muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1557, Karar No: 2018/1733, Tarih: 25.04.2018

Bundan sonra temlik alan ... ve ... Mirasçıları vekili 25.01.2017 tarihli dilekçe ile karara müvekillerinin taraf olarak eklenmesi ve gerekçeli kararın taraflara tebliğini talep etmiş, mahkemece dosya üzerinde 27.01.2017 tarihinde verdiği ek kararla talebi kabul etmiş, davalının 20.02.2017 tarihli itiraz dilekçesi üzerine yine dosya üzerinde yaptığı inceleme sonucunda 21.02.2017 tarihinde verilen 2. ek karar ile 27.01.2017 tarihli ek kararın kaldırılmasına, feragat nedeniyle davanın reddine ilişkin hükmün kesinleştirilmesine karar verilmiştir. Bu kararın temlik alanlar vekili tarafından temyizi üzerine mahkemece 27.02.2017 tarihinde yine dosya üzerinden 3. ek kararla temlik alanların temyiz talebinin sıfat yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş ve en son verilmiş bu ek karar temlik alanlar vekilince yasal süresi içinde temyiz edilmiştir.Her ne kadar temlik alanlar vekilinin davada taraf olmamaları nedeniyle verilen kararı temyiz sıfatları bulunmamakta ise de 6100 sayılı HMK'nın 376. maddesi hükmünce temlik alan ve davanın tarafı olmayan 3. kişilerin hükmün iptâlini ayrıca talep etmeleri mümkün olup, sıfat yokluğu sebebiyle verilen temyiz isteminin red kararı hak kaybına neden olabileceğinden mahkemenin 27.02.2017 gün, 2016/432 Esas 2017/8 Karar sayılı temyiz talebinin sıfat yokluğu nedeniyle red kararının bozularak kaldırılmasından sonra, diğer ek kararlarıyla ilgili temyiz temyiz itirazlarının incelenmesine geçilmiştir.Mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılama sırasında 17.01.2017 tarihinde davacının davasından feragat etmesi sonucu feragat nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemece verilen bu karar nihai karar olup, dosyadan el çekilmiştir. Nihai karar verildikten sonra mahkemenin dosyayı ele alıp davaya bakması ancak kanun yoluna başvurulması ve verilen kararın bozulması halinde söz konusu olup, bunun haricinde işten el çekilen dava dosyasının talep üzerine ya da re'sen ele alınarak kararın değiştirilmesi, davacı ya da davalı yanında dava ve karara taraf eklenmesi mümkün değildir.Bunun sonucu olarak mahkemenin talep üzerine verdiği 27.01.2017 tarih 2016/432 Esas 2017/8 Karar sayılı 1. ek kararı ile itiraz üzerine verdiği, 21.02.2017 gün 2016/432 Esas 2017/8 Karar sayılı 2. ek karar yok hükmünde olup usul ve yasaya aykırı olduğundan bozularak ortadan kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir. SONUÇ: Temlik alanların temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan gerekçelerle kabulü ile yerel mahkemenin 27.01.2017 gün 2016/432 Esas 2017/8 Karar sayılı 1. ek karar ile 21.02.2017 tarih 2016/432 Esas 2017/8 Karar sayılı 2. ek kararının BOZULMASINA, temlik alanların 6100 sayılı HMK'nın 376. maddesi gereğince iptâl davası açma haklarının saklı tutulmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden temlik alan davacılara geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 25.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11896, Karar No: 2016/4354, Tarih: 10.03.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/11896 E.  ,  2016/4354 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ..... vek. Av. ... aralarındaki menfi tespit davası hakkında ....Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 03.12.2014 gün ve 2014/833 E. - 2014/366 K. sayılı hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

1- Heyetçe incelenmesine gerek görülen davaya konu .... İcra Müdürlüğü'nün 2011/4484 esas sayılı takip dosyasının okunaklı ve tasdikli bir örneği ile takip dayanağı olan 215.440 TL bedelli bononun önlü-arkalı, okunaklı ve tasdikli bir örneğinin,

2- Hükmü temyiz eden davalı vekiline temyiz harçlarının ikmali için çıkarılan 22.04.2015 tarihli muhtıranın tebliğine dair belgeye dosyada rastlanılamadığından hangi tarihte tebliğ edildiğinin PTT'den sorularak verilecek cevabi yazının,

3-Davacı vekilinin hükmü katılma yoluyla temyiz ettiği anlaşılmakta olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinin davacı vekiline tebliğine dair belgeye dosyada rastlanılamadığından hangi tarihte tebliğ edildiğinin PTT'den sorularak verilecek cevabi yazının eklendikten sonra yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda belirtilen noksanlıkların giderildikten sonra yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/308, Karar No: 2016/15547, Tarih: 20.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/308 E.  ,  2016/15547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ziynet eşyası alacağı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 20.12.2016 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı asil ve vekili Av..... geldi. Karşı taraf davacı vekili Av.... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 1.350 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacı tarafa verilmesine, 1.024,65 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1528, Karar No: 2014/20155, Tarih: 26.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/1528 E.  ,  2014/20155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Temyiz süre tutum dilekçesinde gerekçeli kararın tebliğini isteyen sanık ...'ya tebligat yapıldığına dair dosyada belgeye rastlanmadığından tebligat yapılmış ise belgesinin, yapılmamış olması halinde ise usulüne uygun tebligat yapılması ve buna dair belge ile verilmesi halinde temyiz layihasının eklenerek yeniden iadesi için mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23, Karar No: 2017/4557, Tarih: 18.04.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/23 E.  ,  2017/4557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayeti anneye bırakılan tarafların ortak çocuğu ... ile davalı baba arasında her yıl okul yarı yıl tatilinde kurulan kişisel ilişkinin başlangıç ve bitiş tarih ve saati karar yerinde gösterilmemiştir. Bu durum çocukla baba arasında kişisel ilişki tesisinde infazda güçlüğe sebep olur. Bu sebeple yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı ise de; bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK m.438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2. bendinde yer alan " her yıl sömestr tatilinin ilk haftası boyunca” sözcüklerinin hükümden çıkartılmasına, yerine " her yıl okul yarıyıl tatilinin başladığı haftanın ilk pazartesi günü saat 10:00 dan takip eden pazartesi günü saat 18:00 a kadar” sözcüklerinin yazılmasına, hükmün kişisel ilişkiye ilişkin bölümünün bu şekliyle DÜZELTİLEREK, hükmün temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.04.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2006/13575, Karar No: 2006/9065, Tarih: 28.09.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/13575 E.  ,  2006/9065 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Giyim Teks .Ayak. San. ve Tic. Ltd. Şti. ile davalı (3.kişi) ... (borçlu) ... Oto İnş. Gıda Ürn. Güv. Hizm. Ltd. Şti. aralarındaki istihkak davası hakkında Ankara 2. İcra Mahkemesinden verilen 13.7.2006 günlü ve 878/528 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tesbit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL.) 10.00 –YTL’yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

2005 yılında bu parasal sınır 2.850.00 YTL. olarak uygulanmıştır. Öte yandan 18.11.2005 gün ve 25997 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2006 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 9,8 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2006 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 3.120.00. YTL.’sini geçmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri 600.00 YTL’dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, İİK'nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca 28.9.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28265, Karar No: 2017/8223, Tarih: 16.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/28265 E.  ,  2017/8223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; Başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4712, Karar No: 2011/7443, Tarih: 17.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/4712 E.  ,  2011/7443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma - düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

20.3.2008 tarihli haciz tutanağına göre, borçlu işyerinin kayıtlı adresinden ayrıldığı belirtilmiş olup adresten ayrılma tek başına ticareti terk anlamına gelmeyeceğinden şikayetin süresinde olduğu kabul edilmiştir. Ancak;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7063, Karar No: 2024/2940, Tarih: 07.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/7063 E.  ,  2024/2940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/134 E., 2016/162 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.04.2016 tarihli ve 2014/134 Esas, 2016/162 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği özetle; yüklenen suçu işlemediğine, suç işleme kastının bulunmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında, katılanı kefil olarak gösterip katılan adına sahte imza atmak suretiyle düzenlendiği kendisinin borçlu olarak göründüğü, düzenleme ve ödeme tarihleri sırasıyla 08.06.2013 ve 10.06.2013 olan 450,00 TL tutarındaki suça konu senedi kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunması, katılan beyanı ve tüm dosya kapsamı itibarıyla yüklenen eylemin resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;