muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7338, Karar No: 2012/18788, Tarih: 18.09.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/7338 E.  ,  2012/18788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli sebep olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğin tespiti ile işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının işveren vekili konumundaki genel müdüre doğrudan doğruya bağlı olduğunu, işveren vekili yardımcısı sıfatını taşıdığını, bu itibarla iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının işveren vekili yardımcısı olduğu, bu sebeple iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağını kabul ederek davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı iş yerinde Sağlık Grup Müdürü olarak görev yapan davacının iş sözleşmesinin, performans düşüklüğü iddiası ile geçerli sebep bulunduğu gerekçe gösterilerek feshedildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar mahkemece davacının işveren vekili yardımcısı olduğundan iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağı değerlendirilmiş ise de, dosyadaki mevcut organizasyon şeması ve davacının görev tanımına ilişkin işveren yazısı birlikte değerlendirildiğinde davacının iş yerinde genel müdür yardımcısına bağlı olarak çalıştığı anlaşılmakla, davacının işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili yardımcısı olarak kabulü mümkün değildir. Mahkemece işin esasına girilerek karar verilmesi gerekirken, dosya içeriğine uymayan bilirkişi raporuna değer verilerek karar verilmesi hatalı olup, hüküm bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 18.09.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3317, Karar No: 2015/6245, Tarih: 09.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3317 E.  ,  2015/6245 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/9512

MAHKEMESİ : Antalya 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/07/2011

NUMARASI : 2010/142 (E) ve 2011/449 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

SUÇ TARİHİ : 15/11/2006

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanların yetkilisi olduğu şirkette ön muhasebe elemanı olarak çalışan ve ürün satışı yapılan müşterilerden para tahsil etmeye yetkisi bulunan sanığın, anılan şirketin bir kısım ürünlerini satmasına rağmen şirket adına tahsil ettiği paraları şirket kasasına teslim etmeyip, uhdesinde bulundurmak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanığın savunmalarına, katılanın aşamalardaki beyanlarına, bilirkişi raporuna ve tüm dosya kapsamına göre; katılana ait şirkette ön muhasebe elemanı olarak çalışan sanığın, adı geçen şirket nam ve hesabına yemek satmak ve tahsil ettiği paraları da katılan şirkete iade etmesi gerekirken, hizmet ilişkisinin gereklerine aykırı hareket ederek tahsil ettiği paraları şirkete iade etmeyip uhdesinde bulundurması şeklinde gerçekleştirdiği sabit görülen eyleminin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 1000 gün olarak tayin edilmesi,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 1000 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükümde yer alan ''5237 sayılı TCK'nın 155/2, 43/1, 52/2 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 1250 gün adli para cezası karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL'den olmak üzere 25.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ifadelerinin yerine ''5237 sayılı TCK'nın 155/2 maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 43/1. maddesi uyarınca 1/4 oranında arttırım yapılarak 6 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 52/2 maddeleri gereğince, verilen 6 gün adli para cezası karşılığı günlüğü 20.00 TL'den olmak üzere sonuç olarak 120.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ifadelerinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10518, Karar No: 2013/15695, Tarih: 15.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/10518 E.  ,  2013/15695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmün sanığın yüzüne tefhim edilmesine rağmen hüküm fıkrasında sanığın yokluğunda karar verildiğinin yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 15.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11572, Karar No: 2020/1635, Tarih: 05.02.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/11572 E.  ,  2020/1635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

1)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası tespit edilen bedel ile bozma öncesi tespit edilen fark bedelin karar kesinleşince hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerekirken bozma sonrası tespit edilen bedel ile idare tarafından taktir edilen bedel arasındaki fark bedelin üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi,

2)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, bozmadan önce tespit edilen kamulaştırma bedeline 03.02.2016 tarihinden ilk karar tarihi olan 03.05.2016 gününe kadar, 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik uyarınca bozma sonrası artan fark 17.446,23 TL bedelin ise karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılarak 03.02.2016 tarihinden kararın temyiz edenin sıfatına göre son karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3)Kendisini vekil ile temsil ettiren davalılar lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a)1 nolu bendindeki (tespitine) kelimesinden sonraki cümlenin hükümden çıkartılmasına yerine (7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma kararı öncesi tespit edilen 47.947,04 TL’nin derhal ödenmesine;bozma sonrası tespit edilen 17.446,23 TL fark bedelin karar kesinleşince hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına,karar kesinleşince davalılara ödenmesine,tapu kaydındaki takyidatların kamulaştırma bedeline yansıtılmasına) cümlesinin yazılmasına,

b)4 nolu bendinin (a-b fıkraları dahil) hükümden tamamen çıkartılmasına yerine (Bozma öncesi tespit edilen 47.947,04-TL’ye 03.02.2016 tarihinden ilk karar tarihi olan 03.05.2016 gününe kadar, bozma sonrası artan ve 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik uyarınca karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılan fark bedel olan 17.446,23-TL’ye ise 03.02.2016 gününden 20.06.2019 tarihine kadar geçen süre için yasal faiz işletilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

c)8 nolu bendindeki (ayrı ayrı) kelimelerinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4476, Karar No: 2015/10994, Tarih: 26.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/4476 E.  ,  2015/10994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 2. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/10/2014

NUMARASI : 2014/247-2014/325

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.10.2014 tarih ve 2014/247-2014/325 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 14.05.2013 tarihinde gerçekleştirdiği 18. ve 25. sınıftaki ürünlerini içeren, “G. güzel, özel, nitelikli” ibareli 2013/34590 sayılı marka tescil başvurusunun Markalar Dairesi tarafından dava dışı işletmelere ait “G.+şekil” ibareli aynı sınıfta tescilli markalar mesnet alınarak 556 sayılı KHK'nın 7/b maddesi uyarınca reddedildiğini, ret kararının kaldırılması amacıyla itirazda bulunduklarını ancak itirazın YİDK'nın 2014/M-5746 sayılı kararıyla reddedildiğini, kararın haksız ve hukuka aykırı olduğunu, zira başvuru konusu işaretle redde mesnet alınan markalar arasında ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunmadığını, düzenleme ve biçim itibariyle farklı olduklarını ve bu farklılıkların işaret ve redde mesnet markaları ayırt edilemeyecek derecede benzerlikten çıkardığını ileri sürerek başvurularının reddine dair YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, başvuru ile redde mesnet markaların dikkat çekici seviyede benzer olduklarını, davacı başvurusunun konusu olan işaretin mutlak ret nedeninden etkilenmeksizin tescilinin mümkün olmadığını, ret kararının hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; "G..güzel, özel, nitelikli" ibareli başvuru ile "G." ibareli redde mesnet markalar arasında ilk bakışta ayırt edilemeyecek kadar benzerlik bulunduğu, bu hususun herhangi bir inceleme yapılmasını gerektirmeyecek derecede açık ve net biçimde görüldüğü, başvurunun kapsamında bulunan 18. ve 25. sınıftaki ürün ve hizmetlerin redde mesnet markaların kapsamında da aynen yer aldığı, bu sebeple TPE'nin ret kararının hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 26.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8415, Karar No: 2012/4918, Tarih: 20.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/8415 E.  ,  2012/4918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığa gönüllü olup olmadığı sorulmadan, kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın "kamuya yararlı bir işte çalıştırma" seçenek yaptırımına çevrilmesi,

2- Sanığa hükmolunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı ceza seçenek yap- tırıma çevrilmiş olması karşısında TCK.nun 53. ve 58. maddelerinin uygulanamaya- cağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeblerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 20.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28389, Karar No: 2014/29755, Tarih: 31.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/28389 E.  ,  2014/29755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2013

NUMARASI : 2012/28-2013/607

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı idarede 15.05.2003 tarihinde iş makinesi operatörü olarak çalışmaya başladığını, 09.01.2007 tarihinde taraf sendikaya üye olduğunu ve işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmelerinden yararlandırıldığını ancak parasal haklarda hatalı uygulama yapıldığını, toplu iş sözleşmelerinde 01.03.2005 tarihi dikkate alınarak bu tarihten önce işe girenlerin EK1/A daha sonra işe girenlerin EK1/B cetvellerine göre ödeme yapılacağının düzenlendiğini, davacının 15.05.2003 tarihinde işe girmesine rağmen EK1/B cetveline göre ücretinin ödendiğini, daha sonra sendikanın girişimleri sonucu idarenin bu hatasından dönerek EK1/A cetveline göre ödeme yaptığını, ancak 2007 Mart-2010 Haziran arası dönem için fark ödemesi yapılmadığını belirterek fark ücret alacağı, yıpranma prim alacağı, ikramiye farkı alacağı ve ilave tediye alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 15.05.2003 tarihinde geçici işçi olarak çalışmaya başladığını, 09.01.2007 tarihine kadar Koop-İş Sendikası üyesi olduğunu, 09.01.2007 tarihinde Yol-İş Sendikasına üye olduğunu, davacının geçici işçi olması 01.03.2005 tarihinden sonra Yol-İş Sendikasına üye olması sebebiyle 01.03.2005 tarihinden önce işe girenlere uygulanan EK1/A cetvelinden yararlanmasının mümkün olmadığını, 2010 Haziran ayından sonra bu cetvelin davacıya uygulanmasının davacının haklılığına delil teşkil etmeyeceğini, faize hükmedilmemesi gerektiğini, hükmedilecekse kanuni faiz olması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, davacı iş makinesi operatörü olarak çalıştığını, toplu iş sözleşmesnin 96. maddesi gereği eksik ödenen yıpranma priminin ödenmesi gerektiğini belirtmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının yıpranma prim alacağı talep edilen çalışma süresi üzerinden hesaplanan ücret farkı alacağına göre hesaplanmıştır. Ancak toplu iş sözleşmesinin yıpranma primine ilişkin 96. maddesinde senelik izin, ücretsiz izin ve raporlu günlerde ödenmemek şartıyla yıpranma prim alacağının ödeneceğinin belirtildiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca bu düzenlemeye göre davacının senelik izin, ücretsiz izin ve raporlu günleri tespit edilerek yapılacak hesaplamada dikkate alınmaması gerekli iken talep edilen tüm çalışma süresi üzerinden yıpranma prim alacağının hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 31.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8199, Karar No: 2013/9836, Tarih: 25.06.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/8199 E.  ,  2013/9836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 20.01.2011 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.03.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

HMK'nun 27. maddesi hükmü uyarınca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi haklarıyla bağlı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Bu itibarla, paydaşlardan veya ortaklardan birisinin ölmesi halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

Somut olaya gelince; davacı ...'ün tapu kaydındaki baba adı “...” olduğu halde vekaletname ve ekli nüfus kaydında baba adı “Orhan” olarak geçmektedir. Mahkemece, bu çelişkinin nereden kaynaklandığı araştırılarak tapu kaydında veya kimlik bilgilerinde bir hata mevcut olduğunun tespit edilmesi durumunda düzeltilmesi için ilgilisine süre verilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği halde bu çelişki üzerinde durulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 25.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/798, Karar No: 2014/8105, Tarih: 16.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/798 E.  ,  2014/8105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkân sağlama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5800, Karar No: 2020/4370, Tarih: 11.03.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/5800 E.  ,  2020/4370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/242 Esas – 2018/394 Karar sayılı kararı ortadan kaldırılarak ...ili, ... İlçesi, ... Mahallesi, 169 parsel sayılı taşınmazın arazi niteliğinde kabulü ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden 2017 yılı ... İlçe Tarım Müdürlüğü verileri uygulanmak suretiyle bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde ve hükmün faize ilişkin bendinin 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;Davacı idare harçtan muaf olduğu gibi davalı tarafından yatırılan istinaf başvuru harcı 98,10-TL’nin davalı taraf üzerinde bırakılması gerektiği düşünülmeksizin davacı idarenin istinaf yargılama giderleri içerisinde harçtan sorumlu tutulması,Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 2018/1048Esas – 2019/195 Karar sayılı ilamının hüküm fıkrasının; (E) bendinin 2. paragrafındaki (98,10 TL) ibaresinden sonra gelen kısmın hükümden çıkartılmasına, yerine (istinaf başvuru harcının davalı üzerinde bırakılmasına,) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.