muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11585, Karar No: 2013/9805, Tarih: 13.05.2013

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre davalı GSM şirketinin gerekli dikkat ve özeni göstermeyerek davacının abonelik sözleşmesi imzalayarak aldığı hattın kullanımının sim kart değişikliği yapılarak dolandırıcıların kullanımına verilmesi ve banka tarafından kısa mesajla gönderilen tek kullanımlık SMS doğrulama onay şifresinin dolandırıcıların kullandığı telefona gelmesi sonucu davaya konu işlemin gerçekleştiği, davalı bankanın ise işlem yapanın gerçek müşteri olup olmadığını belirlemek için SMS doğrulama şifresi yanında müşteriye zorunlu olarak şifretek, elektronik imza yada mobil imza kullandırmadığı, limit belirleme yaptırmadığı, hesaptan aynı gün arka arkaya aynı 3. kişi hesabına yüksek miktarlarda para transferleri yapıldığı halde sistemi bunu algılayarak işlemlerden davacı müşteriyi haberdar etmediğinden objektif özen yükümlülüğünün gereğini yerine getirmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ...Ş.'nin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;dava, davalı banka nezdinde açılmış olan davacıya ait hesaptaki paranın davacının bilgisi ve izni dışında internet yolu ile yapılan işlem sonucu çekilmesi suretiyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Bankalar, kendilerine yatırılan paraları mudilere istendiğinde veya belli bir vadede ayni veya misli olarak iade etmekle yükümlüdür (4491 sayılı Yasa ile değişik 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 10/4 ve 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 61. maddesi). Bu tanımlamaya göre mevduat, ödünç ile usulsüz tevdi sözleşmelerinin niteliklerini taşıyan kendine özgü bir sözleşmedir. Borçlar Kanunu’nun 306 ve 307 nci maddeleri uyarınca ödünç alan akdin sonunda ödünç verilen parayı eğer kararlaştırılmışsa faizi ile iadeye mecburdur. Aynı Yasa’nın 472/1. maddesi uyarınca usulsüz tevdide paranın nef’i ve hasarı mutlak şekilde saklayana geçtiği için ayrıca açıklamaya gerek kalmadan saklayan bu parayı kendi yararına kullanabilir. Bu açıdan değerlendirildiğinde, usulsüz işlemle çekilen paralar aslında doğrudan doğruya bankanın zararı niteliğinde olup, mevduat sahibinin bankaya karşı alacağı aynen devam etmektedir. Usulsüz işlemlerin gerçekleşmesinde ispatlandığı takdirde mevduat sahibinin kusurundan söz edilebilir ve banka bu kusur oranı üzerinden hesap sahibinin alacağından mahsup talebinde bulunabilir.

Somut olaya gelindiğinde, usulsüz işlemin gerçekleşmesinde davalı ...Ş’nin kusurlu olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuştur. Ancak, davacı ile bu davalı arasında internet bankacılığı ile ilgili bir sözleşme olmadığı gibi, dava konusu iddia edilen zarar, aslında diğer davalı bankanın zararıdır. Davacının alacağı, davalı banka açısından aynen devam etmektedir. Davacı talebini, akidi davalı bankaya yöneltmelidir. Şayet usulsüz işlemde davalı ...Ş.’nin bir kusuru mevcut ise, bu hususu ileri sürme hakkı, mevduatı saklamakla yükümlü, bu davalının eylemi ile zarar gördüğünü ileri süren davalı bankaya aittir. Bu durum karşısında, davacının açtığı davada davalı ...Ş’ye husumet düşmeyeceği dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte açıklanan nedenlerle davalı ...nin tüm temyiz itirazlarının reddine, 2 no'lu bentte açıklanan nedenlerle kararın davalı ...Ş yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4.651,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...Ş.'den alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı ...Ş.'ne iadesine, 13.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/29352, Karar No: 2013/17128, Tarih: 25.06.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/29352 E.  ,  2013/17128 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2009/171971

MAHKEMESİ : Alanya 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/12/2008

NUMARASI : 2008/508 (E) ve 2008/1016 (K)

SUÇ : Hakaret, kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Ceza yasasında, hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü durumlarda mahkemece, öncelikle hapis ya da adli para cezasının neden seçildiğine ilişkin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeli, daha sonra ise alt ve üst sınırları arasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek temel ceza belirlenmelidir.

