muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16041, Karar No: 2016/6390, Tarih: 09.05.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/16041 E.  ,  2016/6390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Yılmaz vekili Avukat ... tarafından, davalılar... Doğayı Koruma Derneği ve diğerleri aleyhine 14/03/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan davacının temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Davalıların temyizi yönünden;

Karar, taraflarca temyiz edilmiştir. Bunlardan davalılar HUMK’nun 432/1. maddesinde yazılı onbeş günlük ve 427/4 ve 433/2. maddelerinde belirlenen on günlük süreleri geçirdikten sonra temyiz ettiğine göre temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Davacının temyiz itirazına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ...Doğayı Koruma Derneği’nin işlettiği Kadınlar Plajına gittiğini, ailesiyle birlikte fotoğraf çekmek isterken görevli olan davalı ... Şen’in kendisine hakaret, tehdit ve yaralama eylemlerinde bulunduğunu, ardından işletmenin müdürü davalı ...’ın kendisini tehdit ettiğini belirterek uğradığı maddi ve manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalılar ... ile ...’ın sabit olan eylemleri nedeniyle zarar gören davacının maddi ve manevi zararının giderilmesi gerektiği gerekçesiyle anılan davalılar yönünden davanın kısmen kabulüne, diğer davalı... Doğayı Koruma Derneği yönünden ise reddine karar verilmiştir.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan Borçlar Kanunu'nun “istihdam edenlerin mesuliyeti” başlığı altında düzenlenen 55. maddesi uyarınca; istihdam edenlerin müstahdemlerinin eylemlerinden sorumlu tutulmaları ilkesi, kendi yararı için başkasını çalıştıran kimsenin, bu işin ifasından meydana gelecek zarar tehlikesini bazı şartlar altında üzerine alması esasına dayanır. İstihdam eden, müstahdem veya işçilerini seçerken, onları çalıştırırken, başkalarına zarar vermemelerini sağlamakla ve buna dikkat ve özen göstermekle yükümlüdür.

Şu durumda, davalılardan... Doğayı Koruma Derneği’nin istihdam eden sıfatıyla çalıştırdığı davalılar ... ile ...’ın haksız eylemlerinden sorumlu tutulması gerektiği gözetilmeden bu davalı yönünden davanın reddedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Şu durumda, davalılardan... Doğayı Koruma Derneği’nin istihdam eden sıfatıyla çalıştırdığı davalılar ... ile ...’ın haksız eylemlerinden sorumlu tutulması gerektiği gözetilmeden bu davalı yönünden davanın reddedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenle davacı yararına BOZULMASINA, (1) sayılı bentte açıklanan nedenle davalıların temyiz dilekçelerinin reddine ve taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 09/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1472, Karar No: 2018/1080, Tarih: 12.02.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/1472 E.  ,  2018/1080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

26.9.2004 tarih ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanuna paralel olarak, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun temyiz ve karar düzeltmeye ilişkin hükümlerinde değişiklik yaparak istinaf ve temyiz ile ilgili hükümleri yeniden düzenleyen 18.3.2005 tarih ve 5311 sayılı Kanun ile İcra İflas Kanunu'na eklenen geçici 7. maddeye göre, 5311 sayılı Kanun hükümleri Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilen kararlar hakkında uygulanır.

