muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11941, Karar No: 2022/15683, Tarih: 28.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/11941 E.  ,  2022/15683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK’nın 310.maddesi “(1) Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” şeklinde düzenlenmiştir.

Dosyanın incelemesinde; dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra davacı vekili Av.... sunduğu 03/11/2022 tarihli dilekçe ile davalı taraf ile sulh olunması nedeniyle davadan feragat ettiğini bildirdiğinden ve vekaletnamesinde davadan feragate yetkili olduğu anlaşıldığından, davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere, İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 12. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne İŞLEMSİZ İADESİNE, 28/11/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1913, Karar No: 2006/2366, Tarih: 10.04.2006

8. Hukuk Dairesi 2006/1913 E., 2006/2366 K.

**8. Hukuk Dairesi 2006/1913 E., 2006/2366 K.**

**- ZİLYETLİĞİN TESBİTİ**

**"İçtihat Metni"**

Ahmet ile Ü…

… Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki zilyetliğin tespiti davasının reddine dair (Sivrice Sulh Hukuk Hâkimliği)nden verilen 29.12.2005 gün ve 34/89 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacı vekili, vekil edenine ait dava dilekçesinde mevkii ve sınırları yazılı taşınmazın güneyinde kalan ve ıslah çalışmaları sonucu derenin etkisinden kurtulan taşınmaz bölümünün vekil edenine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı köy temsilcisi, dava konusu taşınmazın aktif dere yatağı olduğunu söyleyerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu yer üzerinde kazanma koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamalara göre dava konusu taşınmaz ve kuzeyinde yer alan dava dışı davacıya ait taşınmaz tapusuz yerlerdir. Davacı vekili, vekil edeninin dava konusu yeri 1982 yılında başka kimseden satın ve devraldığını, zaman zaman su baskınlarının etkisinde kalması nedeniyle DSİ tarafından yapılan ıslah çalışmaları sonucu taşınmazın derenin etkisinden kurtulduğunu, vekil edeninin tasarrufta bulunduğunu belirterek zilyetliğin tespiti isteğinde bulunmuştur. Eda davası açması gerekirken açmış olduğu zilyetliğin tespiti davası dinlenemez. Davacının, tescil davası açması gerekirken zilyetliğin tespitini istemiş olması doğru görülmemiştir. Diğer yönden bu tür davaların Hazine ve diğer kamu tüzel kişilerine karşı açılması gerekir. Hazineye dava yöneltilmeden sadece Köy Tüzel Kişiliğinin dava edilmek suretiyle tespit isteğinde bulunmuş olması da doğru değildir. Tüm bunlardan ayrı dava konusu taşınmaz üzerinde koşullarına uygun olarak davacının tasarrufta bulunduğu da kanıtlanamamış bulunduğuna ve taşınmazın niteliği göz önünde tutularak davanın reddine karar verilmiş olmasında herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün (ONANMASINA) ve peşin harcın onama harcına mahsubuna 10.04.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/594, Karar No: 2019/7289, Tarih: 18.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/594 E.  ,  2019/7289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 07/12/2017 tarih ve 2014/455 E- 2017/415 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 22/11/2018 tarih ve 2018/518 E- 2018/1208 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ilaç konusunda üretim ve pazarlama faaliyeti gösteren bir şirket olduğunu, müvekkilinin 2012/43812 sayılı "LEODEX" ibaeli başvurusunun davalı TPMK YİDK.'nın 21.07.2014 tarih ve 2014-M-9326 sayılı kararı ile diğer davalı şirketin 94777 sayılı “leo” ibareli markaya dayanılarak reddedildiğini, oysa müvekkili markasının bir bütün olarak “LEODEX” ibaresinden oluştuğunu ve tarzı itibariyle bütün harflerin aynı puntoda birleşik olarak yazılmış olduğundan, kendi içinde baskın hale gelmiş herhangi bir harf/harf grubunun bulunmadığını, telaffuz edildiğinde bıraktığı işitsellikle davalı markasının işitselliği arasında belirgin bir fark olduğunu, “DEX” denildiğinde eczacılık sektöründe kimsenin bunun “Deksketoprofen Trometamol” olduğunu söyleyemeyeceğini, “DEX” ekinin bir sözlük anlamının bulunmadığını ve kullanılacak ürünü işaret eden hiçbir tasviri niteliğinin olmadığını ileri sürerek, davalı TPMK YİDK.'nın anılan kararının iptalini, "LEODEX" ibareli markanın müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Kurum vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi sunmamış ve duruşmalara katılmamıştır.