Somut olayda sanığa yüklenen suç kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçu olup, hakaret suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK .nun 125/1 maddesinde hapis ve adli para cezası olarak öngörülen seçenekli yaptırım, aynı maddenin 3-a fıkrasında yer alan görevliye hakaret suçunu da kapsadığından, kamu görevlisine karşı hakaret suçundan, seçenekli yaptırımlardan neden hapis ya da adli para cezasına hükmedildiğinin yasal ve yeterli gerekçesi gösterilip, daha sonra hükmedilen hapis ya da adli para cezasının alt ve üst sınırı arasında temel cezanın belirlenmesinde yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerekirken, yalnızca hapis cezasının alt ve üst sınırları arasında temel cezanın belirlenmesine ilişkin gerekçe gösterilmesi,

2-Suç için, yasada, kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı ceza (hapis cezası) ve para cezası seçenekli olarak öngörülmüş olup da, mahkemece özgürlüğü bağlayıcı cezaya (hapis cezasına) hükmedilmişse, bu ceza artık adli para cezasına çevrilemez. (Yeni TCY.m.50/2) Bu durumda, yasada yalnızca adli para cezasına çevrilemeyeceği belirtildiği için, önlemlere çevrilebilir.

TCY.nın 125/3-a maddesindeki suç tanımında hapis cezası ile adli para cezası seçenekli olarak öngörülmüştür. Mahkemece hakaret suçunda hapis cezasına hükmedilmesine karşın, bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden, hapis cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi suretiyle aynı Yasanın 50/2. maddesine aykırı davranılması,

TCY.nın 125/3-a maddesindeki suç tanımında hapis cezası ile adli para cezası seçenekli olarak öngörülmüştür. Mahkemece hakaret suçunda hapis cezasına hükmedilmesine karşın, bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden, hapis cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi suretiyle aynı Yasanın 50/2. maddesine aykırı davranılması,

3-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11–250 esas, 2009/13 karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması, manevi zararların bu kapsama dâhil edilmemesi gerektiği, olayda yakınanların bir tazminat talebi bulunmadığı gibi, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde sanığa atılı hakaret ve yaralama suçlarından doğan herhangi bir maddi zararın da bulunmadığı ve adli sicil kaydına göre sabıkasız olduğu anlaşılan sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nun 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen "sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması" koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, "…müdahillerin uğradığı zararın aynen iade,suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmediği …" biçimindeki yasal olmayan gerekçe ile sanık hakkında yaralama ve hakaret suçlarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK. nun 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 25.06.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14356, Karar No: 2015/6034, Tarih: 07.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/14356 E.  ,  2015/6034 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Temyiz isteminin reddi

Sanık müdafiinin yokluğunda verilen hükmü temyiz etmesi üzerine Mahkemenin 12.02.2014 tarihinde hükmün miktar ve niteliği itibariyle kesin olması gerekçesi ile temyiz talebinin reddine karar verdiği ve ek kararı sanık müdafiine tebliğ etmeksizin temyizen incelenmek üzere Yargıtay'a gönderdiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının eksikliği tespit edip, giderilmesini istemesi üzerine de, ek kararı sanık müdafiine tebliğ edip, ek kararın temyiz edilmemesine rağmen dosyayı TCK'nın 53/6. maddesi yönünden inceleme yapılmak üzere Yargıtay'a gönderdiği görülüp, sanık müdafiinin temyiz talebinin reddine ilişkin 12.02.2014 tarihli ek kararı temyiz etmediğinin anlaşılması karşısında, TEMYİZ İNCELEMESİNE YER OLMADIĞINA, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2727, Karar No: 2012/14569, Tarih: 30.04.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/2727 E.  ,  2012/14569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı ve borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1) Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre borçlu vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE;

2) Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez." düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikâyetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine Ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol'ün 1. maddesinde; " ... Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz ... " hükmü yer almaktadır.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmış ve onaylayan yasada; "...Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dâhilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ..." ilkelerine yer verilmiştir.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onaylanmış ve onaylayan yasada; "...Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dâhilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ..." ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, ... - Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiş, yine 17 Ocak 2006 tarih ve 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye davası ve 18 EKİM 2005 tarih ve 74405/01 sayılı Tütüncü ve Diğerleri - Türkiye davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikâyetin reddi gerekecektir.

Haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin, iddiasını ispat imkânını kendisinin kaldırdığının kabulü zorunludur. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaplardaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

O halde mahkemece yukarıda açıklanan nedenlerle şikâyetin reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda 2 nolu bentte yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 30.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2115, Karar No: 2021/10735, Tarih: 22.09.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/2115 E.  ,  2021/10735 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye Mahkemesi : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

No : 2019/2277-2020/1555

İlk Derece Mahkemesi : Bakırköy 19. İş Mahkemesi

No : 2019/128-2019/196

Dava, sigorta başlangıç tarihinin tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1) Dosyadaki yazılara, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Eldeki davada, temyize konu mahkeme kararının 1. bendinde "Davacının davasının kabulü ile, davacının dava dışı As Mozaik (...) ünvanlı ... sicil numaralı işyerinde 17/06/1989 tarihinde 1 gün süre ile asgari ücret üzerinden hizmet akdine dayalı olarak sigortasız çalıştığının tespitine" karar verilmiş olup bahse konu fıkrada bir günlük çalışmanın tespiti ile birlikte sigorta başlangıç tarihinin de bu tarih olduğuna ilişkin açık bir belirleme yapılmaması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan "... hizmet akdine dayalı olarak sigortasız çalıştığının" ibarelerinden sonra gelmek üzere "ve sigorta başlangıç tarihinin de bu tarih olduğunun tespitine” ibarelerinin eklenmesine ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1701, Karar No: 2024/1907, Tarih: 03.06.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/1701 E.  ,  2024/1907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/109 E., 2024/413 K.

HÜKÜM/KARAR : İstinaf Başvurusunun Esastan Reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/814 E., 2023/1345 K.

1- İlk derece mahkemesince, konkordato talebinde konkordatonun kabul edilemez olduğu, talep edenin borç yükünü işletmesel gelirleri ile ödeyebilme ihtimali bulunmadığı gibi konkordato hükümleriyle borçlarını ödemek isteyen dürüst bir tacirin profilini göstermediği gerekçesiyle konkordato talebinin reddine, talep edenin iflasına karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı talep eden vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı talep eden vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine; talep eden gerçek kişinin faaliyetinin devamını sağlayacak alış veya satışının bulunmaması rağmen ne amaçla geldiği tespit edilemeyen banka hesabına gelen para girişlerinin şahsi hesaba çıktığı, muhtemel satış hacimleri ve karlılık ile mevcut borçların ötelenmesi suretiyle süreçten çıkabileceğinin muhtemel gözükmediği komiser raporuyla belirlendiği anlaşıldığından talep eden vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararına ilişkin talep eden vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 03.06.2024 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5193, Karar No: 2013/10446, Tarih: 08.05.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/5193 E.  ,  2013/10446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Uyap kayıtlarından O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz dilekçesinin veriliş tarihi itibari ile talebinin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede,

Oluşa ve dosya içeriğine göre;

05.02.1928 doğumlu olan almış olduğu yaşlılık aylığı ile geçinen tek başına yaşayan ve daha önceden aynı mahallede oturdukları için sanıkları tanıyan ancak kendi beyanlarına göre aralarında herhangi bir komşuluk ilişkisi bulunmayan katılanın evine olay gecesi gelen sanıklar ... ve ...'in çay içme bahanesiyle katılanın evine girdikten bir süre sonra sanık ...'ın katılana hitaben "Bana para vereceksin” dediği olumsuz yanıt üzerine sanığın ısrarlı girişimlerine devam ederek “Sende para var daha 3-4 gün önce 1.000,00 YTL ile 900 dolar vardı bu parayı vereceksin” dedikten sonra evin içinde para aramaya başladığı, odada asılı bulunan ceket cebinden 60 YTL ile gümüş tabakalığı aldıktan sonra bıçak ile “Ben İstanbul sokaklarında büyüdüm, kelleni keser ayaklarının altına koyarım” diyerek tehdit edip diğer paraları istediği bu sırada diğer sanık ...'ınında katılan üzerindeki korkuyu artırarak yağma eylemine destek verdiği, yapılan keşfe göre düzenlenen bilirkişi raporuna göre katılanın evine 17 metre mesafede bulunan olay anında dışarıda bulaşık yıkayan ve görgüye dayalı anlatımı bulunan tanık ...'nın emniyet beyanından kısmen farklı olarak aşamalardaki beyanlarında “katılanın açık olan kapısından duyduğu kadarıyla bir kişinin “nerede” diye soru sorduğunu katılanın ise “yoktur” diye cevap verdiğini duyduğunu" belirttiği bu hususun yapılan keşif ile açıkça ortaya konduğunun anlaşılması karşısında, sanıklar

../..

-2-

ile aralarında husumet bulunduğuna dair dosya içerisinde hiçbir bilgi ve bulgu bulunmayan yakınanın hazırlık ve mahkeme aşamasındaki istikrarlı anlatımı bu anlatımı destekler nitelikteki tanık, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamı ile ... olduğu halde, sanıkların atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı biçimde beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı ile katılan ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 08.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2018/10271, Karar No: 2019/300, Tarih: 09.01.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/10271 E.  ,  2019/300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün esasını oluşturan 26.02.2015 tarihli kısa kararda sanık hakkında tehdit suçundan mahkumiyet kararı verilmiş olmasına rağmen, gerekçeli kararın gerekçe kısmına sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan karar verilmesi gerektiği, sehven sanık hakkında TCK.106/1. maddesinden hüküm kurulmak suretiyle tehdit suçundan hüküm kurulduğu ile ilgili açıklamalarda bulunulup, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün sair yönleri incelenmeksizin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.