muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6040, Karar No: 2023/1539, Tarih: 15.03.2023

**1. Hukuk Dairesi         2021/6040 E.  ,  2023/1539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

KARAR : Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Midyat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabülüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen ek karar ile kararın miktar itibariyle kesin olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf isteğinin reddine karar verilmiş; ek kararın davalı ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince ek kararın kaldırılması suretiyle yapılan inceleme sonunda, davalı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının HMK'nın 353/1-a-6 maddesi uyarınca kaldırılmasına, belirtilen eksikliklerin giderilmesi amacıyla davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 12.02.2021 tarihli Ek Karar ile temyiz dilekçesinin, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6.) alt bendi uyarınca kesin olduğu gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi; temyiz konusu kararın, kesin olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 12.02.2021 tarihli ek kararına ilişkindir.

Davanın yeniden görülmesi için verilen kaldırma kararları, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353. maddesinin 1-a bendi uyarınca kesin olduğundan, aynı Kanun’un 362. maddesinin 1-g bendi uyarınca temyiz edilemez.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi tarafından verilen ek karar, yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR :

Açıklanan sebeple;

Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi tarafından verilen 12.02.2021 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 120,60 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.03.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6386, Karar No: 2017/3292, Tarih: 12.10.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/6386 E.  ,  2017/3292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmekle yapılan inceleme;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa’sının 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölüm çıkartılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23719, Karar No: 2015/10433, Tarih: 08.06.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/23719 E.  ,  2015/10433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A) Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre sanık ... nün temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın tüm aşamalarda suçu inkar ettiğinin anlşılması karşısında katılanın sahibi olduğu şirketi adına kayıtlı hesabından internet yoluyla sanığın hesabına havale edilen 670,00 TL paranın ... Şubesi'nden çekildiğinin belirtildiğinin anlaşılması karşısında; anılan banka şubesinden işlemin gerçekleştiği anda güvenlik kamerası kaydının olup olmadığı sorulup paranın çekildiğine dair dekontun aslının temin edilerek, güvenlik kamerası kayıtları var ise; görüntüdeki kişinin sanık olup olmadığı, dekont var ise; üstündeki imza ve yazı örneklerinin sanığın el ürünü olup olmadığının belirlenerek paranın kim tarafından çekildiğinin tespit edilmesi; ayrıca ... kullunıcısı ... ile oğlu ... ın tanık olarak dinlenerek sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması sonucuna göre karar verilmesi gegrgktiğinin gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 01/06/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5113, Karar No: 2016/1432, Tarih: 29.02.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/5113 E.  ,  2016/1432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, erken tahliye nedeniyle makul süre kirası, elektrik ve ortak gider alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, taraflar arasında 01.05.2012 tarihli, 5 yıl süreli kira sözleşmesi bulunduğunu, kiracının sözleşmenin 1.6 maddesine göre ortak kullanım yerlerinin ısıtma, soğutma ve benzeri giderleri için kullanım alanına düşen m2 ye göre m2 karşılığı 12 TL + KDV ödeyeceğini, ayrıca 1.9 maddeye göre elektrik ve suyu iş merkezi yönetiminden alacağını karşılığında fatura kesileceğini ve ödemede gecikme durumunda aylık % 5 faiz ödeyeceğini, davalının 21.01.2013 de taşınmazı tahliye ettiğini, davacının taşınmazı yeniden 01.06.2013 tarihinde kiraya verdiğini, davalının sözleşmeye aykırı biçimde 5 yıllığına kiralamış olduğu mağazayı hiçbir bildirim göstermeden süre tanımadan aniden tahliye ettiğini, davalının 29.472.29 TL kira borcu, 12.057,24 TL ortak gider ve kullanmış olduğu elektrik olarak da 3.804,96 TL olmak üzere toplam 45.334,49 TL borcu bulunduğunu belirterek 45.334,49 TL nin dava tarihinden itibaren yürütülecek %5 sözleşme faizi ile birlikte davalıdan tahsili isteminde bulunmuştur. Davalı tahliyeden önce ihtar çektiğini, makul sürenin bilirkişi raporuyla belirlenmesi gerektiğini, kullanmadığı döneme ilişkin elektrik borcunun olamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur. Davalının 21.01.2013 tarihinde ihtar çekip bugün itibarıyla taşınmazı tahliye ettiğini bildirdiği görülmüştür. Mahkemece hukukçu bilirkişiden rapor alınmış, hukukçu bilirkişi davacının cari hesap ekstresine göre 06.05.2013 tarihine kadar davacının davalıdan 45.334,49 TL alacağı bulunduğunu bildirmiş, mahkemece 29.472,29 TL kira alacağının yıllık % 9 yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 12.057,24 TL ortak gider alacağı ile 3.804,96 TL elektrik gideri alacağının ayrı ayrı aylık % 5 sözleşme faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Taraflar arasında 01.05.2012 tarihli ve beş yıl süreli sözleşme ve kiralananın 21.01.2013 tarihinde tahliye edildiği konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede makul süre kirası düzenlenmemiştir. 6098 Sayılı TBK.nun 325.maddesi gereğince kiracı sözleşme süresine veya fesih dönemine uymaksızın kiralananı geri verdiği takdirde, kira sözleşmesinden doğan borçları, kiralananın benzer koşullarla kiraya verilebileceği makul bir süre için devam eder. Bu durumda davacının zararı, tahliye tarihinden itibaren kiralananın aynı koşullarla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir. Mahkemece, mahallinde keşif yapılıp, uzman bilirkişi aracılığıyla, kiralananın cinsi, özellikleri, konumu, bu nitelikte bir taşınmaza o bölgede duyulan ihtiyacın derecesi ve somut olaya özgü başka diğer özellikler çerçevesinde, kiralayanın gereken çabayı göstermesi halinde kiralananı aynı koşullarla yeniden hangi süre içerisinde kiraya verebileceği, eş söyleyişle, aynı koşullarla yeniden kiralama için gereken makul sürenin ne olduğu, Yargıtay’ın denetimine elverişli bir raporla saptanmalıdır. Mahkemece yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde inceleme yapılarak bu çerçevede davalı kiracının sorumluluğunun belirlenmesi gerekirken her hangi bir inceleme yapılmadan hukukçu bilirkişinin davacının cari hesap ekstresine göre davalının 06.05.2013 tarihine kadar 29.472,29 TL kira borcu olduğu yönündeki raporuyla yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Öte yandan davalının ödemeleri belirlenirken davacıya ait banka kayıtlarının getirtilmesi gerekirken davacının cari hesap cetveli ile sonuca gidilmesi isabetsizdir. Bundan ayrı davalı kiracı taşınmazın 21.01.2013 tarihinde tahliye ettiğine göre davalıdan istenen elektrik paralarının hangi döneme ilişkin olduğu ve davalının kullanıp kullanmadığı araştırılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken her hangi bir araştırma yapılmadan istemin tümden kabulü de hatalıdır.

