muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/33296, Karar No: 2014/513, Tarih: 15.01.2014

2010 yılı içerisinde Erdemli İlçesi, Ayaş Belediyesi zabıta ve imar ekipleri tarafından yapılan kontroller sırasında, Adana Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 17/06/1999 gün ve 3439 sayılı kararı uyarınca 3. derecede Arkeolojik Sit alanı içerisinde kalan ve yine aynı kurulun 25/06/1992 gün ve 1188 sayılı kararı ile kabul edilen Koruma amaçlı imar planı sahası içerisinde kalan, 27İ-3a, 158 parsel sayılı taşınmaz üzerine, sanık tarafından, tek katlı, prefabrik, demir profil üzerine çatı kaplama, dış cephesi camlı bölümlerle kaplanmış 125,66 m2 zemin oturumlu yapı inşa edildiğinin tespit edilmesi üzerine, yapı tatil zaptı düzenlenerek Cumhuriyet Savcılığı'na suç duyurusunda bulunulduğu, yapılan yargılama sırasında, mahallinde yapılan keşif sonrasında inşaat bilirkişisi tarafından dosyaya sunulan 26/07/2010 tarihli rapor incelendiğinde, dava konusu taşınmaza ilişkin olarak, daha önce Adana Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Müdürlüğü görevlileri tarafından 03/12/2008 tarihinde yapılan tespitte, üzerinde sadece bir gölgelik bulunmaktayken bu gün aynı alanda, tek katlı, prefabrike, demir profil ayaklar üzerine çatı kaplama, dış cephesi camlı bölmelerle kaplanmış olarak, 96 m2 zemin oturumlu betonarme bir alışveriş merkezi yapıldığının anlaşıldığı, sanık, her ne kadar savunmasında, taşınmazın, 1998 yılında babası İbrahim Dölek tarafından inşa edildiğini ve o tarihten sonra da kiralama işlemleri ile ilgili olarak kendisinin ilgilendiğini iddia etmiş ise de daha önce de söz konusu yapıya ilişkin olarak 30/03/2001, 11/11/2003 ve 21/10/2008 tarihlerinde belediye görevlileri tarafından yapı tatil tutanakları düzenlenmiş olması, Adana Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Müdürlüğü görevlileri tarafından 03/12/2008 tarihinde yapılan tespitte, yapının üzerinde sadece bir gölgelik bulunmaktayken, keşif tarihi itibariyle aynı alanda, inşaatın devam ettirilerek, tek katlı, prefabrik, demir profil ayaklar üzerine çatı kaplama, dış cephesi camlı bölmelerle kaplanmış olarak, 96 m2 zemin oturumlu betonarme bir alışveriş merkezi yapılması, yapının kiralama işlemlerinin sanık tarafından takip edilip ayrıca sanığın kollukta alınan ifadesindeki, taşınmazın kendisinin olduğuna ilişkin beyanı dikkate alındığında, sanığa atılı suçun sübuta erdiği anlaşılmakla, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine beraatine ilişkin olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15588, Karar No: 2012/24807, Tarih: 06.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/15588 E.  ,  2012/24807 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No : 242-135

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davacının davalı ... nezdinde 15.7.1997-25.3.2008 tarihleri arasında aralıksız geçtiği iddia edilen hizmetlerinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, yapılan araştırma neticesinde, davacının resmen işe başlatılmadığı, düzenli bir çalışma ilişkisinin olmadığı, kendi oluşturduğu fiili durumdan yararlanmak istediği gerekçesi ile dosyadaki delillerle bağdaşmayan bir şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir. Anılan Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Yukarıda belirtilen ilkeler ışığında, davacının 1997-2008 yılları arasında geçtiğini iddia ettiği çalışmalarının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliğiyle süresinin belirlenebilmesi amacıyla; dava dosyasına kurum ve işverenler nezdindeki bütün kayıtların celbedilmediği, davacının talebinin açık ve anlaşılır olmadığı, dosya kapsamından da davacının işverenin kim olduğunun belli olmadığı görüldüğünden, öncelikle, davacıya talebi açıklattırılmalı, bu kapsamda, sağlık ocağındaki vazifesini ne zaman, kimin talimatı altında icra ettiğinin, kendisini kimin işe aldığının veya sağlık ocağında çalışması için görevlendirdiğinin, iş kapsamındaki çalışma alanının ve vazifelerinin neler olduğunun, ücretini nereden aldığının tespiti yapılmalı, bu kapsamda ilgili belde belediyesine müzekkere yazılarak davacının belediyede işe alınıp alınmadığı veya sağlık ocağında çalışması için belediye başkanlığı veya belediye başkanı tarafından görevlendirilip görevlendirilmediği, davacıya belediye bütçesinden ödeme yapılıp yapılmadığı, sorulmalı, gerekirse, bu hususta bilgi sahibi olan belediye başkanı veya çalışanları tanık olarak dinlenilmeli; Davacı, aynı zamanda, uyuşmazlık konusu dönemlerde, bir kısım ücretinin Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı tarafından ödendiğini de iddia ettiğinden, Mahkemece, gerek vakıf, gerekse belediye tarafından yapılan ödemelerin ücrete dayalı olduğunun ve hizmetlerin de vakıf veya belediye dışındaki işyerinde gerçekleştiğinin anlaşılması halinde; davacının çalışmalarının, diğer kamu kurumundan aldığı talimatlar doğrultusunda, yani, bağımlılık ilişkisi içinde gerçekleştirdiği, bu sırada vakfın ve belediyenin, yapmış olduğu yardım karşılığında davacıyı sağlık ocağında çalışmaya sevk ettiği gözetilmeli; bu halde, anılan ödemenin sosyal yardım niteliği ortadan kalkmakta olduğu ve davacının söz konusu çalışmalarının karşılığını oluşturduğu gözetilip, bu durumda, bahse konu ödeme ücret olarak nitelendirilmeli, belediyenin veya vakfın işverenlik sıfatının bulunduğu kanaatine varılacak olursa, onlarında da davaya dahil edilmeleri sağlanıp, gösterdikleri deliller toplanmalı, keza Mahkemece vakıf ve belediye tarafından davacıya ödenen bir ücret olmadığı kanaatine varılsa bile, o zaman işverenin hizmet lehine icra edilen ... olduğu unutulmamalı, gerekirse, hizmet tespiti davalarının niteliği gereği resen delil araştırması yapılmalı, toplanan deliller gereği davacı tarafından ortaya konmuş fiili ve gerçek çalışmaların 506 sayılı Kanun kapsamında olduğu bilinmeli ve çalışıldığı iddia edilen süreler yönünden kuşkuya yer verilmeyecek şekilde hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22593, Karar No: 2014/17357, Tarih: 18.06.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/22593 E.  ,  2014/17357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-)Sanık ...'in temyiz isteminin incelenmesinde;

07.05.2009 tarihinde sanığın yüzüne karşı mahkumiyet kararının açıklandığı, hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma olanağı, başvuru süresinin ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterildiği, ilgililer tarafından temyiz yoluna başvurulmadığından mahkemece 15.05.2009 tarihinde kesinleştirme işlemlerinin yapıldığı,

İnfaz aşamasında sanık ...'nın 05.11.2009 tarihli dilekçe ile hükmü temyiz ettiği, 23.11.2009 tarihli ek karar ile süresi içinde yapılmayan temyiz isteminin reddine karar verildiği, bu kararın 16.12.2009 tarihinde cezaevinde sanık ...'ya tebliğ edildiği, ancak sanığın süresi içinde ek kararı da temyiz etmediği,

Belirtilen aşamalardan sonra sanık ...'nın cezaevinden gönderdiği 24.02.2012 ve 16.04.2014 tarihli dilekçelerde karakolda baskı altında ifade verdiğini beyan ederek “temyiz yolunun açılmasını, dosyanın tekrar incelenmesini” talep ettiği anlaşılmaktadır.

Temyiz isteminin reddine ilişkin 23.11.2009 tarihli ek kararın, 7201 Sayılı Tebligat Kanunu’nun 19.maddesine uygun bir biçimde 16.12.2009 tarihinde sanığa tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında, 1412 Sayılı CMUK’nın 310.maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra bu ek kararı temyiz eden sanığın temyiz isteğinin aynı Kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-)Sanık ...'in temyiz isteminin incelenmesinde;

07.05.2009 tarihinde sanık ...'in yüzüne karşı mahkumiyet kararının açıklandığı, hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma olanağı, başvuru süresinin ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterildiği, ilgililer tarafından temyiz yoluna başvurulmadığından mahkemece 15.05.2009 tarihinde kesinleştirme işlemlerinin yapıldığı,

İnfaz aşamasında sanık ...'in 12.08.2009 tarihli dilekçe ile hükmü temyiz ettiği, 02.09.2009 tarihli ek karar ile süresi içinde yapılmayan temyiz isteminin reddine karar verildiği, bu kararın 24.09.2009 tarihinde cezaevinde sanık ...'e tebliğ edildiği, ancak sanığın süresi içinde ek karara yönelik temyiz başvurusunda bulunmadığı, daha sonra 30.12.2013 tarihli dilekçe ile dosyanın tekrar incelenmesini talep ederek hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla;

