muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/137, Karar No: 2023/2770, Tarih: 04.05.2023

D. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İstemi

Atılı suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, suçun işlendiğine dair somut delil bulunmadığına, takdiri indirim maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanıklar ... ve ... ile suça sürüklenen çocuk ...'un olay günü fikir ve eylem birliği içerisinde okula geldiği, okulda boş bulunan bir sınıf tespit ederek mağdureyi bekledikleri, mağdurenin geldiği esnada sanık ...'ın bir önceki sınıfın yanında mağdureyi duvara doğru sıkıştırdığı, iterek cebir kullanmak suretiyle mağdureyi kullanılmayan bir sınıfa zorla soktuğu, bu esnada dışarı çıkmak isteyen mağdurenin sınıf kapısını zorladığı, ...'un kapıyı açmasın diye tuttuğu, ...'ın sınıf koridorunda, ...'un ise sınıf kapısının önünde bekledikleri, bu durumun okul güvenlik kamerası kaydından da açık şekilde anlaşıldığı, ...'ın mağdureyi duvara yaslayarak ilişkiye girmek istediğini söylediği, mağdurenin hayır demesi üzerine mağdurenin ağzını kapatarak göğüslerini ellemeye başladığı akabinde mağdureyi saçından tutarak yere diz çöker vaziyete getirdiği ve pantolununun fermuarını açarak cinsel organını mağdurenin ağzına soktuğu, bir müddet sonra ...'ın cinsel organını çıkartarak duvara döndüğü ve boşaldığı, ...'ın eylemi sırasında diğer sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...'un sınıf kapısını açarak geri kapattıkları,

Sanık ...'ın sınıftan çıkmasından sonra suça sürüklenen çocuk ...'un sınıfa girdiği, bu sırada mağdurenin sınıftan çıkmak istediği ancak ...'ın kapıyı mağdurenin üzerine iteklediği, ...'ın bu durumu izlediği, ...'un mağdureyi saçlarından tutarak sınıfın ortasına doğru götürüp saçlarından tutarak yere çökerttiği ve cinsel organını ağzına soktuğu, bu esnada sınıfa okulda nöbetçi öğretmen olan tanık ...'un sınıfa girmesi ile olayın ortaya çıktığı mahkemece kabul edilmiş,

Her ne kadar sanıklar ve suça sürüklenen çocuk üzerilerine atılı suçlamaları kabul etmemişler ise de mağdure beyanı ile tanık beyanı ve kamera görüntülerinin uyumlu olması nedeniyle mağdure beyanına itibar edildiği, sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun alınan savunmalarının suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik itibar edilemez beyanlar olduğu,

Suç tarihinde sanık ...'ın mağdureyi koridordan itekleyerek cebir kullanarak kullanılmayan boş bir sınıfa götürmek suretiyle nitelikli cinsel istismar suçunu işlediği, mağdurenin sınıfın içindeyken kapıda bekleyen sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'u görmesi ile direncinin kırıldığı, ... ve ...'un koridorda beklemek ve ...'un kapıyı iteklemek suretiyle ...'ın eylemine 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında iştirak ettikleri, sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun mağdureyi alıkoymalarının cinsel eylem süresiyle sınırlı olmadığı, bu nedenle iştirak iradesi içinde üzerlerine atılı kişi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işledikleri değerlendirilerek mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerde, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar ve suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un Cezanın belirlenmesi başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında ifade edilen cezada orantılılık ilkesi göz önünde bulundurulmak suretiyle sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamında düzenlenen "Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma" suçundan kurulan hükümlerde ''Suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği yer (okul olması) ve zaman, suç sebepleri ve saikleri, suç konusunun önemi, meydana gelen zararın ağırlığı, birden fazla teşdit nedeninin birleşmesi'' şeklindeki gerekçeyle tayin edilen temel cezanın teşdiden "2 yıl 6 ay" hapis cezası olarak belirlenmesine, bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerde, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında takdiri indirim nedeni uygulanmasına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirildiği ve ''yargılama sürecinde gözlemlenen kişiliği, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecinde mahkemeyi yanıltıcı ve aldatıcı davranışları, suçtan sonra pişmanlık göstermeyen tutum ve davranışları göz önünde tutularak" şeklindeki yerinde, yeterli ve kanunî gerekçeye istinaden sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında takdiri indirim nedeni uygulanmamasına karar verildiği anlaşılmakla, hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. Bakanlığın davaya katılması doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup, Bakanlığa yüklenen bir kamu görevidir. Bu kapsamda değerlendirme yapıldığında 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartı katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve vekili lehine koşulları sağlanmadığından vekalet ücretine hükmedilmemesi, hukuka aykırı bulunmamıştır.

V. KARAR

4. Bakanlığın davaya katılması doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup, Bakanlığa yüklenen bir kamu görevidir. Bu kapsamda değerlendirme yapıldığında 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartı katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve vekili lehine koşulları sağlanmadığından vekalet ücretine hükmedilmemesi, hukuka aykırı bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.07.2021 tarihli ve 2021/163 Esas, 2021/236 Karar sayılı kararında sanıklar ile suça sürüklenen çocuk müdafileri ve katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Tarsus 2. Ağır Ceza Mahkemesine, gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16365, Karar No: 2015/13051, Tarih: 16.11.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/16365 E.  ,  2015/13051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Terme 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/09/2014

