muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11850, Karar No: 2016/7558, Tarih: 11.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/11850 E.  ,  2016/7558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, dava dilekçesinde; 31/03/2014 tarihinde, köy muhtarı olan davalının ikametine evraka mühür bastırmak için gittiği sırada davalıya ait ve bağsız duran köpek tarafından saldırıya uğradığını, davalının camdan bakıp hiç bir müdahalede bulunmadığını, yaralanmasının ağır nitelikte olduğunu, davalının gözetiminde bulunan köpeği kontrol altına almada gerekli dikkat ve özeni göstermediğini belirterek; 1.000 TL maddi, 9.000 TL manevi tazmiatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; davacının, yargılama sırasında ölümü nedeniyle davaya dahil edilen yasal mirasçıları, davayı takip etmişlerdir.

Davalı, cevap dilekçesinde; olayda kusurunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalının köpeğinin davacıyı ısırdığının ve ceza dosyasıyla davalının kusurlu olduğunun sabit olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, 2.031,55 TL maddi, 5.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

HMK'nun 26.maddesi (HUMK’nun 74) hükmüne göre, mahkeme tarafların iddia, savunma ve talepleri ile bağlıdır. Kural olarak mahkemenin talepten fazlasına veya başka bir şeye hükmetmesi olanak dışıdır.

Somut olaya gelince; davacı taraf, dava dilekçesi ile, 1.000 TL maddi tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslah da etmemiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda ise, talep aşılarak, davalıdan 2.031,55TL tahsiline karar verilmiştir. Oysa, mahkemece talep aşılarak karar verilemez.

O halde, mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, dava dilekçesindeki talebe ilişkin hüküm kurulması gerekirken, taleple bağlılık kuralına aykırı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6095, Karar No: 2020/212, Tarih: 16.01.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/6095 E.  ,  2020/212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının dava dışı borçlu ...'den olan ilama dayalı vekalet ücreti alacağının tahsili için ... 28. İcra Müdürlüğünün 2012/25820 E. Sayılı dosyasıyla icra takibi yaptığını, borçlunun, ... 11. İcra Müdürlüğünün 2011/4180 E. Sayılı dosyasındaki alacağı üzerine haciz konulduğu, borçlunun herhangi bir ticari faaliyetinin olmamasına rağmen, davalıya muvazaalı olarak borçlandığı, davalının, ... 11. İcra Müdürlüğünün 2011/4180 E. Sayılı dosyasında, davacıdan bir kaç gün önce haciz koydurduğunu, ... 26. İcra Müdürlüğünün 2012/28541 E. Sayılı dosyasında düzenlenen sıra cetvelinde bu haczin birinci sıraya alındığı, davalı alacağının muvazaalı olduğunu ileri sürerek, davalının sıra cetvelinin birinci sırasında bulunan alacağının muvazaalı olduğnun tespitine, sıra cetveline yapılan itirazın kabulü ile, davalının alacağının, davacının asıl alacak ve ferileri toplamı kadarının silinmesine, karar verilmesini talep ve dava edilmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davada ispat külfetinin davalıda olduğu, davalı tarafından borçlu hakkında yapılan icra takibinin; borçlu şirket temsilcisinin beyan ve talebi ile aynı tarihte kesinleştirildiği, borçlu şirketin aracına haciz konulduğu halde, sonradan bu haczin kaldırılarak, borçlunun dava konusu alacağına haciz konulduğu, bu hususların, alacağın muvazaalı olduğunu gösterdiği aksinin davalı vekilince kanıtlanmamış olduğu ayrıca davacının alacağının; ilama dayalı vekalet ücreti alacağı olup öncelikli olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 16.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/21944, Karar No: 2010/4330, Tarih: 12.04.2010

**11. Ceza Dairesi         2009/21944 E.  ,  2010/4330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM: 1- ... için, 765 S.K 342/1. mad.uyarınca 2 yıl hp.

2-... için, 765 S.K 342/1 ( 4 kez ) 80 (3 kez ) 71. mad uyarınca 8 yıl 12 ay hp.

3- ... için, 765 S.K 342/1 ( 6 kez ) 80 ( 4kez ) 71. mad. uyarınca 12 yıl 16 ay hp.