Mahkemece ortak gider ve elektrik alacağına aylık % 5 faiz hükmedilmiş olup, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki 6101 Sayılı Kanun'un 7. maddesinde Türk Borçlar Kanunu'nun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76. faize ilişkin 88. temerrüt faizine ilişkin 120. ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138. maddelerinin görülmekte olan davalarda da uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. Türk Borçlar Kanunu'nun 120. maddesi gereğince, uygulanacak yıllık temerrüt faizi oranı sözleşmede kararlaştırılmamışsa, faiz borcunun doğduğu tarihte yürürlükte bulunan mevzuat hükümlerine göre belirlenir. Sözleşme ile kararlaştırılacak yıllık faiz oranı birinci fıkra uyarınca belirlenen yıllık faiz oranının yüzde yüz fazlasını aşamaz. Akdi faiz oranı kararlaştırılmakla birlikte sözleşmede temerrüt faizi kararlaştırılmamışsa ve yıllık akdi faiz oranı birinci fıkrada belirtilen faiz oranından fazla ise, temerrüt faizi oranı hakkında akdi faiz oranı geçerlidir. Bununla birlikte 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu 8/1 maddesinde "ticari işlerde faiz oranı serbestçe belirlenebilir" düzenlemesi bulunmaktadır. Bu durumda davalının tacir olup olmadığı araştırılarak tacir olmaması halinde faize hükmedilirken TBK'nun 120. maddesinin dikkate alınmaması da doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, esas yönünden oybirliğiyle, faize yönelik oyçokluğuyla 29.02.2016 tarihinde karar verildi.

KISMİ KARŞI OY YAZISI

Dairemiz çoğunluğunun bozmanın son kısmındaki %5 gecikme faizine ilişkin görüşüne katılamıyorum. Şöyle ki;

