muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5448, Karar No: 2018/4582, Tarih: 18.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/5448 E.  ,  2018/4582 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın beraat kararı verilmesi gerektiğine, kusuru bulunmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine, katılan vekilinin bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine, eksik inceleme yapıldığına, hatalı bilirkişi raporuna dayanarak hüküm kurulduğuna, paraya çevirme hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmolunan uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine dayanak teşkil eden uygulama maddesinin TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi olarak gösterilmesi gerekirken TCK'nın 50/1-a. maddesi şeklinde gösterilmesi sureti ile CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi ve bir tam gün karşılığı takdir edilen adli para cezasının miktarı belirlenirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. ve TCK'nın TCK'nın 52/2-3. maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının beşinci paragrafı hükümden çıkarılarak yerine “Suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 605 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17376, Karar No: 2015/14135, Tarih: 03.12.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/17376 E.  ,  2015/14135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 19. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/09/2014

NUMARASI : 2012/326-2014/400

Davacı Y.. E.. vekili Avukat N.. B.. tarafından, davalı M.. G.. aleyhine 06/06/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/09/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince;

a) Dava, haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, 01/09/2010 tarihinde durakta otobüse binmeye çalışan bir kadına kolundan tutup yardım etmeye çalıştığını, bu sırada davalının ''.. '' diyerek kendisini iteklediğini ve vurmaya başladığını, bu sırada ayağının su giderine sıkışarak kırıldığını, iki defa ameliyat olmak zorunda kaldığını, daimi iş göremezlik durumunun oluştuğunu belirterek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, olay günü durakta otobüs beklediği sırada davacının bir kadınla tartışıp küfür ettiğini ve tartaklayıp kadına vurmaya başlaması üzerine müdahale ettiğini, bunun üzerine davacının kendisine yumruk attığını, kendisini korumak için davacıyı ittiğini, muhtemelen alkollü olması nedeniyle yere düşen davacının su oluğuna sıkışan ayağının kırıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporları ve ceza mahkemesince belirlenen kusur durumu benimsenerek istem ksımen hüküm altına alınmıştır.

Dosya kapsamından; olaya ilişkin ceza yargılamasının A.. M.. 2011/169 esas, 2012/212 karar sayılı dosyasıyla görüldüğü ve davalı hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır. Bu dosyada dinlenen görgü tanığı K.. K.. olay günü davacı ile otobüse binme konusunda tartıştıklarını, davacının kendisini iteklediğini, davalının bunu görerek müdahale ettiğini, davacının davalının dudağına vurduğunu, davalının da davacıya vurduğunu ve bunun üzerine davacının düştüğünü beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Olay tarihi itibariyle yürürlükte olup uygulanması gereken 818 sayılı B..K.. 53. maddesi (6098 s. TBK m. 74) uyarınca; ceza hakiminin kusur değerlendirmesi hukuk hakimini bağlayıcı değildir. Ayrıca ceza mahkemesi tarafından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olup bağlayıcı nitelikte bir olgu belirlemesi de yapılmamıştır. Mahkemece otobüs durağında çıkan tartışma sonucu tarafların karşılıklı olarak biribirlerine etkili eylemde bulundukları kabul edilmiş ve ceza mahkemesi tarafından 5237 sayılı T.. 27. maddesi uyarınca davalının cezasında 1/3 oranında indirim yapıldığı belirtilerek davalı 2/3 oranında kusurlu kabul edilmiştir.

818 sayılı B.. K.. 43. maddesi (6098 s. TBK m. 51) uyarınca; hakim, hal ve mevkiin icabı ile hatanın ağırlığına göre tazminatın kapsamını belirler. Aynı kanunun 44. maddesi (6098 s. TBK m. 52) uyarınca ise; zarar gören taraf zararın doğmasında veya artmasında etkili olmuşsa hakim tazminattan indirim yapabilir veya tazminatı tamamen kaldırabilir.

