muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2005/74, Karar No: 2005/73, Tarih: 21.06.2005

Ceza Genel Kurulu 2005/YYB-74 E., 2005/73 K.

**Ceza Genel Kurulu 2005/YYB-74 E., 2005/73 K.**

**- GÖREVSİZLİK KARARI**- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 13 ]

- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 26 ]

- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 27 ]

- 1918 S. KAÇAKÇILIĞIN MEN VE TAKİBİNE DAİR KANUN (MÜLGA) [ Madde 25 ]

- 1918 S. KAÇAKÇILIĞIN MEN VE TAKİBİNE DAİR KANUN (MÜLGA) [ Madde 33 ]

- 1918 S. KAÇAKÇILIĞIN MEN VE TAKİBİNE DAİR KANUN (MÜLGA) [ Madde 47 ]

**"İçtihat Metni"**

Silifke C.Başsavcılığınca 25.12.2001 gün ve 1496-738 sayılı iddianame ile sanığın CH 360 plakalı Ford marka kamyona özel zula bölmesi yaptırarak, 90 adet Tekirdağ rakısı, 11 adet A...... Safa B...... viski, 6 kg çay, 16 adet telefon, 16 adet telefon ahizesi ve ara kablosunu zula yerlerine koyduğu, Taşucu Deniz Limanı Hudut kapısında Türkiye'ye giriş yaptığı esnada, yapılan aramada kamyonun gizli bölmelerinde suça konu eşyaların yakalandığı iddiasıyla, 1918 s.Y.nın 25/2, 33/son ve 47. maddeleri uyarınca cezalandırılması için kamu davası açılmış, Yerel Mahkemece, 01.07.2004 gün ve 882-453 sayı ile sanığın suçu sabit görülerek, 1918 sayılı Yasanın 25/2 , 4926 sayılı Yasanın 4/3.maddesi uyarınca 2.344.951.000 lira Gümrük ağır para cezası ile cezalandırılmasına,

Tazmini nitelikteki para cezasının ödenmemesi veya ödenememesi halinde 647 s.Y.nın 5/6. maddesi uyarınca süresi 4421 sayılı Yasaya göre infazda belirlenmek üzere hapis cezasına çevrilmesine, kaçak eşyanın ve kaçakçılıkta kullanılan kamyonun müsaderesine, nisbi harç, vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin sanıktan tahsiline 6 kg çayın ticari mahiyette olmaması nedeniyle 4926 sayılı Yasanın 13/1-2. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dosyanın Taşucu Gümrük Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmiştir.

Taşucu Gümrük Müdürlüğü Yolcu Komisyonunca 22.11.2004 gün ve 12 sayı ile;

Sanıkta yakalanan çayın ithalinin ithalat rejimi uyarınca belirlenen kurumların iznine tabi bulunduğu, eylemin 4926 sayılı Yasanın 13/1 ve 2. fıkraları kapsamında değerlendirilemeyeceği, aynı maddenin 3. fıkrasına temas eden eylem nedeniyle anılan Yasanın 26. maddesi uyarınca komisyonun görevsizliğine karar verilmiştir.

Dosyanın gönderildiği Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümünce 07.02.2005 gün ve 131-4 sayı ile "Gümrük Komisyonları Anayasanın 158 ve 2247 sayılı Yasanın 1. maddesinde belirtilen yargı mercilerinden olmadığından, ortada Uyuşmazlık Mahkemesince çözümü gereken bir görev uyuşmazlığı bulunduğundan söz etmek olanaksızdır." gerekçesiyle başvurunun reddine karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ile Taşucu Gümrük Komisyonu arasında olumsuz görev uyuşmazlığı doğduğundan bahisle bu kez Yargıtay'a gönderilen dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının 10.06.2005 gün ve 91341 sayılı "dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına tevdi edilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yerel Mahkeme ile Taşucu Gümrük Komisyonu arasında olumsuz görev uyuşmazlığı doğduğundan bahisle bu kez Yargıtay'a gönderilen dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının 10.06.2005 gün ve 91341 sayılı "dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına tevdi edilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

Adli yargıya dahil ceza mahkemeleri ile adli yargı dışında kalan diğer yargı mercileri veya yaptırım uygulama yetkisi verilmiş makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını çözecek yargı mercileri, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası ile diğer bazı yasalarda belirlenmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında ayrıntılı olarak açıklandığı üzere;

Uyuşmazlık Mahkemesi; adli, idari ve askeri yargı mercileri arasında, Yargıtay Ceza Genel Kurulu ise, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile "kaza salâhiyetini haiz sair makamlar" arasında doğacak görev uyuşmazlıklarının çözümü ile görevlidir. 1684 sayılı Yasanın 1. maddesinde sözü edilen; "kaza salâhiyetini haiz sair makamlar", çeşitli yaptırımları uygulayabilmeleri bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş bulunduğu halde, Anayasanın 9. maddesinde kastedilen anlamda yargı mercii olarak kurulmayan ve görevlileri hakim sıfatını taşımayan makamlardır. Nitekim Devlet sistemimiz içinde yer alan, il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediye makamları, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri (Kunter-Yenisey, Ceza Muhakemesi Hukuku, I. Kitap, 12. Bası, 2003, s. 871 vd., Prof. Dr.Tahir Taner, Ceza Muhakemeleri Usulü Dersleri, 1944, s. 27 vd.) gibi makamlar, yargı mercii olmadıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş makamlardır. Bu bakımdan, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevi, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca Ceza Genel Kuruluna aittir.

Öte yandan, uyuşmazlıkların merci tayini suretiyle çözümlenebilmesi için, uyuşmazlığa konu kararların kesinlik kazanmış olması gerekir. Bunların ıslahı ve uyuşmazlığın halli için bir başka yasa yolu mevcut bulunduğu takdirde, merci tayini usulüne başvurulamayacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Öte yandan, uyuşmazlıkların merci tayini suretiyle çözümlenebilmesi için, uyuşmazlığa konu kararların kesinlik kazanmış olması gerekir. Bunların ıslahı ve uyuşmazlığın halli için bir başka yasa yolu mevcut bulunduğu takdirde, merci tayini usulüne başvurulamayacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Silifke Asliye Ceza Mahkemesi ile Taşucu Gümrük Müdürlüğü Yolcu Komisyonu karşılıklı görevsizlik kararları vermişlerdir. Yerel Mahkemece verilen görevsizlik kararı kesinleşmiş ise de, Taşucu Gümrük Müdürlüğü Yolcu Komisyonu görevsizlik kararı kesinleşmemiştir, şöyleki; 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Yasasının 27. maddesinde, gümrük komisyonlarının kararlarına karşı ilgililerce, tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde Sulh Ceza Mahkemesine itiraz edilebileceği belirtilmesine karşın, Taşucu Gümrük Müdürlüğü Yolcu Komisyonu görevsizlik kararı sanığa tebliğ edilmemiş, katılan Hazine vekili ise sonradan bu karardan haberdar olmuştur. Bu durumda Taşucu Gümrük Müdürlüğü Yolcu Komisyonu kararının sanığa tebliğ edilerek kesinleştirilmesi gerekmektedir.

Bu itibarla, kaza yetkisini haiz sair makamlardan olan Taşucu Gümrük Komisyonu görevsizlik kararının henüz kesinleşmemesi nedeniyle Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nca 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca çözümü gereken bir görev uyuşmazlığı bulunmadığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1) Taşucu Gümrük Komisyonunca verilen görevsizlik kararının henüz kesinleşmemesi nedeniyle, bu aşamada Yargıtay Ceza Genel Kurulunca, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca çözümü gereken bir görev uyuşmazlığı bulunmadığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 21.06.2005 günü sonucu itibariyle tebliğnamedeki iade düşüncesine uygun olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14147, Karar No: 2013/19240, Tarih: 17.12.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/14147 E.  ,  2013/19240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ve müşterekleri ile ... ve müşterekleri aralarındaki dava hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 14.06.2011 tarih ve 151/444 sayılı hükmün Daire'nin 21.05.2012 gün ve 7727/4519 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Davalılar ..., ..., ... ve ... vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar; tarafların kök murisi ve dedeleri ...'tan mirasçılarına intikal eden 121 ada 67 parsel sayılı taşınmazın, davalı amcaları ... ile yakın muris babaları ... tarafından yarı yarıya zilyet ve tasarruf etmelerine rağmen, taşınmazın tamamının amcaları ... adına tespit ve tescil edildiğini açıklayarak, davalılar murisi ... üzerindeki tapu kaydının yarı oranında iptali ile yakın miras bırakanları ... mirasçıları adına miras hisseleri oranında tesciline karar verilmesini istemişledir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm davalılardan ..., ..., ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir. Hüküm, Daire'nin 21.05.2012 tarih ve 2012/7727-4519 Esas ve Karar sayılı kararıyla Düzeltilerek Onanmıştır. Bu kez davalılardan ..., ..., ... ve ... vekili, karar düzeltme isteğinde bulunmuştur.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; davaya konu olan 121 ada 67 parsel, 20.10.2005 tarihinde yapılan tapulama çalışmalarında, senetsizden ... adına 7158 metrekare olarak, tarla niteliğiyle tespit görmüş ve itiraz edilmemekle 30.12.2005 tarihinde tutanak kesinleşmiştir. Keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tutanak tanığının beyanlarına göre; tapu kaydı dava tarihi itibariyle ... adınadır. Çekişme konusu taşınmazın, tarafların kök miras bırakanları dedeleri ...'tan kaldığı ve ölümü ile tarafların babaları ... ve ... tarafından birer yıl arayla dönüşümlü olarak kullanıldığı kadastro çalışmalarında davalıların murisi ... adına bağımsız olarak tespit ve tescil edildiği anlaşılmaktadır. Tarafların ortak kök muris dedeleri ...'a ait mirasçılık belgesine göre, 1915 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır. Davacılar ile davalılar amca çocukları ise de, dedeleri TMK'nun kabulünden önce 1915 tarihinde öldüğü için, aralarında paylı mülkiyet hükümleri geçerlidir. Ancak; dava dosyası içinde yer alan veraset kararından, davacıların yakın miras bırakanı babaları ... ise, 1965 tarihinde öldüğü anlaşıldığına göre, ölüm tarihi ...'in terekesi elbirliği mülkiyeti hükümlerine tabi bulunmaktadır. Yargılama sırasında, ... terekesine, tüm mirasçıların taraf olduğu ve usulüne uygun olarak açılan dava sonucunda, davacılardan ... oğlu, ... terekeye temsilci olarak tayin edildiğine ve tereke temsilcisi ile diğer davacılar tarafından taşınmazın yarısının yakın muris ... mirasçıları adına hisseleri oranında tapuya tescili istendiğine ve bu şekilde de usulüne uygun olarak taraf teşkili sağlandığına göre, dava ... mirasçılarının tamamı yönünden açılmış ve kanıtlanmış bulunmaktadır. Aksi düşünüldüğünde ise, ...'un terekesi 1965 olan ölüm tarihi itibariyle elbirliği mülkiyeti hükümlerine tabi olduğundan, yakın muris ...'in tüm mirasçılarının usulüne uygun olarak istekte bulunmadıkları bir dava dinlenemez. Ancak; Dairece maddi yanılgıya düşülerek, kararın hüküm bölümünde “taşınmazın ½ hissesinin iptali” cümlesinin çıkarılarak yerine "121 ada 67 parselin tapu kaydının kök muristen davacı ve davalıların ara miras bırakanları ... ve ... payları dikkate alınarak davacıların miras payı oranında iptal ve tescil" cümlesinin yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu haliyle düzeltilerek onanmasına karar verilmiş ise de, yukarıda açıklandığı üzere dava tüm ... mirasçıları adına usulüne uygun olarak açılıp, taşınmazın ½ oranında tüm ... mirasçıları adına tapuya tescili istendiğine ve yapılan yargılamalar sonunda dava kanıtlandığına göre, mahkemece yazılı şekilde davanın kabulüne dair hüküm kurulması doğru olmuştur.

Davalılardan ..., ..., ... ve ... vekilinin karar düzeltme isteği kamu düzeni gereği ve açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle Dairenin maddi yanılgıya dayalı 21.05.2012 gün ve 2012/7727 Esas, 2012/4519 Karar sayılı Düzelterek Onama kararının 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince ortadan kaldırılmasına ve Mahalli Mahkemenin 14.06.2011 gün ve 151-444 Esas ve Karar sayılı hükmünün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 62,30 TL peşin harcın istek halinde davalılara iadesine 17.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10967, Karar No: 2013/6406, Tarih: 02.05.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/10967 E.  ,  2013/6406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve ... Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 10.05.2012 gün ve 59/88 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, dava dilekçesinde; 1983 yılında yapılan kadasro çalışmaları sırasında tespit dışı bırakılan mevkii ve hudutlarını açıkladığı taşınmazın, kendisi ve davaya dahil edilmesini istediği ...'ın elli yılı aşkın zilyetliğinde olduğunu açıklayarak, bu yerin kendisi ve ... adına eşit şekilde tapuya tescilini istemiştir. Davacı vekili, 01.06.2011 tarihli yargılama oturumunda, teknik bilirkişinin rapor ve krokisinde (G) ve (H) harfi ile gösterilen yerlerle ilgili taleplerini atiye bıraktıklarını beyan etmiştir.

Davalı Hazine temsilcisi, duruşmada davanın reddini savunmuştur.

Davalı Köy Tüzel Kişiliği temsilcisi duruşmada, nizalı taşınmazın davacıya ait olduğunu kabul ettiğini bildirmiştir.

Davaya dahil edilmesi talep edilen ... dilekçesinde, taşınmazın davacının amcasına ait olduğunu, sadece üzerindeki yapı kendisine ait olup, herhangi bir talebinin bulunmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne, teknik bilirkişinin 18.05.2005 ve 15.08.2011 tarihli rapor ve krokilerinde (A), (B), (E) harfleri ile gösterilen toplam 389,85 m2'lik bölümün ve (D), (C) harfleri ile gösterilen 583,90 m2'lik bölümün ayrı parsel numaraları ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline; aynı rapor ve krokide (G) ve (H) harfleri ile gösterilen yere ilişkin davanın atiye bırakılmış olması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından; Hınıs Kadastro Müdürlüğü'nün 26.03.2008 tarih ve 433 sayılı yazısında, dava konusu taşınmazın bulunduğu ... Köyü'nde kadastro çalışmalarının 1984 yılında yapıldığı bildirilmiştir. Mahkemece hükme esas alınan Fen Bilirkişisi Yakup Daştan tarafından düzenlenen raporlarda, davacı adına tescile karar verilen taşınmaz bölümlerinin "köy boşluğu" vasfı ile tespit harici bırakıldığı

Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından; Hınıs Kadastro Müdürlüğü'nün 26.03.2008 tarih ve 433 sayılı yazısında, dava konusu taşınmazın bulunduğu ... Köyü'nde kadastro çalışmalarının 1984 yılında yapıldığı bildirilmiştir. Mahkemece hükme esas alınan Fen Bilirkişisi Yakup Daştan tarafından düzenlenen raporlarda, davacı adına tescile karar verilen taşınmaz bölümlerinin "köy boşluğu" vasfı ile tespit harici bırakıldığı

