muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/13176, Karar No: 2011/321, Tarih: 19.01.2011

**1. Hukuk Dairesi         2010/13176 E.  ,  2011/321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MİLAS 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/07/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, iştirak halinde maliki oldukları 306 parsel sayılı taşınmazlarına, komşu 302 parsel maliki davalının tecavüz ettiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, taşınmazının miktarının belli olup, 1957 yılından beri taşınmazını aynı sınırlar itibariyle kullandığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne dair verilen karar, Dairece;  “...eksiğin tamamlanması yoluyla getirtilen belgelerden davalının tersimat hatası bulunduğu gerekçesiyle idareye yapmış olduğu müracaat neticesinde gerçekten de hatanın bulunduğu saptanarak taraflara ait taşınmazların yüzölçümlerinin değiştirildiği ve buna göre de mülkiyet durumlarının belirlendiğinin görüldüğü, idarece yapılan düzeltmeye karşı davacılar tarafından  Sulh Hukuk Mahkemesinde açtıkları davanın ret ve açılmamış sayılması kararı ile sonuçlandığının anlaşıldığı, buna göre, yapılan tersimat düzeltmesinin halen ayakta olduğu, mahkemece ise  tersimat hatasının düzeltilmesinden önceki çaplar gözetilerek keşif yapılıp buna göre de karar oluşturulmuş olduğu, hatanın giderilmesi sonucu taşınmazların geometrik durumlarında değişiklik olduğu gözetilmek suretiyle buna ilişkin haritanın keşfen uygulanarak davalının davacılara ait taşınmaza bir elatma olgusunun bulunup bulunmadığının belirlendikten sonra bir karar verilmesi gerektiği, ” gereğine değinilerek bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda; bir kısım davacılar yönünden davanın açılmamış sayılmasına, davacı M.. Y.. tarafından açılan elatmanın önlenmesi isteğinin kabulüne,  ecrimisil talebinin ise kısmen kabulüne  karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davacılar H. Y. ve F. D.Y. tarafından açılan davanın HUMK'un 409/5. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına, davacı M. Y.. tarafından açılan davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK'nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Nevar ki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

