muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1689, Karar No: 2016/8352, Tarih: 17.03.2016

Daha önce doktrinde ve kısmen yargı kararlarında zikredilen somutlaştırma yükü, 6100 sayılı Kanun ile birlikte açık bir kanunî düzenlemeye kavuşmuştur. Ancak, bu noktada iddia yükü ile somutlaştırma yükünü birbirinden ayırdetmek de gerekir. Dilekçede hiçbir vakıaya veya hukukî nitelikte vakıa sayılacak iddialara yer verilmemişse, o zaman "iddia yükünün" yerine getirilmemesinden; belirli vakıa iddiaları mevcut olmakla birlikte, bunların somut ve açık şekilde gösterilmemesi (ve delillerle bağlantı kurulmaması) halinde ise, somutlaştırma yükünün yerine getirilmemesinden söz edilir (O. Atalay, Menfi Vakıaların İspatı, ... 2001, s. 22 vd.; H.Pekcanıtez/O.Atalay/M. Özekes, Medenî Usûl Hukuku, 14. Bası, ... 2013, s. 664 vd.). Bu her iki yük de usûlî yükler olmakla birlikte, sonuçları ayrı değerlendirilmelidir. İddia yükünün yerine getirilmemesi halinde, gerçek anlamda bir vakıa iddiası mevcut değildir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 25 gereğince hâkimin mevcut olmayan bir vakıaya dayanması, hatta bunu hatırlatması mümkün olmayacaktır. İddia edilmeyen bir şeyin ispatına yönelik faaliyetten de söz edilemez. Kısaca, iddia yoksa, ispat da yoktur (Atalay, s. 27-29; B. Umar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu Şerhi, 2. Baskı, ... 2014, s. 139, 144).Bu sebeple, iddia yükünün yerine getirilmemesi halinde, dilekçeler teatisi şamasında bu eksiklik tamamlanmamışsa (ki iş yargılamasında basit yargılama usûlü uygulandığından dilekçeler teatisi olarak ancak birer defa dilekçe vermek mümkündür), bu aşamadan sonra başkaca bir inceleme yapmadan, işin esasına girmeden, davanın "iddia yükü yerine getirilmediğinden usûlden reddi" gerekir (Umar, s. 139). Çünkü, esasa girip ne ön inceleme ne tahkikat konusu yapılacak bir vakıa mevcuttur.

Davacının dilekçesinde talebine dayanak yaptığı bazı iddialar (vakıalar) olmakla birlikte, bunlar somut ve açık değilse, o zaman somutlaştırma yükünün yerine getirilmemesinden söz edilmelidir. Somutlaştırma yükü yerine getirilmeden ne karşı tarafın sağlıklı savunma yapması ne de sağlıklı bir hüküm verilmesi mümkündür. Çünkü, karşı tarafın hukukî dinlenilme hakkının gereği olarak açıklama ve ispat hakkını kullanabilmesi için, öncelikle kendisine yöneltilen iddialar hakkında tam olarak bilgilenmesi zorunludur. (m. 27). Keza, hükümde nelerin yer alması gerektiğini belirten Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 297 gereğince, tarafların iddia ve savunmalarının, uyuşmazlık noktalarının, hükmün dayandığı ve sabit görülen vakıların, tam olarak gösterilmesi aranmaktadır (m. 297/1-c). Somut vakıalar olmadan, hâkimin sağlıklı ve somut bir karar vermesi de mümkün değildir.

Davanın dayanağı olan vakıaların soyut olarak gösterilmesi yetmez, bu vakıaların ispata elverişli şekilde zaman, mekan ve içerik olarak somutlaştırılması zorunludur. Somutlaştırmak, bir iddiayı, zaman, mekân, kişi, oluş şekli gibi unsurlarıyla algılamaya, anlamaya, tartışmaya, ispata elverişli şekilde ortaya koymaktır. Vakıaların somutlaştırılmasından sonra, karşı tarafça savunma yapılabilir ve mahkemece bir vakıa tam olarak algılanabilir, ispat faaliyeti yürütülebilir ve vakıa üzerinde inceleme ve tartışma yapılarak karar verilevilir (Atalay, s. 31 vd.; Pekcanıtez/Atalay/Özekes, s. 665). Soyut ve genel ifadelerle dilekçe yazmak, tarafın kendi bilmediği bir şeyi karşı tarafın bilmesini ve mahkemenin de talepte dahi bulunanın bilmediği, somut olarak ileri sürmediği, belirsiz bir şeyden sonuç çıkarmasını beklemek anlamına gelir ki, bu durum hukuk kuralları bir yana mantık kurallarıyla da bağdaşan bir durum değildir. Yargıtay’ın yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere, dava malzemesini getirmek tarafların, hukuku uygulamak mahkemenin işidir. Taraflar dava malzemesini eksik değil, tam olarak getirmek durumundadırlar. Unutmamak gerekir ki, talebin tam tespit edilemediği belirsiz alacak davasında dahi, talep konusu belirsiz olsa dahi, Kanun hukuki ilişkinin belirtilmesini zorunlu kılmıştır (HMK m. 107). Çünkü, kişi, belirsiz ve bilinmeyen bir hukukî ilişki ve vakıadan hareketle bir talepte bulunamaz.

Somutlaştırma yükü de iddia yükü gibi usûlî bir yük olmakla birlikte (Atalay, s. 36), sonucu iddia yükünden farklıdır. İddia yükünde ortada bir vakıa yokken, somutlaştırma yükünde bir vakıa mevcut, ancak kanunun aradığı şekilde açık ve somut değildir. Bu durumda, özellikle hâkimin davayı aydınlatma ödevi (HMK m. 31) ile ön inceleme hükümleri (HMK m. 320, 137, 140) dikkate alınmalıdır. Çünkü, "maddi ve hukuk açıdan belirsiz yahut çelişkili" hususlarda hâkim davayı aydınlatmak durumundadır (V. Karaaslan, Medenî Usûl Hukukunda Hâkimin Davayı Aydınlatma Ödevi, ... 2013). Somut olmayan vakıalarda, maddi ve belirli ölçüde hukuki belirsizlik mevcuttur, bu belirsizliğin giderilmesi gerekir. Bu belirsizlik dilekçelerin verildiği aşamada giderilebileceği gibi, özellikle gerek Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 320 gerekse m. 137 ve 140 hükümleri gereğince, hâkim tarafından bu konuda çaba gösterilmesi gerekir. Çünkü, ön ncelemede tarafların iddia ve savunmalarının tespit edilmesi, anlaştıkları ve anlaşamadıkları noktaların tek tek belirlenmesi gerekli ve zorunlu olup bu aynı zamanda hâkimin ödevidir. Bu çerçevede hâkimin ön incelemede mutlaka somutlaştırmayı sağlaması gerekir. Bu sebeple, sadece tarafların dilekçelerini tekrar ettikleri yönündeki beyanların tutanağa geçirilmesi veya soyut ifadelerle tespit yapılması yeterli değildir. Bu, mahkemenin yargılamayı yürütmesi bakımından sağlıklı olmayacağı ve Kanuna aykırı olacağı gibi, Yargıtay denetimine elverişli bir durum da oluşturmayacaktır. Bunun gibi, tarafların üzerinde bulunan yükleri (iddi, somutlaştırma ve ispat yükü) ve hâkimin görevi ve ödevini bilirkişinin üzerine yıkarak, bilirkişinin bu tespitleri yapması da beklenemez ve bu tespitlere göre de dava yürütülemez. Zira, tarafın iddiası olmayan veya somutlaştırmadığı bir hususu, bilirkişi incelemez, değerlendiremez; bilirkişi hâkimin yerine de geçerek davayı aydınlatamaz, uyuşmazlık ve vakıa belirlemesinde bulunamaz. Bilirkişi ancak, varolanı inceleyebilir, açıklayabilir, teknik bilgisiyle istenen hususu tespit edebilir. Başlangıçta taraflarca ve hâkim tarafından gerçekleştirilmeyen bu işlemlerin sonradan bilirkişi marifetiyle giderilmesi usûlen mümkün değildir.

