muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3036, Karar No: 2016/5182, Tarih: 24.02.2016

4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde ise işyeri devri ve bunun iş sözleşmesi ile işçilik alacakları üzerindeki etkisi düzenlenmiştir. Söz konusu maddeye göre; İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer. Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür. Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır.

Somut olayda; davacının önce ... sonra davalı ... nezdinde alt işveren işçisi olarak çalıştığı görülmektedir. Somut olayda dosya kapsamına göre davalı ... ile ...’nin asıl işveren konumunda olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda ifade edildiği üzere işyeri devrine ilişkin kurallar, işverenler arasında gerçekleşen ve hukuki işleme dayalı olarak işyerinin bir işverenden diğerine geçmesine sebep devirler için uygulama kabiliyetine sahiptir. Asıl işverenin işyerini devretmesi alt işverenin işçileri açısından işyeri devrine ilişkin 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinin uygulanmasına sebep olmaz. Zira asıl işveren kanun gereği sorumlu olan ve alt işverenin işçisinin işvereni olmayan bir işveren olup, söz konusu madde kapsamında bir işveren olmadığı gibi asıl işverenin işyeri de bu kapsamda bir işyeri niteliği taşımaz. Asıl işverenin işyerini devretmesi sadece kendi işçileri açısından 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesinde düzenlenen işyeri devri kurallarının uygulanmasını gerektirir. Bu durumda işyerini devreden asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı sadece kendi döneminde doğan alacaklar bakımından 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesi sebebiyle asıl işveren sıfatıyla sorumlu olacak, 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca işyeri devri kurallarına göre sorumlu tutulamayacaktır.

Somut olaya dönüldüğünde, davacının aynı işyerinde önce dava dışı ...’de alt işveren işçisi sonra ise davalı ....’de alt işveren işçisi olarak çalıştığı görülmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere alt işveren işçisi açısından asıl işverenler arasında işyeri devrine ilişkin kurallar işletilemeyeceğinden davalı ....’nin sorumluluğunun buna göre belirlenmesi gerekirken bunun yapılmaması isabetsizdir.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıp yapmadığı ve yapmışsa miktarının ne olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışması yapıp yapmadığı ve yapmışsa miktarının ne olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücreti hesaplanırken fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil tahakkuku olup da ihtirazı kayıtsız imzalanan bordrolar ile yine fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil tahakkuku olan ancak imzasız olmakla beraber banka kanalıyla ödendiği ispat edilen bordroların dikkate alınması gereklidir. Bu noktada ilk grup bordrolar yönünden aksi yazılı delille ispatlanmadıkça bordro döneminin dışlanması, ikinci grup bordrolar açısından ise banka kanalıyla yapılan fazla çalışma ödemelerinin yapılacak hesaplamadan mahsup edilmesi gereklidir.

Somut olayda dosyada yukarıda belirtilen özelliklerde bordrolar bulunmaktadır. Bu bordroların yukarıdaki esaslara göre değerlendirilmesi gerekirken bunun yapılmaması isabetsizdir.

4-Diğer taraftan hükümde dava ve ıslah tarihinden itibaren faize karar verilmekle birlikte hangi tutarlar için dava, hangi tutarlar için ise ıslah tarihinden itibaren faize hükmedildiği açıklanmayarak hükmün infazında tereddüte sebep olunması da yerinde olmamıştır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 24.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26779, Karar No: 2015/32960, Tarih: 12.11.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/26779 E.  ,  2015/32960 K.**

**"İçtihat Metni"**

A.. Ş.. vekili avukat Y.. A.. ile 1-B.. Oto A.Ş vekili avukat U.A.. P.. 2-H..-S.. OTo Ltd. Şti. vekili avukat S.. Ç.. aralarındaki dava hakkında Mersin 1. Tüketici Mahkemesinden verilen 01.11.2013 tarih ve 2013/170-601 sayılı hükmün Dairenin 16.04.2015 tarih ve 2014/20263 2015/12403 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 250.00 (ikiyüzelli) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 12.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31091, Karar No: 2018/4718, Tarih: 18.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/31091 E.  ,  2018/4718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 18/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4442, Karar No: 2014/12889, Tarih: 10.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/4442 E.  ,  2014/12889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :27.11.2013

NUMARASI :Esas no:2012/846 Karar no:2013/856

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 123.60 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 10.06.2014 (Salı)

KARŞ OY YAZISI

Davalının velayet hakkını kötüye kullandığı ve savsakladığı kanıtlanmamıştır. Küçük Zafer tarafların boşandığı 2009 yılından bu yana davalı anne yanında kalmaktadır. Bulunduğu ve alıştığı ortamdan ayrılması ve bu durumun lehine olacağı toplanan delillerle ispatlanamamıştır. Kaldı ki davacının şoför olduğu ve geceleri çalıştığı, küçüğe kimin tarafından bakılacağı da anlaşılamamaktadır. Ayrıca uzman tarafından düzenlenen raporda da küçüğün anne ve baba yanında da mutlu olduğu, babasının yanında kalması halinde anneyi özleyeceğini ifade ettiği belirtilmiştir. Velayetin değiştirilmesi koşulları oluşmadığı gibi, çocuğun baba yanında kalmasının onun yüksek menfaatine olacağı da kanıtlanmamıştır. Davanın reddi gerekirken kabulü doğru olmamıştır. Bu sebeple sayın çoğunluğun onama görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2010/16226, Karar No: 2011/2616, Tarih: 17.02.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/16226 E.  ,  2011/2616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2030, Karar No: 2024/4663, Tarih: 04.06.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/2030 E.  ,  2024/4663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/136 Esas, 2022/345 Karar

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili kuruma bağlı Tümosan Türk Motor ve Traktör Sanayi İşletmesi 17.05.2004 tarihinde özelleştirme kapsamında ... Çelik Yapı İnş. San. ve Tic. A.Ş.'ye satıldığını, özelleştirme idaresi başkanlığı ile alıcı firma arasında 30.06.2004 tarihli sözleşmeyi imzaladığını, sözleşme ile birlikte işletmeye ait tüm hammadde, yarı mamul ve mamul stoklar sarf malzemeleri yedek parçalar ile üretimde kullanılan tüketim malzemelerinin Sümer Holding tarafından fiili devir tarihi itibariyle belirlenecek bedel üzerinden alıcıya devredileceğinin kararlaştırıldığı ve 01.07.2004 tarihinde alıcıya yediemin sıfatı ile teslim ve devir edildiğini, bu tarihten sonra bedelin 3.454.560,48 TL olarak belirlendiği ve alıcı ... A.Ş.'ye 04.08.2004 tarihinde bildirilerek 13.08.2004 tarihine kadar ödenmesinin talep edildiğini, bedelin ödenmemesi üzerine 01.11.2004 tarihli olur ile vadeli satış şartlarını belirlemek ve sözleşme imzalamak üzere davalılardan ...'na yetki verildiğini, davalının, .... A.Ş. ile 01.02.2005 tarihinde sözleşme imzaladığını ve satış şartlarını belirlediğini, sözleşmeye göre belirlenen 3.909.797,00 TL mal bedeli ve 703.762,00 TL KDV karşılığında satılmasını öngören sözleşmenin işlerlik kazandığını, genel müdürlük tarafından görevlendirilen başmüfettişçe hazırlanan raporda davalı ...'nun sözleşmede faiz oranının aylık %1 olarak saptanması sebebi ile faizin yasanın öngördüğü orandan az olarak hesapladığı ve sorumlu aleyhine hukuki ve cezai işlem yapılması gerektiğini bildirdiğini, kendilerinin Ankara 12. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/529 E. sayılı yargılaması ile davalılardan ...'ndan oluşan kamu zararının talep edildiğini, sözleşmeyi onaylayan diğer davalılardan da yönetim kurulu üyeleri olması sebebiyle zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını ileri sürerek mahkemenin 2011/529 E. sayılı dosyası ile tahsilatta tekerrür olmamak kaydı ile 1.414.927,44 TL kurum zararının davalılardan zararın doğduğu tarihten itibaren yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsiline, davalılardan ...'nun sorumluluğunun 846.887,64 TL olarak esas alınmasına, yargılama gideri ve vekalet ücretinin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; öncelikle davanın ticari dava mahiyetinde olduğunu beyanla görev itirazında bulunmuş, ayırca zamanaşımı süresinin dolduğunu, esasa ilişkin olarak da davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; öncelikle görev ve zamanaşımı itirazında bulunmuş, müvekkilinin yönetim kurulu üyesi olduğunu, davalı Genel Müdür Yardımcısı ...'nun kusurlu davranışından nedeniyle müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

3.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; öncelikle zamanaşımı süresinin dolduğunu, müvekkilinin yönetim kurulu üyesi olması nedeniyle davalı Genel Müdür Yardımcısı ...'nun kusurundan sorumlu olamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

4.Davalı...vekili cevap dilekçesinde; öncelikle davanın ticari dava mahiyetinde olduğunu beyanla görev itirazında bulunmuş, ayırca zamanaşımı süresinin dolduğunu, esasa ilişkin olarak, müvekkilinin yönetim kurulu üyesi olduğunu, bu nedenle davalı Genel Müdür Yardımcısı ...'nun kusurundan dolayı müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

5.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; öncelikle zamanaşımı itirazında bulunmuş, ayrıca davanın Yönetim Kurulu kararıyla açılmaması nedeniyle davacının husumet ehliyeti bulunmadığını, esasa ilişkin olarak da davanın reddini savunmuştur.

