muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10800, Karar No: 2015/14602, Tarih: 15.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/10800 E.  ,  2015/14602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi .... Köyü 132 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dava konusu taşınmazın malikinin gaip olması nedeniyle Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/2352 Esas 2010/305 Karar sayılı ilamı ile .... Defterdarlığının kayyım olarak atandığı anlaşılmakla, tespit edilen kamulaştırma bedelinin "idarece üçer aylık vadeli hesaba yatırılan kamulaştırma bedelinin ileride belli olacak hak sahibine ödenmesine" karar verilmesi yerine davalıya ödenmesine karar verilmiş olması doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinin ikinci paragrafının hükümden çıkartılarak yerine "İdarece üçer aylık vadeli hesaba yatırılan kamulaştırma bedelinin ileride belli olacak hak sahibine ödenmesine" cümlesi yazılmak suretiyle 6100 sayılı HMK.ya 6217 sayılı Kanunla eklenen Geçici 3. madde gözetilerek HUMK.nun 438. maddesi uyarınca hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA,15.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5834, Karar No: 2023/4290, Tarih: 12.09.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/5834 E.  ,  2023/4290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/536 E., 2022/1542 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2020/22 E., 2021/5 K.

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili ve vekalet ücreti yönünden davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 22/2-a maddesi uyarınca yapılan uygulama kadastrosu sırasında, Tekirdağ ili Süleymanpaşa ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında ve tapuda davacı ... ve müşterekleri adına kayıtlı bulunan eski 103 ada 144 parsel sayılı 7.300,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, aynı ada ve parsel numarasıyla önce 17.610,00 metrekare yüzölçümlü olarak, itiraz üzerine komisyon kararıyla 7.359,17 metrekare yüzölçümlü olarak; davalı ... ve arkadaşlarının murisi ... adına tapuda kayıtlı bulunan eski 103 ada 143 parsel sayılı 32.200,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, aynı ada ve parsel numarasıyla önce 22.430,97 metrekare yüzölçümlü olarak, komisyon kararıyla ise 32.681,80 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

2. Davacı ... ve arkadaşları vekili dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında müvekkillerine ait taşınmazın yüzölçümünün eksildiğini, eksikliğin davalılara ait taşınmazdan kaynaklandığını ileri sürerek, müvekkillerine ait taşınmazın sınırının ve yüzölçümünün düzeltilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; uygulama kadastrosunda herhangi bir hatanın olmadığını, mülkiyet iddiası açısından ise görevli mahkemenin asliye hukuk mahkemesi olduğunu, dava konusu edilen bölümün müvekkillerine ait 103 ada 143 parsel sayılı taşınmaz içerisinde bulunduğunu ve müvekkillerinin murisi ...'e ait olduğunu, davacıların taşınmaz üzerinde işgalci konumunda olmaları nedeniyle mülkiyet hakkı kazanamayacaklarını belirterek, davanın usulden ve esastan reddine karar verilmesini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "bilirkişi raporunda, kadastro paftası ile uygulama paftasının çakıştırıldığı ve sınırların birebir örtüştüğü, paftasında herhangi bir ölçü, tersimat ve sınırlandırma hatası bulunmadığı gerekçesiyle uygulama kadastrosuna itiraz davasının reddine, çekişmeli 103 ada 143 ve 144 parsel sayılı taşınmazların uygulama kadastro tutanaklarında belirtilen nitelik ve yüzölçümleri ile tespit gibi tescillerine; mülkiyet uyuşmazlığına ilişkin davanın görev yönünden usulden reddi ile mahkemenin görevsizliğine, görevli mahkemenin Tekirdağ Asliye Hukuk Mahkemesi olduğuna, yasal süre içerisinde dava dosyasının görevli mahkemeye gönderilmesinin talep edilmemesi halinde davanın açılmamış sayılmasına karar verileceğine" şeklinde karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacılar vekili ve vekalet ücreti yönünden davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacılar vekili istinaf dilekçesinde; davanın sadece mülkiyet ihtilafı olarak nitelendirilmesinin ve mülkiyet taleplerinin görev yönünden usulden reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, uygulama kadastrosu sırasında 50 yıllık fiili ve kabul edilmiş sınırın dikkate alınmadığını, davalıların uygulama kadastrosu tespiti sırasında müvekkilleri lehine verdikleri muvafakat dilekçesini geri çekmelerinin kötü niyetli olduğunu ve bu hususun göz ardı edildiğini, bilirkişi raporuna yaptıkları itirazın dikkate alınmadığını ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

