muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11718, Karar No: 2016/16495, Tarih: 06.06.2016

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanun'un kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır. Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (............ ..... tarih ......../......... esas ......../....... karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz. Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz.

Somut olayda, dava dilekçesinde açıkça, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir. Dava dilekçesindeki açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, davacı, çalışma süresini ve kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını bilebilecek durumdadır. Bu halde, dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının gerçekte belirlenebilir alacaklar olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri nazara alınarak, hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2210, Karar No: 2020/3377, Tarih: 07.10.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/2210 E.  ,  2020/3377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, 6136 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar ... ve ... hakkında, mağdur ...’ye yönelik yağma suçundan ve sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan beraat hükmünün temyiz incelemesinde;

Oluş ve dosya kapsamına göre, sanıkların olaydan bir hafta kadar önce mağdurun çalıştığı iş yerine gelerek haraç istedikleri, ancak taraflar arasında kavga çıktığından herhangi bir haracın alınamadığı, olay günü sabah saatlerinde ise sanıklardan ...’ın mağduru telefonla arayıp kendi iş yerine dâvet ettiği, mağdurun bu iş yerine gittiği, burada önceki kavga olayı konuşulurken diğer sanık ...’ın mağduru dışarıda görüşmek üzere kapıda bekleyen bir panelvana bindirdiği, sanık ...’ın araç içerisinde mağdura "Sen bizim istediğimiz parayı neden vermiyorsun, sen kaç kuruşluk adamsın lan, sen yürek mi yedin" dediği ve akabinde onu silahla ayağından yaraladığı, daha sonra aracın yanına sanık ...’ın geldiği ve bu şahsın sanık ...’a “işi bitirdin mi buradan kaybol” dediği, sanık ...’ın olay yerinden uzaklaşmasının ardından sanık ...’ın mağduru taksi ile hastaneye gönderdiği olayda; mağdurun olayın sıcağı sıcağına karakolda verdiği ifadede sanıklardan anlatılan şekilde somut isnatlarla yakındığı ve sanıklara iftira atmasını gerektirir bir sebebin dosyaya yansımadığı, İstanbul Anadolu Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 29.03.2016 gün ve 2016/7917 sayılı raporuna göre mağdurun ateşli silâhla yaralandığında duraksama olmadığı, zirâ kurşun giriş çıkış deliklerinin mevcut olduğu gözetildiğinde, mağdurun kovuşturma aşamasında sanıkları korumak amaçlı değişen beyanına itibar edilip, sanıklar ... ve ...’ın üzerlerine atılı yağmaya teşebbüs suçunun ve sanık ...’a atılı 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçunun sübût bulduğu düşünülmeden, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 07/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3577, Karar No: 2015/24511, Tarih: 12.03.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/3577 E.  ,  2015/24511 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2011/16378

Tehdit suçundan sanık B. Ö. hakkında yapılan yargılama sonunda sanığın beraatine dair, Kahramanmaraş (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 21/04/2010 tarih ve 2009/1072 esas, 2010/387 karar sayılı hükmün O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 06/01/2015 gün ve 2013/6092 esas, 2015/223 karar sayılı kararıyla;

"Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Eyleme, yükletilen suça yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA" karar verilmiştir.

I-İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20/02/2015 gün ve 2011/16378 sayılı yazısı ile;

“İtiraza konu uyuşmazlığın, sanık hakkında tehdit suçundan açılan kamu davasında, dinlenen tanık anlatımları ve düzenlenen suç tutanağı ve dğer dosya kapsamından sanığın üzerine atılı bulunan tehdit suçu işleyip işlemediğine ilişkindir.

Tehdit, bir kimsenin başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğini veya malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağını veya sair bir kötülük edeceğini bildirmesidir. Bu suçta fail, ağır ve haksız bir zarara uğratılacağını mağdura bildirmektedir. Gerçekleşmesi failin iradesine bağlı olan ve gelecekte vuku bulacak bir kötülüğün, gerçekleşecek gibi gösterilmesidir. Tehdit mağdurun karar verme ve serbest hareket etme özgürlüğünü kısıtlamalı iç huzurunu bozmalı ve onu endişeye düşürmelidir. Mağdura yapılan tehdidin, onun iç huzurunu bozmaya, onda korku ve endişe yaratmaya elverişli olması gerekir. Failin tehdit fiilini bilerek ve isteyerek işlemesi, verileceği söylenen zararın haksız olması yeterlidir.

Tehdit suçunun, bahsedilen yasal unsurlarının gerçekleşip gerçekleşmediği olaysal olarak değerlendirilmeli, fail ile mağdurun içinde bulundukları ortam, söylenen sözler, söylenme nedeni ve söylendiği koşullar nazara alınmalıdır.

Tehdit fiili, mağdur üzerinde ciddi bir korku yaratabilmesi açısından sonuç almaya objektif olarak elverişli, yeterli ve uygun olması gerekir. Ayrıca tehdidin somut olayda muhatap üzerinde etkili olması şart değildir. Bu nedenle mağdurun korkup korkmadığının araştırılması gerekmez.

Tehdit suçunun manevi öğesi genel kasttan ibaret olup suçun yasal tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek işlenmesini ifade eder. Olayda tasarlamanın varlığı aranmadığı gibi, saikin de önemi yoktur.

Tehdit fiili, mağdur üzerinde ciddi bir korku yaratabilmesi açısından sonuç almaya objektif olarak elverişli, yeterli ve uygun olması gerekir. Ayrıca tehdidin somut olayda muhatap üzerinde etkili olması şart değildir. Bu nedenle mağdurun korkup korkmadığının araştırılması gerekmez.

Tehdit suçunun manevi öğesi genel kasttan ibaret olup suçun yasal tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek işlenmesini ifade eder. Olayda tasarlamanın varlığı aranmadığı gibi, saikin de önemi yoktur.

Bu açıklamalar çerçevesinde, maddi olayda, K.Maraş E Tipi Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu olarak bulunduğu sırada, katılan Y.'un da aynı cezaevinde İnfaz Koruma Başmemuru olarak görev yaptığı, suç tarihinde sanık B.'ın Cezaevi 2. Müdürü İ. B. ile görüşmeye gittiği, burada 2. müdür İ.'e bu cezaevinden başka bir cezaevine nakil gitmek istediğini söylediği, 2. müdür İ.'in nakil için gerekli şartları taşımadığını şüpheliye söylediği, bu görüşme sırasında katılan

Y.'un içeriye girip 2. Müdür İ.'e birşey söylediği, ve katılan Y.'u gören sanık B.'ın aniden katılanY.'a dönüp "Seni vurmazsam beni bu cezaevinden göndermeyecekler, seni vuracağım" diyerek tehditte bulunduğu, suç tarihi olan 20/11/2009 tarihinde düzenlenen tutanak ve cezaevi idare personeli M. Ç., Ceza infaz koruma memuru K. K. ve diğer infaz koruma memuru M. D.'ın anlatımlarıyla sanığın katılan infaz koruma memuruna tehditte bulunduğu açık şekilde anlaşıldığı halde, sanığın başka bir cezaevine sevk istemesi sırasında talebinin reddedilmesi karşısında duyduğu üzüntü ve çaresizlik duyguları altında, ayrıca bir kısım eşyalarının kendisine verilmesi yolundaki talebin görevli katılan tarafından “burası cezaevidir senin bekçin değiliz” şeklindeki yasal olmayan şekilde reddine olan kızgınlığın kendisinde oluşturduğu etkiyle söylenin sözlerin sevkin yapılmasına yönelik olması, cezaevi koşullarında gerekli güvenlik önlemlerin de yeterince bulunmakla tehdit konusu eylemin katılan üzerinde, ruh dinginliğini bozan, iç huzurunu,bilinç ve irade özgürlüğünü ihlal eden bir olgu olmadığı, serbest hareketli suçlardan olan tehdit suçunun katılan üzerine ciddi bir korku ve endişe yaratabilecek yeterlilik ve elverişlilikte olmadığı kabul edilerek sanık hakkında üzerine atılı bulunan tehdit suçundan beraat kararı verilmesi, usul ve yasaya aykırı görüldüğünden Yüksek Yargıtay 4 Ceza Dairesinin 06/01/2015 gün ve 2013/6092 Esas, 2015/223 Karar sayılı onama kararının kaldırılarak, sanığın katılana yönelik tehdit suçunu işlediğinin kabulüyle, Kahramanmaraş 3 Sulh Ceza Mahkemesinin 21/04/2010 tarih ve 2009/1072 Esas ve 2010/387 Karar sayılı ilamıyla verilen beraat kararının bozulmasına karar verilmesi istemiyle anılan karara itiraz edilmiştir.

SONUÇ VE İSTEM: Yukarıda açıklanan nedenler ve tüm dosya kapsamına göre,

1-İtirazımızın KABULÜNE,

2-Yüksek Yargıtay 4 Ceza Dairesinin 06/01/2015 gün ve 2013/6092 Esas, 2015/223 Karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

SONUÇ VE İSTEM: Yukarıda açıklanan nedenler ve tüm dosya kapsamına göre,

1-İtirazımızın KABULÜNE,

2-Yüksek Yargıtay 4 Ceza Dairesinin 06/01/2015 gün ve 2013/6092 Esas, 2015/223 Karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3-Kahramanmaraş 3 Sulh Ceza Mahkemesinin 21/04/2010 tarih ve 2009/1072 Esas ve 2010/387 Karar sayılı ilamıyla SANIK B. Ö. hakkında verilen beraat kararının BOZULMASINA,

4- İtirazımız yerinde görülmediği takdirde, dosyanın incelenmek üzere, Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi, itirazen arz ve talep olunur.” isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, tehdit suçundan, sanık B. Ö. hakkında verilen beraat kararının onanmasına dair, Dairemizin 06/01/2015 tarihli kararına ilişkindir.

III-KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın itiraz gerekçeleri yerinde görülmekle, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle eklenen 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin 3. fıkrası uyarınca İTİRAZIN KABULÜNE,

Dairemizce verilen 06/01/2015 gün ve 2013/6092 esas, 2015/223 karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

Kahramanmaraş (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 21.04.2010 tarih ve 2009/1072 esas, 2010/387 karar sayılı hükmün yeniden incelenmesi sonucu:

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Tehdit fiili, kişinin ruh dinginliğini bozan, iç huzurunu, bilinç ve irade özgürlüğünü ihlal eden bir olgudur. Fiilin mağdur üzerinde ciddi bir korku yaratabilmesi açısından sonuç almaya objektif olarak elverişli, yeterli ve uygun olması gerekir. Ayrıca tehdidin somut olayda muhatap üzerinde etkili olması şart değildir. Bu nedenle mağdurun korkup korkmadığının araştırılması gerekmez.

Tehdit suçunun manevi öğesi genel kasttan ibaret olup suçun yasal tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek işlenmesini ifade eder. Olayda tasarlamanın varlığı aranmadığı gibi, saikin de önemi yoktur.

Kavga ve tartışma sırasında haksız bir fiilin kendisinde husule getirdiği şiddetli öfke ve elemin (gazabın) failin iradesini etkileyen bir etken olarak kusur yeteneğinde meydana getirdiği azalma nedeniyle koşulları varsa ancak yasal indirim nedeni olarak kabul edilebilmesi olanaklı ise de, önceden ilke boyutunda kastı kaldıran ve suçun oluşumunu engelleyen bir husus olarak kabulü mümkün değildir.

Bu açıklamalar doğrultusunda, sanığın katılanı “seni vurmazsam beni bu cezaevinden göndermeyecekler, seni vuracağım” biçimindeki sözlerle tehdit ettiğinin kabul edilmesi karşısında, öfkenin suç kastını kaldırmayacağı, tehdit suçunda tasarlama öğesinin bulunmadığı, söylenen sözlerin objektif olarak elverişli ve yeterli olması nedeniyle tehdit suçunun oluştuğu gözetilmeden, kanuni olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Bu açıklamalar doğrultusunda, sanığın katılanı “seni vurmazsam beni bu cezaevinden göndermeyecekler, seni vuracağım” biçimindeki sözlerle tehdit ettiğinin kabul edilmesi karşısında, öfkenin suç kastını kaldırmayacağı, tehdit suçunda tasarlama öğesinin bulunmadığı, söylenen sözlerin objektif olarak elverişli ve yeterli olması nedeniyle tehdit suçunun oluştuğu gözetilmeden, kanuni olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile itiraz yazısındaki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3171, Karar No: 2016/530, Tarih: 15.02.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/3171 E.  ,  2016/530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Töre saikiyle tasarlayarak çocuğu öldürme ve bu suça yardım.

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında;

Çocuk yaştaki maktul ...'u töre saikiyle ve tasarlayarak kasten öldürme suçundan TCK.nun 82/1-a-e-k maddesi uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası.

2- Sanıklar ... ve ... hakkında;

Çocuk yaştaki maktul ...'u töre saikiyle ve tasarlayarak kasten öldürmeye yardım etme suçundan CMK'nun 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraat.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar ..., ... ve ...'nun suç tarihinde çocuk olan maktul ...'u nitelikli şekilde kasten öldürdükleri iddia edilen olayda; 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 2 ve 20/2. maddeleri uyarınca kamu davasına katılma hakkı bulunan ... Bakanlığı'nın davadan haberdar edilmediği ve gerekçeli kararın tebliğ edilmediği anlaşılmakla, kararın adı geçen kuruma tebliğiyle, tebligat evrakının ve verilmesi halinde temyiz dilekçesinin dosyaya eklenmesinden ve bu durumda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra geri gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15044, Karar No: 2013/10493, Tarih: 01.11.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/15044 E.  ,  2013/10493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

...

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 01/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/7958, Karar No: 2014/531, Tarih: 29.01.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/7958 E.  ,  2014/531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2013/33-2013/309

-KARAR-

Mersin 1. İcra Müdürlüğü'nün 2010/11742 E. sayılı dosyasında, şikayete konu 03.09.2012 tarihli sıra cetvelinin şikayetçi tarafa tebliğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığından, İcra Müdürlüğü'nden sıra cetvelinin varsa tebliğ belgesinin istenmesi, temin edilmez ise tebliğ tarihinin İcra Müdürlüğü ve posta idaresi kayıtları üzerinde araştırılarak, mahkemeye bildirilmesinin, tebliğe çıkarılmamış ise bu hususun bir tutanakla tespitinin ilgili İcra Müdürlüğü'nden istenerek cevabi yazı ve eklerinin icra dosyası içerisine konulması için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.