Nevar ki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK'nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK'nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Mahkemece,  kısa kararda “ Davanın kabulüne, Milas İlçesi Ekinanbarı Köyü 306 parsel sayılı taşınmaza davalı 302 parsel tarafından yapılan ve fen bilirkişisinin 28.06.2010 tarihli raporunda A harfi ile gösterilen 203,04 m2'lik yere yapılan müdahalenin men'ine, davacının ecrimisil talebinin kısmen kabulüne, bu sebeple 53,43.-TL  ecrimisilin davalıdan alınarak davacıya verilmesine ” şeklinde hüküm kurulduğu halde, gerekçeli kararda bu hükme ilave olarak “Davacılar H. Y..ve F.. D.. Y... tarafından açılan davanın HUMK'nun 409/5. maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına, ”   şeklinde karar eklenmek suretiyle  değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21610, Karar No: 2012/26319, Tarih: 20.12.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/21610 E.  ,  2012/26319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 3.283,75 TL alacağın (istirdaden) faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacılar vekili dilekçesinde; ... -... Köyü 947 Ada, 5 Parseldeki taşınmazın davacıya intikali sırasında tapu kaydındaki vakıf şerhi nedeniyle 3.283,75 TL taviz bedelinin 07.09.2011 tarihinde davalı kurum tarafından tahsil edildiğini ancak, taşınmazın bağlı bulunduğu vakfın gayrisahih olması nedeniyle bu tahsilatın dayanağı olmadığını belirterek, 3.283,75 TL'nın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsilini talep etmiştir.Davalı vekili, gerek mülga 2762 sayılı Yasa ve gerekse 5737 sayılı Yasanın 18.maddesi uyarınca taviz bedelinin tamamen yasal olduğunu belirterek, davanın reddini dilemiştir.Mahkemece; aynı parsele ilişkin ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin (Yeni 7.Asliye Hukuk Mahkemesi) 2003/543 E.-2004/26 K. sayılı ve 19.02.2004 tarihli kararının ve dosyasının davalı idare aleyhine kesin delil teşkil ettiği ve belirtilen dosyada mevcut bilirkişi raporunda gayrisahih vakıf olduğunun belirlendiği ... Sultan Vakfından icareli taşınmaz için yersiz alınan taviz bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekilince temyiz edilmektedir.5737 sayılı Vakıflar Kanunu 27.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir. Sözü edilen 5737 sayılı Vakıflar Kanununun 18.maddesi hükmünce; miri arazilerden mukataalı hayrata tahsis edilmeyenler ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlar dışındaki, tapu kayıtlarında icareteyn ve mukataalı vakıf şerhi bulunan gerçek ve tüzel kişilerin mülkiyetinde veya tasarrufundaki taşınmazlar taviz bedeline tabidir. Yasanın 3.maddesinde yapılan tanıma göre de, Mukataalı Vakıf; zemini vakıf üzerindeki yapı ve ağaçlar tasarruf edene ait olan ve kirası yıllık olarak alınan vakıf taşınmazlarını, icareteynli vakıf ise; değerine yakın peşin ücret ve ayrıca yıllık kira alınmak suretiyle süresiz olarak kiralanan vakıf taşınmazlarını ifade eder. Hal böyle olunca; somut uyuşmazlığın çözümü için kayda işlenen ... Sultan Vakfının" mukataalı veya icareteynli vakıf olup olmadığının veya miri arazilerde mukataalı hayrata tahsis edilmeyenle aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlardan bulunup bulunmadığının yöntemince araştırılması gerekir.Vakfiye kapsamındaki her taşınmazın coğrafi konumu ve hukuki durumu ayrı ayrı olacağından, bu taşınmazların kadim köy, kasaba ya da şehir içindeki mülk topraklar içinde olup olmadığının, bir başka dosya içindeki bilirkişi incelemesiyle ortaya çıkartılması doğru olmaz.O nedenle, taşınmaza ait kök tapu kaydı ilk tesisinden itibaren tüm tedavülü ile getirtilmeli vakıf durumunu gösterir kayıtlar (vakfiye örneği) ve dayanılan diğer belgeler merciinden istenilmeli, Vakıflar Genel Müdürlüğünden kayda işaret edilmiş vakfın türü hakkında bilgi alınmalı ve HUMK.'nun 275.maddesi uyarınca yukarıdan beri sayılan ilkeleri kapsar biçimde, bu konuda uzman üniversite öğretim üyeleri arasından seçilecek bilirkişi ile birlikte keşif de yapılmak suretiyle bilirkişi raporu alınmak suretiyle sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, aynı parsele ilişkin bu yönler üzerinde durulmaksızın, yerinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılmaksızın ve 5737 sayılı Yasanın 18.maddesi uyarınca da inceleme yapılmadan karar verilmesi doğru değildir.Ayrıca, dava dilekçesinde dava tarihinden itibaren faiz talep edildiği halde, talep aşılmak suretiyle ödeme tarihinden itibaren faize hükmedilmesi de doğru değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17278, Karar No: 2014/30486, Tarih: 17.12.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/17278 E.  ,  2014/30486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/263424

MAHKEMESİ : Gaziantep 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2013

NUMARASI : 2012/553 (E) ve 2013/229 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 19. maddesine göre tutuklu ve hükümlülere ait tebliğlerin yapılmasını, bunların bulunduğu müessese müdür veya memurunun temin edeceği şeklindeki düzenleme dikkate alındığında; sanığın, yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli kararın posta yolu ile İzmir 4 no'lu T tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda yetkili memur imzasına tebliğ edilmesinin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında, 06/06/2013 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararın kaldırılmasına karar verilmek suretiyle 19/03/2013 tarihinde yoklukta verilen kararı yasal bir haftalık süreden sonra 27/04/2013 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Katılan kurum tarafından kaçak kullanım bedelinin 457,72 TL (icraya verilen miktar ise 1.249,90 TL) olarak bildirildiği halde, dosya içerisindeki bilirkişi raporu ile kurumun gerçek zararının, vergisiz ve cezasız olarak normal tarifeye göre toplam 34,85 TL olarak hesaplandığının anlaşılması karşısında; sanığa “şikayetçi kurumun bilirkişi tarafından hesaplanan 34,85 TL tutarındaki zararını gidermesi durumunda 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine" ilişkin usulüne uygun olarak bildirimde bulunularak, makul bir süre verilip sonucuna göre hakkında 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 17/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/117, Karar No: 2020/124, Tarih: 20.02.2020

