muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11449, Karar No: 2014/19629, Tarih: 17.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/11449 E.  ,  2014/19629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa'sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı

olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin bölümün çıkartılarak yerine, “Sanığın yapılmasına sebebiyet verdiği posta gideri olan 7,50 TL, tebligat gideri olan 21,50 TL ve yakınan için görevlendirilen zorunlu vekil ücreti olan 400,00 TL olmak üzere toplam 429,00 TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4738, Karar No: 2019/12738, Tarih: 26.06.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/4738 E.  ,  2019/12738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Zeytinlik niteliğindeki ... köyü, ... parsel (yeni ... ada ... parsel) sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası tespit edilen fark bedelin karar kesinleşince hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmemesi,

2-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, bozma öncesi tespit edilen bedele dava tarihinden dört ay sonrası olan 26.08.2014 tarihinden ilk karar tarihi olan 15.09.2015 tarihine, bozma sonrası tespit edilen fark bedele ise dava tarihinden dört ay sonrası olan 26.08.2014 tarihinden kararın kesinleşme tarihine kadar faiz işletilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

a) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent eklenerek ( 30.869,65 TL bedelin 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince karar kesinleşinceye kadar üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına,)

b) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3 nolu bendinin tümüyle hükümden çıkartılmasına, yerine (Bozma öncesi tespit edilen 79.236,00 TL bedele dava tarihinden dört ay sonrası olan 26.08.2014 tarihinden ilk karar tarihi olan 15.09.2015 tarihine, bozma sonrası tespit edilen fark 30.869,65 TL bedele ise dava tarihinden dört ay sonrası olan 26.08.2014 tarihinden kararın kesinleşme tarihine kadar yasal faiz işletilmesine, ) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14532, Karar No: 2013/15101, Tarih: 05.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/14532 E.  ,  2013/15101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/05/2012 tarih ve 2010/534-2012/266 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/05/2012 tarih ve 2010/534-2012/266 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davacılardan ...’ın davalı Şirket’te 5779 adet, diğer davacı ...’ın ise 1 hisse sahibi olduğunu, ancak bu hususun hazirun cetvelinde hatalı olarak gösterildiğini, diğer taraftan şirket hissedarlarından ...’nın kendisine ait şirket hisselerinden 1 adedini 22.05.2010 tarihli sözleşme ile şirket hissedarı olmayan 3. kişi ...’a, 1 adedini de 01.02.2010 tarihli sözleşme ile yine şirket hissedarı olmayan 3.kişi...’ya devrettiğini, hisse devirlerinin 24.05.2010 tarihli ve 2010/02 sayılı, 07.02.2010 tarihli ve 2010/1 sayılı yönetim kurulu kararlarına istinaden pay defterine kaydedildiğini, ancak davalı şirket ana sözleşmesinin 7. maddesinde; nama yazılı hisse senetlerinin devri için öncelikle şirket ortaklarına teklif yapılması gerektiği hakkında hüküm bulunduğunu, yapılan hisse devirlerinde bu kurala uyulmadığını, 06/09/2010 tarihli genel kurulda ... ile...'nın oy kullandıklarını, oysa bu kişilerin hissedar sıfatına haiz olmadığını, genel kurula katılarak oy kullanamayacaklarını, toplantı esnasında bu hususlara müvekkilleri tarafından itiraz edildiğini, bu itirazı içeren kaydın toplantı tutanağı ile hazirun cetveline şerh düşüldüğünü, bu hissedarların da katıldığı 28/07/2010 tarihli olağan genel kurul toplantısında yeni yönetim kurulunun seçildiğini, 28/07/2010 tarihli olağan genel kurul toplantısında alınan kararlarla ilgili olarak Bursa Asliye 2. Ticaret Mahkemesi'nin 2010/483 esas sayılı dosyasında iptal davası açıldığını, geçersiz hisse devri neticesinde hissedar olarak görünen...'nın yönetim kurulu üyesi seçildiğini,...'nın da üyesi bulunduğu yeni yönetim kurulu tarafından 06.09.2010 tarihinde olağanüstü genel kurul toplantısı yapılmak suretiyle davalı Şirket’e ait mevcut sermayenin 50.000 TL’dan 500.000 TL’na çıkartılmasına ve nama yazılı hisse senetlerinin devri için öncelikle şirket ortaklarına teklif yapılması, şirket ortaklarınca hisse senetlerine talep olmaması halinde yönetim kurulu kararı ile 3. kişilere devir yapılabileceği yönündeki maddenin değiştirilerek hisse devri için öncelikle ortaklara teklif yapılması şartının kaldırılmasına karar verildiğini, 06/09/2010 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında da yine aynı geçersiz hisse devirlerine dayanan oy çoğunluğu ile gündem maddelerinin kabul edilmesine karar verildiğini ileri sürerek 06/09/2010 tarihli genel kurulda alınan kararların iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davacı ...; yargılama sırasında davadan feragat ettiğini bildirmiştir.

Davalı vekili; davacıların T.T.K'nın 381/son maddesi gereğince teminat yatırmaları gerektiğini, davacı ...’ın şirketteki 1.569 adet hissesini diğer davacı ... ’a devrettiğini, böylelikle ...’ın şirkette 5779 pay sahibi olduğu iddiasının doğru olmadığını, zira ...’ın sahibi olduğu 1570 hisseden 900 adedini 28.07.2009 tarihli hisse devir sözleşmesi ile hissedar ...’ya sattığını, bu hisse devrinin yönetim kurulu tarafından onaylanarak pay defterine kaydedildiğini, bu nedenle ...’ın şirkette 670 hissesinin bulunduğunu, diğer davacı ... ’ın ise şirkette 4210 hissesinin bulunduğunu, sonuç itibariyle müvekkili şirkette toplam pay adedinin 10.000 adet olup; 5.098 adedinin ...'ya, 4.210 adedinin ...'a, 670 adedinin ...'a, 10 adedinin ...'a, 10 adedinin ...'ya, 1 adedinin...'ya ve bir adedinin de ...'a ait olduğunu, şirketin 06.09.2010 tarihinde yapılan genel kurul toplantısında ana sözleşmenin 7. maddesinin değiştirilerek payın öncelikle ortaklara teklif edilmesi şartının ortadan kaldırıldığını, bundan önceki süreç hakkındaki davacıların beyanlarının doğru olmadığını, davacıların payları almak istemediklerini, bunun üzerine ... tarafından birer payın kızı ... ile diğer kişi ...'a verilerek hissedar yapıldıklarını, davalı Şirket’in bu hisse devirlerini kabul ederek pay defterine adı geçen şahışları pay sahibi olarak kaydettiğini, davacı ...'ın da yönetim kurulu üyesi sıfatıyla bu devir işlemlerini kabul ederek imza attığını, dava konusu edilen 06/09/2010 tarihli olağan genel kurul toplantısının şirketin pay defterindeki pay dağılımı ve pay sahiplerine göre hazırlanan hazirun listesine göre yapıldığını, davacıların itiraz ettikleri pay sahiplerinin şirkette toplam pay miktarının 2 adet oluğunu, karar oylamalarında 2 adet payın sonuca hiçbir şekilde etki etme imkanının olmadığını, genel kurulda sermaye artırılmasına dair alınan kararın şirketin insanların yoğun olarak bulunduğu alışveriş merkezlerine şube açmak istemesi ve bu tasarruflar için sermayeye ihtiyaç duyulması nedeniyle karar verildiğini ve bu kararların alınmasında tüm ortakların menfaatlerinin bulunduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; toplanan delillere, benimsenen bilirkişi görüşlerine ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki uyuşmazlığın; dava konusu edilen 06/09/2010 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında gündemin 3 nolu maddesi uyarınca şirket ana sözleşmesinin şirketin sermayesi başlıklı 6. maddesinin ve hisse senetleri başlıklı 7.maddesinin değiştirilmesine ilişkin alınan kararın sermayenin 2/3'ünü temsil eden nitelikli karar nisabı ile mi, yoksa adi çoğunlukla mı değiştirilmesi gerektiği hususlarında toplandığı, davalı Şirket’in ana sözleşmesinin 22/02/1989 tarihinde tescil edildiği, anonim şirketlerde ana sözleşme değişikliklerinde uygulanması gereken toplantı ve karar yeter sayılarına ilişkin düzenlemenin T.T.K.'nın 388.maddesinde yer aldığı, bu maddenin 16/06/1989 tarihinde kabul edilip 04/07/1989 tarihinde yayınlanan 3585 sayılı yasa ile değiştirilerek ana sözleşme değişikliklerinde uygulanması gereken toplantı ve karar yeter sayıları hususunun yeniden belirlendiği, ancak yasa değişikliğinin ana sözleşmenin kendiliğinden değiştirilmesi sonucunu doğurmadığından ana sözleşmede düzenlenmeyen hususlarda T.T.K.'na yollama yapıldığı takdirde bu yollamanın ana sözleşmenin tescil ve ilan edildiği tarihte yürürlükte bulunan T.T.K. hükümlerine yapıldığının kabulü gerektiği, buna göre; T.T.K.'nın 388. maddesinin 3585 sayılı yasa ile değiştirilmeden önceki hükmü uyarınca yapılan değerlendirme sonucunda davaya konu genel kurul toplantısında alınan sermaye artırımına ve hisse senetlerinin devrine ilişkin kararların ana sözleşmenin 6. ve 7.maddelerinin değiştirilmesi niteliğinde olup bu kararların toplantıya katılanların 2/3'sinin çoğunluğu ile alınması gerektiği, oysa ki; genel kurulda bu değişikliklerin 4480 ret oyuna karşılık 5120 kabul oyu ile yapıldığı ve 2/3 oranının altında kalan kabul oyuna bağlı yapılan ana sözleşme değişikliklerinin hukuken geçerli olmayıp yoklukla malul olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davacı ... Hınçlan’ın davadan feragat beyanı doğrultusunda bu davacı tarafından açılan davanın feragat nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Davalı vekili; kararı temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 05.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13419, Karar No: 2015/700, Tarih: 27.01.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/13419 E.  ,  2015/700 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Konya 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 09/05/2014

Numarası : 2011/228-2014/196

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçinin ücretinin tespiti ve fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde işyerinde yönetici olarak 2500,00 TL ücretle çalıştığını iddia etmiş, davalı davacının asgari ücretle çalıştığını savunmuştur. Mahkemece davacının ücretinin 2500,00 TL olduğunu kabul eden bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuştur.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanununun 323'ncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8'nci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37'nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8'nci ve 37'nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığın önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdur. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Mahkemece araştırma yapılmadan ücreti davacı iddiası gibi kabul edip hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalı olmuştur.

3-Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Bu nedenle eğer var ise davalı şirkete ait organizasyon şeması, davacının yetki ve sorumluluklarını gösterir görev tanımına dair belgeler, iş yerindeki çalışma düzenini gösterir talimatname, yönetmelik, mesai çizelgeleri vb. belgeler getirtilmeli ve sorumlu müdür olarak çalıştığı anlaşılan davacının işyerindeki konumu tespit edilmelidir. Anılan belgelere ulaşılmaması veyahut bu belgelerden kesin bir sonuca varılamaması halinde ise tekrar tanık ifadelerine başvurularak davacının çalışma saatlerini kendisinin belirleyip belirlemediği şüpheye yer vermeyecek şekilde ortaya konmalıdır.

Somut olayda davacı 5 ayrı işyerinde sorumlu müdür olarak çalıştığını iddia etmiştir. Davalı da davacının sorumlu müdür olarak çalıştığını ve mesai saatlerini kendisinin belirlediğini savunmuştur. Mahkemece yukarıdaki ilkeler doğrultusunda davacının üst düzey yönetici olup olmadığının kesin olarak tespiti yapılmadan fazla mesai alacağının reddine karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

Somut olayda davacı 5 ayrı işyerinde sorumlu müdür olarak çalıştığını iddia etmiştir. Davalı da davacının sorumlu müdür olarak çalıştığını ve mesai saatlerini kendisinin belirlediğini savunmuştur. Mahkemece yukarıdaki ilkeler doğrultusunda davacının üst düzey yönetici olup olmadığının kesin olarak tespiti yapılmadan fazla mesai alacağının reddine karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

4-Taraflar arasında akdin feshi konusunda da uyuşmazlık vardır. Davacı sözleşmesinin haksız feshedildiğini, sarkıntılık iddialarının gerçek olmadığını iddia etmiş, davalı davacının işyerinde çalışan personele sarkıntılık yaptığını, personelle görüşülünce bu iddiaların doğrulandığını, cd kayıtlarının alındığını, yaptıklarının cd'den gösterilince artık çalışamayacağını söyleyerek işyerini terk ettiğini savunmuştur. Mahkemece davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiği hususunun davalı işverenler tarafından ispatlanamadığı, davalı işverenler tarafından dosyaya ıslah yoluyla sunulan cd ve cd'deki görüntülerin eski tarihli olması ve davalı işverenin hak düşürücü süre içinde fesih hakkını kullanmaması karşısında bu görüntülerdeki hususların haklı fesih kapsamında değerlendirilemeyeceği anlaşılmakla, davacının iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmaksızın davalı işveren tarafından feshedildiği gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiştir. Davacının dosya içerisinde bulunan cd deki görüntü kayıtlarındaki eylemleri haklı fesih sebebidir. Mahkeme tarafından davalıya cd kayıtlarındaki görüntüleri hangi tarihte incelediğini açıklattırılmadan, tanıklara olayı işverenin öğrenme tarihleriyle ilgili bilgilerini sormadan davacının bu eylemlerinin ne şekilde ve ne zaman ortaya çıktığı araştırılmaksızın davalının öğrenme tarihiyle ilgili tüm delilleri sorulup toplanmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu kıdem ve ihbar tazminatı talebi hakkında yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması hatalı olup bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istekleri halinde taraflara iadesine, 27.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.