muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/568, Karar No: 2020/2933, Tarih: 09.06.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/568 E.  ,  2020/2933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

No : 2018/711-2019/321

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu davada; Davacı Kurumca yapılan denetim sonrasında, sigortalının kronik böbrek hastası olan eşini yapraklı Ilçesi, Yukarıöz Beldesinden Çankırı Devlet Hastanesine kendi aracıyla götürdüğü halde ulaşımların özel ticari taksiyle sağlandığı yönünde gerçeğe aykırı faturalar düzenlenerek Kurumdan hak edilmeyen yol giderlerinin tahsil edildiği saptamalarını içeren 31.07.2009 tarihli rapor hazırlandığı, bunun üzerine 05.12.2005 – 06.08.2009 döneminde yersiz ödenen yol giderinin tahsili amacıyla icra takibi yapıldığı,takibe itiraz edilmesi üzerine iş bu davanın açıldığı, davalı ve taksi şoförü ... hakkında kamu kurum vu kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçundan açılan davada hastanın diyalize girdiği günleri gösteren hastane listesi ile şoför tarafından düzenlenen faturaların birbirini teyit etmesi, tanık beyanları ve jandarma tarafından tutulan tutanakta hastanını ticari taksi ile hastaneye gidip geldiğinin anlaşılması ve sanıkların cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak,kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden sanıkların ayrı ayrı beraatlerine karar verildiği, kararın Yargıtay 23. Ceza Dairesinin 07.04.2015 sayılı ilamı ile onandığı anlaşılmaktadır.

Somut dosyada davanın reddine dair önceki karar Dairemizin 2015/19973 Esas, 2018/1116 Karar sayılı, 19.02.2018 tarihli ilamı ile 5510 sayılı yasanın 72. Maddesi kapsamında inceleme yapılarak karar verilmesi gerektiği yönünden bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bir Mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda; Mahkeme yönünden o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine bozma kararında açıklanan hukuki esaslar çerçevesinde hüküm kurmak yükümlülüğü doğar.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de, bozmadan sonra yapılan yargılamada gerekli araştırma yapılmadan, bozma gereği yerine getirilmeden hüküm kurulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de, bozmadan sonra yapılan yargılamada gerekli araştırma yapılmadan, bozma gereği yerine getirilmeden hüküm kurulmuştur.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun 32. maddesinde, sigortalıya, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortası kapsamı dışında kalan hastalıklara da, aşağıda yazılı yardımların sağlanacağı belirtilerek bunlar arasında, gerekli durumlarda muayene ve tedavi için yurt içinde başka bir yere gönderilmesine yer verilmiş, 33. maddesinde, hastalık durumunda sigortalıya yapılacak sağlık yardımlarının kapsamı açıklanmış, 35. maddesinde, sigortalının eşi ve geçindirmekle yükümlü olduğu çocuklarının, hastalıkları durumunda, bu Kanunun 33. maddesinde belirtilen sağlık yardımlarından yararlanacakları bildirilmiştir.

Diğer taraftan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 65. maddesinde, hekimin muayene veya tedavi sonrası tıbben göreceği gerek üzerine genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sağlık hizmetinden yararlanmaları için muayene ve tedavi edildikleri yerleşim yeri dışına yapılan sevkinde, ayakta tedavilerde kendisinin ve bir kişi ile sınırlı olmak üzere refakatçisinin gidiş ve dönüş yol gideri ve gündeliklerinin, yatarak tedavilerde ise gidiş ve dönüş tarihleri için gündelikleri ile yol giderinin Kurumca karşılanacağı, yurt içinde veya yurt dışına yapılan sevkler nedeniyle ödenecek gündelik, yol, yatak ve yemek giderlerinin tutarının 72. maddede belirtilen Sağlık Hizmetleri Fiyatlandırma Komisyonu tarafından belirleneceği, bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği belirtilmiş, 29.09.2008 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 2008 Yılı Sosyal Güvenlik Kurumu Sağlık Uygulama Tebliği’nin “Yol gideri” başlığını taşıyan 3.1.2.1. maddesi ile “Ortak hükümler” başlıklı 3.1.3. maddesinde de konuyla ilgili hükümlere yer verilmiştir.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar doğrultusunda 01.10.2008 tarihi sonrasında davalıya ödenen yol giderleri yönünden 5510 sayılı yasanın 72. Maddesi kapsamında inceleme ve araştırma yapılmalı, kurumun karşılaması gereken tutarlara ilişkin ödenmesi gereken mutad taşıt ücreti listesi değerlendirilerek kurumun ödemesi gereken miktar tespit edilmeli ve sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular değerlendirilmeden ve bozma gereği inceleme yapılmada yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18924, Karar No: 2010/1276, Tarih: 25.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/18924 E.  ,  2010/1276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11258, Karar No: 2022/2753, Tarih: 22.02.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/11258 E.  ,  2022/2753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme, Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

A) Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

B) 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

En son aralık ayında matrahlı beyanname verilmesi nedeniyle en aleyhe kabulle suç tarihlerinin sırasıyla "31.12.2008" ve "31.12.2009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında, “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

