muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11343, Karar No: 2022/1770, Tarih: 07.03.2022

**1. Ceza Dairesi         2021/11343 E.  ,  2022/1770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kasten öldürme, kasten yaralama, kasten öldürmeye yardım etme, kasten yaralamaya yardım etme

HÜKÜMLER : A) ...Ağır Ceza Mahkemesinin 23/05/2018 tarih ve 2017/149 (E), 2018/108 (K) sayılı kararı ile, sanıkların üzerilerine atılı kasten öldürme, kasten yaralama, kasten öldürme ve yaralamaya yardım etme suçlarından CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine

B) Kararın istinafı üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 17/03/2021 tarih ve 2019/735 (E) - 2021/154 (K) sayılı kararı ile,

1)Sanıklar ... ve ...'in üzerlerine atılı kasten öldürme ve yaralamaya yardım etme suçlarından beraatlerine yönelik "istinaf başvurusunun esastan reddine"

2)Sanık ... hakkında ilk derece mahkemesince kurulan hükümlerin CMK'nin 280/2 maddesi uyarınca kaldırılarak, yeniden kurulan hükümlerle sanığın;

a)Maktul ...'e yönelik kasten öldürme suçundan TCK'nin 81/1, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına

b)Mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/2, 86/3-e, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair karar

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 17/03/2021 tarih ve 2019/735 (E) - 2021/154 (K) sayılı kararının sanık ... müdafii ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısı tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarihli, 2019/9 MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, süresi içinde verdiği temyiz dilekçesinde gerekçeli kararın tebliğini talep eden sanık ... müdafiine 5271 sayılı CMK’nin 295/1. maddesi uyarınca temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçenin gerekçeli kararın tebliğinden itibaren (7) gün içerisinde verilmesi gerektiğinin bildirilmesine dair ihtaratın yapılmamış olduğu belirlenmekle, sanık ... müdafiinin temyiz nedenlerini sunduğu 16.04.2021 tarihli dilekçenin süresinde olduğunun kabulü ile tebliğnamenin bu hususta ret isteyen görüşüne iştirak edilmemiştir.

1) Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...'e yönelik kasten yaralamaya yardım etme suçundan istinaf isteminin esastan reddine dair karara karşı temyiz incelemesinde;

Sanıklara isnat edilen kasten yaralamaya yardım etme suçu için yasada öngörülen hapis cezasının üst sınırının on yıldan fazla olmaması nedeniyle ilk derece mahkemesince verilen "beraat" hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın 5271 sayılı CMK'nin 286/2-g maddesi gereğince temyizi kabil olmadığından, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin CMK'nin 298/1 maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanıklara isnat edilen kasten yaralamaya yardım etme suçu için yasada öngörülen hapis cezasının üst sınırının on yıldan fazla olmaması nedeniyle ilk derece mahkemesince verilen "beraat" hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın 5271 sayılı CMK'nin 286/2-g maddesi gereğince temyizi kabil olmadığından, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin CMK'nin 298/1 maddesi uyarınca REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında maktule yönelik kasten öldürme ve mağdura yönelik kasten yaralama suçları ile sanık ... ve ...'e isnat edilen kasten öldürmeye yardım etme suçlarından yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nin 81/1, 29, 53; mağdura yönelik kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-e, 53 maddeleri gereğince cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında, ilk derece mahkemesince sanığın beraatine, bölge adliye mahkemesi tarafından ise sanığın maktule yönelik kasten öldürme suçundan TCK'nin 81/1, 62, 53, 63. maddeleri; mağdura yönelik kasten yaralama suçundan TCK'nin 86/2, 86/3-e, 62, 53 maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verildiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2018 tarih, 2018/11-38 Esas ve 2018/113 Karar sayılı kararı uyarınca ilk derece mahkemesince verilen "beraat" kararı, istinaf mercii tarafından "mahkumiyet" kararı verilerek hüküm türü değiştirildiğinden, kasten yaralama suçu yönünden CMK'nin 286/2-d gereği ilk defa Bölge Adliye Mahkemesi tarafından mahkumiyet hükmü verildiğinden, kararların temyizi kabil olduğu,

Sanıklar ... ve ...'e isnat edilen maktul ...'e yönelik 5237 sayılı TCK'nin 81/1, 39 maddelerinde düzenlenen kasten öldürmeye yardım etme suçu için yasada öngörülen hapis cezasının üst sınırının on yıldan fazla olması nedeniyle ilk derece mahkemesince verilen "beraat" hükümlerine yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın 5271 sayılı CMK'nin 286/2-g maddesi gereğince temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 17/03/2021 tarih ve 2019/735 (E) - 2021/154 (K) sayılı kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin, eksik inceleme ile karar verildiğine, sübuta, suç vasfına, meşru savunmanın varlığına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine; Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının, sanıklar ... ve ... yönünden sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “...Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.03.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8635, Karar No: 2014/16751, Tarih: 02.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/8635 E.  ,  2014/16751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 206/1.maddesi beraat

