muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/8558, Karar No: 2008/15780, Tarih: 10.07.2008

Yargı görevi yapanı etkileme suçunun, 5237 sayılı TCK'nın 277. maddesine göre, yargı görevi yapanlara emir verilmesi veya baskı yapılması veya nüfuz icra edilmesi veya her ne surette olursa olsun hukuka aykın olarak etkilemeye teşebbüs edilmesi halinde, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nın 232. maddesine göre ise, "sahabet veya garaz ve menfaate müsteniden hakimlere emir ve tahakküm veya nüfuz veya iltimas etme" suretiyle oluşacağı gözetildiğinde, kendilerine nüfuz edildiği kabul edilen görevli yargıçların olayla ilgili bilgileri olacağı açık olduğu halde, tamamının tanık olarak dinlenmedikleri,

CMK'nın 232. maddesinin 7. fıkrasının açık hükmüne karşın gerekçeli kararın mühürlenmediği, sanıklar Cenk, Galip ve Özgün'ün adli sicil kayıtlannın dosyaya getirtilmediği,

Anlaşılmıştır.

Bu durumlar karşısında;

1-

CMK'nın 230/1. maddesi uyarınca gerekçeli kararda iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin gösterilmesi,

2-

CMK'nın 135, 206/2-a, 230/2 ve 217. maddeleri gereğince iletişimin tespitine dair kararların dosya içerisine

konulması ve duruşmada okunmak suretiyle delillerin hukuka uygun ya da aykın olup olmadıklarının tartışılıp

değerlendirilmesi,

3-

5237 sayılı TCK'nın 7/2, 5252 sayılı Yürürlük Kanunu'nun 9/3. maddeleri uyarınca, suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı Kanun ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Kanun'un hangisinin sanıklar yararına olduğunun yöntemine uygun olarak tartışılması,

4-

765 sayılı TCK'nın 29 ve 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca, kurulan hükümlerde temel ceza belirlenirken farklı cezalar öngörülmesi nedenlerinin açıklanması,

5-

CMK'nın 177. maddesi uyarınca sanık Özgün'ün bilirkişi incelemesi yaptırılması konusundaki isteği hakkında karar verilmesi,

6-

Yargı görevlerinin etkilenmesine kalkışılan "Neşter" davasında tahliye kararı veren Ankara İki Nolu DGM Yargıçları, "Hayat Bilgisi" davasında görev yapan İstanbul Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi Yargıcı, "Santral" davasının görüldüğü Ankara Onuncu İdare Mahkemesi Yargıçları ve "Pasaparola ve Pazar Yıldızı" davasında Ankara Altıncı Asliye Ticaret Mahkemesi Yargıçlarının tanık olarak dinlenerek kanıtların birlikte değerlendirilmesi,

7-

CMK'nın 7, 209, 215, 217 ve doğrudanlık, yüz yüzelik, sözlülük İlkeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06.05.2008 gün 90-100 sayılı kararı uyarınca, sanık Haldun'un yöntemince sorgusunun yapılması ve görevsiz mahkemede dinlenen tanıkların yeniden dinlenmeleri, istinabe yoluyla dinlenen tanıklar Erdal, H.İbrahim ve Oğuz'un anlatımlarına iiişkin tutanakların dosya içerisine konulması,

8-

CMK'nın 232/7. maddesi uyarınca gerekçeli kararın mühürlenmesi,

9-

Sanıklar Cenk, Galip ve Özgün'ün adli sicil kayıtlarının dosyaya getirtilmesi,

Gerekirken eksik soruşturma ve yetersiz gerekçeyle hükümler kurulması,

8-

CMK'nın 232/7. maddesi uyarınca gerekçeli kararın mühürlenmesi,

9-

Sanıklar Cenk, Galip ve Özgün'ün adli sicil kayıtlarının dosyaya getirtilmesi,

Gerekirken eksik soruşturma ve yetersiz gerekçeyle hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık Haldun müdafii ile sanıklar Cenk, Galip ve Özgün'ün temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle başkaca yönler incelenmeksizin HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10.07.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5692, Karar No: 2019/10792, Tarih: 05.11.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/5692 E.  ,  2019/10792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, sahtecilik

HÜKÜM : Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 158/1-d, 35/2, 62, 52/2, 53, 58, 204/1, 62, 53, 58. maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarından 30/03/2016 tarihli mahkumiyet hükmünün 14/04/2016 tarihinde Tebligat Kanunu 21. madde uyarınca yapıldığı, 22/04/2016 tarihinde kararın kesinleştiği, 19/02/2017 tarihli dilekçesinde tebligat yapıldığı tarihte hastanede yattığını bu nedenle kararı temyiz edemediğini belirtir şekilde dilekçe gönderdiği, mahkemece yapılan araştırmada sanığın tebligat yapılan tarihlerde hastanede hasta olarak yatmadığı, ayakta tedavi olduğunun anlaşıldığı, sanığın 25/05/2018, 26/06/2018, 02/04/2019 ve 29/04/2019 tarihli dilekçeleri ile eski hale iade ve temyiz talebinde bulunduğu 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nın 311. maddesi hükmüne göre eski hale getirme talebi ile birlikte temyiz isteminde bulunulmuş olması halinde, bu talebi inceleme merciinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olması karşısında, Mahkeme'nin sanık hakkında eski hale getirme ve temyiz talebinin reddine ilişkin verdiği 21.02.2018 ve 08.10.2018 tarihli ek kararların hukuki değerden yoksun bulunduğu kabul edilip bu karar kaldırılmak suretiyle yapılan incelemede;

Sanığın, yokluğunda verilip 14/04/2016 tarihinde usulünce tebliğ olunan 30/03/2016 tarihli mahkumiyet kararına yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 25/05/2018, 26/06/2018, 02/04/2019 ve 29/04/2019 tarihli dilekçeleri ile vaki temyiz talebinin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 05/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1436, Karar No: 2014/5788, Tarih: 31.03.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/1436 E.  ,  2014/5788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Söke 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/04/2013

NUMARASI : 2011/527-2013/248

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için ana amaç; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir.

Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu toptan eşya fiyatları endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18. maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 Sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir.

2942 Sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir.

Bilirkişi kurulunca emsal alınan taşınmazların çok eski tarihli satışlar olması sebebiyle dava konusu taşınmaza emsal olacak nitelikte olmadığı ve gerçekçi olmayan yanıltıcı sonuçlara götüreceği kuşkusuzdur.

Bu nedenle; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılıp, emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten ve bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptandıktan sonra yukarıda açıklanan esaslara uygun incelemeyi ve sonucunu içeren bilirkişi raporları alınıp hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun değiştirilen Geçici 6. maddesinin 7 ve 13. fıkralarında getirilen “Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.” ve “…. bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır.” düzenlemeleri karşısında davacı lehine maktu vekalet ücreti takdir edilmesi ve karar ve ilam harcının maktu olarak alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2958, Karar No: 2011/676, Tarih: 09.02.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/2958 E.  ,  2011/676 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, maddi ve manevi tazminat istemleriyle açılmış, mahkemece istekle bağlı kalınarak ödenen iş bedelinin davacıya iadesine, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yargılama sırasında Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'ndan, İstanbul Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Öğretim Üyelerinden ve İstanbul Tıp Fakültesi K.B.B Hastalıkları Anabilim Dalı Öğretim Üyesi İsmet Aslan'dan raporlar alınmış, davacı tarafça özel klinikten alınan rapor dosyaya konulmuştur. İstanbul Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Öğretim Üyeleri tarafından verilen 30.03.2009 tarihli raporda davalı doktor tarafından yapılan burun ameliyatlarının estetik amaçlı olduğu belirtilmiş, BK'nın 360. maddesi uyarınca değerlendirme yapmalarının mümkün olmadığı görüşüne yer verilmiştir. Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu tarafından verilen 14.05.2008 günlü raporda, bir plastik cerrahi uzmanı da heyete katılmış, çok sayıda burun ameliyatı geçirenlerde, buruna ilk ameliyat yapılmış olanlardaki gibi iyi sonuçlar elde edilmesinin mümkün olamayabileceği görüşüne yer verilmiş, doktorun kusurunun olmadığı açıklanmıştır. Özel klinik raporunda ise, davacının yeni operasyona ihtiyacı olduğu belirtilmiştir.

Davalı doktor tarafından davacının burun ameliyatının estetik amaçlı olarak yapıldığı tarafların ve mahkemenin kabulündedir. Bu durumda uyuşmazlığın BK'nın 355 vd. maddelerinde yer alan eser sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerekir.

Davacının daha önce burun ameliyatları geçirdiği davalı tarafça bilinmektedir. Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun raporunda, çok sayıda burun ameliyatı geçirenlerde, buruna ilk ameliyat yapılmış olanlardaki gibi iyi sonuçlar elde edilemeyeceği açıklanmıştır. Bu durumda davalı doktorun ameliyatın sonuçları konusunda davacıyı ameliyattan önce uyarması önem kazanmaktadır. Eser sözleşmesi hükümlerine göre estetik ameliyat yapan cerrahlar için de bu husus bir yükümlülüktür. Dosyada davalı doktorun davacıyı uyardığı konusunda bir belge bulunmamaktadır.

Eser sözleşmesi hükümlerine göre, davalı doktorun yükümlülüğü taahhütlerine, tıbbın gereklerine ve iyiniyet kurallarına uygun şekilde estetik ameliyatı gerçekleştirmek, davacının yükümlülüğü de bedeli ödemektir. Davacının ameliyat için kararlaştırılan bedeli ödediği uyuşmazlık konusu değildir. Davacı, davalı doktorun yükümlülüklerini yerine getirmediği, taahhütlerine ve tıbbın gereklerine uygun ameliyat yapmadığı, estetik amaçlı ameliyatın başarısız olduğu, davalı tarafın kendisinden tahsil ettiği bedele hak kazanmadığını iddia ederek bu davayı açmıştır. Davanın dayanağını BK'nın 360. maddesi oluşturmaktadır.

HUMK'nın 275. maddesine göre, mahkemenin çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişi görüşü alma zorunluluğu bulunmaktadır. Estetik amaçlı ameliyatın tıbbın gereklerine uygun şekilde yapılıp yapılmadığı, amacına ulaşıp ulaşmadığı teknik bir konu olduğundan, konunun uzmanı plastik cerrahlardan oluşturulacak bir kuruldan rapor alınması, davanın rapor sonucuna göre değerlendirilmesi gerekir.

Yargılama sırasında alınan raporlarda BK'nın 360. maddesine göre değerlendirme yapmaya imkân verecek bilgiler ve açıklamalar yer almamaktadır. Ayrıcı sadece Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu raporunda bir plastik cerrah hazır bulunmuş olup, diğer görüş bildirenler çeşitli dalların uzmanlarıdır.

Mahkemece tamamı Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi Uzmanlarından oluşturulacak bilirkişi kurulundan davanın çözümüne yardımcı olacak açıklamaları içerir rapor alınmadan, yazılı şekilde karar oluşturulması doğru olmamıştır.

Yapılacak iş, BK'nın 360. maddesine göre değerlendirme yapılabilmesi, davalı tarafın bedele hak kazanıp kazanmadığının, iş bedelinden indirim yapılmasının gerekip gerekmediğinin belirlenmesi için, davacı da gönderilerek mümkünse Adli Tıp Kurumu'ndan tamamı Plastik ve Rekonstrüktif Cerrahi Uzmanlarından oluşturulacak bir heyetten, mümkün değilse üniversitelerden seçilecek açıklanan uzmanlardan oluşturulacak bir heyetten rapor alınarak, davacının estetik amaçlı operasyonunun amacına ulaşıp ulaşmadığının açıklattırılmasının istenmesinden, sonucuna göre BK'nın 360. maddesi değerlendirilerek hüküm kurulmasından ibarettir.

Kabule göre de, davacı tarafından yargılama sırasında alınan raporlar nedeniyle harcanan toplam 1.068,00 TL'nin yargılama giderlerine dahil edilmemesi de bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın taraflar yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 09.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/400, Karar No: 2021/3383, Tarih: 12.04.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/400 E.  ,  2021/3383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Derneğin Feshi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Bursa 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Bursa 8. Asliye Hukuk Mahkemesinin 21.02.2019 tarihli ve 2016/122 Esas, 2019/51 Karar sayılı kararıyla davanın reddine karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı asli müdahil vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez asli müdahil vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 12.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8204, Karar No: 2013/8672, Tarih: 13.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/8204 E.  ,  2013/8672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 102 ada 6 ve 8 parsel sayılı sırasıyla 88.133,64 m2 ve 4.576,80 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar kadim kullanıma dayanılarak mera niteliği ile sınırlandırılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacılar ... ve arkadaşları satın almaya, miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmışlardır. Yargılama sırasında ... (...) davaya dahil edilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu 102 ada 6 ve 8 parsel sayılı taşınmazların payları oranında .... mirasçıları davacılar ... ve arkadaşları adlarına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu 102 ada 6 ve 8 parsel sayılı taşınmazların, dört sınırının eylemli mera parselleri ile çevrili olduğu, dava konusu taşınmazlar ile dava dışı mera parselleri arasında yol, dere, hendek gibi ayırıcı sınırların bulunmadığı, kadastro tespiti sırasında tespit bilirkişilerinin dava konusu taşınmazların mera olduğuna dair beyanda bulundukları, bu nedenle dava konusu taşınmazların mera bütünlüğünü bozduğu ve meradan kazanıldığının kabulü gerektiği anlaşılmaktadır.

