muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13272, Karar No: 2019/5457, Tarih: 11.03.2019

“(1) 21, 22, 23, 25, 26 ve 27 nci maddelerde yazılı kişiler, tebliğ yapılacak olanın geçici olarak başka yere gittiğini belirtirlerse, tebliğ memuru, muhatabın hangi sebeple adresten geçici olarak ayrıldığını, beyanda bulunanın adı ve soyadı ile sıfatını tebliğ tutanağına yazar. Tebliğ tutanağını beyanda bulunana imzalattırır ve tebliğ edilecek evrakı beyanda bulunana verir. Bu kişiler, tebliğ evrakını kabule mecburdurlar.

(2) Bu kişilerin beyanlarını imzadan kaçınmaları ve tebliğ evrakını kabul etmemeleri durumunda, tebliğ memuru bu hususu tutanağa yazar, imzalar ve tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti üyesinden birine ya da kolluk amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve teslim ettiği kişinin adresini içeren ihbarnameyi gösterilen adresin kapısına yapıştırır” hükümlerini amirdir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2018 tarihli, 2016/19-1119 E. 2018/105 K. sayılı kararında özetle;

"...5187 sayılı Kanunun "Tebligat” başlıklı 29. maddesindeki “Süreli yayının yönetim yeri, tebligat işlemleri yönünden, yayın sahibinin ve temsilcisinin, görevi devam ettiği sürece sorumlu müdürün yerleşim yeri sayılır” şeklindeki düzenleme uyarınca düzeltme ve cevap yazısına ilişkin tebligatın, ilgili gazetenin künyesinde belirtilen adreste tebliğ edilmek üzere gönderilmesi gerekmektedir.

Sorumlu müdüre yüklenen yükümlülük ve cezai sorumluluk gereği düzeltme ve cevap yazısının sorumlu müdüre tebliğ edilmesi gerektiği açıktır. Bununla birlikte, 5187 sayılı Kanunda tebligatın bizzat sorumlu müdüre yapılması gerektiğine, kendisine ulaşılamadığı takdirde başka bir kişiye tebligat yapılamayacağına dair bir hüküm bulunmamakta olup öğretide de tebliğ evrakının sorumlu müdür adına olacak şekilde hazırlanması yeterli görülmektedir. (Kayıhan İçel, s. 221) Dolayısıyla tebligatın sorumlu müdüre yapılması kural olmakla birlikte, muhataba ulaşılamadığı hallerde 7201 sayılı Tebligat Kanununda belirtilen kişilere de tebligat yapılabileceği kabul edilmelidir.

Öte yandan, tebligatın tüzel kişi yerine gerçek kişi olan sorumlu müdür muhatap alınarak düzenleneceği, sorumlu müdürün görevinin niteliği gereği “belli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra eden kişi” konumunda bulunduğu ve aynı Kanunun 29. maddesinde belirtilen adresin aynı zamanda sorumlu müdürün iş yeri adresi olduğu da dikkate alındığında, sorumlu müdüre 7201 sayılı Kanunun 17 ve 20. maddelerine uygun olarak tebligat yapılması gerektiği sonucuna varılmalıdır.

Öte yandan, tebligatın tüzel kişi yerine gerçek kişi olan sorumlu müdür muhatap alınarak düzenleneceği, sorumlu müdürün görevinin niteliği gereği “belli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra eden kişi” konumunda bulunduğu ve aynı Kanunun 29. maddesinde belirtilen adresin aynı zamanda sorumlu müdürün iş yeri adresi olduğu da dikkate alındığında, sorumlu müdüre 7201 sayılı Kanunun 17 ve 20. maddelerine uygun olarak tebligat yapılması gerektiği sonucuna varılmalıdır.

7201 sayılı Kanun ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin anılan hükümleri dikkate alındığında, muhatabın iş yerinde meslek ya da sanat icra eden bir kişi olması durumunda da, diğer tebligat usullerinde olduğu gibi, tebligatın öncelikle bizzat muhataba yapılmaya çalışılması gerekmektedir. Muhatap aranmadan tebligatın doğrudan doğruya memur veya müstahdeme yapılması usule aykırı olacaktır. Muhatabın tebliğ saatlerinde iş yerinde geçici olarak bulunmaması nedeniyle kendisine ulaşılamadığı durumlarda ise; muhatabın aynı yerde sürekli olarak çalışan memur veya müstahdemlerinden birine tebligat yapılmalıdır.

Muhatap yerine daimi memur ya da müstahdemlerinden birine tebligat yapılması durumunda ise; 7201 sayılı Kanunun 20 ve Yönetmeliğin 29. maddelerindeki açık düzenlemeler karşısında, tebligatın muhatap yerine bu kişilere yapılmasının nedeni ve tebligat yapılan kimsenin kimliği tebliğ mazbatasında belirtilmelidir. (......, Tebligat Hukuku, Değiştirilmiş Dördüncü Baskı, Yetkin Yayınları, Ankara 2005, s. 471, 488, 490) Dolayısıyla muhatabın tebliğ saatinde iş yerinde geçici olarak bulunmadığına ve bu nedenle muhatap yerine sürekli çalışan memur ya da müstahdemine tebligat yapıldığına ilişkin tebligat mazbatasında açıklamada bulunulmaması durumunda da tebligatın usulüne aykırı olduğu kabul edilmelidir..." şeklinde sorumlu müdüre yapılacak tebligat işleminin taşıması gereken temel esaslar belirtilmiştir.

Yukarıda yer alan mevzuat, emsal kararlar ve dosyada mevcut deliller ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yukarıda yer alan mevzuat, emsal kararlar ve dosyada mevcut deliller ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Düzeltme ve cevap metni yayımlanması talebiyle başvuranların itirazı üzerine, karar vermeye yetkili en son merci İstanbul 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.03.2014 tarihli, 2014/219 D. İş. Sayılı itirazın kabulüyle düzeltme ve cevabın yayımlanmasına dair kararın, muhatap sorumlu müdür ...'e çıkartıldığı, ancak 03.04.2014 tarihli tebliğ mazbatası üzerinde aynen "...Yazılı adreste muhatap'ın sekreteri ...... imzasına tebliğ edildi" ibaresinin yazılı olduğu, muhatap sorumlu müdürün işyerinde görevinin devam edip etmediği, mesai saatinde geçici mi yoksa daimi olarak mı işyerinde bulunmadığı, tebligatı alan adı geçen kişinin sorumlu müdürün mü yoksa gazete sahibinin mi yoksa tüzel kişinin mi çalışanı olduğu hususunda hiçbir açıklamaya yer verilmediği, dolayısıyla yapılan tebligatın usulüne uygun olmadığı, bu nedenle sanıkların cezalandırılmaları için, usulüne uygun olarak kesinleşmiş bir mahkeme kararının yine usulüne uygun şekilde sanıklara tebliğ edilmediği görülmekle sanıkların beraatleri yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2-) Düzeltme ve cevap metni yayımlanması yönünde kesinleşen mahkeme kararının, 03.04.2014 tarihinde tebliğ edildiğinin kabul edilmesi halinde 5187 sayılı Kanun'un 14. maddesine göre tebliğden sonraki üç gün içinde (04,05,06.04.2014 tarihlerinde) sanıkların düzeltme ve cevap metnini yayımlayabilecekleri, suçun tamamlandığı anın 07.04.2014 günü olması karşısında, suç tarihinin 07.04.2014 olması gerekirken gerekçeli kararda 06.04.2014 olarak yazılması,

Kabule göre ise;

Mahkemece, sanıkların suçtan zarar gördüğü iddia edilen tüzel kişiler hakkında, çalıştıkları aynı gazetede 31.01.2014 tarihinde yaptıkları iki farklı haber nedeniyle farklı tarihlerde verilen iki farklı düzeltme ve cevap yazısı yayımlanmasına dair kesinleşmiş mahkeme kararına uymadıkları iddiasıyla aynı mahkemede açılan 2014/253 E. ve 2014/254 E. sayılı dava dosyalarının da bulunması karşısında, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nun 43/1. maddesinin ve mağdurların birden fazla olduğu gözetilerek 43/2. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine 11/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5607, Karar No: 2024/5603, Tarih: 16.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/5607 E.  ,  2024/5603 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A B O Z M A

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/12 E., 2023/478 K.