Eğer somutlaştırma yükü, hâkimin davayı aydınlatma ödevi ve ön incelemedeki görevine rağmen, davacı tarafından yerine getirilmemişse, o zaman bu yüke bağlanan yaptırım ortaya çıkacaktır. Somutlaştırma yükünün yerine getirmemenin yaptırımı, ispat yükünü yerine getirmemektir. Bu ise, aslında vakıanın ispata elverişli kabul edilememesi ve bunun sonucu olarak da belirsizlik rizikosuna katlanma şeklinde gerçekleşecektir. Böyle bir durumda, somutlaştırma yükü ve dolayısıyla ispat yükü yerine getirmediğinden, ispat edilemeyen davanın reddi sonucu doğacaktır ki, bu da davanın esastan reddi olup işin esası bakımından kesin hüküm oluşturacaktır. (Atalay, s. 36; Pekcanıtez/Atalay/Özekes, s. 666; Umar, s. 144).

Sonuç olarak dava dilekçesinde, gerek 6100 sayılı Kanun'un 119/1-e maddesi gerekse 194. maddesi gereğince somutlaştırma yükünün yerine getirilmemiş olması halinde, önce hâkim davayı aydınlatma ödevi ve ön incelemdeki görevi gereği, somut olmayan hususların belirlenmesini (yeni bir vakıa meydana getirmeden, sadece mevcut vakıa kapsamında) davacıdan istemeli, bu eksiklik tamamlanırsa yargılamaya devam edilerek karar verilmeli, bu eksiklik tamamlanmaz, somutlaştırma gerçekleşmezse, ispatsız kalan davanın reddine karar verilmesi gereklidir.

Somut olayda, davacının talebi sadece fazla çalışma ücretine ilişkidir. Davacı vekili dava dilekçesinde işçinin hizmet süresini, ücretini ve saatlerini de belirterek üç vardiya halinde çalışıldığını, gece vardiayasında yedi buçuk saati aşan çalışmaları bulunduğunu, vardiya sonrasında da çalışmaya devam edildiğinden fazla çalışma yapıldığını bildirerek bu iddialarını tanık delili ispat edeceğini açıkça bildirmiş ve mahkemenin verdiği süre içersinde de bu konudaki tanıkların isim ve adreslerini dilekeçsi ile açıklamıştır. Bu durumda davacının vakıalarını gösterdiği, bu bunların hangi, delillerle bağlantılı olduğunu da açıkladığına göre artık 6100 sayılı Kanun'un 119 ve 194 maddeleri kapsamında somutlaştırma yükümlülüğünü yerine getirilmediğinden bahsedilemeycektir. İşin esasına girilerek yargılmaya devam edilip toplanacak delillere göre bir karar verilmesi gerekirken usulen davanın reddine karar verilmesi bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4271, Karar No: 2014/5162, Tarih: 07.04.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/4271 E.  ,  2014/5162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik (...) sigortacısı olduğu aracın davacılar ... ve ...'nin müşterek çocukları diğer davacının kardeşi ... yönetimindeki motosiklete çarparak ölümüne sebebiyet verdiğini ileri sürerek, ıslahla birlikte davacı baba için 7.901,50 TL., davacı anne için 6.792,00 TL. destekten yoksun kalma tazminatı ile 3.000,00 TL. motosiklet hasar bedeli ve cenaze def'in giderinin tüm davalılardan, davacı anne ve baba için 40.000,00'er TL., davacı kardeş için ise 15.000,00 TL. manevi tazminatın ... şirketi dışındaki davalılardan faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, ıslah edilen destekten yoksun kalma tazminatı taleplerinin kabulüne, diğer maddi tazminat talebinin ispat edilemediğinden reddine, manevi tazminat taleplerinin ise davacı anne ve baba için 32.000,00'er TL., davacı kardeş için 7.000,00 TL. yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekillerince ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1-)Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle, oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına ve manevi tazminatın takdirinde B.K.nun 47.maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davalı ... vekili ile davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının, davalı ... şirketi vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-)Davalı şirket vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davalı ... şirketine davadan önce başvuru yapılarak temerrüde düşürüldüğü davacı tarafça ispat edilemediğinden hükmedilen maddi tazminat için bu davalı yönünden dava tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmesi gerekirken olay tarihinden itibaren sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırıdır.

Ne var ki, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 6100 Sayılı H.M.K.nun geçici 3/2.maddesi delaletiyle, HUMK.nun 438/7.maddesi uyarınca, hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

Ne var ki, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 6100 Sayılı H.M.K.nun geçici 3/2.maddesi delaletiyle, HUMK.nun 438/7.maddesi uyarınca, hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekili ile davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının, davalı şirket vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı şirket vekilinin diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının (1) nolu bendinin 1. ve 2. paragraflarının sonuna “davalı ... şirketinin dava tarihinden itibaren faizle sorumlu tutulmasına” ibaresinin eklenmesine ve hükmün davalı şirket yararına bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 3.308,42 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ... ve ...'nden alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...ye geri verilmesine 7.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3701, Karar No: 2015/1593, Tarih: 25.05.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/3701 E.  ,  2015/1593 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62/1-2, 52/2-4, 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yediemin olarak kendisine teslim edilen malların sahibi olduğu anlaşılan sanık hakkında tayin olunan cezadan TCK'nın 289/1-2. cümlesi gereğince indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, anılan suça ilişkin olarak kararda TCK'nın 289/1. maddesinin 1. cümlesi gereğince tayin olunan 6 ay hapis ve 10 gün karşılığı adli para cezasının aynı fıkranın ikinci cümlesi gereğince 1/2 oranında indirilerek 3 ay hapis ve 5 gün karşılığı adli para cezasına, TCK'nın 62. maddesi uygulanarak hükmolunan 5 ay hapis ve 8 gün adli para cezasının 2 ay 15 gün hapis ve 4 gün adli para cezasına indirilmesi, TCK'nın 52/2 maddesi uygulanarak hükmolunan 160 TL adli para cezasının 80 TL adli para cezasına; TCK'nın 50/1-a, 52/2. maddeleri uygulanarak hükmolunan hapisten çevrilen 3000 TL adli para cezasının 1500 TL'ye indirilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3183, Karar No: 2024/6986, Tarih: 01.10.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/3183 E.  ,  2024/6986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/280 Esas, 2022/577 Karar

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasında görülen davada mahkemece verilen kararı onayan Dairenin kararı aleyhinde temlik alan davacı ... vekili tarafından karar düzeltme talebinde bulunulmuş olmakla, tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup görüşüldü:

KARAR

I. DAVA

1.Asıl ve birleşen davada davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkili ...’a ait şirket hissesinin %50’sinin davalı ...’a verilen vekâlet ile davalı ...’a devredildiğini, davalı ... ile müvekkilleri arasında görünüşte vekâlet ilişkisi bulunsa dahi gerçekte yetkisiz temsilcilik ilişkisi olduğunu, diğer davalının da bu durumu bildiğini, şirket hisselerinin gerçek değerinin çok altında satıldığını iddia ederek asıl davada davalı ...’a ve birleşen davada davalı ...’a hile ile devredilen şirket hissesinin %25’inin müvekkili ..., %25'inin müvekkili ...’a ait olduğunun tespitine, aksi hâlde şimdilik %50 hisseye karşılık 500.000,00 TL'nin davalı ...’dan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2. ... vekili, davacı ... tarafından noterde düzenlenen 27.03.2007 tarihli temlikname uyarınca müvekkilinin davacı yanında davaya kabulünü talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Asıl davada davalı ... vekili cevap dilekçesinde; yetki itirazında bulunarak ikrah nedeni ile açılan davada 1 yıllık dava açma süresinin geçirildiğini, vekâlet ile devraldıkları şirket hisse bedeli karşılığı verilen senetlerin icra marifetiyle tahsil edildiğini, yapılan devir işlemlerinin usulüne uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Asıl davada davalı ... davaya cevap vermemiştir.

3.Birleşen davada davalı ... vekili cevap dilekçesinde; usulüne uygun vekâletname ve devir işlemi ile şirket hissesinin müvekkiline geçtiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece bozma ilamına uyularak ...'in temlik aldığı alacağın para alacağı olduğu, Yargıtay bozma ilamında bahsi geçen ibranamenin geçerli olduğu gerekçesiyle asıl davada, davacı ... tarafından açılan davanın feragat nedeniyle reddine, davacı ... yönünden davanın esastan reddine, birleşen davanın reddine karar verilmiş, hüküm temlik alan davacı ... vekili ile asıl davada davalı ... ve birleşen davada davalı ... vekilince temyiz edilmiş, Dairemizin 23.11.2023 tarihli, 2023/3245 E., 2023/6786 K. sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş, Dairemiz ilamına karşı temlik alan davacı ... vekilince karar düzeltme yoluna başvurulmuştur.

IV. KARAR DÜZELTME İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl dava, limited şirket hisse devir sözleşmesi ile devredilen hisselerin önceki hisse sahiplerine ait olduğunun tespiti aksi hâlde hisse bedelinin tahsili, birleşen dava ise limited şirket hisse devir sözleşmesi ile devredilen şirket hissesinin iptali ile önceki hisse sahibine ait olduğunun tespiti istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

IV. KARAR DÜZELTME İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl dava, limited şirket hisse devir sözleşmesi ile devredilen hisselerin önceki hisse sahiplerine ait olduğunun tespiti aksi hâlde hisse bedelinin tahsili, birleşen dava ise limited şirket hisse devir sözleşmesi ile devredilen şirket hissesinin iptali ile önceki hisse sahibine ait olduğunun tespiti istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun ( 1086 sayılı Kanun) 440 ıncı ve 442 nci maddeleri, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 162 vd. maddeleri.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, Mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, temlik alan davacı ... vekilinin 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteminin reddi gerekir.

V. SONUÇ: Temlik alan davacı ... vekilinin karar düzeltme isteminin 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi gereğince REDDİNE, karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen 1086 sayılı Kanun’un 442 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdiren 2.505,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen temlik alan davacı ...'den alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 01.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7633, Karar No: 2014/16129, Tarih: 10.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/7633 E.  ,  2014/16129 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 8. İş Mahkemesi

Tarihi : 21/01/2014

Numarası : 2012/177-2014/40

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacılar, davalı tarafça Bursa 2.İcra Müdürlüğünün 2012/8908 E. sayılı dosyası ile kendileri aleyhine kambiyo senetlerine özgü icra takibi başlatıldığını, davalı ile aralarında hiçbir borç ilişkisi bulunmadığını, senedin kaynağının ise davacı C..'un 04.04.2008 tarihinde davalının şirket müdürü olarak çalıştığı B.. K..Ticaret ve P.. A.Ş. bünyesinde plasiyer olarak işe başlaması sırasında alınan teminat senedi olduğunu, şirket müdürü konumundaki davalının teminat senedini güvence altına almak için davacı C..’un babası olan davacı N..'ın da kefil olarak imzasını aldığını, teminat senedinin davalı tarafça alındığı tarihin 2008 yılı olduğunu, ancak senet üzerindeki keşide tarihi, ödeme vadesi, borç miktarı ile muhatap kısımları doldurulmadan açık senet olarak verildiğini, davacı C.. tarafından işyeri koşullarının çok ağır olması, işçilik ücretinin zamanında ödenmemesi, haftalık normal çalışma saatlerinin çok üzerinde fazla mesai yaptırılmasına karşılık buna denk gelen ücretlerin hiçbir şekilde ödenmemesi üzerine işveren B... K.. Ticaret ve Pazarlama A.Ş ne Bursa ...?.. Noterliği 05.06.2012 tarih ve 021100 yevmiye no'lu ihtarname keşide edildiğini ve tüm alacakların ödenmesini talep edildiğini, ihtarnamenin sonuçsuz kalması sebebiyle davacı C..’un Bursa 6. Mahkemesi 02.07.2012 tarih ve 2012/198 E. sayılı dosyası ile işçilik alacaklarının tazmini talepli dava ikame ettiğini, bu davanın halen derdest olduğunu, senedin imza kısmında kullanılan kalem ile davacılar N.. ve C.. tarafından ad, soyadı, adres ve imza için kullanılan kalem ile vadesi, muhatabı, keşide tarihi ve meblağını gösteren yerlerin doldurulmasında kullanılan kalemin renk ve ton farkı bulunduğunu, takip ile amaçlananın davacı C..’un haklarını kullanmasının teminat senedi ile tehdit ederek engellenmeye çalışılması ve bu sebeplerle davacılara zarar verilmeye çalışılması olduğunu, bu nedenle davalıya borçlu olmadıklarının tespiti ile kötü niyet tazminatına hükmedilmesini talep etmişlerdir.

Davalı, davanın görev yönünden reddi gerektiğini, davalı ile davacılar arasında işçi işveren ilişkisi olmadığını, davalının davacının belirtmiş olduğu B... K..T.. ve P... A.Ş. nin yetkilisi ya da ortağı olmadığını, davanın ticaret mahkemelerine açılması gerektiğini, senedin davalının davacılara verdiği şahsi borca ilişkin olduğunu, senedin adı geçen firma ile ilgisi bulunmadığını, senedin tanzim tarihinin davacının işe girdiği tarihten sonrası olduğunu, senedin vade tarihinin de işten çıkış tarihi ile ilgisi olmadığını, davalı tarafından adı geçen firmaya da 1.haciz ihbarnamesi gönderildiğini, davalı ile adı geçen firma arasında ilişki olsaydı haciz ihbarnamesinin gönderilmesinin açıklamasının ne olduğunu, davacının işverenine gönderdiği ihtarnamede senetten bahsedilmediğini, senedin illetten mücerret olduğunu, senede karşı iddiaların senetle ileri sürülmesi gerektiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, her ne kadar dava dilekçesinde davalı A.. K..’ün B.. K... T.. ve Pazarlama A.Ş’nin müdürü olduğu, davacının plasiyer olarak işe başladığı ,bu şirkette işe girişte teminat senedi verdiği, diğer davacı ve C...’un babası olan N..’ın da kefil olduğu beyan edilmiş ise de getirtilen Ticaret Sicil kayıtlarında davalının şirketin yönetimine her hangi bir görevi olduğunun tespit edilemediği dolayısı ile adı geçen şirket ile davalı arasında bu anlamda bir bağlantının tespit edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 1 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4 üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

Kanunun 2 nci maddesinde bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişi işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar işveren olarak tanımlanmıştır. İşçi ve işveren sıfatları aynı kişide birleşemez.

Yasanın 8 inci maddesinin birinci fıkrasına göre iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

İş sözleşmesini eser ve vekâlet sözleşmelerinden ayıran en önemli ölçüt bağımlılık ilişkisidir. Her üç sözleşmede, iş görme edimini yerine getirenin iş görülen kişiye (işveren-eser sahibi veya temsil edilen) karşı ekonomik bağımlılığı vardır.