muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/1071, Karar No: 2025/2115, Tarih: 21.05.2025

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; iflasın kamu düzenine ilişkin olduğunu, yetki sözleşmesi ile yetkili mahkemenin değiştirilemeyeceğini, aynı tahvil sözleşmesine dayanarak farklı bir davacı tarafından açılan davada istinaf incelemesinde, İngiliz Mahkemelerinin yetkili olduğuna dair hiçbir hüküm kurulmadığını ve Türk Mahkelerinin yetkili olduğu kabulüne dayanarak esasa ilişkin olarak yerel mahekeme tarafından verilen kararın onandığını, bu davada ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi, İngiliz Mahkemelerinin yetkili olduğunu gerekçesiyle davanın esasını incelemediğini, Anayasa Mahkemesi, yerleşik içtihatlarında mahkemelerce benzer ya da özdeş olaylarda farklı kararlar verilmesinin, hukuk devleti ilkesinin ayrılmaz bir parçası olduğunun belirtildiğini, müvekkilinin tahvil sahipliğine ilişkin tüm kayıtların ve belgelerin, uluslararası tahvil saklama kuruluşları (Euroclear ve Clearstream) ile banka hesap özetleri aracılığıyla açıkça ortaya konulduğunu, tahvil sahipliğinin ispatı için yabancı mahkemelerde dava açılmasının zorunlu olmadığını, tahvil sahipliğinin uluslararası saklama kuruluşlarının kayıtlarıyla ispat edilebilir nitelikte olduğunu, itirazın kaldırılması ve iflas davasında, itirazın kaldırılması ve iflas talebi birbirinden ayrılamaz bir bütün olduğunu, tahvil sözleşmelerinde tarafların yetkili mahkemeyi belirleyebileceği kabul edilse bile iflas hukuku kamu düzeninden olduğu için, bu tür yetki anlaşmalarının geçersiz olduğunu, Bölge Adliye Mahkemesince Türk Mahkemelerinin kesin yetkisinin yok sayıldığını, kararın oy çokluğu ile alındığını, bu durumun müvekkilinin hukuki gerekçelerinin haklılığını desteklediğini beyan etmiştir

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, iflas yolu ile adi takibe itirazın kaldırılması ve iflas istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken temyiz harcı peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 21.05. 2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/251, Karar No: 2022/732, Tarih: 03.02.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/251 E.  ,  2022/732 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

...

...

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 17/09/2019 tarihinde verilen dilekçeyle komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesi, kal ve ecrimisil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 07/07/2021 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından talep edilmiştir. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 10/12/2021 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesi, kal ve ecrimisil talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 10/11/2021 tarihinde davalı vekili istinaf başvurusunun esastan reddine dair 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362/1-a maddesi gereğince, kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyiz talebi üzerine Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 10/12/2021 tarihli ek kararı ile davalı avukatının 01/12/2021 tarihli temyiz dilekçesinin, HMK'nın 361/1 maddesinin yollaması ile, HMK'nın 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davalı vekili temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 10/11/2021 tarihli kararıyla, başvurunun esastan reddine dair kararı HMK 362/1-a maddesi gereğince kesin olarak karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 362/1-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davalı vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 10/12/2021 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 03/02/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/926, Karar No: 2015/42474, Tarih: 07.09.2015

**6. Ceza Dairesi         2015/926 E.  ,  2015/42474 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2015/85099

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2014

NUMARASI : 2013/224 (E) ve 2014/279 (K)

SUÇ : Yağma, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık H.. Ö.. savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderlerine ilişkin bölümünün içinden zorunlu savunman ücretleri çıkartılarak diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9289, Karar No: 2011/5952, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/9289 E.  ,  2011/5952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'nın İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmalarına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir. Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır.

Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- Sanığın sabıka kaydı istenilip dosya içine konulmadan mahkumiyetine hükmolunması,

2- Hükmün esasını oluşturan ve tefhimle geçerlilik kazanan kısa kararda şikayetçi lehine 160,00 TL vekalet ücretine hükmedildiği halde, gerekçeli kararda 175,00 TL vekalet ücretine hükmedilerek hükmün karıştırılması,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün kısmen istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/471, Karar No: 2019/615, Tarih: 28.05.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2017/471 E.  ,  2019/615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki "tapu iptali ve tescil" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Kütahya 2.Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 19.11.2013 tarihli ve 2012/419 E., 2013/404 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin 05.05.2014 tarihli ve 2014/4793 E., 2014/5450 K. sayılı kararı ile:

