muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/24095, Karar No: 2024/8203, Tarih: 11.06.2024

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca üzerine atılı terör örgütü propagandası yapma suçundan beraatine yönelik hüküm kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Terör örgütü propagandası yapma suçunu düzenleyen 3713 sayılı Kanun’un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası şöyledir:

“(Değişik ikinci fıkra: 11.4.2013-6459/8 md.) Terör örgütünün; cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde propagandasını yapan kişi, bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu suçun basın ve yayın yolu ile işlenmesi hâlinde, verilecek ceza yarı oranında artırılır. Ayrıca, basın ve yayın organlarının suçun işlenmesine iştirak etmemiş olan yayın sorumluları hakkında da bin günden beş bin güne kadar adli para cezasına hükmolunur. (Ek cümle:17.10.2019-7188/13 md.) Haber verme sınırlarını aşmayan veya eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklamaları suç oluşturmaz. Aşağıdaki fiil ve davranışlar da bu fıkra hükümlerine göre cezalandırılır:

a) (Mülga: 27.3.2015-6638/10 md.)

b) Toplantı ve gösteri yürüyüşü sırasında gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1. Örgüte ait amblem, resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2. Slogan atılması,

3. Ses cihazları ile yayın yapılması,

4. Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi.”.

Tarihi seyir içinde Kanun’un 12.04.1991 tarihinde yürürlüğü giren ilk hâlinde 7 nci maddesinin ikinci fıkrası “örgüt mensuplarına yardım eden ve örgütle ilgili propaganda yapanlar” hakkında 1 yıldan 5 yıla kadar hapis ve ağır para cezası öngörülmüşken, 19.02.2002 tarihinde yürürlüğe giren 4744 sayılı Kanun ile ceza miktarları aynı şekilde muhafaza edilerek örgüt propagandası yapma suçunun unsurları değiştirilmiş ve propagandanın suç olması için “terör yöntemlerine başvurmaya özendirecek şekilde” yapılması şart koşulmuştur.

Madde gerekçesinde her propagandanın değil, sadece terör yöntemlerine başvurmaya özendirecek propagandaların suç olmasının öngörüldüğü ve düşünce özgürlüğü sınırlarının genişletilerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin bu alanda aradığı kriterlere uygun bir düzenleme getirildiği belirtilmiştir.

Aynı madde de, 07.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4963 sayılı Kanun ile yeniden değişiklik yapılarak propagandanın “şiddet veya diğer terör yöntemlerine başvurmayı teşvik edecek şekilde” yapılması halinde suç olacağı kabul edilmiştir.

Madde gerekçesinde örgütle ilgili olsun veya olmasın şiddet veya diğer terör yöntemlerine başvurmayı teşvik edecek şekilde propaganda yapanların cezalandırılmasının öngörüldüğü ifade edilmiştir.

Aynı madde de, 07.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4963 sayılı Kanun ile yeniden değişiklik yapılarak propagandanın “şiddet veya diğer terör yöntemlerine başvurmayı teşvik edecek şekilde” yapılması halinde suç olacağı kabul edilmiştir.

Madde gerekçesinde örgütle ilgili olsun veya olmasın şiddet veya diğer terör yöntemlerine başvurmayı teşvik edecek şekilde propaganda yapanların cezalandırılmasının öngörüldüğü ifade edilmiştir.

18.07.2006 tarihinde yürürlüğü giren 5532 sayılı Kanun ile anılan maddeden “yardım eden” ibaresi çıkarılmış, bir tanımlama yapılmamakla birlikte “terör örgütünün propagandasını yapma” suç olarak düzenlenmiş, suçun basın yayın yoluyla işlenmesi hâlinde cezanın yarı oranında artırılacağına ve yayın sorumlularına da adlî para cezası verileceğine dair hükümler ilk defa bu değişiklikle maddeye eklenmiştir.

Madde de 11.04.2013 tarih, 6459 sayılı Kanun ile suçun unsurları açısından en ciddi değişikliğe gidilmiştir. Buna göre ancak “Terör örgütünün; cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde propagandasını yapma” durumunda fiil suç teşkil edecektir. Böylece düzenleme AİHM’in bu konudaki kriterine uygun hale getirilerek son halini almıştır.

Bilahare 27.03.2015 tarih, 6638 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi ile 7 nci maddenin ikinci fıkrasının son cümlesinin “a” bendi yürürlükten kaldırılmış, maddeye üçüncü fıkra eklenmiştir.

Nihayet 17.10.2019 tarih, 7188 sayılı Kanun’un 13 üncü maddesi ile de 7 nci maddenin ikinci fıkrasının son cümlesinden önce gelmek üzere “Haber verme sınırlarını aşmayan veya eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklamaları suç oluşturmaz.” cümlesi eklenmiştir. Görüldüğü gibi, safahatta yapılan her değişikliğin ifade ve basın özgürlüğü lehine geliştiği çok açıktır.

TDK’ya göre propaganda; “bir öğreti, düşünce veya inancı başkalarına tanıtmak, benimsetmek ve yaymak amacıyla söz, yazı vb. yollarla gerçekleştirilen çalışma, yaymaca” anlamına gelmektedir.

3713 sayılı Kanun’un 7 nci maddesinin ikinci fıkrasının birinci cümlesinde yer alan düzenlemeye göre tipiklik açısından suçun oluşabilmesi için; “propaganda” niteliğinde bir fiilin işlenmesi, yapılan propagandanın; terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek şekilde veya terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerine başvurmayı teşvik edecek şekilde gerçekleştirilmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın iddianameye konu sosyal medya platformu facebook hesabından, yapmış olduğu paylaşımları değerlendirildiğinde;doğrudan terör örgütünün; cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek nitelikte olmadığından atılı suçtan beraat verilmesinde bir hata bulunmaması karşısında; Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, sanığın delil yetersizliğinden beraatine yönelik vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı mahkemece verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık saptanmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 30.09.2022 gün ve 2021/739 Esas ve 2022/1162 sayılı Kararında Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 19. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2193, Karar No: 2010/8580, Tarih: 11.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/2193 E.  ,  2010/8580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18546, Karar No: 2023/6376, Tarih: 21.06.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/18546 E.  ,  2023/6376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/430 E., 2016/258 K.

SUÇ :556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'ye muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli ve 2014/430 Esas, 2016/258 Karar sayılı kararı ile sanığın marka hakkına tecavüz suçundan (mülga) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 61/A maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 54 üncü maddesi uyarınca hapisten çevrilen 6000,00 TL ve doğrudan hükmedilen 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve suça konu eşyaların müsaderesine karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 20.03.2021 tarihli ve 19 - 2016/325412 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; somut bir nedene dayanmamakla birlikte kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Türk Patent ve Marka Kurumu nezdinde 2012 08497 Ticaret- Hizmet numaralı, 16,41 ve 45. emtia sınıflarında tescili bulunan Cenart Hukuk + şekil markasının hak sahibi olan katılan ... vekili, 05.03.2014 havale tarihli şikâyet dilekçesi ile sanığın işlettiği ... isimli iş yerinde hak sahibi oldukları tescilli markalı ürünlerin, marka haklarına tecavüz edilerek satışa arz edildiği iddiası ve arama yapılması talebi ile şikâyetçi olmuştur.

2. İstanbul Anadolu 21. Sulh Ceza Mahkemesinin, 05.03.2014 tarihli ve 2014/171 Değişik İş sayılı kararı doğrultusunda, ilgili iş yerinde yapılan aramada toplam 47 adet Cenart Hukuk + şekil markasını taşıyan ders notu fotokopilerine el konulmuştur.

2. İstanbul Anadolu 21. Sulh Ceza Mahkemesinin, 05.03.2014 tarihli ve 2014/171 Değişik İş sayılı kararı doğrultusunda, ilgili iş yerinde yapılan aramada toplam 47 adet Cenart Hukuk + şekil markasını taşıyan ders notu fotokopilerine el konulmuştur.

