muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/908, Karar No: 2023/7521, Tarih: 20.12.2023

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkili ve davalının sattığı ürünlerin ,ilaç olmadığını, bilirkişilerin inceleme yaparken bu hususu göz ardı ettiğini, bilirkişi raporuna itirazlarının mahkemece dikkate alınmadığını, müvekkili markasının ... olduğunu, davalının müvekkili markalrıyla karıştırılacak derecede benzer nitelikte dava konusu marka başvurusunda bulunduğunu, Yargıtay kararında Vapour Rub ibaresinin tanımlayıcı olduğu kabul edilmişse de bu ibarenin tanımlayıcı olmadığını, Dünya Sağlık Örgütü tarafından yayınlanan jenerik isimler listesinde bulunmadığını, ayırt edici niteliği haiz olduğuna ilişkin çeşitli bilirkişi raporları ve mahkeme içtihatları dahil delillerin daha önce dosyaya sunulduğunu, başvuru markasının tescil edilmek istenen tüm sınıflar yönünden tanımlayıcı olduğunun kabul edilemeyeceğini, vapour rub ibaresinin tanımlayıcı ve sektörde genel olarak kullanılan bir ibare olmadığını, söz konusu ibarenin vaporub markasının taklidi olduğunu teyit eden sayısız mahkeme kararı bulunduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri.

2. 556 sayılı KHK'nın 8 ... maddesinin birinci fıkrası (b) bendi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/164, Karar No: 2013/178, Tarih: 30.04.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/8-164 E.  ,  2013/178 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2009/289590

Yargıtay Dairesi : 8.  Ceza Dairesi

6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanık R.E..'nin aynı kanunun 13/1, TCK'nun 53 ve 54. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 450 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve müsadereye ilişkin, Fatih 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 21.05.2009 gün ve 121-584 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 06.09.2012 gün ve 13856-25877 sayı ile;

“UYAP sisteminden alınan güncel nüfus kaydına göre sanık R.E..nin hüküm tarihinden sonra 19.06.2011 tarihinde vefat ettiği anlaşılmakla; emanete kayıtlı suç eşyası olduğu da gözetilerek TCK’nun 64/1. maddesi uyarınca hukuki durumun yeniden takdir ve tayininde zorunluluk bulunması” nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 01.11.2012 gün ve 289590 sayı ile; sanık hakkındaki kamu davasının ölüm nedeniyle düşmesine ve münhasıran müsadereye tabi olan suç eşyasının müsaderesine Özel Dairece hükmedilmesi gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 31.12.2012 gün ve 31673-40396 sayı ile; itirazının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; çıkartılan nüfus kaydında sanığın temyiz aşamasında öldüğünün belirtilmesi halinde yapılması gereken işlemin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Temyiz aşamasında Özel Dairece UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak çıkarılan nüfus kayıt örneğinde, sanığın yerel mahkeme hüküm tarihinden sonra 19.06.2011 tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlünün ölümü halinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderlerine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

5237 sayılı TCK’nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlünün ölümü halinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderlerine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

Buna göre, kamu davası açılmadan önce şüphelinin ölmesi halinde kovuşturma imkanının bulunmaması nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığı kararı, kamu davası açıldıktan sonra sanığın ölmesi halinde ise mahkemece düşme kararı verilecektir. Ölümün ceza ilişkisini sadece ölen kişi bakımından sona erdirdiğinden iştirak halinde işlenen suçlarda diğer sanıklar hakkında davaya devam edilecek, sanığın ölümü niteliği itibarıyla müsadereye tâbi eşya ve maddi menfaatler hakkında davaya devam olunarak müsadere kararı verilmesine engel olmayacaktır. Sanığın ölümü ceza ve infaz ilişkisini düşürürken, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşmiş olan hükümlünün ölümü sadece hapis ve henüz infaz edilmemiş adli para cezalarının infaz ilişkisini ortadan kaldıracaktır. Buna bağlı olarak ölümden önce tahsil edilmiş bulunan para cezaları mirasçılarına iade edilmeyecek, buna karşın tahsil edilmemiş bulunan para cezaları da mirasçılardan istenmeyecek, bunun yanında müsadereye ve yargılama giderlerine ilişkin hükümler ölümden önce kesinleşmiş olmak kaydıyla infaz olunacaktır.

Görüldüğü gibi, suç teşkil eden bir fiilin işlenmesiyle fail ile devlet arasında doğan ceza ilişkisi, bu fiili işleyen sanığın ya da hükümlünün ölümüyle cezaların şahsiliği ilkesi nedeniyle başkası sorumlu tutulamayacağından, düşmektedir. Ölüm, bir vakıa olan suçu ortadan kaldırmayacak, suçtan sorumlu tutulacak kişi olmadığından, devletin suçla birlikte ortaya çıkan cezalandırma sorumluluk ve yetkisini sona erdirecektir.