Davalı Kurum vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi sunmamış ve duruşmalara katılmamıştır.

İlk derece mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu 2012/43812 sayılı "LEODEX" ibareli davacı başvurusunun emtia listesinde yer alan 05/01 alt grubunda yer alan mallar bakımından, taraf markalarının emtia listeleri aynı tür olduğu, markanın hitap ettiği tüketici kitlesi yönünden bir bütün olarak değerlendirildiğinde benzer olmadığı, tescilli marka ile başvuru konusu işaret arasında iltibasa sebebiyet verebilecek derecede görsel, sescil, anlamsal olarak hitap ettiği dikkat seviyesi yüksek doktor, eczacı gibi tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerliğin bulunmadığı, başvurunun davacı markalarında yer alan ibare ve diğer sözcük ile ilişkilendirilebilecek bir görsellik içermediği, doktor, eczacı gibi dikkat seviyesi yüksek tüketicilerin dava konusu markayı bir bütün olarak algılayacağı, marka ve başvuru konusu işaretler benzer olmadığından, davalının tanınmışlık iddiasının da sonuca etkili bulunmadığı, davacının markanın amaç ve fonksiyonlarına aykırı olarak davalıyı ve 3. kişileri baskı altına alma, engelleme, santaj, yedekleme, tuzak, marka ticareti yapma konusunda kötüniyetli başvuruda bulunduğuna dair delilin olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı TPMK YİDK.'nın 21/04/2014 tarih 2014-M-9326 sayılı kararının iptaline, markanın tescili konusundaki talebin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı vekili ile davalı kurum vekili tarafından ayrı ayrı istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

Karara karşı, davalı vekili ile davalı kurum vekili tarafından ayrı ayrı istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

İstinaf mahkemesince idda, savunma ve tüm dosya kapsamına göre ,mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığını ve davalı şirketin itiraza dayanak markasının asıl unsurunu oluşturan "Leo" ibaresinin Türkçe'de "Aslan" anlamına geldiğini, herhangi bir ilacın etken maddesinin adı olmadığını, davacının marka tescil başvurusunu oluşturan "Leodex" ibaresinin ise davacı tarafça üretilen bir ilaç emtiası üzerinde kullanıldığını, bu ilacın etken maddesinin "Dekskotoprofen" olup, başvurudaki "dex" ibaresi ile anılan etken maddenin çağrışımının yaratılmak istendiğini, mahkemece alınan ve tüm bu hususların tespit edildiği uzman bilirkişi heyet raporunda da tarafların markaları arasında, başvurunun yer aldığı 5. sınıfın ortalama tüketicileri açısından iltibas tehlikesinin bulunmadığının bildirildiğini,aynı taraflar arasındaki benzer bir uyuşmazlıkta, "Leodex Plus" ibaresini davalı markası ile benzer görmeyen Yargıtay 11. H.D.'nin 24.04.2018 gün ve 2016/11231 E.- 2018/3029 K. sayılı ilamının da bu yönde olduğu, yine davacı tarafça YİDK kararının iptali ile birlikte, dava konusu marka başvurusunun tescili talebinde de bulunulmuş ise de 556 sayılı KHK kapsamında mahkemelere tescil isteminin kabulü ya da reddi yönünde tanınmış bir yetkinin bulunmadığından ve tescil işleminin idari nitelikte bir işlem olup, Kurul kararının kabulüne bağlı doğal bir sonuç olduğundan, tescil isteminin ayrı bir dava olarak değerlendirilemeyeceği, bu nedenledir ki açılan davada iki ayrı talebin olduğu ve tescil isteminin de reddedildiği gerekçesiyle davalı lehine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilemeyeceği,dolayısıyla mahkemece de davacının tescil isteminin reddine karar verilmesi nedeniyle davalılar yararına yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmemesinde bir isabetsizliğin bulunmadığı, Yargıtay'ın emsal uygulamasının da bu yönde olduğu (Yargıtay HGK.'nın 22.03.2017 gün ve 2017/11-78 E.-521 K.) anlaşılmakla , HMK 353/1.b.1.maddesi uyarınca davalı vekili ile davalı kurum vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili ve davalı kurum vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 18/11/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4137, Karar No: 2019/9619, Tarih: 09.12.2019

**10. Hukuk Dairesi         2017/4137 E.  ,  2019/9619 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Zonguldak 1. İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı Kurum; 05.03.2013 tarihli iş kazasında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalıya bağlanan peşin değerli gelir ile yapılan masraflardan oluşan kurum zararının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II- CEVAP:

Davalı vekili özetle, iş kazasında müvekkilinin kusuru bulunmadığını, her türlü önlemleri aldığını ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

III- MAHKEME KARARI:

A- İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1-Davacının davasının kabulüne

Davalının %75 kusurlu olduğu anlaşılmakla, davacının davalıdan bağlanan gelirden kaynaklı isteyebileceği alacağının 66.075,48 TL, ödenen geçici iş göremezlik ödemesinden kaynaklı isteyebileceği alacağın 12.983,33 TL yapılan masraflardan kaynaklı isteyebileceği alacağının 12.461,90 TL ve protez bedelinden kaynaklı isteyebileceği alacağın olarak 146,44 TL olduğu anlaşılmakla birlikte taleple bağlı kalınarak;

Hak sahibine bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinden kaynaklı alacak olarak 10.000,00 TL'nin gelirin onay tarihinden itibaren,

Hak sahibine ödenen geçici iş göremezlik ödemesinden kaynaklı alacak olarak 3.000,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren,

Kurum tarafından yapılan masraflardan kaynaklı alacak olarak 1.950,00 TL'nin sarf tarihlerinden itibaren yasal faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

Kurum tarafından yapılan protez bedelinden kaynaklı alacak olarak 50,00 TL'nin sarf tarihlerinden itibaren yasal faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

B- BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esasa uygun olduğu belirtilerek

''Zonguldak 1. İş Mahkemesi'nin 14.2.2017 tarihli, 2015/540 Esas, 2017/84 Karar numaralı hükmüne yönelik davacı SGK Başkanlığı vekilinin ve davalı ... vekilinin istinaf başvurularının Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.1. maddesi gereğince esastan reddine” karar verilmiştir.

TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

1-Davacı Kurum vekili; sigortalıya kusur verilmesi yerinde olmayıp, işverenin tam kusurlu olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

''Zonguldak 1. İş Mahkemesi'nin 14.2.2017 tarihli, 2015/540 Esas, 2017/84 Karar numaralı hükmüne yönelik davacı SGK Başkanlığı vekilinin ve davalı ... vekilinin istinaf başvurularının Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.1. maddesi gereğince esastan reddine” karar verilmiştir.

TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

1-Davacı Kurum vekili; sigortalıya kusur verilmesi yerinde olmayıp, işverenin tam kusurlu olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2-Davalı ... vekili; olayda işverenin kusurunun olmadığını, faizin olay tarihinden itibaren başlatılması halinde zararın olay tarihi itibariyle sermayeleştirilmesi gerektiğini, fiili gün ortalaması tespitinde sadece fiilen günlerin esas alınması gerektiğini, davacının 50-60 yaş arası yılın tamamını düzenli olarak asgari ücretli işte çalışarak geçireceği varsayımının ülke gerçeklerine uygun olmadığını, geleceğe yönelik varsayımsal olarak hesap yapılmasının hatalı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

IV- İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Rücu davaları, kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, iş kazasında kusuru olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığında sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller taktir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeni ile daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza davaları varsa, bu davalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi, 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi, İşçi sağlığı ve iş Güvenliği Tüzüğü hükümleri çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporları ile ulaşılan sonuçlar, rücu davasında Kurumun taraf olmaması nedeniyle bağlayıcı nitelikte bulunmamakta, işçi sağlığı ve iş güvenliği kuralları yönünden ayrıntılı irdeleme içermesi halinde güçlü delil olarak kabul edilebilmektedir.

Sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporları ile ulaşılan sonuçlar, rücu davasında Kurumun taraf olmaması nedeniyle bağlayıcı nitelikte bulunmamakta, işçi sağlığı ve iş güvenliği kuralları yönünden ayrıntılı irdeleme içermesi halinde güçlü delil olarak kabul edilebilmektedir.

05.03.2013 günü sigortalının, davalı ... 'ya ait iş yerinde, -360 /-540 bant desandresindeki suyun taşıp taşmamasıyla ilgili ara ara kontrolünde görevlendirildiği, bant desandresi demir bağlı olup desantrede merdiven ve tutamağın olmadığı, taş tumbasındaki taş kırma işine ara verdiği esnada -460 /-540 desandre içine suyun taşıp taşmadığını kontrol için indiği sırada ayağı kayarak düşmesi sonucu yaralanıp sürekli iş göremez hale gelmesi nedeniyle tarafına bağlanan gelirin ve yapılan masrafların kusurlu işverenden tahsili için açılan davada; Mahkemece hükme esas alınan kusur raporunda; davalı işveren TTK'ya %75, sigortalıya ise %25 kusur izafe edildiği anlaşılmıştır.

Aynı iş kazası nedeniyle sigortalının işveren aleyhine açtığı, temyiz incelemesinden geçerek kesinleşen maddi-manevi tazminat davasında ise; davalı işveren TTK %80, sigortalı %20, kusurlu bulunmuş, müfettiş raporunda ise işveren TTK'nın %95, sigortalının ise %5 oranında kusurlu olduğu belirtilmiş olup, kusur raporları arasındaki çelişki giderilmeksizin sonuca gidildiği anlaşılmıştır.

Her ne kadar şahsın tazminat davasında kesinleşen kusur raporu, davada taraf olmayan Kurum tarafından açılan eldeki rücuan tazminat davasında bağlayıcı olmasa da kuvvetli delil olduğundan Mahkemece, maddi-manevi tazminat davası ile eldeki davada kusura ilişkin bilirkişi raporlarının birbiriyle çelişkili olduğu nazara alınarak, dosya içeriğindeki tüm delillerin takdiri ile, kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, kusur oran ve aidiyeti konusunda iş kazasının olduğu meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan mevcut raporlar arasındaki çelişkiyi de giderecek şekilde yeniden kusur raporu alınarak sonuca gidilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin istinaf başvurularının esastan reddine dair kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin istinaf başvurularının esastan reddine dair kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 09.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9867, Karar No: 2018/3387, Tarih: 07.05.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/9867 E.  ,  2018/3387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine dair Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.02.2017 gün ve 2016/196 Esas, 2017/12 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün sanık müdafii ile Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmesi ve sanık müdafiince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte sanık müdafıin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan incelemede evrak tetkik edildi.

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 20/2. maddesi uyarınca Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının her aşamada ilgili kamu davalarına katılma ve hükümleri temyiz etme hakkının bulunduğu, Bakanlık vekili tarafından sunulan temyiz istemli dilekçede katılma iradesinin ortaya konulduğu anlaşılmakla, anılan madde hükmü de gözetilerek 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi gereğince Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının katılan ve Avukat ...'in ise katılan Bakanlık vekili sıfatıyla davaya katılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık müdafii tarafından ilk derece mahkemesince kurulan hükümle ilgili verilen istinaf dilekçesinde gerekçeli kararın tebliği sonrası gerekçeli istinaf dilekçesi verileceği belirtildiği halde ilk derece mahkemesinin gerekçeli kararı sanık müdafiine, tebliğ edilmeden, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf incelemesi yapılarak karar verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, Kanun aykırı, sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları ile sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme sırasında sözlü savunmaları bu itibarla yerinde görüldüğünden, esası incelenmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 17.04.2017 gün ve 2017/849 Esas, 2017/870 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, 07.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.