muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/12787, Karar No: 2024/7359, Tarih: 03.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/12787 E.  ,  2024/7359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/748 E., 2019/267 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında 07.11.2014 tarihli ... ile ilgili İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.12.2014 tarihinde kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği 27.07.2016 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullanması nedeniyle erteleme kararının kaldırıldığı ve 05.09.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.01.2017 tarihli ve 2016/739 Esas sayılı dava dosyasından hakkında dava açıldığı ve aynı mahkemenin 2016/804 Esas sayılı dava dosyası ile hukuki ve fiili bağlantı nedeniyle birleştirilmesine karar verilmiş, 2016/804 Esas sayılı dosyası üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir.

B. Sanık hakkında 02.08.2016 tarihli ... ile ilgili İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.10.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci ve onuncu fıkraları ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.12.2017 tarihli ve 2016/804 Esas, 2017/799 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

C. İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.12.2017 tarihli ve 2016/804 Esas, 2017/799 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi, 50 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 52 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adli para cezasına karar verilmiştir.

D.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 12.03.2019 tarihli ve 2018/748 Esas, 2019/267 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 16.06.2014 tarihli kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçunun 17.12.2013 suç tarihli eylemle ilgili 05.05.2014 tarihinde hükmedilen ve 14.05.2014 tarihinde kesinleşen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı esnasında gerçekleştirdiğinden 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşmesine karar verilmiştir. Sanık hakkında 02.08.2016 tarihli kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; adli para cezası kaldırılarak hükmedilen hapis cezasının usul ve yasaya aykırı olduğundan verilen kararı temyiz ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Dava konusu olay, sanığın iki farklı tarihte uyuşturucu madde kullanma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında birleşen aynı mahkemenin 2016/804 Esas sayılı dosyasında kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan dava ile ilgili; sanığın bu suçu daha önce 07.11.2014 tarihinde işlemiş olduğu suçtan dolayı aynı mahkemnin 2016/739 esas ve 2017/46 esas ve karar sayılı dosyasında soruşturma aşamasında İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 04.12.2014 tarih 2014/104100-2804 Karar sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile belirlenen erteleme süresi içerisinde işlemiş olduğu anlaşıldığından ikinci suçtan dolayı açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle davanın düşmesine,

Suç tarihi olan 07.11.2014 tarihinde güvenlik güçlerince şüphe üzerine sanığın üzerinde usulüne uygun bir şekilde yapılan aramada kullanmak için temin ettiği uyuşturucu madde ele geçirildiği, soruşturma aşamasında İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2014 tarih 2014/104100-2804 sayılı kararı ile suçla ilgili olarak sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verildiği, erteleme süresi içerisinde 27.07.2016 ve 02.08.2016 tarihlerinde sanığın güvenlik güçlerince kullanmak için temin ettiği uyuşturucu maddeyle birlikte yakalandığı bu şekilde sanığın üzerine atılı suçu işlediği sonuç ve kanaatine varılarak sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Dosya içerisinde mevcut sanığa ait Denetimli Serbestlik dosya bilgileri incelendiğinde; Karşıyaka DS infaz bürosuna ait 2014/1578 DS nolu dosyasının 23/06/2014 tarihinde açıldığı, infazının tamamlanması nedeniyle 04.08.2015 tarihinde kapatıldığı, yine Karşıyaka DS infaz bürosu'nun 2014/1640 DS nolu dosyasının 07.07.2014 tarihinde açıldığı, ihlal nedeniyle 26.03.2015 tarihinde kapatıldığı tespit edilmiştir. Yine dosya içerisinde mevcut İzmir(Kapatılan) 10. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 08.05.2014 tarih 2014/431 - 418 E -K nolu kararında; sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince tedavi ve Denetimli Serbestlik tedbiri kararı verildiği kararın 09.06.2014 tarihinde kesinleştiği, sanığın Denetimli Serbestlik yükümlülüklerine uymadığından dolayı dosyanın yeniden ele alındığı ve yargılamanın İzmir 31. Asliye Ceza Mahkemesi'nce yapıldığı dosya içerisinde mevcut İzmir 31 ASLCM'nin 25.06.2015 tarih 2015/371 - 430 E-K nolu karara ilişkin ilam incelendiğinde, sanığın istinafa konu 07.11.2014 tarihli eylemini, İzmir (Kapatılan) 10. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 08.05.2014 tarih 2014/431 - 418 E -K nolu kararı ile verilen Denetimli Serbestlik döneminde işlediği tespit edilmiştir.

