muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2293, Karar No: 2015/1735, Tarih: 24.06.2015

f) Miktar içermeyen ibra sözleşmelerinde ise, geçerlilik sorunu titizlikle ele alınmalıdır. İrade fesadı denetimi yapılmalı ve somut olayın özelliklerine göre ibranamenin geçerliliği konusunda çözümler aranmalıdır. Fesihten sonra düzenlenen ve alacak kalemlerinin tek tek sayıldığı ibranamede, irade fesadı haller ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece ibra iradesi geçerli sayılmalıdır.

g) Yine, işçinin ibranamede kanuni haklarını saklı tuttuğuna dair ihtirazi kayda yer vermesi ibra iradesinin bulunmadığını gösterir. İbranamede yer almayan işçilik alacakları bakımından, borcun sona erdiği söylenemez. İbranamede yer alan işçilik alacaklarının bir kısmı yönünden savunma ile çelişkinin varlığı ibranameyi bütünüyle geçersiz kılmaz. Savunma ile çelişmeyen kısımlar yönünden ibra iradesine değer verilmelidir. Başka bir anlatımla, bu gibi durumlarda ibranamenin bölünebilir etkisinden söz edilebilir. Bir ibraname bazı alacaklar bakımından makbuz hükmünde sayılırken, bazı işçilik hak ve alacakları bakımından ise çelişki sebebiyle geçersizlikten söz edilebilir. Aynı ibranamede çelişki bulunmayan ve miktar içermeyen kalemler bakımından ise borç ibra yoluyla sona ermiş sayılabilir. İbraname savunması, hakkı ortadan kaldırabilecek itiraz niteliğinde olmakla yargılamanın her aşamasında ileri sürülebilir.

Bu açıklamalar doğrultusunda dava konusu 26.01.2007 tarihli İbraname-Feragatname belge değerlendirildiğinde bir kısım davacıların yapmış olduğu ibranın usul ve kanuna uygun geçerli olduğu gibi, irade fesadına uğranıldığı yönünde herhangi bir iddiada bulunulmadığı ve delil de sunulmadığı, noter kanalı ile düzenlenen resmi evrak hükmünde ibranamede miktarın yazılı olmamasının ibranamenin geçersizliği sonucunu doğurmayacağı, bu ibraname ve feragatname doğrultusunda bir kısım davacıların davalı işvereni ibra ettikleri bu suretle manevi tazminat taleplerinin yerinde olmadığı yönündeki mahkeme kararının yerinde olduğu görüşündeyim. Bu sebeplerle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum. İlk derece mahkemesi kararının onanması gerektiği düşüncesindeyim.
Yargıtay — Esas No: 2006/9231, Karar No: 2006/11207, Tarih: 16.11.2006

**1. Hukuk Dairesi         2006/9231 E.  ,  2006/11207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/05/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakan annelerinin .parsel sayılı taşınmazdaki paylarını 4.10.1991 tarihinde davalıya "satış" şeklinde temlik ettiğini yeni öğrendiklerini, ancak satış akdinin sahtecilikle bağlantılı olarak geçersiz olduğu gibi mirasçılardan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı bir işlem yapıldığını ileri sürüp; tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, iddialarının doğru olmadığını, davacıların miras bırakanı ile birlikte çekişmeli taşınmazın diğer paydaşlarının payını da aynı akitle satın aldığını belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın muris tarafından satıldığı, hileli bir durumun bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde duruşma istemli temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, duruşma isteği dava değeri  yönünden reddedildi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; davacıların miras bırakanı H. U.'in maliki bulunduğu . parsel sayılı taşınmazdaki 16/64 payı ile annesi Z.'dan intikal eden iştirak payını 4.10.1991 tarihli akitle davalıya temlik ettiği görülmektedir.

Davacılar, davada sözkonusu temliki işlemin sahtecilikle geçersizliğini ileri sürmüşler, aynı zamanda yapılan işlemle kendilerinden mal kaçırıldığı iddiasına da yer vermişlerdir.Temliki işlemin geçersiz olduğu yolundaki iddianın kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Öyle ise, bu sebebe dayalı isteğin reddedilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur.

Ne varki; mahkemece davada değinilen muris muvazaası hukuksal nedenine ilişkin iddia yönünden toplanan delillerin değerlendirilmesi yapılmamıştır.