3. Sanık savunmalarında; iş yerini kendisinin işlettiğini, suça konu ders notu fotokopilerinin öğrenciler tarafından fotokopi çekilmek üzere getirtilmiş notlar olduğunu, katılanın hak sahipliğinın bulunmadığını, üniversite hocalarının ders notlarını cenart markalı kapak yapıp notlar üzerine cenart kaşesini basarak ders notu çıkarttıklarını, kendilerinin de bunları çoğaltıp öğrencilere fotokopi fiyatına verdiklerini ve suçlamayı kabul etmediğini beyan etmiştir.

4. Savunma tanığı M.S., 12.04.2016 tarihli celsede alınan yeminli beyanında; Marmara Hukuk Fakültesi üçüncü sınıf öğrencisi olduğunu, 2013-2014 yıllarında katılan ...'ün yanında ücret karşılığında çalıştığını, derslerde ses kayıt cihazı veya telefon ile derste hocaların anlattıklarını kayıt edip sonra bunları yazıya döktüğünü, bunları da haftalık olarak katılana verdiğini, hocanın anlattıkları haricinde gerekli gördüğü yerlerde eklemeler de yapıp notları hazırladığını, bu şekilde hazırlanan ders notlarının kitapçık haline getirilip çoğaltılarak satışa arz edildiğini beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

Dosya içerisinde mevcut suça konu ders notu fotokopileri incelendiğinde; bu fotokopilerin Hukuk Fakültesinde okutulan derslere ilişkin olduğu, dersi anlatan öğretim görevlilerinin anlatımlarının, derse katılan bir öğrenci tarafından birebir kaleme alınıp yazıya dökülmek suretiyle oluşturulduğu, ders notu fotokopilerinde Cenart Hukuk + şekil markası ile ilgili dersin ismi (Örn: Vergi Hukuku,Miras Hukuku gibi.) ve ders notlarının hangi tarih aralığına ilişkin olduğuna dair ibarelerin bulunduğu, katılan tarafından hazırlanan orjinallerinin de bandrolsüz ve ciltlenmemiş şekilde satışa sunulduğu, sanığın ise katılan tarafından derlenen bu notların fotokopisini çekip satışa sunduğu anlaşılmıştır.

Marka hakkının korunabilmesi için öncelikle marka tescilinden doğan hakkın hukuka uygun olması ve marka hakkına konu olan mal veya hizmetin haksızlık içermemesi gerekir.

Temyiz davasına konu olayda ise; yukarıda anlatıldığı üzere marka hakkı sahibi olan katılanın, öğretim görevlilerinin derste anlattığı özgün düşüncelerin yazıya dökülmüş halini, fikri mülkiyet hakkı sahibi

olan öğretim görevlilerinin basım ve yayını konusunda onayları da olmaksızın derleyerek çoğaltıp, üzerinde tescilli markasını kullanarak satışa sunması, başka bir anlatımla, aslen hak sahibi olmadığı bir ürün üzerinde tescilli markasını kullanarak bunu mal edinmesi hukuken korunabilecek bir değer taşımaz.

Yukarıda anlatılan bilgiler ışığında ve hukukun genel ilkeleri çerçevesinde sanığa yüklenen eylem marka hakkına tecavüz suçunu oluşturmayacağından, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Yukarıda anlatılan bilgiler ışığında ve hukukun genel ilkeleri çerçevesinde sanığa yüklenen eylem marka hakkına tecavüz suçunu oluşturmayacağından, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin, 12.04.2016 tarihli ve 2014/430 Esas, 2016/258 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5219, Karar No: 2013/8680, Tarih: 13.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2012/5219 E.  ,  2013/8680 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi katılma isteminde bulunan ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Asli müdahil olarak katılma isteminde bulunan ...'ın temyizi 3413 parsel sayılı taşınmazla ilgili hükme yöneliktir.

