muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/21489, Karar No: 2024/1254, Tarih: 24.01.2024

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 nci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Zaman gazetesine aboneliğinin örgütsel bir eylem olarak değerlendirilemeyeceği kabul olunarak yapılan incelemede;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Zaman gazetesine aboneliğinin örgütsel bir eylem olarak değerlendirilemeyeceği kabul olunarak yapılan incelemede;

Erdemli Akdeniz Eğitim Gönüllüleri Derneğine üye olan ve terör örgütünün talimatı doğrultusunda evlenirken aldığı yüzük ile birlikte birkaç çeyrek altını altın hesabı açarak Bank Asyaya yatırdığı anlaşılan sanık hakkında, dinlenen tanığın duyuma dayalı beyanlarının cezalandırmaya etkili delil olarak kabul edilemeyeceği belirlenmekle; sanığın 15/25 Aralık sonrasında da örgütsel toplantılara mütevelli olarak devam ettiğine dair bilgiyi mütevelli sorumlusu olan ... ile ... 'tan öğrendiğini, toplantılarda sanıkla birlikte ...'in de katıldığı duyduğunu bildiren tanığın beyanlarında ismi geçen kişiler hakkında soruşturma yahut kovuşturma bulunup bulunmadığının tespit edilip bulunması halinde bu kişilerin tüm aşama ifadelerinin getirtilmesi, yine sanık ile ilgili UYAP sisteminde bulunan örgütlü suçlar bilgi havuzunda araştırma yapılıp sanık hakkında bilgi ya da beyana rastlanması halinde söz konusu delillerin ve ifade tutanaklarının aslı veya onaylı örneklerinin dosyaya getirtilmesi, gerekir ise bu kişilerin tanık olarak mahkeme huzurunda ya da il dışında bulunmaları halinde SEGBİS aracılığıyla dinlenmeleri, tüm bu delillerin dosya arasına temini ile birlikte CMK'nın 217 nci maddesi gereğince duruşmada sanık ve müdafiine okunup diyecekleri sorulduktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiğinin gözetilmemesi

Bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 24.10.2019 tarih ve 2018/2573Esas, 2019/1024 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Mersin 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2218, Karar No: 2015/12671, Tarih: 24.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/2218 E.  ,  2015/12671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2013

NUMARASI : 2012/541-2013/498

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 24.11.2015 Salı günü davacı vekili Av. Ç. K.ve davalı vekili Av. B. U.geldiler. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraf vekilleri dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline işyeri sigorta poliçesi ile sigortalı gıda marketinin, davalının maliki ve ithalatçısı olduğu dondurma dolabının neden olduğu yangın sonucu hasara uğradığını, müvekkilinin sigortalısına toplam 142.340,39 TL ödeme yaptığını, yaptığı ödemenin davalıdan rücuen tahsili amacıyla başlattıkları icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek davalının itirazının iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarının soyut olduğunu, yangının çıkış nedeninin bozdolabı olduğu hususunda hiçbir delil bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davacının sigortaladığı işyerinden çıkan yangının davalının sigortalıya ariyet olarak verdiği dondurma dolabından kaynaklandığının kesin olarak belirlenemediği gerekçesiyle ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesi uyarınca sigortalısına ödeme yapan davacı sigorta şirketinin, olayda kusuru olduğu iddiasıyla davalı üçüncü kişiye rücu talebinden ibarettir.

Dosyanın bir bütün halinde incelenmesi sonucu anlaşıldığı üzere, davaya konu yangının davalıya ait soğutucu dolapta başladığı, hemen civarındaki kolon giydirme, elektrik tesisatı, asma tavan vb. bölümlerde alevli yanmanın olduğu, başka bir yere sirayet etmediği, market olarak faaliyet

gösteren sigortalı işyerindeki hasarın ısı ve is nedeniyle oluştuğu hususunda bir ihtilaf yoktur. Ekspertiz raporunun incelenmesinde, buzdolabının hasar dosyası sonuçlanıncaya kadar sigortalı uhdesinde muhafaza edileceği bilgisi yer almış, ancak anılan buzdolabı üzerinde herhangi bir inceleme hiçbir aşamada yapılmamıştır. Ayrıca hükme esas alınan raporda, dosya içindeki bilgilerden, sigortalı işyerinde kaçak akım rölesinin bulunmadığı sonucuna varıldığının belirtildiği de anlaşılmaktadır.

gösteren sigortalı işyerindeki hasarın ısı ve is nedeniyle oluştuğu hususunda bir ihtilaf yoktur. Ekspertiz raporunun incelenmesinde, buzdolabının hasar dosyası sonuçlanıncaya kadar sigortalı uhdesinde muhafaza edileceği bilgisi yer almış, ancak anılan buzdolabı üzerinde herhangi bir inceleme hiçbir aşamada yapılmamıştır. Ayrıca hükme esas alınan raporda, dosya içindeki bilgilerden, sigortalı işyerinde kaçak akım rölesinin bulunmadığı sonucuna varıldığının belirtildiği de anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece yapılacak iş, anılan buzdolabı üzerinde, özellikle soğutucu dolaplar üzerinde uzmanlığı olan bir bilirkişi de eklenmek suretiyle mevcut bilirkişi heyeti marifetiyle inceleme yapılmak suretiyle yangının çıkış nedeni konusunda ve kaçak akım rölesinin sigortalı tarafça bulundurulmaması hususunun sigortalının müterafik kusuru olarak kabul edilip edilemeyeceği meselesinin değerlendirilmesi yönünde ek rapor aldırmak ve akabinde karar verilmesinden ibarettir. Hal böyle iken, eksik ve yetersiz bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, bozma sebebi yapılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.100,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 24.11.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1580, Karar No: 2024/2395, Tarih: 02.07.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/1580 E.  ,  2024/2395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mahk. Sıf)

SAYISI : 2022/76 E., 2022/224 K.

DAVA TARİHİ : 19.10.2017

HÜKÜM/KARAR : Kabul

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

TARİH : 12.11.2020

SAYISI : 2019/2169 E.- 2020/144 k.

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün taraf vekillerince duruşmalı temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. 02.07.2024 gününde duruşmalı temyiz talebinde bulunun davalı vekili Avukat... ile temyiz talebinde bulunan davacı vekili Avukat ...'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1- İlk derece mahkemesince, sözleşme kapsamında ödenen bedelin iadesine ilişkin alacak davasında, sözleşmenin akdedildiği tarihten sonra gerçekleşmiş olan terör olaylarının mücbir sebep sayılmadığı, sözleşmenin ifa yeri olan bölgede terör olaylarının sözleşmenin ifa edilebilirliğine bir etkisinin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi tarafından İstinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3-İstinaf Mahkemesinin bu kararına karşı davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 2021/1837 E. ve 2022/121 K. sayılı ilamıyla ve sözleşmenin 13. maddesinde sayılan mücbir sebep hallerinin tahdidi olmayıp, terör olaylarının sözleşmenin 13. maddesi kapsamında olduğu, turizm gibi hassas bir alanın terörden etkilenmemesinin mümkün olmadığı, mahkemece, bu husus tartışılıp ayrıca davacının sözleşme gereği aynı rezervasyon sözleşmesini başka bir grup için kullanma talebinin davalı tarafından haklı olmayan bir şekilde reddedilmiş olması da değerlendirilerek müterafik kusur bulunup bulunmadığının belirlenmesi ve oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekçesiyle söz konusu kararın bozulmasına ve dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4- İlk derece Mahkemesi bozma üzerine verdiği, terör olaylarının sözleşmenin 13. maddesindeki mücbir sebeplerden olduğu ve kullanım süresi yalnızca davalı şirketin tek taraflı insiyatifi ile belirlendiğinden davacının müterafik kusurundan bahsedilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine ilişkin ikinci karara karşı taraf vekillerince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

4- İlk derece Mahkemesi bozma üzerine verdiği, terör olaylarının sözleşmenin 13. maddesindeki mücbir sebeplerden olduğu ve kullanım süresi yalnızca davalı şirketin tek taraflı insiyatifi ile belirlendiğinden davacının müterafik kusurundan bahsedilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine ilişkin ikinci karara karşı taraf vekillerince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık halleri ile uyulan bozma ilamının içeriği ve usuli kazanılmış hak ilkesinin re'sen gözetildiği; kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, keza; davacı yararına takdir edilen vekalet ücretinin dava tarihindeki kur üzerinden, karar tarihindeki tarifeye göre hesaplanmasında hukuka aykırı bir yan bulunmadığı, sözleşmeye göre ödenmiş olan tutarın başka bir grup rezervasyonunda da kullanılabileceği kararlaştırılmış olmasına karşın davalının, cevabında bu talebi sadece rezervasyonu iptal eden Alman firma ile sınırlaması sözleşmeye aykırı nitelik taşımakta olup bu hali ile davacının müterafik kusurundan söz edilemeyeceği anlaşıldığından taraf vekillerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesi kararına ilişkin taraf vekillerinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edenlerden ayrı ayrı alınmasına, 17.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan taraflardan karşılıklı alınıp birbirlerine verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesine gönderilmesine, kesin olarak 02/07/2024 gününde oy çokluğuyla ile karar verildi.

