muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14306, Karar No: 2020/608, Tarih: 19.02.2020

Mahkemece, bu yönler göz ardı edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23045, Karar No: 2014/30834, Tarih: 18.12.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/23045 E.  ,  2014/30834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2014

NUMARASI : 2014/285-2014/408

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi 3.kişinin, maaş haczine ilişkin müzekkerelerin usulsüz tebliğ edildiğini ileri sürerek, tebliğ tarihlerinin öğrenme tarihi olarak düzeltilmesi istemiyle icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece; tebligat geçersiz ise de 24/01/2014 tarihinde borçlunun iş yerinde iş yeri çalışanının huzurunda hacze gelinmesi karşısında, şikayetçinin öğrenme tarihinin 24/01/2014 olduğunun kabulünün gerektiği gerekçesi ile istemin süre aşımından reddine karar verildiği görülmektedir.

Takip dosyasında bulunan tebligat mazbatalarının incelenmesinde; tebligatların borçlunun işyeri adresinde TK'nun 21/1. maddesine göre yapıldığı anlaşılmaktadır.

Tebligat mazbatasında çalışanın işyerinde hazır olduğunun belirtildiği ve tebellüğden imtina ettiğine dair bir kayıt da bulunmadığına göre, TK'nun 17. maddesi ve Tebligat Yönetmeliği'nin 26. maddesi uyarınca; muhatabın bulunmaması halinde daimi çalışanına tebligat yapılması gerekirken, tebliğin aynı Kanunun 21/1. maddesi uyarınca yapılması usulsüz olduğu gibi, ayrıca beyan sahibinin imzasının alınmadığı veya imzadan imtina durumunun da belirlenmediği görüldüğünden, bu haliyle de tebliğ işlemleri mahkemenin de kabulünde olduğu üzere usulsüzdür.

Tebligatın usulüne uygun yapılmadığı durumlarda, 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 32. maddesi gereğince tebliğ tarihinin belirlenmesi zorunludur. Anılan maddede; "Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih, tebliği tarihi addolunur" hükmüne yer verilmiştir. Buna göre şikayetçinin bildirdiği öğrenme tarihi esas olup, bu tarihin aksi karşı tarafça ancak yazılı delil ile ispatlanabilir. Hukuk Genel Kurulu'nun 12/02/1969 tarih ve 1967/172-107 sayılı kararında da benimsendiği üzere, beyan edilen öğrenme tarihinin aksi tanık beyanıyla kanıtlanamaz.

Öte yandan şikayetçinin hazır bulunmadığı sırada, borçlunun borcu için şikayetçinin adresine hacze gelinmiş olması, şikayetçinin, daha önce gönderilen maaş haczine ilişkin müzekkerelerin usulsüz olarak yapılan tebliğ işlemlerini öğrendiği sonucunu doğurmaz.

O halde mahkemece şikayetin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, istemin süreden reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

Öte yandan şikayetçinin hazır bulunmadığı sırada, borçlunun borcu için şikayetçinin adresine hacze gelinmiş olması, şikayetçinin, daha önce gönderilen maaş haczine ilişkin müzekkerelerin usulsüz olarak yapılan tebliğ işlemlerini öğrendiği sonucunu doğurmaz.

O halde mahkemece şikayetin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, istemin süreden reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8240, Karar No: 2013/22017, Tarih: 26.09.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/8240 E.  ,  2013/22017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bingöl 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :01.02.2013

Taraflar arasındaki "boşanma" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından; her iki boşanma davası ve boşanmanın fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; "davacının güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, tam kusurlu olduğu, kocanın ise herhangi bir kusurunun bulunmadığı" gerekçesiyle, kadının boşanma davasının reddine, koca tarafından açılan birleştirilen boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş, koca lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmiştir. Davacı-davalı (kadın)'ın, çalıştığı kurumdaki bir erkekle iş ilişkisi dışında yakın ilişkide bulunduğu, bu kişiyle çok sayıda telefon görüşmesi yapmak suretiyle iletişim kurduğu, bu suretle güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu gerçekleşmiş ise de; davalı-davacı (koca)'nın da, evine sürekli geç gelmeyi alışkanlık haline getirdiği, çocuğunun hastalığında tedavisiyle ilgilenmediği, bu suretle evlilik birliğine ilişkin sorumluluklarını yerine getirmediği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Davacı-davalının gösterdiği diğer tanıklar, çalıştığı kurumdaki iş arkadaşları olup, tarafların aile yaşamlarını yakından bilebilecek kişiler değildir. Bu bakımdan davacı tanığı Bilal'in, davacının yakını olması ve beyanınının diğer davacı tanıkları tarafından doğrulanmamış bulunması, bu tanığın beyanını değerden düşürücü bir olgu sayılamaz. Davalı-davacı (koca)'nın yukarıda sayılan davranışları gerçekleşmiş olup, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında kusurludur. Gerçekleşen bu durum karşısında kadın da boşanma davası açmakta haklıdır. O halde, kadının boşanma davasının da kabulü ile tarafların boşanmalarına (TMK.m.166/1) karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile isteğin reddi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre kocanın birleştirilen boşanma davası ve boşanmanın fer'ileri hakkında yeniden karar verilmesi gerekli hale geldiğinden, bu yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.26.09.2013(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/24402, Karar No: 2014/8962, Tarih: 14.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/24402 E.  ,  2014/8962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Görele Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :3.7.2013