NUMARASI : 2013/601-2014/178

Davacı Z.. S.. tarafından, davalı S.. T.. aleyhine 09/12/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 04/09/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 16/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4374, Karar No: 2011/5799, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/4374 E.  ,  2011/5799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Tcareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ün İİK.nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14183, Karar No: 2016/7246, Tarih: 13.06.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/14183 E.  ,  2016/7246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, olay tarihinde davalı ...'un sürücüsü bulunduğu, diğer davalının işleteni bulunduğu aracın yaya bulunan müvekkili ...'ya çarpması sonucu adı geçen davacının ağır şekilde yaralandığını, beyin ameliyatı geçirdiğini, hastaneden çıktıktan sonra da bakıma muhtaç hale geldiğini, bakıcı tutulduğunu, eşi ve çocuklarının da bu çarpma sonucu derin üzüntü duyduklarını belirterek yaralanan davacı ... için 5.000,00 TL maddi ve 15.000,00 TL manevi, diğer davacılar için 3.000,00'er TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, açılan davanın yerinde olmadığını, kusurun yaya geçidini kullanmadan karşıdan karşıya geçen davacı ...'da olduğunu, kazayla ilgili olarak Sulh Ceza Mahkemesine dava açıldığını, davacı eş ve çocukların manevi tazminat talep etme haklarının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davacı ... için 806,92 TL maddi ve takdiren 5.000,00 TL manevi, davacılar .... için de 1.000,00'er TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiş hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazası sonucu yaralanmadan kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, kusur oranlarının belirlenmesi için 17.04.2015 tarihli bilirkişi raporu alınmış; raporda, davacı ...'ın olay yerinin 6 m. gerisindeki ışık kontrollü kavşaktaki yaya bandını kullanmaksızın ve ilk geçiş hakkı olmadığı halde tedbirsiz ve ani şekilde davranmış olduğundan asli ve %80 oranında, davalı ...'un ise aracı her an durdurabilecek şekilde sevketmediği için tali ve %20 oranında kusurlu olduğu belirlenmiştir.

Mahkemece, kusur oranlarının belirlenmesi için 17.04.2015 tarihli bilirkişi raporu alınmış; raporda, davacı ...'ın olay yerinin 6 m. gerisindeki ışık kontrollü kavşaktaki yaya bandını kullanmaksızın ve ilk geçiş hakkı olmadığı halde tedbirsiz ve ani şekilde davranmış olduğundan asli ve %80 oranında, davalı ...'un ise aracı her an durdurabilecek şekilde sevketmediği için tali ve %20 oranında kusurlu olduğu belirlenmiştir.

Sürücü .... taksirle ölüme yaralamaya neden olma suçundan Sulh Ceza Mahkemesinin 2009/937 E. ve 2011/626 K. sayılı dosyasında yargılanmış; yargılama sırasında yapılan 19/07/2010 tarihli keşif sonrasında alınan 26.07.2010 tarihli kusur raporunda (ve eki krokide)davacı ...'ın kavşak başını kullanarak bilinçli şekilde geçiş yaptığı ve 8.70 m.lik yolun 7 m.sini geçip geçişini tamamlamak üzereyken davalı sürücü ...'un aracıyla durarak geçiş hakkını yayaya vermesi gerektiği halde bunu yapmadığı ve aracın hızını azaltmadığı, havanın yağışlı ve zeminin kaygan olmasının da etkisi ile yayaya çarptığı belirtilerek ....'ın kusursuz, sürücü ...'un ise tam kusurlu olduğu belirtilmiş, tarafların itirazı üzerine .... Kurumu'ndan alınan 22.12.2010 tarihli raporda ise yaya Nuran'ın olay mahalline yakın yerdeki yaya geçidini kullanmadığı için asli kusurlu, sürücü ...'un ise gerekli dikkat ve özeni göstermediğinden dolayı tali kusurlu olduğu belirtilmiştir. Sulh Ceza Mahkemesi'nce .... Kurumu raporunun evrak üzerinde yapılan incelemeye dayandığı,olaya ve keşifteki bulgulara ters olduğu,... Caddesinde yaya geçidi bulunmadığı,26.07.2010 tarihli kusur raporunun oluşa uygun olduğu belirtilerek sanık sürücü tam kusurlu kabul edilerek cezalandırılmış olup karar, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 17.04.2013 tarih ve 2012/27148 E. 2013/10305 K.sayılı Düzeltilerek Onama ilamı ile kesinleşmiştir. Borçlar Kanunu'nun 53.maddesi (6098 S.TBK'nun 74.maddesi) uyarınca, hukuk hakiminin ceza mahkemesince belirlenen maddi olgu ile bağlı olacağı açıktır.

O halde, davacı ...'nun dava konusu olayda kusurunun bulunmadığı kesinleşen ceza mahkemesi kararı ile sabit olduğundan ve ceza mahkemesince belirlenen maddi vakıa eldeki dava yönünden bağlayıcı olduğundan mahkemece davacı ...'ın %80 kusurlu kabulü ve bu doğrultuda yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-HMK'nun 26.(HUMK'un 74.) maddesine göre,hakim tarafların talep sonucu ile bağlı olup ondan fazlasına karar vermemesi gerekir.Somut olayda dava dilekçesinde bakıcı ücreti talep edilmiş ise de fazlaya ilişkin haklar saklı tutulmamış olup davacı vekili tarafından verilen 12.10.2010 tarihli dilekçede ise 2.400 TL bakıcı masrafı yapıldığı belirtilerek buna ilişkin belgeler sunulduğu halde mahkemece talep aşılarak dokuz aylık bakıcı ücreti yönünden karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

3-Bozma neden ve şekline göre taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

3-Bozma neden ve şekline göre taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine 13/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.