muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/23128, Karar No: 2015/5283, Tarih: 12.03.2015

2- Suça sürüklenen çocuk ...hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 31/3. maddesi gereğince uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Suça sürüklenen çocuk...'un, diğer sanık ... ile önceden verdikleri karar uyarınca gözcülük yapmak suretiyle suça doğrudan katıldığı gözetilerek hakkında 5237 sayılı TCK'nın 37/1. maddesi yerine, aynı Kanun'un 39. maddesi ile uygulama yapılması,

4- Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan, suça sürüklenen çocuk .... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan hapis cezalarının, 5237 sayılı TCK'nın 51.maddesi uyarınca ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken, daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkum edilip edilmedikleri ile suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdikleri pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyecekleri konusunda mahkemeye kanaat gelip gelmediği hususlarının değerlendirilmesinin gerektiği gözetilmeden, “sanığın mağdurun zararını gidermemiş olması” şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmolunan cezalarının ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

5- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin objektif koşullarından birisi de suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi olduğu, ancak; herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşulun aranmayacağı, konut dokunulmazlığını bozma suçunun zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmadığı ve suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ...'ın sabıkasız olduğunun anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun ve sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işleyip işlemeyecekleri hususundaki kanaat ile hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekirken “zarar giderilmediğinden” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle suça sürüklenen çocuk ve sanık Gökhan hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

6- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/4. maddesinde yer alan "kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, suça sürüklenen çocuk Mahmut hakkında, konut dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken, aynı Kanun'un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi ,

6- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53/4. maddesinde yer alan "kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, suça sürüklenen çocuk Mahmut hakkında, konut dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken, aynı Kanun'un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi ,

7- Sanık...'nın yüklenen suçu işlemediği yönündeki savunması ve sanık ...'nın, sanık ...'in savunmasını destekler beyanda bulunması karşısında, sanığın yükletilen suçu işlediğine ilişkin kanıtların hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıtların neler olduğu gösterilip, karar yerinde tartışılmadan yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı biçimde mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar, suça sürüklenen çocuk ...müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, suça sürüklenen çocuk Mahmut hakkında bozma sonrası kurulacak hükümde CMK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 12/03/2015 gününde hırsızlık suçunun nitelendirilmesine ilişkin bozma yönünden oyçokluğuyla diğer bozma nedenleri yönünden oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY:

Aşağıda sunduğum nedenlerle sayın çoğunluğun, hırsızlık suçuyla ilgili bozma görüşüne katılmıyorum.

Konumuzla ilgili 5237 sayılı TCK'nın 142/2-g maddesinde; büyükbaş veya küçükbaş hayvanların barınak yerlerinden çalınmasını hırsızlık suçunun nitelikli hali olarak düzenlenmiştir.

Hayvanların barındığı "ahır" tabir edilen yerlerin, hayvanlara mahsus "barınak" yerlerinden olduğunda tartışma ve duraksama yoktur. Bu nedenle somut olayımızda, suça konu hayvanların binanın eklentisi olan ahırdan çalındığının anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin, başka bir koşul aranmaksızın TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, eylemin aynı Yasa'nın 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilerek hüküm kurulmasına ilişkin bozma görüşünün doğru olmadığı kanaatindeyim

Konunun anlaşılması için somut olayımızla ilgili 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 142/2-g maddelilerinin uygulanma koşullarını örnek üzerinden değerlendirecek olursak; hırsızlık suçunun, evin/konutun veya binanın eklentisinde/müştemilatında olan barınak niteliğindeki ahırdan gerçekleştirilmesi halinde, eylem, hem 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesindeki, "(1) Hırsızlık suçunun; b) ...bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,", hemde TCK'nın 142/2-g maddesindeki, "(2) Suçun; g) Barınak yerlerinde,...büyük veya küçük baş hayvan hakkında" işlenmesi suç tanımlarına uymaktadır. Başka bir ifadeyle sanığın eylemi, aynı anda her iki maddede öngörülen suçun unsurlarını/ öğlelerinin birlikte gerçekleştirdiğinden her iki maddedeki suçta oluşmaktadır. Bu durumda TCK'nın 142/2-g maddesi, 142/1-b maddesine göre (ceza süresinin fazla olması nedeniyle) daha nitelikli olduğu için, hemde daha özel düzenleme içerdiği için (ceza süreleri aynı olan fıkralardaki uygulamalar gibi) öncelikle uygulanması gerekmektedir. Bunun aksine, daha nitelikli olan maddeye göre değilde daha az ceza içeren maddeye göre uygulama yapılmasının mantıklı bir açıklaması olamayacağı gibi anılan TCK'nın 142. maddenin bir ve ikinci fıkralarının diğer bentleriyle ilgili yerleşik uygulamayla da çelişki oluşturmaktadı.

