muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/597, Karar No: 2016/452, Tarih: 29.11.2016

Nitelikli hali düzenleyen madde metninde kişinin içinde bulunduğu tehlikeli durum ve zor şartların neler olduğu belirtilmemiştir.

Ancak, maddenin bu bentle ilgili gerekçesinde; 'kişinin içinde bulunduğu tehlikeli durum ve zor şartların başkalarına güven duymaya en fazla ihtiyaç duyduğu anlardır. Kişinin örneğin doğal afete veya trafik kazasına maruz kalmasından ya da hastalığı yüzünden içine düştüğü çaresizlikten yararlanılarak aldatılmasının daha kolay olduğu' belirtilmiştir.

Gerekçede belirtilen doğal afet, trafik kazası ve hastalık hali misal olarak verilmiştir. Bunların dışında kalan başka sebepler olduğu takdirde hakimin bu sebepleri de bent kapsamında nitelikli hal olarak değerlendirip takdir etmesinde kuşku yoktur.

Hangi durumlarda kişinin içinde bulunduğu tehlikeli durum ve zor şartlar altında kaldığını tespit etmek için bir kriter koymak mümkün olmadığı gibi kişinin hastalığı yüzünden içine düştüğü çaresizliğin tespiti için de bir kriter konulmuş değildir.

Bu nedenle hakim veya mahkeme kanunu metnini gerekçesiyle birlikte yorumlayarak suçun bu unsurlarını olaysal olarak değerlendirip takdirini kullanmak suretiyle suçun nitelikli bu halinin gerçekleşip gerçekleşmediğine karar vermek durumundadır.

Doktrinde ve uygulamada, kişinin maruz kaldığı doğal afet, trafik kazası ve hastalığına ilaveten, evinin yanması, aracının benzininin bitmesi nedeniyle yolda kalması, aç ve susuz kalması, iflas etmek üzere olması gibi durumların kişinin içinde bulunduğu tehlikeli durum ve zor şartlar olarak kabul edilmektedir. Benzer durumlarla ilgili Yargıtay 11, 15 ve 23. Ceza Dairelerinin çok sayıda kararları bulunmakta olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz dilekçesinde aynı dairelerin benzer olaylarda eylemin dolandırıcılık suçunun nitelikli halini oluşturup oluşturmadığının takdirinin yüksek dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğuna dair çok sayıdaki bozmaya ilişkin kararlarının kesin nitelikte bir bozma kararı olmayıp görev bozmaları olduğunu unutmamak gerekir.

Hastane ortamında bulunan her hastanın veya hasta yakınlarının zaten zor durumda oldukları varsayımından hareketle nitelikli halin uygulanması gerektiğine ilişkin görüşler kabul edildiğinde, suçun unsurlarına kanunu koyucunun iradesi dışında yeni unsurlar ilave etmek olur ki, bu durum 'suç ve cezada kanunilik ilkesi' ile bağdaşmaz. Zira, maddenin gerekçesinde hastalık hali belirtildikten sonra mağdurun hastalık yüzünden çaresizlik içine düşmesi gerektiği belirtilmiştir. O halde kanun koyucunun kişinin yalnızca hastalığa maruz kalmasını yeterli görmeyip bu hastalığı nedeniyle 'çaresizlik' içinde olmasını aramıştır.

Suçun hastane ortamında işlenmesi veya failin kendisini hastane görevlisiymiş gibi göstermek suretiyle dolandırıcılık eylemini gerçekleştirmiş olmasının dolandırıcılık suçunun bu nitelikli halinin unsurlarından sayılmamıştır. Günümüz toplumunda hemen herkesin hastalığı nedeniyle bir şekilde hastane ortamında bulunması nedeniyle kanun koyucu yalnızca hastalık halini zor şart ve tehlikeli durum olarak kabul etmiş olsaydı, başlı başına hastalık halinde hastanın ve yakınlarının hastane ortamında ve hastane görevlisi gibi hareket eden kimseler tarafından dolandırılmasını ayrı bir düzenleme yapmak suretiyle bu husustaki iradesini ortaya koyabilirdi.

Sanığın olay tarihinde Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi nefroloji bölümünde yatarak tedavi gören hastasına refakat eden katılanın yanına gelerek, kendisini hastane görevlisi olarak tanıttığı, diyalize giden hastaya yardımcı olduğu, eline bir serum verip 'bunu tut hastaya takacağız' dediği, peşinden üç adet kağıt verip 'hemşireye onaylat ayrıca vezneye 2400 Lira para yatması gerekiyor' demesi üzerine katılanın '750 Lira param var' demesi üzerine sanığın 'değerli eşyaları emanete alıyoruz' sözüne inanan katılanın iki adet bilezik ve 750 Lira parayı sanığa verdiği şeklinde gerçekleşen somut olayda:

1- Katılanın eşi hastanenin nefroloji bölümünde tedavi görmekte olup doktor ve hastane sağlık personelinin kontrolü altında olması,

2- Katılanın yakını olan hastalık tedavisi mümkün olmayan hastalıklardan olmadığı gibi, hastane görevlileri katılanın eşine hastayı tedavi edemeyiz veya bu tedavi sonuç vermez, alın hastanızı götürün hastanede kalırsa şu kadar sürede, kalmaz ise bu kadar sürede hasta nasıl olsa ölür gibi sözler söyleyerek hastayı ve yakını olan katılanı çaresizliğe sevk ettiklerine dair delillerin bulunmaması,

3- Sanığın mağdura yönelik olarak yapacağını bildirdiği serum takmak ve diyalize sokmak gibi tedaviye yönelik işlemlerin hastane sağlık görevlileri tarafından yapılması gereken tedavi yöntemleri olması nedeniyle sanığın katılana esasen hastanede yapılması gereken ve yapılmakta olan tedavi dışında farklı bir tedavi yöntemini önermediğinin anlaşılması, başka bir anlatımla hastanede görevli doktorun ve hastanenin yapması gereken tedavi dışında hastaya yapmak isteyip de yapamadığı veya yapmaktan kaçındığı ve bu suretle hasta ile yakınlarını kendi kaderlerine terk etmeyi gerektiren tutum ve davranışlarına rastlanmamış olması,

4- Katılanın eşine acil olarak müdahale etmeyi gerektiren bir durumun söz konusu olmaması,

4- Katılanın eşine acil olarak müdahale etmeyi gerektiren bir durumun söz konusu olmaması,

Hususları birlikte değerlendirildiğinde: olayda mağdurun çaresiz kaldığından bahsedilemeyeceğinden tehlikeli durum ve zor şartlar altında bulunduğundan söz etmenin de mümkün olmadığından TCK'nun 158/1-b bendinde belirtilen nitelikli halin gerçekleşmediği ve sanığın eyleminin TCK’nun 157/1. maddesinde yazılı basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna ilişkin daire kararı isabetli olup itirazın bu nedenlerle reddi gerekirken itirazın kabulüne dair çoğunluk görüşüne karşıyız." düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 28.04.2014 gün ve 19429-8089 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.11.2011 gün ve 56-159 sayılı mahkûmiyet hükmünün, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı kararı ile, TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen hükümleri gözetilerek, sanık hakkında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedeniyle BOZULMASINA,

Ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun, 1412 sayılı CMUK'nun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasındaki 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılarak yerine "Kasıtlı bir suçtan mâhkumiyetine karar verilen sanık hakkında 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 140-85 sayılı iptal kararı da gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. madde ve fıkralarının tatbikine" cümlesinin eklenmesi ve "tekerrüre esas mahkûmiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır" eleştirisi yapılması suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.11.2016 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğu ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2019/9970, Karar No: 2020/6113, Tarih: 23.06.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/9970 E.  ,  2020/6113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ...Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/50 E. - 2019/58 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun ...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ... ilçesi Ferhandanlı mahallesi 2919 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22246, Karar No: 2015/526, Tarih: 21.01.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/22246 E.  ,  2015/526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın farklı tarihlerde yakınandan zorla aldığı paralar için ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden sanık hakkında hükmolunan “462,00 TL zorunlu müdafii giderinin” çıkarılarak,eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5943, Karar No: 2024/7521, Tarih: 23.10.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5943 E.  ,  2024/7521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20.Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/904 Esas, 2023/865 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/78 E., 2021/22 K.

Taraflar arasındaki TÜRKPATENT Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ile markanın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı TÜRKPATENT ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketin ... ibaresini ticaret unvanı ve marka olarak kullandığını, ayrıca www.....com isimli alan adının sahibi olduğunu, ... ibaresinin müvekkilinin sunduğu hizmetler ile özdeşleşmiş, tanınmış bir marka haline geldiğini, markanın ülkemizde herkesçe bilindiğini, "....com" markasının tanınmış marka olarak tescilli bulunduğunu, davalı gerçek kişinin 2018/75794 sayılı "S ..." ibareli marka başvurusunu yaptığını, müvekkilince bu başvuruya yapılan itirazın davalı Kurum tarafından reddedildiğini, oysa dava konusu başvurunun, müvekkilinin tescilli "S", "...", "SAHİB" ibareli seri markalarına ve T/02745 sayılı "..." markalarına ayırt edilemeyecek derecede benzediğini, markalar arasında karıştıılma tehlikesi ve seri marka imajı bulunduğunu, davalının "S ..." ibareli markayı tescil ettirerek müvekkilinin ... markası ile iltibas yaratmaya çalıştığını, ... markasının kesinleşmiş mahkeme kararları ile tanınmış marka olduğuna hükmedildiğini, müvekkilinin ... ve SAHİB markaları ile davalının "S ..." markasının aynı kökten türetildiğini, görsel, anlamsal ve fonetik benzerlik bulunduğunu, tüketicilerinin SAHİBİ ibareli herhangi bir markayı gördüklerinde müvekkilinin tanınmış ... markası ile ilişkilendireceklerini, aynı hizmetleri kapsayan markalar arasında bu sebeple de bağlantı kurma ve karıştırma ihtimali bulunduğunu, davalının müvekkilinin ... markasının tanınmışlığından yararlanma amacıyla dava konusu başvuruda bulunduğunu, başvuru sahibinin kötü niyetli olduğunu ileri sürerek YİDK'nun 2019-M-10904 sayılı kararının iptaline, 2018/75794 sayılı ve "s ..." ibareli marka başvurusu tescil edilmişse hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, başvuru ve itiraz gerekçesi markalar arasında ilişkilendirilme/iltibas oluşturacak düzeyde görsel, işitsel veya kavramsal işaret benzerliği bulunmadığını, sahipten satışı-sunumu ifade eden "..." ibaresinin ticaret alanında yaygın kullanımı bulunan, ayırt edici gücü nispeten zayıf bir kelime olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ..., "..." adı altına tamamen ücretsiz seri ilan sitesi olarak hizmet verdiğini, "..." markasının daha önceden TÜRKPATENT nezdinde adına tescilli olduğunu, davacının bunu bilmesine rağmen kötü niyetle marka başvurularına itirazda bulunduğunu, taraf markalarının halk tarafından karıştırılmayacağını, taraf markalarının logolarının tamamen farklı olduğunu, davacının tanınmışlığından yararlanmadığını, kötü niyetli bir başvuru gerçekleştirmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davaya konu 2018/75794 sayılı "S ..." ibareli davalı marka başvurusu ile itiraza mesnet gösterilen davacı markalarının benzer olduğu, dava konusu marka başvurusu kapsamında yer alan hizmetlerin, davacı yana ait önceki tarihli markaların kapsamında yer alan hizmetler ile aynı, aynı tür ya da benzer nitelikte bulunduğu, davacının ... esas unsurlu markasının tanınımış marka olduğu ve somut olayda tanınmışlığın iltibası arttıran bir unsur niteliği taşıdığı, kötü niyet iddialarının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, TÜRKPATENT YİDK'nın 2019-M-10904 sayılı kararının tüm mal ve hizmetler yönünden iptaline, davaya konu markanın tüm mal ve hizmetler yönünden markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, "S ..." ibareli başvuru ile davacının itirazına mesnet "..." ve "SAHİP" asıl unsurlu markalar arasında 6769 sayılı SMK'nın 6/1 maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunduğu, dava konusu başvurunun, tescili halinde davacının seri markalarından birisi olarak algılanabileceği dolayısıyla mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı TÜRKPATENT vekilinin ve davalı ...'ın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davalı TÜRKPATENT vekili ile diğer davalı tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı gerçek kişinin 2018/75794 sayılı "S ..." ibareli marka tescil başvurusuna karşı davacının ... ibareli markalarını mesnet göstererek iltibas, tanınmışlık ve kötüniyet hukuki sebep ve vakıalarına dayanarak yapmış olduğu itirazın nihai olarak reddine dair TÜRKPATENT YİDK'nın 2019-M-10904 sayılı kararının iptali ile davalı markasının hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı gerçek kişinin 2018/75794 sayılı "S ..." ibareli marka tescil başvurusuna karşı davacının ... ibareli markalarını mesnet göstererek iltibas, tanınmışlık ve kötüniyet hukuki sebep ve vakıalarına dayanarak yapmış olduğu itirazın nihai olarak reddine dair TÜRKPATENT YİDK'nın 2019-M-10904 sayılı kararının iptali ile davalı markasının hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6 ncı ve 25 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalıların temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine, 23.10.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6110, Karar No: 2018/12441, Tarih: 27.11.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/6110 E.  ,  2018/12441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 27.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19233, Karar No: 2013/19742, Tarih: 23.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/19233 E.  ,  2013/19742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK'nun 204/1, 53. maddeleri gereğince 2 yıl hapis cezası ve belirtilen sürelerde belirtilen haklardan yoksunluk

I-Sanığın, muhasebeciliğini yaptığı Bereket Yem Şirketinin sahibi... yerine şirkete ait suça konu çeki imzalayıp katılan şirkete aldıkları mal karşılığı vermek suretiyle kullandığı iddiasından ibaret olayda; sanığın tüm aşamalarda istikrarlı olarak, çek koçanının kendi çekmecesinde durduğunu, katılan şirket çalışanlarının Kırşehir'e geldiklerini, kendisinin çek keşide etme yetkisini olmadığını söylemesine rağmen şirket çalışanlarının ısrarı üzerine çeki imzaladığını, daha önceden de bu şekilde birçok çek keşide ettiğini ve bedellerinin ödendiğini ancak 4 ay sonra şirketin iflas ettiğini savunması, Bereket Yem Şirketinin eski ortağı tanık ...'nun sanık savunmasını doğrulaması ve katılan şirket yetkilisi ...'ın suça konu çekin çek hesabı sahibi şirkete sattıkları mal karşılığı olarak verildiğini beyan etmesi, çek hesabı sahibi şirketin hisselerinin çoğunun 14.03.2006 tarihli ortaklar kurulu kararı ile ...'ye devredilmiş olması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 30.03.1992 gün ve 80-98 sayılı ve 19.04.2005 gün ve 221-38 sayılı kararlarında ayrıntılı biçimde açıklandığı üzere, belgede sahtecilik suçlarında mağdurun rızası hukuka uygunluk nedeni sayılmaz ise de failde belgede sahtecilik kastına etki yapabileceği cihetle, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından; hisselerin çoğunu devralan ... tanık olarak dinlenilip, katılandan çekin dayandığı hukuki ilişkiye ve alışverişe ait fatura ve belgeler getirtilip, sanığın bu şekilde başka şahıslara da çek keşide edip etmediği, çek karnesini veren bankadan bu yolla keşide edilen çeklerin daha öncesinde ödenip ödenmediğin sorulup, Kırşehir 1. İcra Müdürlüğünün 2007/138 Esas sayılı dosyası getirtilip incelenerek, çek hesabı sahibi şirket yetkililerince imzaya ve borca itiraz edilip edilmediğinin tespitinden sonra toplanan deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

II- Kabul ve uygulamaya göre de;

1- Suça konu sahteliği kabul edilen çekin akıbeti hakkında bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, yasaya aykırı;