açıklanmıştır. Keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar; taşınmaz üzerindeki ev ahır ve tandırın davacı ve dava dışı ...'ın kullanımında olduğunu, bir kısmının davacının babasından kaldığını, bir kısmının ise davacı tarafından 6 yıl önce yapıldığını açıklamışlardır. Mahkemece yapılan her üç keşifte görevlendilen ziraatçi bilirkişilerin aynı mahiyetteki raporlarında; ev, ahır ve tandır dışında kalan taşınmaz bölümlerinde hayvan gübresi, inşaat için yığılmış taşlar ile kum ve kesilen ağaçların bulunduğu, taşınmazların tarımsal faaliyete elverişli olmayan, tarım dışı arazi niteliğinde olduğu bildirilmiştir. Açıklanan olgular tarafların ve mahkemenin kabulündedir. Uyuşmazlık, kadastro (tapulama) çalışmalarında paftasında köy boşluğu olarak tespit dışı bırakılan böyle bir yerin zilyetlikle iktisap edilip edilmeyeceğinde toplanmaktadır. Bilindiği üzere ve kural olarak bu nitelikteki tespit harici bırakılan bir taşınmaz, kamunun yararlanmasına terk ve tahsis edilmemişse, 20 yıllık ekonomik amacına uygun zilyetlikle edinilmesi mümkündür. Bundan ayrı, kadastro çalışmalarında paftasında köy boşluğu olarak belirlenen bir yer için makul süre içerisinde tespit öncesi nedenlere dayanılarak tescil davası açılması mümkün olduğu gibi, kadastrodan sonraki zilyetliğe dayanılarak tescil davası açılması da olanaklıdır. Öte yandan, böyle bir yere ev, ahır ve tandır yapılması, gübre dökülmesi, taş, kum ve ağaç yığılması gibi olgular ekonomik amaca uygun zilyetlik sayılmamaktadır. Esasen, dinlenen yerel bilirkişi ve tanık anlatımlarından ve özellikle ziraatçi bilirkişi raporundan davacının ve davaya dahil edilen kişinin bu yerlerde ekonomik amaca uygun zilyetliklerinin olmadığı sonucuna ulaşılmaktadır. Hal böyle olunca, davanın reddine karar vermek gerekirken, delillerin taktirinde yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere kabul kararı verilmesi doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile halen yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire İlamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 02.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3842, Karar No: 2016/1525, Tarih: 10.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/3842 E.  ,  2016/1525 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Adana 3. Tüketici ile Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesine aykırılık nedeni ile sözleşmenin sona erdiğinin tespiti ve maddi tazminat istemine ilişkindir.

Adana 3. Tüketici Mahkemesince, davacının tüketici olmayıp tacir gibi hareket ettiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemesince ise, taraflar arasındaki işlemin tüketici ilişkisi olduğu gerekçesiyle karşı görevsizlik kararı verilmiştir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanunun 3. maddesi (I) bendinde "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesi ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

6502 sayılı Kanunun 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak kanunun sistematiği nazara alındığında kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı BK'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununda 3/k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edilnmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiği, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Somut olayda, davacı vekilinin, taraflar arasında kat karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiği, davacının inşaat yapılması amacıyla taşınmazı teslim ettiği ancak davalının sözleşme gereği üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirmediği ve sözleşmenin feshine neden olduğu iddasıyla, sözleşmenin sona erdiğinin tespiti ile uğranılan zararların tazmini istemiyle dava açtığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, eldeki davada uyuşmazlığın 6502 sayılı Kanun kapsamında kalmadığı, davalı şirket tacir ise de, davacının gerçek kişi olup, tacir olmadığı, anlaşılmakla, davanın HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Her ne kadar, görev uyuşmazlığı, tüketici mahkemesi ile asliye ticaret mahkemesi arasında ise de, görev kamu düzenine ilişkin olup, yargılamanın her aşamasında re'sen gözönünde bulundurulması gerekmektedir. Dosyada, asliye hukuk mahkemesi tarafından verilen bir görevsizlik kararı yok ise de, tüketici ve asliye ticaret mahkemelerinin, verilen görevsizlik kararları ile davadan çekildikleri ve 6100 sayılı HMK'nın 22/2. maddesi uyarınca da Yargıtayca yargı yeri belirlenmesi gerektiğinden, Adana Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi yargı yeri olarak tayin edilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Adana Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 23/02/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/25379, Karar No: 2008/10615, Tarih: 07.07.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/25379 E.  ,  2008/10615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kütahya İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/11/2007

Davacı, ilk kesintinin kurum hesabına girdiği tarihten 1.6.2006 tarihine kadar tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve halen devam ettiğinin tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Oysa zaptın .... günlü oturumda tefhim edilen kısa karar ile, gerekçeli kararın aykırı olduğu zaptın ve Kararın incelenmesinden açıkca anlaşılmaktadır. Öte yandan konuyla ilgili 10.4.1992 günü ve 991/7 Esas, 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde  karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazların kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların şimdilik inclenmesine yer olmadığına. 07.07.2008  gününde oybirliğiyle karar verildi.