muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/43, Karar No: 2024/7554, Tarih: 09.10.2024

Bu madde kapsamında ilgili kişi, kurum ve kuruluşlar Kurumun belirleyeceği süre içerisinde söz konusu talebe cevap vermek ve gereken kolaylığı göstermekle yükümlüdürler.

Kurum, bu Kanun gereği verilecek her türlü belge veya bilginin internet, elektronik ve benzeri ortamda gönderilmesi hususunda, gerçek ve tüzel kişileri zorunlu tutmaya, Kuruma verilmesi gereken her türlü belge, bildirge ve taahhütnameyi diğer kamu idarelerine ait formlarla birleştirmeye, söz konusu belgeleri kamu idarelerinin internet ve elektronik bilgi işlem ortamından almaya, bu idarelere yapılacak bildirimleri Kuruma verilmiş saymaya, bu Kanunun uygulaması ile ilgili işveren, sigortalı ve diğer kurum, kuruluş ve kişilerin talepleri üzerine veya re’sen düzenleyeceği her türlü bilgi ve belgeyi bilgi işlem ortamında oluşturmaya, bu şekilde hazırlanacak olan bilgi ve belgelerin sadece internet ve benzeri iletişim ortamından ilgili kişilere verilmesini kararlaştırmaya yetkilidir. Elektronik ortamda hazırlanacak bilgi ve belgeler adli ve idari makamlar nezdinde resmi belge olarak geçerlidir.

Belge veya bilgileri internet, elektronik ve benzeri ortamda göndermekle zorunlu tutulan gerçek ve tüzel kişilerin, Kurumun bilgi işlem sistemlerinin herhangi bir nedenle hizmet dışı kalması sonucu belge ve bilgiyi, bu Kanunda öngörülen sürenin son gününde Kuruma gönderememesi ve muhteviyatı primleri de yasal süresi içinde ödeyememesi halinde, sorunların ortadan kalktığı tarihi takip eden beşinci işgününün sonuna kadar belge veya bilgiyi gönderir ve muhteviyatı primleri de aynı sürede Kuruma öder ise bu yükümlülükleri Kanunda öngörülen sürede yerine getirmiş kabul edilir.

Bu maddenin uygulanması ile ilgili usûl ve esaslar, Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenlenir." şeklinde düzenlenme içermektedir.

Madde gerekçesinde de;

"100 üncü maddesinde yapılan düzenleme ile; Kurumun, kamu ve özel hukuk tüzel kişileri ile gerçek kişilerden bilgi ve belge isteme yetkisine imkan tanınması sağlanmış, Kuruma verilmesi gereken her türlü belgenin diğer kamu idarelerine ait formlarla birleştirilmesi, internet ve elektronik bilgi işlem ortamında alınması, bu idarelere yapılacak bildirimlerin Kuruma verilmiş sayılması, Kanundaki bildirim ve prim ödeme sürelerinin yeniden belirlenmesi, işveren ve sigortalılar ile ilgili her türlü bilgi ve belgenin bilgi işlem ortamında oluşturulması hususunda Kurum yetkili kılınmakta, ayrıca elektronik ortamda hazırlanacak bilgi ve belgelerin, adli ve idari makamlar nezdinde resmi belge niteliğine sahip olduğu düzenlenmiştir."

6183 ve 5510 sayılı Kanun'un uygulamasıyla sınırlı kalmak koşuluyla, Kurumca istenecek her türlü bilgi ve belgeyi sürekli veya belirli aralıklarla Kuruma vermeye, elektronik ortamda görüntülenmesini sağlamaya ve görüntülenen bu bilgilerin güvenliğini sağlamakla yükümlüdürler, şeklinde açıklama yapılmıştır.

-5510 sayılı Kanun'un "Sigortalı bildirimi ve tescili" başlıklı 8 inci maddesinin son fıkrası da;

6183 ve 5510 sayılı Kanun'un uygulamasıyla sınırlı kalmak koşuluyla, Kurumca istenecek her türlü bilgi ve belgeyi sürekli veya belirli aralıklarla Kuruma vermeye, elektronik ortamda görüntülenmesini sağlamaya ve görüntülenen bu bilgilerin güvenliğini sağlamakla yükümlüdürler, şeklinde açıklama yapılmıştır.

-5510 sayılı Kanun'un "Sigortalı bildirimi ve tescili" başlıklı 8 inci maddesinin son fıkrası da;

"Sigortalı işe giriş bildirgesinin şekli ve içeriği, bildirgenin verilme yöntemleri ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usûl ve esaslar, Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenlenir." şeklindedir.

Burada 5510 sayılı Kanun'un 100. maddesinde önemle vurgulanması gereken husus Sosyal Güvenlik Kurumu görevlileri tarafından elektronik ortamda hazırlanacak bilgi ve belgelerin adli ve idari makamlar nezdinde resmi belge olarak geçerli olacağı, başlangıçta sosyal güvenlik kurumu görevlilerine yazılı olarak verilen işe giriş bildirgelerinin elektronik ortamda verilmesinin zorunluluk haline getirildiğidir.

-Her ne kadar Türk Ceza Kanununda belgenin ve verinin tanımı yapılmamış ise de Türk Hukuk sisteminde belgenin tanımı Hukuk Muhakemeleri Kanununda yapılmıştır.

Nitekim 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) "belge" başlıklı 199 uncu maddesinde "Uyuşmazlık konusu vakıaları ispata elverişli yazılı veya basılı ..., senet, çizim, plan, kroki, fotoğraf, film, görüntü veya ses kaydı gibi veriler ile elektronik ortamdaki veriler ve bunlara benzer bilgi taşıyıcıları bu Kanuna göre belgedir." şeklinde düzenlemeye yer verilerek, elektronik ortamdaki "bilgi taşıyıcısı" niteliğindeki ispat gücü olan verileri elektronik belge olarak tanımladığı, güvenli elektronik imza şartı aramadığı ve bunları diğer fiziki veya yazılı belgeler ile eş değer tuttuğu görülmektedir.

-HMK'nın 205 inci maddesinde ise "Usulüne göre güvenli elektronik imza ile oluşturulan elektronik veriler, senet hükmündedir." düzenlemesi ile de usulüne göre güvenli elektronik imza ile oluşturulan elektronik verilerin ispat gücü yönünden senet hükmünde olduğunu kabul etmek sureti ile elektronik imza ile oluşturulan verileri yazılı senetle eşitlenmiştir.

-Belge ile ilgili bu genel açıklamalardan sonra mevcut yasal düzenlemeler ışığında uyuşmazlığa konu '' elektronik ortamda düzenlenen sahte işe giriş bildirgesinin niteliğinin ne olduğunun değerlendirilmesi gerekmektedir.

Sosyal Güvenlik Kanunun 100 üncü maddesi ve ilgili mevzuata göre;

Sosyal Güvenlik Kurumu ile işveren arasında yapılan protokol gereğince Kurumca işverene verilen yetki çerçevesinde işveren ve yetkili kıldığı kişi tarafından kullanıcı adı, sistem şifresi ve işyeri şifresi kullanılarak düzenlenen elektronik beyan niteliğindeki işe giriş bildirgesinin işverence veya işverenin yetki verdiği kişi tarafından onaylanması ile Sosyal Güvenlik Kurumuna ait olan ve kurum görevlilerince oluşturulup yönetilen bilgi işlem ortamının veri tabanında işe girenlerle ilgili kayıtlar oluşmaktadır.

-5510 sayılı Kanunun 100 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında da açıkça; "elektronik ortamda yetkili kişilerce hazırlanacak bilgi ve belgelerin adli ve idari makamlar nezdinde resmi belge olarak geçerli olduğu" belirtilmektedir. Buna göre Kurum ve işveren arasında yapılan protokol gereğine kurumca işverene verilen yetki kapsamında işveren veya yetkili kıldığı kişi tarafından sistem şifresi ve işyeri şifresi kullanarak düzenlenen elektronik beyan niteliğindeki işe giriş bildirgesinin ilgili veya yetkili kişi tarafından onaylanması ile kurum veri tabanında işi girenlerle ilgili kayıtlar oluşturulduğundan düzenlenen işe giriş bildirgesinin resmi belge niteliğinde olduğu kanun metninde şüpheye yer bırakmayacak şekilde açıkça ifade edilmiştir.

-Bu aşamada gerçeğe aykırı elektronik işe giriş bildirgesi düzenlenmesi hâlinde eylemin 5237 sayılı Kanunun 204 üncü maddenin birinci fıkrasında düzenlenen resmî belgede sahtecilik suçunu mu yoksa 5237 sayılı Kanunun 244 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen sisteme yanlış veri yerleştirme suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesi gerekmektedir.

Sorunun çözümü için TCK.nın 204 ile 244 maddelerinin karşılaştırmalı olarak değerlendirmesi yapılmalıdır. Yukarıda kısaca açıklandığı üzere TCK.nın 204. maddesinde resmi belgede sahtecilik suçu düzenlenmiştir. TCK.nın 204/1. fıkrada memur olmayan kişinin sahte resmi belge düzenlemesi hali cezalandırılmış, ikinci fıkrada ise memurların görevi gereği düzenlediği belgelerin sahte düzenlemesi haline yer verilmiştir. TCK.nın 244. maddesinde ise sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme başlığı altında herhangi bir kimsenin mevcut bir sistemi engelleme bozma, verileri yok etme, değiştirme eyleminin cezalandırıldığı görülmektedir. Somut olayda SGK (Sosyal Güvenlik Kurumu) sistemine yanlış (gerçek dışı) girilen verilerin kurum yönünden sistemini engelleme verilerini yok etme veya değiştirme olmadığı açıktır. Çünkü işe giriş verileri SGK.nın sistemine henüz ilk defa girilmektedir. Bu nedenle sisteme yanlış veri girme eylemi belki SGK'ya yalan beyanda bulunma suçu olarak değerlendirilebilir. Ancak 5510 sayılı Kanun'un 100. maddesinin 3. fıkrasının son cümlesinde ''elektronik ortamda hazırlanan bu bilgi ve belgeler adli ve idari makamlar nezdinde resmi belge olarak geçerlidir'' şeklinde bir düzenleme yapıldığı için sisteme yalan beyanda bulunma olarak nitelendirilebilecek olan bu ... 5510 sayılı kanundaki bu açık özel düzenleme nedeniyle otomatik olarak resmi belge sıfatını kazanmaktadır. Belgeyi düzenleyen veya veriyi giren kişinin memur statüsü olmadığı için de ... memur olmayanın resmi belgede sahteciliği suçunu oluşturmaktadır. Yani sistemi engelleme, bozma verileri yok etme veya değiştirme başlığı altında düzenlenen eylemler yine TCK.nın 244/4 fıkrasındaki bu eylemlerin başkaca bir suç oluşturmaması halinde (örneğin yalan beyanda bulunma veya sahtecilik gibi) bu madde hükümlerine göre cezalandırılacağı düzenlemesi nedeni ile Sosyal Güvenlik Kurumunun veri tabanının gerçeğe aykırı işe giriş bildiriminde bulunanların eyleminin 5510 sayılı Kanun'un 100. maddesinin 3. fıkrası gereği sahte belge düzenleme suçunu oluşturduğundan TCK.nın 204/1. maddesi gereği cezalandırılmaları gerektiği ortaya çıkmaktadır. Açıklanan nedenlerle SSK'nın verdiği yetkiye istinaden sahte veri girişi yapanların TCK.nın 204/1. maddesi yerine TCK.nın 244. maddesi gereğince cezalandırılması bu açık düzenlemelere aykırılık oluşturacaktır. Ayrıca TCK 244/4. fıkradaki düzenleme nedeni ile TCK.nın 204/1 deki düzenleme TCK.nın 244/2 deki düzenlemeye göre daha özel norm niteliğindedir. Bu nedenle özel normun genel norma önceliği ilkesi gereği de 5510 sayılı Kanun'un 100. maddesine aykırı olarak SSK kurumu veri sistemine gerçeğe aykırı veri girişi yapanların yine 5510 sayılı Kanunun 100. maddesinin 3. fıkrası gereği TCK.nın 204/1. maddesi gereğince cezalandırılması gerektiği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya baktığımızda şirket sahibi olan sanığın çalışanın iş yerinde gerçekte fiilen çalışması olmadığı halde çalışıyormuş gibi Sosyal Güvenlik Kurumuna sigortalılık bildiriminde bulunduğu, bu bildiriminin elektronik ortamda yapılmış olsa bile yukarıda açıklandığı üzere bu veri girişi ve bildirimlerin belge niteliğinde olduğu ve 5510 sayılı Kanun'un 100. maddesinin 3. fıkrası gereği de bu belgelerin adli ve idari makamlar nezdinde resmi belge niteliğinde olduğunun kabul edildiği ve eylemin resmi belge niteliğinde kabul edilmesi ve sanığın bu suçtan cezalandırılmasının gerekmesi nedeni ile de TCK.nın 244/4. fıkrası gereğince eylemin TCK.nın 244/2. maddesi kapsamında değerlendirilemeyeceği (çünkü ... resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğundan yani başka bir suç oluşturduğundan artık TCK.nın 244 üncü maddesi gereği cezalandırılamayacağı) gözetilerek sanığın TCK.nın 204/1. maddesinde düzenlenen memur olmayanın resmi belgede sahtecilik suçundan dolayı cezalandırılması gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun kararındaki gerekçeye ve onama kararına katılmadığımızı saygıyla arz ederiz. 09.10.2024
Yargıtay — Esas No: 2011/18939, Karar No: 2012/2805, Tarih: 15.02.2012

