muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/886, Karar No: 2018/2702, Tarih: 12.04.2018

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 29/05/2013 tarihi öncesi, 24.08.2006 tarihinde yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı...'tan dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 29/05/2013 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Sonuç olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi kapsamında bulunmaması nedeniyle 29/05/2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden, 29/05/2013 günlü sözleşmeden önce gerçekleşen 24.08.2006 günlü dava konusu ödemeden dolayı, 29/05/2013 sözleşmenin 9.3 ve 9.4 maddeleri gereğince davalının sorumluluğu bulunmadığından dava reddedilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin davalının temyiz isteminin reddiyle yazılı gerekçe ile kararın onanmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2018/3742, Karar No: 2018/9834, Tarih: 20.12.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/3742 E.  ,  2018/9834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nin 157/1, 43/1, 62, 52/2-4, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılanın yetkilisi olduğu benzin istasyonunun önünde bulunan iki bidon madeni yağı alıp market kısmına girdiği ve bahse konu madeni yağları daha önceden satın aldığını, iade etmek istediğini söylediği, market çalışanı ... ı’nın yağları teslim alarak 140 TL parayı sanığa verdiği, sanığın ertesi gün katılanın yetkilisi olduğu farklı bir benzin istasyonuna gidip aynı eylemi yapmaya çalıştığı, market çalışanı ...’ın market sorumlusunu arayıp sanığı bekletmek istemesi üzerine sanığın olay yerinden kaçtığının iddia edildiği somut olayda, dosya kapsamında toplanan delillere göre taraflar arasında uzlaştırma yönünde verilen bozma sonucu uzlaştırma sağlanamadığı ve sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “60 gün”, “75 gün”, “62 gün” ve “1.240 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, sırasıyla “5 gün”, “6 gün”, “5 gün”, ve “100 TL”, adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10476, Karar No: 2018/5057, Tarih: 15.05.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/10476 E.  ,  2018/5057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ...Ş. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 04/01/2011 tarihinde, davacıların desteği ... 'nın içinde yolcu konumunda bulunduğu ... plakalı aracın ... plakalı kamyon ile çarpışması sonucu meydana gelen trafik kazasında vefat ettiğini, ... plakalı aracın davalı ...Ş. tarafından, ... plakalı aracın ise davalı ...Ş. tarafından ... poliçesi ile sigortalı olduğunu belirterek her bir davacı için 100,00 TL'den 300,00 TL'nin kaza tarihinden itibaren faizi ile davalılardan alınarak müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiş, yargılama sırasında talebini 86.347,50 TL ye yükseltmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın davalı ... AŞ yönünden kabulüne, 100.000,00 TL'nin 08/09/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, karar verilmiş, karar davalı ...Ş. vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre; davalı ...Ş. vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeni ile maddi(destekten yoksun kalma) tazminat istemine ilişkindir.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesinde; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır. İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir” düzenlemesi getirilmiştir.

Somut olayda, mahkemece ...'dan davacıya rücuya tabi gelir bağlanıp bağlanmadığı sorulmuş olup, ... ... Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü'nün 4/12/2012 tarihli yazısında, hak sahipleri olan eş ve iki çocuğa ölüm aylığı bağlandığı belirtilerek yazı ekinde peşin değer cetveli sunulmuş, peşin değer cetvelinde ise, iş kazası sonucunda ölen ... 'nın hak sahiplerine aylık gelir bağlandığı belirtilerek ilk aylık tutarları ve yıllık peşin değerleri çizelge halinde gösterilmiştir. MAhkemece kararın gerekçesinde ... tarafından bağlanan rücuya tabi ödeme bilirkişi hesabında düşüldüğü belirtilmiş ise de bilirkişi raporunda rücuya tabi gelir bağlanmadığı açıklanmış hükme dayanak yapılan rapor ile gerekçe çelişkili olmuştur.

Bu durumda, yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgulara göre davacılara Kurum tarafından bağlanan gelirin rücuya tabi olduğu, rücuya tabi gelirin mahsubu yoluyla tazminat hesaplaması yapılması gerekirken, bu hususun gözetilmemiş olması isabetli görülmemiş, bozma sebebi yapılmıştır.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ...Ş. vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... AŞ'ye geri verilmesine 15/05/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3584, Karar No: 2014/12968, Tarih: 27.05.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/3584 E.  ,  2014/12968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve cinsel taciz

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında cinsel taciz suçundan hükmolunan adli para cezasının tutarına ve karar tarihinde yürürlükte olan 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle eklenen 5320 sayılı Yasanın geçici 2. maddesine göre hüküm, kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından sanığın, temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

2- Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun sabit olmadığına yönelik temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, sanığa hükmolunan hapis cezası ile adli para cezasına esas alınan birim gün sayısı toplanarak, bir gün karşılığı belirlenen miktar ile çarpılmak suretiyle yazılı şekilde ceza tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden TCK.nun 50/1...a ve TCK.nun 52/2. maddelerinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkarılarak yerine "sanığa verilen kısa süreli hapis cezası, sanığın kişilik yapısı, sosyal durumu gözönüne alınarak verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın TCK.nun 50/1...a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesine, TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca sanığın ekonomik ve sosyal durumu gözönüne alınarak bir gün karşılığı takdiren 20 TL'den hesaplanarak 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın ekonomik ve sosyal durumu gözönüne alınarak hapis cezası yanında tayin olunan adli para cezasına esas alınan 25 günün, TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı takdiren 20 TL'den hesaplanarak 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılması ve hükmün para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bölümünden “6.500,00 TL adli para cezasının” ibaresi çıkarılarak yerine “6000 TL ve 500 TL adli para cezalarının” ibaresinin yazılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 27.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2599, Karar No: 2021/4346, Tarih: 25.06.2021

**14. Hukuk Dairesi         2021/2599 E.  ,  2021/4346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 19/12/2019 tarihinde verilen dilekçeyle tapu iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda: mahkemenin görevsizliğine dair verilen 25/12/2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından talep edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince 14/01/2021 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü

K A R A R

Davacı vekili, tapu iptali ve tescil talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş, davacı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince 22/10/2020 tarihinde istinaf başvurusunun esastan reddine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b/1. maddesi gereğince karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz talebi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 14/01/2021 tarihli ek kararı ile davacı vekilinin 14/12/2020 tarihli temyiz dilekçesinin, HMK'nın 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nın 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 22/10/2020 tarihli kararıyla yerel mahkeme kararının HMK 353/1-b/1. maddesi gereğince esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 362/1-c maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davacı vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 14/01/2021 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, davacı tüketici harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 25/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5857, Karar No: 2016/8517, Tarih: 05.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/5857 E.  ,  2016/8517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, dini ve milli bayram tatili, izin ücreti, hafta tatili ücreti alacaklarının alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının ...inde davalı şirketin elemanı olarak 01/01/2007-01.08.2013 tarihleri arasında çalıştığını, bu tarihten sonra fesih tarihine kadar aynı taşeron şirket nezdinde ...nde güvenlik elemanı olarak çalıştığını, ...na başvuru yaparak 3633 gün prim gün sayısının bulunduğunu öğrendiğini bunun üzerine şifaen davalı şirkete başvuru yaptığını ancak herhangi bir cevabın verilmediğini 18/04/2014 tarihli ihtarname ile davalı şirkete alacaklarının ödenmesi konusunda bir bildirim yaptığını ancak kendisine herhangi bir ödemenin yapılmadığını iddia ederek davacının ödenmeyen kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, dini ve milli bayram tatili, izin ücreti, hafta tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; davacının davalı şirkette belirttiği tarihler arasında değil 30/08/2013 – 18/04/2014 tarihleri arasında çalıştığını ve herhangi bir işçilik alacağının bulunmadığını bu nedenle açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı yanında 30/08/2013 – 18/04/2014 tarihleri arasında çalıştığı, davacı tarafın dava dilekçesinde belirttiği ihtilaf konusu dönemin 01/01/2007 – 01/08/2013 tarihleri arasında olduğu ve söz konusu dönemde davalı şirkette herhangi bir çalışması bulunmadığı gerekçesiyle davanın husumet yönünden reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

Halen yürürlükte olan 1475 sayılı Yasanın 14/2 maddesi hükmü, 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesinde belirtilen işyeri devrini de içine alan daha geniş bir düzenleme olarak değerlendirilebilir. Gerçekten maddede işyerlerinin devir veya intikalinden söz edildikten sonra “…yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli…” denilmek suretiyle uygulama alanı 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesine göre daha geniş biçimde çizilmiştir.

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir.

1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Devir hükümlerine göre ise; feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son alt işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır.

Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını da devralmış sayılırlar. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece, iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçi açısından, feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz. Daha sonra gerçekleşen fesihten dolayı ise asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona ermesinin ardından işyerinden ayrılan alt işveren ile daha sonra aynı işi alan alt işveren arasında hukukî veya fiilî bir bağlantı olsun ya da olmasın, kıdem tazminatı açısından önceki işverenin devir tarihindeki ücret ve kendi dönemi ile sınırlı sorumluluğu, ihbar tazminatı ve yıllık izin dışında iki yılla sınırlı olmak üzere o dönemde gerçekleşen işçilik alacaklarından sorumluluğu, son alt işveren ise tüm dönemden ve fesih haksız ise kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin ile hem devredilen hem de kendi döneminde gerçekleşen işçilik alacaklarından sorumluluğu kabul edilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta davacı, dava dışı ...na ait ...nde ve ...nde alt işveren işçisi olarak çalıştığını ve en son alt işveren davalı ... Ltd.Şti. işçisi olarak çalışırken iş akdini emeklilik nedeniyle feshettiğini iddia etmektedir.

Dosya kapsamında dinlenen tanık beyanları davacının 2007 yılından beri aynı işyerinde çalıştığını doğrulamakta olup, davacının hizmet döküm cetvelinden de davacının fesih tarihinde davalı ... nezdinde çalıştığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, mahkemece dava dilekçesinde belirtilen ihtilaf konusu dönemin 01/01/2007 – 01/08/2013 tarihleri arasında olduğu ve söz konusu dönemde davacının davalı şirkette herhangi bir çalışması bulunmadığını gerekçesiyle davanın husumet yönünden reddine karar verilmiş ise de, davacı 18.04.2014 tarihinde işverene noterden gönderdiği ihtarname ile emeklilik nedeniyle iş akdini feshettiğini iddia etmektedir. Dolayısıyla mahkemenin esas aldığı ihtilaf konusu dönemin tarih aralığı hatalı olduğu gibi, dosyada yer alan sgk tescil belgelerinden de, davacının son olarak 01.01.2014-18.04.2014 tarihleri arasında davalı şirket nezdinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece, son alt işveren olan davalı ... , aleyhine açılan davanın husumet nedeniyle reddi hatalıdır.

Mahkemece yapılması gereken, davacının iddia ettiği çalışma dönemine ait sgk kayıtları, çalıştığı işyeri ve yaptığı işle ilgili kayıt ve belgeler, asıl işveren ile alt işverenler arasındaki hizmet alım sözleşmeleri ile teknik ve idari şartnameler, puantaj kayıtları, yıllık izin defteri, nöbet çizelgeleri, görev belgelerinin getirtilmesi ve kamu kurumu olan Bakanlık ve davalı şirket ile alt işverenler arasındaki ilişkinin değerlendirilmesi ve sonucuna göre davanın esası hakkında bir karar verilmesidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16717, Karar No: 2016/1764, Tarih: 15.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/16717 E.  ,  2016/1764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 2. ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/05/2015

NUMARASI : 2014/241-2015/260

DAVACI : B.. G.. VEK.AV.Y... P..

DAVALI : Ö.. G.. VEK.Av. S.. S..

Taraflar arasında görülen tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 108.80 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 15.02.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.