muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/10238, Karar No: 2019/18422, Tarih: 14.10.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/10238 E.  ,  2019/18422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

1) Mağdur ...'un yaralanmasına ilişkin düzenlenen 09.04.2015 tarihli İzmir Adli Tıp Kurumu raporunda "...sol frontal bölge kaş lateralinden başlayarak temporal bölge saçlı deri içerisine uzanan 4 cm.lik kısmı yüz sınırlarında olan toplam 9,5x0.1 cm.lik iyileşmekte olan laserasyon izi olduğu..." belirtilmiş olması karşısında, mağdurda meydana gelen yaralanmanın yüzde sabit ize veya sürekli değişikliğe neden olup olmadığı hususunda en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğünden rapor aldırılmadan eksik inceleme ile hüküm tesisi,

2) Baba oğul olan tarafların karşılıklı yaralanması ile sonuçlanan kavgada, tartışmanın başlangıcına ilişkin anlatımların farklılık arz ettiği gözetildiğinde, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4 - 238 Esas - 367 Karar sayılı kararı ve bu kararla uyumlu ceza dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediği durumlarda, sanık lehine 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda uygulanması gerektiği gözetilmemesi,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son

maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına 14.10.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8102, Karar No: 2024/17056, Tarih: 26.03.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/8102 E.  ,  2024/17056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/198 E., 2016/303 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Samsun 7. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 08.02.2023 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun’un 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Samsun 7. Asliye Ceza Mahkemesi kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23735, Karar No: 2014/23058, Tarih: 07.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/23735 E.  ,  2014/23058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2014

NUMARASI : 2013/103-2014/79

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya Tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12521, Karar No: 2024/2200, Tarih: 28.02.2024

**4. Hukuk Dairesi         2023/12521 E.  ,  2024/2200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/128 - 2022/126

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU İTİRAZ HAKEM HEYETİ

SAYISI : 2022/İHK-2715

HÜKÜM/KARAR : Davalı itirazının reddine

SİGORTA TAHKİM KOMİSYONU UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ

SAYISI : K-2021/162670

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda, Uyuşmazlık Hakem Heyetince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine, İtiraz Hakem Heyetince itirazın reddine karar verilmiştir.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Dairenin 31.05.2023 tarihli ve 2022/2623 Esas, 2023/7282 Karar sayılı ilamı ile dosyanın geri çevrilmesine karar verilmişse de; geri çevirme üzerine ceza dosyası dosya kapsamına alınmadığı gibi, nakdi tazminata ilişkin de davacının kaza tarihi itibariyle bağlı olduğu kuruma değil SGK'ya yazı yazılmış olup geri çevirmenin gereğinin eksiksiz yerine getirilmediği anlaşılmıştır.

1. Davacının kaza tarihi itibariyle bağlı olduğu kuruma yazı yazılarak, dava konusu trafik kazası nedeniyle, 2330 sayılı Nakdi Tazminat ve Aylık Bağlanması Hakkında Kanun dahilinde davacıya bir ödeme yapılıp yapılmadığı, ödeme yapılmışsa ödenen bedelin hangi kalemlere ilişkin olduğu (maddi- manevi tazminat miktarlarının ayrı ayrı belirtilmesi) ve rücuya tabi olup olmadığına ilişkin alınacak yazının,

2. Dava konusu kazaya ilişkin (taraflardan dosya bilgileri istenerek) soruşturma dosyası/açılmışsa ceza dava dosyası aslının ya da eksiksiz onaylı örneğinin (varsa özellikle imzalı uzlaşma teklif formu, uzlaşma raporu ile uzlaşmaya ilişkin belgelerin) dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE,

28.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2624, Karar No: 2024/16862, Tarih: 05.12.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/2624 E.  ,  2024/16862 K.**

**"İçtihat Metni"**

NCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2249 E., 2019/1236 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kırklareli 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/70 E., 2018/270 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM: TCK’nın 220/7. maddesi delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62 ve 53. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1. Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan yargılanan, kovuşturma aşamasında kendisinin seçtiği bir müdafi bulunmadığı gibi 5271 sayılı Kanun’un 156 ncı maddesi uyarınca da resen müdafi görevlendirilmeyen sanığa, Anayasanın 36 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ncı maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesinin zorunlu sonucu olarak 5271 sayılı Kanun’un 150 nci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca müdafi görevlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, savunma hakkının kısıtlanmasına netice verecek biçimde müdafi hazır bulundurulmaksızın mahkûmiyet hükmü kurulmak suretiyle 5271 sayılı Kanun’un 150 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 188 inci maddesinin birinci fıkrası, 197 nci maddesinin birinci fıkrası ve 289 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (e) bentlerine muhalefet edilmesi,

2. Kabul ve uygulamaya göre;

a. Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda terör örgütüne yardım etmek kastı ile örgütle iltisaklı bankaya para yatırdığına ve bankacılık işlemleri yaptığına dair kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

b. Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve istiyerek yardım etme suçundan temel ceza belirlenirken delalet maddesi olan TCK’nın 314/3 maddesinin belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c. Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin mahkemece kabul edilen yardım fiiline ilişkin olarak son eylem tarihi olan 31.08.2014 yerine 28.07.2016 olarak yazılması,

b. Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve istiyerek yardım etme suçundan temel ceza belirlenirken delalet maddesi olan TCK’nın 314/3 maddesinin belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c. Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin mahkemece kabul edilen yardım fiiline ilişkin olarak son eylem tarihi olan 31.08.2014 yerine 28.07.2016 olarak yazılması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Kırklareli 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: -, Karar No: 2012/23037, Tarih: 01.10.2012

**2. Hukuk Dairesi         201216819 E.  ,  2012/23037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadıköy 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :3.2.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 19.6.2012 günü temyiz eden davalılardan A.. A.. geldi. Karşı taraf davacılar S.. K..ve S.. S.. K.. ile vekilleri ve aynı zamanda kayyımları Av. A..C..Y..gelmediler. Keza ihbar olunan Hazine temsilcisi ile Cumhuriyet Savcılığından da gelen olmadı. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Türk Medeni Kanununun 337. maddesi uyarınca evlilik dışı ilişkiden doğan çocuğun velayeti anaya ait ise de,kanun koyucu babalık davasında ananın her zaman çocuğun yararına davranamayacağı ilkesinden hareket ederek küçük için kayyım tayin edilmesini (TMK.md.426/2) ve davanın Cumhuriyet Savcısı ile Hazineye; ana tarafından açılmışsa kayyıma, kayyım tarafından açılmışsa anaya ihbarını öngörmüştür (TMK.md.301/3). Böylece şu veya bu gibi düşüncelerle ana babının çocuk aleyhinde birleşmeleri ve onun zararına bir durumun doğumu önlenmek istenmiştir. Yukarıda açıklanan kural çerçevesinde anaya dava ihbar (HUMK.md.48) edilip, katılımına imkan hazırlamadan ve gösterdikleri takdirde delilleri de toplanmadan eksik incelemeyle hüküm verilmesi doğru değildir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.10.2012 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/2729, Karar No: 2012/3862, Tarih: 12.03.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/2729 E.  ,  2012/3862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vdl. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vdl. aleyhine 04/02/2005 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/12/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, kararı davalılar temyiz etmiştir.

Davacılar dava dilekçelerinde davalı ...'in haksız eylem faili olarak, anne ve babası olan diğer davalılar ... ve ...'ün ise çocuklarını iyi yetiştirmemelerinden dolayı M.K.'nun 369. maddesi gereğince sorumlu olduklarını ileri sürmüşlerdir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 4/1. maddesi, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'un üçüncü kısım hariç olmak üzere ikinci kitap (TMK md. 118-395, 5133 sayılı K.md.2) ile 03/12/2001 tarihli ve 4722 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna göre aile hukukundan doğan dava ve işlere aile mahkemesinde bakılacağını, geçici 1.maddesi de; sonuçlanmamış davaların yetkili ve görevli aile mahkemesine devredileceğini hükme bağlamıştır. Dava, Türk Medeni Kanunu'nun ikinci kitabında yer almaktadır. Bu haliyle uyuşmazlığın aile mahkemesinde çözümlenmesi gerekir.

Şu durumda dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine işin esasının incelenerek karara bağlanması usul ve yasaya aykırı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın gösterilen BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7616, Karar No: 2020/11721, Tarih: 23.11.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/7616 E.  ,  2020/11721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Her ne kadar suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçun 5237 sayılı kanunun 141/1 maddesinde düzenlenen "hırsızlık" suçu olduğu değerlendirilerek atılı suçun uzlaşma hükümleri kapsamında olması karşısında dosyanın uzlaşma işlemleri için gönderildiği ve tarafların uzlaştığı bu itibarla da suça sürüklenen çocuk hakkında 5271 sayılı kanunun 254/2 ve 223/8 maddeleri uyarınca düşme kararı verilmiş ise de; gerek iddianame anlatımında gerekse de Yargıtay 13.Ceza Dairesinin 27/05/2019 tarih 2018/15323 Esas 2019/8949 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere suça sürüklenen çocuğun müştekiye ait park halindeki açıkta bulunan elektrikli bisikleti çalması şeklinde gerçekleştirdiği eyleminin 5237 sayılı kanunun 142/1-e maddesinde düzenlenen "Adet Gereği Açıkta Bırakılan Eşya Hakkında Hırsızlık" suçunu oluşturduğu gözetilmeden atılı suçtan cezalandırılması gerekirken usul ve yasaya aykırı olarak hakkında 5237 sayılı kanunun 141/1 maddesinde düzenlenen "hırsızlık" suçu kapsamında düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3975, Karar No: 2014/9917, Tarih: 06.05.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/3975 E.  ,  2014/9917 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı Bakanlık temsilcisi tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı temsilcisinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sebepleri bildirilmiş olmayan bozma isteğinin reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalışırken emekliye ayrıldığını, TİS gereği sağlanan sosyal yardımların eklenmemesi nedeni ile kıdem tazminatının eksik ödendiğini ayrıca bazı alacaklarının ödenmediğini iddia ederek fark kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek kısmen hüküm altına alınmıştır.

Davalı Bakanlık, genel bütçeye dahil idarelerden olup 492 sayılı Harçlar Kanunu'na göre harçtan muaf olmasına rağmen bakiye karar ve ilam harcı ile yargılama giderlerine katılmak sureti ile davacının dava açarken yatırdığı harçlardan sorumlu tutulması hatalıdır.

Ne var ki, bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün fıkrasının 3 ve 4 numaralı bentlerinin hükümden çıkarılarak yerine;

“3-Davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davacının dava açarken yatırdığı toplam 78,70 TL harcın karar kesinleştiğinde ve talep halinde davacıya iadesine,

4-Davacı tarafça sarf edilen bilirkişi ücreti, davetiye ve posta giderleri olan 178,70 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” sözcük ve rakamlarının yazılmasına kararın düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 06/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.