muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/38086, Karar No: 2012/44544, Tarih: 19.12.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/38086 E.  ,  2012/44544 K.**

**"İçtihat Metni"**

Müessir fiil suçundan sanık ...'nın, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 456/4, 457/2 ve 19. maddeleri uyarınca neticeten 514,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Ladik Asliye Ceza Mahkemesinin 29/01/2010 tarihli ve 2009/62 Esas, 2010/3 sayılı Kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 07.11.2012 tarih ve 2012/16580-62849 sayılı yazısıyla Kanun Yararına Bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22.11.2012 tarih ve 2012/289279 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Tüm dosya kapsamına göre, sanığın eylemi yönünden 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 456/4 ve 457. maddelerinin uygulanmasının lehe olacağı kabul edilerek, anılan maddeler gereğince seçimlik cezalardan para cezasının asgarî haddinden karar verilmek suretiyle temel ceza 343,00 Türk lirası adlî para cezası olarak belirlenmiş, aynı Yasa'nın 457/2. maddesi gereğince 1/6 artırım yapılarak neticeten 514,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmiş ise de, 06/12/2006 tarih ve 5560 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile değişiklikten önceki 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun, sanığın eylemine uyan 86/2 maddesi uyarınca asgari hadden belirlenecek 5 tam ... adlî para cezasının, aynı Kanun'un 86/3-a maddesi gereğince 1/2 oranında artırılarak 7 tam ... adli para cezasına, bu cezanın da aynı Kanun'un 52/1-2 maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden 140,00 Türk lirası adlî para cezasına çevrilmesinin, sanığın daha lehine olacağının gözetilmemesinde ve yazılı şekilde fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının Kanun Yararına Bozma yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünceler yerinde görüldüğünden Ladik Asliye Ceza Mahkemesinin 29.01.2010 ... ve 2009/62 Esas, 2010/3 sayılı Kararının 5271 sayılı CMK' nun 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince Kanun Yararına BOZULMASINA, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 86/2. maddesi gereğince hükmedilen 5 ... adli para cezasının, eylemini babasına karşı gerçekleştirdiğinden aynı kanunun 86/3-a maddesi gereğince ½ oranında artırılarak takdiren 7 ... adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanunun 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 Türk Lirasından çevrilmek suretiyle sonuç olarak 140 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına; infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer kısımların aynen bırakılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/80, Karar No: 2011/3495, Tarih: 26.05.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/80 E.  ,  2011/3495 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava; mirasçılık belgesinin iptali ile yenisinin verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, varılan sonuç ve gösterilen gerekçe toplanan delillere ve yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 495. maddesi hükmünde miras bırakanın birinci derecede mirasçılarının onun alt soyu olduğu, 496. maddesi hükmünde de alt soyu bulunmayan miras bırakanın mirasçılarının ana ve babası olduğu, bunların eşit olarak mirasçı olacakları, miras bırakandan önce ölmüş olan ana ve babanın yerlerini her derecede halefiyet yoluyla kendi alt soylarının alacağı, bir tarafta hiç mirasçı bulunmadığı taktirde bütün mirasın diğer taraftaki mirasçılara kalacağı açıklanmıştır.

Dosya içeriğinde toplanan delillerden miras bırakan ...'nun 25.08.2007 tarihinde bekar olarak öldüğü, babası ... ...'nun kendinden önce 1949 yılında, annesi ...'nin ise İbrahim Tilki ile ikinci evliliğini yaptığı ve bu evlilikten ...,...,...,..., isimli çocuklarının dünyaya geldiği ve 1993 yılında öldüğü anlaşılmaktadır. İptali istenilen önceki günlü mirasçılık belgesinde bütün mirasın miras bırakanın amcası ... ...'ya verildiği mahkemece önceki günlü mirasçılık belgesinin iptali ile yeni oluşturulan hüküm yerinde ise yarı payın amca ... ...'ya diğer yarı payın ise üvey kardeşlere verildiği anlaşılmaktadır.

Az yukarıda açıklanan yasal düzenleme dikkate alındığında, miras bırakanın bekar ölmesi nedeniyle mirasın yarı payının babaya, diğer yarı payının ise anneye gideceği, babanın alt soyu bulunmaması nedeniyle bütün mirasın annesinden üvey kardeşlerine gideceği, başka bir anlatımla miras bırakanın ana bir baba ayrı kardeşleri mevcut olup muristen önce ölen alt soyu bulunmayan babasının kardeşine yani ikinci zümre mirasçıları varken üçüncü zümre olan ana ve büyük babanın alt soyuna mirasın kalmayacağı, mirasın tamamının ikinci zümreden ana bir kardeşlerine kalacağı kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, mahkemece davanın tamamen kabul edilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle davanın kısmen reddine karar verilmesi isabetsiz, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin ödenen 91.50 TL temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26.05.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/30640, Karar No: 2019/14296, Tarih: 19.09.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/30640 E.  ,  2019/14296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare ile davalı ... vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5.Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili ile davalı ... vekillerince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince kabulü ile HMK’nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... ili, ...ilçesi, ... mahallesi, 38795 ada 36 parsel sayılı taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak; üzerindeki yapıya ise aynı Kanunun 11/1-h maddesi uyarınca resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

İlk derece mahkemesince belirlenen kamulaştırma bedelinden daha az bir bedel tespiti yapılmasına rağmen fark bedelin iadesi yönünde hüküm kurulmaması,Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin 2017/399 Esas - 2017/308 Karar sayılı ilamının hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak, (Fazla depo edilen 82.14-TL’nin ödenmişse davalılardan hisseleri oranında tahsili ile davacı idareye verilmesine ödenmemişse davacı idareye iadesine) cümlesinin yazılmasına,Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2721, Karar No: 2014/3779, Tarih: 25.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/2721 E.  ,  2014/3779 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bakırköy 14.İş Mahkemesi

Tarihi :18.12.2012

No :2011/116-2012/1269

Davacı : J.. Ç.. adına Av. İ.. G..

Davalı :S.. B.. adına Av.A..Y..

Davacı, 02.04.1974 - 31.01.1975 tarihleri arasında Y.. E.. H..de, 08.04.1975 - 19.09.1975 tarihleri arasında ise E..H..de sigortalı olarak çalışmaları olduğunu, S..S.. Hizmetleri ve İşletmeleri Ltd. Şti. hissedarı olarak Bağ-Kur kaydının yapıldığını, anılan şirketin tasfiye halinde olduğunu, davacının Bağ-Kur primlerini 16.03.2011 tarihinde toplu ödediğini, son 6 yılında ise SSK(5510 sayılı Yasanın 4/1-a.md) kapsamında sigortalı olarak çalıştığını 25.02.2011 tarihinde tahsis talebinde bulunmasına rağmen sigortalılığınının Bağ- Kur'lu olarak kabul edilmesi nedeniyle reddedildiğini, 506 sayılı Yasa kapsamında yaşlılık aylığına hak kazandığını ve yaşlılık aylığı tutarının tespitinde Bağ-Kur'a yatırdığı primlerin de dahil edilmesi gerektiğinin tespitini istemiştir.

Mahkemece, davacının Bağ-Kur sigortalılığı devam ederken SSK'lı çalışmasının mümkün olmadığı, Bağ-Kur sigortalılığının baskın iş olduğunun dosya kapsamından anlaşılması ve aksine davacının sigortalı çalışmasına istinaden kuvvetli delil elde edilemediği gerekçesiyle davanın 11.032006- 01.06.2010 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı bulunduğu ve bu nedenle emeklilik işlem talebinin kabul edilmediği dikkate alındığında sübut bulmayan davacı tarafın davasının reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu olayda; davacının dava dilekçesinden istemin SSK (5510 sayılı Yasanın 4/1-a md) kapsamındaki sigortalılığının geçerli olduğunun tespiti ile 2829 sayılı Yasa kapsamında hizmet birleştirmesi yapılarak 506 sayılı Yasa kapsamında yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine yönelik olup olmadığı ile davacının dosya kapsamındaki hizmet döküm cetvelinde bildirimleri bulunmayan dava dilekçesinde belirttiği Y.. E.. H..de ve E..H...deki çalışmalarına yönelik hizmet tespiti istemine yönelik olup olmadığı açık ve net anlaşılamamaktadır. Davacı tarafa talebininin açıklattırılmadığı görülmüştür.