5237 sayılı TCK.nun 149/1-h,31/3.maddesi gereğince6 yıl 8 ay hapis cezası,

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden sanıklar hakkında hükmolunan “136 TL zorunlu savunman gideri” çıkarılarak, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2733, Karar No: 2016/1298, Tarih: 08.02.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/2733 E.  ,  2016/1298 K.**

**"İçtihat Metni"**

AHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 07/11/2013 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02/10/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, .... Valisi olarak görev yapmakta iken ....nin 31/10/2013 tarihinde internet sitesinde ... İlçesi ... köyünde bulunan prefabrik tuvalet kabininin ilçe kaymakamının talimatı ile bulunduğu okuldan alınmak üzere gezi parkına götürüldüğünün yazıldığını ve söz konusu yazı içeriğinde kendisine yönelik ağır hakaretlerde bulunulduğunu bu durumun kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu iddia ederek uğranılan manevi zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, davaya konu yazıda, kişilik haklarına bir saldırı olmadığı gibi davaya konu yazının fikir ve düşünce hürriyeti kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, eleştiri sınırlarının dışına çıkıp, adeta davacıyı hasım ilan ederek, kamuoyunun gözünde küçük düşürmeye yönelik hakaretvari haber yayınladığı bu durumunda kişilik haklarına saldırı içerdiği gerekçesiyle istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davalı, davaya konu yazıda, kişilik haklarına bir saldırı olmadığı gibi davaya konu yazının fikir ve düşünce hürriyeti kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, eleştiri sınırlarının dışına çıkıp, adeta davacıyı hasım ilan ederek, kamuoyunun gözünde küçük düşürmeye yönelik hakaretvari haber yayınladığı bu durumunda kişilik haklarına saldırı içerdiği gerekçesiyle istemin kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu edilen olayda; olay tarihi, haberin içerik itibariyle görünür gerçeğe uygun olması, ayrıca yazıda esasen kaymakamlık işleminin eleştirilmesi ve yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında, davacı yararına hüküm altına alınan tazminat miktarı çok fazladır, daha alt düzeyde tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenle davalı yararına BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/02/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ... Valisi iken ...nin 31/10/2013 tarihinde internet sitesinde ... İlçesi .... köyünde bulunan prefabrik tuvalet kabininin ilçe kaymakamının talimatı ile bulunduğu okuldan alınmak üzere gezi parkına götürüldüğünün yazıldığı ve söz konusu yazı içeriğinden kendisine yönelik ağır hakaretlerde bulunulduğunu bu durumun kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu iddia ederek manevi zararın tazmini isteminde bulunulmuştur.

Davacı ... Valisi iken ...nin 31/10/2013 tarihinde internet sitesinde ... İlçesi .... köyünde bulunan prefabrik tuvalet kabininin ilçe kaymakamının talimatı ile bulunduğu okuldan alınmak üzere gezi parkına götürüldüğünün yazıldığı ve söz konusu yazı içeriğinden kendisine yönelik ağır hakaretlerde bulunulduğunu bu durumun kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu iddia ederek manevi zararın tazmini isteminde bulunulmuştur.

Davalı, davaya konu yazıda, kişilik haklarına bir saldırı olmadığını ayrıca yazının fikir ve düşünce hürriyeti kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, eleştiri sınırları dışına çıkılıp, kamuoyu önünde davacının küçük düşürüldüğünü, hakaret niteliğinde haber yapıldığı kabul edilerek istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davaya konu yazı incelendiğinde toplumda kabul görmeyen üslupla yazıldığı bu şekilde eleştiri sınırlarının aşıldığı anlaşılmaktadır.

Toplumda kabul görmeyen uslup TBK 58/2 anlamında "kınanmalıdır" bu nedenlerle çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz. 08/02/2016
Yargıtay — Esas No: 2014/5648, Karar No: 2015/1145, Tarih: 10.02.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/5648 E.  ,  2015/1145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Orhangazi Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2014

