muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3205, Karar No: 2018/5432, Tarih: 25.09.2018

**14. Ceza Dairesi         2016/3205 E.  ,  2018/5432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı (üçer kez), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı (birer kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (birer kez), (sanıklar...; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı (dört kez), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı (bir kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (iki kez) (sanık ...)

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 25.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4932, Karar No: 2014/11448, Tarih: 26.05.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/4932 E.  ,  2014/11448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Küçükçekmece 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :13.11.2013

NUMARASI :Esas no:2013/248 Karar no:2013/947

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı annenin, müşterek çocuk ile davalı baba arasında Temmuz ayında ve yarı yıl tatilinde kurulan kişisel ilişkiye yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Müşterek çocuk 19.08.2010 doğumlu Demir ile davalı baba arasında her ayın 1. ve 3. Cuma günleri saat 16.30'dan, Pazar günleri saat 17.00'ye kadar ve Kurban Bayramlarından bir gün önce (Arefe günü) saat 10.00'dan, altıncı günü saat 17.00'ye kadar yatılı olacak şekilde düzenlenen kişisel ilişki fazla olup, davacı annenin velayet görevlerini gereği gibi yerine getirmesine engel olacaktır. Mahkemece çocuğun yaşı, ruhsal ve sosyal gelişimine uygun, davacı annenin de velayet görevini yerine getirmesine engel olmayacak şekilde uzman raporuda dikkate alınarak daha uygun süreli kişisel ilişki düzenlenmesi gerekirken, bu yönler nazara alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin ise 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.26.05.2014(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2007/25600, Karar No: 2008/7018, Tarih: 01.05.2008

21. Hukuk Dairesi 2007/25600 E., 2008/7018 K.

**21. Hukuk Dairesi 2007/25600 E., 2008/7018 K.**

**- İTİBARİ HİZMET

- SİGORTALILIK SÜRESİ

- TARAF EHLİYETİ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 8 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 28 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 47 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 48 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Ek Madde 5 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 38 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, davalılardan işverenlere ait işyerlerinde geçen sigortalılık süresine işin niteliği nazara alınarak her tam yıl için Yasa'nın belirlediği itibari hizmet süresinin eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, sigortalılık süresine işin niteliği nazara alınarak her tam yıl için Yasa'nın belirlediği itibari hizmet süresinin eklenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece Dairemizin 24.11.2005 gün ve 7316-12099 sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davacının 01.01.1983-10.04.1987 tarihleri arasında davalı K... 52 Gazetesi'nde, 29.08.1991-18.04.1993 tarihleri arasında davalı B... Basın Yayın Ltd. Şti. (H... Gazetesi) de, 01.11.1996-31.08.2005 tarihleri arasında davalı M... Gazetesi'nde gazeteci olarak yaptığı çalışmanın 506 sayılı Yasa'nın ek 5 ve 5953 sayılı Yasa'nın 1. maddesi kapsamında gazeteci olarak çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Mahkemece davacının çalıştığı işyerlerinin işverenlerinin belirlenmesi ve bundan sonra esasa girilmesine ilişkin bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine rağmen, bozma doğrultusunda işlem yapılmadığı görülmektedir.

Dava, 01.01.1983-10.04.1987 tarihleri arasında geçen çalışmalar bakımından K... 52 Gazetesi'ne, 29.08.1991-18.04.1993 tarihleri arasında geçen çalışmalar bakımından B... Basın Yayın Ltd. Şti.'ye ve 01.11.1996-08.06.2004 (dava tarihi) arasında geçen çalışmalar bakımından M... Gazetesi'ne yöneltilmiştir.

Dava, 01.01.1983-10.04.1987 tarihleri arasında geçen çalışmalar bakımından K... 52 Gazetesi'ne, 29.08.1991-18.04.1993 tarihleri arasında geçen çalışmalar bakımından B... Basın Yayın Ltd. Şti.'ye ve 01.11.1996-08.06.2004 (dava tarihi) arasında geçen çalışmalar bakımından M... Gazetesi'ne yöneltilmiştir.

Davada taraf ehliyeti HUMK'nın 38. maddesinde düzenlenmiş olup, kamu düzeni ile ilgilidir. Bir talep olmasa bile, mahkemece kendiliğinden dikkate alınması gerekir. HUMK'nın taraf ehliyetini tanımlamamış 38. maddesiyle Medeni Kanun'a yollamada bulunmakla yetinmiştir. Medeni Kanunumuz ise, davada taraf olma ehliyetini, medeni haklardan yararlanma ehliyetinin bir parçası saymış, 8, 28, 47 ve 48. maddeleriyle bu yönde hükümler getirerek medeni haklardan yararlanma ehliyeti bulunan her gerçek ve tüzel kişinin davada taraf olma yeteneğini taşıdığını belirlemiştir. Somut olayda, davalı olarak gösterilen gerek K... 52 Gazetesi'nin ve gerekse M... Gazetesi'nin tüzel kişiliklerinin bulunmadığı gibi, sahiplerinin gerçek kişiler olduğu dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca da gazetelerin sahiplerine davanın yöneltilmesi gerekirken, tüzel kişiliği bulunmayan gazetelerin davada taraf gösterilmesi suretiyle yargılamanın sürdürülerek hüküm kurulması isabetsiz olup, bozma nedenidir.

Kabul ve uygulamaya göre de 08.06.2004 dava tarihini aşar biçimde davacının itibari hizmetten yararlandırılması dahi isabetsizdir.

Öte yandan davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın ek 5. maddesinde 2098 sayılı Yasa ile getirilen; daha sonra 3395 sayılı Yasa ile değiştirilen madde gereği bir sigortalının sözü edilen Yasa'daki itibari hizmetten yararlanabilmesi için 212 sayılı Yasa ile değişik 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştırılanlar Arasındaki İlişkiyi Düzenleyen Kanun kapsamına tabi çalışması veya basın kartı yönetmeliğine göre basın kartına sahip olmak suretiyle gazetecilik yapan kişilerden olması veya basın ve gazetecilik işyerlerinde 1475 sayılı Yasa'ya tabi çalışıp ve ayrıca Yasa'nın ilgili maddesi hizmetin geçtiği yer bölümünde gösterilen insan vücuduna zararlı ve yıpratıcı işlerde çalışan kişilerden olması gerekir. Davacının basın kartı sunulmuş ise de, 10.10.200 tarihinde verildiği görülmektedir. O... Gazeteciler Derneği'nin dosya içerisindeki cevabi yazısı, davacının dava konusu dönemde 5953 sayılı Yasa kapsamında çalıştığının kabulüne tek başına yeterli değildir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde ve özellikle tüzel kişiliği bulunmayan davalılar ile taraf teşkil edilerek, hiçbir kuşku ve duraksamaya yol açmayacak biçimde davacının 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştırılanlar Arasındaki İlişkiyi Düzenleyen Kanun kapsamında çalıştığı veya basın kartı yönetmeliğine göre basın kartına sahip olmak suretiyle gazetecilik yapan kişilerden olduğu giderek yasal koşulların ne suretle gerçekleştiği ortaya konmadan sonuca gitmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davalı SGK Başkanlığının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Sonuç: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle (BOZULMASINA), 01.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29395, Karar No: 2021/98, Tarih: 12.01.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/29395 E.  ,  2021/98 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm O yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşüldü;

Sanığın, çek keşide etme yetkisi bulunmamasına rağmen HSBC Bank AŞ. .... Şubesine ait .... İletişim LTD. ŞTİ.'nin çek hesabına bağlı 0000514 nolu çeki 4.500,00-TL bedelli olarak düzenleyip keşide ettiği, almış olduğu ürünlere karşılık müşteki şirkete verdiği, çekin bankaya ibrazında karşılıksız çıktığı, sanığın resmi belgede sahtecilikte bulunduğu ve hileli hareketlerle haksız menfaat temin ettiği iddia edilen somut olayda; müşteki şirket tarafından çek bedeli için İzmir 15. İcra Müdürlüğünde açılmış olan takip dosyasının getirtilerek borca ve imzaya itiraz edilip edilmediği ile çekin şubesinden çek sahibi şirket adına sanık tarafından benzer düzenlenmiş ve ödenmiş çekler bulunup bulunmadığının sorulmasından sonra, toplanan bütün deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12/01/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7581, Karar No: 2019/19704, Tarih: 12.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/7581 E.  ,  2019/19704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : BURSA 2. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, işçilik alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin ret kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 12/11/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19609, Karar No: 2018/3390, Tarih: 01.03.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/19609 E.  ,  2018/3390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.Mahkemece, bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor, yasa hükümlerine uygundur.Arsa niteliğindeki ... mahallesi 105 ada 3 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5534, Karar No: 2014/11164, Tarih: 26.05.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/5534 E.  ,  2014/11164 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına davacı vekilinin sunduğu temyiz dilekçesinde yerel mahkemenin Yargıtay bozma ilamı sonrasında yaptığı yargılama sonucu verdiği kararın yeniden hangi nedenlerle bozulması gerektiğine dair temyiz nedenleri bildirilmemiş olması, Dairemizce gerekçeli temyiz dilekçesi sunularak temyiz edilen dosyalarda da temyiz dilekçesinde belirtilen temyiz nedenleriyle bağlı kalınarak temyiz incelemesi yapılıyor olması ve yine mahkeme kararında Dairemizce kamu düzenini ilgilendiren ve re'sen bozma nedeni yapılmasını gerektirecek bir hata bulunmadığının anlaşılmasına göre davacı vekilinin bozma isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 26.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/36, Karar No: 2010/30, Tarih: 16.02.2010

**Ceza Genel Kurulu         2010/7-36 E.  ,  2010/30 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2006/113864

Yargıtay Dairesi : 7. Ceza Dairesi

Sanık Ş.... A....’ın, muskacılık yapmak suçundan 677 sayılı Yasanın 1/2. maddesi uyarınca takdiren ve teştiden 6 ay hapis ve 450 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına,  teselsül nedeniyle 5237 sayılı TCY’nın 43. maddesi uyarınca cezasının 1/4 oranında artırılarak sonuçta 7 ay 15 gün hapis ve 562 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, hakkında 53. maddenin uygulanmasına ilişkin, İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 23.02.2006 gün ve 625-61 sayılı hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle,  dosyayı inceleyen Yargıtay 7. Ceza Dairesince 15.12.2009 gün ve 8792-16058 sayı ile;

“1- Suç tarihinde, adli para cezasının asgari haddi 343 YTL olduğu halde, yazılı şekilde, 450 YTL adli para cezasına hükmolunması suretiyle para cezasının fazla tayini,

2- Müteaddit muska yazma eylemlerinin mağdur ya da mağdurları tespit edileme¬diğinden, olayda 5237 sayılı TCK’nun 43. maddesinin uygulama yerinin bulunmadığının gözetilmemesi;

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak CMUK 322. maddesi uyarınca bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükümdeki ‘sanığın eylemleri arasında teselsül bulunduğundan 765 sayılı TCK 43. maddesi uyarınca takdiren 1/4 oranında artırım yapılarak 7 ay 15 gün hapis ve 562 YTL APC ile cezalandırılmasına’ ibaresinin çıkarılarak ve sonuç cezanın 6 ay hapis ve 343 TL adli para cezasına indirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA”, Daire Üyelerinden M....T....ın, “Sanığın lehine bulunan 5252 sayılı Yasanın 4/b-1 fıkrasına göre, 677 sayılı Yasanın 1. maddesindeki para cezasının alt sınırdan tayin olunması halinde cezanın 50 Liranın 85715 katı alınmak suretiyle 4 TL olarak belirlenmesi gerekir” gerekçesine dayanan karşı oyu ile oyçokluğuyla karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise, 05.02.2010 gün ve 113864 sayı ile;

“Somut olayda sanık hakkında 677 sayılı Yasaya aykırılık suçundan 677 sayılı Yasanın 1/2. uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış, yargılama sonucu sanığın, 677 sayılı Yasanın 1/2, 765 sayılı TCY’nın 80, 81/1-3. maddeleri uyarınca 8 ay 5 gün hapis ve 296 YTL ağır para cezasıyla mahkûmiyetine karar verilmiş, temyiz aşamasında 01.06.2005 tarihinde yeni ceza sisteminin yürürlüğe girmesi üzerine, 5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesine göre Başsavcılığımızca dosya mahkemesine iade edildikten sonra yeniden yapılan yargılama sonucu, 765 sayılı TCY’nın 81. maddesi gereğince cezanın artırılması gerekeceğinden 5237 sayılı TCY’nın genel hükümlerinin sanık lehine olduğu kabul edilerek, sanığın 7 ay 15 gün hapis ve 562 YTL adli para cezası ile mahkûmiyetine karar verilmiştir.

5237 sayılı TCY’nın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi hükmü gereğince, 765 ve 5237 sayılı Yasaların hükümlerinin bir bütün olarak uygulanması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerekmekte olup, buna göre; sanığın tekerrüre esas sabıka kaydı nedeniyle suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCY’nın 81. maddesi uyarınca cezasının artırılması gerekmekte, 5237 sayılı TCY’nda tekerrürün bir artırım nedeni olarak düzenlenmemiş olması ve suç tarihleri itibariyle 58. maddenin de uygulanma olanağının bulunmaması nedeniyle somut olayda 5237 TCY’nın, 765 sayılı TCY’na göre sanık lehine olduğu, 5237 sayılı TCY’nın genel hükümlerinin uygulanması durumunda, 53. maddenin uygulanması gerekeceği, ancak yerel mahkemece yasaya aykırı olarak hiçbir ayrıma yer verilmeksizin ‘sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına’ şeklinde karar verildiği, ayrıca, suç tarihinde adli para cezasının asgari haddinin 216 TL olduğu halde, Yüksek Dairenin adli para cezasını 343 TL olarak belirlediği anlaşılmıştır” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün, temel adli para cezasının yanlış belirlenmesi ve TCY’nın 53. maddesinin hatalı uygulanması isabetsizliklerinden bozulmasına, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CYUY’nın 322. maddesi uyarınca, ilamdaki ibareler çıkartılarak, ‘sonuç cezanın 6 ay hapis ve 216 TL adli para cezası’ ve ‘5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinin a, b, d, e bendlerinde belirtilen haklardan, mahkûm olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, 53/1-c bendindeki haklardan ise koşullu salıverilmeye kadar yoksun bırakılmasına’ ibareleri eklenmek suretiyle hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın, muskacılık yapmak suçundan cezalandırılmasına karar verilen olayda, sübut ve nitelendirme konusunda herhangi bir uyuşmazlık ve isabetsizlik bulunmamaktadır. Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasında çözümü gereken uyuşmazlıklar;

1- Temel adli para cezasının, suç tarihi de nazara alınarak miktarının ne olması gerektiğinin,

2- TCY’nın 53. maddesinin doğru uygulanıp uygulanmadığının,

belirlenmesine ilişkindir.

1- Sanık hakkında uygulanan 677 sayılı Yasanın 1/2. maddesinde öngörülen temel adli para cezası miktarının, suç tarihi de nazara alınarak ne olması gerektiğine ilişkin uyuşmazlık nedeninin incelenmesinde;

1- Temel adli para cezasının, suç tarihi de nazara alınarak miktarının ne olması gerektiğinin,

2- TCY’nın 53. maddesinin doğru uygulanıp uygulanmadığının,

belirlenmesine ilişkindir.

1- Sanık hakkında uygulanan 677 sayılı Yasanın 1/2. maddesinde öngörülen temel adli para cezası miktarının, suç tarihi de nazara alınarak ne olması gerektiğine ilişkin uyuşmazlık nedeninin incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Yasasının yürürlüğe konulmasına ilişkin usul ve esasların belirlenmesi amacıyla çıkarılan 5252 sayılı Yasanın 4. maddesinde, yasaların yürürlük tarihleri dikkate alınarak, nispi ve tazminat kabilinden para cezaları hariç olmak üzere, yasa ve tüzüklerdeki para cezalarının 142.860 ila 2 katı oranında arttırılması öngörülmüştür. Yine aynı Yasanın 5. maddesinde ise; adli para cezalarının alt sınırının dörtyüzellimilyon, üst sınırının ise, yüz milyar Türk Lirası olarak uygulanacağı hüküm altına alınmıştır.

Başlangıçta 5252 sayılı Yasanın 5. maddesinin 2. fıkrasındaki “birinci fıkrada belirtilen kanunlarda alt ve üst sınırlarından birisi veya bunlardan her ikisi gösterilmemiş olmakla birlikte” ibaresi nedeniyle, bu maddenin yalnızca:

a- Alt sınırı,

b- Üst sınırı,

c- Her ikisi de,

Gösterilmeyen adli para cezalarında uygulanabileceği, alt ve üst sınırları gösterilen adli para cezaları açısından uygulanamayacağı yönünde farklı düşünceler oluşmuştur.

Ancak, Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 25.09.2007 gün ve 215-187 sayılı kararında, 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesine aykırılık eylemi nedeniyle kendisine intikal eden bir dosyada bu görüşleri benimsememiş, nispi ve tazminat kabilinden para cezaları hariç olmak üzere, 5252 sayılı Yasanın 4. maddesi uyarınca hesaplanan adli para cezalarının alt sınırının dörtyüzellimilyon (450), üst sınırının ise, yüzmilyar (100.000) Lira adli para cezası olarak uygulanacağını kabul etmiştir. Zira, 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesinde, hapis cezası yanında “üç bin Liradan beş bin Liraya kadar ağır para cezası” öngörülmekte olup, para cezasının hem alt sınırı hem de üst sınırı yasada açıkça belirtilmiştir. Görüldüğü gibi, anılan kararda, 5252 sayılı Yasanın 5. maddesinin, alt ve üst sınırları gösterilmiş olan para cezaları için de uygulanacağı esası kabul edilmiştir. Nitekim, Yasa Koyucu da 5560 sayılı Yasanın 13. maddesiyle yaptığı değişiklik ile 5252 sayılı Yasanın 5. maddesinin 2. fıkrasındaki “birinci fıkrada belirtilen kanunlarda alt ve üst sınırlarından birisi veya bunlardan her ikisi gösterilmemiş olmakla birlikte” ibaresini, uygulamada duraksamalara yol açtığı görüşüyle madde metninden çıkarmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;