muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/16930, Karar No: 2009/1578, Tarih: 05.02.2009

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman orman ve fen bilirkişiler tarafından kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamasına ait harita ve tutanaklar ile arazi kadastrosu paftasının uygulanması sonucu dava konusu taşınmazın 1946 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığı,-31.12.1981 tarihinden önce bilim ve fen bakımından orman niteliğini yitirmesi nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkartılma işleminin de kesinleştiği, taşınmaz orman kadastro sınırları içinde olduğu halde arazi kadastro ekipleri bu durumu gözönünde bulundurulmadan hata sonucu ikinci kadastro sonucu yolsuz olarak tapu kaydı oluşturulmuşsa da, 766 sayılı Yasa'nın 46/2 ve 3402 sayılı Yasa'nın 22/1. maddeleri gereğince ikinci kadastronun yolsuz (TMY'nin 1025. m.) ve bütün sonuçlarıyla hükümsüz olması nedeniyle malikine mülkiyet hakkı kazandırmayacağı ve TMY'nin 1026. (EMY'nin 934., İsviçre 976.) maddesi gereğince hiçbir süreye bağlı kalmadan her zaman iptal edileceği, somut olayda 3402 sayılı Yasa'nın 12/3. maddesi hükümlerinin uygulama olanağının bulunmadığı, tapu kaydının baştan beri yolsuz tescil niteliğinde oluşturulan bir kayıt olması nedeniyle davacıya hiçbir zaman mülkiyet hakkı kazandırmayacağı ve başlangıcından itibaren yolsuz ve geçersiz olan tapu kaydının iptaline ilişkin mahkeme kararının yenilik doğuran (inşai) mülkiyet hakkını sona erdiren bir hüküm olmayıp, mevcut durumu saptayıp hukuksallaştıran, açıklayıcı (izhari) başka bir anlatımla; mülkiyet hakkının baştan beri doğmadığını belirleyen bir hüküm olduğu, bu tür kayıtlarda TMY'nin 1023. (EMY 931., İsviçre MY 974.) maddesindeki "iyiniyetle edinme" kuralının da uygulanamayacağı, belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; dava konusu yer 2/B madde uygulaması ile Hazine adına orman sınırları dışına çıkartılan yerlerden olduğu halde bu niteliğinin belirtilmemesi doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüş olmakla, kararın hüküm fıkrasındaki "B... İli Merkez D... Köyü 1287 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile taşınmazın tarla vasfı ile davacı Hazine adına tapu kütüğüne kayıt ve tesciline" cümlesinden sonra gelmek üzere "kütüğün beyanlar hanesinde taşınmazın 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkan yerdir" cümlesi eklenmek suretiyle düzeltilmesine ve hükmün HYUY'nin 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle (ONANMASINA), 05.02.2009 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7773, Karar No: 2024/11257, Tarih: 20.11.2024

**5. Ceza Dairesi         2024/7773 E.  ,  2024/11257 K.**

**"İçtihat Metni"**

213 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan sanık ... ve diğer sanıklar hakkında yapılan yargılama sırasında; Bursa 22. Asliye Ceza Mahkemesiyle Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz birleştirme uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile Daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerlerine atılı suçun niteliğine ve iddianamelerde olayın anlatılış biçimine göre, her iki mahkemenin dava dosyaları arasında sanıklar ve suç yönünden şahsi, hukuki ve fiili irtibat bulunduğu anlaşılmakla, davaların birlikte yürütülmesinde yarar görüldüğünden, Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2023/676 Esas sayılı davası ile Bursa 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 2021/467 Esas sayılı davasının BİRLEŞTİRİLMESİNE,

Bursa 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.05.2024 tarihli ve 2021/467 Esas, 2024/491 sayılı BİRLEŞTİRME KARARININ oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Davanın Bursa 22. Asliye Ceza Mahkemesi dosyası üzerinden YÜRÜTÜLMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/25617, Karar No: 2021/14091, Tarih: 04.05.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/25617 E.  ,  2021/14091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yüzüne karşı usulüne uygun 22.10.2015 tarihinde tefhim edilen hükmü, CMUK.nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 02.11.2015 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanıklar ... ve ... haklarında kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Tüm dosya kapsamına göre sanıklar tarafından elektrikle çalışan tombala makinası ile kumar oynatıldığının anlaşılması karşında; 1072 sayılı Rulet, Tilt ve Benzeri Oyun Aletleri ve Makinaları hakkında Kanunun 1. maddesinde rulet, tilt, langırt ve benzeri baht ve talihe bağlı veya maharet isteyen otomatik, yarı otomatik, el veya ayakla kullanılan oyun makinaları ve benzerlerini bulundurmak veya ''çalıştırmak'' veya yurda sokmak yahut imal etmeyi yasakladığı ve madde kapsamında bu aletlerle kumar oynatılması halinde ayrıca kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan da ceza verileceğine ilişkin bir hüküm bulunmadığı, 1072 sayılı Kanun kapsamındaki tombala makinası ''çalıştırmak'' suretiyle tombala oynatılması eyleminde TCK.nın 44/1. maddesinde yer alan “işlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılır” hükmü karşısında sanığın aynı zamanda özel norm niteliğinde olan 1072 sayılı Kanunun 1 ve 2. maddesi uyarınca cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde TCK.nın 228/1. maddesi ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafi ile sanık ...'ün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. ve 326/son maddeleri gereğince ceza miktar yönünden kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla BOZULMASINA, 04.05.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4153, Karar No: 2012/6056, Tarih: 21.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4153 E.  ,  2012/6056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 . sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü" sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından sonra dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, aksi halde aynı fıkra hükmüne göre mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3193, Karar No: 2021/1550, Tarih: 15.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/3193 E.  ,  2021/1550 K.**

**"İçtihat Metni"**

6197 sayılı Eczacılar ve Eczaneler Hakkında Kanun'a muhalefet eyleminden dolayı kabahatli Yenikent Berk Eczanesi yetkilisi ... hakkında anılan Kanun'un 24 ve 44. maddeleri gereğince 202 adet faturanın her biri için ayrı ayrı 363,00 Türk lirası olmak üzere toplam 72.963,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Sincan Kaymakamlığı İlçe Sağlık Müdürlüğünün 90890744-505.06.05 sayılı idarî para cezası karar tutanağına yönelik başvurunun kabulü ile idari para cezalarına ilişkin tutanakların iptaline dair Ankara Batı 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 18/03/2019 tarihli ve 2019/265 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın kısmen kabulü ile aynı tarihli faturaların kesintisiz işlendiği kabul edilerek idari para cezasının 22.829,00 Türk lirası kısmının iptaline, kalan miktara yönelik itirazın reddine ilişkin merci Ankara Batı 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09/05/2019 tarihli ve 2019/2044 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 25/06/2020 gün ve 94660652-105-06-1543-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/07/2020 gün ve KYB-2020/55953 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Yenikent Berk Eczanesinde yapılan inceleme sonucunda toptan ilaç satışı yapıldığından bahisle 202 adet fatura için toplam 72.963,00 Türk lirası idarî para cezası uygulandığı, idari para cezasının iptali için yapılan başvuru üzerine merci mahkemesince aynı tarihli faturaların kesintisiz işlendiği kabul edilerek itirazın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de;

5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 15/2. maddesindeki “Aynı kabahatin birden fazla işlenmesi halinde her bir kabahatle ilgili olarak ayrı ayrı idarî para cezası verilir. Kesintisiz fiille işlenebilen kabahatlerde, bu nedenle idarî yaptırım kararı verilinceye kadar fiil tek sayılır.” şeklindeki düzenleme karşısında, toplu ilaç satışı şeklindeki eylem nedeniyle kabahatlinin eyleminin tek kabul edilerek tek tutanak düzenlenip bir kez idarî yaptırım kararı verilmesi gerekirken, her bir faturalı satış için ayrı idarî para cezası verilemeyeceği hususu gözetilmeksizin, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosyanın tetkikinde, kabahatliye, 6197 sayılı Kanunun 24. maddesine aykırı davrandığı gerekçesiyle, aynı Kanunun 44. maddesi uyarınca her biri 363,00 TL tutarlı 201 farklı idari para cezası uygulandığı ve 5326 sayılı Kanunun 28/10. maddesi uyarınca Üçbin Türk Lirası dahil idari para cezalarına karşı başvuru üzerine verilen kararların kesin olduğu cihetle, her ne kadar kabahatli vekilinin başvurusunu inceleyen Ankara Batı 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 18/0372019 tarih, 2019/265 D.İş sayılı kararında itiraz yolu gösterilmiş ise de her biri bağımsız idari para cezalarının iptali yönünde verilen kararın yukarıda anılan düzenleme gereğince kesin olduğu, bu itibarla bu karara yönelik itirazın kısmen kabulüne dair, kanun yararına bozma istemine konu, Ankara Batı 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 09/05/2019 tarih, 2019/2044 D.İş sayılı kararının hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmakla,

Kabahatli ...’in başvurusu üzerine verilen, kabahatliye uygulanan idari para cezalarının iptaline dair Ankara Batı 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 18/03/2019 tarihli ve 2019/265 değişik iş sayılı kararına karşı da kanun yararına bozma isteminde bulunup bulunulmayacağının değerlendirilmesi için Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7757, Karar No: 2016/4431, Tarih: 12.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/7757 E.  ,  2016/4431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan ...'ın... İnşaat. Ltd. Şti.'nin ortağı olduğu, katılan ... ile bu şirkette sigortalı işçi olarak çalışan gözüken sanık ...'ün ise şirketin kayıtlı ortağı olmadıkları, sanık ...'ün aynı zamanda eşi aracılığıyla kardeşi olan diğer sanık ... ile birlikte ...Ltd. Şti.'nin de haricen sahibi olduğu, sanık ...'ün sigortalı çalışanı olduğu... İnşaat Ltd. Şti.'ne ait boş çek yapraklarını alarak ...'e 2000 TL ve 8000 TL bedelli olarak keşide ettirip imzalatmak suretiyle ...Ltd. Şti. üzerinden yapmış olduğu ticari ilişkide kullandıkları, 2000 TL'lik çekin sanıklar tarafından ödendiği, 8000 TL'lik çekle ilgili ise katılanların, sahibi olduğu şirket aleyhine icra takibinde bulunulmasına ve çekin karşılıksız çıkması nedeniyle katılanların bankaya çek bedeli olarak 470 TL ödemesine neden oldukları bu şekilde resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarını işledikleri iddia olunan somut olayda,

Dairemizde incelemede bulunan iş bu 2015/7757 Esas (Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/10/2012 gün, 2011/262 E.- 2012/381 K.) ve 2015/7637 Esas (...1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08/10/2012 gün, 2012/77 E. - 2012/477 K.) sayılı dosyalarında aynı katılan ve sanıkların yer alıp, eylemlerin aynı nitelikte olduğu, her iki dosyada da katılanların çekin bilgileri dışında alınarak sanıklar tarafından doldurulduğunu iddia etmesi, söz konusu çeklerin ticari ilişki sırasında Eyvit Seramik Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti'ne verilmesi, çeklerin üzerindeki keşideci imzalarının sanık ...'e ait olduğunun sanığın ikrarı ve bilirkişi raporu ile sabit olması karşısında maddi gerçeğin ortaya çıkarılması bakımından aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunan dosyalardaki delillerin birlikte takdirinde zorunluluk bulunması ve sanıkların tüm eylemlerinin suç ve iddianame tarihleri itibariyle değerlendirilmesi için dosyaların birleştirilerek incelenmesi suretiyle TCK'nın 43.maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu tartışıldıktan sonra sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin ve katılan ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2395, Karar No: 2018/1437, Tarih: 27.02.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/2395 E.  ,  2018/1437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : TCK'nın 106/2-a,62,53,63. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, uyulan bozmaya, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,

hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından “sanık için atanan zorunlu savunman ücretlerinin” çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/624, Karar No: 2008/6364, Tarih: 08.05.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/624 E.  ,  2008/6364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tenfiz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı Almanya’da işlettiği dükkanı davalıya devrettiğini ancak devir bedelinden 32.500 DM nin ödenmemesi nedeniyle ... Mahkemesinde dava açtığını ve devir bedelinin ödetilmesine karar verildiğini,kararın kesinleştiğini bildirerek tenfizine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı,tenfizi istenen kararın ön duruşmada ve yokluğunda verilen geçici olarak icra kabiliyeti olduğu bildirilen bir gıyabi karar olduğunu,kendisine tebligat yapılmadığını,savunma hakkının kısıtlandığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece tenfizi istenen kararın davalının yokluğunda ve geçici icra kabiliyeti olduğu karar içeriğinde de belirtilen,ön duruşmada verilen tedbir niteliğinde olması nedeniyle ilam niteliğinin bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacı davalıya devrettiği dükkanın devir bedelinin tahsili için Almanya’da dava açtığını,tahsiline ilişkin kararın kesinleştiğini bildirerek kararın tenfizi için eldeki davayı açmıştır.Davalı kararın yokluğunda verildiğini ve tenfiz edilebilir nitelikte bir karar olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.Davacının dava dilekçesine ekli

tercüme edilmiş karar suretinin incelenmesinde;Aachen İlçe Mahkemesinin 29.8.1997 tarihinde davalının yokluğunda ön duruşmada verdiği kararla 32.500 DM nin 11.5.1995 tarihinden itibaren itibaren % 10 faiziyle tahsiline karar verilerek kararın muvakkaten kabili icra olduğuda belirtilmiş,davalıya ilanen tebligat yoluyla tebligat yapılarak kararın 14.3.2005 tarihinde kesinleştiği ve icra edilebilir suret olduğu belirtilmiştir.Yabancı ülke mahkemelerinden alınan kararların tenfizi için Türk Mahkemelerine başvurulduğunda dava dilekçesine ekli olarak bulunması gereken belgeler MÖHUK’un 53.maddesinde gösterilmiştir.(Madde 53 - (1) Tenfiz dilekçesine aşağıdaki belgeler eklenir:a) Yabancı mahkeme ilâmının o ülke makamlarınca usulen onanmış aslı veya ilâmı veren yargı organı tarafından onanmış örneği ve onanmış tercümesi.b) İlâmın kesinleştiğini gösteren ve o ülke makamlarınca usulen onanmış yazı veya belge ile onanmış tercümesi.)

Davacı dava dilekçesine yabancı mahkeme kararının kesinleşmiş kararının onanmış aslı veya onanmış tercümesini eklemediğinden bu gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, aksi düşüncelerle yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ancak yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMUK’un …436. maddesi hükmünce kararın az yukarıda izah edilen şekilde gerekçesi düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle davacı tarafça temyiz edilen kararın gerekçesi düzeltilerek düzeltilmiş bu gerekçe ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 8.5.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12124, Karar No: 2018/7330, Tarih: 26.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/12124 E.  ,  2018/7330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 04/07/2014 gününde verilen dilekçe ile İİK 5. maddesi uyarınca icra memurunun kusurlu eyleminden kaynaklanan maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/04/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ile ihbar olunan tarafından süresi içinde istenilmekle davalının temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1) İhbar olunanın temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmü temyiz etme hakkı, davada taraf olan kişilere aittir. Kural olarak, kendisine dava ihbar olunan, davaya katılmadıkça kanun yollarına başvurma hakkı yoktur. Ancak mahkemece usul ve yasaya aykırı olarak taraf sıfatını almayan davanın ihbar olunduğu kişi hakkında hüküm kurulmuşsa, ihbar olunan hükmün kendisiyle ilgili bölümünü temyiz edebilir. Somut olayda, davalı Bakanlığın talebiyle dava, icra müdür yardımcısı olan ...’a ihbar edilmiş, ancak ihbar olunan feri müdahale talebinde de bulunmamıştır. Açıklanan nedenlerle; ...’un ihbar olunan sıfatı dışında başkaca bir sıfatı bulunmayıp, aleyhine hüküm de oluşturulmadığı ve bu nedenle hükmü temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı anlaşılmakla, temyiz hakkı bulunmayan ihbar olunanın temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2) Davalı Bakanlığın temyiz itirazına gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle ihbar olunanın temyiz dilekçesinin REDDİNE, davalı Bakanlığın temyiz itirazlarının yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddiyle kararın ONANMASINA 26/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5952, Karar No: 2023/4055, Tarih: 19.09.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/5952 E.  ,  2023/4055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1873 E., 2023/554 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/73 E., 2021/372 K.

Taraflar arasındaki torunla kişisel ilişki kurulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyize konu edilen kararın niteliğinin duruşma istenebilecek davalardan olmadığı anlaşılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca işin mahiyeti gereği davacı tarafın duruşma talebinin reddine, temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ve oğlunun boşandığını, davalı gelininin torununu göstermediğini iddia ederek torunu ile kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının oğlunun ve eşinin ceza evinde olduğunu, babaanne ile torunu arasında kişisel ilişki kurulmasının çocuk için yararı olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI