muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2556, Karar No: 2019/6864, Tarih: 26.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/2556 E.  ,  2019/6864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde temyizen incelenmesi davacı avukatı ile davalılardan Abayol Asfaltlama İnş. Mad. San. ve Tic. Ltd. Şti. avukatınca istenilmiş, davalılardan Abayol Asfaltlama İnş. Mad. San. ve Tic. Ltd. Şti. avukatınca duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 04/12/2018 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiş, duruşma günü davalı Abayol Asfaltlama İnş. Mad. San. ve Tic. Ltd. Şti. adına avukat ... ve davalı As İnşaat Turizm Hayvancılık San. ve Tic. Ltd. Şti. adına avukat ... ile karşı taraf adına avukat Muhammed ... gelmiştir. Duruşmada hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten sonra, dosya incelenmiş ve Dairemizin 2016/30520 E. - 2018/22256 K. gereğince eksikliklerin giderilmesi için dosya geri çevrilmiştir.

İşlem tamamlandıktan sonra Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen rapor dinlendi, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalı işyerinde 01.10.2010 tarihinde çalışmaya başladığını, işten ayrıldığında SGK kayıtlarında birden fazla işverende çalışmasının göründüğünü fark ettiğini, ancak işe başladığı tarihten iş akdinin sona erdiği tarihe kadar aynı işyerinde aynı işi yaptığını, buna rağmen davalı işverenin müvekkilden habersiz olarak farklı işyerlerinde çalışması varmış gibi gösterdiğini, müvekkilinin üst işveren olan As İnşaat Turizm Hayvancılık San. ve Tic. Ltd. Şti.ye bağlı Türkiye'nin çeşitli yerlerindeki HES inşaatı yapımında çalıştığını, As İnşaat Turizm Hayvancılık San. ve Tic. Ltd. Şti.ye ait işin bir bölümünde ve işin yapılmasına yardımcı olan onu tamamlayan bir hizmet sunmak amacıyla iş alan ve alt işveren olan Abayol aracılığı ile bu işyerinde çalışmaya başladığını, davalılar tarafından çalışanlara barınması için yer tahsis edildiğini, günde üç öğün yemek verildiğini , ayrıca çalışma sahasına işverenin sağladığı araçlarla gidildiğini, iş akdinin davalı işveren tarafından 31.01.2013 günü herhangi bir neden olmaksızın ve bildirimde bulunmaksızın feshedildiğini, müvekkilinin çalıştığı süre içinde işverenden aldığı son net ücretin asgari geçim indirimi hariç 2.800 TL olduğunu ve haftada 7 gün, günde 12 saat çalıştığını ileri sürerek; kıdem ve ihbar tazminatları ile fazla mesai, yıllık izin, genel tatil ve hafta tatili ücretleri ile maaş ve asgari geçim indirimi alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalılar Cevaplarında Özetle:

B) Davalılar Cevaplarında Özetle:

Davalı Abayol Asfaltlama İnş. Mad. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili; alt işveren konumundaki müvekkilinin, davacı işçi ile aralarındaki iş ilişkisini sona erdirdiğini, fesih sebebiyle kanundan doğan tüm tazminatlarının davacıya ödendiğini, davada müvekkilinin davacının kıdem ve ihbar tazminatlarını ödeyerek iş sözleşmesini feshettiği hususlarında taraflar arasında bir çekişme söz konusu olmadığını, uyuşmazlık konularının davacının sigorta primlerinin eksik yatırıldığı iddiası ile bu iddiası doğrultusunda fark alacaklarının ödenmesi talebi noktalarında toplandığını, eğer davacının mevcut Sgk kayıtlarının gerçeği yansıtmadığını iddia ediyorsa, bu davanın reddi gerektiğini, zira hizmet tespit davası açılmaksızın söz konusu maddi gerçeği ortaya çıkarılmasının mümkün olmadığını, işçinin primlerini gerçek ücreti üzerinden ödendiğini, davalı müvekkilinin yapmış olduğu işin niteliği gereği proje temelli olduğunu, bu bağlamda müvekkilinin bir işyerinde sözleşme gereği taahüt ettiği iş sona erdiğinde işçilerin bir başka şantiyeye nakledildiklerini savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı As İnşaat Turizm Hayvancılık San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili; müvekkilinin üst işveren olmadığını, davacının dava dosyasına sunduğu evrakın dava ile ilgisi olmadığını, müvekkilinin iddia edilenin aksine elektrik üretim lisansı bulunmadığını, Türkiye'nin hiçbir noktasında HES inşaatı bulunmadığını, davacının davasının müvekkili bakımından husumetten reddini talep ettiklerini, esasa ilişkin olarak, davacının iddia ettiği ünvanı ve pozisyon ile ücretle çalışmadığının resmi sicil kayıtları ile sabit olduğunu, davacının resmi sicil kayıtlarının düzeltilmesi için dava açmadığının anlaşıldığını,bu durumda davacının resmi sicil kayıtları ile çelişen iddiasının varlığını tanık beyanlarıyla veya emsal ücret araştırması neticesinde gelecek yazı cevapları ile ispatlanmasının mümkün olmadığını, imzalı izin formlarının mevcut olduğunu, bu imzalı belgelere itibarla davacının çalıştığı dönemde kullandırılmayan yıllık izninin bulunmadığını, haftanın yedi günü günde 12 saat çalışmasının hayatın olaağan akışına aykırı olduğunu savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davacı vekili ve davalı Abayol Asfaltlama İnş. Mad. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Davalı As İnşaat Turizm Hayvancılık San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden açılan davanın husumetten reddine hükmedildiği dikkate alındığında, bu davalı yönünden davacı aleyhine maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi, As İnşaat Turizm Hayvancılık San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin temyizi olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

2- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ...nin tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ...nin tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3-Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut uyuşmazlıkta; davacının izinlerini kullandığına dair imzalı izin talep formları ibraz edilmiştir. Davacı yıllık izinlerini kullanmadığını belirterek bu izin talep formlarını kabul etmemiştir.

İşveren bu izin talep formları ile talep edilen izinlerin kullandırıldığına ilişkin imzalı izin defteri veya ücret bordrosu ibraz edememiştir. Bu durumda davalı tarafça ibraz edilen bu izin talep formlarına değer verilemez.

Davacı, dava dilekçesinde 20 gün kullanmadığı yıllık izin alacağı bulunduğunu belirttiğinden, HMK'nun 26. maddesi gereği 20 gün üzerinden yıllık izin alacağının hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken reddine hükmedilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 1.630,00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8644, Karar No: 2022/1470, Tarih: 02.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/8644 E.  ,  2022/1470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK’nın 310. maddesi “(1) Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” şeklinde düzenlenlenmiştir.

Dosyanın incelemesinde; hükümden sonra davacı vekili tarafından sunulan 16/10/2020 tarihli dilekçe ile davadan feragat edildiğini bildirdiğinden, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince vaki feragat nedeniyle ek karar verilmek üzere dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere, İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 10. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne) İŞLEMSİZ İADESİNE, 02/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3433, Karar No: 2020/537, Tarih: 17.02.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/3433 E.  ,  2020/537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme, olası kastla yaralama

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında:

a) Kasten öldürme suçundan: Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/07/2018 gün ve 2016/300 esas-2018/339 karar sayılı, sanığın "kasten öldürme" suçundan TCK'nin 81, 29, 53. maddeleri uyarınca 16 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin hükmün, sanık müdafii ile katılan ... vekilinin yasal süresi içinde istinafı üzerine, CMK'nin 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddi,

b) Mağdur ...'yi olası kastla yaralama suçundan: Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/07/2018 gün ve 2016/300 esas-2018/339 karar sayılı, sanığın "kasten yaralama" suçundan TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/3, 21/2, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 11 ay 20 gün hapis cezasına ilişkin hükmün, sanık müdafii ile katılan ... vekilinin yasal süresi içinde istinafı üzerine, CMK'nin 280/1-a maddesi uyarınca, 25/12/2018 tarihli ek kararla istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi,

2- Sanık ...:

Kasten öldürme suçundan: Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 19/07/2018 gün ve 2016/300 esas-2018/339 karar sayılı, sanığın "kasten öldürme" suçundan CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatına ilişkin hükmün, katılan ... vekilinin yasal süresi içinde istinafı üzerine, CMK'nin 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Katılanlar vekilinin ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen duruşmalı inceleme talebinin hüküm tarihinde yürürlükte olan 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında mağdur ...’yi olası kastla yaralama suçu nedeniyle verilen hükmün incelenmesinde; yerel mahkemece hükmolunan cezanın miktarı gözetildiğinde istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca temyizi mümkün olmadığından, 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi gereğince sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında maktul ...’i kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet ve sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan beraat hükümlerinin, sanık ... müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi 25/12/2018 gün ve 2018/1797 E. 2018/1934 K. sayılı kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin meşru müdafanın varlığına, haksız tahrikin derecesine ve takdiri indirim maddesinin uygulanması gerektiğine, katılan vekilinin haksız tahrik maddesinin uygulanmaması gerektiğine, beraat kararının hatalı olduğuna ilişkin sebeplerle temyiz ettikleri görülmekle; bu sebeplerle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesinde, temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

1- Mahkemenin kabul ve takdirine göre, sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan beraat hükmü açısından, katılan vekilinin temyiz itirazlarının ESASTAN REDDİNE,

1- Mahkemenin kabul ve takdirine göre, sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan beraat hükmü açısından, katılan vekilinin temyiz itirazlarının ESASTAN REDDİNE,

2- Sanık ... hakkında maktul ...’i kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanık ...’in Tıp Fakültesi öğrencisi olup olay günü İtalya'ya gitmek için babası olan ve İlköğretim Müfettişi olarak görev yapan sanık ... ile birlikte Atatürk Havalimanına gittikleri, ancak aynı gün Atatürk Havalimanında gerçekleşen terör saldırısı nedeniyle uçuşların iptal olduğu, her iki sanığın birlikte geceyi geçirmek için .... Öğretmenevine geldikleri, o esnada resepsiyon bölümünde vardiya nöbetini tamamlayan görevli tanık ....ile maktul ...’in bulundukları, sanık ...'ın resepsiyon görevlisi maktulden oda istediği, maktulün de sanıktan kimlik istediği, bunun üzerine sanık ...'ın ''ben Milli Eğitim Müfettişiyim, sen kimsin de benden kimlik istiyorsun'' demesi üzerine maktulün kimlik görmeden oda tahsisi yapılamayacağını, havalimanında patlama nedeniyle odalarının da dolu olduğunu belirttiği, bunun üzerine sanık ... ve maktulün tartışmaya başladığı, bu esnada resepsiyon bölümüne gelen sanık ...’in maktul ile babasının arasına girerek sanık ...'ı resepsiyondan uzaklaştırdığı, ardından sanık ...'ın maktule ''sen kim oluyorsun, bana oda bulmak zorundasın, ben lobide mi yatacağım, bana oda vermeye mecbursun, sıkıyorsa beni burdan çıkar'' diyerek ortamı daha da gerginleştirdiği, maktulün de ''hocam lütfen öğretmenevini terkedin, ... ayında sinirlerimizi bozmayın, bizim Büyükçekmecede Öğretmenevi var, ayrıca yakında otel var, aracınız yoksa taksi çağırayım, oralarda da barınabilirsiniz'' diyerek sanığı sakinleştirmeye çalıştığı, sanık ...'ın bu kez maktule ''hadi sıkıyorsa beni çıkarın, çıkarırsan başın yanar'' dediği, taraflar arasında çıkan tartışmanın, lobide devam ettiği, zamanla karşılıklı fiziki müdahalelere dönüştüğü, olay yerinde bulunan tanıkların, mağdur ...’nin ve sanık ...’in bu dalaşmaya müdahale ettikleri, sanık ...'ın maktule hitaben ''sen kürtsün, onun için yer vermiyorsun'' şeklindeki konuşmasına, maktulün de ''ben kürt değilim, sapına kadar Kırıkkaleliyim'' diye karşılık verdiği, bunun üzerine ortamın iyice gerginleştiği, çevredekilerin araya girmesiyle sanık ...'ın çıkışa doğru ilerlediği sırada, bu kez de maktulün ısrarla gergin ortamı sürdürme adına, maktulün, önce sanık ...'e 2 kez tokatla vurduğu, sonra sanık ...'ın yüzüne bir tokat vurduğu, ardından tekrar dönüp...in yüzüne iki tokat vurduğu, bunun üzerine sanık ...'ın taşıma ruhsatlı tabancasını çıkartarak maktule ateş ettiği, maktulün karın bölgesinden iki isabet alarak yere düştüğü, ardından maktulün kafasına doğru yakın mesafeden iki el daha ateş ederek öldürdüğü, açılan ateş sonucunda mağdur ...'nin de bacağından yaralandığının anlaşıldığı olayda,Olay öncesi tartışmaya zemin hazırlayan ilk haksız hareketin sanık ..

...'ın yüzüne bir tokat vurduğu, ardından tekrar dönüp...in yüzüne iki tokat vurduğu, bunun üzerine sanık ...'ın taşıma ruhsatlı tabancasını çıkartarak maktule ateş ettiği, maktulün karın bölgesinden iki isabet alarak yere düştüğü, ardından maktulün kafasına doğru yakın mesafeden iki el daha ateş ederek öldürdüğü, açılan ateş sonucunda mağdur ...'nin de bacağından yaralandığının anlaşıldığı olayda,Olay öncesi tartışmaya zemin hazırlayan ilk haksız hareketin sanık ... tarafından gerçekleştirildiği, maktulün önce sanığı sakinleştirme çabalarına sanığın kayıtsız kalarak husumeti daha da derinleştirdiği, maktulün ilerleyen zaman içinde sarf ettiği sözlerin ve ortamın yatıştırılacağı sırada sanıkları darp etmesinin tahrikte dengenin sanık lehine bozulmasına yol açtığı, ancak bu durumun sanığın cezasından asgari oranın üzerinde bir indirim yapılmasını gerektirecek bir seviyeye ulaşmadığı anlaşıldığı halde, 12 ila 18 yıl aralığında hapis cezası öngören TCK’nin 29. maddesinin uygulanması sırasında, üst sınırdan bir ceza verilmesi gerekirken, haksız tahrikin derecesinde yanılgıya düşülerek, yazılı biçimde 16 yıl 6 ay hapis cezasına hükmetmek suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin temyiz itirazların bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5271 sayılı CMK’nin 302/2. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 304/2-a maddesi uyarınca dosyanın Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17/02/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3044, Karar No: 2016/5190, Tarih: 24.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/3044 E.  ,  2016/5190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı mağazada değişen alt işverenler nezdinde kesintisiz çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı bir sebep yokken feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti talebinde bulunmuştur.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı mağaza ile davalı şirket arasında alt işverenlik ilişkisi olduğu ve davalıların davacının taleplerinden müteselsilen, müştereken sorumlu bulundukları, davacının iş sözleşmesinin haksız feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

...-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalıların davacıların taleplerinden sorumlu olup olmadıkları ve sorumlu iseler sorumluluklarının hangi esasa göre belirleneceği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin 6. fıkrasında alt işverenlik düzenlenmiştir. Buna göre, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde ise işyeri devri ve bunun iş sözleşmesi ile işçilik alacakları üzerindeki etkisi düzenlenmiştir. Söz konusu maddeye göre; İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer. Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür. Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır.

Somut olayda; davacının önce ... sonra davalı ... nezdinde alt işveren işçisi olarak çalıştığı görülmektedir. Somut olayda dosya kapsamına göre davalı ... ile Migros A.Ş.’nin asıl işveren konumunda olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda ifade edildiği üzere işyeri devrine ilişkin kurallar, işverenler arasında gerçekleşen ve hukuki işleme dayalı olarak işyerinin bir işverenden diğerine geçmesine sebep devirler için uygulama kabiliyetine sahiptir. Asıl işverenin işyerini devretmesi alt işverenin işçileri açısından işyeri devrine ilişkin 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinin uygulanmasına sebep olmaz. Zira asıl işveren kanun gereği sorumlu olan ve alt işverenin işçisinin işvereni olmayan bir işveren olup, söz konusu madde kapsamında bir işveren olmadığı gibi asıl işverenin işyeri de bu kapsamda bir işyeri niteliği taşımaz. Asıl işverenin işyerini devretmesi sadece kendi işçileri açısından 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde düzenlenen işyeri devri kurallarının uygulanmasını gerektirir. Bu durumda işyerini devreden asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı sadece kendi döneminde doğan alacaklar bakımından 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesi sebebiyle asıl işveren sıfatıyla sorumlu olacak, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca işyeri devri kurallarına göre sorumlu tutulamayacaktır.

Somut olaya dönüldüğünde, davacının aynı işyerinde önce dava dışı Migros A.Ş.’de alt işveren işçisi sonra ise davalı ....’de alt işveren işçisi olarak çalıştığı görülmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere alt işveren işçisi açısından asıl işverenler arasında işyeri devrine ilişkin kurallar işletilemeyeceğinden davalı ....’nin sorumluluğunun buna göre belirlenmesi gerekirken bunun yapılmaması isabetsizdir.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıp yapmadığı ve yapmışsa miktarının ne olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıp yapmadığı ve yapmışsa miktarının ne olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti hesaplanırken fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil tahakkuku olup da ihtirazı kayıtsız imzalanan bordrolar ile yine fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil tahakkuku olan ancak imzasız olmakla beraber banka kanalıyla ödendiği ispat edilen bordroların dikkate alınması gereklidir. Bu noktada ilk grup bordrolar yönünden aksi yazılı delille ispatlanmadıkça bordro döneminin dışlanması, ikinci grup bordrolar açısından ise banka kanalıyla yapılan fazla çalışma ödemelerinin yapılacak hesaplamadan mahsup edilmesi gereklidir.

Somut olayda dosyada yukarıda belirtilen özelliklerde bordrolar bulunmaktadır. Bu bordroların yukarıdaki esaslara göre değerlendirilmesi gerekirken bunun yapılmaması isabetsizdir.

4-Diğer taraftan hükümde dava ve ıslah tarihinden itibaren faize karar verilmekle birlikte hangi tutarlar için dava, hangi tutarlar için ise ıslah tarihinden itibaren faize hükmedildiği açıklanmayarak hükmün infazında tereddüte sebep olunması da yerinde olmamıştır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.