(Muhalif)

KARŞI OY

Dava konusu uyuşmazlık, yabancı para alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Dairemizin sayın çoğunluğu ile görüş farklılığının nedeni yabancı para üzerinden hükmedilen alacağa yabancı paranın dava tarihindeki kur esas alınarak yoksa karar tarihindeki kurun mu esas alınarak harç ve vekalet ücretinin takdir edileceğine ilişkindir.

Karşı oya ilişkin görüşlerimde; yabancı para alacaklarının tahsiline ilişkin mevzuatımızda yapılan düzenlemeler ve yabancı paranın tahsili bakımından özellik arz eden durumlar ile yargı harçları, mahkemece hükmedilecek vekalet ücreti yönünden yabancı para alacağına hükmedilmesi halinde dava tarihindeki kurun mu yoksa karar tarihindeki kurun mu esas alınacağı konusunda farklı görüşlerin bulunması nedeniyle açıklamalar tüm bu konuları kapsayacak şekilde yapılacaktır.

Bütün ülkelerde yargı sistemleri kendi ülke para birimlerini esas almak suretiyle tahsil ve icra yetkisini devletin egemenlik haklarının bir sonucu olarak görürler (Yabancı Para Borçlarının İfası, Prof. Dr. Serkan Ayan, dergipark.org.tr).

Bütün ülkelerde yargı sistemleri kendi ülke para birimlerini esas almak suretiyle tahsil ve icra yetkisini devletin egemenlik haklarının bir sonucu olarak görürler (Yabancı Para Borçlarının İfası, Prof. Dr. Serkan Ayan, dergipark.org.tr).

Ancak 818 sayılı Eski Borçlar Kanunu'nun 83 ncü maddesinde olduğu gibi kısmi değişikliklerle 6098 sayılı Yeni Türk Borçlar Kanunu'nun 99 uncu maddesindeki I. "Ülke parası ile başlıklı olup "Konusu para olan borç Ülke parasıyla ödenir. Ülke parası ödeme üst başlığı altında dışında başka bir para birimiyle ödeme yapılması kararlaştırılmışsa, sözleşmede aynen ödeme veya bu anlama gelen bir ifade bulunmadıkça borç, ödeme günündeki rayiç üzerinden Ülke parasıyla da ödenebilir.

"Ülke parası dışında başka bir para birimiyle belirlenmiş ve sözleşmede aynen ödeme ya da bu anlama gelen bir ifade de bulunmadıkça, borcun ödeme gününde ödenmemesi üzerine alacaklı, bu alacağının aynen veya vade ya da fiilî ödeme günündeki rayiç üzerinden Ülke parası ile ödenmesini isteyebilir." düzenlemesi ile genel kuralın para borcunun ülke parası ile ödenmesi olduğuna işaret ettikten sonra borcun ülke parası dışında başka bir para birimi ile belirlenmiş ve sözleşmede aynen ödeme ya da bu anlama gelen bir ifade de bulunmadıkça borcun ödeme gününde ödenmemesi üzerine alacaklı, bu alacağının aynen veya fiili ödeme günündeki rayiç üzerinden Ülke parası ile ödenmesini isteyebileceği kabul edilmektedir.

Buna göre yabancı para borçlusunun ifada temerrüde düşmesi hâlinde alacaklının seçebileceği üç alternatif bulunmaktadır.

-Yabancı para borcunun aynen (yabancı para olarak) ödenmesi,

- Yabancı paranın vade/muacceliyet tarihindeki Türk Lirası karşılığının ödenmesi,

- Yabancı paranın fiili ödeme tarihindeki TL karşılığının ödenmesi istenebilecektir.

Bu seçim hakkı kullanıldıktan sonra bu haktan dönülmesi mümkün değildir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 23.01.2002 tarih 15-15/19).

Somut uyuşmazlıkta davacı, dava dilekçesinde para alacağını yabancı para cinsinden talep etmiştir.

Alacaklının aynen ödemeyi tercih etmesi hâlinde borçlunun borcunu yabancı para üzerinden ödemesi gerekir. Ancak İcra İflas Kanunu'nun 58/3 ncü maddesi gereğince konusu yabancı para alacağı olan icra takiplerinde İcra İflas Kanunu'nun 58/3 ncü maddesi gereğince yabancı para alacağının Türk Lirası karşılığının hangi tarihteki kur üzerinden talep edildiği gösterilmek zorundadır. Alacaklının yabancı para birimiyle ifayı talep etmesi hâlinde borçluya aynen veya fiili ödeme tarihi TL karşılığı ödeme biçimindeki sınırlı seçimlik yetkiyi de verir. Dolayısıyla yabancı para üzerinden icra takibi yapılması doğrudan doğruya yabancı paranın borçludan alınıp alacaklıya yabancı para olarak teslim edilmesi mümkün olmadığından, yabancı para alacağının aynen ödenmesini istemiş olan alacaklının fiili ödeme günü üzerinden TL karşılığını tahsilini talep etmesi gerekmektedir (Prof.Dr. Serkan Ayan -Yabancı Para Borçlarının İfası dergipark.org.tr sayfa 554).

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 07.04.1993 tarihli, 13-41/145 sayılı ilâmında "Davacı Mark’ın aynen ödenmesini istemekle, fiili ödeme günündeki rayice göre Türk parası ile ödenmesini istemiş demektir." şeklinde bu konuya açıklık getirerek İcra İflas Kanunu hükümleri gözetildiğinde, yabancı paranın aynen ödenmesi talebinin, fiili ödeme günündeki rayice göre Türk parası ile ödenmesini istemek anlamına geldiği kabul edilmiştir.

Alacaklının vade tarihi ya da dava tarihindeki kur üzerinden Türk lirasına dönüştürmek suretiyle bir talebi olmadığından burada hüküm altına alınan hüküm tarihindeki yabancı para miktarıdır.

Yabancı para alacağının arz ettiği bu özellikler, özellikle taşınmazın aynına ilişkin davalarda yargılama sırasında Harçlar Kanun'un 16 ncı maddesi gereğince gayrimenkulun değerinin tespiti sureti ile bu değer üzerinden harç alınmasına ilişkin hükümlerden ayrı olarak değerlendirilmek durumundadır. Zira yabancı para alacağı, 6098 TBK’nın 99 uncu maddesinin tanıdığı yasal olanak çerçevesinde fiili ödeme tarihindeki kurun bir başka deyişle değerin esas alınacağı bir para alacağıdır. Değeri yargılama sırasında tespit edilecek olan diğer uyuşmazlık türleri ile aynı mahiyette değildir.

Bu açıklamalardan sonra Harçlar Kanunu açısından yargı harçlarının genel özellikleri, ödenme zamanı, karar ve ilâm harcı ile icra tahsil harcının özellikleri de göz önünde bulundurulmak sureti ile bir değerlendirme yapılacaktır.

Bu kapsamda, kamu hizmetlerinden yararlanan özel ve tüzel kişilerin özel menfaatlerine ilişkin olarak kamu hizmetlerinden yararlanmaları karşılığında yararlandıkların hizmetlerin maliyetine katlanmaları zorunluluğu olarak tanımlanmaktadır (B, Pınar Yargı Harçları, Ankara 2009, sayfa 1). Yapılan iş ve hizmet amme hizmetinden daha çok kişilerin kişisel menfaatine ilişkin olduğundan yararlanılan hizmetin karşılığı olarak harcın Hazinece tahsili gerekmektedir. Nitekim 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun gerekçesinde "harç" tanım olarak "fertlerin özel menfaatlerine ilişkin olarak kamu kurumları ve hizmetlerinden yararlanmaları karşılığı yaptıkları ödeme olarak" belirtilmiş aynı tanım Anayasa Mahkemesi kararlarında da benimsenmiştir (Anayasa Mahkemesi 31.03.1987 gün, 1986/20 Esas, 1987/9 Karar, 14.02.1991 gün ve 1990/18 Esas, 1991/14 Karar, 28.09.1995 gün, 1995/24 Esas, -52 Karar).

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73/3. maddesinde ise "vergi, resim, harç ve benzeri malî yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır" hükmünü içermektedir. Buna göre kamu kurum ve kuruluşları tarafından sunulan hizmetlerin karşılığı olarak alınan harç yasaya dayalı olarak alınmalı ve yükümlüsü de kanunun amacına uygun olarak bu hizmetten yararlanan kişiler olmalıdır. Bu zorunluluk Yargıtay İçtihadı Birleştirme YİBK'nın 07.12.1994 gün 1964/3 Esas,-5 Karar, ve Anayasa Mahkemesinin 31.03.1987 gün ve 1986/20 Esas-1987/9 Karar sayılı ilâmlarında da gerekçe kısmında belirtilmiştir.

Anayasanın harç alınmasındaki kanunilik ilkesi gereğince Harçlar Kanununun 1 nci maddesinde alınacak harçlar arasında yargı harçları da sayılmıştır. Yargı harcı devletin mahkemeler aracılığıyla yaptığı hizmete bu hizmetten yararlananların sağladığı katkıdır (YİBK 16.12.1983 gün ve 1983/5, 6 Karar). Yargı harçları başvurma harcı, celse harcı ile karar ve ilâm harcıdır. Karar ve ilâm harcı ise maktu veya nispi harç olmak üzere iki çeşit olup konusu para veya para ile değerlendirilebilen belirli bir değere ilişkin davalarda Harçlar Kanununun 1 sayılı tarifesi gereğince nispi harç alınır. 492 sayılı Harçlar Kanununun nispi harçlarda ödeme zamanı başlığını taşıyan 28 inci maddesinin birinci bendi nispi harçlarda ödeme zamanını düzenlemiş aynı maddenin a) bendinde ise karar ve ilâm harcının ödeme zamanı öngörülmüştür. Bu madde de aynen "karar ve ilâm harçlarının 1/4'ü peşin, geri kalanı kararın verilmesinden itibaren 2 ay içinde ödenir" hükmü yeralmaktadır.

Doktrinde Prof. Dr. Serkan Ayan (Prof.Dr. Serkan Ayan Yabancı Para Borçlarının İfası Dergipark.org.tr sayfa 553) alacaklının ya muacceliyet ya da fiili ödeme tarihini seçebileceği bu nedenle gerek 818 sayılı yasa gerekse 6098 sayılı Yasada olmayan bir biçimde icra takip ya da dava tarihindeki kur üzerinden çeviri yapılmasına yönelik yargı kararlarının yerinde olmadığı görüşü dile getirilmiştir.

Nitekim bilindiği üzere 32 nci maddesi gereğince ilâma dayalı para alacaklarının icraya konulabilmesi için kesinleşmiş olması gerekmez.

Bu konuda İcra İflas Kanunu'nun 32 nci maddesinde, (Değişik: 18/2/1965 - 538/16 md.) "Para borcuna veya teminat verilmesine dair olan ilâm icra dairesine verilince icra memuru borçluya bir icra emri tebliğ eder. Bu emirde 24 ncü maddede yazılanlardan başka hükmolunan şeyin cinsi ve miktarı gösterilir ve nihayet yedi gün içinde ödenmesi ve bu müddet içinde borç ödenmez veya hükmolunan teminat verilmezse icra mahkemesinden veya istinaf veya temyiz yahut iadei muhakeme yolu ile ait olduğu mahkemeden icranın geri bırakılmasına dair bir karar getirilmedikçe cebri icra yapılacağı ve bu müddet içinde 74 ncü madde mucibince mal beyanında bulunması ve bulunmazsa hapis ile tazyik olunacağı, mal beyanında bulunmaz veya hakikata muhalif beyanda bulunursa hapis ile cezalandırılacağı ihtar edilir." hükmü yer almaktadır.

İcra İflas Kanununun 36 ncı maddesinde ise (Değişik: 2/3/2005 – 5311/5 md.) " İlâma karşı istinaf veya temyiz yoluna başvuran borçlu, hükmolunan para veya eşyanın resmî bir mercie depo edildiğini ispat eder yahut hükmolunan para veya eşya kıymetinde icra mahkemesi tarafından kabul edilecek taşınır rehni veya esham veya tahvilât veya taşınmaz rehni veya muteber banka kefaleti gösterirse veya borçlunun hükmolunan para ve eşyayı karşılayacak malı mahcuz ise icranın geri bırakılması için bölge adliye mahkemesi veya Yargıtay'dan karar alınmak üzere icra müdürü tarafından kendisine uygun bir süre verilir. Bu süre ancak zorunluluk hâlinde uzatılabilir." hükmü yer almaktadır.