muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/20114, Karar No: 2012/12183, Tarih: 15.05.2012

İç hukuktaki diğer pozitif hukuk normları incelendiğinde; Anayasa’nın 19. maddesinde ve CMK’da hürriyeti kısıtlamanın çok sıkı koşullara bağlandığı, her ne sebeple olursa olsun hürriyeti kısıtlanan kişilerin kısa sürede durumları hakkında bir karar verilmesini ve serbest bırakılmasını sağlamak amacıyla yetkili bir yargı merciine başvuru haklarının bulunduğu ve yine bu esaslar dışında bir işleme uğrayan kişilerin uğradıkları zararların devletçe ödeneceği hükme bağlanmış, Anayasa’nın 90/son hükmü uyarınca, iç hukuka göre uy­gulama önceliğine sahip bulunan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 5/3. maddesinde de, “yakalanan veya tutuklu durumda bulunan herkes hemen bir yargıç veya adli görev yapmaya yasayla yetkili kılınmış diğer bir görevli önüne çıkarılır; kendisinin makul bir süre içinde yargılanmaya veya adli kovuşturma sırasında serbest bırakılmaya hakkı vardır. Salıverilme, ilgilinin duruşmada hazır bulunmasını sağlayacak bir teminata bağlanabilir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Davacının hukuki durumu bu kapsamda değerlendirildiğinde;

Davacının hukuki durumu bu kapsamda değerlendirildiğinde;

Gebze Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 29.05.2000 gün ve 3627-2177-78 sayılı iddianamesi ile davacı Mustafa hakkında cezaevinden firara eksik te­şebbüs suçundan 765 sayılı TCK’nın 299/3, 61/1, 31 ve 33. maddeleri uya­rınca cezalandırılması istemiyle Gebze Ağır Ceza Mahkemesi’ne kamu davası açıldığı, Gebze Ağır Ceza Mahkemesi’nce sanık hakkında 18.10.2007 gün ve 2000/115 sayı ile yakalama müzekkeresi düzenlendiği, davacının bu yakalama kararına istinaden İstanbul Kadıköy Kaymakamlığı İlçe Emniyet Müdürlüğü İskele Polis Merkezi Amirliği görevlilerince 28.10.2007 tarihinde yakalandığı, yirmidört saatlik bir zaman dilimi içinde Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığı’nca, Kadıköy İkinci Ağır Ceza Mahkemesi’ne sevk edildiği, Kadıköy İkinci Ağır Ceza Mahkemesi’nce sanık hakkında CMK’nın 94. maddesi uyarınca tutuklanma talebinde bulunulduğundan bahisle gereğinin Sulh Ceza Mahkemesince yerine getirilmesi için 29.10.2007 gün ve 1210 sayılı ek karar ile sanık ve evrakının Kadıköy Üçüncü Sulh Ceza Mahkemesi’ne gönderildiği, Kadıköy Üçüncü Sulh Ceza Mahkemesi’nce 29.10.2007 gün ve 2007/1887 Değişik iş sayı ile da­vacının açık kimliği saptanıp, CMK’nın 147. maddesindeki hakları hatırlatılıp, müdafii huzurunda beyanı alındıktan sonra, sanık hakkında CMK’nın 94. mad­desi uyarınca (yol tutuklaması) tutuklanmasına, hakkında tutuklama müzek­keresi düzenlenmesine ve Cumhuriyet Başsavcılığı vasıtasıyla tutuklandığının yakınlarına bildirilmesine karar verildiği, 29.10.2007 tarihli tutuklama müzek­keresine istinaden aynı gün Ü… Cezaevi’ne konulan davacının (sanık) 08.11.2007 günü saat 16:45’de yargılandığı Gebze Ağır Ceza Mahkemesi’ne getirilerek hakim önüne çıkarıldığı, Ağır Ceza Mahkemesince CMK’nın 147 vd. maddeleri uyarınca hakları hatırlatılıp, savunması alındıktan sonra, sanığın CMK’nın 100. maddesi uyarınca tutuklanmasına yer olmadığına, 98 ve 199. maddeleri uyarınca hakkındaki yakalama müzekkeresinin kaldırılmasına ve sanığın tahliyesine karar verilmek suretiyle duruşmanın önceden talik edilen 27.12.2007 günü saat 09:00’a bırakıldığı anlaşılmaktadır.