Açıklanan olgular ve yasal düzenlemeler ışığında; mahkemece benimsenen kusur durumunun, gelişim biçimi itibariyle olaya uygun düşmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece, özellikle olayın başlamasına sebebiyet veren tarafın davacı olduğu gözetilerek hakkaniyete uygun bir kusur belirlemesi yapılmalı ve bu doğrultuda maddi tazminat miktarından daha yüksek oranda bir indirime gidilmelidir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

b) 818 sayılı B.. K.. 47. maddesi (6098 s. TBK m. 56) gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Y.. İ.. B.. K.. gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda; olay tarihi, yaralanma derecesi ve olayın gelişim şekli ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha ılımlı seviyede manevi tazminata hükmedilmesi gerektiğinden kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

Somut olayda; olay tarihi, yaralanma derecesi ve olayın gelişim şekli ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha ılımlı seviyede manevi tazminata hükmedilmesi gerektiğinden kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2/a-b) bentlerinde açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16008, Karar No: 2015/12475, Tarih: 22.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/16008 E.  ,  2015/12475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 18 ada 55 parsel sayılı 318 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacılar .. Ağa mirasçısı Havva ve paydaşları tarafından davalı Hazine, ... .... ve diğer gerçek kişiler aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu taşınmaz ile birlikte çok sayıda taşınmazı kapsar şekilde açılan tescil davası davaya konu olan parsel hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Mahkemece 17. Hukuk Dairesinin usule ilişkin bozma ilamına uyularak parseller hakkındaki davalar tefrik edilmek suretiyle yapılan yargılama sonunda davacıların davasının reddine, bu dosyada çekişme konusu olan 18 ada 55 parsel sayılı taşınmazın ..... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece yukarıda belirtilen şekilde Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin ''davaların tefriki gereğine'' değinilen bozma ilamına uyularak; tescil davasının kapsamında kaldığı dosya kapsamı ile belirlenen taşınmazlar hakkındaki davalar ayrılarak ayrı ayrı görülmek suretiyle bu dosyaya konu olan taşınmaz ile ilgili olarak yazılı şekilde karar verilmiştir. Ancak yine yukarıda belirtildiği üzere Asliye Hukuk Mahkemesinde 20.05.1970 tarihinde Hacı ... mirasçıları .. ..... Ağa mirasçısı ... Ağa mirasçısı Neriman tarafından Hazinece istimlak edilen arazilerin fazlası olup ellerinde kalan 3010 dönümlük taşınmazın adlarına tescili istemiyle dava açılmıştır. Dava Kadastro Mahkemesine aktarıldıktan sonra, ayrıca taşınmazların bir kısmı hakkında Hazine tarafından devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açılan dava dosyaları da birleştirilerek tek dosya üzerinden yapılan yargılama sonucu verilen kararın temyizi üzerine Yargıtay 17. Hukuk Dairesince, ''her taşınmaz hakkında ayrı ayrı açılan davaların birleştirildiği, davaların birleştirilerek görülebilmesi için Usulün 43/2. maddesi uyarınca davaların aynı sebepten doğması, 45/3. maddesi uyarınca da davalardan biri hakkında verilecek hükmün diğerini etkileyecek nitelikte bulunması başka bir anlatımla iki dava arasında bağlantı bulunması gerektiği; somut olayda birleştirme sebeplerinin bulunmadığı, belirtilerek taşınmazlar hakkındaki davaların ayrılarak görülmesi" gereğine değinilmiştir.

Anayasamızın 141. maddesine göre, devlet yargının basit, çabuk ve ucuz gerçekleşmesi için gereken tedbirleri almak zorundadır. Usul ekonomisi Anayasamızda ayrıca düzenlenmiş olduğu için, buna aykırılık, aslında Anayasa'ya aykırılık oluşturacaktır. (m.141). Ayrıca, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin 6. maddesine göre de mahkemelerin makul bir süre içinde karar vermeleri öngörülmüştür. Bu, adil yargılanma hakkının bir gereğidir. Hukuk Muhakemeleri Kanunumuzun 30. maddesinde de hakimin yargılamanın makul süre içinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini ve gereksiz gider yapılmamasını sağlamakla yükümlü olduğu belirtilmiştir. Ayrıca yargılamanın hakkaniyete uygun olarak adil bir şekilde yürütülmesi gerekmektedir. Hakkaniyet, taraflar arasındaki tam bir eşitliğin bulunmasını ve bu eşitliğin tüm yargılama boyunca devam etmesini gerektirir. Bu eşitlik yargılamada “silahların eşitliği” olarak ifade edilmektedir. Silahların eşitliği hukuk devleti ve genel eşitlik ilkesinin bir sonucudur. Silahların eşitliği, “hakim önünde eşitlik” ilkesi olarak, kanuni hakim ve hukuki dinlenilme hakkı yanında klasik bir usuli temel hak olarak kabul edilmiştir. Nitekim Anayasa Mahkemesinin 2.12.2004, 2001/216, 2004/120 (RG,21.10.2005, S.25973) sayılı kararında da “silahların eşitliği ilkesi davanın tarafları yargılama sırasında usul hükümleri yönünden eşit konumda bulunma, taraflardan birine dezavantaj sağlayacak kurallara yer vermeme esasını öngörmekte diğer bir deyişle davanın tarafları arasında hakkaniyete uygun bir dengenin varlığını gerekli kılmaktadır”. görüşü benimsenmek suretiyle yargılamada hakim olan temel ilkelere açıklık getirilmiştir.

Dairemizde iş bu dava ile birlikte temyiz incelemesine konu olan birden çok dava dosyası, daha önce temyiz incelemesi yapılan 407 adet dava dosyası ile birlikte tek bir tescil davasından kaynaklanmaktadır. Yukarıda belirtilen ilkeler ışığında somut olay incelendiğinde; açılan tescil davası yüzlerce parçaya ayrılan davacılar yönünden, davanın parsel bazında tefrik edilerek ayrı ayrı yürütülmesi, maddi külfet dışında, yargılamanın sağlıklı yürütülmesi ve delillerin birlikte değerlendirilmesi imkanını da ortadan kaldırmakta, yüzlerce dosyaya dönüştürülmüş ihtilafın yargılama giderleri ve temyiz giderlerini de karşılanamaz hale getirmektedir. Öte yandan 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 27. maddesi hükmüne göre Kadastro tespitinden önce açılan davaya konu olan taşınmazlar hakkındaki davanın kadastro mahkemesinde birlikte görülmesi zorunludur. İhtilafın aynı nedenle açılan tescil davasından, bir başka ifade ile aynı sebepten kaynaklandığı göz önüne alındığında 17. Hukuk Dairesince bu hususun göz ardı edildiği ve bozma ilamının maddi hataya dayalı olduğu kuşkusuzdur. Maddi hataya dayalı bozma ilamı kazanılmış hak oluşturmaz. Hal böyle olunca aynı tescil davasının kapsamında kalan davalardan biri hakkında verilecek hükmün diğerlerini de etkileyeceği dikkate alınmak suretiyle tefrik edilen tüm dava dosyalarının birleştirilip, 3402 sayılı Kanun'un 30. maddesi göz önüne alınarak mahkemece taşınmazların gerçek hak sahibi belirlenmek suretiyle karar verilmesi gerekirken, davaların ayrı ayrı sürdürülüp sonuçlandırılması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 22.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/26131, Karar No: 2022/1608, Tarih: 08.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/26131 E.  ,  2022/1608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık ...´nın ... isimli marketin içki reyonundan 1 adet 70´lik JB viski ile 1 adet 70´lik Tekirdağ rakı alarak çantasının içerisine koyduğu, sonrasında herhangi bir ödeme yapmadan kasalardan geçtiği ve marketten çıkışı sırasında güvenlik görevlilerince farkedilerek yakalandığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, suretiyle fazla ceza tayini,

2-Sanık hakkında tekerrüre esas alınan İzmir 10. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2011/528 E., 2011/1412 K. sayılı kararı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan daha önce verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uymaması nedeniyle 7300 TL. adli para cezasına hükmedilmiştir. 6545 sayılı Yasa'nın 85. maddesi ile 5320 sayılı Yasa'ya eklenen geçici 2. maddesinde ''Bu kanun yürürlüğe girdiği tarih itibariyle Türk Ceza Kanunu'nun 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191 inci madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilir.'' denmiştir. Buna göre kesinleşmiş olan hükümlerle ilgili olarak uyarlama yapılıp hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerekmekte olup, denetim süresine uyması ve uyduğu taktirde davanın düşmesine hükmolunması ihtimali bulunduğundan, bu mahkûmiyetin tekerrüre esas alınamayacağı,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08.02.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1223, Karar No: 2011/1228, Tarih: 03.03.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/1223 E.  ,  2011/1228 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava mirasçılık belgesinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüyle mirası reddedenlerin tamamının alt soyu mirasçı gösterilmek suretiyle yeni mirasçılık belgesi verilmiş ise de, oluşturulan hüküm yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

T.M.K.nın 612. maddesi “En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras, Sulh Mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edilir. Tasfiye sonunda arta kalan değerler, mirası reddetmemişler gibi hak sahiplerine verilir.” hükmünü düzenlemiştir.

Mirastan çıkarma ve yoksunluk sebeplerinin gerçekleşmesi ya da mirasın reddi veya mirastan feragat edilmiş olması ilgili kişinin mirasçılık belgesinde mirasçı olarak gösterilmesine ve kendisine mirastan pay verilmesine engel bir neden değildir. Ne var ki, bu olguların hukuki sonuçlarının terekenin bölüştürülmesi (tasfiyesi) sırasında gözetileceğinin hüküm yerinde gösterilmesi gerekir.

Somut olaya gelince, dosya içeriğinde toplanan delillerden miras bırakan ... ... Tok'un 14.04.2004 günü öldüğü, geride mirasçı olarak eşi Şadiye ile çocukları ..., ..., ..., ..., ...’yı bıraktığı ve adı geçenlerin tamamının İzmir 4.Ahkamı Şahsiye Mahkemesinin 2004/321-2004/2638 E.K. sayılı ve 2004/1778-3182 E.K. sayılı ilamlarıyla mirası reddettikleri, miras bırakanın en yakın yasal mirasçılarınca mirasın reddedilmesi üzerine davalı ... tarafından İzmir 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/524-498 E.K. sayılı mirasçılık belgesinin alındığı, bu mirasçılık belgesinde miras bırakanın mirasçıları olan eş ve çocuklarının mirasçı gösterilmedikleri; mirasın onların altsoyuna verildiği, eldeki dava ile de bu mirasçılık belgesinin iptalinin istendiği anlaşılmaktadır.

Az yukarıda açıklanan hukuksal olgular ve mirasın en yakın yasal mirasçılar tarafından reddedildiği dikkate alındığında mirasın reddeden mirasçıların altsoyuna geçmeyeceği terekenin Sulh hakimi tarafından tasfiyeye tabi tutulacağı kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, mahkemece davanın kabulü ile hatalı olarak düzenlenmiş olan mirasçılık belgesinin iptaline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm verilmesi isabetsiz, davalı ...'un temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin ödenen 91.05 TL temyiz harcının istek halinde davalı ...'a iadesine, 03.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5480, Karar No: 2018/8889, Tarih: 07.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/5480 E.  ,  2018/8889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Memurun resmi belgede sahteciliği suçunun oluşabilmesi için, düzenlenen sahte belgenin memurun görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu bir belge olmasının gerekli olduğu; ... Belediye Başkanlığının muhasebe servisinde daimi işçi olarak görev yapan sanık ...'ın, aldığı maaş miktarını yüksek gösteren maaş bordrosu düzenleyerek bankadan kredi aldığı iddiası ile açılan davada; ... Belediye Başkanlığının 12.05.2010 tarihli yazısında, sanığın belediyenin muhasebe servisinde daimi işçi olarak çalıştığının belirtildiği; bozma kararı üzerine sanığın getirtilen özlük dosyasında muhasebe servisinde görevlendirildiğine dair bir belge bulunmadığı; İl Özel İdaresi Mali Hizmetler Müdürlüğünün 14.12.22016 tarihli yazısında sanığın muhasebe ve mutemet olarak başkanlık tarafından görevlendirildiğine dair herhangi bir yazıya rastlanılmadığının, bankalara yazılan yazılarda ve bütçe işlemlerine ait belgelerde sürekli işçi kadrosunda olan ...'ın, 2006-2008 yıllarında muhasip vekili veya muhasibi olduğunun belirtilmiş olması karşısında; her ne kadar sanığın fiilen muhasebe işlerine baktığı belirlenmiş ise de, daimi işçi kadrosunda olan sanığın, muhasebe işlerini yapmak üzere herhangi bir görevlendirilmesinin olmadığından, sanığın bu belgeleri hazırlama, imzalama görev ve yetkisinin bulunmadığı; bu durumlar karşısında, sanığın görevi gereği düzenlemeye yetkili olmadığı suça konu maaş bordrosunu sahte oluşturması suretiyle gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK’nin 204/1 maddesinde düzenlenen resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, sanığın kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan mahkûmiyetine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.