Öğretide ve uygulamada kararlılık kazanan görüşlere göre bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımaz. Öte yandan kural olarak objektif nitelikteki eylemli duruma aykırı düşen yerel bilirkişi ve tanık sözlerine de değer verilmesi olanaksızdır. Bu verilere göre hükme dayanak yapılan yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile uzman ziraatçi bilirkişinin dava konusu taşınmazın mera olmadığı yolundaki raporunun yasal bir dayanağı bulunmamaktadır.

Mahkemece bu olgular dikkate alınarak davacılar ... ve arkadaşlarının davasının reddi ile dava konusu taşınmazların 3402 Sayılı Kadastro Kanunu'nun 16/B maddesi hükmü uyarınca mera niteliği ile sınırlandırılmasına karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalı Hazine'nin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 13.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19155, Karar No: 2015/4366, Tarih: 17.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/19155 E.  ,  2015/4366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı sigorta şirketi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; müvekkillerinin desteği ...'ın işleteni ve sürücüsü olduğu araçla karıştığı kazada hayatını kaybettiğini, aracın davalı nezdinde zorunlu mali sorumluluk sigortalı olduğunu, müvekkillerinin desteğinin kazada tamamen kusurlu olduğunu belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla eş ve çocuk ... ile anne ve baba için 250'şer TL olmak üzere toplam 1.000 TL destekten yoksun kalma tazminatının 4.7.2012 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle tahsilini talep etmiş, 5.6.2013 tarihinde talebini eş ... için 79.465,90 TL, çocuk ... için 19.360,63 TL, anne ... için 6.783,39 TL, baba Mehmet için 3.403,65 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili; davacıların murisinin kazada kusurlu olduğunu, üçüncü kişi durumunda olmayan davacıların müvekkilinden talepte bulunamayacaklarını ve talebin sigorta teminatı kapsamı dışında kaldığını öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; bilirkişi raporu benimsenerek, davanın kabulü ile, eş ... için 79.465,90 TL, çocuk ... için 19.360,63 TL, anne .... için 6.783,39 TL, baba .... için 3.403,65 TL olmak üzere toplam 109.013,57 TL'nin 4.7.2012 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı sigorta şirketi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece; bilirkişi raporu benimsenerek, davanın kabulü ile, eş ... için 79.465,90 TL, çocuk ... için 19.360,63 TL, anne .... için 6.783,39 TL, baba .... için 3.403,65 TL olmak üzere toplam 109.013,57 TL'nin 4.7.2012 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı sigorta şirketi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen aktüerya bilirkişisi raporunda belirtilen destek tazminatına ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına, davacıların ölenin salt mirasçısı sıfatıyla değil, destekten yoksun kalan üçüncü kişi sıfatıyla dava açtıklarına, ölüm nedeniyle doğrudan davacılar üzerinde doğan destekten yoksunluk zararının oluşumundaki kusurun davacılara yansıtılamayacağına; dolayısıyla araç işleteni ve sürücüsü desteğin tam kusurlu olması halinde, desteğinden yoksun kalan davacıları etkilemeyeceğine; 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu ve Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’na göre, aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısı davalı sigorta şirketi, işletenin üçüncü kişilere verdiği zararları teminat altına aldığına ve olayda sürücü tam kusurlu olsa bile, destekten yoksun kalan davacılar da zarar gören üçüncü kişi konumunda bulunduğundan, davalı sigorta şirketinin sorumlu olacağına (HGK'nun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 esas-411 karar, HGK'nun 22.2.2012 gün 2011/17-787 esas 2012/92 karar sayılı ilamları uyarınca), ayrıca Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddeleri gereğince müteselsil sorumluluk hükümleri dikkate alındığında meydana gelen kaza sonucu doğan zarardan davalının sorumlu olmasına göre, davalı sigorta şirketi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 5.585,71 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 17/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.