**Ceza Genel Kurulu         2019/117 E.  ,  2020/124 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 12-70

Sanık ...'nun kasten öldürme suçundan TCK'nın 25/1, 27/1 ve CMK'nın 223/2-d maddeleri uyarınca beraatine ilişkin Nazilli Ağır Ceza Mahkemesince verilen 18.05.2012 tarihli ve 254-167 sayılı hükmün katılan ... vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 03.12.2014 tarih ve 3317-5843 sayı ile;

"...Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ...'nin maktul ...'ın evinin ve işletmeciliğini yaptığı birahanenin boya işini yaptığı, maktulün yapılan işin ücretini ödemediği, olay günü geceleyin söz konusu birahanenin önünden geçen sanığı maktulün çağırdığı, sanığın birahaneye girdiği, bira içtiği sırada maktulün sanığın yanına geldiği, boya işinden kaynaklanan borç alacak nedeniyle aralarında çıkan tartışma sırasında maktulün sanığa küfredip tokat attığı ve belinden çıkardığı tabancayı sanığa doğrulttuğu, bunun üzerine sanığın maktulün elinden tabancayı almaya çalıştığı, aralarında yaşanan arbede sırasında yere düşen tabancayı alan sanığın ateş ederek maktulü batın ve sırt bölgelerinden vurarak öldürdüğü olayda; sanığın hayatına yönelik saldırı sona erdikten sonra maktule yönelik gerçekleştirdiği eylem nedeniyle haksız tahrik altında kasten öldürme suçundan TCK’nın 81 ve 29. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi yerine, yazılı biçimde meşru savunma nedeniyle beraatına karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 23.02.2015 tarih ve 12-70 sayı ile bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanığın beraatine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de katılan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.06.2018 tarihli ve 134013 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle dosya, 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesi uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 11.02.2019 tarih ve 4867-638 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen beraat kararı temyiz edilmeksizin; 6136 sayılı Kanun'a muhalefet etme suçundan verilen beraat kararı ise Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup direnmenin kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan verilen beraat hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen beraat kararı temyiz edilmeksizin; 6136 sayılı Kanun'a muhalefet etme suçundan verilen beraat kararı ise Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup direnmenin kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan verilen beraat hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eylemini meşru savunma şartları altında gerçekleştirip gerçekleştirmediğinin belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP) Sisteminden alınan güncel nüfus kaydında, sanığın direnme kararından sonra temyiz aşamasında öldüğü bilgisine yer verilmesi karşısında, bu hususun mahallinde araştırılmasının gerekli olup olmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP) bilişim sistemi kullanılarak çıkartılan güncel nüfus kayıt örneğinde, sanık ...'nun direnme kararından sonra 15.01.2020 tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nın 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tabi olan eşya ve maddi menfaatler hakkında yargılamaya devam olunacağı, hükümlünün ölümü hâlinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte müsadere ve yargılama giderine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

Buna göre; kamu davası açılmadan önce şüphelinin ölmesi durumunda kovuşturma imkânının bulunmaması nedeniyle "kovuşturmaya yer olmadığına", kamu davası açıldıktan sonra sanığın ölmesi hâlinde ise yerel mahkemece "davanın düşmesine" karar verilecektir. Ölümün ceza ilişkisini sadece ölen kişi bakımından sona erdirmesi nedeniyle iştirak hâlinde işlenen suçlarda diğer sanıklar hakkında davaya devam edilecek, sanığın ölümü, niteliği itibarıyla müsadereye tabi olan eşya ve maddi menfaatler hakkında davaya devam olunarak müsadere kararı verilmesine engel olmayacaktır. Sanığın ölümü ceza ve infaz ilişkisini düşürürken, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşmiş olan hükümlünün ölümü sadece hapis ve henüz infaz edilmemiş adli para cezalarının infaz ilişkisini ortadan kaldıracaktır. Buna bağlı olarak, ölümden önce tahsil edilmiş olan para cezaları mirasçılara iade edilmeyecek, buna karşın tahsil edilmemiş bulunan para cezaları mirasçılardan istenmeyecek, bunun yanında müsadereye ve yargılama giderine ilişkin hükümler ölümden önce kesinleşmiş olmak kaydıyla infaz olunacaktır.

Görüldüğü gibi, suç teşkil eden bir fiilin işlenmesiyle fail ile devlet arasında doğan ceza ilişkisi, bu fiili işleyen sanığın ya da hükümlünün ölümüyle cezaların şahsiliği ilkesi nedeniyle başkası sorumlu tutulamayacağından düşmektedir. Ölüm, bir vakıa olan suçu ortadan kaldırmayacak, suçtan sorumlu tutulacak kişi olmadığından, devletin suçla birlikte ortaya çıkan cezalandırma sorumluluk ve yetkisini sona erdirecektir.

Temyiz aşamasında sanığın öldüğüne ilişkin bir iddianın ortaya çıkması ya da UYAP (Ulusal Yargı Ağı Projesi) bilişim sistemi vasıtasıyla alınan güncel nüfus kaydında öldüğü bilgisinin yer alması gibi hâllerde, ölümün kamu davasının düşmesini gerektiren bir neden olduğu göz önüne alınarak, ölüm nedeniyle düşme kararının temyiz mercisince dosya üzerinde yapılan inceleme sırasında verilmesi yerine, ölüm bilgisi nedeniyle diğer yönleri incelenmeyen hükmün bozulması ve yerel mahkemece mahallinde yapılan araştırma sonucunda sanığın öldüğünün kesin olarak saptanmasından sonra düşme kararı verilmesi daha isabetli olacaktır.

Bu açıklamalar ışığında ön sorun değerlendirildiğinde;

Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP) bilişim sistemi kullanılarak alınan güncel nüfus kayıt örneğinde, sanık ...'nun direnme kararından sonra 15.01.2020 tarihinde öldüğü bilgisi yer aldığından, ölümle ilgili mahallinde araştırma yapılarak karar verilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, sanık hakkındaki direnme kararına konu hükmün, gerekli araştırmanın mahallinde yapılıp ölümün Yerel Mahkemece tespiti ile sonucuna göre 5237 sayılı TCK’nın 64 ve 5271 sayılı CMK'nın 223. maddeleri uyarınca gereken hükmün verilmesinin temini için sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Nazilli Ağır Ceza Mahkemesinin 23.02.2015 tarihli ve 12-70 sayılı direnme kararına konu hükmünün, güncel nüfus kayıt örneğinde sanığın, direnme kararından sonra 15.01.2020 tarihinde öldüğü bilgisinin yer alması karşısında, bu konuda gerekli araştırmanın mahallinde yapılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK’nın 64 ve 5271 sayılı CMK'nın 223. maddeleri uyarınca gereken hükmün verilmesinin temini için diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 20.02.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4788, Karar No: 2015/522, Tarih: 10.02.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/4788 E.  ,  2015/522 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeyee teşebbüs

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ....'ün mağdur.’i kasten öldürme suçuna teşebbüsünün subutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin, kusurluluğu etkileyen nedenlerden takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin vasfa yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık ve mağdur için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının yagılama

giderine mahsus bölümünde yer alan ve sanıktan tahsiline karar verilen “452,00 TL” müdafii ücretinden ibaret yargılama giderinin hükümden çıkartılarak, toplam ”566,50 TL" olarak tesbit olunan miktarın "114,50 TL" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMAS1NA) 10/02/2015 oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2305, Karar No: 2015/9519, Tarih: 27.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/2305 E.  ,  2015/9519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2012

NUMARASI : 2011/19-2012/36

Davacı vekili tarafından, 10.03.2011 gününde verilen dilekçe ile terekenin resmen yönetilmesi ve tasfiyesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 29.11.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, murisin terekesinin TMK'nın 612 ve devamı maddeleri gereğince tasfiyesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, Erdemli Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/66 Esas sayılı dosyasında aldığı yetki belgesine dayalı ortaklığın giderilmesi davasında dava konusu taşınmazın 1/7 payının maliki M.. Y..'un vefatı üzerine en yakın mirasçılarının tamamı tarafından mirasın reddedildiğini, en yakın mirasçılarının tamamı tarafından reddedilmiş bulunan müteveffa M.. Y..'un terekesinin tasfiyesine ve terekeye tasfiye memuru atanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda; tapuda paydaş olan M.. Y..'un vefat ettiği, mirasın en yakın mirasçılarının tamamı tarafından reddedildiği ve bu sebeple iflas hükümlerine göre tasfiyeye tabi hale gelen terekenin, TMK'nın 612. maddesi gereğince iflas hükümlerine göre tasfiyesine karar verilmesi gerektiği açıktır. Davacıya Erdemli Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2011/66 Esas sayılı dosyasında terekenin resmen tasfiyesi için yetki belgesi verildiği de anlaşıldığına göre işin esasına girilmesi ve bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 27.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.