Örneğin; devlet hastahanesinde sıra beklemekte olan bir kişinin üzerinden, para veya telefonunu çalan sanığın eylemi; TCK'nın 142/1-a, 142/1-b ve 142/2-b maddelerinde tanımlanan; "(1) Hırsızlık suçunun; a) Kime ait olursa olsun kamu kurum ve kuruluşlarında ... bulunan ...eşya hakkında", "(1) Hırsızlık suçunun; b) ...bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında,", "(2) Suçun; b) Elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle..." işlenmesi suçlarını oluşturmaktadır. Bu durumda TCK'nın 142/2-b maddesindeki ceza süresi, aynı Yasa'nın 142/1. maddesinin (a) ve (b ) bentlerindeki ceza sürelerine göre daha fazla olması nedeniyle sanık hakkında bu madde uyarınca, yani TCK'nın 142/2-b maddesi uygulanarak hüküm kurulması gerekmektedir. Yerleşik uygulamada bu şekildedir. 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinin birinci ve ikinci maddelerinin diğer bentleriyle ilgili benzer durumlar içinde aynı yöntem izlenerek uygulanması gereken madde, fıkra ve bendi belirlenmektedir. Somut olayımızda bu yöntemin tersi bir uygulama biçimini benimsememizi gerektirecek bir hüküm ve zorunluluk yoktur.

Bazı hukukçular, TCK'nın 142/2-g maddesinin metnine dayanarak ileri sürdükleri görüşlerinde; maddenin düzenleniş amacının, büyükbaş veya küçükbaş hayvanların toplumsal hayatın olağan akışı içerisinde, korunaksız bırakılan veya bırakılma zorunluğunda kalınan hayvanlara mahsus "barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde" bulunan hayvanlara ilişkin olduğunu bu nedenle, ahır veya ağılın konutun veya binanın eklentisi veya müştemilatı durumunda olması halinde, korunaksız bırakılma durumu söz konusu olmadığından eylemin, TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında değil, 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini dile getirmektedirler. Ancak anılan madde metnine göre; açıkta korunaksız bırakılan büyükbaş veya küçükbaş hayvanlara yönelik hırsızlık eylemlerinin TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında cezalandırılacağında kuşku ve duraksama bulunmamakla birlikte, madde metninde ifade edilen barınak yerlerinin, somut olayımızda olduğu gibi hayvanlara mahsus ahırın korunaksız olması veya konut ve eklentisi ile irtibatının bulunmaması gerektiği biçiminde bir sonuca ulaşmak olanaklı değildir. Ayrıca böyle bir kabul, yukarıda kısaca arzettiğim anılan maddenin diğer bentleriyle ilgili yerleşik uygulamaya aykırı olduğu gibi kendi içerisinde çelişki oluşturmaktadır.

Kısaca bu çelişkiye değinecek olursak; TCK'nın 142/2-g maddesinde büyükbaş ve küçükbaş hayvanlara yönelik hırsızlık suçu düzenlenmektedir. Madde metninde, hırsızlık suçunun, "Barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyük veya küçük baş hayvan hakkında" işlenmesi nitelikli hal olarak düzenlenmektedir. Şimdi madde metnini irdeleyecek olursak; açık yerlerde bulunan hayvanın çalınmasının bu madde kapsamında nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacağı tartışmasızdır. Hayvanlara mahsus barınak yerlerinin ise çok çeşitli olduğu bilinmektedir. Örneğin, açık alanda etrafı tel örgü veya çitlerle kapalı üstü açık ve basit kapısı olan "ağıl" tabir edilen yerler barınak kabul edildiği gibi, sağlam bina şeklinde yapılan ve içerisinde çok sayıda hayvanın bulunduğu "ahır" tabir edilen yerlerde barınak sayılmaktadır. Vatandaş çoğu zaman hayvanlarını hırsızlık eylemlerine karşı veya başka tehlikelerden korumak için, "ahır" veya "ağıl" tabir edilen bu barınak yerlerini konutunun altına veya eklentisine yapmakta veya hayvanlarına mahsus çiftliğin bir köşesinde konut yaparak hayvancılıkla geçimini sağlamaktadır.

Şimdi açık yerlerde bırakılan veya açık alanda korunaksız basit bir ağılda bulunan hayvanın korunması için, mağdur zahmet edip hiçbir önlem almadığı gibi, böyle bir yerden hırsızlık eyleminin gerçekleştirmek içinde yoğun bir suç işleme kastına da gerek olmadan basitçe gerçekleştirilebilen eylem, TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında nitelikli hırsızlık kabul edilmesine karşın, mağdurun hayvanlarını korumak için, zahmet ve masraf edip çoğu zaman sağlam ve muhkem olarak yapmış olduğu ahırla yetinmeyip, gerekirse bizzat müdahale ederek koruma sağlamak için konutunun altına veya eklentisine yapmış olduğu barınaktan (ahır veya ağıldan), faalin, bütün bu koruma ve engelleri aşacak yoğun bir suç kastıyla gerçekleştirmiş olduğu hırsızlık eyleminin ise, anılan madde kapsamında nitelikli hırsızlık kabul edilmemesi, kanaatimce açık bir çelişkidir.

Aksine böyle korunaklı bir yerden yapılan hırsızlık eyleminin, failin suç işleme kastındaki yoğunluk gözetilerek, birinci duruma göre daha nitelikli olarak düzenlenmiş olsaydı belki daha doğru olurdu. Ancak 5237 sayılı Yasa'da böyle bir düzenleme olmamakla birlikte, temel cezanın belirlenmesi sırasında aynı Yasa'nın 61. maddesindeki kriterler gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması işin doğasına ve hakkaniyete daha uygun olacağı kanaatindeyim.

Son olarak konumuzla ilgili 765 sayılı TCK'nın ilgili maddelerine göz atacak olursak; anılan TCK'nın 491/5. maddesinde "Mandıra, ağıl gibi hayvanata mahsus yerlerde bulunan yahut lüzumuna göre açık yerlerde veya kırlarda bırakılan ve haklarında 492 nci maddenin 9 uncu fıkrasının tatbiki mümkün olmayan hayvanları bu yerden almak suretiyle işlenirse; cezası bir seneden beş seneye kadar hapistir." biçiminde düzenleme yapılmış, aynı yasanın 492/9. maddesinde ise, "Meskun bir hanenin doğrudan doğruya müştemilatından olan veya duvarla çevrilmiş bulunan yerlerindeki hayvan hakkında işlenirse; suçlu iki seneden beş seneye kadar hapsolunur." şeklinde düzenlemeyle hırsızlık eyleminin, konutun eklentisindeki hayvana yönelik gerçekleştirilmesi halini, açık yerlerde bırakılan hayvanlara yönelik hırsızlık eylemine göre daha nitelikli durum olarak kabul etmiştir. Bu düzenlemede görüşümüzü desteklemektedir.

Yukarıda arzetmeye çalıştığım nedenlerle, sayın çoğunluğun hırsızlık suçunun nitelendirmesine ilişkin görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/31668, Karar No: 2013/23510, Tarih: 05.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/31668 E.  ,  2013/23510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin ... sözleşmesinin haklı bir sebep olmaksızın feshedildiğini belirterek, davalıdan kıdem, ihbar tazminatı ile fazla mesai, yıllık ücretli izin ve genel tatil alacağının ödetilmesi talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, cevap dilekçesi sunmamıştır. Ancak bilirkişi raporuna karşı itiraz dilekçesinde; davacının mazeretsiz dört gün işyerine gelmediği için noter marifetiyle 04.07.2008 tarihli ihtarname ile işe dönmesi varsa mazeretinin bildirmesinin ihtar edildiğini, gelmemekte ısrar etmesi üzerine ... sözleşmesine son verildiğini, bilahare davacı ile yapılan görüşmelerde mutabakata varılarak mutabakat doğrultusunda kendisine ödemeler yapıldığını, bu kapsamda 15.07.2008 tarihinde 6.000,00 TL nakit ödeme yapıldığını davacının herhangi bir hak ve alacağının kalmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, “... davacının 29.04.2005-30.06.2008 tarihleri arasında haftalık net 607,03 TL ücret üzerinden davalı işveren nezdinde çalıştığı, davalı taraf ihbar ve kıdem tazminatının ödendiğini cevap dilekçesinde ileri sürmekle feshin ihbar ve kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleştirildiği, davacının tanık beyanlarına göre haftada 11 saat fazla çalışma yaptığı, bu miktar üzerinden yapılacak hesaplamalarda imzalı ve tahakkuku bulunan ücret bordrolarının hariç tutulacağı, hesaplanan miktardan hakkaniyet indiriminin uygulanacağı, yine tanık beyanlarına göre davacının dini ve milli bayramlarda çalıştığı anlaşılmakla hesaplanan miktar üzerinden hakkaniyet indirimi uygulanacağı, davacının kıdemine göre hak kazandığı izin süresinin kullandırıldığının veya ücretinin ödendiğinin yazılı belgelerle işveren tarafından ispat edilememesi nazara alınarak izin alacağına da hak kazanacağı, her ne kadar davalı tarafça yargılama sırasında para makbuzu ibraz edilerek davacıya 6.000,00 TL ödendiği ileri sürülmüş ise de para makbuzunda ki isim ve imzanın davacıya ait olduğu, diğer hususlar ile ilgili bir inceleme yapılmadığı, para makbuzunun farklı kalemlerle doldurulduğu, para makbuzunun içerisinde yer alan -kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ve fazla mesai ibra ediyorum- hususunun işveren savunması ile çeliştiği, işveren tarafından çıkartılan ihtarnamede devamsızlık gösterdiği belirtilerek ... sözleşmesinin

feshedileceği ve maddi manevi hiç bir hak talep edilemeyeceğinin ileri sürüldüğü, para makbuzunun ileri sürüldüğü tarihin tanıkların dinlenmesinden sonra ibraz edilmesi, keşide edilen ihtarnamede hak talep edilemeyeceğinin belirtilmesi ile birlikte para makbuzu başlıklı belgede 6.000,00 TL ödenerek işverenliğin ibra edildiğinin iddiasının çelişkili olduğu, belgedeki miktarın işveren kayıtlarında ödendiğinin yer almadığı nazara alınarak para makbuzundaki miktarın mahsup edilemeyeceğine kanaat getirilmiş...” gerekçesiyle isteklerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, 15.07.2008 tarihli para makbuzunun hesapta dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, dava açıldıktan sonra üzerindeki isim ve imza davacı tarafından inkar edilmeyen ve ayrıca isim ve imzanın bilirkişi raporu ile davacıya olduğu tespit edilen 15.07.2008 tarihli ve 6.000,00 TL meblağlı para makbuzuna, mahkemece, farklı kalemlerle doldurulduğu, para makbuzunun içerisinde yer alan -kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ve fazla mesai ibra ediyorum- ibarelerini işveren savunması ile çeliştiği, işveren tarafından çıkartılan ihtarnamede davacının devamsızlık gösterdiğinden ... sözleşmesinin feshedileceği ve maddi manevi hiçbir hak talep edilemeyeceğinin ileri sürüldüğü, para makbuzunun tanıkların dinlenmesinden sonra dosyaya ibraz edildiği, keşide edilen ihtarnamede hak talep edilemeyeceğinin belirtilmesi ile birlikte para makbuzu başlıklı belgede 6.000,00 TL ödenerek işverenliğin ibra edildiğinin iddiasının çelişkili olduğu, belgedeki miktarın işveren kayıtlarında ödendiğinin yer almadığı gerekçeleriyle itibar edilmediği anlaşılmaktadır.

Yukarıda da vurgulandığı üzere, para makbuzundaki imza davacıya ait olup, tanzim tarihi dava açıldıktan sonraki bir tarihtir. Davacı vekili, bu belgenin müvekkiline maaşlarını alabilmesinin ön koşulu olarak boş bir şekilde imzalatıldığını, geri kalan hususların sonradan doldurulduğunu ileri sürmüş, davalı vekili ise, davacının devamsızlıktan dolayı ... sözleşmesinin feshedildiğini ancak daha sonra davacı ile mutabakata varılarak kendisine elden ödeme yapıldığını savunmuştur.

Sonuç olarak; dosyaya sunulan para makbuzu ödeme belgesi olmakla davanın her aşamasında dosyaya delil olarak sunulabileceği gibi, bu belgenin davacıya boş olarak imzalatıldığı hususu davacı tarafından ispatlanamadığından, davalının savunmalarına itibar edilmesinin dosya kapsamına uygun düşeceği değerlendirilmiştir. Mahkemece, para makbuzu dikkate alınmaksızın hüküm kurulması hatalı olup; para makbuzundaki miktar alacaklardan mahsup edilerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Sonuç olarak; dosyaya sunulan para makbuzu ödeme belgesi olmakla davanın her aşamasında dosyaya delil olarak sunulabileceği gibi, bu belgenin davacıya boş olarak imzalatıldığı hususu davacı tarafından ispatlanamadığından, davalının savunmalarına itibar edilmesinin dosya kapsamına uygun düşeceği değerlendirilmiştir. Mahkemece, para makbuzu dikkate alınmaksızın hüküm kurulması hatalı olup; para makbuzundaki miktar alacaklardan mahsup edilerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 05.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22393, Karar No: 2014/13200, Tarih: 29.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/22393 E.  ,  2014/13200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/6609

Mahkemesi : Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 13/12/2012

Numarası : 2012/379 E. 2012/436 K.

