muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/230, Karar No: 2022/593, Tarih: 21.04.2022

22. Eldeki davada davacı vekili, feshin geçerli nedene dayandığının kesinleştiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazandığını belirterek anılan alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmekte; davalı işveren ise feshin haklı nedene dayandığını ileri sürerek davanın reddini savunmaktadır.

23. Belirtmek gerekir ki, feshin geçersizliğinin tespiti davasında işverence gerçekleştirilen feshin geçerli veya haklı bir nedene dayanıp dayanmadığının belirlenmesi durumunda, kesinleşmiş bu tespit artık unsur etkisi (kuvvetli delil) nedeniyle bağlayıcı hâle gelir. Bir başka ifadeyle bu tespit daha sonra kıdem ve ihbar tazminatlarının tahsili istemine ilişkin açılacak davada mahkemeyi bağlayacaktır.

24. Bu itibarla, somut olayda feshin geçerli nedene dayandığı ve iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedilmediği kesinleştiğinden davacı işçinin kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazandığı açıktır.

25. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 24.11.2020 tarihli ve 2016/(7)9-1200 E., 2020/931 K. sayılı kararında da aynı sonuca varılmıştır.

26. Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

27. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 21.04.2022 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6347, Karar No: 2012/6193, Tarih: 20.09.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/6347 E.  ,  2012/6193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Kadastro Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 226 ada 11, 21, 26 ve 27 parsel sayılı taşınmazlar davalı ..., 226 ada 17, 18 ve 29 parsel sayılı taşınmazlar davalı ..., 226 ada 19 parsel sayılı taşınmaz davalı ..., 226 ada 28 parsel sayılı taşınmaz 1/4'er payı davalılar ..., ..., 1/4'er payı dava dışı ... ..., ... adlarına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak tespit edilmiştir. Davacı ... vergi kaydına, miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu taşınmazların tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ...’ın tutunduğu 1937 tarih 321, 324, 325, 327, 332 ve 333 tahrir sayılı vergi kaydına ilişkin uygulama yetersiz ise de vergi kaydının mülkiyet belgesi olmadığı, zilyetlikle birleşmeyen vergi kaydına değer verilemeyeceği gibi kayıtlarda geçen tepe, bayır, meşe, pınar, dere gibi sınırların her tarafta bulunabilen sınırlar niteliğinde olduğu, öte yandan davacı ile kayıt sahibi Kerim Kaya arasında akdi veya ırsi ilişkinin kurulmasına dair veraset ilamı veya nüfus kaydının da ibraz edilmediği, davacı yararına 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiğini ispatlayamadığı mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir.

Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı ...’ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 2,75 TL harcın davacıdan alınmasına, 20.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2450, Karar No: 2015/3683, Tarih: 07.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/2450 E.  ,  2015/3683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın mağdura bir akrabasının paraya ihtiyacı olduğunu söyleyerek mağduru ve paraya ihtiyacı olduğunu söylediği Kızılhisarlı hocayı tanıdığını belirten hileli hareketleriyle para verilmesi konusunda hataya düşürüp 400 lira almak suretiyle haksız menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği, sanık savunması, mağdur anlatımı, tanık beyanları, teşhis tutanakları ve tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, atılı suçun oluştuğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 30 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı yasanın 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla “30 gün”, ''25 gün'' ve ''500 TL'' adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün”, '' 4 gün '' ve '' 80 TL '' adli para cezası ibaresinin eklenmesi suretiyle; hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.09.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12357, Karar No: 2015/360, Tarih: 15.01.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/12357 E.  ,  2015/360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, hastalığı sebebiyle ...'a, ...'ın vasi tayini istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm vasi adayı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 15.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10562, Karar No: 2022/1846, Tarih: 10.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10562 E.  ,  2022/1846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tesciliz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin kabulü ile karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan fark bedelin derhal ödenmesi ve faiz bitiş tarihi yönünden hükmün HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi’nce kabulü ile karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan fark bedelin derhal ödenmesi ve faiz bitiş tarihi yönünden hükmün HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Merkez İlçesi, Susuz Köyü, 196 ada 190 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan fark bedelin derhal ödenmesi ve faiz bitiş tarihi yönünden hükmün 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15656, Karar No: 2012/13860, Tarih: 27.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/15656 E.  ,  2012/13860 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan sanık ...'un bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair ... 2. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 11.11.2010 gün ve 2010/920 Esas, 2010/927 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan ... vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden alınan nüfus kayıt örneğinden, hükümden sonra 30.06.2011 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nın 64/1. maddesi uyarınca bir karar verilmesi gerektiğinden hükmün BOZULMASINA, ancak bu hususta yeniden duruşma yapılmaksızın 1412 sayılı  CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının sanığın ölmesi nedeniyle TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 27.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10803, Karar No: 2018/1398, Tarih: 20.02.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/10803 E.  ,  2018/1398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 20.02.2018 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av.... ve davalı vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.630 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalı tarafa verilmesine, 6.70 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9914, Karar No: 2012/16000, Tarih: 12.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/9914 E.  ,  2012/16000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/04/2009 gün ve 2003/1068-2009/157 sayılı kararı bozan Daire’nin 21/02/2012 gün ve 2010/2725-2012/2349 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından ayrı ayrı karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, müvekkili nezdinde sigortalı işyerinin inşaatının davalı ... firması tarafından yapıldığını, diğer davalının proje sorumlusu bulunduğunu, kar yağması sonucu meydana gelen çatı göçmeleri ve yapısal hasarlar sonucu müvekkilinin bina ve makine hasarı ödemek zorunda kaldığını, zararın meydana gelmesinde binayı gereği gibi inşa etmeyen davalıların sorumluluğunun olduğunu ileri sürerek, 180.018.669.681 TL’nin tahsilini istemiş, birleşen davanın davacısı da; aynı maddi olayları açıklayarak, ticari risk sigorta poliçesi uyarınca sigorta ettirene bina ve makine hasarı ödediklerini, davalıların kusurlu bulunduğunu iddia ederek 180.418.483.376 TL’nin hüküm altına alınmasını talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri ayrı,ayrı davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece davalılardan As Beton San.Tic.AŞ yönünden davanın kabulüne,diğer davalı yönünden reddine dair verilen kararın davalılardan As Beton Ltd.Şti vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2010/2725 E,2012/2349 K sayılı ilamıyla ilamda yer alan gerekçelerle bozulmuştur.