Bu bilgiler ışığında; sanık hakkında duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda;

Sanığın İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/739 Esas 2017/46 Karar nolu birleştirme kararına verilen dosyaya konu 07.11.2014 tarihli eylemini; İzmir (kapatılan) 20. SCM'nin 05.05.2014 tarih 2014/184-468 E.K. Nolu kararı ile verilen ve 14.05.2014 tarihinde kesinleşen Tedavi ve Denetimli Serbestlik Tedbiri kararının infazı sırasında işlendiği anlaşılmakla; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılamayacağından kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle sanık hakkındaki işbu kamu davasının gereğince düşürülmesine,

Sanığın, 27.07.2016 tarihli kullanmak amacıyla uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak eylemine ilişkin gereğinin takdir ve ifası yönünde İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı müzekkere yazılmasına, Sanık ...'nun üzerine atılı 02.08.2016 tarihli, kullanmak amacıyla uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek, bulundurmak ve kullanmak suçunu işlediği, sanığın kabule ilişkin beyanları, olay tutanağı, ekspertiz raporu ve tüm dosya kapsamı ile anlaşılmakla atılı ... nedeniyle mahkumiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Temyiz incelemesine konu 02.08.2016 tarihli ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 03.10.2016 tarihli iddianame düzenlenerek dava açılmıştır. Sanık hakkında doğrudan dava açılmasına dayanak olan sanığın 07.11.2014 tarihli eylemi nedeniyle açılan kamu davasının da eylemler arasında fiili ve hukuki bağlantı nedeniyle bu dava ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Temyiz incelemesine konu 02.08.2016 tarihli ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 03.10.2016 tarihli iddianame düzenlenerek dava açılmıştır. Sanık hakkında doğrudan dava açılmasına dayanak olan sanığın 07.11.2014 tarihli eylemi nedeniyle açılan kamu davasının da eylemler arasında fiili ve hukuki bağlantı nedeniyle bu dava ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

07.11.2014 tarihli eylemle ilgili hükmedilen 23.03.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi (KADEK) kararı verildiği, sanığın 27.07.2014 tarihinde uyuşturucu madde bulundurarak yükümlülüklerine uymaması nedeniyle hakkında dava açıldığı ve İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 12.03.2019 tarihli kararı ile suç tarihinden önce işlediği başka bir uyuşturucu madde kullanma suçu nedeniyle hükmedilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı esnasında bu suçun işlemesi nedeniyle davanın düşmesine karar verildiği anlaşılmakla;

Her ne kadar 02.08.2016 tarihli ... nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan kamu davası açılmış ise de, 07.11.2014 tarihli eylemle ilgili 04.12.2014 tarihinde verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının tebliğinin ; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanunu'nun 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata aynı Kanunu'nun 23 üncü maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16 ıncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin; kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının doğrudan mernis adresine yapıldığı, dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğu ve 04.12.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun kesinleşmediği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmadığı ve sanık hakkında usule uygun verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı bulunmadığı anlaşılmakla; inceleme konusu 02.08.2016 tarihli eyleme ilişkin olarak 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan kamu davasının açılması koşulunun da sağlanmamış olacağı, bu nedenle sonraki suçlara ilişkin olarak yeniden kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi gerekeceği, buna bağlı olarak da, “kamu davasının açılmasının ertelenmesi” kararı verilmeden açılmış olan kamu davasında kovuşturma şartı bulunmadığından kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere "durma" kararı verilerek dosyanın gereği için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesinin 3. Ceza Dairesinin 12.03.2019 tarihli, 2018/748 Esas, 2019/267 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14144, Karar No: 2014/13518, Tarih: 29.09.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/14144 E.  ,  2014/13518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İncesu Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2013

NUMARASI : 2012/71-2013/239

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme sonucu alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki dava konusu taşınmaz ile aynı özelliklere sahip emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için ana amaç; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir.

Bilirkişi kurulunun somut emsal olarak aldığı A..Mahallesi .. ada 77 parsel sayılı taşınmazın; konumu itibariyle merkez ilçe Melikgazi sınırlarında kaldığı ve dava konusu taşınmaz ile benzer özellikleri taşımadığı anlaşılmaktadır. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına ve Kamulaştırma Yasasının 11. maddesine göre, emsal alınacak taşınmazların dava konusu taşınmazlarla benzer özellikler taşıması ve yakın konumda bulunması gerekir. Dava konusu taşınmazla aynı ilçe sınırlarında bulunmadığı gibi benzer özellikler taşımadığından bu taşınmazın emsal olarak kabulü ile değer biçilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece tarafların sunacağı ya da re'sen getirtilecek kayıtlar üzerinden yukarıda açıklanan ilkelere uygun İncesu ilçe sınırlarında taşınmaz satışları araştırılarak emsal olabilme niteliklerine uygun bulunanlar tespit edilip bu emsallerin 11. maddenin (d) bendinde öngörülen vergiye esas olmak üzere ilgili belediyelerce bulundukları cadde veya sokak için değerlendirme tarihindeki asgari m² değerleri getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme, emsal taşınmazların ise değerlendirmeye esas alınan satış tarihleri itibarıyla imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları da belediye imar ve tapu müdürlüklerinden araştırılıp bu emsallere göre ve ayrıntılı olarak karşılaştırma yapan raporlar alınarak oluşacak duruma göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2551, Karar No: 2019/11363, Tarih: 03.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/2551 E.  ,  2019/11363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, herhangi bir nedene dayanmayan sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmeyerek TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün C-5 şeklinde gösterilen fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 300 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5989, Karar No: 2019/6310, Tarih: 05.07.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/5989 E.  ,  2019/6310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kiracılık sıfatının tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davacı tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 02.04.2019 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı asil ... ile vekili Av.... geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan asil vekilin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin belirli günde daha derinlemesine incelenmesi ve bu konuda bir araştırma yapılması gerektiği heyetçe zorunlu görüldüğünden Yargıtay Kanunu'nun 24/1 Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 21/3 maddeleri uyarınca görüşmenin 05.07.2019 gününe bırakılması uygun görüldü. Dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 16,70 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.07.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi. Başkan
Yargıtay — Esas No: 2011/11279, Karar No: 2011/18654, Tarih: 23.11.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/11279 E.  ,  2011/18654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/144, Karar No: 2006/1754, Tarih: 23.02.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/144 E.  ,  2006/1754 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili 4389 sayılı Bankalar Kanunu’nun 15/3, 15/7-b ve 15a maddeleri uyarınca alacaklarının takip ve tahsilinde 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un uygulandığını, oysa düzenlenen sıra cetvelinde ilk hacze iştirak ettirilmediklerini ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İcra Mahkemesi'nce davacı alacağına imtiyaz tanıyan özel bir kanun hükmü bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4389 sayılı Bankalar Kanunu’nun 15/3, 15/7-b ve 15a maddeleri uyarınca davacı kurumun alacakları kamu alacağı niteliğinde olup, bunların takip ve tahsilinde 6183 sayılı yasa hükümleri uygulanır. Anılan yasanın 21/I nci maddesi hükmüne göre, üçüncü kişiler tarafından haczedilen bir malın paraya çevrilmesi anına kadar bu mal üzerine kamu alacağından dolayı da haciz konulursa, satış bedeli garameten paylaştırılır. Açıklanan durum karşısında davacı kurum alacağının tahsili için konulan hacizlerin davalı yanca konulan ilk hacze iştirak ettirilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davanın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı yanın temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 23.02.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/4787, Karar No: 2015/9240, Tarih: 13.10.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/4787 E.  ,  2015/9240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.