muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/1983, Karar No: 2011/17504, Tarih: 18.10.2011

**7. Ceza Dairesi         2008/1983 E.  ,  2011/17504 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bakaya kalmak suçundan sanık ...'ın, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanununun, 63/1-A, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 62/1, 50/1-a maddeleri gereğince 2000 Yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair, Ergani Sulh Ceza Mahkemesinin 18.09.2007 tarihli ve 2007/40-126 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 08.01.2008 gün ve 923 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 04.02.2008 gün ve KYB. 2008-14288 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre;

1-)1632 sayılı Askeri Ceza Kanununun 47/A. maddesinde "Askeri mahkemelerden Askeri Ceza Kanununun Üçüncü Babının Dördüncü Faslında yazılı suçlardan dolayı verilen cezalar tecil edilemez ve para cezasına veya tedbirlerden birine de çevrilemez. Aynı Kanunun Üçüncü Babının Üçüncü Faslı ile 84 üncü maddesi hariç olmak üzere 5 inci ve 130 uncu maddesi hariç olmak üzere sekizinci fasıllarında yazılı suçlardan dolayı verilen cezalar tecil edilemez. Ancak fiili işlediği zaman onsekiz yaşını doldurmamış çocuklarla, hüküm zamanında yetmiş yaşına girmiş olanların mahkum oldukları bir seneden az hapis cezaları tecil olunabilir." hükmünün yer aldığı, sanık hakkında 1632 sayılı Kanunun 63/A. maddesine aykırılıktan hüküm verilmiş olduğu, bu maddenin anılan Kanunun Üçüncü Babının, Üçüncü Faslında yer aldığı ve tecil edilemeyecek olan suçlar kapsamında bulunmadığından, mahkemece yoklama kaçağı suçlarının Askeri Ceza Kanununa göre ertelenmemesi göz önüne alındığında verilecek ceza miktarına göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun lehe olduğu hususu belirtilerek hüküm kurulmasında,

2-)13.11.2004 tarihli ve 25642 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi 3. fıkrasında yer alan "lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir." şeklindeki düzenlemeye göre 765 sayılı Türk Ceza Kanunu ve 647 sayılı Cezaların infazı hakkında Kanun hükümlerinin uygulanması lehe olduğu halde yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Ergani Sulh Ceza Mahkemesinin 2007-40 Esas ve 2007-126 karar sayılı kararının CMK.nın 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 18.10.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3939, Karar No: 2019/10291, Tarih: 01.07.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/3939 E.  ,  2019/10291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mülga Muharip Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 31 Mart 2014 tarihli ve 2013/975 Esas, 2014/169 Karar sayılı kararı aleyhine Milli Savunma Bakanlığının 8/3/2017 tarihli, ...YRD.: 51393309-9010-1628-17/As. Adlt. ve Kan. Gn. Md. As. Adlt. Czev. ve Müt. D. Rap. Tet. ve işl. Ş. (26.B-38-17) sayılı “Kanun Yararına Bozma İstemi” konulu yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/02/2019 gün ve 2018/5607 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

“1. Muharip Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin üste fiilen taarruz suçundan sanık Hv.P.Er ... hakkındaki 2013/975 Esas sayılı dava dosyası incelenmiştir.

2. Muharip Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 31 Mart 2014 tarihli, 2013/975, 2014/169 Esas ve Karar sayılı hükmü ile; sanığın, 22.07.2013 tarihinde üste fiilen taarruz suçunu işlediği sabit görülerek, eylemine uyan ASCK'nin 91/1. "az vahim hal cümlesi" ve TCK'nin 62'nci maddeleri uyarınca beş ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, CMK'nin 231'inci maddesi uyarınca işbu hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş; süresi içerisinde itiraz edilmeyen bu karar, 29 Nisan 2014 tarihi itibariyle kesinleşmiştir.

3. Dosyanın incelenmesinde; sanığın, Yalova 1 'inci Asliye Ceza Mahkemesinin 22 Mayıs 2013 tarihli, 2012/231, 2013/251 Esas ve Karar sayılı kararı ile, 11.04.2011 tarihinde hakaret suçunu işlediği sabit görülerek, eylemine uyan 5237 saylı TCK.'nin 257/1. ve 51'inci maddeleri uyarınca bir yıl beş ay on beş gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın ertelenmesine karar verildiği ve bu kararın 18 Haziran 2013 tarihinde kesinleştiği, adli sicilden silinme süresi tamamlanmadan önce, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına konu üste fiilen taarruz suçunun işlenmiş olması karşısında, hükümlü hakkında müsnet suçtan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin CMK'nin 231/6-a maddesinde öngörülen sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması şeklindeki objektif koşulun somut olayda gerçekleşmemesi nedeniyle, kanuna aykırılık oluşturduğu değerlendirilmiştir.

4. Bu nedenle, bahse konu dava dosyası EK-A'da gönderilmiş olup, Muharip Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 31 Mart 2014 tarihli, 2013/975, 2014/169 Esas ve Karar sayılı kararının bozulması için, 353 sayılı Kanun'un 243'üncü maddesi gereğince Askeri Yargıtay Başkanlığına başvurulması ...” istenilmekle;

4. Bu nedenle, bahse konu dava dosyası EK-A'da gönderilmiş olup, Muharip Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 31 Mart 2014 tarihli, 2013/975, 2014/169 Esas ve Karar sayılı kararının bozulması için, 353 sayılı Kanun'un 243'üncü maddesi gereğince Askeri Yargıtay Başkanlığına başvurulması ...” istenilmekle;

Yukarıda sözü edilen kanuni düzenlemeler karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Mülga Muharip Hava Kuvveti Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 31 Mart 2014 tarihli ve Esas 2013/975, Karar 2014/169 sayılı kararının CMK’nin 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı CMK’nin 223. maddesinde tanımlanan ve davanın esasını çözen karar niteliğinde olmadığından müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 01/07/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7517, Karar No: 2008/7375, Tarih: 16.12.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/7517 E.  ,  2008/7375 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, BK’nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi ilişkisinden kaynaklanmakta olup, davacı ve birleşen davanın davalısı iş sahibince fazla ödenen iş bedelinin istirdadı talep olunmuş, davalı ve birleşen davanın davacısı yüklenici tarafından ise bakiye iş bedeli ile taraflar arasındaki sözleşmenin son bulması üzerine iş sahibinde kalan malzemelerin bedeli istenmiş, mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın ise reddine dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasında eser sözleşmesi ilişkisi kurulduğu, bu sözleşme ile davalı yüklenici şirketin davacı iş sahibine ait evin onarım işlerini yüklendiği bir kısım imalâtlar yapıldıktan sonra akde eylemli olarak son verildiği hususlarında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Davacı iş sahibi dava dilekçesinde ve yargılama sırasında tekrar ettiği beyanlarında, davalı ile aralarında yazılı sözleşme bulunduğunu, işin bedelinin 60.000,00 YTL olarak kararlaştırıldığını bildirmiş, davalı yüklenici ise bu iddiaya karşı çıkmadığı gibi açtığı birleşen davasına verdiği dava dilekçesinde, taraflar arasında önce sözlü anlaşma yapıldığını, bilahare bu anlaşmanın yazılı hale getirilerek 30.05.2005 tarihli “inşaat tadilat sözleşmesi”nin düzenlendiğini, anılan sözleşmede yazılı olduğu gibi 20.000,00 YTL’yi tahsil ettikten sonra işe başladığını kabul ve beyan etmiştir. Şu halde dava konusu işe ait yazılı bir sözleşme yapıldığı ve sözleşmede belirtilen işlerin toplam 60.000,00 YTL götürü bedelle yapılacağı tarafların kabulündedir. Nevar ki davacı iş sahibinin delil listesinde bildirdiği bu sözleşme yargılama sırasında ibraz ettirilmemiş, ancak davacının temyiz dilekçesi ekinde fotokopi olarak dosyaya girmiştir. Sözleşme fotokopisi altında davalı yüklenicinin kaşe ve imzası bulunmakta, davacı da kendisini bu sözleşme ile bağlı saymaktadır. Bahsi geçen sözleşmede peşinat olarak 20.08.2004 tarihinde yükleniciye 20.000,00 YTL ödendiği yazılı olup yanlarca da bu hususta uyuşmazlık bulunmamakla birlikte aynı sözleşmede 26.05.2005 tarihinde ödeneceği kararlaştırılan 5.200,00 YTL taksit bedelinin ödenip ödenmediği konusunda ihtilâf bulunmaktadır.

İş bedelini ödediğini ispat yükü iş sahibine aittir. Davacı iş sahibi de bu amaçla 5.200,00 YTL ödemesini ispat için davalı şirket temsilcisi ... tarafından 25.05.2005 tarihinde imzalanan ve “...’dan 3.000 Euro elden aldım” kaydını içeren, ancak fotokopi olan bu belgeye dayanmıştır. Anılan belge Çaycuma Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2005/69 Değişik İş sayılı dosyasında mevcuttur. Fakat bu belgenin aslı ibraz ettirilmemiştir. Bu itibarla 25.05.2005 günlü ödeme belgesinin sıhhati konusunda HUMK’’nın 230 ve devamı maddeleri uyarınca tarafların mahkemece isticvap edilerek davalı yanca doğruluğunun kabulü halinde davacı alacağının hesabında nazara alınmalı, inkârı halinde ise aslının ibraz ettirilerek gerektiğinde imza incelemesi de yaptırılarak varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmek gerekirken HUMK’nın 354. maddesine aykırı şekilde sırf yemin delilinden hareketle eksik inceleme ile hükme varılması yerinde olmamıştır.

Bunun yanında tarafların dayandıkları sözleşmeye göre işin bedelinin 60.000,00 YTL götürü olarak kararlaştırıldığı açık olduğundan ihtilâfın buna göre çözümlenmesi, yani sözleşmede yazılı iş kalemleri nazara alınarak yapılan işin seviyesi belirlenip, bu seviyenin de götürü bedele oranlanması suretiyle bilirkişiden alınacak ek raporla yüklenicinin hakettiği bedelin saptanması, bundan da belirlenecek ödeme tutarının düşülerek fazla veya eksik ödeme yapılıp yapılmadığının tesbiti gerekirken, işin anılan yöntem dikkate alınmaksızın hesabını çıkartan ve özellikle de hesapta serbest piyasa rayiçleri yerine olayda taraflar arasında böyle bir anlaşma olduğu kanıtlanmadığı halde uygulama yeri bulunmayan bayındırlık birim fiyatlarının kullanılması suretiyle sonuca varan rapora değer verilerek hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Davalı ve birleşen davanın davacısı yüklenici ise diğer talebi yanında iş yerinde kaldığını iddia ettiği muhtelif malzemelerin bedelinin de ödetilmesini talep etmiştir. Bu isteme konu bazı malzemelerin davacı yedinde kaldığı ispat edilememiş ise de, iş sahibi verdiği yanıt dilekçesinde inşaatta 25 torba çimento ve 25 torba kireç arttığını belirttiği gibi aynı dosyada 24.11.2005 tarihinde yapılan tesbit sırasında da, iş sahibinin ustalarının çekilip kendi ustalarının inşaata girdiği zaman iş mahallinde 50 torba çimento, 50 torba kireç, 1 kamyon kum, su motoru, el arabası ve küreklerin bulunduğunu kabul etmiştir. O halde ek bilirkişi raporunda anılan malzemelerin bedelinin nitelikleri de gözönüne alınarak serbest piyasa rayiçleri ile hesaplattırılıp yüklenici lehine hüküm altına alınması gerekirken bu talebin reddi de usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Karar belirtilen nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bendde açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2.) bent uyarınca hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 16.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/169, Karar No: 2012/398, Tarih: 15.06.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2012/4-169 E.  ,  2012/398 K.**

* GEREKÇELİ KARARLA KISA KARARIN ÇELİŞMESİ

* KISA KARARIN YASAL İÇERİĞİ

* DİRENME KARARININ YASAL İÇERİĞİ

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 141

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 297

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 389

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 388

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 381

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda;Kestel Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabul ve kısmen reddine dair verilen 18.06.2009 gün ve 2001/535-2009/153 sayılı kararın incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 4.Hukuk Dairesinin 26.05.2010 gün ve 2009/10280-2010/6255 sayılı ilamı ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN:Davalılar C. A. ve OTV Turkey Arıtma San. ve Tic. A.Ş.(Eski

ünvanı:H.  A.  İnşaat Sanayi ve Ticaret A.Ş.) vekilleri.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, haksız eylemden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Yargılamanın 07.07.2011 tarihli son oturumunda mahkemece direnme yönünde oluşturulan kısa kararda aynen;

“Mahkememizce daha önce verilen 18.06.2009 tarihli kararda zikredildiği gibi davanın kısmen kabulüne kısmen reddine, ayrıntılarının gerekçeli kararda gösterilmesine”

Gerekçeli direnme kararının hüküm fıkrasında ise aynen;

“2-Mahkememizce daha önce verilen 18.06.2009 tarihli kararda zikredildiği gibi davanın kısmen kabulüne kısmen reddine,

3-Mahkememizin bu dosya ile birleştirilen 2006/90 Esas sayılı dosyasının kısmen kabulü ile 31.934,33 TL. tazminatın davacı Huriye için, 4.963,81 TL. tazminatın davacı Büşra için kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte … Sigorta A.Ş. dışındaki diğer davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, fazla talebin reddine,

4-Davacı Ufuk için maddi zarar karşılandığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,

5-Davacılar ve davalı … Sigorta A.Ş. Protokol düzenleyip ibralaştıklarından 2002/228 Esas sayılı dava dosyası yönünden karar verilmesine yer olmadığına,

6-2001/535 esas sayılı davasındaki manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile davacı Huriye için 2.500 TL. davacılar Büşra ve Ufuk için ayrı ayrı 1.500'er TL. manevi tazminatın davalı …  Sigorta dışındaki diğer davalılardan müştereken ve müteselsilen kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak davacılara verilmesine, fazla talebin reddine,

7-Mahkememizin 2001/535 esas sayılı davasındaki hasar bedeli olarak istenilen 4.000 TL. ile ilgili olarak sigorta ile anlaşma yapılıp talep konusuz kaldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına…”

Şeklinde hüküm oluşturulmuştur.

7-Mahkememizin 2001/535 esas sayılı davasındaki hasar bedeli olarak istenilen 4.000 TL. ile ilgili olarak sigorta ile anlaşma yapılıp talep konusuz kaldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına…”

Şeklinde hüküm oluşturulmuştur.

Hukuk Genel Kurulu’nda işin esasının incelenmesine geçilmeden önce, yukarıda aynen içeriklerine yer verilen önceki kararda direnilmesine ilişkin mahkemece oluşturulan kısa ve gerekçeli kararların usulüne uygun olup olmadığı; kendi aralarında çelişki içerip içermedikleri;usulü sorunlar olarak öncelikle incelenip değerlendirilmiştir.

Durum bu olunca konuya ilişkin şu genel açıklamaların yapılmasında yarar görülmüştür:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu(HUMK)'nun 388.maddesinde (HMK. 297/2) belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Aynı kural HUMK'nun 389.maddesinde tekrarlanmış; keza yine aynı Kanunun 381.maddesinde “kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar. Hükmün hedefine ulaşmasını engeller, kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz. Ayrıca bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisi yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği gibi bozma kararı karşısında uyulup uyulmama yönünden varılacak sonucun ortaya konulması dolayısıyla direnme ve uymaya yönelik hüküm fıkralarının da aynı unsurları taşıması gerektiği aşikardır.

Diğer taraftan, yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar;kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması, zorunludur.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması, zorunludur.

Bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerektiğini öngören Anayasa’nın 141/3.maddesi ve ona koşut bir düzenleme içeren Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 388.maddesi, işte bu amacı gerçekleştirmeye yöneliktir.

Öte yandan, mahkeme kararlarının taraflar, bazen de ilgili olabilecekleri başka hukuki ihtilaflar yönünden etkili ve bağlayıcı kabul edilebilmeleri, bu kararların yukarıda açıklanan nitelikte bir gerekçeyi içermesiyle ve kısa karar ile gerekçeli karar arasında tereddüte yol açacak çelişkiler taşımaması ile mümkündür.

Önemle vurgulanmalıdır ki, direnme kararlarının hukuksal niteliklerinin doğal sonucu ve gereği olarak, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun yapacağı inceleme ve değerlendirme sırasında gözeteceği temel unsurlardan birini, bozmaya karşı tarafların beyanlarının tespiti ile uyulup uyulmama konusunda verilen ara kararları ile sonuçta hüküm fıkrasını içeren kısa ve gerekçeli kararların birbiriyle tam uyumu ve buna bağlı olarakta kararın ortaya konulan sonucuna uygun gerekçesi oluşturmaktadır. Bunlardan birisinde ortaya çıkacak farklılık ya da aksama çelişki doğuracaktır ki, bunun açıkça usul ve yasaya aykırılık teşkil edeceği kuşkusuzdur.

Başka bir ifadeyle, mahkemece düzenlenecek kısa ve gerekçeli kararlara ilişkin hüküm fıkralarında, Özel Daire bozma ilamına hangi açılardan uyulup hangi açılardan uyulmadığının hüküm fıkrasını oluşturacak kalemler yönünden tek tek ve anlaşılır biçimde kaleme alınması, varsa hükmedilen miktarların doğru ve çelişki oluşturmayacak biçimde ortaya konulması;kararın gerekçe bölümünde de bunların nedenlerinin ne olduğu ve bozmanın niçin yerinde bulunmadığı ve dolayısıyla mahkemenin bozulan önceki kararının hangi yönleriyle hukuka uygun olduğunun açıklanması, kararın yargısal denetimi açısından aranan ön koşullardır.

Nihayet, direnme kararları, yapıları gereği, Yasa’nın hukuka uygunluk denetimi yapmakla görevli kıldığı bir Yargıtay dairesinin bu denetimi sonucunda hukuka aykırı bularak, gerekçesini açıklamak suretiyle bozduğu bir yerel mahkeme kararının aslında hukuka uygun bulunduğuna, dolayısıyla bozmanın yerinde olmadığına ilişkin iddiaları içerdiklerinden, o iddiayı yasal ve mantıksal gerekçeleriyle birlikte ortaya koymak zorunda olduğu gibi, direnilen ve uyulan kısımları da kalem kalem net ve birbirine uygun bir biçimde içermelidir.

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 19.3.2008 gün ve E:2008/15-278, K:2008/254;21.10.2009 gün ve E:2009/9-397, K:2009/453 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 19.3.2008 gün ve E:2008/15-278, K:2008/254;21.10.2009 gün ve E:2009/9-397, K:2009/453 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Bu genel açıklamaların ışığında somut olaya bakıldığında:

Mahkemece yukarıya aynen alınan kısa kararda bozma sonucu hayatiyetini yitiren önceki hükme atıf yapılarak davanın kısmen kabulü ile kısmen reddinekarar verilmişken direnmeye ilişkin gerekçeli kararda ise hüküm altına alınan miktarlar açık ve net olarak gösterilip karar verilerek birbiriyle çelişik kararlar verildiği anlaşılmaktadır. Aslolan kısa karar ve burada ortaya konulan hüküm fıkrası olduğu gibi, direnme kararının kapsamını belirleyen kısa kararının da yasanın amacı doğrultusunda çelişki ve tereddüde meydan vermeyecek şekilde açık ve anlaşılır olması dolayısıyla da gerekçeli karara etkisi göz ardı edilmemeli; bu kararlar birbiriyle çelişik olmamalıdır. Mahkemenin, çelişki içeren ve bununla olduğu kadar birbiriyle de uyum içinde olmayan kısa ve gerekçeli hüküm fıkraları, usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

Yerel mahkeme kararının işin esasına yönelik temyiz itirazları incelenmeksizin salt bu usulü eksikliğe dayalı olarak bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Direnme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle 6217 Sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre işin esasına yönelik temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, HUMK.nun 440/I.maddesi uyarınca tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,15.06.2012 gününde oybirliğiyle  karar verildi.