Davacılar vekilleri ayrı ayrı karar düzeltme isteminde bulunmuşlardır.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre ve proje hatasının ayıp kavramı kapsamında bulunmasına, hasarın yangından kaynaklanmaması karşısında mülga 6762 sayılı TTK'nun1305/2. maddesinin somut olayda uygulanmasına hukuken olanak bulunmamasına göre, davacılar vekillerinin HUMK'nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlenden dolayı, davacılar vekillerinin karar düzeltme isteğinin HUMK'nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacılardan ayrı ayrı alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 12/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12217, Karar No: 2021/3388, Tarih: 08.03.2021

**7. Ceza Dairesi         2018/12217 E.  ,  2021/3388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Sanık ... ve malen sorumlu vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

1. 05.02.2011 tarihinde ...’ın ihbar üzerine semt pazarında 155 paket kaçak sigara ile yakalandığı ve 28.03.2011 tarihinde ...’ın yolcu otobüsünde 65 karton kaçak sigara ile yakalandığı, bu olaylarla ilgili dinleme kararı doğrultusunda kayıt altına alınan konuşmalara dayanarak sanık ... hakkında da suça iştirak ettiği iddiasıyla açılan davanın, 13.02.2011 tarihinde sanığın 613 karton kaçak sigara ile yakalanması olayı ile bağlantılı olduğu gerekçesiyle işbu dosya kapsamında birleştirilmesine karar verilerek sanık hakkında atılı suçlardan hüküm tesis edildiği anlaşılmakla; sanığın aşamalarda atılı suçları kabul etmediği ve sigaralarla ilgisinin bulunmadığını beyan etmesine karşın mahkeme tarafından sanık hakkında dinleme kayıtları doğrultusunda 4733 sayılı Yasaya muhalefet suçundan zincirleme suç hükümleri uyarınca mahkumiyet hükmü tesis edildiği görülmüştür.

Sanığa atılı eylemin suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesine aykırılık suçunu oluşturduğu ve CMK'nun 135/6. maddesinde 4733 sayılı Yasa kapsamında kalan suçlar ile ilgili olarak dinleme yapılabileceğine ilişkin düzenleme bulunmaması karşısında, iletişimin tespiti tutanaklarının tek başına delil olarak kabul edilemeyeceği nazara alınarak, dava konusu kaçak sigaralar ile yakalanmayan ve aşamalardaki savunmalarında atılı suçu işlemediğini beyan eden, müsnet suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeterli başka bir delil de bulunmayan sanık hakkında 05.02.2011 ve 28.03.2011 tarihli eylemler bakımından beraat kararı ile 13.02.2011 tarihli eylem bakımından 4733 sayılı Yasa uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

2. Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanığın eyleminin 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra 11/04/2013 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Yasa ile 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesinin yürürlükten kaldırılarak atılı suça ilişkin düzenlemenin 5607 sayılı Yasanın 3/18. maddesi kapsamı içine alındığı ve halen yürürlükte bulunan 6545 sayılı Yasa ile değişik 3/18. maddesi ile de aynı düzenlemenin korunduğu cihetle,

2. Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanığın eyleminin 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra 11/04/2013 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Yasa ile 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesinin yürürlükten kaldırılarak atılı suça ilişkin düzenlemenin 5607 sayılı Yasanın 3/18. maddesi kapsamı içine alındığı ve halen yürürlükte bulunan 6545 sayılı Yasa ile değişik 3/18. maddesi ile de aynı düzenlemenin korunduğu cihetle,

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine 7242 sayılı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla,

Suç tarihinde yürürlükte olan 4733 sayılı Yasa ile 6545 ve 7242 sayılı Yasalar ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 3/18- son cümle delaletiyle anılan Yasa'nın 3/5.madde ve fıkrası uyarınca temel cezanın belirlenmesinden sonra 3/10.madde ve fıkrası gereğince uygulama yapılması ve yine aynı Yasanın 3/22 ile 5/2.maddelerinin de uygulama şartlarının oluşup oluşmadığının somut olaya uygulanarak belirlenen sonuç cezalar karşılaştırılmak suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri ile 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

3. Dairemizce kabul gören Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08.04.2014 tarih, 2013/7-591 Esas, 2014/171 Karar ve 16.05.2017 tarih, 2015/398 Esas, 2017/272 Karar sayılı ilamlarında ayrıntıları belirtildiği gibi; suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesindeki özellikler, fiillerin işleniş yer ve zamanı, fiiller arasında geçen süre, korunan değer ve yarar, hareketin yöneldiği maddi konunun niteliği, olayların oluş ve gelişimi ile dış dünyaya yansıyan diğer tüm özellikler birlikte değerlendirilip, sanığın eylemlerini bir suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirip gerçekleştirmediği ve hakkında TCK’nun 43.maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususlarının tartışılarak belirlenmesi bakımından;

İncelemeye konu iş bu dosyaya ilişkin suç tarihinin 13.02.2011, iddianame düzenlenme tarihinin 01.03.2011 olduğu,

Sanığın Aydın 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2016/308 Esas sayısında derdest dosyasında suç tarihinin 12.02.2011, iddianame düzenlenme tarihinin 01.03.2011 olduğu anlaşılmakla,

İncelemeye konu iş bu dosyaya ilişkin suç tarihinin 13.02.2011, iddianame düzenlenme tarihinin 01.03.2011 olduğu,

Sanığın Aydın 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2016/308 Esas sayısında derdest dosyasında suç tarihinin 12.02.2011, iddianame düzenlenme tarihinin 01.03.2011 olduğu anlaşılmakla,

Suç tarihine ve işlenen suçun niteliğine göre sanığın eylemlerinin TCK'nun 43. maddesi kapsamında zincirleme biçimde kaçakçılık suçunu oluşturup oluşturmadığının takdir ve değerlendirilmesi bakımından dosyaların incelenmesi, gerektiğinde birleştirilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve malen sorumlu vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

II) Sanık ...’ın temyiz talebinin incelenmesinde;

13.02.2011 tarihli olay tutanağına göre; alınan istihbari bilgiler doğrultusunda ... plakalı aracın ... beldesi ... sk No:17 adresinden kaçak sigara aldığı ve Aydın istikametinde olduğu bilgisiyle aracın seyir halinde görülerek durdurulduğu ve ...’ın araçta 613 karton kaçak sigara ile yakalandığı, bu kapsamda aynı gün bahse konu adreste de arama yapıldığı ve ...’ın bulunduğu ikamette suç unsuruna rastlanılmadığı, sanık ...’ın aşamalarda suçu kabul etmediği, yakalanan sanık ...’ın da sanık ...’ı tanımadığını, yakalanan kaçak sigaraları kendisinden almadığını beyan ettiği, dosya kapsamında dinlenen tutanak tanıkları ve diğer tanık beyanlarına göre arama yapılan adresin ...’a ait olan başka bir adres olduğu, istihbari bilgiye konu adres olmadığı da gözetildiğinde sanığın suça iştirak ettiğine dair yeterli, kesin ve inandırıcı delil olmadığından beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine hükmedilmesi,

Kabule göre de,

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanığın eyleminin 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra 11/04/2013 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Yasa ile 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesinin yürürlükten kaldırılarak atılı suça ilişkin düzenlemenin 5607 sayılı Yasanın 3/18. maddesi kapsamı içine alındığı ve halen yürürlükte bulunan 6545 sayılı Yasa ile değişik 3/18. maddesi ile de aynı düzenlemenin korunduğu cihetle,

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine 7242 sayılı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla,