muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1720, Karar No: 2024/755, Tarih: 23.01.2024

Sanık ...'nin yapılan üst aramasında üzerinden kilitli şeffaf poşet içerisinde toplam 11 adet yeşil renkli maddesine el konulduğu olaylarda;

Yapılan fiziki takipte sanık ...’nin tanık ...'a uyuşturucu madde vermesinin görülmesinden sonra devam edilen fiziki takipte temyiz dışı sanık ...'a da uyuşturucu madde verdiğinin görüldüğü, tanık ... ve temyiz dışı sanık ...'ın sanıktan uyuşturucu madde aldıklarını beyan ettikleri, diğer tanıklar ..., ... ve sanık ...'in içinde oldukları aracın durdurulması üzerine temyiz dışı sanık ...'ın uyuşturucu madde aldığını doğruladıkları, tanıkta ele geçirilen uyuşturucu madde ve ...'ın olduğu araçta bulunan uyuşturucu madde ile sanık ...'de ele geçirilen maddelerin dış görünüş itibariyle benzer olduğu ve aynı nitelikte olduğu, sanık ... ile tanık ... ve sanık ... arasında buluşmaya yönelik görüşmelerin olduğu anlaşıldığından sanık ... üzerine atılı suçlamayı kabul etmemişse de kendisini suçtan kurtarmaya yönelik savunmalarına itibar edilmeyerek sanık ...'nin üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği,

Nüfus kayıtlarından yapılan kontrolde tanık ...'ın suç tarihinde 18 yaşını doldurmamış olduğu, bu nedenle çocuk olduğundan 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrasının son cümlesinin uygulanması gerektiği, sanığın aynı suç işleme kararının icrası kapsamında aynı suçu değişik zamanlarda birden fazla kez işlediği, sanığın tanık ...'e uyuşturucu madde ticaretini gerçekleştirdiği yer ile Şehit Cengiz Topel İlkokulu arasındaki mesafe ölçümünde yürüyüş mesafesi 35 (otuz beş) ve Dörtyol Camii arasındaki mefase ölçümünde yürüyüş mesafesi 46 (kırk altı) metre olduğu tespit edildiği, bu nedenle suça konu eylemin gerçekleştiği yer göz önünde bulundurularak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendinin uygulanması gerektiği kanaatine varıldığı anlaşılmıştır.

Sanık ... hakkında; her ne kadar sanık üzerine atılı suçlamayı kabul etmemişse de, sanık ...'ın tanık ...'a uyuşturucu madde verdiğinin yapılan fiziki takipte görüldüğü, fiziki takibin yanı sıra tanıklar ..., ..., temyiz dışı sanık ...'ın ve tanık ...'ın beyanları bir arada değerlendirildiğinde temyiz dışı sanık ...'ın sanık ...'den aldığı uyuşturucu maddelerden ikisini sanık ...'a verdiği, sanık ...'ın da bu maddeleri tanıklar ..., ... ve sanık ... ile araçta giderken aracı durdurarak tanık ...'a verdiğinin doğrulandığı, sanık ...'ın tanık ...'a uyuşturucu madde verme eyleminde uyuşturucu madde ticareti suçunu gerçekleştirdiği kanaatine varılarak sanık ...’ın üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince

isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince

isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden;

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendinin uygulanmasına, ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, delillerin hukuka uygun olarak toplandığı anlaşılmakla sanık ve müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

B. Sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden;

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (A) ve (B) bendlerinde açıklanan nedenlerle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 29.09.2021 tarihli ve 2021/1720 Esas, 2021/2056 Karar sayılı kararında sanıklar müdafilerince ve sanık ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık ... hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza

Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13249, Karar No: 2009/13820, Tarih: 09.12.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/13249 E.  ,  2009/13820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 28.07.2009 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında soyisim ve baba ismi düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31.07.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Davacı murisi babasının 46, 51, 67, 394, 786, 1090, 1095, 1228 ve 813 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarına "Özkan" soyadının eklenmesini ve murisin baba adının "... ..." olarak düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Dava konusu 67 parsel sayılı taşınmazın tapulama tutanağında malik olarak " ...-... ... oğlu" gösterilmiş olmakla beraber tapu kaydından daha sonra intikal ve satış işlemleriyle malikin değiştiği, davacının murisi babasının taşınmazda payının bulunmadığı görülmektedir. Mahkemece 67 parsel sayılı taşınmazla ilgili davanın reddedilmesi gerekirken anılan parselle ilgili olarak da kabul kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: yukarıda (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bent gereği kararın BOZULMASINA, 09.12.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11156, Karar No: 2021/13103, Tarih: 06.07.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/11156 E.  ,  2021/13103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli olarak konut dokunulmazlığını ihlal etme, tehdit, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanığın aşamalarda alınan savunmalarında çelişkili beyanlarda bulunarak katılanla birlikte aynı evde yaşadıklarını, işi dolayısıyla şehir dışına çıktığını, olay günü döndüğünde aralarında bir arbede olduğunu, bu esnada banyo kapısının kırıldığını, katılanı tehdit etmediğini belirtmek suretiyle üzerine atılı suçlamaları kabul etmediği olayda; katılanın beyanlarında evin kira sözleşmesinin kendi adına olduğunu, sanık ile ayrılmış olmasına rağmen suç tarihinde evine geldiğini, gece vakti daire kapısının önüne çöpü koyarken kapıda bekleyen sanığın ayağını koyarak kapıyı kapatmasını engellediğini, sanık içeri girince banyoya kaçtığını, banyo kapısını kilitlemek isterken sanığın banyo kapısına tekme atarak kapıyı kırdığını, sanığın tehditlerde bulunduğunu, bir gün önce de komşusunun sanığın evin giriş kapısını zorlarken gördüğünü söylediğini belirttiği, olay yeri görgü ve tespit tutanağında daire kapısının alt ve üst olmak üzere kilit göbeklerinin zorlandığının bildirildiğinin anlaşılması karşısında; ev sahibi olduğu belirtilen ... ve katılanın beyanlarına göre sanığın evin giriş kapısını zorlarken gördüğünü söylediği komşunun tespit edilip duruşmaya çağrılarak beyanlarının alınması ve sonucuna göre konut dokunulmazlığını ihlal etme ve tehdit suçlarına ilişkin sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu sanık hakkında yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

2-Mala zarar verme suçuna ilişkin ev malikinin olaydan sonra usulüne uygun bir şikayetinin bulunup bulunmadığı tespit edilerek karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 06.07.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5462, Karar No: 2011/3394, Tarih: 20.10.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/5462 E.  ,  2011/3394 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3,53/1-a, b, c, d, e ve 58/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İddianame ve eklerinin okunması karşısında iddianamenin kabulü kararının okunarak duruşmaya başlanmamasının sanığın savunma hakkını kısıtlamadığı gibi mutlak bir bozma nedeni olmadığı ve sanık hakkında atılı trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan açılan davanın mala zarar verme suçu ile birlikte olduğu için Asliye Ceza Mahkemesine açıldığı, suçun niteliği itibariyle gerekçeli kararda Cumhuriyet savcısının mütalaasının bulunmaması bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyete, takdiri indirime, para cezasına ve ertelemeye ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ,ancak;

5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (c) bendinde öngörülen hak yoksunluğunun aynı kanunun 53/3. maddesi hükmü uyarınca koşullu salıverme tarihine kadar olabileceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasının 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin uygulanması ile ilgili paragrafının sonuna “53/1. maddesinin (c) bendindeki hakları kullanmaktan kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına” cümlesinin ilavesi suretiyle, hükümdeki usul ve yasaya uygun sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2409, Karar No: 2015/7294, Tarih: 19.02.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/2409 E.  ,  2015/7294 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2014/329351

Resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından sanıklar S.. S.. ve İ.. O..'nın yapılan yargılanmaları sırasında; Kırklareli Ağır Ceza Mahkemesiyle Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Lüleburgaz 1. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Kırklareli Ağır Ceza Mahkemesinin 09/09/2014 gün ve 2014/284 E. 2014/201 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 19/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3133, Karar No: 2020/17502, Tarih: 26.10.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/3133 E.  ,  2020/17502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmolunan cezanın süresi itibariyle kabulünde yasal olanak bulunmayan sanık ... müdafinin duruşma talebinin CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddi ile, dosya üzerinden yapılan incelemede;

Ceza Genel Kurulu'nun 05.10.2010 gün 2010/9-172 Esas 2010/185 Karar, 16.05.2019 gün 2018/16-60 Esas 2019/431 Karar ve 28.05.2020 gün, 2018/7-511 Esas, 2020/236 Karar sayılı kararlarında da vurgulandığı üzere; Yargıtayca verilen bozma kararı üzerine dosyanın gönderildiği ilk derece mahkemelerince yeni bir tensip kararıyla duruşma günü tayin edilecek ve ilgililer duruşmaya çağrılıp bozmaya karşı diyecekleri sorulduktan sonra bozma ilamına uyulup uyulmaması yönünde bir karar verilecektir. Yerel mahkemenin, göreve ilişkin olanlar dışındaki bozma ilamına uyma ya da direnme kararlarından birisini verebilmesi mümkün olup öğretide buna “bozmadan sonraki serbestlik kuralı” adı verilmiştir. Maddenin üçüncü fıkrasında mahkemenin bozma kararına ısrar hakkı olduğu vurgulandıktan sonra, ısrar üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen kararlara uymanın zorunlu olduğuna işaret edilmiştir. Aynı maddenin son fıkrasında ise sınırlı biçimde uygulanabilecek olan "cezayı aleyhe değiştirememe" veya "aleyhte düzeltme yasağı" kabul edilerek yalnız sanık veya onun lehine ilgililer tarafından temyiz davası açıldığında, bozma üzerine yeniden kurulan hükümde belirlenen ceza ve sonucun önceki hükümle belirlenen cezadan ve sonuçtan daha ağır olamayacağı hüküm altına alınmıştır.

"Bozmadan sonra serbestlik kuralı" uyarınca bozma kararına uyma ya da direnme kararlarından birini verme konusunda serbest olan ilk derece mahkemelerinin Özel Dairelerinin bozma kararlarına uymayı tercih etmeleri durumunda, bu kez “uymadan sonraki serbestlik kuralı” devreye girecektir. Serbestlik kuralı, ceza muhakemesinde maddi gerçeğin araştırılması ve en isabetli kararın verilmesi amacının zorunlu bir sonucu olup mahkemenin bozma kararına uyulmasına karar verdikten sonra da sanığın hukuki durumunu yeniden serbestçe değerlendirme hak ve yetkisi bulunmaktadır. Temyiz edilen önceki hüküm bozma kararı verilmesiyle ortadan kalkmış olduğundan, yerel mahkemece önceki karardan farklı olarak, suçun sübutu ve niteliği de dahil olmak üzere sanığın hukuki durumuyla ilgili tüm hususlarda, CMK'nın 217. maddesi uyarınca ulaşılan vicdani kanaat doğrultusunda serbestçe karar verilebilecektir. Nitekim, Yargıtay Özel Daireleri tarafından da ilk temyiz incelemesinde yerinde görülerek bozma konusu yapılmayan hususlar, lüzumu halinde hükmün yeniden temyizen incelenmesi sırasında bozma konusu yapılabilmekte, hatta ilk bozma kararından tamamen farklı olacak şekilde bozma kararı verilebilmektedir.

Diğer yandan, Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış pek çok kararında; uyma kararının dönülebilecek bir ara kararı niteliğinde olmayıp davanın esasına etkili olan kararlardan olduğu, bozmaya uymakla, yerel mahkemenin bozma kararında gösterilen esaslara göre işlem yapıp karar verme ödevi doğduğu, sonradan bu kararın bir kısmından veya tamamından açıkça ya da örtülü olarak geri dönülerek ilk hükmün aynen veya yeniden kurulmasının, uyma kararının hüküm ve sonuçlarını ortadan kaldırmayacağı, bu nedenle bozmaya uyan yerel mahkemenin dönülemez nitelikteki bu karardan sonradan dönerek, önceki hükmünde direnmesinin isabetsiz olduğu açıklanmıştır.

Buna göre, bozmaya uyma kararı verilmesi durumunda, sanığın hukuki durumu yeniden serbestçe değerlendirilerek yeni bir karar verilecektir.

Bununla birlikte uymadan sonraki serbestlik ilkesinin, a-) Özel Dairelerin bozma ilamlarına yerel mahkemece uyma kararı verilmesi hâlinde, bozma kararında belirtilen hukuka aykırılıkla yani bozma nedeni ile sınırlı olacak şekilde bozma doğrultusunda hareket etme zorunluluğu, b-) 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 326. maddesinin son fıkrasında düzenlenen "cezayı aleyhe değiştirememe" veya "aleyhte düzeltme yasağı", şeklinde iki istisnası bulunmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; yerel mahkemece sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 29.07.2008 gün, 2007/559 Esas, 2008/523 Karar sayılı ilamıyla beraat kararı verildiği, bu karara karşı Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinde bulunulduğu, Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 09.05.2013 gün, 2011/15573 Esas, 2013/5763 Karar sayılı ilamı ile sanıkların atılı suçlardan TCK.nın 109/2, 109/3-b-f, 109/5, 35/2 maddeleri uyarınca ayrı ayrı cezalandırılmaları gerektiği belirtilerek bozma kararı verildiği, yerel mahkemenin bozma kararına karşı direnerek, 2013/473 Esas, 2014/371 Karar sayılı ilamı ile sanıklar hakkında yeniden atılı suçlardan beraatlerine karar verildiği, direnme kararı üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 02.04.2019 gün 2017/14-276 Esas, 2019/290 Karar sayılı ilamı ile mahkemece usul ve kanuna uygun direnme gerekçesi gösterilmeden karar verilmesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin yerel mahkemenin direnme kararının bozulmasına karar verildiği, yerel mahkemece Ceza Genel Kurulu'nun bozma kararına uyulmasına karar verildiği anlaşılmakla, yerel mahkeme tarafından Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun bozma kararından sonra deliller yeniden değerlendirilerek sanıklar hakkında bu kez mahkumiyet kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık ...'in bir sebebe dayanmayan ve sanık ... müdafinin dava zamanaşımı süresinin dolduğuna, Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararına aykırı karar verildiğine, suçun sübut bulmadığına, suçun cinsel amaçla işlenmediğine yönelik ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 26.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6534, Karar No: 2011/7664, Tarih: 21.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/6534 E.  ,  2011/7664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'in, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 337/a, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/1-a ve 52. maddeleri uyarınca 1.800,00'er Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair... İcra Mahkemesinin 03/02/2009 tarihli ve 2007/6452 esas, 2009/142 sayılı kararını kapsayan dosya aleyhine, Adalet Bakanlığından verilen 01.07.2011 gün ve 2011/37393 sayılı kanun yararına bozma talebini içeren Yargıtay C.Başsavcılığının 18.08.2011 gün ve K.Y.B.2011/252396 sayılı tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle dosya incelendi.

Tebliğnamede;

1-Ticaret şirketlerinin müdürleri veya yetkililerinin, 2004 sayılı Kanun'un 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün bulunmadığı, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 136. maddesinde sayılan kollektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinin Müdür veya yetkilileri yönünden anılan Kanun'un 337/a maddesindeki suçun işlenmesinin mümkün olmadığı cihetle, sanıkların beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Sanıkların... İcra Ceza Mahkemesinin 2007/6399, 6400, 6401, 6447, 6448, 6449, 6450, 6451, 6452, 6453, 6454, 6455 ve 6456 esas sayılı dosyalarında 2004 sayılı Kanun'un 337/a maddesi uyarınca yargılandıkları ve ceza aldıkları anlaşılmakla, sanıkların eyleminin tek suç olması sebebiyle söz konusu davaların birleştirilmesi ve tek ceza verilmesi gerekirken her dosya için ayrı ayrı mahkûmiyet hükmü kurulması isabetsiz olduğundan, anılan hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması gereğine işaret edilmiştir. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosyanın incelenmesinden; müşteki vekili şikayet dilekçesi ile ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıkların cezalandırılmalarını talep ettiği, Mahkemece sanıklar ... ve ...'in, 2004 sayılı İİK'nun 337/a, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/1-a ve 52. maddeleri uyarınca 1.800,00'er Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair, verilen karara yönelik sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, Mahkemenin 22/6/2009 tarihli ek kararı ile, cezanın temyiz sınırının altında kaldığı gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu kararın temyizi üzerine Dairemizin 2010/4575-5237 Esas-Karar sayılı ilamı ile işin esasına girilmeden, para cezası miktarı temyiz sınırının altında kalması nedeniyle temyiz isteminin reddine dair hükmün onanmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinde ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılmasını da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunundaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.