muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/30007, Karar No: 2019/9641, Tarih: 25.04.2019

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Somut olayda davacı, çalışma süresi ve ücretini bilmektedir. Bu sebeple dava konusu kıdem,ihbar tazminatı ve yıllık izin ücret alacaklarının miktarını belirleyebilme imkanına sahip olup, belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığından, davacı tarafından belirsiz alacak davası olarak açılan ve Mahkemece belirsiz alacak davası olarak sonuçlandırılan kıdem,ihbar tazminatı ve yıllık izin ücret alacaklarına ilişkin davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1335, Karar No: 2015/4309, Tarih: 15.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/1335 E.  ,  2015/4309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada .... Asliye Hukuk Mahkemesi ve ... Asliye Ticaret Mahkemesince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Asliye hukuk mahkemesince; 6102 sayılı Kanununun 4. maddesi uyarınca bankalara ilişkin düzenlemelerde öngörülen hususların ticari nitelikte olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye ticaret mahkemesi ise; 5464 sayılı Kanununun 4. maddesi uyarınca kart çıkaran kuruluşların kart hamilleri aleyhine açtığı davada Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 4/1. maddesinde her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işlerinin ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Buna göre bir uyuşmazlığın ticari nitelikte olabilmesi için, her iki tarafın da ticari işletmesini ilgilendirmesi yahut aynı maddenin alt bentlerinde düzenlenen istisnalardan birine dahil olması gerekmektedir.

Somut olayda işin esası hakkındaki uyuşmazlık, kredi kartından kaynaklanan borcun tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptaline ilişkin olup, taraflar arasındaki ilişkinin bankacılık işleminden kaynaklandığı, dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6102 sayılı Kanunun 4/f maddesi gereğince davanın mutlak ticari dava niteliğinde olduğu ve davanın 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun yürürlüğe giriş tarihinden önce açıldığı anlaşıldığından, itirazın iptali hakkındaki uyuşmazlığın TTK hükümleri çerçevesinde asliye ticaret mahkemesinde görülmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15.05.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7430, Karar No: 2010/11499, Tarih: 12.04.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/7430 E.  ,  2010/11499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan 5271 sayılı CMK.nun 231/6. maddesinin (a) bendinde yazılı "kasıtlı bir suçtan mahkum olmama" koşulunun bulunmaması nedeniyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Katılan idare vekilinin duruşmalara hiç iştirak etmediği gözetilmeden dilekçe yazım ücreti yerine vekalet ücretine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden; hükmün 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümdeki "450 YTL avukatlık ücretinin sanıktan alınarak müdahile verilmesine" ilişkin kısmın çıkartılarak yerine, "hüküm tarihi itibariyle 120 YTL dilekçe yazım ücretinin sanıktan alınarak katılan idareye verilmesine" karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve Yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9040, Karar No: 2015/22013, Tarih: 25.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/9040 E.  ,  2015/22013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Saray(Tekirdağ) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2014

NUMARASI : 2013/253-2014/141

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalcılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, idari yargı görevli olduğundan yargı yeri yönünden davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmi kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 03.05.1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi'nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz okul alanı olarak ayrılmış ise de; mahallinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporlarına göre, taşınmazlara davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşıldığından, yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5537, Karar No: 2025/1994, Tarih: 19.02.2025

**6. Ceza Dairesi         2024/5537 E.  ,  2025/1994 K.**

**"İçtihat Metni"**

İSTİNAF SONRASI TEMYİZ T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/1055 E., 2024/1957 K.

KATILANLAR : ..., Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı

SUÇLAR : Nitelikli yağma, kasten yaralama, cinsel saldırı

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet kararı kaldırılarak yeniden mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

1. Sanık hakkında kasten yaralama ve cinsel saldırı suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek temyiz sebebinin var olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekili ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi'nin, kararında katılan vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile resen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun 'un 288 ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ayrı ayrı ONANMASINA,

2. Sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

2. Sanık hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesinin kararına göre; nitelikli yağma suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

A. Katılandan zorla almış olduğu cep telefonu ile olay yerinden kaçan ve bahse konu telefonu bir işyeri tuvaletinin havalandırma boşluğuna saklayan sanığın, güvenlik kamerası görüntülerinden yola çıkan kolluk kuvvetleri tarafından yakalanması üzerine katılandan yağmaladığı cep telefonunu sakladığı yeri göstermek suretiyle sim kartsız olarak teslim ettiğinin anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2014/13-430 Esas, 2015/414 Karar ve 2015/13-53 Esas, 2015/129 Karar sayılı ilamlarında da belirtildiği üzere sanığın soruşturma aşamasında tam iadede bulunduğu kabul edilerek hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun)

168/3. maddesi birinci cümlesi gereğince indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

B. 5237 sayılı Kanun'un 150/2. maddesinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı Kanun'un 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır. Öte yandan hâkim, 5237 sayılı Kanun'un 150/2. maddesiyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır. Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır. Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacağı gözetilmeden yağmalanan telefonun değeri az kabul edilip sanık hakkında ilgili madde gereğince cezasından indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı, katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5271 sayılı Kanun'un 302. maddesi gereğince hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesi uyarınca Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

19.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6767, Karar No: 2019/18540, Tarih: 19.11.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/6767 E.  ,  2019/18540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-İlk karar gereği 520.863,29-TL'nin davalıya ödendiği ve bu itibarla bozma sonrası tespit edilen ve davacı idarece bloke edilmiş olan 65.955,05-TL'nin üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilmesi gerekirken, infazı mümkün olmayacak şekilde hüküm tesis edilmesi,

2-İlk karar ile hüküm altına alınmış olan 520.863,29-TL bedele 26/04/2015 tarihinden ilk karar tarihi olan 22/05/2015 tarihine kadar, bozmadan sonra tespit edilen kamulaştırma bedelinden ilk karar ile hüküm altına alınmış bedelin mahsubu ile bulunan ve davacı idarece bloke edilmiş olan 65.955,05-TL bedele 26/04/2015 tarihinden ikinci karar tarihi olan 18/12/2018 tarihine kadar yasal faize hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru değilse de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 2. bendinin tamamen çıkartılmasına, yerine (İlk kararla hüküm altına alınmış olan 520.863,29-TL'nin ödenmesine karar verilmiş olduğundan, bozma sonrası belirlenen toplam kamulaştırma bedelinden ilk karar ile hüküm altına alınan bedelin mahsubu ile bulunan ve davacı idarece bloke edilmiş olan 65.955,05-TL bedelin üçer aylık vadeli mevduat hesabında nemalandırılarak karar kesinleştiğinde davalıya ödenmesine,) cümlesinin yazılmasına,

b) 4. bendinin tamamen çıkartılmasına, yerine (İlk karar ile hüküm altına alınmış olan 520.863,29-TL bedele 26/04/2015 tarihinden ilk karar tarihi olan 22/05/2015 tarihine kadar, bozmadan sonra tespit edilen kamulaştırma bedelinden ilk karar ile hüküm altına alınmış bedelin mahsubu ile bulanan ve davacı idarece bloke edilmiş olan 65.955,05-TL bedele ise 26/04/2015 tarihinden ikinci karar tarihi olan 18/12/2018 tarihine kadar yasal faiz yürütülmesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve aşağıda yazılı olan başvuru harcının alınmasına, 19/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12107, Karar No: 2010/16642, Tarih: 07.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/12107 E.  ,  2010/16642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 14. maddesinde yazılı, dava açmaya ilişkin 30 günlük hak düşürücü süre, mal sahibi yönünden kamulaştırma işleminin kendisine Noter marifetiyle tebliğ tarihinden veya 24.06.1994 gün 1993/3 Esas, 1994/2 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararına göre ferağ tarihinden başlar.

Kamulaştırma işlemleri Noter vasıtasıyla davacı adına muh. ... ... imzasına 30.09.1994 günü tebliğ edilmiş, 15.10.2001 tarihinde de davacının ferağ vermesiyle dava konusu taşınmaz davalı idare adına tescil edilmiştir. Kamulaştırma işlemlerinin tebliğinin usülüne uygun olmadığı sabit ise de rızai ferağ tarihinden itibaren 30 günlük hak düşürücü süre içerisinde dava açmayan davacının açtığı davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15540, Karar No: 2012/12958, Tarih: 12.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/15540 E.  ,  2012/12958 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 27. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 23.09.2008 gün ve 2008/207 Esas, 2008/438 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 28.04.2012 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, hükmün 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 322. maddesinin verildiği yetkiye istinaden 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının DÜŞMESİNE, 12.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.