muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13271, Karar No: 2019/5456, Tarih: 11.03.2019

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "Belli bir yerde veya evde meslek ve sanat icrası" başlıklı 17. maddesi;

"Belli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenler, o yerde bulunmadıkları takdirde tebliğ aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birine, meslek veya sanatını evinde icra edenlerin memur ve müstahdemlerinden biri bulunmadığı takdirde aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır."

7201 sayılı Kanunun “Belli bir yerde veya evde meslek ve sanat icrası” başlıklı 17. maddesi; “Belli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenler, o yerde bulunmadıkları takdirde tebliğ aynı yerdeki daimi memur veya müstahdemlerinden birine, meslek veya sanatını evinde icra edenlerin memur ve müstahdemlerinden biri bulunmadığı takdirde aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır ”,

“Muhatabın muvakkaten başka yere gitmesi” başlıklı 20. maddesi; “13, 14, 16, 17 ve 18 inci maddelerde yazılı şahıslar, kendisine tebliğ yapılacak kimsenin muvakkaten başka yere gittiğini belirtirlerse; keyfiyet ve beyanda bulunanın adı ve soyadı tebliğ mazbatasına yazılarak altı beyan yapan tarafından imzalanır ve tebliğ memuru tebliğ evrakını bu kişilere verir. Bu kişiler tebliğ evrakını kabule mecburdurlar. Kendisine tebliğ yapılacak kimsenin muvakkaten başka bir yere gittiğini belirten kimse, beyanını imzadan imtina ederse, tebliğ eden bu beyanı şerh ve imza eder. Bu durumda ve tebliğ evrakının kabulden çekinme halinde tebligat, 21 inci maddeye göre yapılır. (Değişik son cümle: 19.3.2003 - 4829/4 md.) Bu maddeye göre yapılacak tebligatlarda tebliğ, tebliğ evrakının 13, 14, 16, 17 ve 18 inci maddelerde yazılı kişilere verildiği tarihte veya ihbarname kapıya yapıştırılmışsa bu tarihten itibaren onbeş gün sonra yapılmış sayılır” biçiminde düzenlenmiştir.

25.01.2012 tarihinde 28184 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin “Meslek ve sanat erbabına tebligat” başlıklı 26. maddesi;

“(1) Belirli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenlere, o yerde de tebligat yapılabilir.

(2) Muhatabın iş yerinde bulunmaması halinde tebliğ, aynı yerde sürekli olarak çalışan memur veya müstahdemlerinden birine yapılır.

Aynı Yönetmeliğin “Muhatabın geçici olarak başka yere gitmesi” başlıklı 29. maddesi;

“(1) 21, 22, 23, 25, 26 ve 27 nci maddelerde yazılı kişiler, tebliğ yapılacak olanın geçici olarak başka yere gittiğini belirtirlerse, tebliğ memuru, muhatabın hangi sebeple adresten geçici olarak ayrıldığını, beyanda bulunanın adı ve soyadı ile sıfatını tebliğ tutanağına yazar. Tebliğ tutanağını beyanda bulunana imzalattırır ve tebliğ edilecek evrakı beyanda bulunana verir. Bu kişiler, tebliğ evrakını kabule mecburdurlar.

“(1) 21, 22, 23, 25, 26 ve 27 nci maddelerde yazılı kişiler, tebliğ yapılacak olanın geçici olarak başka yere gittiğini belirtirlerse, tebliğ memuru, muhatabın hangi sebeple adresten geçici olarak ayrıldığını, beyanda bulunanın adı ve soyadı ile sıfatını tebliğ tutanağına yazar. Tebliğ tutanağını beyanda bulunana imzalattırır ve tebliğ edilecek evrakı beyanda bulunana verir. Bu kişiler, tebliğ evrakını kabule mecburdurlar.

(2) Bu kişilerin beyanlarını imzadan kaçınmaları ve tebliğ evrakını kabul etmemeleri durumunda, tebliğ memuru bu hususu tutanağa yazar, imzalar ve tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti üyesinden birine ya da kolluk amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve teslim ettiği kişinin adresini içeren ihbarnameyi gösterilen adresin kapısına yapıştırır” hükümlerini amirdir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2018 tarihli, 2016/19-1119 E. 2018/105 K. sayılı kararında özetle;

"...5187 sayılı Kanunun "Tebligat” başlıklı 29. maddesindeki “Süreli yayının yönetim yeri, tebligat işlemleri yönünden, yayın sahibinin ve temsilcisinin, görevi devam ettiği sürece sorumlu müdürün yerleşim yeri sayılır” şeklindeki düzenleme uyarınca düzeltme ve cevap yazısına ilişkin tebligatın, ilgili gazetenin künyesinde belirtilen adreste tebliğ edilmek üzere gönderilmesi gerekmektedir.

Sorumlu müdüre yüklenen yükümlülük ve cezai sorumluluk gereği düzeltme ve cevap yazısının sorumlu müdüre tebliğ edilmesi gerektiği açıktır. Bununla birlikte, 5187 sayılı Kanunda tebligatın bizzat sorumlu müdüre yapılması gerektiğine, kendisine ulaşılamadığı takdirde başka bir kişiye tebligat yapılamayacağına dair bir hüküm bulunmamakta olup öğretide de tebliğ evrakının sorumlu müdür adına olacak şekilde hazırlanması yeterli görülmektedir. (Kayıhan İçel, s. 221) Dolayısıyla tebligatın sorumlu müdüre yapılması kural olmakla birlikte, muhataba ulaşılamadığı hallerde 7201 sayılı Tebligat Kanununda belirtilen kişilere de tebligat yapılabileceği kabul edilmelidir.

Öte yandan, tebligatın tüzel kişi yerine gerçek kişi olan sorumlu müdür muhatap alınarak düzenleneceği, sorumlu müdürün görevinin niteliği gereği “belli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra eden kişi” konumunda bulunduğu ve aynı Kanunun 29. maddesinde belirtilen adresin aynı zamanda sorumlu müdürün iş yeri adresi olduğu da dikkate alındığında, sorumlu müdüre 7201 sayılı Kanunun 17 ve 20. maddelerine uygun olarak tebligat yapılması gerektiği sonucuna varılmalıdır.

Öte yandan, tebligatın tüzel kişi yerine gerçek kişi olan sorumlu müdür muhatap alınarak düzenleneceği, sorumlu müdürün görevinin niteliği gereği “belli bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra eden kişi” konumunda bulunduğu ve aynı Kanunun 29. maddesinde belirtilen adresin aynı zamanda sorumlu müdürün iş yeri adresi olduğu da dikkate alındığında, sorumlu müdüre 7201 sayılı Kanunun 17 ve 20. maddelerine uygun olarak tebligat yapılması gerektiği sonucuna varılmalıdır.

7201 sayılı Kanun ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin anılan hükümleri dikkate alındığında, muhatabın iş yerinde meslek ya da sanat icra eden bir kişi olması durumunda da, diğer tebligat usullerinde olduğu gibi, tebligatın öncelikle bizzat muhataba yapılmaya çalışılması gerekmektedir. Muhatap aranmadan tebligatın doğrudan doğruya memur veya müstahdeme yapılması usule aykırı olacaktır. Muhatabın tebliğ saatlerinde iş yerinde geçici olarak bulunmaması nedeniyle kendisine ulaşılamadığı durumlarda ise; muhatabın aynı yerde sürekli olarak çalışan memur veya müstahdemlerinden birine tebligat yapılmalıdır.

Muhatap yerine daimi memur ya da müstahdemlerinden birine tebligat yapılması durumunda ise; 7201 sayılı Kanunun 20 ve Yönetmeliğin 29. maddelerindeki açık düzenlemeler karşısında, tebligatın muhatap yerine bu kişilere yapılmasının nedeni ve tebligat yapılan kimsenin kimliği tebliğ mazbatasında belirtilmelidir. (........., Tebligat Hukuku, Değiştirilmiş Dördüncü Baskı, Yetkin Yayınları, Ankara 2005, s. 471, 488, 490) Dolayısıyla muhatabın tebliğ saatinde iş yerinde geçici olarak bulunmadığına ve bu nedenle muhatap yerine sürekli çalışan memur ya da müstahdemine tebligat yapıldığına ilişkin tebligat mazbatasında açıklamada bulunulmaması durumunda da tebligatın usulüne aykırı olduğu kabul edilmelidir..." şeklinde sorumlu müdüre yapılacak tebligat işleminin taşıması gereken temel esaslar belirtilmiştir.

Yukarıda yer alan mevzuat, emsal kararlar ve dosyada mevcut deliller ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yukarıda yer alan mevzuat, emsal kararlar ve dosyada mevcut deliller ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Düzeltme ve cevap metni yayımlanması talebiyle başvuranların itirazı üzerine, karar vermeye yetkili en son merci İstanbul 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.03.2014 tarihli, 2014/220 D. İş. Sayılı itirazın kabulüyle düzeltme ve cevabın yayımlanmasına dair kararın, muhatap sorumlu müdür ...'e çıkartıldığı, ancak 03.04.2014 tarihli tebliğ mazbatası üzerinde aynen "...Yazılı adreste muhatap'ın sekreteri .........imzasına tebliğ edildi" ibaresinin yazılı olduğu, muhatap sorumlu müdürün işyerinde görevinin devam edip etmediği, mesai saatinde geçici mi yoksa daimi olarak mı işyerinde bulunmadığı, tebligatı alan adı geçen kişinin sorumlu müdürün mü yoksa gazete sahibinin mi yoksa tüzel kişinin mi çalışanı olduğu hususunda hiçbir açıklamaya yer verilmediği, dolayısıyla yapılan tebligatın usulüne uygun olmadığı, bu nedenle sanıkların cezalandırılmaları için, usulüne uygun olarak kesinleşmiş bir mahkeme kararının yine usulüne uygun şekilde sanıklara tebliğ edilmediği görülmekle sanıkların beraatleri yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2-) Düzeltme ve cevap metni yayımlanması yönünde kesinleşen mahkeme kararının, 03.04.2014 tarihinde tebliğ edildiğinin kabul edilmesi halinde 5187 sayılı Kanun'un 14. maddesine göre tebliğden sonraki üç gün içinde (04,05,06.04.2014 tarihlerinde) sanıkların düzeltme ve cevap metnini yayımlayabilecekleri, suçun tamamlandığı anın 07.04.2014 günü olması karşısında, suç tarihinin 07.04.2014 olması gerekirken gerekçeli kararda 06.04.2014 olarak yazılması,

Kabule göre ise;

Mahkemece, sanıkların suçtan zarar gördüğü iddia edilen tüzel kişiler hakkında, çalıştıkları aynı gazetede 31.01.2014 ve 04.02.2014 tarihinde yaptıkları iki farklı haber nedeniyle farklı tarihlerde verilen iki farklı düzeltme ve cevap yazısı yayımlanmasına dair kesinleşmiş mahkeme kararına uymadıkları iddiasıyla aynı mahkemede açılan 2014/261 E. ve 2014/254 E. sayılı dava dosyalarının da bulunması karşısında, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nun 43/1. maddesinin ve mağdurların birden fazla olduğu gözetilerek 43/2. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine 11/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11206, Karar No: 2015/10997, Tarih: 21.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/11206 E.  ,  2015/10997 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar S. Yı., S.. Y.. ile davalı A.. A.. aralarındaki dava hakkında Germencik Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 16.07.2013 gün ve 2012/142-2013/499 sayılı hükmün Dairenin 05.03.2015 gün ve 2013/17442-2015/3874 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, Gereği düşünüldü:

- K A R A R -

6100 Sayılı HMK.nun geçici 3/2.maddesi delaletiyle HUMK.nun 427/5, 440/III-1.maddesinde öngörülen karar düzeltme parasal sınırı 01.01.2015 tarihinden itibaren 12.706,00 TL'na çıkarılmıştır. Mahkeme hükmü anılan tarihten sonra incelenmekle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, tashihi karar peşin harcın davalıya geri verilmesine 21/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5374, Karar No: 2018/2903, Tarih: 19.04.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/5374 E.  ,  2018/2903 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşmeye göre inşaatın, ruhsat tarihinden itibaren 15 ay içinde tamamlanarak mal sahiplerinin dairelerinin anahtar teslimi olmak koşulu ile teslim edileceği, kombi ve petek haricindeki tüm anahtar teslim işlerinin müteahhit tarafından yapılacağı, mal sahiplerinin dairelerini zamanında teslim alamaması halinde dairelerin rayiç kira bedelinin müteahhit tarafından mal sahiplerine ödeneceğinin kararlaştırıldığını, davalı tarafından vaad edilen taşınmazın tam ve eksiksiz olarak anahtar tesliminin gerçekleşmediğini, taahhüt ve anlaşmaya uygun davranmadığı, 18.02.2010 tarihli düzenleme şeklinde ikinci bir ek sözleşmenin taraflar arasında imzalandığı, ek sözleşmeye göre tüm eksikliklerin 15.07.2010 tarihinde tam eksiksiz olarak , gerekli tüm izinler alınarak, iskan belgesi tamamlanarak ve kat mülkiyetine geçilerek teslim edileceğinin kararlaştırıldığı ve taşınmazın halen hukuken tesliminin yapılmadığı, davalının kira bedellerinin ödenmesi gerektiğini ileri sürerek 2008 Mayıs ayından dava tarihine kadar mal sahipleri olan müvekkiline kira tazminatı olarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, taşınmazı 10 ay geç olarak teslim ettiğini, geç teslimin kendisinden kaynaklanmadığını, elektrik kurumunun elektrik trafosunun yetersiz olması nedeniyle elektrik vermemesinden kaynaklandığını, inşaat yapımının komşudan alınan elektrik alınarak tamamlandığını, iskan kaydının henüz alınamadığını, dairesinin teminat olarak davacıya verildiğini geri alamadığı için de iskanı almadığını savunmuştur.

Davalı, taşınmazı 10 ay geç olarak teslim ettiğini, geç teslimin kendisinden kaynaklanmadığını, elektrik kurumunun elektrik trafosunun yetersiz olması nedeniyle elektrik vermemesinden kaynaklandığını, inşaat yapımının komşudan alınan elektrik alınarak tamamlandığını, iskan kaydının henüz alınamadığını, dairesinin teminat olarak davacıya verildiğini geri alamadığı için de iskanı almadığını savunmuştur.

Mahkemece iddia,savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu taşınmazın yapı kullanma izin belgesinin mevcut olmadığı, müteahhidin davacılar ile kat karşılığı inşaat sözleşmesi yaparken basiretli tacir gibi hareket etmediği, sözleşmeyi imzalarken şantiyeye elektrik bağlanıp bağlanamayacağını araştırması gerekmekte iken bunu yapmadığı, kaldı ki, bir inşaatın yapılması için elektrik bağlanmasının şart olmadığı, ilgili idarece elektrik bağlantısının yapılamaması halinde alınacak bir elektrik jeneratörü ile inşaat için gerekli olan elektrik üretilebileceği, davalı müteahhidin bunu da yapmadığı, netice olarak dava konusu inşaata elektrik bağlantısı yapılmadığından dolayı inşaatın idarenin işlemlerinden dolayı (mücbir sebeplerle) geciktiğini söylemesinin mümkün olmadığı, buna göre sözleşme ile belirlenen şartlarla davacılara ait daireleri yine sözleşme ile belirlenen 29.06.2008 tarihinde (İnşaat Ruhsatı 29.03.2007 tarihinde alınmakla, sözleşme ile inşaat süresi Ruhsat alımından itibaren 15 ay olarak belirlenmekle inşaatın belirtileceği tarihin 29/06/2008 olarak belirlendiği) anahtar teslimi olarak teslim etmesi gerektiği, buna uyulmaması halinde sonuçlarına katlanması gerekeceği, dosya içeriğinden davacılara ait 2 ve 3 nolu dairelerle ilgili olarak İSKİ Abonelik Sözleşmeleri 24.06.2009 tarihinde yapıldığı, dava konusu inşaata elektrik bağlantısının da 03.06.2009 tarihinde yapıldığı, bu halde dava konusu dairelerin 24.06.2009 tarihi itibariyle fiilen davacılara teslim edildiğinin kabulünün .../...

S.2.

gerektiği, sözleşme gereği dava konusu dairelerin 29.06.2008 tarihinde davacılara teslim edilmesi gerekirken fiili tesliminin 24.06.2009 tarihinde yapıldığı anlaşılmakla; dava konusu 2 dairenin 29.06.2008-24.06.2009 tarihleri arası dönemde toplam olarak getirebileceği kira gelirinin 13.870,62 TL olduğu, taraflar arasında düzenlenen sözleşmenin özel şartlar 4. Maddesinde "Mal Sahibinin daireleri zamanında teslim etmemesi durumunda dairelerin rayiç kira bedeli müteahhit tarafından mal sahiplerine ödenecektir hükmü karşısında ıslah edilen davanın kabulüne karar vermek gerektiği kanaatine varılarak aşağıdaki gibi hüküm kurulmuştur.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23955, Karar No: 2013/7081, Tarih: 17.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/23955 E.  ,  2013/7081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık

...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, katılan ...'un daha önce kaybettiği nüfus cüzdanındaki fotoğrafı çıkararak kendi fotoğrafını yapıştırdığı ve ele geçirilemeyen bu sahte nüfus cüzdanını kullanarak ... adına Türk Telekom'dan telefon hattı aldığı, bu hattın kullanım bedellerini ödememesi üzerine abonelik sözleşmesinin 21/11/2005 tarihinde feshedildiği olayda; 4673 sayılı yasa ile değişik 406 sayılı kanunun 1. maddesinin 9. fıkrası uyarınca özel hukuk hükümlerine tabi anonim şirket olduğu anlaşılan katılan ... Telekom’un özelleştirmesinin 14/11/2005 tarihinde yapıldığı da dikkate alınarak, sanığın Nüfus Müdürlüğü'nün maddi varlıklarından olan sahte nüfus cüzdanı kullanarak telefon hattı bağlatması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-d maddesinde düzenlenen kamu kurumunun aracı kılınması suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, aynı yasanın 158/1-e- son maddesi gereğince cezalandırılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kabule göre de;

5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK'nın sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK.'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile

bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde, sonuç olarak tayin olunan adli para cezasının suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamayacağından bahisle haksız menfaat miktarının iki katına çıkarılması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.