4- ... için 25/02/2004 tarihli kararla 765S.K 342/1 ( 2 kez ) 80,71. mad. uyarınca 4 yıl 4 ayağ hp, 27/12/2005 tarih ve 1996/226 esas - 2005/745değişik- iş sayılı kararla temyiz isteminin reddi,10/07/2006 tarihli kararla 765 Sayılı TCK.nun342/1 ( 2 kez ) 80. mad. uyarınca 4 yıl 4 ay hp

Sanık ... müdafii olarak 05.12.2005 havale tarihli temyiz dilekçesini veren Av....’ın, temyiz dilekçesi ekinde ve dosya içersinde vekaletnamesi bulunmadığı gibi yargılamanın hiçbir aşamasında sanık ... müdafii olarak duruşmalara katılıp müdafiliğine karar verilmediğinden, varsa adı geçen avukata ait vekaletnamenin temini ile dosya içersine alınması; aksi halde müdafii olup olmadığı sanıktan sorularak açıklığa kavuşturulması ve gerektiğinde 25.02.2004 günlü kararın sanığa tebliği ile verilmesi halinde temyiz dilekçesinin dosyaya konulması, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 24.11.2009 gün ve 2009/11-164 Esas, 2009/275 sayılı kararında açıklandığı üzere, kendilerine zorunlu müdafii atandığından haberdar olmayan ve atanan müdafii ile hiç yüz yüze gelmeyen sanıklar ... ile ...’a yokluklarında verilen karar ile sonradan atanan zorunlu müdafiin temyiz dilekçelerinin; vekillikten çekildiğine ya da azledildiğine ilişkin dosyada her hangi bir bilgi-belge bulunmayan sanık ...müdafii Av....’a ise yokluğunda verilen

10.07.2006 günlü kararın tebliği ile verilmesi halinde temyiz dilekçelerinin eklenmesinden sonra iadesinin temini için mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2778, Karar No: 2014/4277, Tarih: 30.09.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/2778 E.  ,  2014/4277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Eşini kasten öldürme, kasten öz çocuğunu öldürme ve kasten çocuğu öldürme

HÜKÜM : 765 Sayılı TCK'nun 448,59,31/3,33 maddeleri uyarınca 20 yıl hapis cezası,

5237 Sayılı TCK'nun 82/1-d,29,62/1,53/1 maddeleri uyarınca 20 yıl hapis cezası,

5237 Sayılı TCK'nun 82/1-d-e, 62/1,53/1 maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına,

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Hükümlü ...’in “eşini kasten öldürme”, “kasten öz çocuğunu öldürme” ve “kasten çocuğu öldürme” suçlarından kurulan hükümler yönünden, 765 Sayılı TCK’nın 68 ila 77. maddeleri uyarınca, infaz aşamasında cezaların içtimaına yönelik karar alınması mümkün görülmüştür.

2- Hükümlü ... hakkında 765 Sayılı TCK’nın 448, 59, 31, 33; 449/1, 51/1, 59, 31, 33; 450/1, 59, 31, 33. maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümlerden sonra yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu kurulan hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

