muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/10916, Karar No: 2019/1184, Tarih: 20.02.2019

Somut uyuşmazlıkta, kanun yolu başvurusunda, mahkemece hatalı belirlenen sürenin mi, kanunda belirlenen sürenin mi uygulanması gerektiği, mahkeme kararında belirtilen sürenin kabul edilmemesi halinde adil yargılanma hakkı kapsamında yer alan mahkemeye erişim hakkının engellenip engellenmediğinin incelenmesi gerekir.

Anayasanın 36. maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu belirtilmiş, yine taraf olduğumuz, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde de, herkesin kişisel hak ve yükümlülükleriyle ilgili her türlü iddiasını mahkeme önüne getirme hakkı güvence altına alınmış olup, bu madde kapsamında, mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, adil yargılanma hakkı kapsamındadır.

Yasal düzenlemeler ve belirtilen olgular ışığında değerlendirildiğinde; davalılar, mahkemenin kısa ve gerekçeli kararında belirtilen süreye uyarak, bu süre içinde temyiz başvurusunda bulunmuştur. Hâkim, uyuşmazlıkta uygulanacak kanun hükmünü tespit edip uygulamakla yükümlüdür (1086 sayılı HUMK.m.76, 6100 sayılı HMK 33. maddesi). Mahkemenin, kanun yolunu ve süresini taraflara doğru gösterme yükümlülüğü gözönüne alındığında, mahkeme tarafından kanun yolunun ve süresinin hatalı gösterilmesi sonucu davanın taraflarının kanun yolu başvuru talebinin süreden reddedilmesi, hatanın tüm sonuçlarının davanın taraflarına yüklenmesi, adil yargılanma hakkı kapsamında adalete erişim hakkının sınırlandırılmasıdır.

Anayasanın 40. maddesinin ikinci fıkrası ve 6100 sayılı Kanunun 297. maddesinin (ç) bendi uyarınca, hükümde, kanun yolları ve süresinin gösterilmesi bir zorunluluk olduğu gibi HMK'nın 297/2. fıkrasında “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” vurgusu yapılmıştır. Yargı kararlarına karşı başvurulacak kanun yolu ile süresinin hükümde açıkça ve doğru olarak gösterilmemiş olması bu hakkın etkin bir şekilde kullanılmasını doğrudan engelleyecek ve hak arama hürriyetinin ihlal edilmesine sebep olacaktır.

Her ne kadar kanun yolu ve süresi, ilgili kanun maddelerinde açıkça belirtilmiş ise de, yargı organlarının yanlış yönlendirmesi sonucunda ilgililerin hak kaybına uğramayacağının kabul edilmesi gereklidir.

Karardaki yanlış yönlendirmenin hak kaybına yol açacağı açıktır, kanun yolunun ve kanun yoluna başvurma süresinin yanlış gösterilmesi bozma sebebi olmalıdır. Hakimin lehe verdiği karar hak sahibinin hak kaybına yol açacak şekilde yorumlanamaz. Kararın hüküm kısmı bir bütün olarak temyize tâbidir.

Karardaki yanlış yönlendirmenin hak kaybına yol açacağı açıktır, kanun yolunun ve kanun yoluna başvurma süresinin yanlış gösterilmesi bozma sebebi olmalıdır. Hakimin lehe verdiği karar hak sahibinin hak kaybına yol açacak şekilde yorumlanamaz. Kararın hüküm kısmı bir bütün olarak temyize tâbidir.

Bu gibi hallerde, usul kurallarının mahkemeye erişim hakkını kısıtlayacak şekilde katı uygulanmaması, mahkemenin kanun yolu ve süresini hatalı belirlemesi halinde, kararda belirtilen süreye uyularak yapılan kanun yolu başvurusunun, adil yargılanma hakkı ve mahkemeye erişim hakkı kapsamında süresinde yapıldığının kabul edilmesi gerektiği görüşünde olduğumdan, temyiz başvurusunun süresinde kabul edilerek, temyiz incelemesinin yapılması gerektiğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.

KARŞI OY YAZISI

Mahkemece verilen kararda, dosyanın daha önce Yargıtay incelemesinden geçip bozulmuş olması nedeniyle 8 gün içinde temyize tabi olmasına rağmen, kısa ve gerekçeli kararda yasa yolu olarak “istinaf yasa yolu açık olmak üzere iki hafta” olarak belirtilmiştir. Bu karar, davacı ...'a ...04.2017 tarihinde tebliğ edilmiş, davacı bu kararı 8 gün geçtikten sonra ancak mahkemenin kararında belirttiği süre olan iki hafta dolmadan istinaf etmiştir.