C) 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

1) Sanık hakkında "2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında " ben daha önce birçok taşıma işi yaşadım, bu sebeple defterlerimi kaybettim, ondan dolayı ibraz edemedim, sahte fatura kullanma suçunu kabul etmiyorum..." şeklinde beyanda bulunması ve vergi incelemesi sırasında faturaları kullanan mükellefler yönünden karşıt inceleme yapılmadığının anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

a) 2010 takvim yılında mükellef tarafından düzenlendiği belirtilen faturalar temin edilerek sanığa gösterilmesi, yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

a) 2010 takvim yılında mükellef tarafından düzenlendiği belirtilen faturalar temin edilerek sanığa gösterilmesi, yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanığın temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

c) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

cc) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

2) Kabule göre de;

a) Sanık hakkında, aynı takvim yılı içerisinde birden fazla sahte fatura düzenleme şeklinde gerçekleşen eylemlerine ilişkin olarak, TCK‘nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini yasaya aykırı,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından ceza miktarı itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 22.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15083, Karar No: 2016/4688, Tarih: 09.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/15083 E.  ,  2016/4688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1- Dava konusu taşınmazın niteliği, geometrik durumu, yüzölçümü ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alındığında taşınmazdaki değer kaybı oranının on binde 5 olması gerektiği düşünülmeden daha yüksek oranda değer kaybı verilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının fazla tespiti,

2-İrtifak bedeli hesaplanırken dava konusu taşınmazın toplam alanından pilon alanının düşülmesi gerektiği düşünülmeden fazla bedele hükmedilmesi,

3- Taşınmaz üzerinde üç tane kuyu olduğu ve taşınmazın sınırından dere geçtiği anlaşıldığından, taşınmazın üretim döneminde dereden sulama imkanının olup olmadığı;kuyuların kurumuş olup olmadığı, 432.160 m2 yüzölçüme sahip taşınmazın davacılar vekilinin iddia ettiği yöntemle(boruları traktör üstünde taşınan motora takmak suretiyle) kısmen veya tamamen sulanmasının imkan dahilinde olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2170, Karar No: 2025/182, Tarih: 08.01.2025

**12. Ceza Dairesi         2023/2170 E.  ,  2025/182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1429 E., 2022/1984 K.

SUÇ : Özel hayatın gizliliğini ihlal

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında Dairemizce verilen bozma ilâmı üzerine kurulan hükmün; bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince kurulan sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan 5237 sayılı TCK'nın 134/2, 43/2, 62/1 ve 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına ilişkin hükme yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a ve 303/1-a maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesinin kararındaki mahkûmiyete ilişkin bölümün sanığın 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraatine ilişkin hüküm ile değiştirilmesi suretiyle hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararına yönelik bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının ve katılanlar vekilinin temyiz istemlerine dayalı olarak yapılan inceleme sonucunda Dairemizce verilen bozma ilâmı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince 5271 sayılı CMK'nın 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat kararı verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma ilâmına uyularak kurulan hükme yönelik bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının ve katılanlar vekilinin temyiz istemlerinin kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri; sanığın suç tarihinde katılanların sokakta yürüdüğü sırada arkalarından onlardan habersiz ve izinsiz görüntülerini kaydederek, sosyal medya üzerinden yayınladığı, durumun katılanların yakınlarınca bu görüntülerden tanınmaları üzerine onlara bildirildiği, katılanların sanıkla iletişime geçmesine rağmen bu görüntüleri yayınlamaya devam ettiği anlaşılmakla, atılı suçtan eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 134/2, 43/2. maddesi delaletiyle 43/1, 134/1. maddeleriyle cezalandırılmasına karar verilmesi yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; sanığın ikrarı ve dosyada mevcut delil durumuna göre sanık hakkında mahkûmiyet yerine beraat kararı verilmesi nedeniyle ve re’sen göz önünde bulundurulacak diğer sebeplerle hükmün bozulması istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Bölge Adliye Mahkemesince, Dairemizce verilen bozma ilâmı üzerine yapılan yargılama sonunda; sanığın, önündeki iki katılanı topuklu ayakkabı ile yürürken arka planda ayakları görünecek şekilde 10 ... süre ile telefonla video çekip, Facebook hesabında yayınladığı olayda; katılanların yüzlerinin görünmediği gibi, yürüyen iki şahsın katılan olduklarına dair herhangi bir iz ve ayrıca emarenin de olmadığı, bu nedenle sanıkta suç işleme kastının bulunmadığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesinin sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 134/2, 43/2. maddeleri uyarınca zincirleme şekilde özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurduğu mahkûmiyet hükmünün kaldırılması ile 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat kararı verilmiş, 5271 sayılı CMK'nın 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda aynı Kanun'un 280/2. maddesine göre hüküm kurulmak suretiyle Dairemizce verilen bozma ilâmının gereğinin yerine getirildiği tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla, katılanlar vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Sanık ... arkada, katılanlar ... ve ... onun önünde ve yan yana olmak üzere sokakta yürüdükleri esnada, katılanların giydikleri ayakkabıların topuk boyu uzunluğu dikkatini çeken sanığın, ilgi çekici olduğunu düşündüğü bu durumu görüntüleyerek, sosyal medya hesabından yayımlamaya karar verdiği, bu amaçla kameralı cep telefonunun çekim açısını, katılanların beli ile belden aşağısına doğru odakladığı ve onların bilgileri dışında oluşturduğu yaklaşık 15 saniyelik videoyu rızaları olmaksızın kendi sosyal medya hesabına yükleyerek, tek bir iradi karara dayalı ve birbirini takip eden ardışık hareketlerle başkalarının görgüsüne sunduğu, görüntüyü görerek katılanlara ait olduğunu anlayan kişilerin durumu katılanlara bildirmeleri üzerine, katılanların ve katılanların akrabalarının sanığa ulaşarak görüntüleri kaldırmasını istedikleri, ancak sanığın ısrarlı şekilde görüntüleri sosyal medyada paylaşmaya devam edip, bir süre sonra kaldırdığı, her ne kadar görüntüler katılanların arkasından çekilmiş ve bu nedenle katılanların yüzleri görüntülenmemiş ise de ifşanın kabulü için görüntüyle özel hayatı ihlale uğrayan kişi ya da kişilerin anlaşılabilir olması yeterli olup, bu bağlamda olayın gelişimi ile görüntülerin çekildiği yer ve içeriğine göre, videonun yaklaşık 2 saniyelik kısmında katılanların kafalarını, saçlarını, sırtlarını, üst ve alt kısımlarına giydikleri tüm giysilerini gösterecek şekilde boylarının da görüntülendiği göz önünde bulundurulduğunda, ifşa edilen görüntülerdeki kişilerin katılanlar olduğunun anlaşılabildiği, öte yandan katılanların toplum içinde hangi ayakkabı ve kıyafeti giydikleri özel hayatlarına ilişkin tercihler olup, kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik prensibinin geçerli olduğu ve kamuya açık alana çıkan her kişinin bu alandaki her görüntüsünün veya sesinin sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulacak şekilde kaydedilip, ifşa edilmesine ... gösterdiğinin kabulünün mümkün bulunmadığı göz önünde bulundurulduğunda, sanık tarafından ifşa edilen görüntülerin, katılanların özel yaşam alanına girdiğinde kuşku bulunmadığı, katılanların kimlikleri belirlenebilir şekilde paylaşılan görüntülerinin ayrıca katılanlara ait kişisel veri niteliğinde olduğu, ancak sanığın hukuki anlamda tek olan fiili ile yaydığı görüntü şeklindeki kişisel verilerin, katılanların aynı zamanda özel hayatlarına ilişkin olmasından dolayı özel normun önceliği ilkesi gereği sanığın eyleminin özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilebileceği, sanığın, sadece katılanların giydikleri ayakkabıların görüntüsünü değil, genel olarak katılanların beli ile belden aşağısını da kaydettiği ve genel kastla işlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunda sanığın saikinin de önemli olmadığı anlaşılmakla, sanığın, sübut bulan ve iddianamede verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçu olarak nitelenen eyleminin, ek savunması alınan 5237 sayılı TCK’nın 134/2

. maddesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğu ve aynı Kanun'un 43/2. maddesindeki zincirleme suç koşullarının oluştuğu gerekçesine dayalı olarak İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, "katılanların yüzlerinin görünmediği gibi, yürüyen 2 şahsın katılan olduklarına dair herhangi bir iz ve ayrıca emarenin de olmadığı, bu nedenle sanıkta suç işleme kastının bulunmadığı" biçimindeki dosya kapsamına uygun düşmeyen yetersiz gerekçelerle İlk Derece Mahkemesinin mahkûmiyet kararının kaldırılması ile sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının ve katılanlar vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarınca Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.01.2025 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y Y A Z I S I :

Sanık ..., suç tarihinde katılanlar ... ve ...'yı tanımamakta, onların isim, kimlik ve adreslerini, ne iş yaptıklarını, nerede ikamet ettiklerini bilmemektedir. Sanık suç tarihinde Trabzon il merkezinde kalabalık bir sokakta kendisinin önünde yürümekte olan ve oldukça yüksek topuklu ayakkabıları olan iki kadını (katılanları) görünce, yüksek topuklarla nasıl yüründüğünü merak edip, kendi cep telefonunun videosunu aktif hale getirip önünde yürümekte olan iki kadının ayakkabıları görüntünün merkezinde olacak şekilde on saniyelik bir video çekimi yaptığı, sanığın sonrasında bu video kaydını sosyal medyada yayınladığı, sosyal medya görüntülerinde, katılanlara özgülenmiş isim, kimlik, adres, telefon numarası bilgileri bulunmadığı gibi, katılanların yüzlerinin/baş bölgelerinin görünmediği, bu haliyle katılanların sanık tarafından yüksek topuklu ayakkabı giyen kişiler olarak özgülenerek kamuoyuna afişe edilmediği anlaşılmaktadır.