muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/11917, Karar No: 2018/12775, Tarih: 23.05.2018

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, ... 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir ... izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, ... 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).

Somut olayda, dava dilekçesinde açıkça, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında eldeki davaya konu somut olayın özellikleri dikkate alınarak belirsiz alacak davası yönünden yapılan değerlendirmede;

Somut olayda, dava dilekçesinde açıkça, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında eldeki davaya konu somut olayın özellikleri dikkate alınarak belirsiz alacak davası yönünden yapılan değerlendirmede;

Kıdem tazminatı, ihbar tazminatı,işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücreti bakımından; davacı, çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri, hak kazandığı izin süresini, çalışma süresi boyunca varsa kullanmadığı veya karşılığı ödenmeyen izin sürelerini belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, dava konusu kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, boşta geçen süre ücret alacaklarının gerçekte belirlenebilir alacaklar olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri nazara alınarak, dava şartı yokluğundan anılan alacaklara yönelik taleplerin usulden reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 23.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/893, Karar No: 2019/37948, Tarih: 02.12.2019

**7. Ceza Dairesi         2016/893 E.  ,  2019/37948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1. Kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrilirken gün hesabı sırasında uygulama maddesinin gösterilmesi suretiyle CMK'nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırı davranılması,

2. Dava konusu kaçak eşyalar hakkında 21.11.2013 tarihinde tasfiye kararı verildiği gözetilerek "dava konusu kaçak eşyalar tasfiye edilmiş ise tasfiye bedelinin hazine adına irad kaydına, tasfiye edilmemiş ise 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi delaletiyle TCK'nun 54/4. maddesi gereğince müsaderesine" karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca,

1. Kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrilmesine ilişkin hüküm fıkrasında "50/1-a" ifadesinden sonra gelmek üzere, "ve 52/2" ibaresinin yazılması,

2. Kaçak eşyaların müsaderesine ilişin bölümün hükümden çıkartılarak yerine “dava konusu kaçak eşyalar tasfiye edilmiş ise tasfiye bedelinin hazine adına irad kaydına, tasfiye edilmemiş ise 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi delaletiyle TCK'nun 54/4. maddesi gereğince müsaderesine” ibaresinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17829, Karar No: 2014/17548, Tarih: 16.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/17829 E.  ,  2014/17548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, kesilen yaşlılık aylığının yeniden bağlanmasına, Kuruma ödenen primlerin iadesine, aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 16/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2177, Karar No: 2019/3676, Tarih: 13.05.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2177 E.  ,  2019/3676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ordu 1. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 05/12/2017 tarih ve 2016/781 E. - 2017/674 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi’nce verilen 23/03/2018 tarih ve 2018/391-2018/449 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ayrı ayrı davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirkete ait 3. Tertip C grubu 60358 seri numaralı nama yazılı hisse senedinin sahibi ve zilyedi olduğunu, yapılan araştırma ve yazışmalar neticesinde, müvekkilinin davalı şirkette pay sahibi olmadığını, ilgili hisse senedinin şirket pay defterinde ve kayıtlarında diğer davalı ...'na 16/02/2003 tarihli hisse senedi devir ve kabul beyannamesi ile devredildiği bilgisine ulaşıldığını, müvekkilinin böyle bir devir işlemi yapmaması ve işlemin sahteliği nedeniyle yasal yollara başvurulduğunu, Ordu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kesinleşen 2008/45 Esas ve 2010/693 Karar sayılı 28/10/2010 tarihli kararı ile davalı tarafça iddia edilen hisse devir sözleşmesindeki imzanın müvekkiline ait olmadığının tespit edildiğini, davalı ...'nun evrakta sahtecilikten mahkum olduğunu, somut olayda hukuki olarak hisse senetlerinin devri için gerekli şartların oluşmadığından hisse senedi devrinin devreden ile devralan arasında bir hüküm ifade etmediğini, pay senedinin usulüne uygun olarak devredilmediği sabit olduğuna göre devir hususunun pay defterine de yazılmaması gerektiğini, dolayısıyla nama yazılı senetlerin mülkiyetinin devralana geçmediğini belirterek, fazlaya ilişkin haklarının saklı kalması kaydıyla, müvekkilinin sahip ve zilyedi olduğu davalı ... Sanayi ve Ticaret A.Ş' ne ait 3. Tertip C Grubu 60358 seri numaralı nama yazılı hisse senedinin müvekkili adına kayıt ve tesciline, dava konusu hisse senetlerinin ve pay defterinin usulsüz devir işleminden önceki hal gibi işlem görerek müvekkilinin hissedarlığının tespit ve tesciline karar verilmesini talep ve dava ettiği anlaşılmıştır.

Davalı ... vekili; diğer davalı şirketin hissedarları ile ilgili talebin müvekkiline yöneltilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, ceza mahkemesinin 2008/45 Esas sayılı ilamında davacının kararın kendisine tebliğinden itibaren 6 ay içerisinde başvurması halinde hisse devrinin iptali yönündeki hükmün uygulanacağının karara bağlanmış olmasına rağmen işbu davanın açılma tarihine kadar hiçbir talepte bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; diğer davalı şirketin hissedarları ile ilgili talebin müvekkiline yöneltilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, ceza mahkemesinin 2008/45 Esas sayılı ilamında davacının kararın kendisine tebliğinden itibaren 6 ay içerisinde başvurması halinde hisse devrinin iptali yönündeki hükmün uygulanacağının karara bağlanmış olmasına rağmen işbu davanın açılma tarihine kadar hiçbir talepte bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Sanayi ve Tic. A.Ş. vekili; müvekkilinin sahte olarak yapıldığı iddia edilen bu işlemde herhangi bir kusurunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; Ordu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/45 Esas 2010/693 Karar sayılı ceza dosyasında özel belgede sahtecilik suçundan ..., Burhan Hikmet Ağaoğlu, Mustafa Alaybeyoğlu hakkında hapis cezası verildiği ve kararın kesinleştiği, ceza dosyası münderecatı, verilen karar ve hükme esas alınan bilirkişi raporundan, davalı yanca ileri sürülen nama yazılı hisse senedi devrinde kullanılan imzanın davacı eli ürünü olmadığı, hisse senedi devrine ilişkin belgelerin sahte olduğu, bu durumda geçerli bir pay senedi devrinden söz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacı ...'nun davalı ... Entegre Ağaç San. ve Tic. A.Ş.'ne ait 3.tertip C grubu, 60358 seri numaralı, nama yazılı hisse senedi ile hisse sahibi olduğunun tespitine, davalı ... adına olan kaydın iptali ile 3. tertip C grubu, 60358 seri numaralı, nama yazılı hisse senedinin davacı ... adına kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Karar aleyhine, davalı şirket ve ... vekilleri ayrı ayrı istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince, dosya üzerinden yapılan istinaf incelemesinde; ceza dosyasına konu olan belgenin davacı adına kayıtlı Çamsan A.Ş'ye ait 3. tertip C gurubu 60358 seri numaralı nama yazılı hisse senedinin kendi adına devrini ilişkin belgede sahtelik yaptığı, davacıya ait hisse senetlerini kendi adına davalı şirketin pay defterine kayıt ettirdiği, davalı şirketin de gerekli incelemeyi yapmadan sahte belge ile davacı hisselerini devir alan davalıyı şirket pay defterine hissedar olarak kayıt etmek suretiyle kusurlu hareket ettiği gerekçesiyle, davalıların istinaf taleplerinin ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin ayrı ayrı temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 13/05/2019 tarihinde kesin olarak oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1-HMK 353/1-b-2 maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesince kararın gerekçesinde hata edilmiş ise ve bu husus yönünden yargılama yapılmasını gerektirmiyorsa Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak doğru gerekçeyle yeniden hüküm kurulması gerekir.

Somut olayda, İlk Derece Mahkemesi kararında davalı ...Ş.'nin dava konusu olayda niçin sorumlu olduğuna ilişkin hiçbir gerekçeye yer verilmemiş, Bölge Adliye Mahkemesi ise istinaf incelemesi sonucu davalı şirketin olaydan niçin sorumlu tutulması gerektiğine ilişkin gerekçeye yer verdiği halde, İlk Derece Mahkemesi kararının HMK 353/1-b-2. maddesi uyarınca kaldırarak yeniden hüküm kurmak yerine, HMK 353/1-b-1. maddesi uyarınca esastan ret kararı vermiştir. Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre bu husus münhasıran bozma sebebi olarak kabul edilmektedir. (Bkz. Dairemizin 29.04.2019 T. 2018/1570 - 2019/3225; 29.04.2019 T. 2018/1612 E -2019/3226 sayılı kararları), bu sebeple kararın öncelikle usul yönünden bozulması gerektiği düşüncesindeyim.

2- Anonim şirketlerde nama yazılı hisse senetlerinin devirleri TTK. 490. maddesi uyarınca ciro + teslim ile geçmekte olup TTK 499. maddesi uyarınca pay devrine dair ciro içeren pay senedi aslının ibrazı halinde şirket görünüşte usulüne uygun pay devrini pay defterine kaydetmekle mükellef olup, pay devri geçersiz imzaya dayalı olsa bile, şirketin bu hukuka aykırılığı bildiği veya bilmesi gerektiği ispat edilmeden ve bu hususta kayıtların düzeltilmesi için şirkete başvurulmadan tek başına pay defterine kayıt nedeniyle şirketin sorumlu tutulmasını doğru bulmadığımdan, kararın esas yönünden de bozulması düşüncesinde olduğumdan, kararın onanmasına dair Dairemiz çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/6627, Karar No: 2019/703, Tarih: 16.01.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/6627 E.  ,  2019/703 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 58/6, 53/1, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,sanığın sair temyiz itirazının reddine, ancak;

1- TCK'nın 58/6. maddesinde tekerrür halinde hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirileceği ve ayrıca mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının öngörüldüğü, mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbirlerinin yer aldığı 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108. maddesinde ise, yalnızca mükerrirler hakkında tayin olunan özgürlüğü bağlayıcı ceza olan hapis cezalarının ne şekilde infaz edileceği belirtilmiş olup, bu maddede adli para cezasının infazı konusunda her hangi bir düzenlemenin bulunmadığı, 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinde adli para cezasının infazı düzenlenmiş olup, bu maddede mükerrirler hakkında hükmolunan adli para cezasının infazına ilişkin bir düzenlemeye yer verilmediği, bu durumda, TCK'nın 58, 5275 Sayılı Kanunun 106 ve 108. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında adli para cezasına hükmedilmesinden dolayı tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

3-Hapisten çevrili para cezalarında, TCK’nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluğu hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin 3. paragrafının ve hüküm fıkrasının hak yoksunluğu uygulamasına ilişkin 6. paragrafının hükümden çıkarılması, hüküm fıkrasının 8. paragrafının hükümden çıkarılarak, yerine ‘’TCK 52/3 maddesi gereğince sanığın sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesi göz önüne alınarak 30 tam gün adli para cezasına çevrilmesine, 52/2 maddesi gereğince bir günlüğü takdiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek 600 TL adli para cezasına çevrilmesine’’ cümlesinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun görülen hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.