“Çocuk maktul ...’ı kasten öldürme” suçu yönünden, kesinleşen hüküm lehe kabul edildiği halde, uyarlama davasının reddine karar verilmesi yerine, yazılı biçimde yeniden hüküm kurulması Kanuna aykırı ise de, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Hüküm fıkrasından, (I.) bölümdeki maktul ...’a yönelik uygulamanın tamamen çıkartılarak, yerine, "CMK'nın 223/7. maddesi uyarınca uyarlama davasının reddine” ibaresinin eklenmesine karar verilmesi suretiyle DÜZELTİLEN, re'sen de temyize tabi hükümlerin, tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 30/09/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/283, Karar No: 2013/17231, Tarih: 01.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/283 E.  ,  2013/17231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/09/2011 tarih ve 2008/476-2011/404 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 01/10/2013 günü hazır bulunan davacı asıl ... ile davalılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, asıl davasında müvekkilinin 24.12.1997 tarihinde tescil edilen dava dışı anonim şirketin %20 pay sahibi olduğunu, ilk üç yıl için seçilen yönetim kurulunda da yer aldığını, şirketin kuruluş amacının uluslararası güce sahip 'U.S. POLO' markası ve bu marka ile birlikte alternatif markaların Türkiye'ye getirilmesi ve pazarlanması olarak belirlendiğini, esasen anılan markanın Türkiye'de kullanım hakkının münhasıran müvekkiline ait olduğunu, anasözleşmede kar payından müvekkiline yapılacak ödemenin farklı tayin edildiğini, bu düzenlemenin TTK'ya aykırı olması nedeniyle daha sonra çıkarıldığını, sonraki aşamalarda davalılarca müvekkilinin imzalarının sahte şekilde kullanılarak yönetimden uzaklaştırıldığını, mevcut yönetimin belirlendiğini, asaleten katılmış gibi genel kurullar icra edildiğini, yöneticilerin 'U.S POLO' markasının sahibi ile doğrudan temasa geçerek münhasıran kullanım hakkını ortaklıkları bulunan Aydınlı Giyim A.Ş'ye verdirdiklerini, şirketin işlerini takip etmediklerini, dava dışı şirketin imkanları ile ticari itibarını bu şirket lehine kullandıklarını, daha sonra şirketin sermayesinin yetersizliğini gerekçe göstererek tasfiyesine karar verdiklerini, kararların yok hükmündü olduğunu ileri sürerek, tasfiye edilmesinin tedbiren durdurulmasına, 50.000 TL tazminatın şirkete verilmesine, birleşen davasında ise, 50.000 TL zararının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, istemin zamanaşımına uğradığını, müvekkillerinin Türkiye'nin önde gelen şirketlerinin hissedarları ve yöneticisi olduğunu, 'U.S. POLO' markasının yalnızca saat ve aksesuar ürünün Türkiye temsilcisi olan davacının kendisini farklı tanıtarak müvekkilleriyle yakın ilişki kurduğunu, açıkladığı ticari becerisine güvenilmesi nedeniyle sermaye talep edilmeden dava dışı şirkete %20 pay sahibi yapıldığını, daha sonra sık sık yurt dışına çıktığını, şirket işlerini takip etmediğini, kendi çıkarlarına göre davranmaya başladığını, alınan karar ile yönetimin değiştirilmesine karar verildiğini, davacıya durumun bildirildiğini, iddiaların tamamının yersiz olduğunu, dava dışı şirketle yine dava dışı 'U.S POLO' markası sahibi arasındaki sözleşmenin süreli bulunduğunu, tarafların hissedar olduğu anonim şirketin taahhütlerini yerine getirmemesi nedeniyle marka sahibinin ticari ilişkiyi sürdürmek istemediğini, Aydınlı A.Ş'nin 'Pirre Cardin', 'Cacharel' gibi bir çok markayı bünyesinde içerdiği, dava dışı firmanın bu şekilde tercihte bulunmasının güvene dayandığını, esasen 'Aydınlı' firmasının önceden kurulduğunu, müşterisini zarara uğratıldığı anonim şirkete yönlendirdiğini, şirketin 'Aydınlı' firmasına kazandırdığı bir maddi imkan bulunmadığını, ayrıca sermaye durumu ile ekonomik veriler karşısında şirketin devamında yarar görülmediğinden tasfiyesine karar verildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının 2006 yılına ait genel kurulda alınan kararların yokluğunun tespiti, olmadığı halde iptaline ilişkin açtığı davanın esastan reddine karar verildiği, bu kararın kesinleştiği, imzası olmadan alınan kararların zarar doğurduğu iddiasının kanıtlanmadığı, diğer ortakların katılımıyla geçerli kararlar alındığı, lisans sözleşmesinin ise önce tarafların pay sahibi olduğu Poni A.Ş ile, 2001 yılında Poni A.Ş ve Aydınlı A.Ş firması ile birlikte kullanılacak şekilde düzenlendiği, davacının bu olguyu bilerek ortaklığını sürdürdüğü, 'U.S POLO' markasının asıl sahibinin gönderdiği yazı, defter ve kayıt incelemesi ile bu iddiayla ilgili zarara rastlanmadığı, tasfiyeye ilişkin genel kurul kararının iptal edilmediği, her zaman ortaklar arası huzursuzluk olduğunda tasfiyeye kararının alınabileceği, bu iddianın da bir zarara sebebiyet verdiğinin kanıtlanmadığı, davacının açtığı genel kurul kararlarının iptali davasının reddine karar verildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davanın davacısı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, asıl ve birleşen davanın davacısı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl ve birleşen davada davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 30,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10559, Karar No: 2015/16698, Tarih: 26.11.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/10559 E.  ,  2015/16698 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2015/269632

Yaralama, hakaret ve tehdit suçlarından sanık S.. S.. ve suç ortaklarının yapılan yargılanmaları sırasında; Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle Trabzon 5. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Trabzon 5. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Trabzon 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/12/2014 gün ve 2014/222 E. 2014/197 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 26/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19856, Karar No: 2014/27673, Tarih: 14.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/19856 E.  ,  2014/27673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tatvan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2014

NUMARASI : 2011/793-2014/162

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin, davalıya ait işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmelerinden doğan ücret ve ücret farkı, ikramiye, sosyal yardım alacağı, 6772 sayılı Kanun'dan kaynaklanan ilave tediye alacağı ile fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil ve izin ücretlerinin toplu iş sözleşmelerine uygun şekilde hesaplanmadığını ve ödenmediğini ileri sürerek, öncelikle toplu iş sözleşmeleri uyarınca ödenmesi gerekli yevmiyelerinin belirlenmesini, dava konusu alacaklardan varsa yapılan ödemelerin mahsup edilmesini ve bakiye miktarların belirlenerek işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının taleplerinde haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 194. maddesinde, somutlaştırma yükü düzenlenmiş olup, maddenin birinci fıkrası uyarınca, taraflar dayandıkları vakıaları, ispata elverişli bir şekilde somutlaştırmakla yükümlüdür. Madde gerekçesinde, maddenin ihdas amacının, uygulamada genel geçer ifadelerle somut vakıalara dayanmadan davaların açılıp yürütülmesinin önüne geçmek olduğu belirtilmiştir. Gerekçenin devamında, "Bir davada, ispat faaliyetinin tam olarak yürütülebilmesi, mahkemenin uyuşmazlığı doğru tespit ederek yargılama yapabilmesi, karşı tarafın ileri sürülen vakıalara karşı kendini savunabilmesi için, iddia edilen vakıaların açık ve somut olarak ortaya konulması gerekir. Genel geçer ifadelerle, somut bir şekilde ortaya koymadan iddia veya savunma amacıyla vakıaların ileri sürülmesi durumunda, yargılamanın sağlıklı bir şekilde yürütülmesi mümkün olmayacağı gibi, vakıaların anlaşılması için ayrıca bir araştırma yapılması ve zaman kaybedilmesi sözkonusu olacaktır. Taraflar, haklarını dayandırdıkları hukuk kuralının aradığı koşul vakıalara uygun, somut vakıaları açıkça ortaya koymalıdırlar. Bu vakıaların somut olarak ileri sürülmesi, ilgili taraf için bir yüktür; bu yükü yerine getirmeyen sonuçlarına katlanacaktır." şeklindeki ifadelere yer verilerek somutlaştırma yükünün anlam ve önemi vurgulanmıştır.

6100 sayılı Kanun'un 119/1-e. maddesi uyarınca da, davacının iddiasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerinin dava dilekçesinde yer alması zorunludur. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 25. maddesi gereğince de hâkim, tarafların ileri sürmediği vakıaları ve söylemediği bir şeyi dikkate alamaz, hatırlatmada dahi bulunamaz ve hâkimin kendiliğinden delil toplaması da mümkün değildir. Kanunda vakıaların açık ve somut olarak gösterilmesi yeterli görülmemiş, 6100 sayılı Kanun’un 119/1-f hükmünde ayrıca, açık ve somut olarak gösterilmesi gereken her bir vakıanın hangi delille ispat edileceğinin de belirtilmesi aranmıştır. Keza, bu durum, yukarıda açıklanan 194. maddenin ikinci fıkrasının da tereddüt uyandırmayacak derecede açık hükmünün bir gereğidir.

Bu hükümler birlikte değerlendirildiğinde, davacı, dilekçesinde talebinin dayanağı olan vakıaları tek tek, açık ve somut olarak göstermek ve her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceğini de somut olarak belirtmek durumundadır. Bu eksiklikleri gidermenin yolu, 119. maddenin 2. fıkrasındaki süre vermek değildir. Zira, Hukuk Mahukemeleri Kanunu m. 119’da dilekçedeki eksiklik halinde ne yapılması gerektiği maddenin 2. fıkrasında belirtilmiştir. Bu fıkraya ve maddenin gerekçesine bakıldığında, Kanun koyucunun, dilekçedeki bazı eksikliklerin bir haftalık süre verilerek tamamlanması, tamamlanmadığı takdirde de davanın açılmamış sayılması gerektiğini kabul ettiği görülmektedir. Bunlar, 119. maddenin 1. fikrasının (b), (c), (ç), (ğ), (h) bentlerindeki hallerdir. Bunun dışındaki hallerde ne yapılacağı 119. maddede belirtilmeyip ya ilgili özel kanun hükmüne (örneğin, dava değerinin gösterilmemesi halinde Harçlar Kanunu hükümleri) veya diğer hükümlere başvurulması gerekmektedir. Dilekçede vakıaların hiç ya da somut olarak gösterilmemesi ve delillerle bağlantı kurulmaması halindeki özel düzenleme ise 194. maddedir. Dolayısıyla bu hükümden hareketle sorun çözülmelidir.

Daha önce doktrinde ve kısmen yargı kararlarında zikredilen somutlaştırma yükü, 6100 sayılı Kanun ile birlikte açık bir kanunî düzenlemeye kavuşmuştur. Ancak, bu noktada iddia yükü ile somutlaştırma yükünü birbirinden ayırdetmek de gerekir. Dilekçede hiçbir vakıaya veya hukukî nitelikte vakıa sayılacak iddialara yer verilmemişse, o zaman "iddia yükünün" yerine getirilmemesinden; belirli vakıa iddiaları mevcut olmakla birlikte, bunların somut ve açık şekilde gösterilmemesi (ve delillerle bağlantı kurulmaması) halinde ise, somutlaştırma yükünün yerine getirilmemesinden söz edilir (O. Atalay, Menfi Vakıaların İspatı, İzmir 2001, s. 22 vd.; H.Pekcanıtez/O.Atalay/M. Özekes, Medenî Usûl Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 664 vd.). Bu her iki yük de usûlî yükler olmakla birlikte, sonuçları ayrı değerlendirilmelidir. İddia yükünün yerine getirilmemesi halinde, gerçek anlamda bir vakıa iddiası mevcut değildir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 25 gereğince hâkimin mevcut olmayan bir vakıaya dayanması, hatta bunu hatırlatması mümkün olmayacaktır. İddia edilmeyen bir şeyin ispatına yönelik faaliyetten de söz edilemez. Kısaca, iddia yoksa, ispat da yoktur (Atalay, s. 27-29; B. Umar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu Şerhi, 2. Baskı, Ankara 2014, s. 139, 144). Bu sebeple, iddia yükünün yerine getirilmemesi halinde, dilekçeler teatisi aşamasında bu eksiklik tamamlanmamışsa (ki iş yargılamasında basit yargılama usûlü uygulandığından dilekçeler teatisi olarak ancak birer defa dilekçe vermek mümkündür), bu aşamadan sonra başkaca bir inceleme yapmadan, işin esasına girmeden, davanın "iddia yükü yerine getirilmediğinden usûlden reddi" gerekir (Umar, s. 139). Çünkü, esasa girip ne ön inceleme ne tahkikat konusu yapılacak bir vakıa mevcuttur.

Davacının dilekçesinde talebine dayanak yaptığı bazı iddialar (vakıalar) olmakla birlikte, bunlar somut ve açık değilse, o zaman somutlaştırma yükünün yerine getirilmemesinden söz edilmelidir. Somutlaştırma yükü yerine getirilmeden ne karşı tarafın sağlıklı savunma yapması ne de sağlıklı bir hüküm verilmesi mümkündür. Çünkü, karşı tarafın hukukî dinlenilme hakkının gereği olarak açıklama ve ispat hakkını kullanabilmesi için, öncelikle kendisine yöneltilen iddialar hakkında tam olarak bilgilenmesi zorunludur (m. 27). Keza, hükümde nelerin yer alması gerektiğini belirten Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 297 gereğince, tarafların iddia ve savunmalarının, uyuşmazlık noktalarının, hükmün dayandığı ve sabit görülen vakıların, tam olarak gösterilmesi aranmaktadır (m. 297/1-c). Somut vakıalar olmadan, hâkimin sağlıklı ve somut bir karar vermesi de mümkün değildir.