Hal böyle olunca, çekişmeli satış işlemi nedeniyle 1.4.1974 tarih 1/2 Sayılı İnançları Birleştirme Kararının uygulama yeri bulunup bulunmadığının, toplanan delillere göre irdelenmesi, ondan sonra bir karar verilmesi gerekirken, bu hususun gözardı edilmiş olması doğru değildir. Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK'nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  16.11.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2101, Karar No: 2015/909, Tarih: 23.02.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/2101 E.  ,  2015/909 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, iş sahibi tarafından ödenen damga vergisinin sözleşme gereği vergi ödemelerinden sorumlu bulunan yükleniciden rücuen tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık imar planı yapımı işine dair 18.04.2006, 18.12/2006, 14.04.2008, 16.06.2008 ve 20.06.2008 tarihli sözleşmeler gereği davacı iş sahibi tarafından dava dışı vergi dairesine ödenen damga vergisinden dolayı yüklenicinin sorumluluğunun bulunup bulunmadığı noktasındadır. Anılan sözleşmelerin her birinin 8. maddelerinde sözleşmenin düzenlemesine ilişkin her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu; 18.04.2006 ve 18.12.2006 tarihli sözleşmelerin 39. maddelerinde sözleşmelerin “6 (altı)'şar” nüsha, 14.04.2008, 16.06.2008 ve 20.06.2008 tarihli sözleşmelerin 39. maddelerinde ise sözleşmelerin “1'er” nüsha olarak düzenlendiği açıkça ifade edilmiştir.

Esasen, çözümü gereken mesele taraflarca sözleşmede açıkça nüsha sayısı belirtilmiş olmasına rağmen, bu nüshaların bir kısmının suret olarak kabulünün mümkün olup olmadığıdır. Nüsha, sözleşmenin tıpkısının aynısı iken, suret, örnekten ibarettir. Başkaca bir anlatımla; suret nüshanın fotoğrafik görünümü olup, kanıt değeri yoktur. Damga vergisine tabi taraflarca imzalanmış bir sözleşmenin fotokopisinin alınıp ve aslının aynısı olduğuna dair imzası şerh düşülmesi, bu belgeyi nüsha haline getirmez. Bununla birlikte, sözleşmenin taraflarca imzalanmadan önce birden çok fotokopisinin alınıp bu fotokopilerin taraflarca imzalanması halinde, o belgelerin her biri nüsha olarak kabul edilir. Bu yönüyle nüsha, belgenin birden çok alınan bir tanesidir.

488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun 5. maddesinde, “bir nüshadan fazla olarak düzenlenen kağıtların her nüshası ayrı ayrı aynı miktar veya nispette damga vergisine tabidir. Şu kadar ki; poliçe ve emre yazılı ticari senetten yalnız tedavüle çıkarılan nüshaları vergiye tabi tutulur” hükmüne yer verilmiştir. Düzenlemenin ikinci cümlesinin aksi düzenlemesinden sözleşme nüshalarının tedavüle çıkarılmasa dahi damga vergisine tabi tutulacağı anlaşılmaktadır. Üstelik Damga Vergisi Kanunu'nun 1. maddesi gereği, damga vergisinden sorumluluk için vergiye tabi belgenin ibrazı da zorunlu değildir. Vergi sorumluluğu için, herhangi bir hususu kanıtlamak veya belli etmek için vergiye tabi belgenin ibrazı da zorunlu değildir. Vergi sorumluluğu için, bu belgenin herhangi bir hususu kanıtlamak veya belli etmek için ibraz edilecek olması yeterli olup ibraz edildiği gerekli değildir. Bu durumda sözleşme nüshalarının kanıt olarak kullanılmamış olması, bu vergiden sorumsuzluğu doğurmaz. Kaldı ki taraflar arasındaki sözleşmelerde nüsha sayıları tarafların özgür iradeleri ile açıkça belirlenmiştir. Bu nedenle mahkemece, 6'şar nüsha olarak düzenlenen sözleşmelerin, iç ilişkide kullanılmak üzere alıkonulan tüm nüshalar tümü (1) nüsha, davalıda kalanı (1) nüsha, Belediye'ye verilen (1) nüsha ve SGK'ya verilen (1) nüsha olmak üzere sözleşmenin yasal anlamda toplam (4) nüsha tanzim edildiği gerekçesiyle verilen karar, 488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun 5. maddesine aykırı olmuş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı iş sahibi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 23.02.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dava, iş sahibince ödenen damga vergisi ödemelerinin yükleniciden ruc'uen tahsiline yönelik yürütülen icra takibine itirazın iptâli davasıdır. Davacı banka iş sahibi, davalı şirket ise yüklenicidir. Davacı banka vekili, davalı yüklenici şirketin ödemesi gereken damga vergilerinin müvekkillerince ödendiğini, damga vergisinden sorumluluğun davalı yüklenicide olduğunu, ödemeden sonra yapılan ödemeyi davalıdan ruc'uen talep ettiklerini, ödenmemesi üzerine icra takibine giriştiklerini ve davalı borçlunun haksız yere takibe itiraz ettiğini belirterek itirazın iptâlini ve icra inkâr tazminatına karar verilmesini talep etmiş, davalı yüklenici şirket vekili ise, davanın reddini savunmuş, mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş ve verilen karar davacı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında eser sözleşmesi niteliğinde 18.04.2006, 18.12.2006, 14.04.2008, 16.06.2008 ve 20.06.2008 tarihli sözleşmelerin düzenlendiği konusunda ihtilaf bulunmamaktadır. Bu sözleşmelerin 8. maddesinde her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu kararlaştırılmıştır.

