muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/12270, Karar No: 2020/2745, Tarih: 19.02.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/12270 E.  ,  2020/2745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... Mahallesi 257 ada 50 parsel (ifrazen 54 parsel) sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın ifraz sonrası oluşan yeni parsel numarası üzerinden hüküm kurulması gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde eski parsel numarası üzerinden hüküm kurulması,

2-01.04.2010 tarihli ilk karar ile tespit edilen kamulaştırma bedelinden acele el koyma bedelinin mahsubu ile oluşan fark bedel 55.710,00-TL olduğu halde hükümde 272.410,00-TL olarak gösterilmesi,

3-3.Bozma sonrası tespit edilen kamulaştırma bedelinden 2. bozma sonrası tespit edilen bedelin mahsubu ile 125.904,60-TL fark bedelin, 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanunu’nun 10/8 fıkrası gereğince karar kesinleşince hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

4-7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik uyarınca karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılan 125.904,60-TL fark bedele 05.09.2009 tarihinden kararın kesinleşme tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a)1 ve 2 nolu bendindeki (50 parsel) ibarelerinden sonra gelmek üzere ayrı ayrı (ifraz ile 54 parsel) ibaresinin eklenmesine,

b)2 nolu bendindeki (272.410,00) rakamının çıkartılmasına, yerine (55.710,00) rakamının yazılmasına,

c)2 nolu bendindeki (125.904,60-TL) ibaresinden sonra gelen kısmın hükümden çıkartılmasına, yerine (’nin 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince karar kesinleşince hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına ve bu bedele 05.09.2009 tarihinden kararın kesinleşme tarihine kadar yasal faiz işletilmesine,) ibaresinin yazılmasına,

b)2 nolu bendindeki (272.410,00) rakamının çıkartılmasına, yerine (55.710,00) rakamının yazılmasına,

c)2 nolu bendindeki (125.904,60-TL) ibaresinden sonra gelen kısmın hükümden çıkartılmasına, yerine (’nin 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince karar kesinleşince hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına ve bu bedele 05.09.2009 tarihinden kararın kesinleşme tarihine kadar yasal faiz işletilmesine,) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2545, Karar No: 2014/1173, Tarih: 31.01.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/2545 E.  ,  2014/1173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, asgari geçim indirim, kıdem, ihbar tazminatı, hafta tatili, fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram genel tatili ve ücret alacaklarının ödeitlmesine karar verilmesini istemiştir.Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 20.06.2008-05.01.2011 tarihleri arasında davalı işyerinde ustabaşı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, aylık net 3.500,00 TL ücret aldığını, 08:00 ile 19:00-20:00 saatleri arasında çalıştığını, Cumartesi günleri 13:00'e kadar çalıştığını, sezonun yoğun olduğu dönemlerde 22:00-23:00 saatlerine kadar çalıştığını, bu dönemde pazar günleride çalıştığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının ustabaşı olmadığını, son ücretinin brüt 1.250,00 TL olduğunu,işyerinde hafta için 08:30-19:00 cumartesi günü 08:30-12:00 saatleri arasında çalışıldığını, haftalık ara dinlenmelerle birlikte 43 saat çalışıldığını, 10. ve 11. ayların deri sektöründe sezon olarak tabir edildiğini ve bu dönemde yoğun çalışma olduğunu, bu dönemde yapılan fazla mesai ücretinin ödendiğini, 01.03.2009-30.08.2009 tarihleri arasında ekonomik kriz nedeniyle kısa çalışma yapıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, dinlenen davacı tanıklar beyanlarına göre davacının haftalık sekiz saat fazla çalışmasının bulunduğu gerekçesi ile hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı noktasındadır. Davacı hafta içi saat 08:00 ile 19:00-20:00 saatleri arasında çalıştığını, yoğun dönemlerde bu çalışmasının 22:00-23:00 saatine kadar uzadığını, Cumartesi günleri ise saat 13:00'e kadar çalıştığını beyan etmiştir. Davalı taraf ise davacının hafta içi 08:30-19:00 saatleri arasında cumartesi günleri 08:30-12:00 saatleri arasında çalıştığını,ara dinlenmeler ile birlikte davacının fazla çalışmasının bulunmadığını belirtmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarına göre davacının hafta içi 08:30-19:00 saatleri arasında, Cumartesi günleri 08:30-17:00 saatleri arasında çalıştığı belirlenerek hesaplama yapılmıştır. Bilirkişinin cumartesi çalışma saatleri bakımından davacının talebini aşarak hesaplama yaptığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle Cumartesi çalışma saatleri bakımından davacının beyanı dikkate alınarak fazla çalışma süresinin belirlenmesi gerekmektedir. Hal böyle olunca mahkemece talep aşılarak hesaplama yapılan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalı taraf 01.03.2009-30.08.2009 tarihleri arasında ekonomik kriz nedeniyle işyerinde kısa çalışma yapıldığını ve bu dönemde fazla çalışmanın sözkonusu olmadığını beyan etmiştir. Mahkemece davalı işyerinde kısa çalışma yapılıp yapılmadığı bakımından bir araştırma yapılmamıştır. Hal böyle olunca mahkemece davalı işyerinde kısa çalışma yapılıp yapılmadığının araştırılması, kısa çalışma yapılmış ise yapılan günlerde fazla çalışmanın yapılmayacağı dikkate alınarak karar verilmesi gerekli iken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 31.01.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8824, Karar No: 2016/277, Tarih: 11.01.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/8824 E.  ,  2016/277 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/327460

MAHKEMESİ : Denizli Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/04/2011

NUMARASI : 2011/181 (E) ve 2011/344 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararlarının nitelik, cezaların türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça konu sokağa sabit bir yere kilitlenmeksizin parkedilmiş haldeki motorlu bisikletin adet, tahsis veya kullanımı gereği açıkta bırakılmış eşya niteliğinde bulunduğu ve sübutu halinde eylemin TCK'nın 142/1-e maddesine uyan suçu oluşturduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk S.. B.. ile 15-18 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk E.. Ç..'a atılı 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuk S.. B.. için hesaplanan 6 yıllık, E.. Ç.. için hesaplanan 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımı süresinin suçun işlendiği 16/07/2007 tarihinden inceleme tarihi olan 11/01/2016 tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar E.. Ç.. ve S.. B.. müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince AYRI AYRI DÜŞÜRÜLMESİNE, 11/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14323, Karar No: 2015/11770, Tarih: 21.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/14323 E.  ,  2015/11770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sarıkamış Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2014

NUMARASI : 2013/111-2014/184

Davacı R.. A.. vekili Avukat Aydın tarafından, davalı G. Bankası A.Ş. aleyhine 20/05/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 08/05/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eyleme dayalı manevi tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı bankadan kredi kartı almak için başvurusu bulunmamasına rağmen, kimlik bilgileri kullanılarak adına çıkartılan kredi kartının üçüncü kişiler tarafından kullanılması ve kredi kartı borcunun ödenmemesi nedeniyle hakkında icra takibi yapıldığını, bu olay nedeniyle kredi kurumları nezdindeki itibarının zedelendiğini, kredi başvurularının geri çevrildiğini belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, yazılı yada sözlü savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece, davacının kredi başvurularının kabul edilmemesi nedeniyle bir mağduriyeti oluşmuş ise de, bundan kaynaklı manevi bir elemin mevcut olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacı adına düzenlenen sahte kimlik belgesi ile dava dışı Halim Selçuk tarafından davalı bankadan davacı adına kredi kartı çıkartarak harcama yapıldığı Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/167 Esas, 2013/106 Karar sayılı dava dosyası ile sabit olup, yapılan harcamalardan kaynaklanan kredi kartı borcunun ödenmemesi nedeniyle davalı banka tarafından Sarıkamış İcra Müdürlüğünün 2013/110 sayılı dosyası ile davacı hakkında icra takibi başlatıldığı, davacının itirazı üzerine takibin durdurulmasına karar verildiği, davacı tarafından açılan menfi tespit davasının kabulüne karar verildiği, davalı banka tarafından gerekli dikkat ve özen gösterilmeden davacı adına kredi kartı çıkartıldığı anlaşılmaktadır.

Olayların gelişimi gözetildiğinde, davalının haksız icra takibi yaptığı sabittir. Mahkemece haksız icra takibi nedeniyle davacının kişilik haklarının ihlal edildiğinin kabulü ile davacı yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28621, Karar No: 2014/2030, Tarih: 06.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/28621 E.  ,  2014/2030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : İİK'nun 333/a ve 337/a maddelerine muhalefet etmek

HÜKÜM : Beraat

I- Sanık hakkında alacaklıyı zarara uğratmak kastıyla ticari işletmenin borçlarını ödememek suçundan kurulan hükme yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yüklenen suçun oluşumu için, takibin kesinleştiği tarih itibariyle şirketin borcu ödeme gücüne sahip olmasına rağmen, yetkilisinin alacaklıyı zarara uğratmak kastiyle borcu ödememesi, ayrıca bu eylemin başka bir suçu oluşturmaması gerektiği cihetle, dilekçede ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan da şikayetçi olunması karşısında, yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığından, şikayetçi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık hakkında ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan kurulan hükme yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509 ve 513 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK'nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanıklara isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, Ticaret Sicili Memurluğundan sanığın borçlu şirketin yetkili temsilcisi olup olmadığı sorulup, kayıtlı adresinde ticari faaliyetine devam edip etmediği hususunda zabıta araştırılması yaptırılarak sonucuna göre hukuki durumun takdiri yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 06.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12904, Karar No: 2019/19276, Tarih: 28.11.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/12904 E.  ,  2019/19276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5.Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava ve birleştirilen dava; kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince dava ve birleştirilen davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince kabulü ile HMK’nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 14/3. maddesi uyarınca kamulaştırma davalarında paydaşlar arasında zorunlu dava arkadaşlığı yoktur.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362/1-a maddesi gereğince, miktar veya değeri her paydaş için 47.530,00-TL'yi geçmeyen davalara ilişkin olarak Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesin olup bu kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz.

Bu nedenle davacılar ..., ..., ..., ... ve ... yönünden davalı idare vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar verildikten sonra, diğer davacılar yönünden yapılan incelemede;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 791 ada 26 parsel sayılı taşınmaza dava ve birleştirilen dava tarihlerindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile taşınmazın tespit edilen m2 birim değerinden %10 oranında yapılan indirimin kaldırılarak ve terkin hükmü yönünden 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Tapu kaydında yer alan haciz ve ipotek şerhlerinin hükmedilen bedele yansıtılmaması,

Doğru değil ise de: bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 2018/275-1165 E/K sayılı karar ilamının hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (Tapu kaydında yer alan haciz ve ipotek şerhlerinin hükmedilen bedele yansıtılmasına,) cümlesinin yazılmasına,

Tapu kaydında yer alan haciz ve ipotek şerhlerinin hükmedilen bedele yansıtılmaması,

Doğru değil ise de: bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 2018/275-1165 E/K sayılı karar ilamının hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (Tapu kaydında yer alan haciz ve ipotek şerhlerinin hükmedilen bedele yansıtılmasına,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5.Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16244, Karar No: 2015/21803, Tarih: 07.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/16244 E.  ,  2015/21803 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2015

NUMARASI : 2013/519-2015/236

Davacılar murisinin, iş kazası sonucu ölümünden doğan manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1 -Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlerle, temyiz kapsamı ve nedenlerine göre davalının tüm, davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, sigortalının iş kazasından vefatı nedeniyle anne, baba ve kardeşlerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı anne ve baba yararına ayrı ayrı 5.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline, davacı kardeşlerin manevi tazminat taleplerinin ise reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; SGK Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından olayın iş kazası olduğunun tespit edildiği, sigortalının iş kazası neticesinde 27.05.2012 tarihinde vefat ettiği, hükme esas bilirkişi kusur raporunda olayın meydana gelmesinde davalının % 70 oranında kusuru bulunduğunun belirtildiği anlaşılmaktadır.

Gerek mülga B.K'nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı T.B.K’nun 56. maddesi hükmüne göre Hakim: ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebilir. Hakimin manevi zarar adı ile ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin Duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de; hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de; hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Öte yandan, davacı anne, baba dışındaki diğer davacılar H.. S.., S.. K.. ve I.. D.. müteveffanın kardeşleri olup, bu olay nedeniyle manevi acı, elem ve ızdırap duyacakları kuşkusuzdur. Bu nedenlerle kardeşler hakkındaki manevi tazminat talebinin reddi hatalı olmuştur.

Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı anne ve baba yararına ayrı ayrı hüküm altına alınan 5.000,00 TL manevi tazminat azdır. Ayrıca davacı kardeşlerin evli olmaları ve müteveffa ile beraber yaşamamaları gerekçe gösterilerek, kardeşler yararına manevi tazminata hükmedilmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 07.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.