muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2183, Karar No: 2011/6329, Tarih: 24.10.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA,

B- Şikayet dilekçesinde ... ve ... isimlerine yer verilmediği halde istem dışına çıkılarak haklarında hüküm kurulmak suretiyle CMK'nun 225 maddesine muhalefet edilmesi,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün kısmen istem gibi BOZULMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4038, Karar No: 2016/8180, Tarih: 03.05.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/4038 E.  ,  2016/8180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Şikayetçi Hazine vekili, İcra Mahkemesi’ne başvurusunda, icra takibine dayanak ilamda .... İl Özel İdaresi aleyhine hüküm kurulduğunu, Hazine’nin ilamın tarafı olmamasına rağmen müvekkili aleyhine ilamlı takip başlatıldığını ileri sürerek takibin iptalini istemiştir. Mahkemece, İl Özel İdaresi’nin tüzel kişiliğinin sona erdiği, takip alacaklısının emekliye ayrılıp başka bir kuruma devredilmediği, bu durumda 178 sayılı KHK’nin 9/g maddesi uyarınca takibin Hazine aleyhine başlatılmasında hukuka aykırılık bulunmadığı, kaldı ki Hazine’nin takibe dayanak ilama ilişkin tebligatı iade etmeyip temyiz yasa yoluna başvurduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir. Borçlu vekili kararı temyiz etmiştir.

6360 sayılı Kanun'un Geçici 1. maddesinin 1 nolu bendinde “Bu Kanundaki devir, tasfiye ve paylaştırma işlemlerini yürütmek üzere vali tarafından, bir vali yardımcısının başkanlığında, valinin uygun göreceği kurum ve kuruluş temsilcilerinin ve ilgili belediye başkanlarının katılımıyla devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kurulur. Bu komisyona yardımcı olmak üzere valinin görevlendirmesi ile alt komisyonlar da kurulabilir.” ve Geçici 1.maddesinin 3 nolu bendinde ise “1 inci maddesine göre tüzel kişilikleri kaldırılan Belediye ve köylerin personeli, her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, Büyükşehir Belediyesi bağlı kuruluşuna veya ilçe belediyesine devredilir." hükümleri yer almaktadır.

Mahkemece, 6360 sayılı Yasa'nın Geçici 1. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca Valilik bünyesinde oluşturulan Devir Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu'ndan araştırılarak takip alacaklısının .... İl Özel İdaresi’ndeki çalıştığı birimin hangi kurum veya kuruluşa devredildiği, takip konusu borcun Hazine’ye devredildiğine ilişkin komisyon kararı bulunup bulunmadığı belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA; taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 03.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10801, Karar No: 2013/6022, Tarih: 15.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/10801 E.  ,  2013/6022 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 17. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 26.05.2009 gün ve 2007/571 Esas, 2009/768 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneğine göre mağdurenin doğum tarihi kayden 03.08.1994 iken ... 21. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/30 Esas 2011/226 Karar sayılı ve 15.12.2011 kesinleşme tarihli ilamıyla 03.08.1990 olarak düzeltildiğinin anlaşılması karşısında maddi gerçeğin ortaya çıkarılması açısından mağdurenin yaşının düzeltilmesine ilişkin ilgili dosyanın getirtilmesinden sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10362, Karar No: 2022/2911, Tarih: 28.03.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/10362 E.  ,  2022/2911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında ... Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacı Hazine vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İlk Derece Mahkemesi tarafından ek kararla, davanın değeri itibariyle kararın kesin olduğu gerekçesiyle istinaf isteminin reddine karar verilmiş, bu ek kararın davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş, davacı Hazine vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmakla, aynı Dairenin 28.05.2019 tarihli ek kararıyla, davacı Hazine vekilinin temyiz dilekçesi, HMK'nin 361 ve 362. maddeleri gereğince reddedilmiş ve ... bu ek karar, davacı Hazine vekili tarafından edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... İli ... İlçesi ... Beldesi/... Köyü çalışma alanında bulunan 574 ada 52 parsel sayılı 487,88 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla vasfıyla ... adına komisyon kararı ile tespit edilmiştir.

Davacı Hazine vekili, çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğuna dayanarak dava açmıştır. Orman İdaresi 2016/216 Esas sayılı dava dosyası ile taşınmazın orman olduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır.

Mahkemece davaların birleştirilerek yapılan yargılaması sonunda; davacı Hazine’nin davasının kısmen kabulüne, birleşen dosya davacısı Orman İdaresinin davasının kabulüne, çekişmeli taşınmazın komisyon tutanağındaki tespitlerinin iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tespit ve tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hükme karşı davacı Hazine vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ilk derece mahkemesi tarafından ek kararla, davanın değeri itibariyle kararın kesin olduğu gerekçesiyle istinaf isteminin reddine karar verilmiş, bu ek kararın davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş, davacı Hazine vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmakla, aynı Dairenin 28.05.2019 tarihli ek kararıyla, davacı Hazine vekilinin temyiz dilekçesi, HMK'nin 361 ve 362. maddeleri gereğince reddedilmiş ve ... bu ek ve esas karar, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Anayasa'nın 36. maddesinin 1. fıkrası uyarınca herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir. Mahkemeye erişim hakkı, Anayasa'nın 36. maddesinde güvence altına alman hak arama özgürlüğünün bir unsurudur. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde de herkesin kişisel hak ve yükümlülükleriyle ilgili her türlü iddiasını mahkeme önüne getirme hakkı güvence altına alınmıştır. Buna göre, mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, adil yargılanma hakkı kapsamındadır.

28.07.2020 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Kanun’un 53.maddesi ile 3402 sayılı Kanun’a eklenen Ek 6. maddesi ile "Kadastro Mahkemesinin veya otuz günlük askı ilan süresinden sonra, kadastro öncesi nedene dayalı olarak açılan davalarda genel mahkemelerin verdiği kararlar ile orman kadastrosuna ilişkin davalarda bu mahkemelerce verilen kararlara karşı, miktar ve değere bakılmaksızın 12.01.2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerine göre istinaf veya temyiz kanun yoluna başvurulabilir." hükmü getirilmiştir. Hükmün gerekçesinde belirtildiği üzere, bu madde ile söz konusu davaların miktar veya değerine göre istinaf veya temyiz yoluna tabi olup olmadığıyla ilgili uygulamada oluşan tereddütlerin giderilmesi amaçlanmıştır.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Yukarıda açıklandığı üzere Anayasa ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile güvence altına alınan adil yargılanma hakkı kapsamındaki mahkeme kararlarına karşı kanun yolu başvurusunda bulunma hakkı, hukuk güvenliği ile hukuki belirlilik ilkesi, 28.07.2020 tarihli ve Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Kanun’un 53.maddesi ile 3402 sayılı Kanun’a eklenen Ek 6. maddesi karşısında, tereddüte yol açan usul kurallarının hakkaniyete halel getirecek kadar aşırı şekilci olarak uygulanmaması ve adalet duygusunun rencide edilmemesi gerektiği de gözetildiğinde, ... Kadastro Mahkemesinin 09.03.2018 tarihli kararına karşı istinaf yoluna başvurulabileceği kabul edilmelidir. Bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin İlk Derece Mahkemesinin istinaf isteminin reddine ilişkin kararının yerinde olduğuna ilişkin değerlendirmesi ve temyiz isteminin miktar itibariyle reddine ilişkin 28.05.2019 tarihli ek kararı doğru olmamıştır.

SONUÇ: Davacı Hazine vekilinin, Bölge Adliye Mahkemesinin 28.05.2019 tarihli ek kararına yönelik temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan gerekçeyle kabulüyle temyiz isteminin reddine dair 28.05.2019 tarihli ek kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesinin istinaf isteminin reddine ilişkin 24.04.2018 tarihli ek kararının kaldırılması suretiyle esastan istinaf incelemesi yapılmak üzere HMK’nin 371. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemesinin 14.02.2019 tarihli kararının BOZULMASINA, dosyanın istinaf incelemesi yapılmak üzere kararı veren ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 28.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5628, Karar No: 2015/172, Tarih: 13.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/5628 E.  ,  2015/172 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi

Dava, 14.6.2010 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir ve geçici iş göremezlik ödemeleri nedeniyle uğranılan Kurum zararının 5510 sayılı Yasa'nın 21. maddesi uyarınca tahsili istemine ilişkindir.

Dosya kapsamına göre; davalıya ait işyerinde işçi olarak çalışan sigortalı tavan vinci ile taşınan malzemenin indirilmesi sırasında halatı çözerken sol ayağı malzemenin altında kalarak yaralanmış olup; Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davalı işverenin % 80, sigortalının % 20 kusurlu olduğu kabul edilmiştir.

Kazalı sigortalının davalı işverenle birlikte ...'ne karşı tazminat davası açtığı,İş Mahkemesi'nde görülen 2011/742 Esas ve 2013/177 Karar sayılı davada, davalı şirkete % 40, ...i'ne % 40, sigortalıya % 20 kusur verildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, Kurum sigortalı, ya da hak sahiplerinin işverene karşı açtıkları tazminat dosyasının tarafı olmadığından, o davada alınan kusur raporu, eldeki davada kesin delil niteliğinde değilse de, güçlü delil niteliğinde kabul edilmektedir.Bu nedenle, Mahkemece, tazminat dava dosyasının akıbeti de araştırılarak, dava dışı ...i ile davalı şirket arasında ne gibi bir hukuki ilişki bulunduğu da irdelenerek tarafların kusur durumlarını irdeleyen çelişkiyi giderecek mahiyette, konusunda ve işçi sağlığı ve iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden oluşa ve mevzuata uygun kusur raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 13.1.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/353, Karar No: 2012/2384, Tarih: 02.04.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/353 E.  ,  2012/2384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Töre Saikiyle adam öldürme

HÜKÜM : Sanıkların TCK.nun 37/1 maddesi yollması ile TCK.nun 82/1-k,62,53, CMUK 326/son maddesi uyarınca 25'er yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Gerekçeli karar başlığında sanık ...'in tutuklama tarihinin 11/08/2008 yerine 06/08/2008 olarak yazılması mahallinde giderilmesi mümkün yazım hatası olarak değerlendirilmiştir.

2-Toplanan deliller kara yerinde incelenip, sanıklar Fevzettin ve Hazim'in maktul ...'ı töre saikiyle öldürme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, resen temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 02/04/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4485, Karar No: 2013/8189, Tarih: 30.05.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/4485 E.  ,  2013/8189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın Hazine yönünden reddine, Belediye yönünden kısmen kabulüne dair verilen 27.12.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, dava dışı ... adına düzenlenmiş 26.11.1985 günlü ve 1763 yevmiye numaralı tapu tahsis belgesinin 13.04.2000 tarihli zilyetlik devir sözleşmesi ile temlik alındığı iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil ile tazminat istemlerine ilişkindir.

Davalı Hazine vekili davanın husumetten, davalı ... vekili ise esastan reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalı Hazineye yöneltilen davanın husumetten reddine karar verilmiş, davalı ... hakkında açılan tapu iptali ve tescil davası reddedilmiş, tazminat istemi kabul edilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz etmişlerdir.

1-Yapılan yargılmaya toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalı Belediyenin temyiz itirazlarına gelince,

Davaya dayanak teşkil eden 26.11.1985 günlü ve 1763 yevmiye numaralı tapu tahsis belgesi dava dışı ... adına düzenlenmiştir. ... 13.04.2000 tarihli "zilyetlik devir sözleşmesi" ile tapu tahsis belgesinden doğan haklarını 2981 sayılı Yasanın 13/A maddesi uyarınca oğlu davacı ...'a temlik etmiştir. 2008 yılında gecekondu önleme belgesi olarak belirlenen alandaki gecekonduların yıkımına karar verilmiş olup, tüm işlemler dava dışı ... adına yürütülmüştür. ....mahallesi, 6913

ada 23 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki A-4 Blok, 12 no'lu bağımsız bölüm dava dışı ...'a tahsis edilmiş, ayrıca 17695,00 TL enkaz bedelinin ödenmesine karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki belge ve delillere göre davacının 13.04.2000 tarihli zilyetlik devir senedine ve tapu tahsis belgesine dayalı olarak idareden talepte bulunmadığı, tapu tahsis belgesinden kaynaklanan haklara ilişkin olarak dava dışı ...'a bağımsız bölüm tahsis edildiği ve enkaz bedelinin ödenmesine karar verildiği anlaşılmaktadır. Somut uyuşmazlıkta davacı aynı tapu tahsis belgesine dayalı olarak talepte bulunduğuna göre lehine tazminata hükmedilmesi durumunda mükerrer ödeme söz konusu olacağından tazminat talebinin de reddine karar verilmesi gerekir. Mahkemece, davacı lehine tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddine, 2 no'lu bent uyarınca hükmün davalı ... lehine BOZULMASINA, 30.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.