muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3581, Karar No: 2019/4125, Tarih: 29.05.2019

Feri müdahil SGK vekili istinaf başvurusunda; davacı ile davalı arasında yazılı hizmet sözleşmesi bulunmadığını, dosyadaki ücret bordrolarında ise asgari ücret düzeyinde ödeme yapıldığını, tanık beyanlarına göre davacının daha yüksek ücret aldığına ilişkin beyanına göre karar verilemeyeceğini ileri sürmüş, ileri sürülen ve resen gözetilecek sebeplerle mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi :

Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusu; “dosyada toplanan deliler, tanık anlatımları, davalı belediyeden gönderilen ihaleye ilişkin belgeler ve 2013 yılı için TTMOB ile SGK arasında yapılan protokol hükümlerine göre; ziraat mühendisi olduğu anlaşılan davacının 2013 yılında asgari maaşının 2.700 TL'den aşağı olamayacağının tespit edilmiş olduğu, 01.10.2011 tarihinden sonraki döneme ilişkin ücret iddiasının yazılı delille ispat sınırının altında olduğu, tanıkların davacının mesul müdür olduğu ve 1700 TL net ücret aldığı yönünde beyanda bulundukları birlikte değerlendirildiğinde mahkemenin maddi vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı fakat davalılardan şirket kendisini vekille temsil ettirmediği halde, şirket yararına vekalet ücretine hükmolunması usul ve yasaya aykırı olduğundan davalı belediye vekilinin istinaf istemi kabul edilerek, HMK'nın 353/1-b.2 bendi uyarınca kararının kaldırılarak yerine davanın kısmen kabulü ile, davalılardan ... Belediye Başkanlığı lehine vekalet ücretine hükmedilmesine karar vermiştir.

E)Temyiz :

Davalı ... vekili, istinaf başvuru gerekçelerini tekrarlayarak mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe :

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın geçici 7.maddesi uyarınca 506 sayılı yasanın 77 ve 5510 sayılı Yasanın 80. maddeleridir.

Hizmet tespitine yönelik davalarda, davacı işçinin çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı Kuruma davalı işveren tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Davanın niteliği gereği çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık, ücretin ispatında bu denli serbestlik söz konusu değildir. Ücretin ispatında HUMK 288. maddesinde (6100 sayılı HMK m. 200) yazılı sınırları aşan, ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. ( Hukuk Genel Kurulunun 25.04.2018 gün 2015/21-1656 E., 2018/944 K.; 22.03.2017 gün ve 2014/10-2384 E. 2017/522 K.21.05.2019 gün 2016/10-2554 E. sayılı sayılı kararları da aynı doğrultudadır.)

Ücret miktarı HUMK’nın 288. (HMK m.200) maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmak kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için veya bu miktar üzerinde olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgelerin bulunması hâlinde tanık dinletilmesi mümkündür

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HMK m. 200 maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa, ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “...günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması hâlinde ise, günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Hâl böyle olunca, ücret miktarı HMK’nın Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 200. maddesi) belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmak kaydıyla işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkün olduğundan, buna göre araştırma yapılması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; tanık beyanları ve emsal ücret araştırmasında belirtilen miktara göre, Kurum kayıtlarında gözüken ücretin aksinin eşdeğer yazılı delille ispatlanamaması nedeniyle davanın reddi yerine yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusu, yukarıda açıklanan nedenlerle kurulan hüküm usul ve yasaya aykırı olduğundan davalılar tarafından temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı ...'ne iadesine, 29/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2149, Karar No: 2022/1158, Tarih: 16.02.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/2149 E.  ,  2022/1158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Antalya 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 21.11.2018 tarih ve 2017/399 E- 2018/802 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 03/02/2020 tarih ve 2019/595 E- 2020/116 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi asıl ve birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 15.02.2022 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan asıl ve birleşen davalı vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı Media Emlak Maden Turizm İnşaat Reklam Tanıtım Bilgisayar Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti'nin 20.08.2008 tarihinde kurulduğunu, davalının 20.08.2008 tarihinde tescil edilen şirket ana sözleşmesi ile 10 yıl süre ile şirket müdürlüğüne seçildiğini, TTK.nın 617. maddesi gereğince yapılması gereken genel kurul toplantılarına çağrılmadığından ana sözleşmenin TTK.ya uyarlanamadığını, davalının şirket müdürlüğü görevinden istifasından birkaç gün önce 17/03/2016 tarihinde şirkete ait 3 adet otomobili, kendi şahsına devrettiğini, oysa şirket müdürünün kendisiyle sözleşme yapamayacağından devir sözleşmelerinin geçersiz olduğunu ve ilgili tescillerin iptaline karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek, devir sözleşmelerinin ve davalı adına oluşan tescillerin iptali ile araçların şirket adına tescilini; birleşen davada ise ; davalının, şirkete ait bağımsız bölümü kendi adına devrettiğini, bu devir işleminin de geçersiz olduğunu ileri sürerek, taşınmazın davalıya devrinin iptali ile şirket adına tescilini, bu mümkün olmazsa değerinin şirkete ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, husumet itirazı ve zamanaşımı definde bulunmuş, araçları kasko değerinden fazla bedel ödeyerek satın aldığını, taşınmazın ise zaten kendisi tarafından alındığını ve yasal mevzuat izin verince devrini sağladığını savunmuş, şirketin devir işlemleri ile zarara uğramadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Feri müdahil vekili, şirkete kayyum atandığını, menfaat sahibi olduğundan müdahil olarak davaya kabullerine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, husumet itirazı ve zamanaşımı definde bulunmuş, araçları kasko değerinden fazla bedel ödeyerek satın aldığını, taşınmazın ise zaten kendisi tarafından alındığını ve yasal mevzuat izin verince devrini sağladığını savunmuş, şirketin devir işlemleri ile zarara uğramadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Feri müdahil vekili, şirkete kayyum atandığını, menfaat sahibi olduğundan müdahil olarak davaya kabullerine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; TTK hükümlerinde limited şirketlerde şirket müdürlerinin kendileriyle işlem yapmayı yasaklayıcı hüküm bulunmadığı, kaldı ki her üç aracın satışının kasko değerlerinin üzerinde yapıldığı, bedelinin ödendiği, dolayısı ile şirketin herhangi bir zararının oluşmadığı gerekçesiyle asıl davanın reddine; dava konusu taşınmazın 07.01.2013 tarihli ve davacının da imzası bulunan ortaklar kurulu kararı uyarınca davalıya satışının yapıldığı, TTK hükümlerinde limited şirketlerde şirket müdürünün kendileriyle işlem yapmayı yasaklayıcı bir hükme yer verilmediği, şirket zararının oluşmadığı gerekçesiyle birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekilleri istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; asıl ve birleşen davada taraf vekillerinin istinaf başvurusunun 353/1-b-1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Asıl ve birleşen dava, limited şirket müdürünün şirketle işlem yapma yasağı ve sadakat yükümlüğüne aykırı olarak gerçekleştirdiği şirkete ait taşınmaz ve araçların devrine dair işlemlerin iptali ile yeniden şirket adına tescili, bu mümkün olmazsa değerlerinin şirkete ödenmesi istemine ilişkindir.

Her ne kadar 6102 sayılı TTK 644/1-b. bendinde TTK 395. maddeye atıf bulunmadığından, ortak olan şirket müdürlerinin şirketle işlem yapması açıkça yasaklanmamışsa da TTK'nın 626. maddesi uyarınca şirket müdürleri ve yöneticileri şirkete bağlılık ve özen yükümlülüğü altında bulunmaktadır. Somut olayda, davacı tarafça, davalı eylemlerinin dürüstlük kuralına aykırı olduğu ileri sürüldüğüne göre, davalının şirkete ait gayrımenkul ve araçların satışında gösterdiği tutum ve davranışların şirkete karşı bağlılık ve özen yükümlülüğüne aykırı olup olmadığının değerlendirilmesi gerekir.

Öte yandan, Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre, 6102 sayılı TTK'nın 643. maddesi yollaması ile TTK'nın 538/2. maddesi uyarınca limited şirketin fesih ve tasfiyesine yol açabilecek ölçüde mal varlığının devri genel kurulun devredilemez yetkileri arasında sayılmış olup, davalı şirket müdürünün yapmış olduğu satışların şirketin tasfiyesine yol açar nitelikte işlem olup olmadığı, devirlerden sonra şirketin bu yüzden fesih ve tasfiyeye girip girmediği de önem arz etmekte olup, bu hususun da ayrıca değerlendirilmesi gerekir. Nitekim dosya kapsamından da anlaşıldığı üzere, dava konusu edilen devir işlemlerinin hemen akabinde davalı tarafından şirketin feshi istemiyle açılan davada da, şirketin özvarlığını yitirmiş olduğu, borca batık olduğu tespit edilmiş ve şirketin feshine karar verilmiştir. Bu durumda, mahkemece, davalı tarafından şirkete ait gayrımenkul ve araçların satışı ile şirketin özsermayesini yitirip borca batık hale gelmesi ve fesih davasına konu edilmesi arasında bağlantı olup olmadığı, davalı şirket müdürü tarafından gerçekleştirilen hukuki işlemlerin geçersiz olup olmadığının değerlendirilmeksizin, eksik incelemeye dayalı olarak davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin asıl ve birleşen davaya ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden asıl ve birleşen davada davacıya iadesine, 16/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2487, Karar No: 2011/5384, Tarih: 21.09.2011

**1. Ceza Dairesi         2008/2487 E.  ,  2011/5384 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/07/247319

MAHKEMESİ :(SÖKE) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :31.05.2007 - 194/145

SUÇ :Kasten yaralamak

A.. S..'i kasten yaralamaktan sanık F.. B..'ın yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (SÖKE) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 31.05.2007 gün ve 194/145 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ile müdahil vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık F.. B..'ın mağdur A.. S..'i yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde cezayı azaltıcı sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin fazla ceza verildiğine, ağır tahrik bulunduğuna, TCK.nun 62. Maddesinin uygulanması gerektiğine vesaireye, müdahil vekilinin suçun tasarlanarak işlendiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, etkili mesafeden av tüfeği ile 4 el ateş ederek, mağduru sağ femurda parçalı kırık, sağ femoral arter, penis ve testiste yaralanma, sol peroneal palsiye bağlı düşük ayak ve sol tibia kırığına neden olarak hayati tehlikeye maruz kılacak ve çocuk yapma yeteneğini kaybedecek şekilde yaraladığı olayda; öldürme kastı ile hareket edildiğinin eyleme bağlı olarak açığa çıktığı anlaşıldığı halde, adam öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması gerekirken, suç niteliğinde hataya düşülerek yazılı şekilde yaralama suçundan hüküm kurulmak suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

Yasaya aykırı olup, müdahil vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 21.09.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13206, Karar No: 2014/8097, Tarih: 16.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/13206 E.  ,  2014/8097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11436, Karar No: 2008/12095, Tarih: 21.10.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/11436 E.  ,  2008/12095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar, arasındaki elatmanın önlenmesi ve tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 06.05.2008 gün ve 2008/16634-5884 sayılı ilamiyle onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde birleşen davacı/davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

1-Daha önce temyiz nedeni yapılan hususlar yapılan yargılama, toplanan deliller ile dosya içeriğine göre usul ve yasaya uygun bulunmuş, temyiz istemi bu gerekçelerle karşılanarak onanmıştır.

Davalı/birleşen dosyanın davacısı bu kere temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenleri aynen tekrar ederek karar düzeltme istemi ile hükmün bozulmasını istemektedir. Hükmün esasına ilişkin mahkemece yapılan takdir ve değerlendirme onama ilamında da vurgulandığı üzere doğru olup, karar düzeltme isteminde bulunan ...'in, her iki davaya ilişkin karar düzeltme istemleri yerinde değildir.