Temyiz aşamasında sanığın öldüğüne ilişkin bir iddianın ortaya çıkması ya da UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) vasıtasıyla alınan nüfus kaydında öldüğü bilgisinin yer alması veya sanık adına tebliğnamenin tebliğ edilmesi için çıkarılan evrakın öldüğünden bahisle iade edilmesi gibi durumlarda, ölümün kamu davasının düşürülmesini gerektiren bir neden olduğu da göz önüne alınarak, ölüm nedeniyle düşme kararının temyiz merciince dosya üzerinde yapılan inceleme sırasında verilmesi yerine, ölüm bilgisi nedeniyle diğer yönleri incelenmeyen hükmün bozulmasına karar verilerek yerel mahkemelerce mahallinde yapılan araştırmada sanığın öldüğünün kesin olarak belirlenmesinden sonra düşme kararı verilmesinin sağlanması gerekmektedir. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 05.03.2013 gün ve 131-75, 13.03.2012 gün ve 360-95 ile 06.05.2008 gün ve 97–101 sayılı kararlarında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak alınan nüfus kayıt örneğinde, sanığın hükümden sonra 19.06.2011 tarihinde öldüğü bilgisi yer aldığından, gerekli araştırmanın yapılarak sonucuna göre TCK’nun 64 ile 5271 sayılı CMK'nun 223. maddeleri uyarınca müsaderesine hükmolunan eşyayı da kapsayacak şekilde gereken hükmün mahkemesince verilmesinin temini için hükmün bozulmasına dair Özel Daire kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1931, Karar No: 2024/3960, Tarih: 17.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/1931 E.  ,  2024/3960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2980 E., 2023/2824 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 27. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/194 E., 2023/295 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali ve tespit davasından dolayı yapılan yargılama neticesinde İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davalı Kurum vekilince istinafı üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 02.06.2016 tarihinde terör operasyonunda yaralanarak vazife malulü olduğunu, idari polisliğe geçmek istediğine ilişkin talebinin davalı SGK tarafından 28 Şubat 2018 tarih 32792077/91.286.011 sayılı yazı ile malul olmadığı gerekçesiyle reddine karar verildiğini belirterek söz konusu işlemin iptaline, davacının Emniyet Teşkilatı Sağlık Şartları Yönetmeliğinin 17. maddesi uyarınca vazife malulü olduğunun ve idari polislik yapabileceğinin kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurum işlemlerinin mevzuata uygun olduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile davacının Emniyet Teşkilatı Sağlık Yönetmeliğinin 17. maddesi kapsamında idari polis olarak çalışması gerektiğinin tespitine, aksi yöndeki 28.02.2018 tarihli 32792077-91.286.011 sayılı Kurum işleminin iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; Kurum tarafından yapılan işlemlerde bir hata bulunmadığını belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle, istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle, istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369. maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371. maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 25, 47 ve 3290 sayılı Emniyet Teşkilatı Sağlık Yönetmeliğinin 17. maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

Dosyanın incelenmesinde 2010/10. ayından itibaren polis memuru olarak görev yapan davacının, 02.06.2016 tarihinde meydana gelen terör saldırısı nedeniyle yaralandığı, davacının 25.08.2017 tarihinde Kuruma başvurarak vazife malulü idari polis olmak istediğini belirtir dilekçe sunduğu, Kurumun 28.02.2018 tarihli cevabi ile davacı malul olmadığından, hakkında 5510 sayılı Kanun'un 47. maddesinin birinci fıkrasına göre vazife malullüğü hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Eldeki davada polis memuru olarak görev yapan davacı yanın talebinin, 02.06.2016 tarihinde meydana gelen terör saldırısı nedeniyle yaralanması neticesinde oluşan mevcut rahatsızlıkları ile ilgili Emniyet Teşkilatı Sağlık Şartları Yönetmeliğinin 17. maddesi uyarınca vazife malullüğü hakkında değerlendirilme yapılmasına yönelik olması karşısında, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulundan alınan 08.10.2021 tarihli raporda davacının durumunun Emniyet Teşkilatı Sağlık Şartları Yönetmeliği hükümlerine göre; VI-Kas iskelet sistemi hastalıkları, C Dilimi 34. madde "Ameliyatla düzeltilmesi tam olmayan görünümü bozan, el ve ayak fonksiyonlarını güçleştiren yanık sekelleri" kapsamında olduğunun tespit edilmesine karşın, bir başka ifadeyle davacının idari polis olarak görevine devam edebileceğinin anlaşılmasına göre yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

2.Ne var ki bu konunun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı Kurumun diğer temyiz itirazlarının REDDİNE;

2.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Ne var ki bu konunun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı Kurumun diğer temyiz itirazlarının REDDİNE;

2.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3.Davalı Kurumun temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin (1) numaralı bendinin silinmesine, yerine "davanın kabulüne, davacının 02.06.2016 tarihinde meydana gelen patlama nedeniyle sağ el parmak kısmi hareket kısıtlılığı arızasının Emniyet Teşkilatı Sağlık Şartları Yönetmeliği hükümlerine göre; VI-Kas iskelet sistemi hastalıkları, C Dilimi, 34. madde "Ameliyatla düzeltilmesi tam olmayan görünümü bozan, el ve ayak fonksiyonlarını güçleştiren yanık sekelleri" kapsamında olduğunun tespitine, aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline" yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11689, Karar No: 2010/3683, Tarih: 24.02.2010

**7. Ceza Dairesi         2007/11689 E.  ,  2010/3683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 Sayılı Yasaya Aykırılık

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Tebligat Kanunu'nun 21.maddesinin, "kendisine tebligat yapılacak kimse veya tebligat yapılabilecek kimselerden hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden imtina ederse, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır." hükmü uyarınca; 08.02.2006 tarihli mahkumiyet kararına ilişkin tebligat parçasındaki meşruhatta "adresin kapalı olması nedeniyle tebliğ evrakının mahalle muhtarına imzası alınarak bırakıldığı, 2 nolu ihbarnamenin kapıya yapıştırıldığı ve en yakın komşusu " No 7" durumdan haberdar edildi" ifadesi yer almakla beraber en yakın komşusunun kim olduğu belirtilmemiş olup imzası da alınmadığı cihetle yapılan tebligatın usulüne uygun bulunmadığı bu nedenle sanığın 17.05.2006 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilip temyiz talebinin reddine dair Çınar Asliye Ceza Mahkemesinin 26.05.2006 gün ve 2004/98 Esas,2006/25 Karar sayılı ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK'nun 5560 sayılı yasa ile değişik 231.maddesinin 5 ve 14.fıkralarında değişiklik yapan 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulaması olanaklı hale geldiğinden, 5237 sayılı TCK.nun 7.maddesi gözetilerek, yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı sair yönleri incelenmeksizin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.02.2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6920, Karar No: 2007/7928, Tarih: 10.12.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/6920 E.  ,  2007/7928 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

Dava, İİK’nın 72.maddesi uyarınca yapılan icra takibinden dolayı borçlu bulunmadığının tespitine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle yanlar arasındaki sözleşmenin 10 ve sözleşme eki şartnamenin 17.maddesinde davalıya yapılacak ödemeler Bakanlık ödeneklerinin serbest bırakılmasına bağlı tutulmuş ise de davacı 2002 yılı bütçesine söz konusu ödeneği koymamış ve Bakanlıktan talep etmemiş, böylece ödeneğin temin edilmesinde kusurlu bulunmuş olduğundan aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davada icra takibine konulan alacağın 31.12.2001 tarihinde muaccel olduğu ve aynı tarihte davacının temerrüde düştüğü kabul edilerek bu tarih ile icra takip tarihi arasındaki süre için işlemiş faiz hesabı yapılmış ise de belirtilen tarih BK’nın 101/II.maddesinde belirtilen kesin vadeyi içermediğinden davacı kendisine gönderilen 18.10.2002 tarihli yazı ile temerrüde düşmüş bulunmaktadır. Bu nedenle mahkemece 18.10.2002 ile icra takibinin yapıldığı 24.09.2003 tarihleri arasındaki süre için işlemiş faiz hesaplanmalı ve buna göre fazla ödeme varsa davaya istirdat davası olarak devam edilerek fazla ödenen miktar için davalıdan tahsil kararı verilmelidir. Bu hususlar üzerinde durulmadan yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte yazılı nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bent uyarınca hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 10.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32415, Karar No: 2013/21133, Tarih: 23.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/32415 E.  ,  2013/21133 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle Öldürme

Hüküm :TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/2, 50/4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin süre tutum dilekçesinde belirttiği, bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.) Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi

2.) Sanık hakkında belirlenen adli para cezasının taksitlendirilmesine karar verilirken, uygulama maddesinin TCK'nın 52/4. maddesi yerine 50/4. maddesi olarak gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3.) Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmolunan ceza taksitlendirildikten sonra, TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin kararda belirtilmemesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 4. paragrafının çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 605 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 12.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesine, hükmün 5. paragrafında yer alan “50/4” ibaresinin, “52/4” şeklinde değiştirilmesine ve aynı paragrafın sonuna “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa bildirilmesine” ibaresinin eklenerek, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.