Sözleşmeden kaynaklanan alacaklarda, taraflar sözleşmede faiz ödeme borcu kararlaştırabileceği gibi, borcun ifasında temerrüde düşülmesi durumunda uygulanacak faiz oranı da kararlaştırabilirler. Bu durumda, uyuşmazlık halinde kural olarak sözleşmede kararlaştırılan faiz oranının uygulanması gerekir. Yasal faizin uygulanma imkanı bulunmamaktadır. Ancak 6098 Sayılı TBK'nun 88. maddesinde, sözleşme ile kararlaştırılan faiz oranlarına ve 120. maddesinde, temerrüt faizine yönelik düzenlemelere yer verilmiştir. TBK'nın 120. maddesi “Uygulanacak yıllık temerrüt faizi oranı, sözleşmede kararlaştırılmamışsa, faiz borcunun doğduğu tarihte yürürlükte olan mevzuat hükümlerine göre belirlenir. Sözleşme ile kararlaştırılacak yıllık temerrüt faizi oranı, birinci fıkra uyarınca belirlenen yıllık faiz oranının yüzde yüz fazlasını aşamaz. Akdî faiz oranı kararlaştırılmakla birlikte sözleşmede temerrüt faizi kararlaştırılmamışsa ve yıllık akdî faiz oranı da birinci fıkrada belirtilen faiz oranından fazla ise, temerrüt faizi oranı hakkında akdî faiz oranı geçerli olur.” 6101 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 646.maddesi "Bu kanun 4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun Beşinci Kitabı olup, onun tamamlayıcısıdır." 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanununun 1.maddesi "Türk Ticaret Kanunu, 22.11.2001 tarihli ve 4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun ayrılmaz bir parçasıdır." 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu 8.maddesi " Ticari işlerde faiz oranı serbestçe belirlenir." 9.maddesi "Ticari işlerde kanuni, anapara ile temerrüt faizi hakkında, ilgili mevzuat hükümleri uygulanır." şeklindedir.Türk Borçlar Kanunu'nun Türk Medeni Kanunu'nun tamamlayıcısı, Türk Ticaret Kanunu'nda, Türk Medeni Kanunu'nun ayrılmaz bir parçası olduğuna ilişkin yasal düzenlemeye göre, Türk Borçlar Kanunu ve Türk Ticaret Kanunu hükümleri Türk Medeni Kanunu'nun hükümleri niteliğindedir. Türk Ticaret Kanunu'nun 9.maddesinde ticari işlerde ilgili mevzuat hükümleri uygulanacağı belirtildiğinden Türk Borçlar Kanunu'nun kişi bakımından herhangi bir sınırlaması bulunmayan ve emredici nitelik taşıyan faize ilişkin 88 ve 120.maddesi de bir mevzuat hükmü olduğundan ve ilgili mevzuat hükmü, sadece 3095 sayılı faiz kanunu olmadığından ticari işlerde de uygulanması gerekir. Bu durumda Türk Ticaret Kanununun 8.maddesindeki faiz serbestisinin Türk Borçlar Kanununun 88 ve 120. maddesi ile sınırlandığının kabulü gerekir. Kaldıki, alacak TBK'da düzenlenen kira ilişkisinden kaynaklanmaktadır. Bu durumda davacı tarafından sözleşmede kararlaştırılan ve talep edilen %5 faiz, TBK'nın 120. maddesindeki temerrüt faizinin üst sınırını aştığından, TBK'nun 120/2. maddesi gereğince tacirler için avans faizi, tacir olmayanlar için yasal faiz olmak üzere belirlenen faizin yüzde yüz fazlası olarak uygulanarak, faize hükmedilmesi gerekir. TBK. 88 ve 120. maddelerindeki faiz sınırının ticari olmayan işler için kabul edilmesi yukarıdaki gerekçelerle doğru değildir. Hükmün aylık %5 (yıllık %60) faiz yönünüden bu gerekçe ile bozulması gerekmektedir. 29.02.2016
Yargıtay — Esas No: 2015/25061, Karar No: 2017/4774, Tarih: 26.04.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/25061 E.  ,  2017/4774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; kısa kararda velayeti anneye verilen ortak çocuk ile baba arasında kişisel ilişki kurulması yönünde karar verilmemişken, gerekçeli kararda ortak çocukla baba arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 294/3. maddesi uyarınca, hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. (6100 s. HMK m.298/2) Buna göre, tefhim edilen hüküm sonucu yanlış da olsa, gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz kanun yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen ve duruşma tutanağına geçirilen hüküm sonucu ile gerekçeli karar arasındaki aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş, 10.04.1992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.04.2017 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/5444, Karar No: 2024/15933, Tarih: 12.02.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/5444 E.  ,  2024/15933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/16 E., 2016/170 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Karaman Cumhuriyet Başsavcılığınca 25.05.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın, denetimli serbestlik tedbirine uymadığının anlaşılması üzerine, Karaman Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.09.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci, üçüncü, dördüncü fıkraları ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Karaman 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.12.2015 tarihli ve 2015/856 Esas, 2015/492 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca takdir edilen 1 yıl 8 ay hapis cezası ile hak yoksunluğuna dair hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

D. Sanığın karar itirazı üzerine, Karaman Ağır Ceza Mahkemesinin 04.01.2016 tarihinde 2015/927 Değişik İş sayılı kararı ile itirazın kabulü ile kesin olarak hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına karar verilmesi üzerine, Karaman 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.02.2016 tarihli ve 2016/16 Esas, 2016/170 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci maddesi ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılması ile hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.

E. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; usul ve yasaya uygun hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz dilekçesi özetle; cezasını temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, olay tarihinde sanığın durumunda şüphelenilmesi üzerine kolluk tarafından durdurulduğu, Karaman Sulh Ceza Hakimliği'nin 22.05.2015 tarih ve 2015/821 D. İş sayılı arama kararına istinaden üzerinde yapılan aramada kağıt parçasına sarılı vaziyette eroin maddesi olduğu değerlendirilen maddenin ele geçirildiği, sanığın savunmasında eroin maddesini içmek için aldığını ikrar ettiği, ancak sanığın atılı suçu ilk kez işlediği gerekçesiyle sanık hakkında atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. Suç tarihinden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava veya soruşturma olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun yürürlüğe girdikten sonra verilmiş olan bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı uyarınca tabi tutulduğu tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;