muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/114, Karar No: 2010/3437, Tarih: 13.04.2010

**17. Hukuk Dairesi         2010/114 E.  ,  2010/3437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde, davalı Fiba Sigorta A.Ş vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların sürücüsü, işleteni ve trafik sigortacısı olduğu aracın çarpması sonucunda müvekkillerinin desteğinin hayatını kaybettiğini ileri sürerek, ıslah dilekçesi ile davacı anne ve baba için ayrı ayrı 20.813,06 TL destekten yoksun kalma tazminatı ve toplam 70.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, manevi tazminat davasının feragat nedeniyle reddine, davalı araç sürücüsünün kazanın meydana gelmesinde tam kusurlu olduğu gerekçesi ile, davanın kabulüne, davacı anne ve baba için ayrı ayrı 20.813,06 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı Fiba Sigorta A.Ş vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı Fiba Sigorta A.Ş vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir. Davacılar desteğini yitiren anne ve babadır. Destekten yoksun kalma tazminatının konusu davacıların, desteğin ölümünden önceki sosyal ve ekonomik durumlarının korunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta 16 yaşında hayatını kaybeden farazi desteğin 18 yaşından itibaren gelir elde etmeye başlayacağı, geliri ile anne ve babasına destek olacağının kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı anne ve babaya gelirden ayrılan pay fazla olup, desteğin evlenene kadar gelirinin 1/3'er payını evlendikten sonra ise 1/4'er payını anne ve babasına ayırabileceğinin kabul edilmesi davacı anne ve babanın destekten yoksun kalma tazminatı belirlenirken, çocuklarının gelir elde etmeye başlayacağı döneme kadar yapacakları yetiştirme giderlerinin de tazminattan mahsubu gerekeceği hususunun gözardı edilmesi isabetli değildir.

Her ne kadar, desteğin çocuğu olduktan sonra anne ve babasına destek olamayacağının kabulü de doğru değil ise de bu husus temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Her ne kadar, desteğin çocuğu olduktan sonra anne ve babasına destek olamayacağının kabulü de doğru değil ise de bu husus temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Fiba Sigorta A.Ş vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Fiba Sigorta A.Ş vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı Fiba Sigorta A.Ş yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı Fiba Sigorta A.Ş’ye geri verilmesine 13.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23395, Karar No: 2015/21351, Tarih: 16.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/23395 E.  ,  2015/21351 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi uyarınca boşanmışlar, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir. Anlaşmalı boşanma yönünde oluşan karar kesinleşinceye kadar eşlerin bu yöndeki diğer bir ifadeyle gerek boşanmanın mali sonuçları, gerekse çocukların durumu hususunda kabul edilen düzenlemeleri kapsayan irade beyanından dönmesini engelleyici yasal bir hüküm bulunmamaktadır. Bu halde anlaşmalı boşanma davasının "çekişmeli boşanma" (TMK m. 166/1-2) olarak görülmesi gerekir.

Açıklanan sebeple mahkemece taraflara iddia ve savunmalarının dayanağı bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerini içeren beyan ile iddia ve savunmanın dayanağı olarak ileri sürülen her bir vakıanın ispatını sağlayacak delillerini sunmak ve dilekçelerin karşılıklı verilmesini sağlamak üzere süre verilip ön inceleme yapılarak tahkikata geçildikten sonra usulüne uygun şekilde gösterilen deliller toplanarak gerçekleşecek sonucu uyarınca karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz sebeplerinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.16.11.2015(Pzt.)

.....
Yargıtay — Esas No: 2016/2639, Karar No: 2018/5058, Tarih: 01.11.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/2639 E.  ,  2018/5058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen şikayet davası sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 06.11.2015 gün ve 2014/10566 Esas, 2015/7108 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi vekili ile şikayet olunan ... vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Şikayetçi vekili, bedeli paylaşıma konu taşınmazların satış bedelinden öncelikli olarak veraset ve intikal vergilerinin ödenmesi gerektiğini, ancak düzenlenen sıra cetvelinde bu hususun gözetilmediğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunanlar vekilleri, şikayetin reddini istemişlerdir.

Mahkemece, bedeli paylaşıma konu taşınmazın satış bedelinden öncelikle veraset, intikal vergisi ve gecikme zammı düşülmeden sıra cetveli tanziminin yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle, şikayetin kabulüne dair verilen karar, şikayet olunanlar vekillerinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 06.11.2015 tarih ve 2014/10566 E. - 2015/7108 K. sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmıştır.

Şikayetçi vekili ile şikayet olunan ... vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekili ile şikayet olunan ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 315,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen şikayetçi 2 Eylül Vergi Dairesi Müdürlüğünden, 14,00 TL harç ve takdiren 315,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen şikayet olunan Odunpazarı Belediyesinden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 01.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/179, Karar No: 2007/198, Tarih: 11.04.2007

Hukuk Genel Kurulu 2007/12-179 E., 2007/198 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2007/12-179 E., 2007/198 K.**

**- GECİKMİŞ İTİRAZ

- RE'SEN BAKILAMAYACAK DURUMLAR

- TEBLİĞİN İMKANSIZLIĞI VE TEBELLÜĞDEN İMTİNA

- USULÜNE AYKIRI TEBLİĞİN HÜKMÜ**- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 21 ]

- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 32 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 65 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 429 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 72 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "şikayet" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kadıköy 3.İcra Hukuk Mahkemesince şikayetin kabulüne dair verilen 15.06.2005 gün ve 2004/1395-2005/849 sayılı kararın incelenmesi davalı (Alacaklı) vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 12.Hukuk Dairesinin 06.12.2005 gün ve 2005/20275-24140 sayılı ilamı ile; (…

…Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK' nun 65.maddesine dayanan gecikmiş itirazda, tebligatın usulüne uygun olarak yapılmış olması, ancak, muhatabın bir engel nedeniyle süresinde itiraz edememiş olması halinde gecikmiş itirazda bulunacak kişinin mazeretini gösterir delillerle birlikte, esasla ilgili itirazlarını ve dayanaklarını, engelin kalktığı günden itibaren üç gün içinde İcra Mahkemesine bildirilmesi gerekir.

Maddeden de anlaşılacağı üzere gecikmiş itirazın ön koşulu usulüne uygun bir tebligatın yapılmış olmasıdır.

Somut olayda borçlu Fatma M....... U......'a (Şükran B.....dan) ödeme emri 7201 sayılı kanunun 21. maddesine göre tebliğ edildiği halde, muhatabın adreste bulunmama nedenleri Tebligat Tüzüğü'nün 28. maddesi uyarınca ilgililerin imzalarını taşıyan tutanakla tespit edilmediğinden sözü edilen tebligat usulsüzdür.(Hukuk Genel Kurulu'nun 18.04.2001 tarih 2001/6-386 esas 2001/389 karar sayılı kararı) Bu durumda uyuşmazlığın İİK.nun 65. maddesinde yer alan gecikmiş itiraz kurallarına göre değil, 7201 Sayılı Kanunun 32.maddesine göre çözümlenmesi gerekir (HGK.nun 5.6.1991 tarih ve 1991/12-258 E. 1991/344K.)

7201 Sayılı Tebligat Kanununun 32.maddesinde, "Tebliğ, usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih, tebliğ tarihi addolunur", hükmüne yer verilmiştir. Borçlunun usulsüz tebliği öğrendiği tarih olarak bildirdiği 11.10.2004 tarihinden sonra 13.10.2004 tarihinde Mahkemeye yaptığı başvurusu yasal 7 günlük sürededir.

Borçlu vekilinin Mahkemeye verdiği dilekçede gecikmiş itiraz deyimini kullanması, HUMK' nun 76. maddesi uyarınca hukuki tavsifin hakime ait olması nedeniyle sonuca etkili olmayıp, başvuru bu hali ile 7201 sayılı yasanın 32.maddesine dayalı tebligat usulsüzlüğü şikayetidir. (Hukuk Genel Kurulu'nun 05.06.2001 tarih ve 1991/12-258 esas 1991/344 karar sayılı kararı)

Borçlu vekilinin Mahkemeye verdiği dilekçede gecikmiş itiraz deyimini kullanması, HUMK' nun 76. maddesi uyarınca hukuki tavsifin hakime ait olması nedeniyle sonuca etkili olmayıp, başvuru bu hali ile 7201 sayılı yasanın 32.maddesine dayalı tebligat usulsüzlüğü şikayetidir. (Hukuk Genel Kurulu'nun 05.06.2001 tarih ve 1991/12-258 esas 1991/344 karar sayılı kararı)

7201 sayılı yasanın, 32. maddesi gereğince muhatabın usulsüz tebliği öğrendiği tarihten itibaren takibin şekline göre icra dairesine itiraz etmemiş olması, tebligatın usulsüzlüğünün tespiti halinde mal beyanında bulunma tarihi ve takip kesinleşmeden haciz konulamayacağı cihetle uygulanan hacizlerin kaldırılacağı sonucunu doğuracağından borçlunun şikayette hukuki yararının bulunması nedeniyle, mercii nezdinde yapılan tebligatın usulsüzlüğüne ilişkin şikayetin incelenmesine engel teşkil etmez. (Hukuk Genel Kurulu'nun 27.06.2001 tarih ve 2001/12-543 esas 2001/560 karar sayılı kararı)

O halde, Mahkemece tebligatın usulsüzlüğüne yönelik şikayetin kabulü ile Tebligat Kanunu'nun 32. maddesi uyarınca borçlunun usulsüz tebligatı öğrendiği tarih olarak bildirdiği ve borçlu vekilince karşı çıkılmayan 31.10.2003(11.10.2004) tarihinin tebliğ tarihi olarak tespitine karar vermek gerekirken, başvurunun İİK.nun 65. maddesinde düzenlenen gecikmiş itiraz olarak nitelenip yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir…

…) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN:Davalı (Alacaklı) vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

Ne var ki, açıklanan gerekçeyle içeriği itibariyle usul ve yasaya uygun bulunan bozma ilamında yazım hatası bulunmakta olup; "Somut olayda" ibaresi ile başlayan ikinci paragrafında borçlunun "Fatma M....... U......" olarak yazılan isminin "Şükran B.....dan"; "O halde" ibaresi ile başlayan son paragrafında yer alan "31.10.2003" tarihinin de "11.10.2004" olarak düzeltilmesi gerekmiş; bu yazım hatalarının düzeltilmiş şekliyle direnme kararının bozma ilamında yer alan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Davalı (Alacaklı) vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 11.04.2007 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14485, Karar No: 2014/15205, Tarih: 18.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/14485 E.  ,  2014/15205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

I- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinin 30.10.2008 gün ve 721 sayılı yazısına göre sanığın şikayet tarihi itibariyle borçlu şirketin yetkili temsilcisi olmadığının anlaşılması karşısında, sonucu itibariyle beraat kararı doğru olduğundan şikayetçi vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Beraate karar verilmesine rağmen, kendisini vekil ile temsil ettiren sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi, yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu durum yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasına, “Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hesaplanan 220,00 TL vekalet ücretinin şikayetçiden alınarak sanık ...'e verilmesine” fıkrasının eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK.nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; borçlu şirketin kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorulup, son beyanname örnekleri getirtilip, tespit edilen adreslerde ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 18.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14028, Karar No: 2013/20866, Tarih: 11.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/14028 E.  ,  2013/20866 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 03.10.2001 tarihinde meydana gelen iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerine yapılan sosyal sigorta yardımlarının 506 Sayılı Yasanın 9-10 ve 26. Maddeleri gereğince davalıdan rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Husumet konusu, davanın her aşamasında ileri sürülebilir. Taraflarca ileri sürülmese dahi gerek mahkemece, gerekse Yargıtay’ca tarafların bu yönde bir savunmasının olup olmadığına bakılmaksızın kendiliğinden göz önünde tutulur. Eldeki gibi rücuan tazminat davalarında elde edilecek hükmün uygulayıcısı konumundaki davacı Kurum tarafından yerine getirilebilmesi için, doğru işverene husumetin yöneltilerek davaya devam edilmelidir.

Eldeki davada, sigortalının ... Mah. ... Cd. No: ... ... adresindeki inşaatta çalışmakta olduğu sırada 9 metre yükseklikten düşmesi ve vefat etmesi biçiminde gerçekleştiği anlaşılmakta ise de, işvereninin kim olduğu, arsa sahipleri ile taşeron arasında kat karşılığı inşaat sözleşmesi ile mi yoksa başka bir şekilde mi bina inşaatı yapıldığı tam olarak belirlenmeksizin HMK’nun 297. vd. maddelerine aykırı olarak, hükmün infazında da tereddüt yaratacak şekilde “... ve ...” şeklinde, adı geçen kişinin/kişilerin kim oldukları belirlenmeksizin hüküm tesisi isabetsizdir.

Mahkemece;öncelikle inşaatın tam olarak ada, parsel ve mevkisi tespit edilerek Belediye ve İmar müdürlüklerinden iskan ve yapı ruhsatı istenildikten sonra, tapu kaydı olup olmadığı sorulmalı, sigortalının çalıştığı binada işveren olarak ...’ün mü yoksa arsa sahipleri veya mirasçıları mi olduğu belirlenmeli, sigortalının yakınları tarafından açılan tazminat davasında verilen kararın bağlayıcılığı yok ise de,

güçlü delil olacağı hatırda tutularak tazminat davasının olup olmadığı da araştırılarak, gerekirse kaza tarihindeki kat malikleri ve arsa sahipleri de belirlendikten sonra husumetin doğru kişi veya kişilere yöneltilmesi ile HMK 124. Maddesi gereğince davaya dahil edilmesi, delillerinin toplandıktan sonra da bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 9, 10 ve 26. maddeleri olup, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

2-Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 9, 10 ve 26. maddeleri olup, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Davaya konu iş kazasının vuku bulduğu 03.10.2001 tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasanın 9. maddesi ile; “İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.” hükmü getirilmiş, anılan Yasanın 10. maddesinde de, “Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.” Hükmülerine yer verilmiştir.

İşverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10.maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Yasanın 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri (6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 51-52. Maddeleri) uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tavanından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca, % 50'den az olmamak üzere indirim yapılarak, (sigortalının kusurunun en azından yarısının işverenin kusuruna

eklenmesi veya işveren kusursuz ise sigortalının %100 kusurunun en azından yarısından sorumlu olması gerektiği dikkate alınarak) işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

eklenmesi veya işveren kusursuz ise sigortalının %100 kusurunun en azından yarısından sorumlu olması gerektiği dikkate alınarak) işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda yapılan açıklamalar karşısında, mahkemece, öncelikle sigortalıyı çalıştıran kişi/kişilerin tespiti ile husumetin usulüne uygun şekilde belirlenmesi, birden fazla kişi olduğu takdirde bunlar arasında 506 Sayılı Yasanın 87.maddesi kapsamında asıl işveren-alt işveren(taşeron) ilişkisinin bulunup bulunmadığı, bulunmuyor ise, taraflar arasında asıl işverenin, işyerinde işçi çalıştırmayıp, işten tamamen el çekmek suretiyle işi yaptırması şeklinde gerçekleşen anahtar tesliminin olayda varlığı, yine güçlü delil niteliğindeki, sigortalının hak sahipleri tarafından açılan bir tazminat davasının olup olmadığı araştırılarak ve 506 sayılı Yasanın 9-10.maddeleri de gözönünde tutulmak suretiyle, iş kazasının meydana geldiği iş kolunda uzman bilirkişilerden yeniden kusur raporu aldırılmak suretiyle bir karar verilmeksizin, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm tesisi,usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli,hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5941, Karar No: 2012/13686, Tarih: 25.05.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/5941 E.  ,  2012/13686 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... İnş. tur. San. Ve Tic. A.Ş vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Tüketici Mahkemesinden verilen 10.6.2010 gün ve 64-305 sayılı hükmün Dairemizin 22.9.2011 tarih ve 14542-12954 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, davalı ile dere tatil sözleşmesi imzaladığını,4200 dolar ödediğini belirterek,sözleşmenin feshi ile 4200 doların ödeme günündeki TL karşılığının ödenmesine karar verilmesini istemiş,mahkemece davanın reddine karar verilmiş; verilen karar davacının temyizi üzerine Dairemizin 22.09.2011 tarihli ilamıyla bozulmuş; bu kez davalı karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

14.7.2004 günlü ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 440/III-1 maddesindeki karar düzeltme ile ilgili parasal sınır 6.000.000.000 TL’ye, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 1.1.2011 tarihinden itibaren 9350 TL.ye çıkarılmıştır. Anılan yasalarda derdest davalar yönünden ne şekilde uygulanacağı yönünde açık bir uygulama hükmü bulunmamakta ise de Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 23.2.2005 gün ve esas 2005/13-32, karar 2005/85 sayılı kararı uyarınca yerel mahkemelerce kurulan hükümlerin temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay daireleri tarafından verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilmesi durumunda karar düzeltme istemi hangi karara yönelik ise, o karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmünün esas alınacağı belirtilmiştir. Bu durumda 1.1.2011 tarihinden sonra verilen ve 9350 TL’ den az olan hükümlerin onanması veya bozulmasına ilişkin Yargıtay kararları hakkında karar düzeltme yoluna başvurulamaz. Karar düzeltme isteği Dairemizin 22.09.2011 günlü kararına ilişkin olduğuna göre davacının talep ettiği 4200 doların (Dairemiz karar tarihine göre,7635 TL.nın) tahsiline yönelik karar düzeltme dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle davalının karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan 38.20 TL temyiz harcının istek halinde iadesine, 25.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.