muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/37400, Karar No: 2025/1205, Tarih: 14.01.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/37400 E.  ,  2025/1205 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/761 E., 2021/870 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 16. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI :2021/1 E., 2021/88 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda terör örgütüne yardım etmek kastı hareket ettiğine dair kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

a-Sanık hakkında tayin olunan cezanın, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca artırım yapılması ile "1 yıl 18 ay" olarak belirlenmesi gerekirken "2 yıl 6 ay" hapis cezası olarak belirlenmesi, aynı Kanun'un 62 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca indirim yapılırken "1 yıl 13 ay" yerine hapis cezasının "2 yıl 1 ay" olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

b-Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etmek suçundan uygulama yapılırken sırasıyla uygulama maddelerinin TCK'nin 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun'un 5/1, TCK'nın 62/1 maddeleri olarak tatbiki gerektiği halde, İlk Derece Mahkemesinin TCK'nin 314/2, 3713 sayılı Kanun'un 5/1, TCK'nin 220/7, TCK'nin 62/1 maddelerini uygulamak suretiyle uygulama sırasının hatalı gösterilmesi,

c-Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım ettiği kabul edilen sanık hakkında temel ceza belirlenirken TCK'nın 314/3 maddesinin de delalet maddesi olarak gösterilmesi gerektiği gözetilmeksizin atıf maddesi olarak sadece TCK’nın 220/7 nci maddesinin gösterilmesi,

d-Karar başlıklarında suç tarihinin, sanığın örgüte yardım niteliğindeki son eylem tarihi olan "25.12.2014" yerine "12.01.2018" şeklinde yazılması,

c-Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım ettiği kabul edilen sanık hakkında temel ceza belirlenirken TCK'nın 314/3 maddesinin de delalet maddesi olarak gösterilmesi gerektiği gözetilmeksizin atıf maddesi olarak sadece TCK’nın 220/7 nci maddesinin gösterilmesi,

d-Karar başlıklarında suç tarihinin, sanığın örgüte yardım niteliğindeki son eylem tarihi olan "25.12.2014" yerine "12.01.2018" şeklinde yazılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara 16.Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/23944, Karar No: 2011/12404, Tarih: 07.07.2011

**6. Ceza Dairesi         2007/23944 E.  ,  2011/12404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

02.05.2007 gün ve 2006/2048-2007/253 sayılı ek kararı 03.05.2007 tarihli dilekçeyle önceki yargılama aşamasında 20.04.2001 tarihli vekaletname ile savunmanı olarak görev yapan Av. ... tarafından temyiz edildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/6-13-2007/54 sayı ve 6.3.2007 tarihli kararı da gözetilerek hükmün kesinleşmesiyle gerek zorunlu savunmanlık görevinin gerekse vekalet ilişkisinin son bulması nedeniyle adı geçen savunmanın hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından ek kararın hükümlü ... ...'a tebliğ edilmediğinin anlaşılması karşısında : ek kararın CMK’nun 232/6.maddesine uygun olarak yasa yolu başvurusu için ek kararın tebliğinden itibaren 7 gün içinde Yargıtay'a temyiz yoluna başvurubileceği ve savunmanın temyizine onay verilip verilmediğinin sorulması için, bu açıklamayı içeren ihtaratlı tebligat yapılarak, adı geçen hükümlünün başvurması halinde bu husus kendisine sorulup,sunarsa temyiz dilekçesi de eklendikten ve ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere dosyanın Yargıtay C.Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 07/07/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1703, Karar No: 2014/16971, Tarih: 22.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/1703 E.  ,  2014/16971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bedelsiz senedi kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar müdafinin isteminin eski hale getirme talebi olarak kabulü ile yapılan incelemede;

Bedelsiz senedi kullanma suçunun oluşabilmesi için; sanığın elinde borçlusunca bedelinin tamamı yada kısmen ödenmiş bir senet olmalı ve bunu kısmen veya tamamen ödenmemiş gibi tahsile sokması veya bir başkasına devretmesi gerekmektedir. Borcun bir bölümü ödenmiş ve geri kalan miktar için elinde tuttuğu senedi, tümü veya kalandan fazla miktarı için kullanan sanığın fiili de bedelsiz senedi kullanma suçunu oluşturacaktır.

Şikayetçinin emlakçılık yapmakta olan sanık ... aracılığı ile diğer sanığa ait evi 370TL aylık kira karşılığı kiraladığı, kira bedeli olarak taraflar arasında aylık senetler tanzim edilip kira bedelinin ödenmesine bağlı olarak senetlerin şikayetçiye iade edildiği, 2008 yılı Haziran ayı kirası sanık ...'ın banka hesabına yatırılmasına rağmen, senedin iade edilmeyip sanık ...'nin vekili aracılığı takibe konulduğu ve yeniden tahsil ettikleri, sanıkların bu eylemleriyle bedelsiz senedi kullanma suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

1- Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilen 22.12.2009 tarihli kararın sanığa 06.04.2010 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın yasal süresi geçtikten sonra 22.02.2011 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilen kararın sanığın savunmasında belirttiği “...” adresi yerine “...” adresine yapıldığı anlaşılmakla, temyizin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık savunması, katılan beyanı ile tüm dosya kapsamına göre, atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Her ne kadar 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uygulanmamış ise de, sanığın belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasının, kasten işlenen suçtan dolayı hapis cezası ile cezalandırılmasının kanuni sonucu olması nedeniyle infaz aşamasında gözetilmesi ve sanık hakkında kişisel takdiri indirim nedeni uygulanırken kanun maddesinin TCK.nın 62/1 yerine 61 olarak gösterilmesi hususunun mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1-Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

2-Sanık hakkında belirlenen temel gün adli para cezasının, para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddesi olan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırılık oluşturulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla “180 gün” , “150 gün” ve “3.000TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün”, “4 gün” ve “80 TL” adli para cezası ibarelerinin eklenmesi ile temel gün adli para cezasının, para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun maddesi olan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11555, Karar No: 2016/882, Tarih: 25.01.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/11555 E.  ,  2016/882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dairemizin 03.03.2015 tarihli 2013/17593 -2015/3794 Karar sayılı kararı ile ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2014/25 Esas sayılı dosyası istenilmiş olup, dosyanın Uyaptan çıktısı alınarak gönderildiği anlaşılmaktadır. Anılan dosyanın aslı ya da aslı gibidir yapılmış onaylı örneğinin dosya içerisine konulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 25/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2440, Karar No: 2019/19322, Tarih: 02.12.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/2440 E.  ,  2019/19322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ...Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/580 E. - 2017/295 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun ...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Süleymanpaşa İlçesi, Ferhadanlı Mahallesi, 2311 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK 370. maddesi gereğince ONANMASINA, idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20005, Karar No: 2024/9284, Tarih: 09.07.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/20005 E.  ,  2024/9284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/177 E. 2015/277 K.

SUÇ : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bakırköy 6. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 14.07.2015 tarihli ve 2015/177 Esas, 2015/277 Karar sayılı kararının, katılan vekili ve sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde,

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden (UYAP) temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 07.05.2021 tarihinde katılanın vefat ettiğinin anlaşılması karşısında; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 243 üncü maddesi uyarınca katılanın ölmesi nedeniyle katılma hükümsüz kalmış olup mirasçılarının katılanın yasal haklarını takip etmek üzere davaya katılma hakları olduğu dikkate alınarak, katılanın mirasçıları saptanıp onlara tebligat yapılarak temyiz etmeleri durumunda dilekçeleri de eklenerek ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra iadesinin temini için dava dosyasının

