muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9904, Karar No: 2022/12057, Tarih: 12.10.2022

3. Hüküm altına alınan kısa çalışma prim alacağı bakımından bilirkişi raporunda belirtilen temerrüt tarihlerinden itibaren faize hükmedilmiş ise de kısa çalışma primi yönünden toplu iş sözleşmesinde bir ödeme günü belirlenmiş değildir. Dairemizin yerleşik uygulaması uyarınca, işçi muaccel alacaklarını tek tek belirtmek kaydıyla ihtarname ile işvereni temerrüde düşürebilir. Söz konusu ihtarnamede alacak miktarlarının belirtilmesi gerekmez. Dava tarihinden önce yürütülen arabuluculuk süreci sonucunda anlaşma yapılamadığına dair düzenlenen son tutanak bu bağlamda değerlendirildiğinde dava konusu alacakların dava tarihinden önce arabuluculuk aracılığıyla talep edilmesi karşısında davalı işverenin arabuluculuk son tutanak tarihi itibarıyla temerrüde düştüğünün kabulü gerekmektedir. Bu sonuç davalı işverenin usulüne uygun davet edilmesine rağmen arabuluculuk görüşmelerine katılmadığı durumlarda da geçerlidir. Dolayısıyla Mahkemece kısa çalışma primi alacağına ilişkin arabuluculuk son tutanak tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi de hatalı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu hataların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davalı tarafın temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (1) ve (3) numaralı bentlerinin hükümden tamamen çıkartılarak yerine;

"1-Davacının günlük çalışma süresinin 06.01.2017 tarihine kadar olan dönemde 7,5 saat olması gerektiğinin TESPİTİNE ;

3- Taleple bağlı kalarak Brüt 6.234,75 TL kısa çalışma primi alacağının arabuluculuk son tutanağının düzenlendiği 14.08.2018 tarihinden itibaren işleyecek ve hesaplanacak en yüksek işletme kredi faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin hakkın saklı tutulmasına,” bentlerinin yazılması suretiyle kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14619, Karar No: 2018/2596, Tarih: 15.03.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/14619 E.  ,  2018/2596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasaarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı karar verilmesine yer olmadığına dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R-

Davacı vekili, davacının davalıdan boşanmak amacı ile dava açtığını, davanın ... 5. Aile Mahkemesinde 2012/428 Esas sayılı dosyasında görülmekte olduğunu, verilen 1.000,00 TL'lik nafaka alacağı için takip başlattıklarını takibin kesinleştiğini, davalı eşin üzerine kayıtlı olan 34 EK 1361 plakalı aracı muvazaalı bir şekilde teyzesinin oğlu olan davalı ...'a devrettiğini bu devirin iptal edileceğini duyması üzerine aracın bu kez ikinci devirle diğer davalı ...'a devredildiğini, devirlerin muvazaalı olduğunu belirterek İİK'nın 283/1. maddesi gereğince tasarrufun iptaline karar verilmesini talep etmiştir.Davalı ... vekili; davanın şartlarının oluşmadığını, satışın gerçek bir satış olduğunu söyleyerek davanın reddini talep etmiştir.Mahkemece icra dosyasına yapılan ödeme neticesinde dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki belgelere kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve olayın oluş şekline göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT'nin 3/2. maddesinde "müteselsil sorumluluk da dahil olmak üzere, birden fazla davalı aleyhine açılan davanın reddinde, ret sebebi ortak olan davalılar vekili lehine tek, ret sebebi ayrı olan davalılar vekili lehine ise her ret sebebi için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmolunur" düzenlemesine yer verilmiştir.Somut olayda; davalılar ... ve ...'ın davada kendilerini vekille temsil ettirdikleri, davalılar bakımından red sebebinin aynı olduğu gözetilerek, anılan tarife hükümleri gereği tek vekalet ücretine hükmolunması gerekirken, davalılar lehine ayrı ayrı vekalet ücretine hükmolunması doğru olmayıp bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden, hükmün 6100 sayılı HMK'nun geçici 3/II. maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 4 nolu bendinin " Davalı ... ve ... kendilerini vekille temsil ettirdiğinden A.A.Ü.T gereğince takdir olunan 1.000,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalılara verilmesine“ olarak değiştirilmesine ve hükmün bu hali ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 8,20 TL kalan harcın davacıdan alınmasına, 15/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5594, Karar No: 2022/1747, Tarih: 09.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/5594 E.  ,  2022/1747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmiş olup, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Manisa İli, Salihli İlçesi, Kapancı Mahallesi, 110 ada, 121 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Tespit edilen kamulaştırma bedelinden acele el koyma bedelinin mahsubu ile fark 54.588,50-TL bedele yasal faiz işletilmesi gerekirken maddi hata sonucu acele el koyma bedeli olan 65.026,74-TL bedele faiz işletilmesi,Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5.Hukuk Dairesi'nin 2019/2259 E. - 2021/641 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının 4 numaralı bendindeki ( 65.026,74) sayısının hüküm fıkrasından çıkartılmasına, yerine (54.588,50) sayısının yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5778, Karar No: 2023/508, Tarih: 25.01.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/5778 E.  ,  2023/508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

HÜKÜM : Esastan ret

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Türkiye’de modern perakende sektörünün öncülüğünü yaptığını, MAKRO/MACRO esas unsurlu birçok tescilli markası bulunduğunu, davalı şirketin ise 9. ve 11. sınıflarda 2016/89717 numaralı "MAKRO" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, markanın yayınına müvekkilince yapılan itirazın önce Markalar Dairesi Başkanlığı, sonrasında ise YİDK tarafından reddedildiğini, YİDK kararının hukuka aykırı olduğunu, taraf markalarının ortalama tüketici nezdinde iltibasa neden olma ihtimali bulunduğunu, dava konusu markanın müvekkilinin www.macrocenter.com.tr ibareli alan adı ile de benzer olduğunu, müvekkili markalarının yoğun kullanım sonucu ayırt edicilik kazandıklarını ve tanınmış olduklarını, dava konusu marka başvurusunun kötü niyetle yapıldığını ileri sürerek YİDK'nın 16.02.2018 tarih ve 2018-M-1153 karar sayılı kararının iptaline, tescil edilmişse dava konusu markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket, cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu "MAKRO" ibareli başvuru ile davacı şirketin markaları arasında 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında görsel, işitsel veya anlamsal düzeyde ilişkilendirme ihtimali de dahil iltibas oluşacak düzeyde benzerlik olmadığı, tüketicilerin işbu markalar arasında ilişki kurma riskinin mevcut bulunmadığı, tanınmışlık ve kötü niyet iddiasının yerinde olmadığı, dava konusu başvuru yönünden hükümsüzlük ve YİDK kararının iptali şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu başvuru ile müvekkilinin itirazına mesnet markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında benzerlik ve iltibas tehlikesinin bulunduğunu, zira hem dava konusu başvurunun hem de müvekkili markalarının asli unsurunun "MACRO" ibaresi olduğunu, "makro" markasının bu haliyle orta düzeydeki bir tüketici bakımından en azından aynı ve/veya kardeş ve/veya birbiri ile bağlantılı işletmelere ait olduğu kanaatini bıraktığını, dava konusu başvurunun tescili hâlinde müvekkilinin seri markalarından birisi olarak algılanacağını, müvekkili markalarının yoğun kullanım sonucu tüketici nezdinde ayırt edicilik kazanan tanınmış markalar olduklarını ve 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca da başvurunun reddinin gerektiğini, sadece müvekkiline ait markanın bilinirliğinden yararlanmak amacı ile bu ibarenin tescil edilmek istendiğini, dolayısıyla başvurunun kötü niyetli yapıldığını belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtmiş olduğu itirazları tekrar ederek ve re'sen nedenlerle usul ve kanuna aykırı bulduğu kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava,YİDK kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

556 sayılı KHK’nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ve 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Dava, marka başvurusuna itirazın reddine dair TPMK YİDK kararının iptali ile markanın hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

2.Davacının itiraza mesnet markaları “MAKRO” “MACRO” asıl unsuru ile ilave unsurlardan, davalı başvurusuna konu marka ise yalın hâlde “MAKRO” ibaresinden oluşmaktadır.

3.Davacı vekili “MAKRO / MACRO” unsurlu seri markalarının bulunduğunu, ayrıca “MACRO CENTER” markasının tanınmış marka olduğunu ileri sürmektedir.

3. Değerlendirme

1.Dava, marka başvurusuna itirazın reddine dair TPMK YİDK kararının iptali ile markanın hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

2.Davacının itiraza mesnet markaları “MAKRO” “MACRO” asıl unsuru ile ilave unsurlardan, davalı başvurusuna konu marka ise yalın hâlde “MAKRO” ibaresinden oluşmaktadır.

3.Davacı vekili “MAKRO / MACRO” unsurlu seri markalarının bulunduğunu, ayrıca “MACRO CENTER” markasının tanınmış marka olduğunu ileri sürmektedir.

4.Markalar arasında olaya uygulanacak 556 sayılı KHK’nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca karıştırılmaya yol açacak ölçüde benzerlik bulunduğundan bahsedebilmek için markaların ayırt edici unsurlarının karşılaştırılması gerekir. Karşılaştırmaya konu her iki taraf markasının da MACRO / MAKRO unsurlarını içerdiği, bu anlamda markalar arasında ayniyete yakın düzeyde bir benzerlik bulunduğu anlaşılmaktadır. Benzer markalardan sonraki markanın önceki markaya nazaran ayırt edici olduğunu söyleyebilmek için ayırt edici niteliği sağlayacak ölçüde ilave unsur içermesi gerekir.

5.556 sayılı KHK'nın 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca ticaret alanında cins, çeşit, vasıf, kalite, miktar, amaç, değer, coğrafi kaynak veya üretim yeri, zamanı gibi malların ve hizmetlerin diğer karakteristik özelliklerini belirten tanımlayıcı işaretlerin ayırt edici özelliği bulunmayıp nispi benzerlik karşılaştırmasında bu tür tanımlayıcı unsurlar dikkate alınmamalıdır. Bununla birlikte KHK’nın 7 nci maddesinin son fıkrası uyarınca bu tür tanımlayıcı işaretlerin yoğun kullanım ve kuvvetli tanıtım vasıtalarıyla ayırt edici kılınmaları ve hatta tanınmış marka haline getirilmeleri de mümkündür.

6.Somut olayda davalıya ait başvuru konusu işaretin sadece “MAKRO” ibaresinden oluştuğu ve markanın önceki itiraza mesnet Macro/Makro unsurlu markalara göre hiçbir farklı ve ayırt edici unsur içermemesi nedeniyle markalar arasında karıştırılma ihtimalinin söz konusu olabileceği ve tescil olunmasının 556 sayılı Marka KHK'nın perakendecilik sektörü yönünden tanınmış olan 8/4. maddesi uyarınca, davacı markalarının tanınmışlığından haksız yarar sağlayabileceğinin kabulü ile davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken hatalı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi isabetli görülmemiş ve kararın davacı lehine bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde temyiz eden ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5642, Karar No: 2010/533, Tarih: 08.02.2010

**8. Hukuk Dairesi         2009/5642 E.  ,  2010/533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ Sulh Hukuk Mahkemesi

... ve müşterekleri, dahili davacılar ... ve müşterekleri ile Hazine ve ... Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ... Sulh Hukuk Hâkimliğinden verilen 21.07.2009 gün ve 126/202 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, adlarına tapuda kayıtlı bulunan 174 ada 32, 33, 34, 35, 36, 47 parseller arasında kalan ve bu yerlerle bütün olduğu halde paftasında dere olarak gösterilip tesbit harici bırakılan dava konusu taşınmazın, mirasen intikal ve kazanmayı sağlayan zilyetlik nedeniyle adlarına tapuya tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı Hazine vekili, özel mülkiyete konu olmayan yerlerden bulunduğunu açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... temsilcisi, taşınmazın davacıların zilyetliğinde bulunduğunu bildirmiştir.

Mahkemece, davanın davalı Hazine yönünden kabulüne, Köy Tüzel Kişiliği yönünden husumet yokluğundan reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Çorum-...Kadastro Mahkemesinin 16.11.2007 gün, 2007/429 Esas, 2007/182 karar sayılı görevsizlik kararıyla ...Sulh Hukuk Mahkemesine aktarılmıştır. Söz konusu görevsizlik kararı 2.3.2008 tarihinde kesinleşmiştir. Davacılar tarafından görevsizlik kararının kesinleşme tarihinden itibaren HUMK.nun 193. maddesinde öngörülen 10 günlük süre içerisinde görevli mahkemeye başvurulmamış; dava dosyası, Kadastro Mahkemesinden 2.5.2008 tarihinde resen gönderilmekle 8.5.2008 tarihinde görevli mahkemenin esasına kaydedilmiştir. Görevsizlik kararının kesinleştiği tarihten itibaren süresinde herhangi bir başvuruda bulunulmadığına göre davanın açılmamış sayılmasına karar vermek gerekirken bu yön gözden kaçırılarak işin esasına girilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş olması yasaya aykırıdır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle ve HUMK. nun 428. maddesi hükmü uyarınca BOZULMASINA, 08.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5487, Karar No: 2012/29914, Tarih: 20.11.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/5487 E.  ,  2012/29914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Sanıklar müdafiilerinin temyiz tarihinden önce düzenlenmiş vekalet ve yetki belgesinin dairemizde bulunan 2010/584 Esas sayılı diğer bir dosyasında bulunduğu anlaşılmakla;

1- Sanıklar müdafiinin vaki temyiz talebine yönelik olarak sanıkların nüfus ve sabıka kaydı uyaptan alınarak yapılan inceleme sonucunda;

1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 4. ve devamı maddelerinde para cezalarının hesabı konusunda yeniden değerleme oranı hususunun düzenlenmediği gözetilerek, 5187 sayılı yasanın 18.maddesi gereğince sanıklar hakkında 50.000 YTL üzerinden ön ödeme önerisinde bulunulması yerine, fazla miktar üzerinden ön ödeme önerisinde bulunularak yazılı şekilde karar verilmesi,

5187 sayılı yasanın 18.maddesinde; cevap ve düzeltme metninin usulüne uygun olarak yayınlanmamasından sorumlu yazı işleri müdürü ile bağlı bulunduğu yetkilinin sorumlu olduğu düzenlendiğine göre, sanıkların suç tarihinde sorumlu yazı işleri müdürü ve bağlı bulunduğu yetkili bir kişinin olup olmadığı araştırılmadan eksik araştırmaya dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

5187 sayılı yasanın 18/2.maddesinde; sorumlu yazı işleri müdürü ile bağlı bulunduğu yetkilinin para cezasının ödenmesinden müteselsilen ve birlikte sorumlu olacaklarının düzenlendiği nazara alınmadan sanıklar için ayrı ayrı ceza tayin edilmesi, yasaya aykırı;

2- Sanık ... için;

5271 sayılı CMK.nun, 5560, 5728 ve 6008 sayılı yasalar ile değişik 231.maddesinin 5, 6 ve 14.fıkralarında yapılan değişiklikler uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulaması olanaklı hale geldiğinden, 5237 sayılı TCK.nun 7.maddesi gözetilerek, yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 20.11.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4846, Karar No: 2017/8121, Tarih: 16.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/4846 E.  ,  2017/8121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6222 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin son müsabaka tarihi olan "27.12.2013" yerine "14.11.2013" olarak gösterilmesi,

2-Önödeme, uzlaşma dışında kalan ve sadece adli para cezası veya hapis cezasının üst sınırı üç ayı aşmayan ceza öngörülen suçları işlediği iddia edilen fail bakımından, kanundaki usullere göre belirlenen bir miktar paranın Devlet hazinesine ödenmesi ile kamu davasının açılmamasını veya açılmış olan davanın düşmesi sonucunu doğuran, devlet ile bireyin uzlaşması olarak nitelendirilebilecek bir kurumdur.

Müessese, tamamen işlendiği iddia olunan fiilin karşılığını oluşturan yaptırımın azlığı sebebiyle, devletin soruşturma ve kovuşturma safhalarında maddi gerçeğe ulaşmak adına yapacağı masraflar ile şüpheli ya da sanığın kendisini savunmak adına harcayacağı zaman ve giderler gözetildiğinde, sorunu sulh yoluyla çözmenin her iki taraf açısından daha ekonomik olduğu gerçeğine dayanır.

Yargıtay'ın 11.04.1983 tarih ve 2/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'nda önödemenin, ikili bir hukuki niteliğinin bulunduğu, soruşturma safhasında uygulandığında (dava şartı olarak) muhakeme hukukuna ait bir kurum olduğu, buna karşın kovuşturma başladıktan sonra tatbik edildiğinde (davanın düşmesi sonucunu doğurduğundan) ceza ilişkisini sona erdiren maddi ceza hukukuna ait bir müessese olduğu kabul edilmiştir.

Önödemenin koşulları ise, önödeme kapsamına giren bir suçun bulunması, suçun uzlaşma kapsamında bulunmaması, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe olması ve belli bir miktar paranın Devlet hazinesine ödenmesidir.