**4. Ceza Dairesi         2011/18939 E.  ,  2012/2805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Müşteki ve sanık ...'ın soruşturma ifadelerinde olay hakkında bilgisi olduğu ileri sürdükleri İbrahim Verel ve Bekir Şaşmaz'ın tanık sıfatıyla çağrılıp dinlenmesi, tanık ...'nun aşamalardaki anlatımlarının kendi içinde bulunan ve sonradan dinlenecek tanıkların anlatımlarıyla arasında çıkabilecek çelişkilerin giderilmesi, giderilmediği takdirde yöntemince irdelenerek hangi anlatımın/anlatımların hangi nedenle üstün tutulduğunun belirtilmesi ve tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek suçun oluşup oluşmadığının belirlenmesi, suçun oluştuğu kanaatine ulaşılır ise suç tarihi kesin biçimde açıklığa kavuşturulduktan sonra sanıklar lehine olan yasanın saptanması gerekirken, eksik soruşturma ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

2- Kabule göre;

a) Cezaları ertelenen sanıklar hakkında belirlenen denetim süresinin TCY.nın 51/3-son cümlesi uyarınca, hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının süresinden az olamayacağının gözetilmemesi,

b) Koşulları bulunmasına karşın, sanıklar hakkında TCY.nın 58. maddesinin uygulanmaması,

c) Daha önce üç aydan fazla hapis cezasına mahkumiyetine bulunan sanık ...'a verilen hapis cezasının, ertelenemeyeceğinin dikkate alınmaması,

Yasaya aykırı ve sanıklar Asim rüzgar ve ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12239, Karar No: 2015/23928, Tarih: 10.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/12239 E.  ,  2015/23928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mardin 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2015

NUMARASI : 2011/540-2015/99

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar ile davalı T.. M.. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davacılar ile davalı T.. M.. vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir.. Şöyle ki;

1) Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Hükme esas alınan ek bilirkişi kurulu raporunda, kıyas emsal olarak alınan taşınmazın satış değerinin düşük gösterilmesinden bahsedilerek, denetime açık şekilde karşılaştırma yapılmadan, dava konusu taşınmazın 11 kat değerli kabul edilmek suretiyle taşınmaza değer biçildiğinden bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu

Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve belediye, adliye, hükümet konağı, okul, hastane gibi yerlere olan mesafesini de gösterir krokisi fen bilirkişisine işaretlettirilip, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

a) Dava konusu taşınmazların geometrik durumları, yüzölçümleri, enerji nakil hattının güzergahları dikkate alınarak irtifak hakkı nedeniyle değer düşüklüğü oranının herbir taşınmaz için % 5 olacağı gözetilmeden daha düşük alınması neticesi az bedele hükmedilmesi,

b) Dava konusu taşınmazlarda irtifak bedeline hükmedildiğinden irtifak hakkının tapu kaydına tescili ile yetinilmesi gerekirken, yazılı şekilde tapu kayıtlarının iptaline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar ile davalı T.. M.. vekillerince vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7183, Karar No: 2011/7884, Tarih: 23.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/7183 E.  ,  2011/7884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Ticareti terk hükümlerine aykırı davranmak suçu hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.