6.Davalı ... vekili Cevap dilekçesinde; öncelikle zamanaşımı itirazında bulunmuş, esasa ilişkin olarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma sonrası dosyanın Ankara 12. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/409 E. sayılı kaydının yapıldığı, Ankara 12. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/409 E. sayılı dosyanın 28.05.2021 tarihli celsesinde birleşik davanın (Abdürrahim Çöloğlu haricindeki davalılar yönünden) tefrikine karar verdiği, tefrik sonrası dosyanın Ankara 12. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2021/459 E. sayılı kaydı yapıldığı ve Ankara 12. Asliye Hukuk Mahkemesi 2021/459 E. 2021/546 K. sayılı ilamı ile davada, Ankara Asliye Ticaret Mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesi ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verdiği, davanın, işlem tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6762 sayılı Kanun) 309 uncu maddesi uyarınca açılmış bir sorumluluk davası olduğu, aynı madde uyarınca bu davaların 2 ve 5 yıllık zamanaşımı sürelerine tabi bulunduğu, davalının sorumluluğuna yol açtığı kabul edilen sözleşmenin 01.02.2005 tarihli olduğu, açılan bu davanın 5 yıllık zamanaşımı süresinin 01.02.2010 tarihinde dolduğu, uzamış zamanaşımları bakımından 765 sayılı Türk Ceza Kanunu hükümlerine göre somut olaya ilişkin ceza zamanaşımı süresi 5 yıl, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'na göre zamanaşımı süresinin ise 8 yıl olduğu ve davanın ise her iki tarihten sonra 04.07.2013 tarihinde açıldığı, davalıların süresi içerisinde zamanaşımı definde bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Yargıtay Kararı

Dairenin 23.11.2023 tarih, 2022/7342 E. ve 2023/6778 K. sayılı kararıyla, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar verilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

Davacı vekili karar düzeltme dilekçesinde özetle; haksız fiil nedeni ile genel zamanaşımı süresinin uygulanması gerektiğini, davalıların sorumluluğunun Ankara 12. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2011/529 E. sayılı dosyasında alınan 11.06.2013 tarihli bilirkişi raporu ile tespit edildiğini, zamanaşımının dava açmaya yetkili makam tarafından haberdar olunduğu tarihten başlaması gerektiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, şirket yönetim kurulu üyelerine karşı açılmış sorumluluk davasıdır.

2. İlgili Hukuk

6762 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteminin reddi gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin karar düzeltme isteminin 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi gereğince REDDİNE,

Alınması gereken karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdiren 2.505,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine,

04.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13479, Karar No: 2014/14555, Tarih: 06.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/13479 E.  ,  2014/14555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 24.01.2014 tarih ve 1 sayılı kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki maddi ve manevi tazminat taleplerinin temyiz incelemesi Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne verilmiştir.

SONUÇ: Taraflar arasındaki uyuşmazlığın meslek hastalığından kaynaklanması ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun anılan kararına göre dosyanın Yargıtay 21. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 06.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2806, Karar No: 2015/6225, Tarih: 25.03.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/2806 E.  ,  2015/6225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, ancak;

5237 sayılı ...'nın 165. maddesi gereğince temel cezanın tayini sırasında, hapis cezasının 6 ay olarak alt sınırdan tayin edilmesine rağmen adli para cezasının tayininde alt sınırdan uzaklaşılarak 30 gün adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan;

5237 sayılı ...'nın 165. maddesi gereğince adli para cezasının 5 gün olarak tayinine, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 4 gün adli para cezasına hükmedilmesine ve aynı Kanun'un 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı 20,00 TL den 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve sonuç olarak sanığın 5 ay hapis cezasından çevrilen 3,000 TL ve doğrudan hükmolunan 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14677, Karar No: 2015/440, Tarih: 15.01.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/14677 E.  ,  2015/440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 14. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/12/2012

NUMARASI : 2009/567-2012/708

Taraflar arasında görülen tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar taraflarca yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tazminat isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı M...S...’in maliki oldu ada 43 parsel sayılı taşınmazı kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca dava dışı yükleniciye temlik ettiğini, mirasbırakanın alacağı üç daireden ikisini oğulları olan davalılar Ömer ve Erol adına tescilini sağladığını, işlemlerin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, iki daireden miras payına düşecek bedelin murisin ölüm tarihinden itibaren faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, iddiaların doğru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, mirasbırakanın kat karşılığı inşaat sözleşmesi ile kendisine isabet eden daireleri davalılara temlik ettirdiği, temlikin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun (HUMK) 388, 6100 s. Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu HUMK'nun 389., yine HMK'nin 297/2. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada HUMK'nun 381.maddesinin son fıkrasının HMK'nin 294.maddesinin getirdiği imkândan faydalanarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK'nin yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda, değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek, mahkemece kısa kararda yer almadığı halde, gerekçeli kararda hükmedilen bedeller için faize de hükmedilerek kısa karar ile çelişkili olarak gerekçeli karar yazılmış olması doğru değildir.

Tarafların temyiz itirazı üzerine yapılan inceleme sunucunda hükmün 10.04.l992 gün ve 1992/7 Esas - 2992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.