ay hapis" cezası ile cezalandırılmasına'' ibaresi eklenmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.10.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5659, Karar No: 2023/4390, Tarih: 16.05.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/5659 E.  ,  2023/4390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/294 E., 2022/401 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık ... müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğinin ise hükmolunan hapis cezasının süresine göre 5320 sayılı Kanun'un sekizinci maddesinin birinci fıkrası, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 318 inci ve 5271 sayılı Kanun'un 299 uncu maddeleri uyarınca reddine karar verilerek duruşmasız inceleme yapılmıştır.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.06.2015 tarihli ve 2014/51 Esas, 2015/214 Karar sayılı kararı ile sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.06.2015 tarihli ve 2014/51 Esas, 2015/214 Karar sayılı kararının sanıklar tarafından temyizi üzerine Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 05.04.2022 tarihli ve 2019/6729 Esas, 2022/4287 Karar sayılı kararı ile;

"1- Gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin Gaziantep 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 07/06/2013 tarih ve 2013/962 değişik iş sayılı kararının aslı ya da onaylı suretinin denetime imkan verecek şekilde dosya arasına getirilmesi,

B. Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.06.2015 tarihli ve 2014/51 Esas, 2015/214 Karar sayılı kararının sanıklar tarafından temyizi üzerine Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 05.04.2022 tarihli ve 2019/6729 Esas, 2022/4287 Karar sayılı kararı ile;

"1- Gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin Gaziantep 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 07/06/2013 tarih ve 2013/962 değişik iş sayılı kararının aslı ya da onaylı suretinin denetime imkan verecek şekilde dosya arasına getirilmesi,

2- Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK’nın 139. maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için işlenen suçun kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkanının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması ve yetkili ve görevli mahkemece verilmesi gerekli olup, suçun sübutunun tespiti için sanıklardan uyuşturucu madde alma-temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise “suç ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama” konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadıklarının sorulması, adli kolluk görevlisi ise CMK’nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenip gerekli görülmesi halinde raporlarda belirtilen şahısların adı geçen sanıklar olup olmadığı hususunda teşhis yaptırılıp tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken eksik araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulması,

3- 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi gereğince "alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlardan dolayı yapılan soruşturma ve kovuşturmada ikinci fıkra hükmü uygulanır" şeklindeki düzenleme karşısında, suç tarihi itibarıyla sanıkların üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun cezasının alt sınırı itibariyle zorunlu müdafi tayininin gerekmediği ve sanıklar hakkında lehe olan suç tarihinde yürürlükte bulunan Yasaya göre hüküm kurulması gerekmekte ise de, yargılama

sırasında 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile TCK’nın 188/3. maddesinde yapılan değişiklikle hapis cezasının alt sınırının on yıl hapis cezası olarak değiştirildiği, karar verilen tarih olan 16/06/2015 tarihinde 6545 sayılı Kanun'un yürürlükte bulunduğu ve CMK’nın 150. maddesi uyarınca uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun cezasının alt sınırı itibarıyla zorunlu müdafi tayinini gerektirdiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilerek sanıkların savunma hakkının kısıtlanması,

4- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların hukuki durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması "

Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.11.2022 tarihli ve 2022/294 Esas, 2022/401 Karar sayılı kararı ile sanıkların uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Kararın usul ve esas yönünden hukuka aykırı olduğuna,

2. Sanıkların mahkûmiyetine yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

3. Delillerin takdirinin hatalı yapıldığına

İlişkindir.

B. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri

Kararın usul ve esas yönünden hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yürütülen soruşturma kapsamında Gaziantep 7. Sulh Ceza Mahkemesinin 07.06.2013 tarih ve 2013/962 D.İş sayılı kararına istinaden 5271 sayılı Kanun'un 139 uncu maddesi uyarınca gizli soruşturmacı

görevlendirildiği, sanıkların 10.06.2013 tarihinde gizli soruşturmacılara uyuşturucu madde satışı yaptıkları, tutanak tanıklarının yeminli beyanları ile tutanak içeriğini doğruladıkları ve alınan uyuşturucu madde ekspertiz raporlarının da söz konusu maddelerin uyuşturucu olduğunu teyit ettiği anlaşılmakla, sanıkların üzerlerine atılı eylemlerin sabit olduğunun kabulü gerektiği sonuç ve kanaatine varıldığı gerekçesiyle sanıkların mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, mahkemenin, suçun vasfına ve sübutuna, delillerin hukuka uygun toplandığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanıklar müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümlerde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.11.2022 tarihli ve 2022/294 Esas, 2022/401 Karar sayılı kararında sanıklar müdafilerinin tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle, hükümlerin Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.05.2023 tarihinde karar verildi.