Buradaki ihtilaf; esasen temyize tabi bir kararın, mahkemece yanlış değerlendirme yapılarak istinafa tabi olduğunun kararda bildirilmesi ve davalıların da mahkeme kararında belirtilen kanun yoluna belirtilen süre içinde istinaf başvurusu yapmış olması nedeniyle bu başvurunun süresinde ve usulüne uygun olup olmadığından kaynaklanmaktadır.

Anayasanın 40. maddesinde “(Ek fıkra: 3/10/2001-4709/16 md.) Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır.” hükmü yer almaktadır.

Yine, 6100 sayılı HMK'nın “Hükmün Kapsamı” başlıklı 297. maddesinin “ç” bendinde; “Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresinin” kararda yer alması gerektiği belirtilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemeside kararlarında, kanun yollarına başvuruyu adil yargılanma hakkı kapsamında değerlendirmektedir.

Yukarıda da belirtildiği üzere bir kararın istinafa veya temyize tabi olup olmadığını belirleme görevi hâkime verilmiştir. Hâkim, hükmünün hangi kanun yoluna tabi olduğunu ve süresini kararında doğru olarak belirtmek zorundadır.

Bir hükmün hangi kanun yoluna tabi olduğunu belirlemek hukuki bir muhakemeyi gerektirmektedir. Nitekim bu konuda zaman zaman Yargıtay ile Bölge Adliye Mahkemeleri ya da ilk derece mahkemeleri arasında da görüş ayrılıkları olmaktadır.

Yukarıda da belirtildiği üzere bir kararın istinafa veya temyize tabi olup olmadığını belirleme görevi hâkime verilmiştir. Hâkim, hükmünün hangi kanun yoluna tabi olduğunu ve süresini kararında doğru olarak belirtmek zorundadır.

Bir hükmün hangi kanun yoluna tabi olduğunu belirlemek hukuki bir muhakemeyi gerektirmektedir. Nitekim bu konuda zaman zaman Yargıtay ile Bölge Adliye Mahkemeleri ya da ilk derece mahkemeleri arasında da görüş ayrılıkları olmaktadır.

Olayımızda verilen hüküm esasında istinafa tabi bir hükümdür. Ancak daha önce dosya Yargıtay’a gelip bozulduğu için yerel mahkemece verilen kararın doğrudan Yargıtay’a gönderilmesi gerekmektedir. Mahkemece bu husus yanlış muhakeme edilerek istinafa tabi olduğu kararına varılmıştır. Mahkemenin dahi yanlış bir değerlendirme yaptığı bir konuda hukuk eğitimi almamış kişilerin kararda yazanın aksine doğru bir değerlendirme yapmasını beklemek hakkaniyete uygun düşmeyeceği gibi, mahkemenin kararında bildirdiği kanun yoluna başvuran tarafın başvurusunu hak kaybına yol açacak şekilde aleyhine değerlendirip kanun yoluna müracaatını engelleyecek biçimde yorumlamak adil yargılanma hakkının da ihlali niteliğindedir.

Kanun yolu süresinin yanlış bildirilmesinden farklı olarak kanun yolunun yanlış yazılmış olması, bu hususun tespitinin bir hukuki muhakemeyi gerektirmesi nedeniyle kanun yoluna başvuran kişinin aleyhine değerlendirilemeyeceği ve adil yargılama ilkesine aykırılık teşkil edeceği, bu nedenlerle yapılan kanun yolu başvurusunun süresinde olduğu kanaatinde olduğumdan temyiz süresinin geçirildiğine dair çoğunluk görüşüne katılmayarak temyiz incelemesinin yapılması gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/16648, Karar No: 2017/9649, Tarih: 30.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/16648 E.  ,  2017/9649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor, hüküm kurmaya elverişli değildir.Şöyle ki;

1)Dava konusu ... Mahallesi ... ada ... ve ... parsel sayılı taşınmazlar arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1 fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla; dava konusu taşınmaz ile emsal zaruret olmadıkça yakın bölgelerde olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu taşınmaz Merkez (...), emsal ise ... mahallesinde olup, emsalin ve dava konusu taşınmazın konumları, il ve ilçe merkezlerine olan mesafeleri ve çevrelerinin gelişmişlik durumları ve emsalin dava konusu taşınmaza uzaklığı dikkate alındığında emsal incelemesi uygun değildir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu Merkez (...) mahallesinde veya yakınında benzer yüzölçümlü, değerlendirme tarihine yakın ve özel amacı olmayan satışların bulunması doğaldır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti davalarında, aynı Yasanın 25/son maddesi uyarınca mülkiyet idareye tescille geçeceğinden kamulaştırılan ağaçların değerinden enkaz bedelinin düşülmeyeceği gözetilmeden, indirilmek suretiyle eksik bedele hükmedilmesi,