Taraflar arasında eser sözleşmesi niteliğinde 18.04.2006, 18.12.2006, 14.04.2008, 16.06.2008 ve 20.06.2008 tarihli sözleşmelerin düzenlendiği konusunda ihtilaf bulunmamaktadır. Bu sözleşmelerin 8. maddesinde her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu kararlaştırılmıştır.

Sözleşmede vergi ve harçlardan yüklenicinin sorumlu olduğunun belirlenmiş olmasına rağmen, davacı banka yönetim kurulu 10.03.2011 tarih 10 nolu toplantısı ile tahakkuk ettirilen vergi cezalarının 6111 sayılı Kanun kapsamında banka tarafından ödenmesine karar verilip, bu bedel ilgili vergi dairesine ödenmiştir. Ödenen verginin kaynağı sözleşmenin birden fazla nüsha yapılmasından dolayı olup, dosyaya celp edilen deliller ile davalı vekilinin temyiz dilekçesine eklediği Danıştay 7. Dairesi'nin örnek kararları kapsamında bu verginin dava konusu edilmiş olması halinde yargı organınca iptâl edilerek ödemeden kurtulma ihtimalinin yüksek olduğu anlaşılmaktadır. Davacı banka yönetim kurulu, sözleşmeye göre vergiyi ödemede esasen sorumlu olan davalı şirketin yerine geçerek vergi borcunu ödemekle davalı şirketin vergiye ilişkin kanun yoluna gitme hakkını elinden almış bulunmaktadır. Verginin ödenmesinde davacı bankanın yasa yoluna gitmeyerek kusurlu olduğu da anlaşılmaktadır. “Hiç kimse kendi kusurundan hak elde edemez” ilkesi gereğince kusurlu olan bankanın davacıya rücu etmesini hukuk düzenini korumaz. Danıştay 7. Dairesi'nin 20.02.1982 tarih 1984/3147 Esas 1986/437 Karar sayılı kararı emsal gösterilerek dava yoluna gidilmiş olması halinde damga vergisi borcunun terkini mümkün olduğu halde (nasıl olsa sözleşmeye göre gerçek vergi yükümlüsüne rü'cu hakkım var) düşüncesi ile vergi dairesince tarh ve tahakkuk ettirilen damga vergisi borcunun ödenmiş olması, davacı bankanın iyi niyetli olması halinde dahi kendi kusurundan hak elde edemeyeceği ve davalıya rücu edemeyeceği bu nedenle davanın reddi gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun davanın kısmen kabul ve kısmen reddine ilişkin kararın davacı lehine bozulması yönündeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/9430, Karar No: 2021/6892, Tarih: 17.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/9430 E.  ,  2021/6892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Hukuk Dairesinin istinaf istemlerinin esastan reddine dair kararı ile birlikte Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/621 E. - 2018/712 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Bursa İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, 928 ada 21 parsel sayılı taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddi karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idareden aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, davacıdan peşin alınan temyiz ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4791, Karar No: 2012/6084, Tarih: 17.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4791 E.  ,  2012/6084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-KARAR-

Dairemizin 25.04.2012 tarihli geri çevirme kararında mahkeme ilamının davalı ...’a tebliğ edilerek dosyanın yeniden gönderilmesi istenilmiş ve mahkemece adı geçen davalının kooperatifin genel kurulundaki hazirun cetvelinde yazılı olan adresi ticaret sicilinden celp edilerek o adrese Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre ilam tebliğ edilmiş ise de, söz konusu adresin Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre tebligata esas bir adres olmadığı dolayısıyla yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu anlaşıldığından, mahkemece adı geçen tarafın adres kayıt sistemindeki adresinin temin edilmesi durumunda 6099 sayılı Kanunu’nun 5. maddesiyle değişik Tebligat Kanunu’nun 21. maddesi, şartları varsa aynı kanunun 35. maddesi uyarınca veya başka bir usulle mahkeme ilamının davalı ...’a usulünce tebliğ edilip yasal temyiz süresinin beklenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalline yeniden geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahkemesine 2. kez GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2827, Karar No: 2012/22483, Tarih: 09.07.2012