Temyiz isteminin reddine ilişkin 02.09.2009 tarihli ek kararın, 7201 Sayılı Tebligat Kanunu’nun 19.maddesine uygun bir biçimde 24.09.2009 tarihinde sanığa tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında, 1412 Sayılı CMUK’nın 310.maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 30.12.2013 tarihinde ek kararı temyiz eden sanığın temyiz isteğinin aynı Kanunun 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 18.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28176, Karar No: 2015/9444, Tarih: 29.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/28176 E.  ,  2015/9444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2014

NUMARASI : 2014/93-2014/466

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı vekilinin temyizine gelince;

1)Dava konusu taşınmazın bilirkişi raporunda yazılı özelliklerine ve Belediye Başkanlığı yazısında mücavir alanda olması gözetilerek, objektif değer artırıcı unsurun %100 oranında olacağı gözetilmeden daha az kabul edilerek kamulaştırma bedelinin eksik tespit edilmesi,

2)Bilirkişi kurulunca esas alınan 2014 yılına ait münavebe ürünlerinin İl Tarım Müdürlüğü'nden getirtilerek bilirkişi raporunun denetlenmemesi,

3)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 28.06.2014 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, davacı idareden peşin alınan temyiz ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7669, Karar No: 2012/9807, Tarih: 31.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/7669 E.  ,  2012/9807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı Kurum tarafından gönderilen ödeme emrinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 07.10.2004 tarih ve 88160 sayılı idari para cezası nedeniyle gönderilen toplam 16.702,91TL tutarındaki ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 80/5 ve 6183 sayılı Yasa'nın 58. maddeleridir. 506 sayılı yasanın 80/5.maddesine göre “Kurumun, süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 51 inci, 102 nci ve 106 ncı maddeleri hariç diğer maddeleri uygulanır. Kurum, 6183 sayılı Yasa'nın uygulanmasında Maliye Bakanlığı, diğer kamu kurum ve kuruluşları ve mercilere verilen yetkileri kullanır. 6183 sayılı Yasa'nın 58/1.maddesine göre ise, “ Kendisine ödeme emri tebliğ olunan şahıs,böyle bir borcu olmadığı veya kısmen ödediği veya zamanaşımına uğradığı hakkında tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içinde alacaklı tahsil dairesine ait itiraz işlerine bakan vergi itiraz komisyonu (İş Mahkemesi) nezdinde itirazda bulunabilir.

09.05.2007 tarihli 5655 sayılı Yasa'nın 2.maddesi ile değişik 506 sayılı Yasa'nın 140. maddesinin son fıkrasınca ;İdarî para cezaları ilgiliye tebliğ edilmekle tahakkuk eder ve tebliğ tarihinden itibaren onbeş gün içinde Kuruma ödenir veya aynı süre içinde Kurumun ilgili ünitesine itiraz edilebilir. İtiraz takibi durdurur. Kurumca itirazı reddedilenler, kararın kendilerine tebliğ tarihinden itibaren otuz gün içinde yetkili idare mahkemesine başvurabilirler. Bu süre içinde başvurunun yapılmamış olması halinde idarî para cezası kesinleşir. Mahkemeye başvurulması cezanın takip ve tahsilini durdurmaz. Tebliğ tarihinden itibaren onbeş gün içinde Kuruma ödenmeyen idarî para cezaları, bu Kanunun 80 inci maddesi hükmü gereğince hesaplanacak gecikme cezası ve gecikme zammı ile birlikte tahsil edilir. İdarî para cezalarının, Kuruma itiraz ve yargı yoluna başvurulmaksızın tebliğ tarihinden itibaren onbeş gün içinde ödenmesi halinde, bunun dörtte üçü tahsil edilir. Peşin ödeme, idarî para cezalarına karşı Kuruma itiraz etme veya yargı yoluna başvurma hakkını etkilemez. Ancak, Kurumca itirazın reddedilmesi veya mahkemece Kurum lehine karar verilmesi halinde, daha önce tahsil edilmemiş olan dörtte birlik ceza tutarı, 80 inci madde hükmü de dikkate alınarak tahsil edilir.

Bu düzenlemeler karşısında İdari para cezalarının tahsili için davalı Kurumca 6183 sayılı Yasa gereğince çıkarılan ödeme emrinin iptali için açılacak davaların İş Mahkemesinde görüleceğinin kabulü gerekir.

Somut olayda, ödeme emrinin 13.10.2004 tarihinde davacıya tebliğ edildiği, davanın 7 günlük yasal süresi içinde açıldığı, davacının ödeme emrine konu olan idari para cezasının iptali için süresi içinde idare mahkemesinde dava açtığı, idare mahkemesince idari para cezasının kısmen iptal edildiği, bu kararın Danıştay 10.HD'nin 27.06.2008 tarihli kararı ile onandığı, dolayısıyla Kurumca tahakkuk ettirilen idari para cezasının iptal edilmeyen kısmının kesinleştiği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca, Kurumun davacı hakkında tahakkuk ettirdiği idari para cezası borcunun Danıştay'ın onama kararı ile kısmen iptal edilmesi nedeniyle davacının iptal edilen kısım yönünden Kuruma borçlu olmadığı kesinleştiğinden, mahkemece davacı hakkında gönderilen ödeme emri nedeniyle iptal edilen kısım yönünden borçlu olmadığının tespitine ve kesinleşen idari para cezası yönünden zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş; davacının gönderilen ödeme emri nedeniyle idari yargı kararı ile iptal edilen kısım yönünden Kuruma borçlu olmadığını, ödeme emrinin iptal edilen idari para cezasına yönelik bu kısım yönünden iptali gerektiğini kabul etmek, idari yargı kararı ile davacının Kuruma borçlu olduğu kesinleşen idari para cezası yönünden zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğini araştırmak ve çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 31.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4869, Karar No: 2018/1653, Tarih: 20.02.2018

**7. Ceza Dairesi         2015/4869 E.  ,  2018/1653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 Sayılı Yasanın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Hükmün esasını oluşturan kısa kararda sanık hakkında verilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilerek kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması suretiyle hükmün karıştırıldığı gibi, gerekçeli kararın 6 numaralı bendinde hapis cezasının ertelenmeme gerekçesinin yasal dayanaktan yoksun olduğu,

3- Gerekçeli kararın 7 numaralı bendinde hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinde ''300 gün adli para cezası'' ve '' 150 gün adli para cezası'' denilmek suretiyle çelişki oluşturulması,

4-Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre ... katılan sıfatı aldığı halde, her iki kurum da katılan kabul edildiğinden; hükümde hangi kurum lehine takdir edildiği anlaşılamayacak şekilde “vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılana verilmesine" denilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarlarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın cezada kazanılmış hakkının korunmasına, 20.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17380, Karar No: 2022/1961, Tarih: 23.02.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/17380 E.  ,  2022/1961 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki İstanbul Anadolu 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/10/2020 tarihli ve 2020/670 esas ve 2020/830 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 23/06/2021 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında, 12/09/2015 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonucunda; 24/03/2016 tarihli ve 2015/149723 soruşturma, 2016/480 sayılı karar ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi gereğince beş yıl süre ile kamu davası açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi gereğince bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, tedaviye tabi tutulmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, erteleme kararında itiraz kanun yolunun gösterilmediği, erteleme kararının doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarıldığı, 22/04/2016 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliğ edildiği, tedbirin infazı için 29/03/2016 tarihinde İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

2- İstanbul Anadolu Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 05/04/2017 tarihli ve 2016/2586 DS sayılı yazısı ile 05/04/2016 tarihinde infaza başlandığı, yükümlülüklerine uygun davrandığı, 05/04/2017 tarihinde infazın tamamlandığı hususunun bildirildiği,

3- Şüphelinin beş yıllık erteleme süresi içerisinde 12/08/2019 tarihinde yeniden uyuşturucu madde ile yakalanması üzerine erteleme kararı kaldırılarak İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 29/06/2020 tarihli ve 2015/149723 soruşturma, 2020/24681 esas, 2020/19097 sayılı iddianamesi ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/4-b maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 191/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle İstanbul Anadolu 12. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

4- İstanbul Anadolu 12. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 20/10/2020 tarihli ve 2020/670 esas ve 2020/830 sayılı kararı ile;

“…sanık hakkında verilen 24/03/2016 tarihli dava açılmasının ertelenmesi kararına usulüne uygun tebliğ edilmediği ve bu nedenle hukuken geçerli bir erteleme kararı yokken sanığın eyleminin ertelenmenin ihlali mahiyetinde değerlendirilemeyeceği ve somut olayda kovuşturma şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından CMK 223/8 maddesine göre sanık hakkında açılan kamu davasının DÜŞMESİNE,