2. Davalılar vekili istinaf dilekçesinde; kısa kararda müvekkilleri lehine vekalet ücretine hükmedilmesine rağmen gerekçeli kararda vekalet ücretine hükmedilmemesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu, mahkemenin vekalet ücreti takdiri hususunda hata yaptığını ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; “davacı tarafın uygulama kadastrosuna itiraz talepleri yönünden, İlk Derece Mahkemesince verilen kararın usul ve kanuna uygun olduğu; bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen bölüme yönelik talebin ise mülkiyete yönelik olduğu, uygulama kadastrosunun amacının mülkiyet ihtilaflarını çözmek olmadığı ve mülkiyet uyuşmazlıklarının uygulama kadastrosuna ilişkin davalarda tartışma konusu yapılamayacağı; kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki bulunmadığı ve vekalet ücreti yönünden ise mahkeme hakiminin takdirinde olduğu belirtilerek” istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 3402 sayılı Kanun'un 22/2-a maddesine göre yapılan uygulama kadastrosunun usul ve kanun hükümlerine uygun olarak yapılıp yapılmadığı ve uyuşmazlığın mülkiyet ihtilafına yönelik olup olmadığı hususuna ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 sayılı Kanun'un 22/2-a maddesi.

3. Değerlendirme

1. Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. 3402 sayılı Kanun'un 1 inci maddesi uyarınca, kadastro hakimi, doğru, infazı kabil ve infaz sırasında tereddüt oluşturmayacak şekilde karar vermek zorundadır.

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesince, uygulama kadastrosu tespitine yönelik davanın reddine karar verildikten sonra, dava konusu taşınmazların uygulama tespiti gibi tapuya tescillerine karar verilmiş ise de, taşınmazların uygulama tutanakları ile yapılan tespitlerine itiraz sonucunda komisyon tutanakları düzenlenip yüzölçümlerinin değiştirilerek, 103 ada 144 parsel sayılı taşınmazın 7.359,17 metrekare, 103 ada 143 parsel sayılı taşınmazın ise 32.681,80 metrekare olarak tespitlerine karar verildiği, bu şekilde haklarında komisyon kararları bulunan dava konusu taşınmazların komisyon kararlarına atıf yapılmak suretiyle tescil hükmü kurulması gerekirken bu hususun göz ardı edilmiş olması doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılması ve İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

1.Yukarıda (V.C.3.1.) no.lu bentte yazılı nedenlerle davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Yukarıda (V.C.3.2) no.lu bentte yazılı nedenlerle, temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

VI. KARAR

1.Yukarıda (V.C.3.1.) no.lu bentte yazılı nedenlerle davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Yukarıda (V.C.3.2) no.lu bentte yazılı nedenlerle, temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (A/2) ve (A/3) numaralı bendlerinin 3 ve 4 üncü paragraflarında yer alan "uygulama kadastro tutanağında belirtilen nitelik ve yüzölçümü ile tespit gibi tesciline" kelimelerinin hükümden çıkarılarak yerlerine; "uygulama kadastro komisyon tespiti gibi tesciline" ibarelerinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 189,15 TL'nin temyiz eden davacılardan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26919, Karar No: 2018/2471, Tarih: 08.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/26919 E.  ,  2018/2471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19285, Karar No: 2011/4627, Tarih: 16.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19285 E.  ,  2011/4627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7578, Karar No: 2010/11822, Tarih: 09.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/7578 E.  ,  2010/11822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KORKUTELİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/06/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanın mal kaçırmak amacıyla 15 parça taşınmazı satış suretiyle K.. C..’e, ondan da davalılar M.. ve T..’ye temlik ettiğini, satışların gerçek olmadığını ileri sürüp muvazaa nedeniyle tapu kayıtlarının iptali ile mirasçılar adına miras payları oranında tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar M...ve T.., dava konusu taşınmazların muvazaalı değil, icra takibi sırasında düzenlenen protokol doğrultusunda devirlere konu edildiğini belirtip davanın reddini savunmuşlardır. Diğer davalılar, yargılamaya katılmadıkları gibi davaya cevap da vermemişlerdir.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazların bir kısım davalılara temlikinin muvazaalı olduğu, 3 parça taşınmazın ise imar ve kadastro neticesi tescil edilmiş olup muvazaa ile illetli bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar M.. ve T.. tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 09.11.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat H.. B.. geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vekili avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne varki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

Ne varki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararda, davanın kabulüne değinildiği halde, gerekçeli kararda, davanın kabulü yanında, hükmün 2.bendinde;" 391 ada 8, 225 ada 3, 291 ada 181 parsel sayılı taşınmazlar imar ve kadastro neticesinde tescil edildiğinden muvazaalı işlem konusu olmadığından bu parseller hakkında bir karar verilmesine yer olmadığına" denilerek kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Bozma nedenine göre, diğer hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 09.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/343, Karar No: 2014/15617, Tarih: 07.05.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/343 E.  ,  2014/15617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/291728

MAHKEMESİ : Sivas 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2010

NUMARASI : 2009/319 (E) ve 2010/847 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Tehdit fiili, kişinin ruh dinginliğini bozan, iç huzurunu, bilinç ve irade özgürlüğünü ihlal eden bir olgudur. Fiilin mağdur üzerinde ciddi bir korku yaratabilmesi açısından sonuç almaya objektif olarak elverişli, yeterli ve uygun olması gerekir. Ayrıca tehdidin somut olayda muhatap üzerinde etkili olması şart değildir. Bu nedenle mağdurun korkup korkmadığının araştırılması gerekmez.

Tehdit suçunun manevi öğesi genel kasttan ibaret olup suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek işlenmesini ifade eder. Olayda tasarlamanın varlığı aranmadığı gibi, saikin de önemi yoktur.

Somut olayda; sanığın, müştekiler H.. S.. ile telefonla konuşurken müştekiler N.. S.. ve H.. S..'ya hitaben söylediği "vuracağım lan seni, Cihan'ı bana vereceksin, yoksa zorla alırım, anasını da seni de keserim" biçimindeki sözlerin, objektif olarak korkutucu nitelikte bulunması ve manevi unsurda tasarlama aranmaması nedeniyle tehdit suçunun unsurlarının oluştuğu gözetilmeden, bu sözlerin "müştekiler üzerinde ciddi korku yaratmadığı ve sözlerin müştekiler üzerinde kaygıya ve paniğe yol açmadığı" şeklindeki yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9462, Karar No: 2023/171, Tarih: 16.01.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/9462 E.  ,  2023/171 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2266 E., 2022/2669 K.

DAVA TARİHİ : 18.02.2020

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gerze Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2021/262 E., 2022/99 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 09.06.2019 tarihinde evlendiğini, bu evlilikten ortak çocukları olduğunu, erkeğin, birlik görevlerini ihmal ettiğini, kadının ailesine değer vermediğini, kadının hastalığı ile ilgilenmediğini, ailesi ile görüşmesine engel olduğunu, sosyal ortamlarda yalnız bıraktığı, ziynet eşyalarının elinden alındığını iddia ederek davanın kabulü ile evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebiyle tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk yararına aylık 600,00 TL iştirak nafakası, kadın yararına 50.000,00 TL maddî tazminat, 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde dayanılan vakaların gerçeği yansıtmadığını, erkeğe yüklenecek kusurlu bir davranışın bulunmadığını, kadının ailesinin sürekli olarak evilik birliğine müdahale ettiklerini ve kadının bu duruma sessiz kaldığını, kadının hastalıklarının evlenmeden önce bilinmesine rağmen erkekten gizlendiğini, ortak konutu terk ettiğini iddia ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı