muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2242, Karar No: 2023/6442, Tarih: 25.12.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/2242 E.  ,  2023/6442 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/689 E., 2023/3 K.

...

...

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm

kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Van 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/910 E., 2022/261 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince tarafların davalarının kabulü ile boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davacı karşı davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle ;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı karşı davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; erkeğin ortak konutun ihtiyaçlarıyla ilgilenmediğini, babasının borçlarını ödediğini, çıkardığı kredi kartlarını kök ailesine verdiğini, ailesini maddî olarak sıkıntıya soktuğunu, ortak çocuğun engelli olması nedeniyle arkadaş çevresinin para topladığını, ancak bu paranın da büyük kısmını kendi kök ailesine verdiğini, müvekkilinin altınlarını alıp borcum var diyerek bozdurduğunu, ortak çocuğa ve müvekkiline karşı ilgisiz olduğunu, ortak çocuğun önünde intihar etmeye çalıştığını, sürekli alkol kullandığını, alkolün etkisi ile hayatı çekilmez hale getirdiğini, sürekli olarak tehdit ve hakaretlerde bulunduğunu, müvekkilinin dışarıya çıkmasını hatta biriyle konuşmasına dahi izin vermediğini, fiziksel şiddet uyguladığını, ortak çocuğun okul ihtiyaçlarını karşılamadığını iddia ederek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesini ve çocuk için iştirak nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı karşı davacı erkek cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; iddiaların gerçek dışı olduğunu, müvekkilinin evlilik birliğini kurmak için borçlandığını, borçlarını ödemekte zorlanınca kredi çekmek zorunda kaldığını, kadının müvekkiline maddî olarak destek sağlamadığını, çalışmadığını, evde oturmak istediğini, çocuğa hamile olduğu sırada doktorun da uyarmasına rağmen günde 2-3 paket sigara içtiğini, ev işleriyle ilgilenmediğini, kahvaltı hazırlamadığını, evde yemek yapmadığını, hafta sonları sürekli gezmek dışarıda yemek yemek istediğini, Van ilinde bulunan ailesini sık sık ziyarete giderek 6 ay boyunca orada kaldığını, müvekkilinin ayağı kırıldığında dahi çağırmasına rağmen eve gelmediğini, anne babasını ziyarete dahi gitmediğini, olay çıkardığını iddia ederek tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin kadına karşı yüksek sesle konuşarak psikolojik şiddet uyguladığı, ortak çocuğa karşı ilgisiz olduğu, ortak konutun giderlerini karşılamadığı ve bu nedenle kusurunun bulunduğu, kadının ise ortak eve karşı ilgisiz olduğu, aşırı sigara tüketiminin bulunduğu, sık sık kök ailesi yanına giderek birlik görevlerini aksattığı ve bu nedenle kusurunun bulunduğu, tarafların boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurlu olduğunun kabulü gerektiği, ortak çocuğun ayrı yaşanılan süreçte anne yanında kalıyor oluşu, eğitimine anne yanında devam ettiği, alıştığı düzenin korunması gerektiği, ortak çocuğun velâyete ilişkin beyanı ve dosya kapsamında aldırılan sosyal inceleme raporuna göre de çocuğun velâyetinin anneye verilmesinin çocuğun menfaatine olacağı, bu kapsamda çocuğun velâyetinin anneye verilerek baba ile kişisel ilişki tesis edildiği, ortak çocuğun fiziksel engelinin tek başına kişisel ilişkinin kısıtlanmasını gerektirir nitelikte olmadığı, velâyeti kendisine verilmeyen eşin, ortak çocuğun bakım ve eğitim giderlerine katkı sağlamak zorunda oluşu, tarafların sosyal ve ekonomik durumları gözetilerek ortak çocuk yararına tedbir ve iştirak nafakasına hükmedildiği. kadının düzenli işi ve gelirinin olmadığı, boşanma ile birlikte yoksulluğa düşeceği anlaşıldığından tarafların sosyal ve ekonomik durumları gözetilerek kadın yararına tedbir ve yoksulluk nafakası talebinin kısmen kabulüne karar verildiği gerekçesi ile asıl ve karşı davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, velâyeti anneye verilen çocuk ile baba arasında; her ayın l. ve 3. hafta sonu Cumartesi saat 10.00 ile Pazar günü 18.00 saatleri arasında, dini bayram günlerinin 2. günleri 10.00 ile 3.günü 18.00 saatleri arasında, her yıl sömestr tatilinin 1. haftası Pazartesi günü saat 10.00 Pazar günü saat 17.00'ye kadar ve her yılın 1 Temmuz günü saat l0.00'dan, 20 Temmuz günü saat 18.00 'e kadar kişisel ilişki tesisine, çocuk yararına aylık 250,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 250,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı karşı davalı kadın vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı karşı davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle, baba ile çocuk arasında kurulan kişisel ilişki, nafakaların miktarı yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı karşı davalı kadın vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı karşı davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle, baba ile çocuk arasında kurulan kişisel ilişki, nafakaların miktarı yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların sosyal ve ekonomik durumları dikkate alınarak kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakasının az olduğu, velâyeti anneye verilen ortak çocuğun yaşı ve ihtiyaçları gözetildiğinde iştirak nafakasının az olduğu, dosyada yer alan 12.09.2019 tarihli sosyal inceleme raporunda göre ortak çocuğun % 99 bedensel engelli durumda olduğu, diz kapaklarının bulunmadığı bu nedenle yürüyemediği, sağ kolunu da kullanamadığı, ortak çocuğun babadan korktuğunu belirtmesi, annenin ise oğlunun ... güvenliğinin bulunmadığı beyanında bulunması, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesi, çocuk ile baba arasındaki kişisel ilişkide çocuğun bedensel engel durumunun da dikkate alınması görüşüne yer verildiği, dosyada yer alan sağlık raporuna göre ise çocuğun bedensel engelli olduğunun sabit olduğu, 19.09.2019 tarihli duruşmada erkek vekilinin müvekili ile ortak çocuk arasında 15 gün veya 1 aylık süreler ile çocuğun kendi yanında bulunması suretiyle kişisel ilişkinin kurulmasını talep ettiği, ortak çocuğun yaşı, bedensel engelli oluşu, tesis edilen kişisel ilişki ile birlikte değerlendirildiğinde; baba ile ortak çocuk arasında daha kısa süreli kişisel ilişki tesisinin çocuğun yüksek yararına olacağı, kişisel ilişki kurulmasına ilişkin kararların değişen şartlara göre her zaman değiştirilmesinin mümkün olması da dikkate alınarak kadın vekilinin kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine dair istinaf talebinin kabulüne İlk Derece Mahkemesi kararının ilgili hükümlerinin kaldırılmasına, kadın yararına aylık 500,00 TL yoksulluk nafakasına, ortak çocuk için aylık 500,00 TL iştirak nafakasına, velâyeti anneye verilen ortak çocuk ile baba arasında çocuğun okul durumuna engel olmamak kaydı ile; her ayın l. hafta sonu Cumartesi saat 09.00 ile 18.00 saatleri arasında, dini bayram günlerinin 2. günleri 09.00 ile 18.00 saatleri arasında kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı karşı davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; ortak çocuk ile baba arasında kurulan kişisel ilişkinin süresi yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C.Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı karşı davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; ortak çocuk ile baba arasında kurulan kişisel ilişkinin süresi yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C.Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık ortak çocuk ile baba arasında kurulan kişisel ilişki süresinin ortak çocuğun üstün yararına olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 182 nci, 323 üncü ve 324 üncü maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 3 üncü ve 12 nci maddeleri. Çocuk Haklarının Korunmasına Dair Avrupa Sözleşmesinin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri. 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı ve 194 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı davacı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...

...
Yargıtay — Esas No: 2014/11753, Karar No: 2015/2390, Tarih: 04.03.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/11753 E.  ,  2015/2390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.06.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescili istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 25.03.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı, davacının iyiniyetli olmadığını, davaya konu yapı hakkında yıkım kararı olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi Türk Medeni Kanununun 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gerekecektir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

Türk Medeni Kanununun 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiası ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır;

Türk Medeni Kanununun 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşıldığı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin Türk Medeni Kanununun 3.maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, elattığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir.

b) İkinci koşul ise yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır;

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. Bazı Yargıtay kararlarında vurgulandığı üzere, inşaatın kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açar.

c) Üçüncü koşul, yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de, büyük bir taşınmazın bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

Yukarıda değinilen üç koşulun yanı sıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davaya konu 9225 sayılı imar parselinin 693 sayılı kadastro parselinden geldiği, davalının anılan parselde özel ifraz yaparak 50 numaralı özel parseli 16.01.1989 tarihinde davacı ...'ın ortağı ...'e haricen sattığı, ... ve ...'in aralarında ortaklık mukavalesi başlıklı sözleşme ile taşınmaz üzerine bina inşa ettikleri anlaşılmaktadır. Davacı, taşınmazın imar uygulamasına tabi tutulması sonucu davalı adına oluşan imar parseli ile ilgili temliken tescil koşullarının oluştuğundan söz ederek kendi adına tescil talebinde bulunmuştur.

Buna göre davacının haricen düzenlenen satış sözleşmesiyle 50 numaralı özel parseli imar uygulaması öncesi satın alıp üzerine bina yapması nedeniyle kötüniyetli olduğu söylenemez. Ancak dosya içerisinde mevcut 22.03.2013 tarihli bilirkişi raporuna göre zeminin değerinin 172.000,00 TL, binanın değerinin ise 82.507,50 TL olarak belirlenmesi karşısında, yukarıda değinilen ilkelere göre sübjektif koşulun yani davacının iyiniyetli olması koşulunun gerçekleşmiş olmasına rağmen objektif koşulun, yani yapı kıymetinin taşınmazın kıymetinden açıkça fazla olması hususunun dava konusu taşınmaz yönünden gerçekleşmemesi nedeniyle davacı yararına temliken tescil koşulları oluşmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, belirtilen gerekçeyle davanın reddine dair hüküm kurulması gerekirken yazılı gerekçe ile karar verilmesi doğru görülmemiş ise de davanın reddi esas bakımından usul ve kanuna uygun olduğundan HUMK'nın 438/son m. gereğince gerekçesinin değiştirilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün gerekçesinin yukarıdaki şekilde DEĞİŞTİRİLEREK DÜZELTİLMİŞ bu gerekçe ile ONANMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10915, Karar No: 2020/5861, Tarih: 20.10.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/10915 E.  ,  2020/5861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Dava, 4721 sayılı TMK'nın "Aile Hukuku" başlıklı İkinci Kitabının, "Evlilik Hukuku" başlıklı 1. Kısmında yer alan hükümlerden kaynaklanmaktadır. Davanın açıklanan niteliğine göre hükmü temyizen inceleme görevi, yürürlükte bulunan işbölümü uyarınca Yargıtay 2. Hukuk Dairesinindir.

SONUÇ: Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yargıtay 2. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 19/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11713, Karar No: 2013/17341, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/11713 E.  ,  2013/17341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyada mevcut gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğüne ait veri cetvelinde bilirkişi kurulu tarafından değerlendirilen taze fasulyenin üretim masrafının 495, sofralık domatesin üretim masrafı 791, sivri biberin üretim masrafının 629 olduğu halde Dairemizce incelenen aynı mahkemenin 2012/486 Esas 2013/168 Karar sayılı (Dairenin 2013/13950Esas 2013/17644Karar sayılı) dosyasına gönderilen veri cetvelinde taze fasulyenin üretim masrafının 882, sofralık domatesin üretim masrafı 1106, sivri biberin üretim masrafının 950 olduğunun tespit edildiği, verilerin birbirinden farklı ve çelişkili olduğu anlaşılmakla, dava konusu taşınmazın bulunduğu Yenişehir ilçe genelinde bilirkişi tarafından münavebeye alınan Buğday ,buğday samanı, 2.ürün taze fasülye, domates ve sivri biber ürünlerinin kuru-sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, üretim gideri (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) kg başına ortalama satış fiyatını gösterir veri cetvelinin yukarıdaki çelişkiler giderilecek şekilde değerlendirme tarihi olan 2012 yılı itibariyle gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7238, Karar No: 2011/5566, Tarih: 29.09.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/7238 E.  ,  2011/5566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 160 ada 150 parsel sayılı 1863352,70 m2 yüzölçümündeki taşınmaz mera niteliğiyle sınırlandırılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı ... ve ... miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece davanın reddine, 116 ada 150 parsel sayılı taşınmazın mera niteliği ile sınırlandırılarak özel siciline kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 160 ada 150 parsel sayılı taşınmazın, temyize konu uzman bilirkişiler tarafından düzenlenen 10.5.2010 günlü haritada (A) harfi ile işaretli 1688,35 m2, (B) harfi ile işaretli 4116,34 m2 ve (C) harfi ile işaretli 14603,27 m2 yüzölçümündeki bölümlerinin kamu malı niteliğinde mera olduğu mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Gerçekten çekişmeli taşınmazın temyize konu bölümlerinin sınırlarında eylemli biçimde kamu malı niteliğinde mera bulunmaktadır. Dava konusu taşınmazın temyize konu bölümleri ile sınırlarını oluşturan temyize konu olmayan taşınmaz bölümleri arasında doğal ya da yapay nitelikte, ayırıcı unsur olarak bir sınır yeri tarif edilmemiştir. Kaldı ki, bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde dere, tepe, hendek, çukur gibi doğal ve yapay sınır yerlerinin bulunması da mümkündür. Hal böyle olunca dava ve temyize konu taşınmazın sınırlarını oluşturan 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesi hükmü uyarınca mera niteliği ile sınırlandırılmak suretiyle tespit edilen, dava ve temyize konu olmayan bölümlerine el atılarak kazanıldığının ve onun bir bölümünü oluşturduğunun kabulü gerekir. Öğretide ve uygulamada kararlılık kazanan görüşlere göre bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımaz.

Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından, davacılar ... ve ...'ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 6,85 TL harcın davacılardan alınmasına, 29.09.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16159, Karar No: 2011/614, Tarih: 19.01.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/16159 E.  ,  2011/614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 19.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.