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, cezanın paraya çevrilmesi ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine; katılan G.. F.. vekilinin, olayda bilinçli taksirin uygulama koşullarının oluştuğuna ve ölen B.. K..'ın babası ve kızkardeşi olan A.. K.. ve H.. K.. hakkında katılma kararı verilmesinin unutulduğuna; katılan Ö.. A.. vekilinin ise, ölenlere tali kusur verilmesinin yerinde olmadığına ve teşdidin yetersiz kaldığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü saat 07.45 sıralarında, sanık sürücünün, sevk ve idaresindeki otobüsle, meskun mahal içi, refüjle bölünmüş, tek yönlü, 3 şeritli, 10,8 m genişliğindeki, görüşü açık, düz yolda, en sol şeritte seyri sırasında geldiği olay yerinden 200 m kadar ileride nizami şekilde dönüş yapabileceği kavşak bulunmasına rağmen, orta refüj başlarında U dönüşü yasağı ve ileri mecburi yön levhaları bulunan ve ayrıca beton dubalarla da geçişe kapalı olan orta refüj boşluğunun olduğu yerden, dubalardan bir tanesinin yerinden alınmasıyla oluşan bir araç geçecek kadar boşluktan diğer yol bölümüne geçmek için, geriden gelen araç trafiğini kontrol etmeden kontrolsüzce sola doğru U dönüşüne geçtiği sırada, aracının sol yan kısımları ile, gerisinde sol şerit üzerinde hızını mahal şartlarına göre ayarlamadan gelmekte olan ve şeridini kapattığı ölen sürücü idaresindeki motosikletle, motorsiklete ait çarpma öncesi ve sol şerit üzerinde olmak üzere 25 metre fren izine rağmen sol şeritte çarpışması sonucu, motosiklet sürücüsünün ve arkasındaki yolcunun ölümlerine neden olduğu olayda, bilinçli taksirin uygulama koşulları oluştuğu ve temel cezada TCK'nın 22/3. maddesi gereğince arttırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi ,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29/05/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5294, Karar No: 2016/859, Tarih: 10.02.2016

**15. Hukuk Dairesi         2015/5294 E.  ,  2016/859 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... vs. ile davalı .. arasındaki davadan dolayı ..Asliye Hukuk Mahkemesince verilen sayılı bozmaya uyularak verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı .. vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat .. geldi. Davalı vekili gelmedi. Hazır bulunan davacı ... avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacağının tahsili ve sözleşmenin uyarlanması amacıyla açılan alacak davasıdır. Davacılar yüklenici, davalı kurum ise iş sahibidir.

Dava, yükleniciler .. ve .. tarafından birlikte açılmıştır. Mahkemece yapılan açık yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, bu kararın taraf vekillerince temyizi üzerine Dairemizin 20.02.2013 tarih, 2012/7362 Esas, 2013/1153 karar sayılı ilâmı ile bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiş, karar davacılardan ... tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Davacıların adi ortaklık hükümlerine göre dava açtıkları anlaşılmaktadır.

Taraf ehliyeti, bir davada taraf olabilme yeteneğini ifade eder. Taraf ehliyeti, medeni (maddi) hukuktaki medeni haklardan yararlanma ehliyetinin usul hukukunda büründüğü şekil olarak anlaşılmalıdır Buna göre; medeni haklardan yararlanma ehliyeti bulunan her gerçek yada tüzel kişi davada taraf ehliyetine sahip kabul edilmelidir. Mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 520 (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 620) ve devamı maddelerinde düzenlenen adi ortaklığın taraf ehliyeti yoktur. Bu nedenle, adi ortaklığa ilişkin davalarda, adi ortaklığı oluşturan kişilerin taraf olarak hep birlikte hareket etmeleri gerekir. Adi ortaklık tarafından açılacak davaların iştirak halinde mülkiyet hükümleri gereği bütün ortaklar tarafından birlikte açılması gerekir. Adi ortaklığa karşı açılacak davalar yönünden ise;ikili bir ayrım yapmak gerekecektir. Davanın konusu paradan başka bir şey ise davanın bütün ortaklara karşı birlikte açılması (mecburi dava arkadaşlığı), davanın konusu para ise; ortaklar bu borçtan müteselsil sorumlu bulunduklarından ortaklardan biri, bazıları yada tümüne karşı (ihtiyari dava arkadaşlığı) dava açılabilecektir.

Taraf ehliyeti, 6100 sayılı HMK'nın 114/1-d maddesi gereğince dava şartlarından olup, taraflarca ileri sürülmese dahi, mahkemece re'sen nazara alınabilecektir.