Alacaklı vekilinin, genel haciz yoluyla ilamsız icra takibinde borçlulardan ... yönünden takibin durdurulmasına ilişkin 29.07.2016 tarihli müdürlük kararının kaldırılması ile takibin devamına karar verilmesini istediği, ... 1. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 15/08/2016 tarih ve 2016/644 E.- 631 K. sayılı kararı ile şikayetin reddine karar verildiği, ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi'nin 30/11/2016 tarih ve 2016/108 E.- 115 K. sayılı kararı ile ilk derece mahkemesince verilen ret kararının sonuç olarak doğru olduğu gerekçesi ile şikayetçinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1. maddesi uyarınca esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde, davanın esasıyla ilgili olarak; yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verileceği hükmü yer almaktadır.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinde hata edildiği tespit edildiği takdirde, HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince, istinaf isteminin kabulü ile gerekçenin düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesi değiştirildiği halde istinaf isteminin esastan reddine karar verilmesi isabetsizdir.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinde hata edildiği tespit edildiği takdirde, HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince, istinaf isteminin kabulü ile gerekçenin düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesi değiştirildiği halde istinaf isteminin esastan reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi'nin 30/11/2016 tarih ve 2016/108 E.- 115 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca re’sen (BOZULMASINA), bozma nedenine göre alacaklının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 12/02/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2396, Karar No: 2009/8106, Tarih: 08.10.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/2396 E.  ,  2009/8106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde, çocuğu ...'in 30.03.1993 olan doğum tarihinin ay ve gün sabit kalmak üzere 1990 olarak düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili , dava dilekçesinde; müvekkilinin kızı ...'in nüfus kütüğünde 30.03.1993 olan doğum tarihinin 30.03.1990 olarak düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Nüfus Hizmetleri Kanununa göre açılan kayıt düzeltme davaları diğer bir kısım davalarda olduğu gibi kamu düzenini ilgilendirdiğinden hakim, doğru sicil oluşturmak için tarafların beyan ve talepleriyle bağlı kalmayarak gerçeği araştırmak zorundadır. Açıklanan bu nedenler dikkate alındığında somut olayda temyiz aşamasında dosyaya sunulan belgelerden; yaşının düzeltilmesi istenilen ... Sargın’ın İzmir Dr.E.... Kadın Hastalıkları ve Doğum Hastanesinde dünyaya geldiği iddia edilmiştir. Yapılan yargılama sırasında yaşının düzeltilmesi istenenin babasının beyanına da başvurulmamıştır. Mahkemece ... Sargın’ın İzmir Dr.E.... Kadın Hastalıkları ve Doğum Hastanesinde doğup doğmadığının araştırılması ve hastanede doğmuş ise bu doğum olayına ilişkin kayıt ve belgelerin getirtilip bunların ... Sargın’a ait olup olmadığı konusunda anne ve babasının da beyanına başvurularak toplanacak deliller ve oluşacak kanaat doğrultusunda karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1091, Karar No: 2011/928, Tarih: 22.02.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/1091 E.  ,  2011/928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

K A R A R

Davada, orman idaresi taraf olup, kadastro çalışmalarında orman vasfı ile boşluk olarak tapulama harici bırakılan taşınmazın kazanmayı sağlayan zilyetlik nedeni ile tescil isteğinde bulunulduğuna ve dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı hususunda uzman orman mühendisi bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılarak orman vasfında olduğunun belirlendiği açıklanarak davanın reddine şeklinde hüküm kurulduğuna göre, Yargıtay Başkanlar Kurulunun 26.01.2009 tarihli kararı gereğince, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (20.) Hukuk Dairesine ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 22.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31401, Karar No: 2018/3557, Tarih: 28.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/31401 E.  ,  2018/3557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 28/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19936, Karar No: 2013/3863, Tarih: 04.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/19936 E.  ,  2013/3863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, Sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 29.12.2011 gün ve 2011/Bşk-42-42 Esas-Karar sayılı kararında belirlendiği gibi 2797 Sayılı Yargıtay Yasasının görevlerini düzenleyen 14.maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde; “Daireler arasında iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir,” (b) bendinde de; “Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir” hükmüne yer verilmiştir.

Çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması halinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması halinde dikkate alınmalıdır, hükmünü amirdir.

İncelenen dosya içeriğine göre;

Temyiz incelemesine konu suçlardan her ne kadar sevk maddelerinde 5237 sayılı TCK’nın 204/1 maddesi gösterilmiş ise de iddianamede anlatıma göre sanığın Diyarbakır merkez Tabancan Aydın İlk Öğretim Okulu müdür vekili olduğu anlaşıldığından memur olan sanığın resmi belgede sahtecilik suçunun cezasının, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nın 204/2.maddesinde üç yıldan sekiz yıla kadar hapis; dolandırıcılık suçunun cezası ise aynı yasanın 158/1-e maddesi uyarınca üç yıldan yedi yıla kadar hapis cezasından ibaret olduğu gözetildiğinde;

İddianamedeki nitelendirmeye göre, Yargıtay Kanununun Değişik 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi Yüksek (11.) Ceza Dairesinin görevi dahilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye sunulmak üzere Yargıtay C. Başsavcılığına gönderilmesine, 04.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/161, Karar No: 2012/3893, Tarih: 02.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/161 E.  ,  2012/3893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (3.kişi), davalı alacaklı tarafından borçlu aleyhine Bursa 9.İcra Müdürlüğünün 2010/12058 sayılı dosyasından yürütülen takipte uygulanan 01.10.2010 tarihli haciz işleminde borçlu ile ilgisi bulunmayan kendisine ait işyerindeki menkullerin haczedildiğini ileri sürerek, haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, işyerini davacıya satarak devir ettiğini, mahcuzların davacıya ait olduğunu savunmuştur.

Mahkemece; haciz sırasında borçlunun hazır olduğu, borcun doğumundan sonra alacaklıdan mal kaçırmak amacıyla devir yapıldığı ve davanın ispat edilemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı 3.kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı 3.kişi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 2,75 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı 3.kişiden alınmasına 2.4.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14123, Karar No: 2012/5717, Tarih: 10.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/14123 E.  ,  2012/5717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 22/06/2010 tarih ve 2009/251-2010/163 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili şirketin tescilli "BEL-KO" markasını bastırdığı broşürde kullanıp dağıtmak suretiyle marka hakkına tecavüzde bulunduğunu, halka gerçekte ithal Bel-Ko kömürü olmayan kalitesiz kömür sattığını, müvekkilinin şikayetler nedeniyle itibarının zedelendiğini ileri sürerek, marka hakkına tecavüzün tespitini, 556 sayılı KHK'nin 66/c bendi uyarınca 35.000 TL'den (20.000 TL maddi, 15.000 TL manevi) az olmamak üzere aynı Kanun'un 67. maddesi uyarınca artırılacak tazminatın ticari faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, gazete ilanı ile bulduğu işin patronuna güvenerek, adına kayıtlı telefonun iş yerine bağlatılmasına izin verdiğini, iki ay çalışıp ayrıldığını, amblemli broşürleri kendisi gibi bir kaç kişiye dağıttırdığını bildirmiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı adına 05/12/1994 tarihinden itibaren 4. sınıftaki "kömür" emtiası için "BelKo" ibaresinin tescilli olduğu, dava konusu broşürde “Belko” ve “Ankara’nın Çevre Dostu İthal Kömür” ibareleri ile telefon ve fiyat tablosu yer aldığı, broşürlerdeki "BelKo" ibaresinin, davacı markası ile ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğu ve açık bir iltibas oluşturduğu, söz konusu broşürler ile davalının ilişkisinin sabit olduğu, davalının "BelKo" ibareli broşürlerle kömür satışı için reklam yapmasının 556 sayılı KHK 9 ve 61 anlamında marka hakkına tecavüz oluşturduğu, 556 sayılı KHK'nın 66/2-c kapsamında lisans bedelinin 1.560,00 TL, 67. maddesi kapsamında %10 artırılarak toplam 1.716,00 TL maddi tazminat hesaplandığı, manevi tazminatın somut olayın objektif ve subjektif şartlarına göre takdir edildiği gerekçesiyle davalının eyleminin markaya tecavüz oluşturduğunun tespitine, 1.716,00 TL maddi ve takdiren 1.500,00 TL manevi tazminatın ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 143,05 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 10.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1602, Karar No: 2022/8202, Tarih: 11.05.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/1602 E.  ,  2022/8202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 08/06/2021 gün ve 2020/9516 Esas - 2021/8448 Karar sayılı ilama karşı, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkin davanın kabulüne dair mahkemece verilen karar, davacı idare ve davalı ... vd. vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce düzeltilerek onanmış; bu karara karşı, davacı idare vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; davacı idare vekilinin sair düzeltme istekleri HUMK'un 440. maddesindeki yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından yerinde değildir. Ancak;

Tespit edilen kamulaştırma bedeline uygulanacak yasal faizin bitiş tarihlerinin Dairemiz düzeltilerek onama ilamında maddi hata ile yazılı şekilde belirlendiği, bu kez yapılan incelemede anlaşılmakla;

Davacı idare vekilinin karar düzeltme isteminin bu yönden kabulü ile Dairemizin 08/06/2021 gün ve 2020/9516Esas-2021/8448Karar sayılı düzelterek onama ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacı idare ve davalı ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Tespit edilen zemin bedeli ilk kararla davalı tarafa ödendiği halde, ödeme ve faizle ilgili hususlarda infazda tereddüt uyandıracak şekilde hüküm kurulması,

2) Muhsedat bedelinin bozma öncesi verilen ilk kararda üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verildiğinden, işlemiş nemaları ile birlikte ödenmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;