NUMARASI : 2012/522-2014/126

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, kiracı davacıya ait olup davalı kiraya veren tarafından el konulan yemeklik ve yemeklik olmayan yağ ile pirinanın aynen iadesi, olmadığı takdirde bedellerinin tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın kabulü ile yemeklik yağ bedeli 11.610 TL, yemeklik olmayan yağ bedeli 2.710.80 TL ve pirinanın bedeli 16.000 TL'nin davalıda tahsiline karar verilmesi üzerine, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin hüküm altına alınan pirina bedeline ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 17.10.2011 düzenleme ve 01.11.2011 başlangıç tarihli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile davalıya ait yağhane, sezonluk olarak davacıya kiralanmıştır. Davacı kiracı, 06.07.2012 tarihinde açmış olduğu işbu dava ile, yağ sezonunun sonunda davalının kendisinden fabrika dış kapısının anahtarını aldığını, içeride bulunan yağlarını çıkaramadığını, yine davalının arsasına depo edilen pirinalarının ( zeytin küspesi ) kendisine ait olduğunu iddia ettiğini belirterek, yağların ve pirinaların aynen iadesini, mümkün olmadığı takdirde bedelini talep etmiştir. Dava öncesinde davacı tarafından Orhangazi Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2012 / 156 D. İş sayılı dosyası ile yaptırdığı tespitte gıda teknikeri bilirkişi, kiralanan yağhanede bulunan yemeklik yağın 1.935 litre, yemeklik olmayan yağın 753 litre olduğunu belirlemiş, pirinaların bulunduğu arsada ise, yol boyunca 3 metre, yoldan mezarlığa olan kısma kadar yaklaşık 12 metre alana yayılı pirina bulunduğunu saptamıştır. Davacı vekili, dava dilekçesinde söz konusu pirinaların miktarının 400.000 Kg. olduğunu ileri sürmüştür. Uyuşmazlığa ilişkin olarak dinlenen davacı tanıkları pirinaların miktarı konusunda davacıdan duydukları dışında bir miktar beyan edememişlerdir. Davalı tanıkları ise, pirinaların daha az miktarda olduğunu ifade etmişlerdir. Davacının aynen iadesini ya da bedelini talep ettiği pirinaların varlığını ve miktarını yazılı delillerle kanıtlaması gerekir. Davacı ise bu konuda yazılı bir delil sunamamıştır.

Bu durumda mahkemece tespit bilirkişisinden tespit sırasında pirinaların bulunduğu arsada yapmış olduğu gözlemler ve elde ettiği bulgular itibariyle söz konusu pirinaların miktarı konusunda ek rapor alınması, bu şekilde yine pirinaların miktarının saptanmasının mümkün olmaması halinde ise, davacı vekili dava dilekçesinde “ vs. delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan, davacıya dava konusu edilen pirinaların miktarı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile yukarıda ( 2 ) No'lu bentte yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 10.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12099, Karar No: 2015/13796, Tarih: 30.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/12099 E.  ,  2015/13796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HAYRABOLU ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/03/2013

NUMARASI : 2010/108-2013/76

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı vekili, 42 adet davalı aleyhine dava açarak Kızılay’ın paydaş olduğu .... İlçesi ... ve .... mah.mevcut tarla niteliğindeki 97 farklı taşınmaz için ecrimisil ve meni müdahale talebinde bulunmuş, dosya Mahkemenin 2009/290 esasına kaydedilmiş, 19.03.2010 tarihli celsede davalılar yönünden açılan davanın 48 ada 29 parsel ve 48 ada 27 parsel yönünden tefrikine karar verilmesi üzerine, bu kez dosya 2010/108 esasına kaydedilerek yargılamaya devam olunmuştur.

Davalı Asım vekili davacı tarafın davasını ispat edemediğini davanın reddini talep etmiştir.

Davalılardan İ. Y.'a ait nüfus kayıt örneği incelendiğinde, 26.10.2006 tarihinde öldüğü anlaşılmıştır.

Dava reddedilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davacı T.. B..ndan harç alınmasına yer olmadığına, 30.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8218, Karar No: 2020/626, Tarih: 20.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2019/8218 E.  ,  2020/626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ : BURSA 9. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, banka promosyon alacağının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin ret kararına karşı davacı avukatı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi davacı avukatının istinaf başvurusunu esastan reddetmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin kararı süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 20/01/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7398, Karar No: 2018/11198, Tarih: 12.04.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/7398 E.  ,  2018/11198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Mükerrer Kayıt İptali

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

... Cumhuriyet Başsavcılığının 20.10.2014 tarihli davanamesinde mükerrer kaydın iptali ile nüfus kayıtlarının düzeltilmesi ve tescili istenmiş; mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; ... ile ...'nın aynı kişiler olduğu sonucuna ulaşılmaktadır. Mahkemece verilen ... kaydının iptali kararı doğru olmakla birlikte, adı geçenin bütün hayatının ve işlemlerinin mahkemece iptal edilmesine karar verilen kayıt üzerinden yürütülmüş olması nedeni ile ileride mağdur olmaması için, ön ad ve soyad dahil bütün bilgilerinin yerinde bırakılan ... kaydına aktarılması gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 428. maddesi uyarınca

BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nın 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz eden bir kısım davalılara iadesine, 12.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.