Eldeki dava dosyasında; davacının 04.10.2000 - 01.06.2010 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasaya tabi zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı bulunduğu, davacının 11.03.2006 - 10.04.2006, 11.052006- 30.05.2007, 14.09.2007 - 20.07.2008 ve 01.07.2008 - 24.02.2011 tarihleri arasında 506 sayılı Yasaya tabi SSK'lı çalışmaları bulunduğu, Y..E.. H.. vakfının davacının 02.04.1974- 31.01.1975 tarihleri arasında hastanede pratisyen hekim olarak çalıştığını belirterek davacı adına düzenlenen 02.04.1975 işe giriş tarihli giriş bildirgesi ve 1974/2-3-4. dönemlerine ait bordrolar gönderdiği, davacının 02.04.1984 - 31.01.1975 tarihleri arasındaki çalışmaların dava dışı kişinin hizmet döküm cetvelinde bulunduğu, E..D..H.. Başhekimliği ise davacının 08.04.1975- 19.09.1975 tarihleri arasında hastanede görev yaptığı ve 19.09.1975 tarihinde müstafi sayıldığını bildirdiği, davacının E..D.. H..Başhekimliğinde 506 sayılı Yasa kapsamında, ya da 5434 sayılı Yasa Sandığı kapsamında

sigortalılığı bulunup bulunmadığının araştırılmadığı, Seçkin Sağlık Hizmetleri ve İşletmeleri Ltd. Şti.'nin tescil tarihine ilişkin açık bir bilgi bulunmadığı, 01.06.2010 tarihinde tasfiyeye gidildiği, tasfiye halinin, 03.06.2010 tarihinde tescil edildiği, 30.12.2011 tarihinde de anılan şirketin İstanbul Ticaret Sicil memurluğundan kaydının silinmesinin tescil edildiği; davacının, Bağ-Kur şahsi dosyasının eksiksiz olarak celbedilmediği, davacının 05.02.2011 tarihinde tahsis talebinde bulunduğu, Kurumun ise davacının son yedi yıllık sürenin yarıdan fazlasının Bağ-Kur kapsamında sigortalılığının bulunmasından dolayı tahsis talebinin reddedildiği anlaşılmıştır.

01.10.2008 tarihi öncesi dönem yönünden sosyal güvenlik sistemimizde çifte sigortalılığın söz konusu olmaması nedeniyle, aynı döneme rastlayan gerçek ve fiili çalışmalardan hangisinin kişinin hayatında ekonomik olarak baskın çalışma niteliği taşıdığı hususunda, vergi ve maliye kayıtları getirtilmek, belirtilen dönemde beyan edilen gelirler saptanmak suretiyle bu çerçevede davacı; emek ve mesaisini ağırlıklı olarak hangi sigortalı çalışmaya tahsis ediyorsa, ekonomik yönden geçimini hangi çalışmadan sağlıyorsa o çalışmaya üstünlük tanınmalı, davalı Kuruma 506 sayılı Yasa kapsamında bildirilen hizmetlerin eylemli olup olmadığı araştırılmalı, davacının ekonomik yönden yaşamına etkin olan çalışmanın hangisi olduğu kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmelidir. 01.10.2008 tarihi ve sonrası dönem yönünden ise, 5510 sayılı Yasanın 53. maddesinin ilk fıkrasında, sigortalının, 4. maddenin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde yer alan sigortalılık hallerinden birden fazlasına aynı anda tabi olmasını gerektirecek şekilde çalışması halinde; öncelikle aynı maddenin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında, (c) bendi kapsamında çalışması yoksa ilk önce başlayan sigortalılık ilişkisi esas alınarak sigortalı sayılacağı öngörülmüştür.

2829 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumlarına Bağlı Olarak Geçen Hizmetlerin Birleştirilmesi Hakkındaki Kanun'un "Aylığı Bağlayacak Kurum" başlığını taşıyan 8. maddesinde "Birleştirilmiş hizmet süreleri toplamı üzerinden, ilgililere; son yedi yıllık fiili hizmet süresi içinde fiili hizmet süresi fazla olan Kurumca, hizmet sürelerinin eşit olması halinde ise eşit hizmet sürelerinden sonuncusunun tabi olduğu Kurumca, kendi mevzuatına göre aylık bağlanır ve ödenir. Ancak, malullük, ölüm, 5434 sayılı T.C. Emekli Sandığı Kanununa göre yaş haddinden re’sen emekli olma, süresi Kanunla belirlenen vazifelere atanma veya seçilme ve bağlı oldukları kurumun Kanunla değiştirilmesi hallerinde ilgililere hizmet sürelerinden sonuncusunun tabi olduğu Kurumca, kendi mevzuatına göre aylık bağlanır." düzenlemesine yer verilmiştir.

Yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında; öncelikle, dava dilekçesi yöntemince açıklattırılarak, istem konusu net bir şekilde saptanmalı, buna göre araştırma yapılmalı ve tüm dosya kapsamından varılacak sonuca göre, tahsis koşulları değerlendirilerek hüküm kurulmalıdır.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda araştırma yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 25.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16865, Karar No: 2015/1218, Tarih: 02.02.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/16865 E.  ,  2015/1218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2013

NUMARASI : 2012/65-2013/832

Davacı S.. Ö.. vekili Avukat Sedat tarafından, davalılar S.. B.. vd aleyhine 25/01/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; husumet ve yargı yolu nedeniyle davanın reddine dair verilen 12/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı S.. B.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 02/02/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13/1. maddesi gereğince memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen biçim ve koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabilir. İdare aleyhine böyle bir davanın açılabilmesi, hizmet kusurundan kaynaklanmış, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlar ile sınırlıdır. Kamu görevlisinin, özellikle haksız eylemlerde, Anayasa ve özel yasalardaki bu güvenceden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Dava dilekçesinde belirtilen maddi olgulardan davalının salt kişisel kusuruna dayanıldığının anlaşılması karşısında öncelikle bu iddia doğrultusunda delillerin toplanıp değerlendirilerek sonuca varılması gerekir. Açıklanan nedenlerle gerçek kişi davalı Melek Arkadaş yönünden çoğunluğun onama kararına katılmıyorum. 02/02/2015
Yargıtay — Esas No: 2020/4305, Karar No: 2021/553, Tarih: 27.01.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/4305 E.  ,  2021/553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ... mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Faiz başlangıç tarihinin hükümde açıkça gösterilmemesi,

2-Kendisini vekille temsil ettiren davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

3-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

a)Gerekçeli kararın 4 numaralı bendinde yeralan (114.523,36-TL’lik kısmına) ibaresinden sonra gelmek üzere (dava tarihinden 4 ay sonrası olan 24.04.2016 tarihinden) ibaresinin yazılmasına,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

a)Gerekçeli kararın 4 numaralı bendinde yeralan (114.523,36-TL’lik kısmına) ibaresinden sonra gelmek üzere (dava tarihinden 4 ay sonrası olan 24.04.2016 tarihinden) ibaresinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın 3 numaralı bendinde yer alan (üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılarak ilk karar tarihi 25/03/2016 ten karar kesinleşmesine) ibaresinin hükümden çıkarılmasına yerine( üçer aylık vadeli hesapta işlemiş nemaları ile birlikte davalıya derhal ödenmesi için bankaya müzekkere yazılmasına üçer aylık vadeli hesapta bloke edilen fark bedele ilişkin ödemenin karar tarihi itibariyle yapılamayacağı gözetilerek, 128.473,21-TL fark kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrası olan 24.04.2016 tarihinden başlayarak Yargıtay 5. Hukuk Dairesi onama tarihine) cümlesinin yazılmasına,

c)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak eklenmek üzere (Davalının kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Asgari Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince 2.725,00 TLmaktu vekalet ücretinin davacı idaren alınarak davalıya verilmesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/01/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5831, Karar No: 2023/3121, Tarih: 05.04.2023

**10. Ceza Dairesi         2023/5831 E.  ,  2023/3121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/33 E., 2022/281 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.12.2014 tarihli ve 2014/242 Esas, 2014/344 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrası uyarınca 5 yıl hapis ve 1.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

B. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararının, sanığın eşi ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 26.01.2021 tarihli ve 2019/2505 Esas, 2021/1112 Karar sayılı kararı ile;

"1. Gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin kararın verildiği tarihte yürürlükte bulunan CMK'nın 139. maddesine göre gizli soruşturmacı görevlendirilebilmesi için işlenen suçun kanunda sayılan ve gizli soruşturmacı kullanılabilecek suçlardan olması, suçun işlendiği konusunda somut delillere dayanan kuvvetli şüphe sebeplerinin bulunması, başka yolla delil elde etme imkanının bulunmaması, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmiş bir suç olması ve yetkili ve görevli mahkemece bir karar verilmesi gerekir.

Dava konusu suç uyuşturucu madde ticareti yapma suçu olduğu halde, örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenen suç olmadığı, zira CMK'nın 139. maddesinin 4. fıkrasına göre örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmeyen suçlarda gizli soruşturmacı görevlendirilemeyeceği; yine CMK'nın "Teknik Araçlarla İzleme" başlıklı 140. maddesindeki düzenlemeye göre, sanığın teknik araçlarla izlenmesine ilişkin bir karar bulunmadığı, gizli soruşturmacı görevlendirilmesine ilişkin karara dayanılarak ve CMK'nın 140. maddesi uyarınca ayrıca bir karar alınmadan teknik araçlarla izleme ve görüntüleme ve ses alma işlemi yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmıştır.