muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14253, Karar No: 2023/5747, Tarih: 20.06.2023

b. Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası hükmü çerçevesinde ceza miktarı belirlenerek karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2. Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı Kanun'un 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "01.01.2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü

uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun, "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3. Suç tarihi olan 08.06.2013 tarihi itibariyle yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrasında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçuna ilişkin ceza miktarının “bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası” olduğu, daha sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle ceza miktarının artırılarak “iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası” olarak düzenlendiği, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca suç tarihi itibariyle sanığın lehine olan kanun maddesinin uygulanması suretiyle ceza miktarının suç tarihinde yürürlükte olan ve sanık lehine olan 5560 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve ceza miktarı itibariyle sanık aleyhine olan 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temel cezanın 2 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

4. Hükümden sonra 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

4. Hükümden sonra 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Savaştepe Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2021 tarihli ve 2021/6 Esas, 2021/77 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/377, Karar No: 2020/2360, Tarih: 30.06.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/377 E.  ,  2020/2360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, müvekkilinin alacaklı bulunduğu icra dosyasında, takip borçlusunun hakediş alacağı için ilgili kuruma gönderilen haciz ihbarnamesinin tebliğ tarihinin daha önce olmasına rağmen, sıra cetvelinde 1. sıraya şikayet olunan ... Şti.’nin alındığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini istemiştir.

Şikayet olunan ... Yapı Malzm. Nak. Ltd. Şti. ve ... vekilleri şikayetin reddini istemişlerdir.

İcra mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, şikayetçi tarafından Gençlik ve Spor Bakanlığına gönderilen haciz ihbarnamesi 10.12.2014 tarihinde tebliğ edilmiş ise de bu kurum tarafından, takip borçlusunun hakediş alacağının Eskişehir Spor İl Müdürlüğü nezdinde doğduğu belirtilerek, yedi günlük süre içerisinde haciz ihbarnamesine itiraz edildiği, bu durumda İİK 89. maddesi hüküm uyarınca şikayetçinin usulüne uygun olarak konulmuş bir haczi bulunduğundan söz edilemeyeceği gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 30.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3366, Karar No: 2018/12352, Tarih: 20.06.2018

**5. Hukuk Dairesi         2018/3366 E.  ,  2018/12352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1)Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması, değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması ve kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.Hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal olarak esas alınan ... ili ... , ilçesi, ... mahallesi, 205 ada 15 ve 23 parsel sayılı taşınmazlar, dava konusu taşınmazlardan farklı ilçede ve 200 km uzaklıkta olup, dava konusu taşınmazdan,farklı yer ve özellikte olduğundan emsal olarak alınması doğru olmadığı gibi dava konusu taşınmazlar ile emsal taşınmazların emlak vergisine esas m2 değerleri getirtilip karşılaştırılmadan değer biçildiğinden bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi

Kabule göre de;

2)Davalı harçtan muaf olduğu halde yargılama giderleri içinde 402,70 tl ıslah harcının davalı idareden tahsiline karar verilmesi

Kabule göre de;

2)Davalı harçtan muaf olduğu halde yargılama giderleri içinde 402,70 tl ıslah harcının davalı idareden tahsiline karar verilmesi

Doğru görülmemiştir.Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19297, Karar No: 2015/4130, Tarih: 11.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/19297 E.  ,  2015/4130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; davalılardan ...nün sorumluluğunda bulunan, davalı ...'nın nezaret ettiği yol yapım çalışması sırasında davalı ...'nun sevk ve yönetimindeki iş makinesi ile müvekkillerinin oğlu ...'ın kullandığı araca çarparak ölümüne sebebiyet verdiklerini bildirerek davacı baba ... için 1.639,42 TL maddi, 35.000,00 TL manevi, davacı anne ... için 35.000,00 TL manevi, kardeş ... için de 5.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiil tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili savunmasında olay mahallinde gerekli önlemleri aldıklarını, kusurlarının bulunmadığını bildirerek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... savunmasında, talep edilen manevi tazminatın fahiş olduğunu bildirerek uygun bir manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Davalı ...'da olayda kusur ve sorumluluğunun bulunmadığını bildirmiştir.

Yargılama sonucunda mahkemenin 4.2.2010 günlü kararıyla davalı İdare aleyhindeki davanın yargı yolu yönünden reddine, davalı ...'nın kusuru bulunmadığından aleyhindeki davanın reddine, davalı ... aleyhindeki davanın ise 239,77 TL maddi, davacı anne ve baba için 2.000,00'er TL manevi, küçük ... için 500,00 TL manevi tazminat yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiş,

Kararın davacı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4.Hukuk Dairesinin 27.4.2011 günlü kararı ile sair temyiz itirazları reddedilerek hükmolunan tazminat miktarlarının az olduğu gerekçesiyle karar bozulmuş,

Mahkemece 2011/113 esas sayılı dosyada bozma ilamına uyularak bu kez davacı anne ve baba için 15.000,00'er TL, küçük ... içinde 2.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmiş,

Bu kararında davacılar ve davalı ... tarafından temyizi üzerine 4.Hukuk Dairesinin 16.4.2012 günlü kararıyla sair temyiz itirazları reddedilerek davacılar ... ve ... yönünden hükmolunan manevi tazminatların fazla olduğu, daha alt düzeyde uygun manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle karar tekrar bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak 26.12.2012 günlü kararla bu kez davacılar ... ve ... için ayrı ayrı 8.000,00'er TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmiş,

Karar davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak 26.12.2012 günlü kararla bu kez davacılar ... ve ... için ayrı ayrı 8.000,00'er TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmiş,

Karar davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkemece uyulan bozma ilamı içeriğine, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, hükmolunan manevi tazminatın takdirinde dava tarihinde yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı BK'nun 47.maddesindeki özel hallerin dikkate alınmış olmasına göre, davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.068,66 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'ndan alınmasına 11.03.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2972, Karar No: 2016/4715, Tarih: 23.05.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/2972 E.  ,  2016/4715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

.... Elektrik Dağıtım Şirketi'nin 30.09.2013 tarihinde özelleştirildiği dikkate alınarak; 21.11.2012 tarihli mühür bozma tutanağından evvel usulüne uygun mühürleme işlemi yapılıp yapılmadığına ilişkin belge asılları temin edilerek, gerekirse tutanak mümzileri dinlenip fiilen mühürleme işlemi yapılıp yapılmadığı sorulup; mühürleme tutanağının düzenlendiği tarihin hafta sonuna gelip gelmediği ve takip eden iş gününde borcun ödenip ödenmediği tespit edilip; sanığın astım hastası kızının solunumunu elektrik kullanarak sağlamak zorunda olduğu için mührü kırdığı şeklindeki savunmasının doğruluğu araştırılıp sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11383, Karar No: 2011/4891, Tarih: 22.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/11383 E.  ,  2011/4891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 3.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.05.2009 tarih ve 2008/1477 - 2009/604 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, ticari kredi kefaleti sebebi ile borçlu olduğunu ve SSK’ndan emekli maaşı almakta iken davalının sekiz aydan beri maaşına el koyduğunu, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 93. maddesi gereğince sigortalıların kurum nezdinde doğan alacaklarının devir ve temlik edilemeyeceğini ve haczedilemeyeceğini ileri sürerek, 1.215 TL’nın kesinti tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiş, 27.3.2009 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 3.632,22 TL’na yükseltmiştir.

Davalı vekili, müvekkili bankaca yapılan işlemlerin, davacının bu yolda vermiş olduğu yetkiye istinaden gerçekleştirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı banka nezdinde davacının müşterek borçlu ve müteselsil kefili olduğu ticari kredi sözleşmeleri ile asıl borçlu olduğu bireysel kredi sözleşmesi olduğu, davacının yazılı virman yetkisi ile SSK emekli maaşına haciz ve rehin konulmasına izin verdiği, buna göre maaşından 3.383 TL tahsil edildiği, ancak 5510 sayılı yasanın 93.maddesi uyarınca sigortalılar ve hak sahiplerinin gelir aylık ve ödentileri nedeniyle kurum nezdinde doğacak alacak haklarının devir ve temlik edilemeyeceği, davacı yanca virman talimatı imzalanmış ise de yasanın amir hükmü uyarınca bunun geçersiz olduğu gerekçesiyle 3.383 TL’nın kesinti tarihlerinden itibaren yasal faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava bir istirdat davası niteliğinde olup, uyuşmazlığın çözümü, müşterek borçlu-müteselsil kefil ve asıl borçlu sıfatıyla borçlu bulunduğu üç ayrı kredi sözleşmesi nedeniyle davalı bankaya borçlu bulunan davacının emeklilik aylığının yatırıldığı hesaptan davalı bankaca yapılan kesintilerin niteliği ve niceliğinin saptanarak yasaya uygun olup olmadıkları noktalarda toplanmaktadır.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava bir istirdat davası niteliğinde olup, uyuşmazlığın çözümü, müşterek borçlu-müteselsil kefil ve asıl borçlu sıfatıyla borçlu bulunduğu üç ayrı kredi sözleşmesi nedeniyle davalı bankaya borçlu bulunan davacının emeklilik aylığının yatırıldığı hesaptan davalı bankaca yapılan kesintilerin niteliği ve niceliğinin saptanarak yasaya uygun olup olmadıkları noktalarda toplanmaktadır.

Gerek 1.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa’nın değişik 93. maddesi ve gerek bu yasadan önce yürürlükte olup davacının da tabi olduğu anlaşılan 506 sayılı Yasa’nın 121. maddesi hükmü uyarınca, sigortalıların gelir, aylık ve ödenekleri devir, temlik ve haczedilemez ise de, davalı banka tarafından davacının emekli aylıklarına bloke konulmak suretiyle yapıldığı anlaşılan kesintilerin, hangi kredi sözleşmesi çerçevesinde oluşan borca ilişkin olduğu, buna bağlı olarak davacı tarafından verilen hangi taahhütnameye dayalı olarak ve hangi yetki kullanılmak suretiyle gerçekleştirilmiş bulunduğu, kesintilerin tümüyle bireysel kredi sözleşmesinden kaynaklanan borç nedeniyle yapılmış olması halinde davalı banka tarafından yapılan bloke işleminin lehine tesis edilen rehin çerçevesinde gerçekleştirilip gerçekleştirilmediği, bu yönde işlem tesis edilmiş olması halinde, bu durumun 506 ve 5510 sayılı Yasa’nın yukarda belirtilen hükümlerinde sözü edilen yasak kapsamında olup olmadığı, kesintilerin tüm kredi sözleşmeleri bakımından ve virman suretiyle yapılmış olması halinde ise bunun yine yukarda belirtilen yasa hükümlerinde sözü edilen devir ve temlik niteliğinde bulunup bulunmadığı hususları alınan bilirkişi rapor ve ek raporunda açıklıkla ortaya konulmamış olup yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması hatalıdır.

Bu nedenlerle, yukarda belirtilen tüm hususları tereddütsüz olarak ortaya koyacak şekilde yeni bir bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre ve yeterli gerekçe gösterilmek suretiyle karar verilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda belirtilen nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle yerel mahkeme kararının davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 22.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7367, Karar No: 2012/16824, Tarih: 08.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/7367 E.  ,  2012/16824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazasına uğrayan davacının maddi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 19.101,00 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 30/01/2006 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

506 sayılı Yasa'nın 16. maddesinde iş kazası veya meslek hastalığı dolayısıyla geçici iş göremezliğe uğrayan sigortalıya her gün için geçici iş göremezlik ödeneği verileceği, 89. maddesinde ise yatarak tedavi halinde günlük kazancın yarısı, ayakta tedavi ettirildiğine günlük kazancın 2/3 oranında ödenek ödeneceği bildirilmiştir. Geçici iş göremezlik devresinde sigortalının çalışamadığı dönemde yoksun kaldığı gelirde iş kazası sonucu oluşan maddi zarar kapsamındadır. Raporlu olunan dönemde çalışamayan sigortalının bu dönemde yoksun kaldığı ücreti kadar bir zararının oluşacağı ve bu zararında maddi zarar içerisinde kabul edilmesi gerektiği açıktır.

Hal böyle olunca, ..... tarafından davacıya geçici iş göremezlik ödeneği ödenip ödemediğinin araştırılması ile, ödenmiş ise hesaplanan maddi zarar miktarından tenzil edilmesi gerekir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 08/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.