SUÇ : Kasten yaralama

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Tekirdağ 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.11.2023 tarihli ve 2023/12 Esas, 2023/478 Karar sayılı kararı ile hükümlüler hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2-1.cümle, 86/3-e, 29, 52/2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin hükümlerin, istinaf edilmeksizin Ziya yönünden 16.12.2023, Mustafa Efe yönünden 09.12.2023 tarihinde istinaf edilmeksizin usûlüne uygun şekilde kesinleştikleri belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 05.06.2023 tarihli ve 2024/2308 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.07.2024 tarihli ve KYB-2024/66051 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 16.07.2024 tarihli ve KYB-2024/66051 sayılı kanun yararına bozma isteminin; hükümlüler hakkında hesaplama hatası yapılarak fazla cezaya hükmedilmesinde isabet görülmediği şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. İnceleme konusu hükümlerde, hükümlülerin mağdur ...'a karşı kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e maddelerine göre belirlenen 360 gün adlî para cezalarından, aynı Kanun'un 29. maddesi gereği (1/4) oranında indirim yapılırken 270 gün adlî para cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 300 gün adlî para cezasına, 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi gereği günlüğü 20,00 TL’den çevrilirken 5.400,00 TL adlî para cezası yerine 6.000,00 TL adlî para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza belirlendiği anlaşılmıştır.

2. Hükümlüler hakkında fazla ceza belirlenmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesinde yer alan; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlüler ... ve ... hakkında mağdur ...'i kasten yaralama suçundan Tekirdağ 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.11.2023 tarihli ve 2023/12 Esas, 2023/478 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlüler ... ve ... hakkında mağdur ...'i kasten yaralama suçundan Tekirdağ 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.11.2023 tarihli ve 2023/12 Esas, 2023/478 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“1. Sanık ...'nın mağdur ...'u kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86/2. maddesinin birinci cümlesi gereği 240 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemini silahtan sayılan cisimle gerçekleştirmesi nedeniyle sanık hakkında belirlenen temel cezadan 5237 sayılı Kanun’un 86/3-e maddesi gereği (1/2) oranında artırım uygulanarak 360 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemi tahrik altında gerçekleştirmesi nedeniyle haksız tahrik indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 29. maddesi gereği (1/4) oranında indirim uygulanarak 270 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, suç tarihinde lehe olan 5237 sayılı Kanun’un 52/2. maddesi gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 5.400,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

2. Sanık ...'nin mağdur ...'u kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86/2. maddesinin birinci cümlesi gereği 240 gün karşılığı adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemini silahtan sayılan cisimle gerçekleştirmesi nedeniyle sanık hakkında belirlenen temel cezadan 5237 sayılı Kanun’un 86/3-e maddesi gereği (1/2) oranında artırım uygulanarak 360 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın eylemi tahrik altında gerçekleştirmesi nedeniyle haksız tahrik indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 29. maddesi gereği (1/4) oranında indirim uygulanarak 270 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, suç tarihinde lehe olan 5237 sayılı Kanun’un 52/2. maddesi gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 5.400,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/975, Karar No: 2010/1548, Tarih: 27.01.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/975 E.  ,  2010/1548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit - Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yüzüne karşı verilen hükmü süre tutum dilekçesi ile temyiz eden sanığa gerekçeli kararın tebliğ edildiğine dair belgeye dosya içerisinde rastlanmadığından, tebliğ edilmiş ise tebligat evrakının gönderilmesi, tebliğ edilmemiş ise eksikliğin giderilerek yasal süre içerisinde sunması halinde temyiz dilekçesinin de eklenerek incelenmek üzere dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 27/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/32129, Karar No: 2021/2792, Tarih: 16.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/32129 E.  ,  2021/2792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 04/09/2014 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 14-15/04/2017 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-a, 143, 35, ve 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerine göre hesaplanan 7 yıl 6 aylık asli dava zamanaşımının, ilk mahkumiyet hükmünün verildiği 30/12/2009 tarihi ile daha önce açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanarak ikinci mahkumiyet hükmünün verildiği 25/02/2020 tarihine kadar geçtiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11499, Karar No: 2009/12275, Tarih: 05.11.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/11499 E.  ,  2009/12275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 07.07.2005 gününde verilen dilekçe ile tapuda murislere ait soyisim ve baba ismi düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.05.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacılar, 229 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında miras bırakanları ... kızı ... 'nin yazılı olmayan soyisminin " ..." olarak ve yine muris ...'ın yazılı olmayan soyisminin "... ", baba isminin de "... " olarak ilavesi suretiyle düzeltilmesini istemişlerdir.

Davalı vekili davanın ispatını istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü davalı idare vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Kayıt maliki miras bırakan ... dosyada mevcut nüfus kayıtlarına göre Soyadı Kanununun yürürlüğe girdiği 02.01.1935 tarihinden önce 1929 yılında ölmüş olup nüfus kayıtlarında da soyadı yazılı değildir. Hal böyle olunca, nüfus kaydında yazılı olmayan soyadına ilişkin kimlik bilgisinin tapu kaydına ilavesi suretiyle düzeltilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

./..

2009/11499-12275 -2-

SONUÇ:Yukarıda (1) bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine hükmün (2) bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 05.11.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12367, Karar No: 2014/20783, Tarih: 12.11.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/12367 E.  ,  2014/20783 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

7. Hukuk Dairesi

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, 01.01.2005- 04.01.2013 tarihleri arasında davalı idarenin alt işverenlerinde aralıksız olarak işçi olarak çalıştığını, iş akdinin kendisi tarafından emekli olması nedeniyle feshedildiğini bildirerek kıdem tazminatı alacağının tahsilini talep etmiştir

Davalı, husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, mahkemece davalı Bakanlık harçtan muaf olmasına rağmen, davalı Bakanlık aleyhine harca hükmedilmiş olması hatalıdır. Ancak bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle hüküm fıkrasının “2-” numaralı bendinin “a)” ve “b)” maddeleri silinerek yerine ;

“ a) Davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına;

b) Davacı tarafça yapılan, ilk masraf başvurma harcı, peşin harç ve ıslah harcı toplamı 162,70 TL harcın istek halinde davacıya iadesine;” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 12.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2314, Karar No: 2015/7986, Tarih: 09.09.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/2314 E.  ,  2015/7986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/10/2014

NUMARASI : 2013/489-2014/864

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 23.07.2013 gününde verilen dilekçe ile mirasın reddinin iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı S.. S.. tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R\_

Mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine uygun olduğu gibi özellikle reddin iptaline karar verildiğinden TMK m. 617 uyarınca mirasın resmen tasfiye edileceğinin anlaşılmasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 09.09.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8428, Karar No: 2023/1513, Tarih: 14.03.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/8428 E.  ,  2023/1513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.06.2016 tarihli ve 2016/272 Esas, 2016/337 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın, kanunî süresi içinde öne sürdükten sonra Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden gönderilen 20.02.2023 tarihli dilekçe ile temyiz isteğinden vazgeçtiğini bildirdiği ve hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 266 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteğinden vazgeçme nedeniyle dava dosyasının, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/1933, Karar No: 2005/1890, Tarih: 07.06.2005

7. Hukuk Dairesi 2005/1933 E., 2005/1890 K.

**7. Hukuk Dairesi 2005/1933 E., 2005/1890 K.**

**- HÜKMÜN TAVZİHİ**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 455 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle!,"temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi. Dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi, gereği görüşüldü:

İddia ve savunmaya, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere göre istek usulün 455 ve onu izleyen maddeleri hükmünde tanımlanan biçimde tavzih istemine ilişkindir. Hemen duraksamasız vurgulamak gerekirse, tavzihi içeren istemler hakkında evrak üzerinde karar verilebileceği gibi, tazvih isteminin niteliği ve kapsamına göre taraflara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Nizamnamesi uyarınca yöntemine uygun şekilde davetiye tebliğ edilmek koşuluyla yöntemine uygun şekilde davetiye tebliğ edilmek koşuluyla tavzih isteminin duruşmalı olarak yapılabileceği de kuşkusuzdur.

Mahkemece, tavzihi gerektirecek yasal bir neden olmadığı gerekçe gösterilerek istemin reddine karar verilmiştir. Kural olarak, sicillerin doğru ve gerçeği yansıtacak şekilde tutulmasından Devlet dolayısıyla hazine sorumludur. Kadastro hakiminin infazı mümkün doğru sicil oluşturması zorunludur. Öte yandan, Anayasanın 138. maddesi hükmü uyarınca kesinleşen mahkeme kararlarının aynen yerine getirmesi de zorunludur. Bu olgular hukukun temel kurallarındandır.

Kural olarak tavzih isim, sıfat, şöhret ve basit daktilo hatalarının düzeltilmesine olanak veren usulü bir işlemdir. Kuşkusuz hükmün özünü ve sözünü ve kapsamını değiştirecek nitelikteki isteklerin tavzih yoluyla düzeltilmesi mümkün değildir.