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle, 09.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/352, Karar No: 2021/475, Tarih: 26.01.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/352 E.  ,  2021/475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 15.02.2019 tarih ve 2017/1441 E- 2019/169 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 09.12.2019 tarih ve 2019/3014 E- 2019/1821 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ortağı olduğunu, şirketin sermaye artırım kararları sonrasında ödemeleri yaptığı, borcu ödemeyen ortakların paylarının dağıtılması sonucu oluşan borcunun ilk iki taksidini ödediği ancak kalan iki taksidinin ödenmediğini, davalı şirket yönetim kurulunun aldığı karar doğrultusunda müvekkilinin sermaye artırımından kaynaklanan apel borcunu ödemesi aksi halde ödenmemiş hisse bedelini şirket ortaklarına dağıtacağını bildirdiğini, müvekkilinin ödeme yapmadığı için ıskat edilmesi ve bu nedenle sermaye artırım borcundan kurtulması gerektiğini, müvekkilinin davalı şirket alacaklıları tarafından İİK'nın 89/1. maddesi uyarınca haciz ihbarnameleriyle sermaye artırım borcu olduğu kabulüyle taciz edildiğini, müvekkilinin itirazının ise icra ceza davalarıyla sonuçlandığını, itibar kaybına uğradığını ileri sürerek, müvekkilinin davalı şirkete ödenmeyen son iki taksitin toplamı 325.000,00 TL tutarında sermaye artırımından kaynaklanan borcu bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davanın daha ziyade İİK'nın 89. maddesi gereğince gönderilen haciz ihbarnameleri üzerine açıldığı, davalı şirketin apel konusunda 2012 yılından itibaren hareketsiz kaldığı, davalı şirket tarafından açılmış bir dava ya da başlatılmış bir icra takibi bulunmadığı, bu konuda davacı yönünden yakın bir tehlikenin varlığına da rastlanmadığı, ceza mahkemesinde görülen sermaye artırımının usulsüz olup olmadığı ya da yasaya uygun olup olmadığı yönündeki tartışmanın ve sermaye artırımına ilişkin kararın batıl bir karar olup olmadığının ayrı bir davanın konusunu oluşturabileceği, diğer yandan haciz ihbarnamesinde alacaklı olarak gözüken kişinin/şirketin bu davada taraf olarak da gösterilmediği, bu kişiye karşı İİK'nın 89. maddesi çerçevesinde açılmış bir dava bulunmadığı, dolayısıyla alacaklı aleyhine hüküm oluşturacak nitelikte bir karar verilemeyeceği gerekçesiyle davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Karara karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının borçlu olup olmadığının tespitinin alacaklının hukukunu ilgilendirdiği ve bu itirazların İİK'nın 89. maddesi uyarınca yapılacak itiraz ya da açılacak davada değerlendirilmesi gerektiği, dava dışı bir ortağın bu yönde başka bir mahkemeden karar almış olmasının davacı yönünden kesin hüküm oluşturmayacağı gibi istinaf konusu olmayan bu kararın değerlendirilmesinin mümkün olmadığı, davacının İİK'nın 89. maddesindeki işlemlerle muhatap olmamak amacıyla borçlu görünen şirket aleyhine menfi tespit davası açmakta hukuki yararı bulunmadığı gerekçeleriyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacının ortağı olduğu davalı şirkete sermaye artırım borcunun bulunmadığının tespitine ilişkindir. Davanın açıklanan bu niteliği itibariyle alacaklı aleyhine açılması gereken ve İİK’nın 89. maddesinde öngörülen menfi tespit davası niteliğinde olmadığı ancak davacıyı işbu davayı ikame etmeye yönelten diğer sebepler yanında, davalı şirket kayıtlarında apel borcunun görünmesi nedeniyle kendisine gönderilen haciz ihbarnameleri bulunduğunun ve bundan sonra da aynı yönde haciz ihbarnamelerinin gönderilmesinin ihtimal dahilinde olduğunun ileri sürüldüğü anlaşılmaktadır. Keza davacı yan, işbu davada, davalı kayıtlarında borçlu gösterilmesinin dayanağı sermaye artırım kararının batıl olduğunu, bu hususun ilgililer aleyhine açılan bir ceza davasında da tartışılmakta bulunduğunu, keza yine davalı kayıtlarına göre apel borcu nedeniyle kendisi hakkında ortaklıktan ıskat yolunda girişimde bulunulduğunu ileri sürmüş, tüm bu nedenlerle davalıya borçlu olmadığının tespiti talebinde hukuksal yararının olduğunu savunmuştur.

Gerek ilk derece mahkemesince ve gerekse de bölge adliye mahkemesince verilen kararlarda davacı yana gönderilmiş olan haciz ihbarnamesi nedeniyle davada hukuki yarar bulunmadığına yönelik gerekçede herhangi bir isabetsizlik söz konusu değilse de, davacının davalı şirket kayıtlarında davalıya borçlu olarak gösterilmesi nedeniyle, davalı şirket alacaklılarının davacıya haciz ihbarnameleri göndermeleri mümkün ve muhtemel olduğu gibi davacının gönderilmesi muhtemel bu yöndeki haciz ihbarnameleri bakımından alacaklı aleyhine İİK’nın 89. maddesine dayalı olarak dava açabilme imkan ve kabiliyetinin bulunması, doğrudan borçlu göründüğü davalı şirket aleyhine dava açmasına engel bir mahiyette olmadığı gibi bu konuda yasal bir engel de yoktur. Öyle ki, bu davanın davacı lehine sonuçlanması halinde, davacının davalı şirkete borcunun bulunmayışının hükümle saptanması, davalı şirketten alacaklı olan kişilerin davacıya haciz ihbarnameleri göndermesine engel olacağı gibi buna rağmen gönderilmesi halinde ise gerek haciz ihbarnamesine itiraz edilmesine elverişli bir zemin yaratacak, keza alacaklı aleyhine açılabilecek bir davada, bu davada verilen kararın kuvvetli delil olarak gösterilmesini temin edebilecektir.

Öte yandan, davacı yan kendisine apel borcu nedeniyle ıskat yönünde ihtar gönderildiğini ileri sürmüş, buna ilişkin olarak da 02.05.2012 tarihli ihtarname örneğini dosyaya sunmuştur. Davacı yan, dava dilekçesinde, bu ihtara bağlı olarak davalı şirketçe ortaklıktan ıskat edilmesi gerektiğini öne sürerek bu yönden de davalı şirkete borçlu olmadığının tespitini istemiş durumdadır. Davada ileri sürülen bu iddianın, işin esasına girilerek tartışılması gerektiği açık olduğu gibi gerek ilk derece mahkemesince ve gerekse de bölge adliye mahkemesince verilen kararlarda davalı şirketin bu ihtardan sonra işbu dava tarihine değin bu yolda herhangi bir girişimde bulunmamış olması nedeniyle bu yolda yakın bir tehlikenin varlığından söz edilemeyeceği biçiminde açıklanan gerekçeleri de varsayıma dayalıdır. Davacı, davalı şirket kayıtlarında münhasıran apel borçlusu olarak kaldığı her an apel borcunun tahsili için icra tehdidi altında olup TTK’nın 482 ve 483. maddeleri gözetildiğinde, ortağın ıskat edilmesi halinde dahi şirkete karşı borçlu kalabileceği de izahtan varestedir.

Diğer bir yandan, davacı yukarda açıklanan nedenler yanında, sermaye artırımının butlan ile malul olduğundan bahisle de işbu davayı ikame ettiğini ileri sürmüştür. Bu yöndeki iddianın varlığı ve butlan halinin işbu davada da tartışılması gerektiği hususu yukarda belirtilen diğer hususlarla birlikte düşünüldüğünde, davacı yanın işbu menfi tespit davasını açmakta hukuki yararının bulunduğunun kabulüyle işin esasına girilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, aksine gerekçelerle yazılı şekilde davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 26.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.