muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10892, Karar No: 2023/1319, Tarih: 18.04.2023

Sanığa verilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezası, sanığın sosyal ve ekonomik durumu dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca 10 ay karşılığı olarak 300 gün adli para cezasına çevrilmesine karar verilmiş ve sanığın atılı suçtan neticeten 6.000.00 tl adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 5237 sayılı TCK nın 53/6. maddesi gereğince sanık hakkında verilen hükmün kesinleşmesinden itibaren yürürlüğe girmek ve cezanın tamamının infazından itibaren işlemeye başlamak üzere sanığa ait 03/06/2003 tarih ve 9819 nolu e sınıfı sürücü belgesinin takdiren 3 ay süreyle geri alınmasına ilişkin aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.''

Biçimindeki gerekçe ile sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmiştir.

2. Katılanların kati adli muayene raporları dosyada mevcuttur.

3. Sanık aşamalarda, sağ şeritte ilerlerken önündeki aracın sağa dönecek olması sebebiyle, arka sol kısmı kontrol ederek şerit değiştirmeye başladığını, kontrol esnasında arkadan gelen bir aracın olmadığını bu sebeple kendisinin kusurunun bulunmadığını ileri sürmüştür.

4. Kolluk güçlerince tanzim olunan 04.10.2014 tarihli Trafik Kazası Tespit Tutanağına göre sanığın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun (2918 sayılı Kanun) 52 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde yer alan

''a) Kavşaklara yaklaşırken,... hızlarını azaltmak

...''

ve

Aynı Kanun'un 56 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde bulunan ''şerit izleme'' kurallarına uymadığından bahisle tam kusurlu olduğu bildirilmiştir.

5. Keşif üzerine aldırılan ve trafik bilirkişisi tarafından tanzim edilen 07.04.2015 tarihli raporunda sanığın, 2918 sayılı Kanun'un 56 ncı maddesinin (a) bendinde yer alan şerit izleme kurallarına ve aynı Kanun'un 51 inci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi gereğince hız sınırlarını yüzde otuzdan fazla aşmak kuralına uymadığından bahisle tam kusuruyla neticeye sebep olduğuna değinilmiştir.

6. Yargılama aşamasında Adli Tıp Kurumu ... Trafik İhtisas Dairesi Başkanlığı tarafından sunulan 05.08.2015 tarihli bilirkişi raporunda sanığın, kavşağa yeterli mesafeden sola dönüş işareti vererek sola dönüş yapmaya uygun şekilde yaklaşması, kavşağa yaklaşırken süratini düşürmesi, sola manevra yapmadan önce gerisinden solundan gelen trafiği kontrol etmesi gerekirken, süratli seyrederek kavşağa sola dönüş yapmaya uygun şekilde yaklaşmayıp yeterli kontrolü yapmadan sola manevra yapıp sevk ve idaresindeki kamyonun solundan gerisinden gelen otomobille çarpıştığı olayda dikkat ve özen yükümlülüklerine aykırı hareket etmekle asli kusuruyla yaralanmalara sebebiyet verdiği ve olayın meskun mahal içi kavşakta meydana geldiği dikkate alındığında 07.04.2015 tarihli bilirkişi raporunda belirtilen kusur durumunun isabetsiz bulunduğu belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Sanığın idaresindeki kamyonla, gündüz vakti, meskun mahalde, virajlı, bölünmüş, asfalt kaplama karayolunda sağ şeritte seyrederken, önündeki aracın yavaşlaması sebebiyle sol şeride geçiş yapmak istediği sırada, aracının sol arka tekerlek kısımlarıyla, arkadan gelen ve geçiş istikametini kapattığı sürücü ... idaresindeki otomobilin sağ yan kısımlarına çarpmasıyla, sanığın şerit izleme kurallarını ihlal ederek asli kusuruyla, beş kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olaya ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

A) Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan vekilinin yerinde görülmeyen bu temyiz sebebi uygun bulunmamıştır.

2. Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin birinci fıkrası ve 22 inci maddesinin dördüncü fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerektiği, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu beş kişinin yaralanmasına neden olan sanık hakkında, ... ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek yapılan ceza tayininde hukuka aykırılık yer almamaktadır.

B) Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;

1. Sanığın asli kusurlu olarak beş kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda suçun işleniş şekli, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt ve üst sınırı nazara alındığında mahkemece hükmedilen ceza tayini yerinde bulunduğundan katılan vekilinin bu husustaki temyiz istemi reddedilmiştir.

2. 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinde takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasına olanak sağlayan sebeplere aykırı bir durumun varlığının dosyadan tespit edilemediği dikkate alındığında, sanık hakkında takdiri indirim müessesesinin uygulanmasına kanunî engel teşkil eden bir hususun bulunmadığı görülmüştür.

2. 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinde takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasına olanak sağlayan sebeplere aykırı bir durumun varlığının dosyadan tespit edilemediği dikkate alındığında, sanık hakkında takdiri indirim müessesesinin uygulanmasına kanunî engel teşkil eden bir hususun bulunmadığı görülmüştür.

3. 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, mahkemenin bu hususları dikkate alarak takdir hakkını kullandığı gözetildiğinde bu hususta uygunsuzluk olmadığı anlaşılmıştır.

C) Sanığın Temyiz İstemi Yönünden;

1. Katılanların zararlarının giderilmediğini, sanığın zararı giderdiğine ilişkin iddiasını her türlü şüpheden uzak, somut bir şekilde karşıladığını kanıtlayamadığı ve mahkemenin sanığa ait sabıka kaydını gözeterek sanık hakkında bir daha suç işlemeyeceğine ilişkin olumlu kanatinin oluşmadığını bildirerek hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmamasına ilişkin takdirinde isabetsizlik saptanmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebebi reddedilmiştir.

3. Sanığın asli kusurlu olarak, beş kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda suçun işleniş şekli, meydana gelen zararın ağırlığı nazara alındığında mahkemece sürücü belgesinin geçici olarak geri alınmasına ilişkin takdirinde bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Acıpayam Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.09.2015 tarihli ve 2015/31 Esas, 2015/443 Karar sayılı kararında sanık, katılan ... vekili ve katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın, katılan ... vekilinin ve katılan ... vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/902, Karar No: 2022/11804, Tarih: 16.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/902 E.  ,  2022/11804 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2018 tarihli ve 2018/504 esas, 2018/619 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 14/01/2022 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında, 14/12/2017 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 11/07/2018 tarihli ve 2018/70328 soruşturma, 2018/33417 esas, 2018/27466 sayılı iddianamesi ile İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, iddianamede; şüpheli hakkında daha önceden 2015/13980 sayılı soruşturma dosyasında 03/05/2017 tarihli iddianame ile İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davasının açıldığı hususunun belirtildiği,

2- İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 29/11/2018 tarihli ve 2018/504 esas, 2018/619 sayılı kararı ile; sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun’un 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği, kararın 27/12/2018 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

3- Dosya arasında bulunan İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/408 esas ve 2014/294 karar sayılı dosyasının incelenmesinde;

a-) Şüphelinin 21/03/2014 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 28/04/2014 tarihli ve 2014/61999 soruşturma, 2014/24791 esas, 2014/13000 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı,

b-) İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/10/2014 tarihli ve 2014/408 esas, 2014/294 sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 6545 sayılı Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7/2 maddesi dikkate alınarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 24/10/2014 tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği,

c-) Kanun yararına bozma istemine konu İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/504 esas, 2018/619 sayılı kararı ile ihbarda bulunulması üzerine,

İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/10/2019 tarihli ve 2019/94 esas, 2019/362 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına karar verildiği, sanığın kararı istinaf ettiği,

c-) Kanun yararına bozma istemine konu İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/504 esas, 2018/619 sayılı kararı ile ihbarda bulunulması üzerine,

İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/10/2019 tarihli ve 2019/94 esas, 2019/362 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına karar verildiği, sanığın kararı istinaf ettiği,

d-) İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 13/10/2020 tarihli ve 2019/4718 esas, 2020/2461 sayılı kararı ile, basit yargılama usulü yönünden değerlendirilmesi zorunluluğu ve İstanbul Anadolu 36.Asliye Ceza Mahkemesince düşme kararı verilmesi gerektiği gerekçeleriyle hükmün bozulmasına karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının anılan Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine dair İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2018 tarihli ve 2018/504 esas, 2018/619 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, her ne kadar Mahkemesince sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de, daha önce sanık hakkında 21/03/2014 tarihinde işlediği aynı nev'iden suçtan dolayı İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/10/2014 tarihli ve 2014/408 esas, 2014/294 sayılı kararı ile 6545 sayılı Kanun ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un 7/2. maddesi gereğince verilen zorunlu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunduğu, dosyaya konu 14/12/2017 tarihli suçun ise anılan kararın ihlali mahiyetinde olduğu ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılamayacağından cihetle, sanık hakkında düşme kararı verilip ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2018 tarihli ve 2018/504 esas, 2018/619 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Şüpheli ... hakkında, 14/12/2017 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 11/07/2018 tarihli ve 2018/70328 soruşturma, 2018/33417 esas, 2018/27466 sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2018 tarihli ve 2018/504 esas, 2018/619 sayılı kararı ile, sanığın 5237 Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine karar verilmiştir.

28/06/2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrasında yer alan; “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Türk Ceza Kanununun 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191 inci madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir.” amir hükmü ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/5. fıkrasında yer alan, “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz.” şeklindeki ve 9. fıkrasında yer alan "Bu maddede aksine düzenleme bulunmayan hâllerde, Ceza Muhakemesi Kanununun kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin 171 inci maddesi veya hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 231 inci maddesi hükümleri uygulanır" şeklindeki düzenlemeler birlikte dikkate alındığında;

Somut olayda, sanık hakkında daha önceden İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/10/2014 tarihli ve 2014/408 esas, 2014/294 sayılı kararı ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 6545 sayılı Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7/2. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl denetim

Somut olayda, sanık hakkında daha önceden İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/10/2014 tarihli ve 2014/408 esas, 2014/294 sayılı kararı ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 6545 sayılı Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7/2. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl denetim

süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 24/10/2014 tarihinde kesinleştiği, kanun yararına bozma istemine konu İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2018 tarihli ve 2018/504 esas, 2018/619 sayılı kararı ile ihbarda bulunulması üzerine, İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/10/2019 tarihli ve 2019/94 esas, 2019/362 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına karar verildiği, sanığın kararı istinaf ettiği, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 13/10/2020 tarihli ve 2019/4718 esas, 2020/2461 sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca verildiği, kanuni zorunluluk üzerine verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile aynı hukuki sonuçları doğuracağı, bu durumda, incelemeye konu suç tarihinin 14/12/2017 olması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde işlenmesi nedeniyle Cumhuriyet Savcısı tarafından yeni bir soruşturmaya konu edilmeyip hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını veren mahkemeye ihbarda bulunması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında ayrı bir soruşturma konusu yapılarak kamu davası açılması ve yargılama sonucunda mahkûmiyetine karar verilmesi kanuna aykırı olduğundan;

Sanığın 14/12/2017 tarihli eylemini, İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesince kanuni zorunluluk üzerine verilen ve 24/10/2014 tarihinde kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde gerçekleştirmesi nedeniyle, 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/5. maddesi uyarınca ayrı bir soruşturma ve kovuşturma yapma yasağı bulunduğu ve bu suçun sadece ilk suçtan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali sayılabileceği, kanunî zorunluluk üzerine verilmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde işlendiği anlaşılan eylem nedeniyle açılan kamu davasında mahkemesince “düşme kararı” verilip mahkemesine ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden, mahkûmiyet kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 11.07.2018 tarihli ve 2018/70328 soruşturma, 2018/33417 esas, 2018/27466 sayılı iddianamesi ile şüpheli hakkında daha önceden 2015/13980 sayılı soruşturma dosyasında 03/05/2017 tarihli iddianame ile İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı hususu belirtilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/6. maddesi gereğince erteleme kararı verilmeden doğrudan kamu davası açılmış ise de;

İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesi kararının UYAP üzerinden alınarak incelenmesinde, sanığın 14/12/2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma eylemi nedeniyle İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, erteleme süresi içerisinde yeniden aynı nev'iden suç işlemesi nedeniyle erteleme kararının kaldırılarak 03/05/2017 tarihli ve 2017/16082 esas sayılı iddianame ile İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, İstanbul Anadolu 35. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/10/2017 tarihli ve 2017/269 esas,2017/284 sayılı kararı ile sanığın beraatine karar verildiği ve beraat kararının 01/11/2017 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; incelemeye konu davada 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/6. maddesinde belirtilen kovuşturma şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından, mahkemece 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8-2. cümlesi gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere durma kararı verilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/2. maddesi gereğince kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmek üzere İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi gerektiğinin gözetilmemesi de kanuna aykırıdır.

D-) Karar:

Yukarıda (1) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle, kanuni zorunluluk üzerine verilmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde işlendiği anlaşılan eylem nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. Maddesi gereğince "düşme kararı" verilmesi ve İstanbul Anadolu 52. Asliye Ceza Mahkemesine ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden mahkûmiyet kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden; İstanbul Anadolu 36. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2018 tarihli ve 2018/504 esas, 2018/619 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığ'na gönderilmesine,

16/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10831, Karar No: 2020/1786, Tarih: 25.02.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/10831 E.  ,  2020/1786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı Hazine vekili, ... ilçe merkezinde ve ... Gölü kıyı kenar çizgisi içerisinde, ... Belediyesi tarafından muhtelif zamanlarda doldurma ve kurutma yoluyla yaklaşık 512.000,00 m2 arazi kazanıldığını, Belediye tarafından kıyıda yapılan dolgu işlemlerinin Kıyı Kanunu’nun 7.maddesi gereğince gerekli izinler alınmadan yapıldığını, dolgu alanlarının Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki alanlardan olduğunu, bu alanlar üzerinde davalı tarafından yapılan bina ve tesislerin, restoran, büfe, çay bahçesi, işyeri v.b amaçlarla kullanıldığını, ... Gölü’nün Türkiye’nin ikinci en büyük tatlı su gölü ve doğal içme suyu havzası olduğunu, bu nedenle ... Gölü kıyılarında doldurma ve kurutma yapılamayacağı gibi yapılmış dolgular için de Kıyı Kanunu uyarınca izin verilmesinin söz konusu olamayacağını, ... Belediyesi tarafından, ... İlçe sınırları dahilinde kıyıda ve kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan dolgu alanlarının Belediyeye devrinin yapılması için talepte bulunulduğunu ancak bu talebin Maliye Bakanlığınca ret edildiğini açıklayarak, ... Belediyesi tarafından, ... İlçe Merkezinde ve ... Gölü Kıyı Kenar Çizgisi içerisinde kıyıların izinsiz doldurulması suretiyle elde edilen arazilerde, davalı tarafından yapılan bina ve tesislerin kal’ine ve davalının bu yerlere el atmasının önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı taraf davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, 4721 sayılı TMK’nin 2. maddesine göre herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorunda olduğu, davalının hukuken geçerli kira sözleşmesine istinaden dava konusu yeri kullandığı, ... Belediye Başkanlığı ile Hazine arasında derdest olan Isparta İdare Mahkemesinin 2015/461 Esas sayılı dosyasının konusunun eldeki dava dosyasından farklı olduğu, dava konusu alanın malikinin kim olduğu hususun muğlak olduğu, davalının kira sözleşmesi ile dava konusu yerin dolaysız feri zilyedi bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunduğu iddia edilen taşınmaza ilişkin el atmanın önlenmesi ve kal isteğine ilişkindir.

Bilindiği üzere, 3621 Sayılı Kıyı Kanunu’nun, Doldurma ve Kurutma Yoluyla Arazi Kazanma ve Bu Araziler Üzerinde Yapılabilecek Yapılar başlıklı 7. maddesinde;

“Kamu yararının gerektirdiği hallerde, uygulama imar planı kararı ile deniz, göl ve akarsularda ekolojik özellikler dikkate alınarak doldurma ve kurutma suretiyle arazi elde edilebilir.