muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1185, Karar No: 2024/2079, Tarih: 11.06.2024

1.1. Bilindiği üzere; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 705. maddesinde; “Taşınmaz mülkiyetinin kazanılması, tescille olur. Miras, mahkeme kararı, cebrî icra, işgal, kamulaştırma hâlleri ile kanunda öngörülen diğer hâllerde, mülkiyet tescilden önce kazanılır. Mülkiyetin tapu siciline tescil edilmesi işlemi kurucu değil açıklayıcıdır.

1.2. Somut olayda, asıl davada davalı yüklenici şirket ile birleşen davada davalı arsa sahipleri arasında 14.03.2012 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlenmiş, yüklenici şirket bu sözleşmeye göre kendisine isabet eden dairelerden, dava konusu 4 No.lu daireyi 23.11.2013 tarihli adi yazılı daire satış sözleşmesi ile davacıya satmıştır. Daire satışına ilişkin bu sözleşme alacağın temliki niteliğindedir.

1.3 Yüklenici şirket, dava konusu bağımsız bölüm de dahil olmak üzere, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca kendisine isabet eden altı adet bağımsız bölümü, noterde düzenlenen 08.09.2014 tarihli taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile dava dışı ... ve ...’e de satmıştır.

1.4. Yüklenici şirketin, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin kademeli ferağa ilişkin hükümleri uyarınca, inşaatların geldiği seviyelere göre hak kazandığını iddia ettiği altı adet bağımsız bölümün adına tescili istemiyle, arsa sahipleri aleyhine ayrı ayrı açtığı tüm davalar, Tekirdağ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2014/76 Esas sayılı dosyasında birleştirilmiş, bu davaya, taşınmaz satış vaadi sözleşmesiyle bağımsız bölümleri satın alan ... ve ...’de asli müdahil sıfatıyla katılmışlardır. Yargılama sırasında taraflar arasında bir sulh anlaşması yapılmış olup, mahkemenin 29.09.2016 tarihli kararı ile dava konusu (1,2,3,4,8 ve 10 No.lu) bağımsız bölümlerin ... ve ... adına kayıt ve tesciline dair sulh anlaşmasının tasdikine karar verilmiştir. Bu karar 16.12.2016 tarihinde kesinleşmiştir.

1.5. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun dava konusunun devri başlıklı 125/1. maddesinin (a) bendinde; davanın açılmasından sonra davalı, dava konusunu üçüncü bir kişiye devrederse davacının devreden tarafla olan davasından vazgeçerek, dava konusunu devralmış kişiye karşı davaya devam edebileceği, (b) bendinde ise; isterse davasını devreden taraf hakkında tazminat davasına dönüştürmek suretiyle seçimlik yetkilerden birini kullanabileceği hükmü getirilmiştir. Az yukarıda değinilen TMK’nın 705 inci maddesi hükmü uyarınca, dava konusu taşınmazın mülkiyeti, anılan mahkeme kararının kesinleşmesiyle dava dışı ... ve ... tarafından kazanılmıştır. Bu durumda mahkemece, dava konusu 4 No.lu bağımsız bölümün, davanın açılmasından sonra, bir başka mahkeme kararıyla adına geçen kişiler adına tesciline karar verilmiş olduğu gözetilerek, davacı tarafa HMK'nın 125/1-a-b bentlerindeki yetkilerini kullanmak üzere süre verilip, kullanılacak yetkiye göre taraf teşkili sağlandıktan sonra yargılamaya devam edilerek davanın sonuçlandırılması gerekirken, bu husus üzerinde durulmadan yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

2. Bozma nedenine göre, asıl ve birleşen davalarda davalılar vekillerinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

VII. KARAR

Yukarıda “Değerlendirme” bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davalarda davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, asıl ve birleşen davalarda davalılar yararına BOZULMASINA,

(2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davalarda davalılar vekillerinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunmayan davalılar yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harçlarının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararının bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

11.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4082, Karar No: 2023/3217, Tarih: 15.06.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/4082 E.  ,  2023/3217 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/3491 E., 2022/616 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bafra Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/201 E., 2021/619 K.

Taraflar arasındaki ziynet ve katılma alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin evlilik sürecince kazandığı tüm birikimleri ve altınlarını davalıya verdiğini, davalının bu para ve altınlarla 815 ada 1-11 parsel, 813 ada 3-4 parsel ve 785 ada 10-11 parsel sayılı taşınmazları satın aldığını ve mal kaçırma amacıyla taşınmazları devrettiğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla taşınmazlar yönünden 25.000,00 TL katılma alacağının ve altınlar yönünden 25.000,00 TL alacağın davalıdan tahsilini talep etmiş; davacı kadın vekili 15.04.2021 tarihli dilekçesinde davalıda kalan altınların 8 adet 30 gram 22 ayar bilezik, 1 adet beşibirlik bir metre altın zincir olarak açıklamış; davacı kadın vekili 07.07.2021 tarihli dilekçesinde de talep miktarını taşınmazlar yönünden 617.187,50 TL'ye ve altınlar yönünden 78.433,00 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde; taşınmazların bir bedel karşılığında alınmadığını, taşınmazların tapuda satış gözükse de hepsinin müvekkiline bağış şeklinde verildiğini, Yargıtay'ın 1957 tarihli içtihadi birleştirme kararına göre aile içindeki satışların hibe gibi bir işlem olduğunu ve her türlü delille ispatlamanın mümkün olduğunu, taşınmazlar alındığında tarafların doğru dürüst işlerinin olmadığını, müvekkilinin babasının sadece davalıya değil diğer iki çocuğuna da taşınmaz verdiğini; altınların davacıda olduğunu, müvekkilinin altınları hiçbir zaman almadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, eşlere anne-baba gibi yakınlar tarafında yapılan temlik işlemleri resmi kayıtta bedelle yapılmış gösterilse bile hayatın olağan akışına göre karşılıksız kazandırma ve bir tür bağış işlemi niteliğinde olduğu, fiili karinenin aksini ileri süren eşin kuvvetli delillerle ispatlaması gerektiği, bu hususun aksini ispata yarar davacı vekilinin dilekçeler teatisi aşamasında sunduğu dilekçelerde tanık deliline dahi dayanmadığı, taşınmazların hepsinin davalıya babası tarafından 03.08.2017 ve 04.08.2017 tarihlerinde yapılan devirle edinildiği, davalı tarafın babası tarafından yapılan devirlerin hayatın olağan akışına göre bedelle satış gösterilse dahi bağış niteliğinde olduğu davacı tarafın dava dilekçesinde tanık deliline dahi dayanmadığı ve neticede ücret ödenerek alındığına dair ispatı yerine getiremediği; ziynet eşyaları yönünden de davacının dava dilekçesinde ziynetlerin davalı tarafa verdiğinin iddia ettiği ve dava dilekçesinde tanık delilinine dayanmadığı, kabul edilen boşanma davasınındaki tanık beyanlarını dayanak olarak gösterdiği, boşanma dosyasında yapılan tahkikatta ziynet eşyaları ile ilgili herhangi bir soruya rastlanmamış ve erkeğin uhdesinde kaldığına dair bir emare görülmediği gerekçesiyle taşınmazlar ve altınlar yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini, taşınmazların tarafların birlikte kazandıkları paralarla satın alındığını, tapu kayıtlarının aksinin tanıkla ispat edilmesinin mümkün olmadığını belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dava dosyası içeriğine, dosyadaki yazılara göre, İlk Derece Mahkemesi kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir aykırılığın bulunmadığı, davanın esasıyla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin dava dosyası içinde bulunduğu, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, davacı kadının süresi içinde delillerini sunmadığı ve dava konusu taşınmazların davalı kocanın babası tarafından kocaya devredildiği, satış işlemi gibi gösterilmesine rağmen karşılıksız olarak kocaya kazandırıldığı, bağışlama olarak değerlendirilmesi gerektiği belirtilerek başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde; tarafların yurtdışında çalıştıklarını, taşınmazların satın alındığını, davalının babasınında varlıklı bir insan olmadığını, davalının babasının yurtdışında çalışan üç çocuğuna arsalarının bir kısmını sattığını, tapu kayıtları ile satış olduğunun sabit olduğunu, evlilik birliği içinde edinildiğinden yasa gereği yarısının müvekkiline ait olduğunu; müvekkile ait olan ve düğünde takılan takıların davalıda kaldığını ve müvekkilene iade edilmediğini, bu durumun düğün CD'si ve tanık beyanları ile sabit olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kişisel mal-edinilmiş mal ayrımı ve ispatı ile talep edilen alacağın niteliği noktasında toplanmaktadır. Dava, ziynet ve katılma alacağı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 26 ıncı maddesi, 33 üncü maddesi, 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 1 inci maddesinin ikinci fıkrası, 6 ncı maddesi, 179 uncu maddesi, 202 nci maddesi, 219 uncu maddesi, 220 nci maddesi, 222 nci maddesi, 225 inci maddesinin ikinci fıkrası, 226 ncı maddesi, 227 nci maddesi, 229 uncu maddesi, 230 uncu maddesi, 231 inci maddesi, 235 inci maddesinin birinci fıkrası, 236 ıncı maddesinin birinci fıkrası; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 285 inci ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, 01.01.2002 tarihinden sonra davalı erkek adına edinilen taşınmazlar her ne kadar kanuni karine gereğince edinilmiş mal ise de, tüm dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre, davalının anne-babasının çocuklarına malvarlıklarını devrederek ölmeden önce mirası paylaştırdıklarının anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadın vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11591, Karar No: 2015/10689, Tarih: 17.09.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/11591 E.  ,  2015/10689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 9. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/07/2014

NUMARASI : 2014/180-2014/488

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında A.A.Mahallesi çalışma alanında bulunan 274 ada 3 parsel sayılı 483,71 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı, taşınmaz ve üzerinde bulunan bir katlı bina Oman kızı Nimet tasarrufunda olduğu şerhi verilerek bahçe vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı N.. T.. beyanlar hanesinde “Nimet” olarak yazılı adının “Niğmer” olarak, “Oman” olarak yazılı baba adının da “Osman” olarak düzeltilmesi istemi ile Tapu Müdürlüğünü hasım göstermek suretiyle dava açmıştır. Yargılama sırasında Hazine davaya dahil edilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne, çekişme konusu 274 ada 3 parsel sayılı taşınmazın beyanlar hanesinde davacının “Nimet” olarak yazılı adının “Niğmer” olarak, “Oman” olarak yazılı baba adının da “Osman” olarak düzeltilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı Tapu Müdürlüğü ve Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Tapu Müdürlüğü ve Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 17.09.2015

gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5531, Karar No: 2018/18440, Tarih: 22.10.2018

**5. Hukuk Dairesi         2018/5531 E.  ,  2018/18440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

1)Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmaza arazi olarak değer biçen rapor geçerli değildir. Şöyle ki;

Dosyadaki bilgi ve belgelere, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünün parsel sorgu sisteminde yapılan gözleme göre dava konusu taşınmaz arsa niteliğindedir.

Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin, değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan, zaruret olmadıkça yakın bölgelerde bulunan ve değerlendirme tarihine yakın emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)28.04.2018 Tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7139 sayılı Yasanın 6.maddesi gereğince ... Genel Müdürlüğü harçtan muaf hale geldiğinden, ... Genel Müdürlüğü aleyhine harca hükmedilmesi,

2)28.04.2018 Tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 7139 sayılı Yasanın 6.maddesi gereğince ... Genel Müdürlüğü harçtan muaf hale geldiğinden, ... Genel Müdürlüğü aleyhine harca hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

3)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalı idare vekilince temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, peşin alınan harçların istenildiğinde iadesine, 22/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4125, Karar No: 2023/10729, Tarih: 21.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/4125 E.  ,  2023/10729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 08.08.2022

SAYISI : 2017/707 E., 2019/78 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Malkara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.08.2022 tarihli ve 2017/707 Esas, 2019/78 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, ek kararın sanığa tebliğ edilmemesi nedeniyle sanık müdafiinin öğrenme üzerine yaptığı temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesi gereği süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Malkara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2019 tarihli ve 2017/707 Esas, 2019/78 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun(5237 sayılı Kanun) 157 inci maddesinin birinci fıkrası, 168 inci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesi uyarınca 5 defa mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

2. Malkara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.08.2022 tarihli ve 2017/707 Esas, 2019/78 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafilerinin temyiz istemi, tebligatın usule aykırı olduğuna, sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, suçun sübutuna, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın yokluğunda verilip en son bilinen adresine tebliğe çıkarılan gerekçeli kararın iade gelmesi üzerine sanığın MERNİS adresine 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre 27.03.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 28.07.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu,1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafilerinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Malkara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.08.2022 tarihli ve 2017/707 Esas, 2019/78 Karar sayılı ek kararında sanık müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11134, Karar No: 2015/16431, Tarih: 16.09.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/11134 E.  ,  2015/16431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2014

NUMARASI : 2012/228-2014/745

A.. A.. ile F.. A.. aralarındaki mal rejiminin tasfiyesi davasının kabulüne dair Manisa 1. Aile Mahkemesi'nden verilen 11.11.2014 gün ve 228/745 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, mal rejiminden kaynaklanan alacak isteğinde bulunmuş, davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm; davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Ne var ki; davalı asil ve temyizden feragat yetkisine sahip davalı vekili Av. M.. K.. birlikte, Manisa 1. Aile Mahkemesi'ne verdiği 09.07.2015 tarihli imzaları kimlik tespitleri yapılarak onaylanmış dilekçe ile temyiz isteğinden feragat ettiğini bildirmiş, dilekçe Dairemiz'e gönderilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda adı geçen davalı asil ve davalı vekili, imzası onaylı 09.07.2015 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinden feragat ettiğini bildirdiğinden temyiz dilekçesinin vaki feragat nedeniyle REDDİNE ve taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 768,50 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 16.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.