muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/30559, Karar No: 2014/12031, Tarih: 30.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/30559 E.  ,  2014/12031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2013

NUMARASI : 2013/427-2013/615

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara net geliri esas alınarak değer biçilmesinde, taşınmazların niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve doğalgaz boru hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazların özellikleri, bilirkişi raporunda belirtilen hususlar ve aynı bölgeden Dairemize intikal eden dava dosyaları göz önünde bulundurulduğunda; net gelir metoduna göre tespit edilen bedeline %70 oranında objektif değer arttırıcı unsur uygulanmak suretiyle değer biçilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15326, Karar No: 2012/6146, Tarih: 16.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/15326 E.  ,  2012/6146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Gebze 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09.04.2010 tarih ve 2007/260-2010/128 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı Yılport Konteyner Terminali ve Liman İşletmeleri A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin sigortalısı olan dava dışı Arçelik A.Ş.'nin Almanya'dan ithal ettiği emtiaların davalı Yılport tarafından nakliyesi sırasında hasarlandığını, sigortalıya ödenen tazminatın rücuen tahsili amacıyla davalılar aleyhine Gebze 2. İcra Müdürlüğünün 2007/938 E. Sayılı dosyası ile icra takibine giriştiklerini, davalıların itiraz üzerine takibin durduğunu, hasarın malların tahliyesi esnasında meydana geldiğini, sovtaj bedelinin mahsubu ile davalıların 37.520,44 Eurodan sorumlu olduklarını ileri sürerek, itirazın iptalini ve takibin devamını talep ve dava etmiştir.

Davalı Yılport A.Ş. vekili, hasarın müvekkilinin kusurundan kaynaklanmadığını, emtianın dar olan rulo sehpalarının dağınık ve çemberlerinin eksik olması sonucunda yere düştüğünü, sovtaj bedelinin de düşük olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... A.Ş. vekili, müvekkilinin sorumluluğunun Yılport A.Ş.'nin kusuru ve poliçe limiti ile sınırlı olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı tarafından kamyonlara yükleme yapıldığı esnada gereken dikkat ve özen gösterilmediğinden saç ruloların harekete geçerek söz konusu hasara neden olduğu, saç ruloların ahşap sehpalarının dar tabanlı olmasının olayın meydana gelmesinde kısmen etkili olduğu, davalı Yıport A.Ş.'nin % 75, davacının ise % 25 oranında kusurlu bulundukları, kusur oranında indirim yapıldıktan sonra gerçek zarar olan 27.870,70 TL'nin 14.946,40 Euro'ya tekabül ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, itirazın kısmen iptaline, takibin 14.946,40 Euro üzerinden devamına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı Yılport A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı Yılport A.Ş.vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili ve davalı Yılport A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ve davalı Yılport A.Ş.vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ve davalı Yılport A.Ş vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 1.241,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Yılport A.Ş.'den alınmasına, 16.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12520, Karar No: 2008/12934, Tarih: 18.12.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/12520 E.  ,  2008/12934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, intifa ... nedeniyle kayyum tayinine ilişkin olup, daha önce temyiz incelemesi 14. Hukuk Dairesince yapılmıştır.

Davanın bu niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 14.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 14.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 18.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5589, Karar No: 2021/471, Tarih: 21.01.2021

**2. Hukuk Dairesi         2020/5589 E.  ,  2021/471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ :Tasarruf Yetkisinin Sınırlanması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kadın temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup aynı Kanun'un 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtaya da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; davacı kadının kendisinin ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerinin kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından davacı kadının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davacıya yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 21.01.2021 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2017/3316, Karar No: 2018/6147, Tarih: 09.10.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/3316 E.  ,  2018/6147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24.05.2017 tarih ve 2017/93-2017/533 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olduğu anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 09.10.2018 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının 26/09/2013 tarihli genel kurul toplantısına kadar yönetim kurulu üyesi olarak münferit imza ile davacı şirketi temsil ettiğini, adı geçen genel kurulda davalının ibra edilmediğini, davalının davacı şirkete 614.229,51 TL borçlu olduğunun tespit edildiğini, ihtara rağmen borcun ödenmemesi üzerine davalı hakkında icra takibi başlatıldığını, davalının yaptığı itiraz neticesinde takibin durduğunu ileri sürerek, icra takibine yapılan itirazın iptali ile takibin devamını, %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, ortaklardan alacak olarak gözüken dava konusu borcun çalışanlara açık olarak ödenen paraların muhasebeleştirilmesi sırasında geçici olarak hesabına borç yazıldığını ve şirketten alacakları karşılığı olduğunu, belgesi olmadan defterlere geçen alacağın hüküm ifade etmeyeceğini, ayrıca BK'nın 102. madesine göre ödeme belgesinde nedeni yazmayan ödemelerin muaccel bir borcun ödenmesi için yapıldığının karine olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, ispat yükü davacıda olup, davacının ticari defter kayıtlarına göre alacaklı olduğu, ticari defterler sahibi lehine delil olma vasfına sahip olmakla birlikte, defter kayıtlarında ödemelerin nakit olarak yapıldığının yer aldığı, ancak ödemelere ilişkin herhangi bir belgenin bulunmadığı, defter kayıtlarını destekleyen herhangi bir belge ibraz edilemediği, destekleyici belge olmadan salt ticari defterdeki kayıtların varlığı nedeniyle davanın ispatlanmış sayılamayacağı, delil listesinde de açıkça yemin deliline dayanılmadığı, bu hali ile de davacının ödeme iddiasını ispatlamayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, anonim şirket yönetim kurulu üyesinin sorumluluğuna dayalı tazminatın tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, yukarıda özetlendiği şekilde defter kayıtlarını destekleyen herhangi bir belge ibraz edilmediği, destekleyici belge olmadan salt ticari defterlerdeki kayıtların varlığı nedeniyle davanın ispatlanmış sayılamayacağı gerekçesiyle, reddine karar verilmiştir.

Ancak, davacı tarafça 26.09.2013 tarihli genel kurul toplantısına kadar son 3 yıllık dönemde münferit imza yetkisi ile yönetim kurulu üyeliği görevini üstlenen davalının ortaklar cari hesabında şirkete 614.229,51 TL borçlu olduğunun tespit edildiği, davalının şirkete borçlu görüldüğü işbu meblağı 18.04.2013 tarihinde kendi imzası ile tevsik ettiği, 2012 Faaliyet Yılı Kurumlar Vergisi Beyannamesinde de 631.274,51 TL olarak borçlu göründüğü, davalının 2013 yılında şirket lehine 4 adet çek keşide etmek sureti ile yapmış olduğu kısmi ödemelerle bakiye borcun 614.229,51 TL olduğu iddiası ile açılan işbu davada, davalının, talep edilen meblağın şirketten alınan borç olmadığı, borç olarak görünen miktarın çalışanlara açık olarak ödenen paraların muhasebeleştirilmesi sırasında geçici olarak hesabına borç yazılan ve şirketten olan alacakları karşılığı olan paralar olduğu, 2005 yılından 2013 yılına kadar şirkette yönetici olarak çalıştığı, tarafına yapılmış gibi görünen ödemenin esasen alacağını karşılamaya yeterli olmadığı, borç olarak yazılan miktarın borç değil alacağına karşılık ödenen para olduğunu savunmuştur. Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi neticesinde alınan raporda da, davacı şirketin 2011-2012-2013 yıllarına ait ticari defterlerinin sahibi lehine delil olma vasfına haiz olduğu, ticari defter kayıtlarına göre, 31.12.2013 tarihi itibariyle davacının davalıdan 614.229,51 TL alacağı bulunduğunun tespit edildiğinin bildirildiğinin anlaşılması karşısında, davalı yöneticinin kendisi tarafından tutulan şirket defter ve kayıtlarında davacı şirketin yaptığı ödemelerin davalıya borç olarak verildiği göründüğünden, şirketten borç olarak aldığı işbu paraları şirket için harcadığı ya da şirketin borcuna karşılık aldığını ispat yükünün davalı üzerinde olduğu kabul edilerek bir değerlendirme yapılıp sonucuna göre karar vermek gerekirken ispat yükü ters çevrilmek sureti ile yanılgılı değerlendirmeye dayalı, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.630,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 09/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16390, Karar No: 2013/13230, Tarih: 25.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/16390 E.  ,  2013/13230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 02/07/2012 tarih ve 2011/430-2012/396 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 22.09.2006 tarihinde davalının işlettiği yolcu treninin tüm yolcuların inme-binme işlemi tamamlanmadan aniden hareket etmesi neticesinde trenle peron arasındaki boşluğa düşerek yaralandığını ileri sürerek 1.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, yargılama aşamasında davasını ıslah ederek 57.163,28 TL'nin kaza tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte tahsili istemiştir.

Davalı vekili, davacının kazanın meydana gelmesinde tam kusurlu olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacının yolcu olarak trene binmek isterken trenle peron arasındaki boşluğa düşerek yaralandığı, olayın meydana gelmesinde davalının %25 oranında kusurlu bulunduğu, kaza sebebiyle davacının %39.2 oranında malüliyetinin oluştuğu, davacının maddi zararının 57.163,28 TL olduğu, manevi tazminat talep koşullarının oluştuğu gerekçesiyle maddi tazminat davasının kabulüne, 57.163,28 TL maddi tazminatın 22/09/2006 olay tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline; manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile, 4.000,00 TL manevi tazminatın 22/09/2006 olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsile karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 544,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/772, Karar No: 2023/1378, Tarih: 21.12.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2023/772 E.  ,  2023/1378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 4. Hukuk Dairesi (İlk Derece Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2022/9 E., 2023/22 K.

KARAR : Davanın esastan reddine

1. Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı Yargıtay 4. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla yapılan yargılama sonunda davanın esastan reddine karar verilmiştir.

2. Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği düşünüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi

4. Davacı dava dilekçesinde; Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 2015/18264 sayılı dosyasında yürütülen soruşturmada yetkilisi olduğu şirket ile ... Bankası A.Ş. arasında imzalanan 15.07.1996 tarihli genel kredi sözleşmesinde tahrifat yapıldığının ortaya çıktığını, savcılık tarafından Bankaya yazılan müzekkereye cevaben söz konusu evrakı saklamakla yükümlü olan kişinin dosyayı yürüten Avukat ... ... ... olduğunun bildirildiğini, bunun üzerine avukatlık mesleği dışında suç işlediği sabit olan Avukat ... ... ... hakkında 07.09.2018 tarihinde Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunduğunu, yönetim kurulu üyeleri hakkındaki soruşturmadan tefrik edilen dosyanın Başsavcılık tarafından soruşturma izni verilmesi için Adalet Bakanlığına gönderildiğini, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünce 11.04.2019 tarihinde düşünce bildirilmesine yer olmadığına karar verildiğini, bu karara karşı Ankara 13. İdare Mahkemesinde 2019/1264 Esas sayılı dosya ile iptal davası açtığını, ihbar olunan hâkimlerin eksik ve yanlış hukuki nitelendirme ile kanunun açık hükmüne aykırı olarak soruşturma izni verilmemesi kararının hukuka uygun olduğuna karar verdiklerini, yetkilisi olduğu şirketin zararının hâlen devam ettiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 150.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline, bunun mümkün olmaması hâlinde hak kaybına uğradıkları dosyalarda yeniden yargılama yapılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı

5. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davanın zamanaşımı süresi dolduktan sonra açıldığını, iddianın somutlaştırılması yükümlülüğünün yerine getirilmediğini, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 46 ncı maddesinde tahdidi olarak sayılan sorumluluk koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Özel Daire Kararı:

Davalı Cevabı

5. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davanın zamanaşımı süresi dolduktan sonra açıldığını, iddianın somutlaştırılması yükümlülüğünün yerine getirilmediğini, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 46 ncı maddesinde tahdidi olarak sayılan sorumluluk koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Özel Daire Kararı:

6. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 07.02.2023 tarihli ve 2022/9 Esas, 2023/22 Karar sayılı kararı ile; "..Hakimlerin verdikleri kararlardan dolayı ilke olarak sorumlu tutulmayacakları esas olmakla birlikte, hakimin bağımsızlığı kadar tarafsızlığını da teminat altına almak amacıyla hukuki sorumluluğunun tespiti özel bir usule tabi tutulmuştur. Kanunun öngördüğü sorumluluk sebepleri sınırlı sayılmıştır (numerus clausus) ve bunların varlığının kabul edilebilmesi için hakimlerin genel olarak kasıtlı veya ağır kusurlu tutum ve davranışlarının varlığı gerekmektedir. Hakimin sorumluluğu nedeniyle dava açılabilmesi için kanunda sayılan sebeplerin varlığı gerekmekte olup, kanunda sayılmayan sebeplerden dolayı tazminat davası açılamaz. Bu tür davalarda davacı, hakimin yargılama faaliyetinin 6100 sayılı HMK'nın 46.maddesinde sayılan sebeplerden birisine girdiğini, yani hakim tarafından hukuka aykırı (haksız) yargısal işlem/eylem yapıldığını, hakimin ağır kusuru veya kastı olduğunu, bundan dolayı zarar gördüğünü ve hakimin davranışıyla zarar arasındaki illiyet (nedensellik) bağının varlığını ispatla yükümlüdür. (... Ejder, Hukuk Muhakemeleri Kanunu Şerhi, 2.cilt, madde 34-125, Ankara 2021, s. 1532,1560,1637) Hakimlerin yargılama faaliyetinden dolayı devlet aleyhine açılan eldeki tazminat davasında davaya dayanak yapılan olgular özetle; dava dışı banka avukatı ile ilgili şikayet üzerine görev suçu olmaması nedeniyle “olur” iznine gerek olmadığı halde Adalet Bakanlığınca soruşturma izni verilmemesine dair verilen kararın iptali için açtığı davada ihbar olunanlar tarafından açık kanun hükümlerine aykırı kararlar ile maddi zarara uğradığı iddialarıdır. 6100 sayılı HMK'nın 46.maddesinde sayılan sebeplere bakıldığında bu sebeplerin tamamının nitelikleri gereği hukuka aykırılık taşıdığı ve hakimin ağır kusuruna (hatta kastına) dayalı olduğu (örneğin; taraf tutma, duruşma tutanağında yazılı olmayan sebeple karar verme, menfaat karşılığı karar verme, kanuna açık aykırılık, adalet dağıtmaktan kaçınma, duruşma tutanağını tahrif vs.) görülmektedir. (... Ejder, a.g.e, s.1556)

Hakimin takdir yetkisi kapsamında kalan delillerin değerlendirilmesi ve hukuk kurallarının yorumlanmasına ilişkin hususlar tazminata konu edilemez. Çünkü HMK'nın 46.maddesindeki koşullar hakimin takdir yetkisinin ötesinde kasıt veya kasta yakın ağır kusur hallerinde başka türlü yorumlanması mümkün olmayan hukuk kurallarının yanlış uygulanması söz konusu olduğunda oluşabilecektir. Somut olayda HMK'nın 46.maddesindeki koşullardan hiçbirisi gerçekleşmemiştir. Davacı, HMK'nın 46.maddesinde sayılan sınırlı hukuki sorumluluk nedenlerinin eldeki davada gerçekleştiğini kanıtlayamamıştır. Hal böyle olunca davanın reddine karar vermek gerekmiştir.

Öte yandan HMK’nın 49. maddesi uyarınca, davanın esastan reddi halinde disiplin para cezasına hükmedilmesi gerektiğinden, bu konuda dava konusu olayın gelişim biçimi ve dosyaya yansıyan olgular göz önünde bulundurulmuş, 1.000,00 TL disiplin para cezasının verilmesinin uygun olacağı değerlendirilerek aşağıdaki hüküm kurulmuştur.

HÜKÜM : Yukarıda gösterilen nedenlerle;

1-HMK'nın 46. maddesindeki şartlar oluşmadığından davanın esastan reddine,

2-HMK'nın 49.maddesine göre takdiren 1.000,00 TL disiplin para cezasının davacıdan tahsiline ve hazineye gelir kaydedilmesine,

3-Alınması gerekli 179,90 TL maktu harcın davacıdan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine,

4-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 17.800,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

5-HMK'nun 335/1. maddesi uyarınca adli yardım yargılama giderlerinden geçici koruma sağladığından hazineden karşılanan 20 adet tebligat gideri olan 840,00 TL'nin davacıdan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine,..." karar verilmiştir.

Kararın Temyizi:

7. Özel Daire kararı süresi içinde davacı tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmiştir.

II. ÖN SORUN

8. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce davacının temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına yönelik istemi ön sorun olarak tartışılmış ve değerlendirilmiştir.

III. GEREKÇE

A) Ön sorun yönünden

9. Ön sorun ile ilgili hususların açıklığa kavuşturulması açısından temyiz incelemesinde duruşma yapılmasına ilişkin yasal düzenlemelerin incelenmesi ve konunun adil yargılanma hakkı kapsamında irdelenmesi gereklidir.

10. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın (Anayasa) “Hak arama hürriyeti” kenar başlıklı 36 ncı maddesinin birinci fıkrasında:

"Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir." hükmü yer almaktadır.