**7. Ceza Dairesi         2011/2827 E.  ,  2012/22483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu vekilinin temyiz itirazlarına yönelik yapılan incelemede,

Sanığın 6 adet at ile İran Devleti sınırından mazot kaçakçılığı yapmak şeklindeki eyleminin 5607 sayılı yasa kapsamında kaldığı gözetilerek, suçtan doğrudan zarar görmeyen Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığından, katılan ... vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık ...'ün temyiz itirazlarına yönelik yapılan incelemede,

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan dellilere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 09..07.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21040, Karar No: 2013/5941, Tarih: 02.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/21040 E.  ,  2013/5941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Katılanın yetkilisi bulunduğu şirkette muhasebe müdürü olarak çalışan sanığın, şirket hesabından şahıslara gönderdiği paraların kısa süre sonra kendi banka hesabına iadesini sağlayarak şirket muhasebe kayıtlarına işlemeyip uhdesinde tutması şeklinde gelişen olayda, mahkemenin "hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma" suçunun oluştuğuna yönelik kabulünde isabetsizlik görülmemiş olup; belirlenen "1 yıl hapis cezası"nın 5237 sayılı TCK.nun 43/1. maddesi uyarınca 1/4 oranında artırıldığında "1 yıl 3 ay" olarak hesaplanması gerekirken "1 yıl 2 ay" olarak hesaplanarak ve sonraki indirimin de bu miktar üzerinden yapılması suretiyle sanığa eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün birinci bendindeki "120 gün karşılığı adli para cezası" yerine "5 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına", ikinci bendindeki "150 gün karşılığı adli para cezası" yerine "6 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına", üçüncü ve dördüncü bendindeki "125 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına" yerine 5 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına", dördüncü bendindeki "2.500,00 TL adli para cezası" yerine "100.00-TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13780, Karar No: 2010/3449, Tarih: 10.05.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/13780 E.  ,  2010/3449 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli zimmet, nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik, örgüt kurmak, bu örgüte üye olmak ve örgüte yardım etmek suçlarından sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın yapılan yargılanmaları sonucu; sanık ...'ın ...'ı dolandırıcılık eyleminden ve buna yönelik sahtecilik suçlarından beraetine, üzerine atılı diğer nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik ve örgüt kurma suçlarından mahkümiyetine, sanıklar ...,...'nın suç örgütüne yardım etme suçundan beraetlerine, zimmet eylemleri görevi kötüye kullanma suçu kabul edilerek mahkümiyetlerine, sanıklar ...'ın örgüte üye olmak suçundan beraetlerine, resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından mahkümiyetlerine, sanık ...'ın dolandırıcılık suçundan beraetine, sanık ...'in örgüt kurma, nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından mahkümiyetine, sanık ...'ın örgüte yardım etme ve dolandırıcılık suçlarından beraetine, özel belgede sahtecilik suçundan mahkümiyetine, sanık ...'in örgüt kurma ve resmi belgede sahtecilik suçlarından mahkümiyetine, sanıklar ...,...'ın üzerlerine atılı suçlardan beraetlerine dair, Ankara 9. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.04.2009 gün ve 2007/211 Esas, 2009/113 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi O Yer C.Savcısı, katılan vekili, sanık ..., sanık ... ve müdafii ve sanıklar ...,...,... müdafiileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yokluklarında verilen kararın, mahkemede şikayetçi olan ..., ..., ..., ..., ... ve ...'e tebliğ edildiğine dair tebligat ekleri bulunmadığından varsa dosya içerisine konulması, yoksa sözkonusu kararın anılan kişilere tebliği ve alınacak tebligat parçaları ile verdikleri takdirde ayrıntılı temyiz dilekçelerinin eklenip iadesi için incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2017/7876, Karar No: 2018/18042, Tarih: 18.10.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/7876 E.  ,  2018/18042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 579 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde olması gerektiği ve dava konusu taşınmazın bulunduğu ... ilçesi, Doğanlar mahallesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğal olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu yönteme uyulmadan başka bir ilçede bulunan taşınmaz emsal alınmak suretiyle değer biçildiğinden yapılan karşılaştırma inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,