3)Davacı idare tarafından düzenlenen kıymet takdir raporunna göre dava konusu ... ada ... parsel sayılı taşınmaz üzerinde duvar bulunduğu anlaşıldığından, Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'nca yayınlanan Mimarlık ve Mühendislik Hizmet Bedellerinin Hesabında Kullanılacak 2014 Yılı Yapı Yaklaşık Birim Maliyetleri Hakkındaki Tebliğe göre yapı sınıfı ve bu yapı sınıfına uygun birim fiyatı, yaşı belirlenip buna göre yıpranma payı düşülerek değer biçilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9887, Karar No: 2013/14485, Tarih: 27.06.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/9887 E.  ,  2013/14485 K.**

**"İçtihat Metni"**

...adına Av. ... ile 1... aralarındaki dava hakkında ... verilen 29.06.2009 günlü ve 2005/19 Esas 2009/343 Karar sayılı hükmün Dairemizin 29.03.2012 tarih ve 1384/6216 sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiş, ......bir kısım davalı mirasçılar vekili tarafından kararın düzeltilmesinin istenilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8. maddesinin son fıkrası hükmüne göre İş Mahkemelerinden verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna başvurulamaz. Bu bakımdan, bir kısım davalı mirasçılar Avukatının karar düzeltme isteği niteliğini taşıyan başvurusunun reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı sebepten ötürü karar düzeltme talebinin REDDİNE, 27.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2019/11011, Karar No: 2020/3884, Tarih: 23.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/11011 E.  ,  2020/3884 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm :CMK 223/2-c. maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay gecesi saat 20:35 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki minibüs ile yerleşim yeri içerisinde, bölünmüş, iki şeritli yolda seyri sırasında, ışık kontrollü kavşaktan geçtiği esnada yaya geçidi üzerinden seyir istikametine göre sol tarafından karşıya geçmeye çalışan yaya ...’a çarparak 25 metre ileride durması neticesinde yayanın hayati tehlike geçirecek, 6.derecede kemik kırığı oluşacak şekilde ve duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde yaralanmasıyla sonuçlanan olayda; olayın hemen akabinde düzenlenen kaza tespit tutanağında sanığın Karayolları Trafik Kanununun 52/1-a maddesinde belirtilen “Kavşaklara yaklaşırken, dönemeçlere girerken, tepe üstlerine yaklaşırken, dönemeçli yollarda ilerlerken, yaya geçitlerine, hemzemin geçitlere, tünellere, dar köprü ve menfezlere yaklaşırken, yapım ve onarım alanlarına girerken, hızlarını azaltmak, kuralını ihlalden tali kusurlu olarak tespit edildiği, 30.11.2013 tarihli trafik bilirkişi raporunda;sanığın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 52/1-a-b maddesinde belirtilen “araçların hızını görüş yol ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara göre ayarlamamak ve geçitlerine yaklaştığında veya buralardan geçerken aracın hızını azaltmamak” kuralını ihlalden ikinci derecede kusurlu olduğunun tespit edildiği ve yine 12.05.2014 tarihli trafik bilirkişi raporunda;sanığın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 52/1-a-b maddelerinde belirtilen kuralları ihlal ettiğinden tali kusurlu olduğunun belirtildiği, kaza tespit tutanağı incelendiğinde yol platform genişliğinin 7 metre olduğu, yayanın iki şeritli yolun büyük kısmını geçtiği esnada sanığın aracının sağ ön kısmıyla yaya ...’a çarptığı, sanığın beyanında yayanın yolun ortasına doğru yürümeye başladığını gördüğünü beyan etmesi de göz önünde bulundurulduğunda, sanığın olay sırasında kavşaktan geçiyor olması ve yaya yoluna yaklaşıyor olması nedeni ile tedbirli ve dikkatli seyretmesi gerekirken, buna uymayarak üzerine düşen dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davrandığı, bu sebeple tali kusurlu olduğu gözetilmeksizin, sanık hakkında beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 23.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1036, Karar No: 2013/42740, Tarih: 28.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/1036 E.  ,  2013/42740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemece hükmedilen 23/08/2012 tarihi, 2008/53 Esas, 2008/71 Karar sayılı ek kararın cezanın aynen infazına ilişkin olup itiraza tabi olması karşısında temyiz isteminin reddine dair 10/09/2012 tarih, 2008/53 Esas, 2008/71 Karar sayılı ek kararın kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında 16/06/2008 tarihinde verilen, erteli 5 ay hapis cezasına ilişkin hükmün 15/07/2008 tarihinde kesinleştiği ve sanığın denetim süresinde tekrar suç işlemesi nedeniyle hükümlü hakkındaki erteli cezanın, ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alınarak 5237 sayılı TCK'nin 51/7. maddesi gereğince önceki hükmün aynen infazına ilişkin 23/08/2012 tarihinde ek karar verildiği ve hükümlünün bu ek kararı temyiz ettiği görülmekle ek kararın infaza ilişkin olması ve yeni bir hüküm niteliğinde olmaması nedeniyle itiraza tabii bir karar olduğundan itiraz merciince değerlendirilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmek üzere Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 28/11/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4446, Karar No: 2012/8213, Tarih: -

**6. Hukuk Dairesi         2012/4446 E.  ,  2012/8213 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, ödenmeyen kira parası nedeniyle başlatılan icra takibine itirazın kaldırılması tahliye ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin  kabulüne karar verilmesi üzerine karar  davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 31.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12459, Karar No: 2015/16848, Tarih: 07.05.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/12459 E.  ,  2015/16848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

İncelenmesine gerek görülmesi sebebi ile;

1-Davacının sigortalı hizmet cetvelinin 2014 yılını tümü ile gösterir şekilde ilgili Sosyal Güvenlik Kurumundan, celbi ile,

2-Sigortalı hizmet cetvelinde 22.09.2014 tarihinden sonra işe giriş kaydı bulunduğunun anlaşılması halinde, işe giriş kaydı olan iş yerinin dava dışı ...'ne ait olup olmadığının tespitine yarar iş yeri tescil bilgeleri, her türlü delil ve belge, (varsa davacı ile imzalanan iş sözleşmesinin),

3-Dava dışı .... ile davalılar arasında varsa sözleşmelerin,

Eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9103, Karar No: 2023/10642, Tarih: 06.12.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/9103 E.  ,  2023/10642 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Bitlis 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.03.2016 tarihli ve 2015/73 Esas, 2016/73 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle;

Mahkemece, sanık ... 'ya uyuşturucu madde satacağına ilişkin iletişimin tespiti tutanaklarına istinaden 10.06.2015 tarihinde fiziki takibe alındığı ve fiziki takip sonucunda suça konu uyuşturucu maddelerin ele geçirildiği, sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 140 ıncı maddesi kapsamında teknik araçlarla izleme kararının ise 11.06.2015 tarihinde alındığı, sanığın 10.06.2015 tarihinde fiziki takibi yapıldıktan sonra 11.06.2015 tarihinde teknik araçlarla izleme kararının alındığı bu nedenle bu olaylar kapsamında elde edilen delillerin hukuka aykırı olduğu ve hükme esas alınamayacağı anlaşıldığından suçun maddi konusunun bulunmadığı kabul edilerek, sanık hakkında beraat kararı verildiği, somut olayda kolluk kuvvetlerinin teknik araçlarla yani kamera kaydına alma, fotoğraf çekme, ses kaydı alma gibi herhangi bir teknik araçlarla şüpheliyi takip edip işlem yapmadıkları, sadece fiziki takip yaparak, fiziki takibin neticesinde görgüye dayalı izlemlerini tutanağa bağladıkları, söz konusu fiziki takip için hakim veya mahkeme kararına gerek olmadığı, anılan gerekçeyle kolluk tarafından yapılan fiziki takip 5271 sayılı Kanun'un 140 ıncı maddesinde düzenlenen Teknik Araçlarla İzleme sayılamayacağı, dolayısıyla söz konusu madde hükmüne girmediği, elde edilen delil hukuka uygun olup, mahkemece sanık ... hakkında uyuşturucu ticareti suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken, beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

2559 sayılı Polis Vazife ve Salahiyet Kanunu'nun 9 uncu maddesine göre önleme aramasının suç işlenmesinin veya bir tehlikenin önlenmesi için yapılan arama olduğu, önleme aramasının muhataplarının suç şüphesi altında olmayan kişiler olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 116 ncı ve 117 nci maddelerine göre adlî aramanın, şüphelinin veya sanığın yakalanması ya da suç delillerinin elde edilmesi için yapılan arama olduğu, somut bir suçun işlendiği şüphesi varsa önleme araması değil ancak adlî arama yapılabileceği, ( Yargıtay 10. Ceza Dairesi 2014/2979 esas 2015/ 32895 karar), 5271 sayılı Kanun’un “Teknik Araçlarla İzleme” başlıklı 140 ıncı maddesine göre; şüpheliler hakkında teknik araçlarla izleme