Kadıköy-Gebze arası bir saatlik mesafe olup, davacının aynı gün Gebze Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderilmesi mümkündür, bir an için aynı gün gön­derilmesinin mümkün olmadığı kabul edildiği takdirde dahi en geç bir sonraki gün Gebze Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderilebilirdi, diğer yönden yargının yaygın olarak kullandığı Ulusal Yargı Ağı üzerinden de görüntülü olarak sor­gusu yapılabilir, yargılamayı yapan ceza mahkemesince tutuklanır veya ser­best bırakılabilirdi. Bu açık yasal düzenlemeler ve yasadaki emredici hüküm­lere rağmen gerektirici hiçbir neden bulunmamasına karşın sanık 12 gün cezaevinde tutulmuştur, bu 12 günlük süreyi bırakınız en kısa süre olarak, makul süre olarak dahi kabule imkan bulunmamaktadır. Tüm bu nedenlerle makul bir tazminata hükmedilmesi yerine, derdest davalarda koruma tedbirleri nedeniyle tazminat isteminde bulunulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak (BOZULMASINA), 15.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10182, Karar No: 2021/3385, Tarih: 15.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10182 E.  ,  2021/3385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Erzurum Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b.2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılmak suretiyle düzeltilerek yeniden hüküm kurulmuş, bu karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bingöl İli, Merkez İlçesi, ... Köyü, 158 ada 2 parsel sayılı taşınmaza Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının faiz ve vekalete ilişkin bendinin 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

İdarenin kıymet takdir komisyonunca belirlenen bedel ile tespit edilen bedel arasındaki farkın kesinleşen karara göre davalıya ödenmek üzere 3'er aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verildiği ve fark bedelin davalıya karar tarihi itibariyle ödenemeyeceği gözönünde bulundurulduğunda, bu kısım için aynı Yasanın 10/9. fıkrası uyarınca işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin kararın kesinleşme tarihi olması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 5 nolu bendindeki (05.09.2019) tarihinin çıkarılmasına yerine (kararın kesinleşme) kelimelerinin yazılmasına,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 5 nolu bendindeki (05.09.2019) tarihinin çıkarılmasına yerine (kararın kesinleşme) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24923, Karar No: 2014/19788, Tarih: 14.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/24923 E.  ,  2014/19788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/4, 63. Maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlenmiş olup, ehliyetin yabancı ülkeden alınmış olmasının TCK'nın 53/6. maddesinin uygulanmasına engel teşkil etmeyeceği gözetilmeden, "sanığın sürücü belgesinin Almanya Devleti tarafından verildiğinden" bahisle, TCK'nın 53/6 maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiş ve takdirin de bu yönde olduğu belirtilmemiş ise de; bu husus temyiz edenlerin sıfatına göre bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının, sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmolunan uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, uygulanan kanun maddesinin “TCK'nın 50/4. maddesi atfıyla aynı Kanunun 50/1-a maddesi” yerine, “TCK'nın 50/1a maddesi” olarak gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve sanık hakkında belirlenen tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2- Sanık hakkında tayin edilen gün adli para cezasının miktarının belirlenmesinde TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi,

İsabetsiz olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlarda aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün B-4. bendindeki “TCK.nun 50/1a” ibaresinin “TCK'nın 50/4. maddesi atfıyla aynı Kanunun 50/1-a maddesi ve 52/2” şeklinde düzeltilmesi ve devamında yer alan “45.500 TL” ibaresinden önce “910”gün karşılığı” ibaresinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10548, Karar No: 2014/10533, Tarih: 07.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/10548 E.  ,  2014/10533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı ... ve Tic. A.Ş. vekili avukat ... geldi, davacı taraftan gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.026,65 TL kalan harcın davalı Hyundai Assan A.Ş. ile davalı Elmas Otomotiv Ltd. Şti.'nden ayrı ayrı alınmasına, 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15292, Karar No: 2013/11229, Tarih: 03.09.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/15292 E.  ,  2013/11229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

K A R A R

Dava, kadastro çalışmaları sırasında paftasında boşluk olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla, gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 03.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4244, Karar No: 2016/16941, Tarih: 01.12.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/4244 E.  ,  2016/16941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8375, Karar No: 2010/10231, Tarih: 04.10.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/8375 E.  ,  2010/10231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 4. İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yakarıda tarih ve numarası yazılı itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi davasına dair karar Dairemizin 4.2.2010 gün ve 11514-997 sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmesi üzerine bu defa davalı tarafından yasal süresinde karar düzeltme isteminde bulunulmuş,karar düzeltme istemi de Dairemizin 17.6.2010 gün ve 5437-7520 sayılı ilamı ile red edilmiştir.Bu defa davalı verilen kararda alacak miktarının hesaplanması ve icra inkar tazminatının verilmesinde hata yapıldığından bahisle alacağa ilişkin verilen kararın maddi hata nedeniyle düzeltilmesi isteminde bulunmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Takibe dayanak yapılan ve hükme esas alınan 1.3.2008 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.Sözleşmenin 2. maddesinde”aylık kira bedeli 1.200 TL olarak belirlenmiş ve her ayın 20 sine kadar peşin ödeneceği kararlaştırılmış, 4. maddesinde de” aynı dönem içerisinde kira bedelinin iki ay ödenmemesi halinde ödenmeyen aydan dönem kirasının sonuna kadar olan kira bedelleri muacceliyet kesbedeceği gibi bu hal taşınmazın tahliye sebebidir” şartı vardır bu şart geçerli olup tarafları bağlar.Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla başlatılan 24.4.2009 tarihli takip talebi ile ödenmeyen 2009 yılı Mart-Nisan ayları ile muaccel hale gelen 2009 yılı mayıs-2010 yılı şubat aylar arası kira bedeli ve işlemiş faiziyle birlikte toplam 15.624.68 TL’nin tahsilini istemiştir.Ödeme emri davalıya 25.4.2009 tarihinde tebliğ edilmiştir.Davalı borçlu yasal süresinde ”ödeme emrinin tebliğ tarihi itibariyle muaccel hale gelmiş borcunun bulunmadığını,borca kısmen itiraz ettiğini, kiraların her ayın 20 sinde ödendiğini 2009 nisan ayı kirasının son edeme günü 24 nisan olduğundan kira borcu bulunmadığını,2009 yılı Mart Nisan ve Mayıs aylar kira bedellerini dosyaya yatıracağını, borcun diger kısmına ve ferilerine itiraz ettiğini” belirterek takibe itiraz etmiştir.İtiraz üzerine icra müdürlüğü 4.5.2009 tarihli kararı ile takibin kabul ettiği kısım üzerinden devamına, itiraz ettiği kısım üzerinden takibin durdurulmasına karar vermiştir.Yukarda açıklanan hususlar nazara alındığında davalının borcun tamamına itiraz etmeyip kısmen itiraz ettiğinin kabulü gerekir.Öte yandan davalı kabul ettiği miktarı yani 2009 yılı Mart-Nisan ve Mayıs aylar kirasını 28.4.2009 tarihinde icra dosyasına, takibe konu haziran 2009 ay kirasını da 22.6.2009 tarihinde davacının YKB daki hesabına yatırdığı icra dosyası içindeki makbuzlardan anlaşılmaktadır.Bu ödemeler alacaklının da kabulündedir.Bu durumda takibe kısmen itiraz edildiğine göre mahkemece yapılacak iş davalının itiraz ettiği kısım üzerinden davalının dava açıldıktan sonra 2009 haziran ayı kirası olarak ödediği 600.-TL nin de mahsup edilerek bakiye kısım üzerinden takibin devamına ve itiraz edilen miktar üzerinden icra inkar tazminatına hükmetmek gerekirken yazılı şekilde kısmi itiraz nazara alınmadan takibe konu alacak miktarının tamamı üzerinden itirazın kaldırılmasına, takibin devamına ve hüküm altına alınan miktar üzerinden icra inkar tazminatına hükmedilmesinin doğru olmadığı bu defaki incelemeden anlaşılmakla davalı vekilinin maddi hatanın düzeltilmesine ilişkin isteminin kabulü ile kararın alacağa ilişkin bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ:Davalı vekilinin maddi hatanın düzeltilmesine ilişkin isteminin kabulü ile Dairemizin 4.2.2010 gün ve 11514-997 sayılı alacağa ilişkin onama ilamının kaldırılarak mahalli mahkemenin 4.8.2009 gün ve 2009/727-948 sayılı ilamının yukarda açıklanan nedenle alacağa ilişkin kısmın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 4.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15641, Karar No: 2012/8746, Tarih: 04.05.2012

