muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/8384, Karar No: 2025/3652, Tarih: 26.03.2025

açılmasının ertelenmesi kararına karşı itiraza ilişkin kanun yolu, mercii ve süresinin gösterilmediği, usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair kararın kesinleşmediğinden kovuşturma şartının gerçekleşmediği, bu nedenle kamu davasının durmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden sanığın mahkûmiyetine dair yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 03.02.2017 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığının 08.02.2017 tarihli ve 2017/1117 Soruşturma, 2017/85 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolu, mercii ve süresi gösterilmediği, kararın doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarıldığı, 16.02.2017 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilerek infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

B. Şüphelinin kendisine yüklenen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiğinin bildirilmesi üzerine erteleme kararının kaldırılarak Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığının 13.09.2017 tarihli ve 2017/1117 Soruşturma, 2017/2687 Esas, 2017/2329 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı,

C. Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2018 tarihli ve 2017/823 Esas, 2018/244 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı CMK'nın 231/8. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararının 06.03.2018 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

D. Denetim süresi içerisinde 17.08.2019 tarihinde uyuşturucu madde kullandığının bildirilmesi üzerine; dosyanın Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/275 esasına kaydedildiği, Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 10.11.2020 tarihli ve 2020/275 Esas, 2020/875

Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

E. 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesi uyarınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ve bu kararla birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesinin ikinci cümlesinde yer alan "Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır." şeklindeki düzenleme gereği, "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen "tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin kararların itiraz yolu açık olmak üzere verilmesi ve şüpheliye tebliğ edilmesi gerektiği, şüpheliye, hakkında verilen karara karşı itiraz hakkı tanınmadan ve kendisine tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı gibi beş yıllık erteleme süresinin de işlemeye başlamayacağı, şüpheli hakkında Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08.02.2017 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararda, karara karşı itiraz kanun yolu, mercii ve süresi gösterilmediği, bu nedenle de kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği, erteleme kararı usulûne uygun şekilde kesinleşmeden tedbirin infazına başlanamayacağı gibi beş yıllık erteleme süresinin de işlemeye başlamayacağı, yükümlülük ihlalinden söz edilemeyeceği,

Kabule göre de;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinde; "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." düzenlemesi ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsendiği dikkate alındığında; tebligatın öncelikle bilinen en son adrese, MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin, 7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23/1-8. maddeleri ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 2/2. maddesine göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh

düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, somut olayda, Manavgat Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve tedavi denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın doğrudan şüphelinin MERNİS adresine 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesine göre tebliğinin usûlsüz olduğu, bu nedenle de kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği, erteleme kararı usulûne uygun şekilde kesinleşmeden tedbirin infazına başlanamayacağı gibi beş yıllık erteleme süresinin de işlemeye başlamayacağı, yükümlülük ihlalinden söz edilemeyeceği,

Mahkemesince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesinin ikinci cümlesi uyarınca "durma" kararı verilerek, şüpheli hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren "iki hafta" içinde ilgili Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte usûlüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinin sağlanması ve usûlüne uygun şekilde kesinleştirilmesini takiben geçerli tebligat işlemleri yapılarak denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden, mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.11.2020 tarihli ve 2020/275 Esas, 2020/875 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-b maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15296, Karar No: 2017/8444, Tarih: 04.12.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/15296 E.  ,  2017/8444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 2876 parsel sayılı 24100 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeni ile davalı .... adına tespit edilmiştir. Davacı ... ve Hazine'nin itirazı ile dava açılmıştır. Mahkemece verilen önceki tarihli hüküm Rüstem Coşkun mirasçılarından bir kısımının adının karar başlığında gösterilmemesinin ve taraf teşkili tamamlanmadan davanın esasına girilerek sonuçlandırılmasının isabetsizliğine değinilerek bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli 2876 parsel sayılı taşınmazın miras payları oranında Rüstem Coşkun mirasçıları adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, tespite esas alınan vergi kaydı ve miktar fazlası üzerinde edinme koşullarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuştur. Gerçekten 1937 tarihli 525 tahrir numaralı 1 hektar 38 ar büyüklüğündeki vergi kaydı Mahmut, şafak, hali ve dere sınırları itibariyle değişebilir sınırlı olup miktarıyla geçerlidir. Dava ve temyize konu taşınmaz ise 24.100,00 metrekare yüzölçümü ve 2876 parsel numarasıyla 14.8.1953’te tespit edilmiştir. Vergi kaydının tesis tarihi ile kadastro tespiti arasında 20 yıllık süre bulunmadığına göre kaydın miktar fazlasının zilyetlikle kazanılması mümkün olmadığından taşınmazın, tespit tarihi itibariyle doğusunda yer alan ve Mahmut Küçük adına tespit edilen 2879 parsel sayılı taşınmaz sınırından başlamak suretiyle belirlenecek vergi kaydının miktarı kadar bölümünün davalılar adına, kalan kısmın ise Hazine adına tesciline karar vermek gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 04.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4900, Karar No: 2012/11589, Tarih: 02.07.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/4900 E.  ,  2012/11589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/06/2010 tarih ve 2008/40-2010/141 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, asıl ve birleşen davalarda, müvekkilinin uzun yıllardır kullandığı ve tanınmışlık vasfını taşıyan “Eti Mek + şekil”, “Pey Mek” ve “Mek” ibareli markalarının bulunduğunu, davalının ise “Ay - mek + şekil” ibareli markanın tescili için davalı kuruma başvurduğunu, müvekkili tarafından yapılan itirazın TPE YİDK tarafından nihai olarak reddedildiğini, müvekkiline ait markalar ile davalıya ait markaların benzer olup aralarında iltibas ihtimalinin bulunduğunu ileri sürerek, davalılar adına tescilli markaların hükümsüzlüğüne ve TPE YİDK kararlarının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı markaları ile davalı markaları arasında benzerlik bulunduğu, davalı başvurusunun kapsamında bulunan 30. sınıf ürünlerin tamamının davacı markalarının kapsamında aynen yer aldığı, buna karşın davalı başvurusunda bulunan 35/1, 7; 43/2, 3, 4 alt grubunda bulunan hizmetlerin davacı markalarının kapsamında bulunan ürünlerle aynı veya benzer olmadığı, bu hizmetler yönünden davalı markalarının tescilinin davacının reklam gücünden haksız biçimde yaralanacağından ve bu şekilde mal ve hizmet satışlarını artıracağından söz edilemeyeceği, bu bağlamda davalının davacı markasının tanınmışlığından istifade etmek suretiyle toplumun dikkatini çekmek ve onun temsil ettiği imaj ve güvenin hiçbir masraf ve çaba harcanmadan kendi ürün veya hizmetlere devrini sağlama olanağının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile TPE YİDK’nun 2007/M-7547 ve 2008/M-96 sayılı kararlarının 30/1-19, 35/8, 43/1 sınıf ürün ve hizmetler yönünden iptaline ve davalı adına tescilli markaların aynı sınıflar yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı, ayrı ayrı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, ayrı ayrı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 23,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5452, Karar No: 2019/750, Tarih: 07.02.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/5452 E.  ,  2019/750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ... İlçesi ... Beldesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan ve 1976 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında tespit harici bırakılan taşınmazın bir bölümü hakkında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece; çekişmeli taşınmaz bölümünün bulunduğu ... Mahallesindeki taşınmazların kadastro tespitinin 1977 tarihinde kesinleştiği ve bu tarihten davanın açıldığı tarihe kadar 3402 sayılı Yasa’nın 12/3. maddesinde belirtilen on yıllık hak düşürücü sürenin dolduğu, bundan ayrı öncesi köy boşluğu olan çekişmeli taşınmaz bölümünün 2003 tarihinde kesinleşen imar planına göre konut alanı ve imar yolu olarak düzenlendiği kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de mahkemenin hak düşürücü sürenin geçtiği yönündeki kabulü dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Dava dilekçesi ve teknik bilirkişi raporundan davacının isteminin, kadastro sırasında köy boşluğu olarak tescil harici bırakılan çekişmeli taşınmaz bölümünün kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak adına tapuya tescili isteğine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. 3402 sayılı Yasa'nın 12/3. maddesinde yalnızca hakkında tutanak düzenlenen taşınmazlarla ilgili olarak on yıllık hak düşürücü süre belirlenmiş olup, gerek 3402 sayılı Yasa'da, gerekse de 4721 sayılı Yasa'nın tescil hükümlerini düzenleyen maddelerinde, hakkında tutanak düzenlenmeyen ya da tescil harici bırakılan yerler hakkında kadastro öncesi veya sonrası nedenlere dayanılarak dava açılmasını engelleyen ya da hak düşürücü süre belirleyen herhangi bir yasal düzenleme bulunmamaktadır. Dairemizin yerleşmiş içtihatlarına göre, tescil harici bırakılan bu tip yerler hakkında süreye bağlı olmaksızın her zaman tescil davası açılabilmesi mümkündür. Açıklanan nedenle mahkemenin hak düşürücü sürenin dolduğu yönündeki gerekçesi yerinde değildir. Ne var ki; çekişmeli taşınmaz bölümünün 2003 tarihinde onaylanan ve aynı yıl kesinleşen imar planı kapsamında kaldığı ve imar planının onay tarihinden önce de davacı lehine zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleşmediği dosya kapsamı ile sabittir. Hal böyle olunca davanın yalnızca bu gerekçe ile reddine karar verilmesi gerekirken, hak düşürücü sürenin de geçtiğinden bahisle ret kararı verilmesi isabetsiz ise de, ret kararı sonucu itibarı ile yerinde olduğundan hükmün gerekçesi açıklanan şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.02.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21041, Karar No: 2014/17689, Tarih: 27.10.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/21041 E.  ,  2014/17689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa’nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hükümden gümrük idaresi lehine dilekçe yazım ücreti verilmesine ilişkin bendin çıkartılması suretiyle sanık hakkındaki hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18228, Karar No: 2013/22772, Tarih: 12.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/18228 E.  ,  2013/22772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Salihli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05.07.2012 tarih ve 2012/5-2012/439 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı; eşi ...'un bankacı olması nedeniyle 2006 yılından bu yana kendisinin evlilik münasebeti ile 2010 yılında Koç Allianz Sigorta A.Ş.'de özel sağlık sigortası kapsamına alındığını, tarafına 7350643 sayılı sağlık kartı gönderildiğini, başkaca herhangi bir evrak gönderilmediğini, kartın gönderilmesinden bir süre sonra hamile kaldığını, bu dönemde davalı ... şirketini aradığını ve doğum teminatlı olarak girilmiş olan bir poliçenin mevcut olduğunu,herhangi bir doktora muayene olabileceğini, faturaların gönderilmesi halinde fatura tutarının %70'nin tarafına ödeneceğinin söylendiğini, doğumunun yaklaştığında davalı şirkete anlaşmalı hastanelerin sorulduğunu, kendisine Ege Sağlık Hastanesi ve Egepol hastaneleri ile anlaşmalı olduğunun söylendiğini, doğumdan sonra 23/07/2011 tarihinde hastaneden çıkarken eşi tarafından hastanenin muhasebe servisine gidildiğinde sigortasının doğum teminatını kapsamadığı dolayısıyla tüm ücreti peşin almak istediklerini söyleyen yetkililer karşısında şok olduğunu, bunun üzerine defalarca davalı şirketi aradıklarını kendilerine olumsuz cevap verdiklerini ileri sürerek tüm bu nedenlerle davalı şirket işlemleri ile beyanlarına itibar edilerek ödemek zorunda kaldığı 3.895,00 TL'nin tarafına beyan edilen %70'lik kısmı olan 2.726,50 TL'nin şirketten ödeme tarihinden itibaren faizi ile birlikte ve tüm bu sıkıntıları yaşamalarına sebebiyet vererek kendilerini yaklaşık 6 aydır oyalamaları nedeniyle manevi üzüntüsünün telafisi için 5.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının eşi ...'un HSBC Bank A.Ş. çalışanı olması sebebi ile müvekkili şirket tarafından ilgili banka ile akdedilen Grup Sağlık Sigortası Poliçesi kapsamında sigortalandığını, anılan şahsın sigorta giriş tarihinin 20/06/2010 olup gebelik için bekleme süresi olan 12 ayın 20/06/2011 tarihinde bittiğini, bekleme süresinin gelmesine rağmen sehven tetkiklerin faturalarının %70 oranında müvekkili şirket tarafından ödendiğini, bundan sonra doğuma ilişkin olarak müvekkili şirkete başvuru yapıldığında ise gebelik döneminin 12 aylık bekleme süresi içerisinde gerçekleştiği fark edilerek ilgili hastaneye ödeme yapılmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı yanın ilk olarak 20/06/2010 tarihinde sigorta teminatları kapsamına alındığını, Grup Özel Sağlık Sigortası özel şartları ve protokolü gereği hamileliliğin başlangıcının da 21/06/2011 tarihi ve sonrası olmasının gerektiğini, davacı yanın hamileliğinin başlangıç tarihinin 21/06/2011'den önce olduğunu, davacı yanın yaptırmış olduğu 2 adet tahlilin bedelinin de 21/06/2011 tarihinden önce olması nedeniyle teminat dışında kalmakla birlikte bu bedellerin davalı ... şirketi tarafından ödenmesinin sigorta hukukunda "lütuf ödemesi" olarak kabul edileceğini, akdedilmiş sigorta sözleşmesi ve ayrılmaz eki olan özel şartlar ile protokol gereği gebelik teminatının sigortalandıktan 12 ay sonra başlamasının kararlaştırılmış olması nedeni ile davacı yanın hamilelik ve doğumuna dair masrafların ilk yıl için teminat dışında kaldığını, teminat dışında olan hamilelik ve doğum masraflarının, bu teminat dışı hale dair daha önce ödenen tahlil bedellerini yada tek başına müşteri temsilcisinin hatalı bilgi vermesi nedeni ile teminat içine alınmasının kabul edilemeyeceği, bununla beraber davalı şirket personelinin yanlış yönlendirmesi sonucu davacının edindiği "güven" hissinin sarsıldığı varsayılsa da davacının zaten doğmamış bir hakka güvenerek hareket ettiği, doğmamış bir hakkın yasal sonuçlarının da olamayacağı, bu nedenle Eski Borçlar Kanunu Madde 49 ile 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 58. maddesinde düzenlenen "manevi tazminat" şartlarının somut olayda oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı; kararı temyiz etmiştir.

28/10/2007 tarih ve 26684 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren Sigorta Sözleşmelerinde Bilgilendirmeye İlişkin Yönetmelik ve 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu’nun 11. maddesi uyarınca anılan yönetmeliğin 1 ve 7. maddelerinde düzenlenen bilgilendirme yükümlülüğünün somut uyuşmazlık bakımından mahkemece tartışılmaksızın davacının hamileliğinin sigorta sözleşmesinde yazılı teminat muafiyeti döneminde meydana gelmesi nedeniyle hamilelik ve doğum masraflarının poliçe teminatı kapsamı dışında kaldığından bahisle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bu nedenle kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkeme kararının davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2586, Karar No: 2016/2321, Tarih: 18.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/2586 E.  ,  2016/2321 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan B.. S.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılardan B.. S.. vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 18/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.