muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6993, Karar No: 2022/1144, Tarih: 15.02.2022

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davacıya ait tasarımlar (2016/05932) ile ve davalıya ait ürünler ve davalının iddiasında belirtmiş olduğu dava dışı firmaya ait tasarım tescillerinin, birbirleri ile ortak görünüm özellikleri baz alınarak kıyaslanması neticesinde, davalı tarafta ait ürünlerin bilgilenmiş kullanıcı üzerinde yarattığı genel izlenimin davacıya ait 2016/05932 sayılı tasarım tescili ile belirgin derecede aynı olduğu, dava dışı firmaya ait 2016/08163 sayılı tasarım tescillerinin bilgilenmiş kullanıcı üzerinde yarattığı genel izlenimin, davacıya ait 2016/05932 sayılı tasarım tescili ile de belirgin derecede aynı olduğu, davacının talebinin 6769 sayılı Kanun'un 151/2-b maddesi uyarınca "sınai mülkiyet hakkına tecavüz edenin elde ettiği net kazanç" olduğu, davacının ticari defterleri ve dayanağı belgeler ile yardımcı defterlerinin birbirini teyit etmesi nedeni ile HMK'nın 222. maddesi gereğince delil niteliğinde olabileceği, ancak davacının dava dilekçesinde ifade ettiği modelde mobilya üretimi adedi konusunda bir tespit yapılamadığı, İnegöl 3.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/176 D.İş. dosyasından 3 adet olarak tespit edilmiş olan ürünlerin satışına konu faturanın, 25.09.2017 tarih ve 4075 nolu, ASODA Mob. Ürün. İnş. San. Tic. Ltd. Şti. adına düzenlenmiş olduğu, söz konusu faturada ihtilaflı mallardan 6 adet olarak yer almakta olduğundan hareketle, miktarı ve alış bedeli yönünden yapılan inceleme ile takım satış fiyatının 3.300,00 TL X 3 Takım = 9.900,00.TL satış hasılatının olduğu, piyasa genelindeki ortalama gayrisafi karlılık oranının %20-30 arasında olabileceğinin belirlendiği, davalının, 2017 yılı net kâr/ net satış oranının, 66.766,27 TL / 2.612.858,92 TL = 0,025 olduğu, 1.000,00 TL manevi tazminatın olay bakımından uygun kabul edilebileceği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, davacı adına tescilli 2016/05932 sayılı endüstriyel tasarıma tecavüz nedeni ile 57,11 TL maddi 1.000,00 TL manevi tazminatın 17.08.2017 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya dair istemlerin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili ve katılma yolu davalı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Karara karşı davacı vekili ve katılma yolu davalı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; davalı ile dava dışı şirket arasında bir üretim anlaşmasının olduğu ve davalının üretiminin dava dışı firma adına tescilli tasarıma uygun üretildiği, davalının somut olaydaki kusurunun kasıt derecesinde olmadığı, somut olayda ihmal bulunup bulunmadığının da ayrıca değerlendirilmesi gerektiği, tasarım tescillerinin araştırılması yönünde davalının, iş yerinde tespit edilen ürünleri, dava dışı AS Oda Mobilya’ya ait tasarım tesciline konu ürüne uygun olarak ürettiği, yani davalının kendisinden beklenileni yaptığı, ürettiği mobilyanın tasarım tescil belgesini kontrol ettiği ve üretimini uygun yaptığı, bunun haricinde davalıya bu tasarıma benzeyen tasarım olup olmadığını araştırma yükümlülüğü yüklenemeyeceği, davacının tasarım tescil başvurusunun dava dışı firmanınkinden 3 ay öncesine ait olduğu, davalının üzerine düşen ve kendisinden beklenilen tüm davranışları yerine getirdiği, bunun aksinin ispatına ilişkin bir delilin de dosyada bulunmadığı gerekçeleriyle kusuru bulunmayan davalının maddi ve manevi tazminat ile sorumlu tutulamayacağına ve davacı vekilinin istinaf itirazlarının esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına; davanın kısmen kabulüyle davalının davacı adına tescilli 2016/05932 sayılı endüstriyel tasarıma tecavüzünün önlenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava; endüstriyel tasarıma tecavüzün tespiti, önlenmesi ile maddi ve manevi tazminat taleplerine ilişkin olup ilk derece mahkemesince yukarıda belirtilen gerekçeyle davanın kısmen kabulü ile, davacı adına tescilli 2016/05932 sayılı endüstriyel tasarıma tecavüz nedeniyle 57,11 TL maddi, 1.000,00 TL manevi tazminatın 17.08.2017 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Bu karara karşı davacı vekili ile katılma yoluyla davalı vekilinin istinaf başvuruları üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; davacının istinaf itirazlarının esastan reddine, davalının istinaf başvurusunun ise kabulüyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına; davanın kısmen kabulüyle, davalının davacı adına tescilli 2016/05932 numaralı endüstriyel tasarıma yönelik tecavüzün önlenmesine ve fazlaya dair istemlerinin reddine karar verilmiştir. Ancak davalı savunmasında; tecavüz oluşturduğu iddia edilen koltukları dava dışı As Oda Mobilya Orman Ürünleri İnşaat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'yle (As Oda Mobilya) yaptığı 02.01.2017 tarihli sözleşme gereği verilen sipariş üzerine, bu şirket adına, tescilli tasarıma istinaden ürettiğini ve bu üretimin tecavüz oluşturmayacağını ileri sürmüştür. Alınan 26.06.2018 tarihli bilirkişi raporunda da; söz konusu koltukların hem davacının 2016/05932 numaralı tescilli tasarımı kapsamında hem de davalının fason üretim yaptığı dava dışı As Oda Mobilya şirketinin 2016/08163 numaralı tescilli tasarımı kapsamında olduğu saptanmıştır. Davalının bu savunması Bölge Adliye Mahkemesince Sınai Mülkiyet Kanunu’nun 155. maddesi ile düzenlenen önceki hakların etkisi gerekçe gösterilerek dikkate alınmışsa da; bu hükümle bizzat sonraki tescilli tasarımın sahibinin sonraki tescilden kaynaklı def’i hakkını tecavüz davasında ileri süremeyeceği düzenlenmiştir. Davalı ise sonraki tescilin sahibi olmayıp sözleşme ile tescilli tasarım sahibine fason üretim yapan üçüncü kişi olduğundan savunmasına itibar edilmemesi doğru olmamıştır. Diğer taraftan davacı, dava dışı As Oda Mobilya aleyhine söz konusu 2016/08163 tescil tasarımın hükümsüzlüğü davası açmış olup bu davanın da Ankara 4. Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nin 2017/320 Esas sayısıyla derdest olduğunu beyan etmiştir. Davalı tarafın yaptığı üretim nedeniyle kusurunun bulunup bulunmadığı, bu üretimle davacının tasarımına tecavüzün oluşup oluşmadığı ve oluştuysa önlenmesine karar verilebilmesi hükümsüzlük davasının sonucuna bağlıdır. Mahkemece derdest bulunan hükümsüzlük davasının sonucunun beklenmesi gerekirken, kusuru bulunmayan davalının maddi ve manevi tazminatla sorumlu tutulmayacağına karar verilmesi doğru görülmemiş kararın bu yönden de bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin katılma yoluyla temyiz isteminin kabulüyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma sebep ve sonuçlarına göre davacının tüm ve davalının yukarıdakiler dışındaki sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden davacı ve katılma yoluyla davalıya iadesine, 15/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20602, Karar No: 2017/1334, Tarih: 09.02.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/20602 E.  ,  2017/1334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ile davalı vekili taraflarından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklı, borçluların adresinde ihtiyati haciz işlemi yapıldığını, haciz işleminde hazır bulunan davalı ... Otomotiv A.Ş nin yetkilisi...'un istihkak iddiasında bulunduğunu, istihkak iddiasının yerinde olmadığını, borçlu şirketler ile davalı şirketin aynı iş kolunda faaliyet gösterdiklerini ileri sürerek 3. kişinin istihkak iddiasının reddini, davalının % 40 tazminata mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı - üçüncü kişi vekili, haciz yapılan ve müvekkili şirkete ait işyeri adresinin borçlulara ödeme emrinin tebliğ edildiği adres olmadığını, mülkiyet karinesinin müvekkili lehine olduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, bozma ilamı doğrultusunda; ticaret sicil kayıtlarına göre; 06.03.2009–25.05.2009 arasında üçüncü kişi ve borçlu şirketlerin aynı adreste faaliyet gösterdiği, İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin, borçlu, dolayısıyla alacaklı yararına olduğu, davalı üçüncü kişinin ticari mallarının envanter kaydının bulunmadığı, sunduğu faturaların ise borcun doğumundan sonra düzenlendiği gerekçesi ile “davanın kabulüne” istihkak iddiasının reddine karar verilmişse de kısa kararda "davacının davasının reddine" şeklinde hüküm kurulmuş, karar davalı 3. kişi vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece karar gerekçesinde de kabul edildiği üzere; kısa kararla gerekçeli karar arasında aykırılık oluşturulmuştur.

T.C. Anayasası, yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 294 ve devamı maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı düzenlenmiştir. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması, tesis edilen hükmün açıkça belirtilmesi esastır. Bu nedenle hükmün, açık, anlaşılır, infaz edilebilir şekilde tesis edilmesi, en önemlisi yazılacak gerekçenin, verilen hükme uygun olması gerekmektedir. Aksi halde yargılamanın açıklığı ilkesi dolayısıyla kamu vicdanı zedelenmiş ve mahkeme kararlarına güven sarsılmış olacaktır. Yazılacak kararın gerekçesiyle, hüküm kısmı arasında bütünsellik esastır. Başka bir anlatımla gerekçe ile hüküm birbirine bağlı olup, çelişki bulunmaması gerekir. Nitekim, HMK'nun 298/2. maddesinde de gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı açıkça düzenlenmiştir.

10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında; kısa kararla gerekçeli kararın aykırı olmasının bozma nedeni olduğu, yerel mahkemenin bozmadan sonra, önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydıyla hâkimin vicdani kanaatine göre karar verebileceği belirtilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, kısa karar ile gerekçeli karar arasında aykırılık bulunduğundan, kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 3.kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine,

09.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/689, Karar No: 2006/636, Tarih: 11.10.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/3-689 E.  ,  2006/636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/05/2006

Taraflar arasındaki “ alacak" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesince davanın   kabulüne  dair verilen 24.3.2005  gün ve  2004/792-2005/392   sayılı kararın incelenmesi davalı  vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay   3.Hukuk Dairesinin   20.6.2005    gün ve  6500-6751   sayılı ilamı ile, (...Davacı (Orman İdaresi) vekili dilekçesinde, 6831 sayılı yasaya muhalefet suçundan açılan davada, suçta kullanılan dozere 1.8.1992 tarihinde 1305 nolu teslim tutanağı ile el konulduğunu; aynı yasanın 84.maddesinin 3.fıkrasında "nakil vasıtaları sahiplerinin talepleri üzerine 1.fıkrada belirtilen satış komisyonlarınca takdir ve tespit edilecek rayiç değerler karşılığında, kanunen muteber teminat veya muteber  müteselsil kefil göstererek ve dava neticesinde müsaderesine karar verildiği takdirde aynen iade şartıyla sahiplerine teslim edilir" denildiğinden, suç tutanağı düzenlendikten sonra yediemine teslim edilen Buldozer hakkında ilgili şefliğince 8.8.1992 tarihinde kıymet takdir tutanağı düzenlenip, borç ve kefaletname senedi alındıktan sonra 3.11.1992 tarihinde mal sahibine iade edildiğini; ancak, aracı teslim alan S.. Ç..'ın müsadere edilen dozeri iade etmediğini; yapılan bilirkişi  incelemesinde, dozerin 21.5.2003 tarihindeki değerinin 4.000.000.000 TL.olduğnun saptandığını, araç hakkında usulüne uygun kefaletname almayan işletme şefi davalının idareyi 4.000.000.000 TL.zarara uğrattığını iddia ederek;dozer için kefaletnamede taahhüt edilen 40.000.000 TL.nin düşüldükten sonra bakiye 3.960.000.000 TL.nin 21.5.2003 tarihinden itibaren işyeleyecek yasal faizi ile birlikte  tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, olayda sorumluluğunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

6831 sayılı Yasanın 84/3.maddesine göre; suçta kullanılan nakil vasıtaları,sahiplerinin talepleri üzerine, aynen iade şartıyla sahiplerine teslim edilir.Kanunda "aynen iade şartı" arandığından (keza, düzenlenen noter kefalet senedinde de aynen teslim etme şartı bulunudğundan) aracı teslim alan mal sahibi (sanık), müsadere kararı üzerine aracı aynen teslim etmekle yükümlüdür. Araç aynen teslim edilmediği veya edilemediği takdirde, aracın belirlenecek edğeri ile sorumluluğu sözkonusu olur.Kefaletname de gösterilen bedel aracın el konuludğu tarihteki değeri olup, iade tarihindeki değerinin ayrıca tespiti gereklidir.

Mahkemece, kanun gereği müsaderesine karar verilen nakil vasıtasının aynen iadesi gerektiği bu nedenle de, bilirkişinin 21.5.2003 tarihinde belirlemiş olduğu bedelin mal sahibinden (veya borçlu kefillerden) tahsil edilmesi icabettiği düşünülmeksizin; kefaletnamenin eksik düzenlendiğinden bahisle davalının sorumluluğu yoluna gidilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesesi isabetsizdir....) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, alacak istemine ilişkin olup, Sulh Hukuk Mahkemesince hükme bağlanmıştır.

Bilindiği üzere, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434.maddesinin 2.fıkrası gereğince temyiz isteği harca tabi ise harcın yatırıldığı tarihte yapılmış sayılır.

Sulh Hukuk Mahkemesince verilecek kararların temyiz süresi tebliğ tarihinden itibaren  8 gündür.

Somut olayda; direnme kararı, hükmü temyiz eden davalı M.. Ö.. vekili Av.M.T.. S.'in imzasına bizzat 4.8.2006 günü tebliğ edilmiştir.

Davalı vekili hükmü 7.9.2006 tarihinde temyiz etmiş; harca tabi olan bu temyiz isteğine ilişkin dilekçe 7.9.2006 tarihinde mahkeme   hakimine havale ettirilerek aynı tarihte harcı alınmış ve temyiz defterine kaydedilmiştir.

Şu durumda; temyiz için yasada öngörülen 8 günlük sürede temyiz başvurusunda bulunulmadığından, sürenin dolmasından çok sonra verilen temyiz dilekçesinin süre yönünden reddi gerekir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle yasal süre geçtikten sonra verilen temyiz dilekçesinin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının iadesine, 11.10.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/821, Karar No: 2019/7201, Tarih: 11.04.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/821 E.  ,  2019/7201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki ... ilçesi, ... Mahallesi 7099 ada 57 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması ve dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan dava konusu taşınmaza göre yüzölçümü büyük ve başka bir ilçede bulunan ve dava konusu taşınmaza uzak olan taşınmaz emsal alınmak suretiyle değer biçildiğinden yapılan karşılaştırma inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış

akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre, dava konusu taşınmaza davalı idarece 04/11/1983 tarihinden sonra el atıldığından, kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminata ilişkin davada nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

2)Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre, dava konusu taşınmaza davalı idarece 04/11/1983 tarihinden sonra el atıldığından, kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminata ilişkin davada nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1851, Karar No: 2018/4840, Tarih: 22.10.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/1851 E.  ,  2018/4840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, müvekkillerinin üyesi oldukları davalı kooperatifin ....07.2014 tarihinde yapılan genel kurul toplantısında oy kullanma hakkını taşımayan üyelerce oy kullanılarak kararların alındığını belirterek ... üyenin oy kullanamayacağının tespitine, genel kurul toplantısında alınan kararların iptalini ve kooperatife kayyım tayin edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, kooperatife üye olan ... kişinin ....06.2014 tarihinde yapılan ve çoğunluk sağlanamadığı için ertelenen genel kurul toplantısı hazirun cetveline ve ....07.2014 tarihli genel kurul toplantısı hazirun cetveline kayıtlı olmaları gerektiği, bu tarihten önce kooperatife üye olmalarına rağmen ....06.2014 tarihli hazirun cetvelinde isimlerinin yer almadığı, belirtilen ... kişiden hiçbirinin ....06.2014 tarihli hazirun cetveline itiraz etmediği, ....07.2014 tarihli genel kurul toplantı tutanağının .... maddesinde yeni tarihli üyelere itiraz edildiği, yine tanıkların da genel kuruldan kısa bir süre önce kooperatife üye olduklarını beyan ettikleri, bu şekilde ... üyenin ....06.2014 tarihli genel kurul toplantısından kısa bir süre önce kooperatife üye yapılmalarına rağmen daha önce üye olmuşlar gibi muvazaalı işlem yapıldığı, böylece ... aylık üyelik süresini doldurmayan kişilere oy kullandırılmak suretiyle genel kurul toplantısında kararların alındığı gerekçesiyle ....07.2014 tarihli genel kurul toplantısında alınan tüm kararların iptaline, yönetim kurulu usul ve yasaya uygun genel kurul kararı ile oluşmuş olduğundan ve henüz görev süresi dolmadığından kayyım tayini talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere ........2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13853, Karar No: 2014/19291, Tarih: 12.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/13853 E.  ,  2014/19291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “yargılama giderlerine ilişkin” bölüm çıkartılarak yerine “Bu dava nedeni ile, sanığın yargılama gideri olarak sarfına neden olduğu 3 adet davetiye gideri 12.50 TL Mahkeme masrafının sanıktan tahsili ile hazineye gelir kaydına” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.