2-Adı geçenin yargı harcına ilişkin karar düzeltme istemine gelince; mahkemece kabul edilen 2004/180 E, sayılı dava ile ilgili harcın 1531 ada 1 parsel üzerinde kurulu binanın arsa ve tüm bina değerleri toplamı üzerinden hesaplandığı ve böylece 8.712.40 YTL nispi harç hesabı ile harca hükmedildiği anlaşılmaktadır. Oysa ki, davacı ...'in açtığı elatmanın önlenmesi davası davalı olan ...'in binada işgal ettiği ikinci kattan çıkarılmasına ilişkindir. 10.07.2005 tarihli bilirkişi raporuna göre uyuşmazlık konusu binanın beher katının değeri "60.750 YTL" tutmaktadır. Davalının bu kattan el çekmesine hüküm verildiğine göre bu

dava için hesap edilecek nispi harç tutarı "3,280,5 YTL" dir. Dava açılırken yatırılan 10,10 YTL peşin harç bundan düşüldüğünde hüküm altına alınmasına ve davalıya yükletilmesine karar verilecek harç "3,269,9 YTL olmalı iken arsa ve tüm bina değeri üzerinden daha yüksek harca hükmedilmesi doğru değildir.

Temyiz incelemesi sırasında bu husus dairenin de dikkatinden kaçmış olup, karar düzeltme isteminin bu nedenle kabulü gerekir. Bu yön bozma nedeni ise de düşülen yanılğının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkeme hükmünün HUMK.nun 438/VII. maddesi gereğince düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

Temyiz incelemesi sırasında bu husus dairenin de dikkatinden kaçmış olup, karar düzeltme isteminin bu nedenle kabulü gerekir. Bu yön bozma nedeni ise de düşülen yanılğının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkeme hükmünün HUMK.nun 438/VII. maddesi gereğince düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle HUMK.nun 440. maddesinde öngörülen hususlardan hiçbirisine uymayan diğer karar düzeltme istemlerinin reddine, harç hesabına yönelik karar düzeltme isteminin ise kabulü ile hükmün ikinci sayfasında 3 numaralı bentte yer alan "8.712,40" rakamlarının hükümden çıkarılıp yerine "3.280,5" rakamının yazılmasına keza aynı bendin ikinci satırında yer alan "8.702,30" rakamlarının hükümden çıkartılarak yerine "3,269,9" rakamlarının yazılmasına ve hükmün DÜZELTİLMİŞ BU BİÇİMİ İLE ONANMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 21.10.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3277, Karar No: 2011/3506, Tarih: 01.06.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/3277 E.  ,  2011/3506 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adam öldürmek suçundan sanık ... hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak TCK.nun 81/1, 29, 62. Maddeleri gereğince hükümlülüğüne dair (KONYA) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.09.2010 gün ve 228/37 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü hakkında 765 Sayılı TCK.nun 448, 51/1, 59, 31 ve 33. Maddeleri uyarınca kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan yargılama sonucu kurulan hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü müdafiinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.02.2006 tarihli ve 2006/10-11-12 sayılı kararı uyarınca; uyarlama yargılamasında hükümlünün sadece hükmün kesinleşmesinden önceki yargılama giderlerinden sorumlu olduğu, kesinleşme öncesindeki yargılama giderlerinin tahsil edilebilmesi bakımından, uyarlama yargılamasında verilen yeni kararda bu sorumluluğunun saptanması ve kesinleşen önceki hükümdeki yargılama giderlerinin infazda doğabilecek kuşku ve duraksamaları gidermek üzere uyarlama hükmünde de aynen gösterilmesi gerektiğinin düşünülmemesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322 maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasındaki "hükümlü aleyhine yargılama gideri yükletilmesine yer olmadığına" ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına yerine "kesinleşen önceki hükümde yer alan 815.000 TL.nin hükümlüden alınmasına" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN ve resen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 01.06.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7257, Karar No: 2018/5677, Tarih: 02.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/7257 E.  ,  2018/5677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan beraatine dair Mersin 5. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.05.2017 gün ve 2016/172 Esas, 2017/160 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesinde yapılan yargılamaya ilişkin düzenlenen onbirinci- onüçüncü-ondördüncü-onbeşinci celselere ait duruşma tutanakları ile gerekçeli kararda zabıt katibinin, onikinci celseye ait duruşma tutanağında ise zabıt katibi ve üye hakim ...'in (...) ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksiklikleri usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.