**21. Hukuk Dairesi         2011/15641 E.  ,  2012/8746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2010

Davacı vekili; davacının iş sözleşmesinin işverence haksız olarak  feshedilmesi üzerine Bakırköy 2 İş Mahkemesinin 2005/962 Esas sayılı dosya ile   feshin geçersizliği ve işe iade talebi ile dava açıldığını, Mahkemece davanın kabulüne karar verilerek davacının işe iade edildiğini ve boşta geçen  ücret ile işe başlatmama tazminatına karar verildiğini, kararın kesinleştiğini, davacının yasal 10 günlük süre içindeki başvurusuna rağmen işe alınmadığını, buna dair tutanaklar tutulduğunu,  işyerine ihtar keşide edildiğini, davacının en son aylık 1500,00TL ücret aldığını, bu nedenle fazlasına ilişkin talep hakkı saklı kalmak üzere 5000,00 TL tazminatın davalıdan  tahsiline  karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinin ödendiğini, davacının kıdem tazminatı ve diğer alacak kalemleri için açılan davaların birleştirilmesi gerektiğini, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının haftanın 5 günü çalıştığını, cumartesi ve Pazar günleri çalışmadığını, günlük 1,5 saat ara dinlenmesi yaptığını, ücretinin asgari ücret olduğunu, bu durumun banka ekstrelerinden, İTO cevabından, ÇSGB İş Müfettişliği raporundan, kesinleşmiş mahkeme kararlarından anlaşıldığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki asıl uyuşmazlığın ücretin  ne olduğu noktasında toplandığı,davacının parça başına ücretle çalışıp 1500,00 TL ücret aldığını beyan ettiği, davalının ise davacının parça başına çalışmadığını asgari ücretle çalıştığını beyan ettiği, davacı tanıklarının işin az olduğu dönemle yoğun olduğu dönemlere göre ücretin  800 TL- 1500 TL arasında değişebildiğini, parça başına 1000TL -1500TL arasında ücretle çalışıldığını   ifade    etttikleri,   davalı   tanıklarının    ise    işyerinde     parça    başı    ücretle çalışılmadığını, asgari ücretle çalışıldığını beyan ettikleri, emsal ücret araştırmasında İTO’nun yazısında, davacının fesih tarihinde; yılın 4 ayının yoğun, 8 ayının ise durgun olarak adlandırıldığını, yoğun dönemle, durgun dönemin ortalaması alındığında çalışılan yıldaki asgari ücretin davacı tarafından alınabileceğinin, Türkiye Deri İş Sendikasının yazısında; davacının 2005 yılında ortalama 1500TL ücret alabileceğinin belirtildiği, bu durumda tanık beyanları, davacının kıdemi, genel dericilik sektöründeki çalışma sistemi, İTO’nun emsal ücret araştırmasının çelişkili olması hususlarının birlikte değerlendirildiğinde, davacının asgari ücretle çalışmasının hayatın olağan akışına uygun düşmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı  kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

Kararı  kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunun'da 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine; dönemlere uyularak ödenmelidir. 4857  sayılı Kanun'un  32. maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgari ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323. maddesinin 2.fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi,  meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçiler o işyerinde ya da başka işyerlerinde  ödenen  ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857  sayılı  Kanun'un  8. maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını temel  ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37. maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler,  işçinin  ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusunun mahkemece resen araştırılması gerekmekle, mahkemenin belgeye değer vermeden önce muvazaa şüphesini ortadan kaldırması ve kendiliğinden gerekli araştırmaya gitmesi  gerekir.

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması,  belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur.