muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5831, Karar No: 2023/3121, Tarih: 05.04.2023

Mahkemece suçun sübutu gizli soruşturmacı faaliyetleri ile teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen kayıtlara dayandırılmıştır. CMK 'nın 217. maddesine göre sanıklara atılı suç hukuka uygun şekilde elde edilmiş her türlü delille ispat edilebilir. Hukuka uygun olmayan teknik araçlarla izleme sonucu elde edilen delile dayanılarak sübuta gidilmesi mümkün değildir. Yapılan soruşturma işlemleri kovuşturma kapsamı ve tüm dosya içeriğine göre sonuç olarak;

Suçun sübutunun tespiti için sanıktan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren gizli soruşturmacılar kolluk görevlisi ise "suçu ve faili belirleme, suçla ilgili delilleri toplama" konusunda faaliyette bulunabileceklerinden, öncelikle gizli soruşturmacıların adli kolluk görevlisi olup olmadığının sorulması, adli kolluk görevlisi ise CMK'nın 139/3. maddesi hükmü de gözetilerek tanık olarak dinlenilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Hükümlerden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK’nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler nedeniyle bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

C. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.11.2022 tarihli ve 2021/33 Esas, 2022/281 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 5 yıl hapis ve 1.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

D. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hukuka uygun olması nedeniyle hükmün onanması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Eylemin sabit olmadığı gerekçesiyle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine,

2. Delillerin hukuka aykırı yöntemlerle elde edildiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay, yakalama ve uyuşturucu alışverişine dair rapor, gizli soruşturmacı görevlendirilmesine dair karar ve tüm dosya kapsamına göre; 05.02.2014, 07.02.2014 ve 10.02.2014 tarihlerinde gizli soruşturmacılara uyuşturucu madde verdiği ve ilk eylemden sonraki eylemlerin delil toplama faaliyeti olduğu gerekçesiyle zincirleme suç hükümleri uygulanmadan sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

2. Delillerin hukuka aykırı yöntemlerle elde edildiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay, yakalama ve uyuşturucu alışverişine dair rapor, gizli soruşturmacı görevlendirilmesine dair karar ve tüm dosya kapsamına göre; 05.02.2014, 07.02.2014 ve 10.02.2014 tarihlerinde gizli soruşturmacılara uyuşturucu madde verdiği ve ilk eylemden sonraki eylemlerin delil toplama faaliyeti olduğu gerekçesiyle zincirleme suç hükümleri uygulanmadan sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Suçun sübutunun tespiti için sanıktan uyuşturucu madde alma - temin etme eylemini gerçekleştiren alıcı görevlilerin talimat duruşmasında dinlenilmesi sırasında aradan zaman geçmesi nedeniyle olayı hatırlamadıklarını belirttikleri, imzalarının bulunduğu tutanakların talimat evrakına ekli olmaması nedeniyle duruşmada okunamadığı ve alıcı görevlilerin bu olaya dair bilgilerinin olup olmadığının tam olarak anlaşılamadığı tespit edildiğinden; alıcı görevlilerin imzalarının bulunduğu tutanakların duruşmada alıcı görevlilere okunması ve tanık sıfatıyla yeniden beyanlarının alınması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.11.2022 tarihli ve 2021/33 Esas, 2022/281 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1535, Karar No: 2018/4012, Tarih: 16.04.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/1535 E.  ,  2018/4012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya... Vakfı şerhinin kaldırılması için taviz bedeli ödediğini, yasal olmadığını ileri sürerek 49.500.00.-TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir .

Davalı, davanın reddini istemiştir .

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir .

5737 sayılı Vakıflar Kanunu 27.2.2008 tarihli Resmi Gazete de yayımlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir. Sözü edilen 5737 sayılı Vakıflar Kanununun 18.maddesi hükmüne göre; icareteyn ve mukataalı vakıf şerhi bulunan gerçek ve tüzel kişilerin mülkiyetinde veya tasarrufundaki taşınmazlar taviz bedeline tabiidir.

Kanunun 3.maddesinde yapılan tanıma göre de; Mukataalı vakıf, zemini vakfa üzerindeki yapı ve ağaçlar tasarruf edene ait olan ve kirası yıllık olarak alınan vakıf taşınmazlarını, icareteynli vakıf ise, değerine yakın peşin ücret ve ayrıca yıllık kira alınmak suretiyle süresiz olarak kiralanan vakıf taşınmazlarını ifade eder.

Bu halde somut uyuşmazlığın çözümü için öncelike tapu kaydına işlenen vakfın, mukataalı veya icareteynli vakıf olup olmadığının veya miri arazilerden mukataalı hayrata tahsis edilmeyenler ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlardan bulunup bulunmadığının yöntemince araştırılması gerekir.

Vakfiye kapsamındaki her taşınmazın coğrafi konumu ve hukuki durumu farklı olacağından bu taşınmazların kadim köy, kasaba ya da şehir içindeki mülk topraklar içinde olup olmadığı keşfen ve uzman bilirkişiler marifetiyle saptanmalıdır.

Bütün bunlardan anlaşılacağı üzere vakıf türünün belirlenmesi ve belirlenen vakıf türüne göre çekişmeli taşınmazda vakfın bir hakkının kalıp kalmadığının, taviz bedeli ödenip ödenmeyeceğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmadan saptanması bu tür davalarda önem kazanmaktadır.

HMK'nın 266 ve devamı maddeleri uyarınca, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde hakim, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Bilirkişi raporunu hazırlarken, raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde bilgi ve belgelere dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak, bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hükme dayanak yapılabilir.

HMK'nın 266 ve devamı maddeleri uyarınca, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde hakim, bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir. Bilirkişi raporunu hazırlarken, raporun dayanağı olan somut ve özel nedenleri bilimsel verilere uygun olarak göstermek zorundadır. Bilirkişi raporu Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde bilgi ve belgelere dayanan gerekçe ihtiva etmelidir. Ancak, bu şekilde hazırlanmış raporun denetimi mümkün olup, hükme dayanak yapılabilir.

Mahkemece; taşınmaza ait tapu kaydı ilk tesisinden itibaren tüm dayanakları ile birlikte getirtilmeli, vakıf durumunu gösterir kayıtlar ve dayanılan diğer belgeler, vakfiye kapsamında, Vakıflar Genel Müdürlüğünden kayda işaret edilmiş vakfın türü hakkında bilgi alınmalı, tapu kaydı üzerinde bu konuda uzman üniversite (Hukuk Fakültelerinin Medeni Hukuk kürsülerinde görevli) öğretim üyeleri arasından oluşturulacak üçlü bir bilirkişi heyetiyle birlikte mahallinde keşif yapılarak, davaya konu vakıf ve şerhinin sahih olup olmadığının tespiti amacıyla, yukarıda anılan maddi ve hukuki olgular gözönüne alınarak dava konusu uyuşmazlık hakkında yöntemince bir araştırma yapılarak, denetime ve hüküm kurmaya elverişli, bilimsel verilere uygun şekilde bilirkişi heyetinden rapor alınmalı ve varılacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8243, Karar No: 2017/7338, Tarih: 31.10.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/8243 E.  ,  2017/7338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "taşınmazın bulunduğu yöreyi iyi bilen, elverdiğince yaşlı, yansız, yerel bilirkişi ve taraf tanıkları, 3 kişilik ziraatçi bilirkişi kurulu, jeodezi veya fotogrametri uzmanı harita mühendisi ve jeoloji mühendisinden oluşacak bilirkişi heyeti aracılığıyla yapılacak keşifte, yerel bilirkişi ve tanıklardan taşınmazın hangi tarihten beri kim tarafından kullanıldığı ve zilyetliğin ne şekilde sürdürüldüğü hususlarının sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılması, stereoskop vasıtasıyla bilimsel yöntemlere uygun olarak tespit tarihinden geriye doğru 25-30 yıllık bir dönem için üç ayrı evre halinde hava fotoğrafları incelemesi yaptırılması ve bu şekilde bilirkişi ve tanık beyanlarının denetlenmesi, taşınmazın ne kadar süredir kullanılmadığı denetlenerek bunun terk iradesine dayalı olup olmadığının araştırılması, 3 kişilik ziraat bilirkişi kurulundan taşınmazın niteliği, zilyetliğin süresi ve şekli konusunda rapor alınması, taşınmazın sınırlarının harita çizim programı vasıtasıyla fotoğraflara yansıtılması, taşınmazdaki heyelan ve çökme ile kuzeyinde bulunan dere yatağının niteliği konusunda jeolog bilirkişisinden bilimsel verilere dayanan rapor alınması ve sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli 108 ada 6 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenlerden alınmasına, 31.10.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/34944, Karar No: 2021/927, Tarih: 14.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2016/34944 E.  ,  2021/927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar mahkeme karar tarihi itibariyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesi uyarınca temyiz edilemez.Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz. Birleştirilen davalarda, temyiz sınırı her dava için ayrı ayrı belirlenir.İhtiyari dava arkadaşlığında, temyiz sınırı her dava arkadaşının davası için ayrı ayrı belirlenir.Karşılık davada, temyiz sınırı asıl dava ve karşılık dava için ayrı ayrı belirlenir.espit davalarında, temyiz sınırı tespit davasının öncüsü olduğu eda davasının miktar ve değerine göre belirlenir.Temyiz sınırından fazla bir alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, hükümde asıl istemin kabul edilmeyen bölümü temyiz sınırını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Kısaca temyize konu edilen miktara bakılarak kesinlik belirlenir. Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde, kısaca kısmi davada kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir.Somut uyuşmazlıkta; hüküm davacı ... ve... tarafından temyiz edilmiş olup davacı taraf yönünden verilen kararın kesin olup olmadığının değerlendirilmesinde, karar tarihi itibariyle reddedilen miktarın temyiz kesinlik sınırı kapsamında kalıp kalmadığına bakılması gerekir. Mahkemece, dava ve talep arttırım dilekçeleriyle birlikte talep edilen toplam 39.426,46 TL’nin 563,53 TL kadarı hüküm altına alınmış fazlası reddedilmiştir. Reddedilen miktar karar tarihi itibariyle 2.190,00 TL olan temyiz kesinlik sınırının üzerinde olmasına karşın Mahkemece davada hüküm altına alınan toplam miktar dikkate alınarak davacı tarafın temyiz isteminin kesinlik sınırında kaldığından bahisle reddine karar verilmesinin hatalı olduğu ve gerekçeli kararın tebliğinden itibaren süresinde yapılmış davacı temyizinin dikkate alınması gerektiği kanısına varılarak, davacı tarafın temyizinin kararın kesinlik sınırlarında olduğu gerekçesi ile reddine dair Mahkemenin 25.07.2016 tarihli EK KARARININ BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi.Hüküm süresi içinde davacılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacılar vekili, müvekkili ...'ün ...'ın eşi, ...'nin ise kızı olduğunu, davalıya ait işyerinde 1.4.2008 tarihinde başlayan çalışmanın 2.9.2013 tarihinde işçinin ölümü ile sona erdiğini ve muris işçinin ödenmeyen işçilik alacakları bulunduğunu ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin alacağı, fazla çalışma ücreti ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; muris ...'ın davalı işyerinde 15/07/2013 tarihinde çalışmaya başladığını, 03/09/2013 tarihinde de ölüm sebebiyle işten çıkışının yapıldığını, toplam 47 günlük çalışmasının olduğunu ve muris işçinin ödenmeyen bir alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacıların murisinin sigorta kayıtlarında 02.04.2008-15.07.2013 tarihleri arasında aralıklı olarak ... tekstil şirketinde çalıştığı, ... tekstil şirketinin 2013 yılında kapatılması üzerine davacının davalı iş yerinde çalışmaya başladığı, davalı iş yerindeki çalışmasının yeni bir iş sözleşmesine dayalı olduğu, davalı ile ... Tekstil firması arasında herhangi bir organik bağ olmadığı gibi iş yeri devri de olmadığı, davacıların murisinin davalı iş yerindeki hizmet süresinin 15.07.2013-02.09.2013 tarihleri arasında olup bir yıldan daha kısa sürdüğü için kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağı olmadığı, davacıların murisinin en son net 1.200,00 TL ücret aldığı,haftada 12 saat fazla çalışma yaptığı,dini bayramlarda,resmi bayramlarda,genel tatillerde çalıştığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, yasal süresi içerisinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Temyiz:

Karar, yasal süresi içerisinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Taraflar arasında davacıların murisi ...’ın davalının yasal olarak sorumlu olduğu hizmet süresi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı yasanın üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Kanun’un 14 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6 ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden son işveren sorumlu olup, devreden işverenin bu işçilik alacaklarından herhangi bir sorumluluğu bulunmamaktadır.İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta; davacılar, murislerinin 1.4.2008 tarihinden itibaren çalıştığını iddia etmiş, davalı ise işçinin kendilerine ait işyerindeki çalışmasının 15.7.2013 tarihinde başladığını savunmuştur. Mahkemece, davacının davalıya ait iş yerinde sadece 15.07.2013-02.09.2013 tarihleri arasında çalıştığı kabul edilmiş ise de ; az yukarıda açıklanan ilkeler ışığında değerlendirme yapıldığında varılan sonuç dosya içeriği ile örtüşmemektedir.Dosya içerisinde bulunan SGK kayıtlarına göre, davacıların murisi iddia edilen dönem aralığında 1.4.2008-2.4.2008, 15.01.2009-26.01.2009, 24.05.2010-01.03.2011, 01.03.2013-13.04.2013, 25.04.2013-17.06.2013 ve 15.07.2013-0309.2013 tarihleri arasında olmak üzere kesintili şekilde sırasıyla ..., ..., ... ve davalıya ait işyerlerinde çalışmıştır. Davacılar, murisin çalışmasının kesintisiz olduğunu ileri sürmüş iseler de; dosyada dinlenilen tanık beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, işçinin 3.2.2012 tarihinden önceki çalışmalarından davalının hukuki sorumluluğunun bulunduğunun ispatına yarar bir tanık beyanı, yazılı bir belge ya da itibar edilebilir herhangi bir delil sunulamadığından, davacıların murisi işçinin 1.4.2008-2.9.2013 tarihleri arasında kesintisiz şekilde davalıya ait işyerinde çalıştığının ispatlanamadığı kanısına varılmıştır. Açıklanan sebeple, 3.2.2012 tarihinden önceye ait dönemin işyeri devri kurallarına göre davalının sorumluluğunun bulunduğu kabul edilen hizmet süresine eklenmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki; ...’a ait atölyede 2012-2013 yılları arasında çalıştığını beyan eden davacı tanıklarından ..., davacıların murisinin kendisinden önce işe girdiğini ve kendisi ayrıldığında da halen ...’a ait işyerinde çalıştığını beyan etmiştir. Bu tanığın kendilerine ait işyerindeki çalışmasının davalı tanığı olarak dinlenilen ... tarafından doğrulandığı görülmektedir. Öte yandan; ... ve ...’ın da karı-koca olduğu görülmektedir. Şu halde; davacıların murislerinin ... işyerinin ruhsat için başvurduğu 3.2.2012 tarihinden 17.6.2013 tarihine kadar aralarında organik bağ bulunan ve işçiyi birlikte istihdam ettikleri anlaşılan ... ve ... işverenlerinde çalıştığı dosya kapsamı ile sabittir.

Uyuşmazlık, bu işyerinin davalıya devredilip devredilmediği, davacıların murisinin işyeri devri sebebiyle mi yeni bir iş sözleşmesi ile davalıda çalışmaya başladığı konusundadır. Davacılar murislerinin işyeri devrine göre çalışmaya devam ettiğini ileri sürmekte, davalı ise çalışmanın yeni bir iş sözleşmesine dayalı olduğunu savunmaktadır SGK kayıtlarına göre, ... ve ... işverenlerindeki çalışma 17.6.2013 tarihinde son bulmuş, davalı işyerindeki çalışma ise 15.7.2013 tarihinde başlamıştır. İşverenler ... ve ...’ın, davalı işverende kayden faaliyetin başladığı 15.7.2013 tarihinden itibaren işçi olarak çalışmaya devam ettikleri, hatta ...’ın davalıya ait işyerinde imalat müdürü olduğu, faaliyetin devam ettiği adresin de önceki işyeri ile aynı adres olduğu ve ...’ın; davalı tanığı olarak dinlendiğinde, kendi işçilerinin davalı firma işçisi olarak devam ettiklerini beyan ettiği gözönünde bulundurulduğunda; davalının, davacının 3.2.2012-15.07.2013 tarihleri arasında geçen çalışmasından işyeri devri hükümlerine göre sorumlu olduğu buna göre talep edilen alacakların 3.2.2012-2.9.2013 tarihleri arasındaki dönem için hesaplanması gerektiği kanısına varılmıştır.Her ne kadar; bu tanık, davacıların murisinin işyeri kapanmadan davalıda çalışmaya başladığını da beyan etmiş ise de SGK kayıtları incelendiğinde, davacıların murisi ile ... ve ...’ın kayden 15.7.2013 tarihinde davalı işverende çalışmaya başladığı görüldüğünden bu beyan, itbar edilebilir bulunmamıştır.

2- Kabule göre; davacıların muris’i ...’ın mirasçıları ... 19. Noterliği’nin 20352 yevmiye numaralı ve 25.11.2013 tarihli mirasçılık belgesine göre; eşi ... ve çocukları ..., ..., ... ve ...’dir. Davadan önce 29.11.2013 tarihinde mirasçılardan ..., ... ve ... davaya yönelik alacaklarını anneleri ...’a temlik etmişlerdir. Buna göre; davada, davacı ...’ın miras payı oranında, davacı ...’ın ise miras payı ve temlik sözleşmesi ile kendisine devredilen paylar oranında alacaklı ve sorumlu olduğu gözetilmeden; hükmün tek bir davacı varmış gibi kurulması infazda tereddüt yaratır mahiyette bulunmuştur.

3- Karar başlığında, ...’ın davacı sıfatıyla gösterilmemiş olması da isabetli bulunmamıştır

Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde ilgililere iadesine, 14.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.