"...Kadastro sonucu Akoluk Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 1739 parsel sayılı 7.668,82 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden, olduğu tarım alanına dönüştürülmesi mümkün olup kimsenin zilyetlik iddiasında bulunmadığından söz edilerek ham toprak vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacılar ... ve müşterekleri, irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektiriei nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve mahallinde yapılan keşif, uygulama, dinlenen yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile çekişmeli taşınmazın, uzman teknik bilirkişinin raporuna ekli krokide (A) harfi ile gösterilen bölüm dışında kalan bölümlerinin halen tarımsal faaliyette kullanılmadığının ve bu bölümlerde 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesinde öngörülen zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleşmediğinin anlaşılmasına göre sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak uzman ziraat bilirkişisinin raporunda çekişmeli taşınmazın (A) harfi ile gösterilen bölümünün tarla niteliğinde olduğu belirtilmiştir. Mahkemece, dava konusu taşınmaza komşu dava dışı 1722 ve 1742 sayılı parsellerin davacılar murisi adına tespit gördüğü ve bu parseller hakkında kadastro mahkemesinde görülen dava sırasında çekişmeli 1739 parsel sayılı taşınmazın Hazine adına olan tespitine davacılar tarafından itiraz edilmediğinden, davacıların çekişmeli taşınmazın (A) bölümü üzerindeki zilyetliğinin, tespitin kesinleştiği 2006 yılında başladığının kabulü gerektiği, bu durumda 2006 yılından dava tarihine 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresinin dolmadığı gerekçesi ile çekişmeli taşınmazın (A) bölümü hakkında da ret kararı verilmiştir. Ancak, gerekçede sözü edilen, davacılar murisi adına kayıtlı olan komşu parseller hakkında açılan Kadastro Mahkemesinin 2006/571-2010/66 Esas, Karar sayılı dosyasının davacısının davacıların murisi Ömer Osman Kılıç olmaması ve esasen taşınmazlar hakkında yanlışlıkla dava açılmış olup komşu parsellerin dava konusu olmaması nedeniyle mahkemenin ret gerekçesi dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemecenin çekişmeli taşınmazın uzman teknik bilirkişinin raporuna ekli krokide (A) harfi ile gösterilen bölümü hakkında davacılar yararına tespit gününe kadar 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesinde öngörülen zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği konusunda dosya kapsamındaki tüm deliller tartışılıp değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir…"

gerekçeleriyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kadastro öncesi irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

gerekçeleriyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kadastro öncesi irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayalı olarak açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacılar vekili; çekişme konusu Kütahya merkez Akoluk Köyü 101 ada 1739 parsel sayılı taşınmazın, müvekkillerinin murislerinden intikalen bir kısmının çayır, bir kısmının bahçe olarak nizasız fasılasız kullanılmak suretiyle zilyetliklerinde bulunduğunu, taşınmaza komşu 101 ada 1742 ve 1722 parsel sayılı taşınmazların da müvekkileri adına kayıtlı olduğunu, taşınmazın Hazine ile ilgisi bulunmadığı hâlde kadastro çalışmaları sırasında Hazine adına tespit ve tescil edildiğini ileri sürerek, taşınmazın tapu kaydının iptali ile müvekkilleri adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Hazine vekili; davacıların davaya konu taşınmazı 2008 yılından itibaren kullanmaya başladıklarının tespit edildiğini, davacılar lehine kazandırıcı zamanaşımı ile mülk edinme koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davaya konu 101 ada 1739 parsel sayılı taşınmazın 30/06/2006 tarihinde kesinleşen kadastro çalışmaları sırasında; devletin hüküm ve tasarrufu altında olan ve ekonomik yarar sağlanması mümkün olan yerlerden olduğu belirtilerek ham toprak vasfı ile Hazine adına tespit edildiği, yapılan keşif ve bilirkişi raporuna göre krokide "C" ile işaretlenen 5992,22 m2'lik bölümünde bir kullanım olmadığı, "B" ile işaretlenen 546,40 m2'lik bölümün toprak derinliğinin az olması nedeniyle ekonomik tarım yapılma imkânının bulunmadığı, "A" harfi ile işaretli 1.130,21 m2'lik bölümün ise tespit tarihinden sonra imar ihya edilerek tarım arazisine dönüştürüldüğü, dava konusu taşınmaza komşu 1722 ve 1742 parsellerin davacılar adına Kadastro Mahkemesinde görülen 2006/571 E., 2010/66 K. sayılı kararla hükmen tescil edildiği ve dava konusu taşınmazın Hazine adına yapılan tespitine itiraz edilmeyip kesinleştiğinden, taşınmazın niteliği ve zilyetlik durumunun da kesinleştiği, dolayısıyla 2006 yılından bu yana 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresinin dolmadığı gerekçesi ile davanın tümden reddine karar verilmiştir.

Davacılar vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda karar başlığında açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.