Mahkemece asli müdahale isteminde bulunan ...'ın davasının reddine karar verilmiş ise de, dosyanın incelenmesinde hükmü temyiz eden asli müdahale talebinde bulunan ...'tan yargılama sırasında başvuru ve müdahale harcı alınmadığı ve müdahilliği hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmeden hakkında hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

492 sayılı Harçlar Kanununun 32.maddesi hükmünde yargı işlerinde gerekli harçlar ödenmedikçe müteakip usuli işlemlerin yapılamayacağı açıklanmıştır. Bu hukuksal olgu ve bir davada asli müdahalede bulunulabilmek için başvuru ve peşin harç yatırılması gerektiği gözetildiğinde asli müdahale talebinde bulunan ...’ın müdahilliğine karar verilebilmesi ve dolayısı ile hakkında bu sıfatla hüküm oluşturulabilmesi için müdahale harçlarının yatırılması gerekir. Nevar ki, dosyanın incelenmesinde adı geçen kişinin müdahale dilekçesi verirken gerekli harçları yatırdığına ilişkin bir bilgi ve belge bulunmamaktadır. Gerekli harçlar alınmadan müdahale talebi hakkında karar verilemeyeceği gibi müdahale talebinde bulunan yönünden hüküm de verilemez.

Hal böyle olunca mahkemece asli müdahale talebinde bulunan ...’a asli müdahale harcını yatırması için kesin süre verilmesi ve sonucuna göre yöntemine uygun şekilde yapılmış bir müdahale talebi bulunup bulunmadığı değerlendirildikten sonra müdahil yönünden bir hüküm oluşturulması gerekirken, harcı yatırılarak yapılmış bir müdahale talebi bulunmadığı ve müdahilliği konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmediği halde müdahale talebinde bulunan yönünden de hüküm oluşturulması isabetsiz, ...'ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde katılma isteminde bulunan ...'a iadesine, 13.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9544, Karar No: 2007/3271, Tarih: 02.04.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/9544 E.  ,  2007/3271 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete ait ... plakalı 1997model Def marka çekiciyi 1.1.2002 tarihinde satın aldığını, ancak araç kaydında teşvikli olduğu satılamaz kaşesi bulunduğundan teşvikin kalkacağı 25.7.2002 tarihinden sonra 1.8.2002 tarihinde devrinin yapılacağını, ancak davalının devir işlemini 1.12.2003 tarihine kadar yapmadığı, bu arada aracın çalıştırılamadığını, her ay için 3-4 milyar zarara uğradığını, 16 ay bedelinin istendiğini ileri sürerek şimdilik 4.000.000.000.TL'nin faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, görev yönünden Asliye Ticaret Mahkemesinin görevli olduğunu belirtmiş, aracın teşvik kapsamında geri ödemelerinin sona erdiği tarihte davacının masrafları karşılayacak durumda olmadığından devir işleminin gerçekleşmediğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davacının mahrum kalınan kazançla ilgili olarak dava hakkı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacıvekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 2.4.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1973, Karar No: 2018/12441, Tarih: 26.09.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/1973 E.  ,  2018/12441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekinin suç tarihinde park halinde bulunan aracının kilitli durumdaki kapısının zorlanarak açılmak suretiyle 200 Euro, 150 TL ve Nokia N 66 marka ve model cep telefonunun çalındığı, suça konu cep telefonunun aynı gün saat 18.05'te sanığın adına kayıtlı bulunan ... numaralı hatla kullanıldığının anlaşıldığı olayda,

Sanığın suç tarihinde telefonla görüştüğü kişilerin tespiti ile sanıktan bu kişilerin kim oldukları sorulup, bu kişilerin belirtilen tarihte kiminle görüştükleri hususunda tanık sıfatıyla dinlenmesi ve sanığın belirtilen telefon numarasının kendisine ait olmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, ilgili şirketten telefon abone sözleşmesinin aslı getirtilerek sanığın mukayeseye esas yazı ve imza örnekleri temin edilip, abone sözleşmesindeki yazı ve imzanın sanığa ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması gerektiği düşünülmeden eksik araştırmayla yazılı biçimde beraat kararları verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 26.09.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21424, Karar No: 2016/606, Tarih: 18.01.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/21424 E.  ,  2016/606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ... İli ... İlçesi ... Mahallesi 3056 ada 5 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmışsa da alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasası'nın bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir.

Emsalin kamulaştırılan taşınmazla aynı konumda ve taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya kamulaştırmaya yakın günlerde satılması zorunlu değildir. Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar gösterilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri tespit edilmelidir.

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasası'nın 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.