muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4238, Karar No: 2015/10602, Tarih: 14.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/4238 E.  ,  2015/10602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, davacıların oğlu ... ...'ın sevk ve idaresindeki davalı şirket tarafından sigortalanan ... plaka sayılı araç ile tek taraflı olarak meydana gelen kaza sonucu hayatını kaybettiğini, davacı anne ve babanın müteveffanın desteğinden yoksun kaldığını, ... HGK.nun 2011/17-787E- 2012/92K sayılı kararı gereğince davalının üçüncü kişi konumunda olan davacılara tazminat ödemekle yükümlü olduğunu belirterek olay tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davacı baba ... için 3.000 TL, davacı anne ... için 3.000 TL destek tazminatı ile, 2.000 TL cenaze ve defin giderinin davalı ... şirketinden tahsiline karar verilmesini talep etmiş, bilahere talebini davacı baba ... için 66.207 TL, davacı anne ... için 88.358 TL destek tazminatı ile 6.715 TL cenaze ve defin gideri olmak üzere ıslahla yükseltmiştir.

Davalı ... şirketi vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulü ile; davacı baba ... için 66.207 TL destekten yoksun kalma tazminatının, davacı anne ... için 88.358 TL destekten yoksun kalma tazminatının ve ayrıca 6.715 TL cenaze ve defin giderinin dava tarihi olan 21.01.2013 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmama

sına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacılar vekili cenaze ve defin gideri isteminde bulunmuş olup, mahkemece ... Belediyesi Mezarlıklar Müdürlüğü'nden gelen yazı cevabında belirtilen rakamların ortalamasını alarak hesap yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek 6.715 TL cenaze ve defin giderine hükmedilmiştir. Mahkemece, ölüm tarihi itibariyle yapılması gerekli muhtemel cenaze ve defin giderlerinin İl Müftülüğü'nden sorularak sonucuna göre sosyal yapı gereği makul bir tazminata karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

3-Sigortalı aracın özel otomobil olup ticari niteliğinin bulunmamasına göre uygulanacak faizin yasal faiz olması gerektiği halde mahkemece ticari faize hükmedilmesi doğru değildir.

3-Sigortalı aracın özel otomobil olup ticari niteliğinin bulunmamasına göre uygulanacak faizin yasal faiz olması gerektiği halde mahkemece ticari faize hükmedilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 14.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15297, Karar No: 2015/14035, Tarih: 22.12.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/15297 E.  ,  2015/14035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : Beşiktaş Belediye Başkanlığı

SUÇ : İmar kirliliğine neden olmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

3194 sayılı İmar Kanunu'nun 21/3 maddesine göre "derz, iç ve dış sıva, boya, badana, oluk, dere, doğrama, döşeme ve tavan kaplamaları, elektrik ve sıhhi tesisat tamirleri ile çatı onarımı ve kiremit aktarılması ve yönetmeliğe uygun olarak mahallin hususiyetine göre belediyelerce hazırlanacak imar yönetmeliklerinde belirtilecek taşıyıcı unsuru etkilemeyen diğer tadilatlar ve tamiratlar ruhsata tabi değildir". Planlı Alanlar Tip İmar Yönetmeliği'nin 14 ve 3030 sayılı Kanun Kapsamı Dışında Kalan Belediyeler Tip İmar Yönetmeliği'nin 16. maddesine göre esaslı tadilat, "yapılarda taşıyıcı unsuru etkileyen ve/veya inşaat alanını ve ruhsat eki projelerini değiştiren işlemler" şeklinde tanımlanarak, esaslı tadilatın, ruhsata tabi olduğu ifade edilmiştir.

17/01/2011 tarihli yapı tatil zaptı ile mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporuna göre, 4 ve 5 nolu dükkanlar arasındaki bölmenin 3 yıl öncesinde kaldırıldığının muhtemel olduğunun belirtildiğinin ve dükkan önündeki sundurmanın bina vasfında bağımsız bir bölüm oluşturup oluşturmadığı hususunda bir açıklık bulunmadığının anlaşılması karşısında, yapılan bu tadilatın, taşıyıcı unsuru etkileyen ve/veya inşaat alanını ve ruhsat eki projelerini değiştiren işlemler olup olmadığı ve ne zaman yapıldığı konusunda bilirkişiden ek rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yerinde olmayan ve eksik kovuşturmaya dayananan gerekçeyle beraat hükümleri kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık İzzet Ekşi müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22/12/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18699, Karar No: 2014/3361, Tarih: 25.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/18699 E.  ,  2014/3361 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/55363

MAHKEMESİ : Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/11/2009

NUMARASI : 2008/710 (E) ve 2009/841 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

I- Sanık N.. Y.. hakkında "dolandırıcılık" suçundan kurulan "beraat" hükmüne yönelik katılan T.. M..'ın temyiz itirazlarının yapılan incelenmesinde;

Sanık hakkında suç tarihinde, kendisini Ö. Y. takma ismiyle tanıtıp, çeşitli bahanelerle katılandan para alarak dava konusu bono ve taahhütnameyi takma isimle imzalayıp katılana vermek, sonra da inkar etmek suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediği iddiasıyla açılan davada, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi amacıyla; öncelikle N.. Y.. ve T.. M..'ın olay öncesine ait banka, resmi kurumlar v.s. nezdinde imza ve yazı örneklerinin toplanılmaya çalışılması, toplanabilen tüm imza ve yazı örnekleriyle dosyanın Adli Tıp Kurumu Fizik ve İhtisas Dairesine gönderilerek suça konu bono ve taahhütname başlıklı belgedeki yazı ve imzaların tarafların eli ürünü olup olmadığı konusunda rapor aldırılması ve katılan T.. M..'ın dilekçeleri ekinde sunduğu havale makbuzlarının ilgili kurumlardan sorularak havaleyi alan kişilerin tespit edilip tanık sıfatıyla dinlenerek toplanan delillere sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

II- Sanık T.. M.. hakkında "resmi belgede sahtecilik" suçundan kurulan "beraat" hükmüne yönelik katılan N.. Y.. müdafiinin temyiz itirazlarına gelince;

Sanığın UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 09.08.2010 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan-sanık N.. Y.. müdafii ve katılan-sanık T.. M..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15550, Karar No: 2014/21083, Tarih: 28.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/15550 E.  ,  2014/21083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Giresun 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2013

NUMARASI : 2013/185-2013/375

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanannedenlerle BOZULMASINA, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/34118, Karar No: 2013/21342, Tarih: 23.09.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/34118 E.  ,  2013/21342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2010/94090

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/07/2009

NUMARASI : 2009/117 (E) ve 2009/357 (K)

SUÇ : Hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1-Tekerrüre esas alınan ilamın kesinleşme tarihinin suç tarihinden sonra olduğu ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 58/1-2. maddesindeki yasal koşulların oluşmadığı gözetilmeden, sanık hakkında verilen cezanın aynı Yasanın 58/7. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infaz edilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,

2-Ceza yasasında, hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü durumlarda mahkemece, öncelikle hapis ya da adli para cezasının neden seçildiğine ilişkin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeli, daha sonra ise alt ve üst sınırları arasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek temel ceza belirlenmelidir.

Somut olayda sanığa yüklenen suç kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçu olup, hakaret suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK .nun 125/1 maddesinde hapis ve adli para cezası olarak öngörülen seçenekli yaptırım, aynı maddenin 3-a fıkrasında yer alan görevliye hakaret suçunu da kapsadığından, kamu görevlisine karşı hakaret suçundan, seçenekli yaptırımlardan neden hapis ya da adli para cezasına hükmedildiğinin yasal ve yeterli gerekçesi gösterilip, daha sonra hükmedilen hapis ya da adli para cezasının alt ve üst sınırı arasında temel cezanın belirlenmesinde yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerekirken, tekerrüre esas alınan ilamın kesinleşme tarihinin suç tarihinden sonra olduğu ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 58/1-2. maddesindeki yasal koşulların oluşmadığı gözetilmeden, hükmün gerekçesinde sanığın mükerrir olması nedeniyle temel ceza belirlenirken hapis cezasının uygulanması gerektiği biçimindeki yasal olmayan gerekçe ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 23/09/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7203, Karar No: 2014/9888, Tarih: 25.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/7203 E.  ,  2014/9888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 9. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2012/8-2013/1332

DAVA :Davacı, 4 aylık tazminat alacağı, ikramiye alacağı ile ücret farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, sendika üyesi olup 15.07.1998 tarihinden itibaren davalı işyerinde çalıştığını, işyerinde 01.01.2008-31.12.2009 yürürlük süreli TİS bulunduğunu, işverence işçilere farklı ücret ve zam uygulanarak ayrımcılık yapıldığını, emsal işçi olarak alınan S..S..i D..'e diğer işçilerden daha fazla ücret zammı uygulandığını, ancak işverence davacıdan daha sonra işe giren S.. S..i D..'e haklı, bir neden bulunmaksızın farklı ücret zammı uygulanması nedeniyle ücretinin davacının ücretinin üzerine çıktığını, 4857 Sayılı iş Kanunu'nun 5. maddesinde, eşit davranma borcuna aykırılık nedeniyle 4 aya kadar ücreti tutarında tazminat ve yoksun bırakılan hakların istenebileceğinin düzenlendiğini belirterek, 4 aya kadar ücreti tutarında tazminat ile ücret ve ikramiye farklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir

Davalı işveren, davacının uzun süre otopark görevlisi olarak çalıştığını, önceki dönemde de kokteyl salonunda görev yaptığını, emsal işçi olarak söz edilen kişinin ise işe girdiği andan itibaren idari görevlerde bulunduğunu, bu nedenle aynı ücret almalarının beklenemeyeceğini, eşit davranma borcuna aykırılıktan söz edilemeyeceğini belirterek, haksız ve yersiz açılan davanın reddini talep etmiştir.

Davalı işveren, davacının uzun süre otopark görevlisi olarak çalıştığını, önceki dönemde de kokteyl salonunda görev yaptığını, emsal işçi olarak söz edilen kişinin ise işe girdiği andan itibaren idari görevlerde bulunduğunu, bu nedenle aynı ücret almalarının beklenemeyeceğini, eşit davranma borcuna aykırılıktan söz edilemeyeceğini belirterek, haksız ve yersiz açılan davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının 15.07.1998, emsal işçi olarak belirtilen S.. S..D..n 11.05.2004 tarihinden itibaren işyerinde çalışmaya başladığı, her ikisinin de işe giriş tarihlerinde lise mezunu oldukları, davacının daha sonra 2005 yılında üniversite bitirdiği, davacı ve emsal işçi S. S.. D..in işyerinde benzer görevlerde çalıştığı, 01.01.2004 tarihinden itibaren işyerinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmelerinin ücret zamları ve diğer düzenlemelerinde farklı ücret zammı uygulamasını haklı kılan bir yönün bulunmadığı, davalı şirket yönetim kurulunun 15.09.2009 tarihli kararında da, işyerindeki 9 işçiye herhangi bir yönetim kurulu kararı olmadan, yaptığı iş ve unvanına dayalı olmaksızın 4857 Sayılı İş Kanunu'nun 5. maddesi, 2821 Sayılı Sendikalar Kanununun 31. maddesi ve işyerinde geçerli olan toplu iş sözleşmesi hükümlerine aykırılık oluşturacak şekilde ücret artışı yapıldığı kabul edilerek, 01.10.2009 tarihinden başlamak üzere ücretlerinin emsal çalışanların ücretleri seviyesine çekilmesine karar verildiği, eşitlik ilkesine aykırı bu uygulamanın davalı işverenliğin diğer çalışanlarının basit hatası olarak değerlendirilemeyeceği, işverenlikçe sözleşme hükümlerine aykırı ücret zamlarıyla haksız yapılan ödemelerin geri alınması

yönünde de bir işlem tesis edilmediği gerekçesiyle ücret ve ikramiye farkı ile ayrımcılık tazminatının kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden işyerinde çok sayıda işçi çalışmakta olduğu, işçilerin sendikaya üye oldukları ve işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmaktadır. Davalı işveren davacı işçi ve diğer işçilere toplu iş sözleşmeleri gereği ücret artışlarını uyguladığı halde işyerinde çalışan 9 işçiye farklı ücret zamları uygulamıştır.

Davalı işveren 15.09.2009 tarihli yönetim kurulu kararıyla, bazı işçilerin açtıkları dava üzerine yapılan değerlendirme sonucu 9 işçi bakımından herhangi bir yönetim kurulu kararına dayanmadığı halde toplu iş sözleşmesi hükümlerine aykırı olarak daha fazla ücret artışı yapıldığının tespit olunduğu ve 01.10.2009 tarihinden itibaren bu 9 işçinin ücretlerinin emsal çalışan işçilerin ücretlerine çekildiği bildirilmiştir.

Çok sayıda işçinin çalıştığı işyerinde işverenin muhasebe sisteminden kaynaklanana hata sebebiyle az sayıda işçiye fazla ücret ödemesi eşit davranma borcuna aykırılık oluşturmaz. İşverenin hatalı uygulamadan döndüğü de anlaşılmaktadır. Fazla ödeme yapılan işçilerden fazla ödeme tutarlarının geri istenmemiş olması da bu noktada sonuca etkili değildir.

Çok sayıda işçinin çalıştığı işyerinde işverenin muhasebe sisteminden kaynaklanana hata sebebiyle az sayıda işçiye fazla ücret ödemesi eşit davranma borcuna aykırılık oluşturmaz. İşverenin hatalı uygulamadan döndüğü de anlaşılmaktadır. Fazla ödeme yapılan işçilerden fazla ödeme tutarlarının geri istenmemiş olması da bu noktada sonuca etkili değildir.

Davalıya ait işyerinde toplu iş sözleşmesi uygulanmakta olup, davacı işçiye toplu iş sözleşmesi ile sağlanan hakların tam olarak ödendiği tartışma dışıdır. Birkaç işçiye bir süreliğine yapılan fazla ödeme, toplu iş sözleşmesi düzeninin de etkileyecek şekilde tüm üye işçilere teşmil edilemez. Bu durumda davacının ücret farkı ile ikramiye farkına dair taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde isteklerin kabulü hatalıdır.

Öte yandan davacının ayrımcılık tazminatı isteğinin de kabulüne karar verilmiş olup sözü edilen tazminat bakımından 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. maddesine öngörülen koşullar oluşmamıştır. İlgili, hükümde, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep, gebelik ve engelli olma durumu gibi sebeplere dayalı ayrım yasağının ihlali halinde ayrımcılık tazminatı öngörülmüştür. Somut olayda sözü edilen nedenlere dayalı bir ayrım olmadığından mahkemece tazminata hükmedilmesi de hatalıdır. Ayrıca belirtmek gerekir ki, yasada belirlenen üst sınırdan karar verilmesi de doğru değildir.

Davacı işçi ile aynı konumda olan bir işçinin açtığı davada ücret ve ikramiye farkı ile ayrımcılık tazminatı isteklerinin reddine karar verilmiş ve davacı temyizi üzerine karar, Yargıtay tarafından onanmıştır(Yargıtay 22.HD.24.06.2013 gün, 2012/ 25659 E, 2013/ 15269 K.).

Açıklanan nedenlerle davaya konu isteklerin reddi yerine, ilk derece mahkemesince yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. Bozma öncesi verilen kararda davaya konu talepler daha az miktarda kabul edildiği ve davacı tarafından karar temyiz edilmediği halde, bozma sonrası alınan heyet raporunda daha fazla hesaplama yapılması ve mahkemenin sözü edilen rapora itibar etmek suretiyle fazlaya dair hakları saklı tutarak taleple bağlı karar vermesi de davalı yararına oluşan usulü kazanılmış hak ilkesine aykırıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.