NUMARASI :Esas no:2012/234 Karar no:2013/286

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı (kadın), pek kötü veya onur kırıcı davranış (TMK md 162) ve evlilik birliğinin temelinden sarsılması (TMK. md 166/1) hukuki sebeplerine dayalı olarak boşanma davası açmış, mahkemece yapılan yargılamalar neticesinde davacı (kadın)ın vasilik görevini yerine getirmediği, davalı (koca)'nın ise eşine fiziksel şiddet uyguladığı gerekçesiyle evlilik birliğinin temelinden sarsıldığından bahisle (TMK md 166/1) tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davalı (koca)'nın akıl hastalığı sebebiyle Türk Medeni Kanununun 405. maddesi gereğince kısıtlandığı anlaşılmaktadır. Akıl hastalığına dayalı bir boşanma davası da bulunmamaktadır. Davalının eylemleri iradi olmadığından davanın reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı ise de bu yöne ilişkin bir temyiz bulunmadığından bu husus bozma sebebi yapılmamış yanılgıya işaret edilmekle yetinilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine yönelik olarak yapılan inceleme neticesinde;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Davalı kocanın akıl hastalığı sebebiyle eylemleri iradi olmadığından kendisine kusur yüklenmesi mümkün değildir. Öte yandan davalı kadına yüklenen vasilik görevini yerine getirmediği şeklindeki kusura ilişkin davacı kadın hakkında vesayet görevini kötüye kullanmak suçundan ceza mahkemesinde açılan kamu davası neticesinde davacı kadın tarafından kısıtlının parasıyla alınan eşyaların ev ihtiyaçlarına yönelik olup vesayet görevini kötüye kullandığına dair delil bulunmadığı gerekçesiyle beraatine karar verildiği anlaşılmaktadır. Şu hale göre taraflardan kaynaklı boşanmaya neden olacak kusurlu bir davranış kanıtlanamamıştır. Toplanan delillerden davacı kadının boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiş olup nafaka yükümlüsünün kusurunun aranmamasına göre (TMK md 175) davacı lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hatalı gerekçeyle nafaka isteğinin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

c-Davacı kadının maddi tazminat talebi evlenirken yaptığı masraflara yönelik olup boşanmanın ferisi (TMK md 174/1) niteliğinde değildir. Dava dilekçesinden alınan başvurma harcı bu dilekçe içindeki tüm istekleri kapsar. O halde davacıya maddi tazminat talebi ile ilgili olarak eksik peşin nispi harcı tamamlaması için imkan ve süre tanınması ( Harçlar Kanunu md 30-32) harcın tamamlanması halinde görev hususu da düşünülerek deliller değerlendirilip sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken eksik harçla kesin hüküm oluşturacak nitelikte yazılı şekilde hüküm kurulması da usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2-b-c bentlerinde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise 2-a bendinde gösterilen sebeplerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.14.04.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2019/1452, Karar No: 2020/5070, Tarih: 15.12.2020

**6. Ceza Dairesi         2019/1452 E.  ,  2020/5070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

15.04.2020 gün ve 13100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve Yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nin 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının yargılama giderleri ile ilgili kısmından 130.00 TL zorunlu savunman ücretine ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17754, Karar No: 2013/16577, Tarih: 30.10.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17754 E.  ,  2013/16577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 30/03/2011 gününde verilen dilekçe ile icra takibine itirazın iptali, takibin devamı ve %40 icra inkar tazminatı istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 19/06/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, idari para cezasının ödetilmesi amacıyla başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, dava reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı köy tüzel kişiliği, küçükbaş hayvanlarını köyün tarım arazilerine sokarak otlatmak suretiyle zarar verdiğinden, davalı hakkında idari para cezası uygulandığını, kararın tebliğ edilmesine rağmen cezanın ödenmediğini, davalının itirazı üzerine yapılan icra takibinin durduğunu belirterek, icra takibine yapılan itirazın iptalini, takibin devamını ve %40 icra inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ise, köylüye ait arazilere hiç bir şekilde hayvan sokmadığını, Mera Komisyonundan ihale ile kiraladığı .... Köyü Merasına küçükbaş hayvanlarını götürürken, davacı köyün muhtarı ve köy halkı tarafından, köylüye ait araziler dışında hukuksuz olarak durdurulup hakında tutanak düzenlendiğini ve idari para cezası uygulandığını, davacının idari para cezası uygulama yetkisinin bulunmadığını ileri sürerek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, köy ihtiyar heyetinin davalı hakkında idari para cezası uygulama yetkisinin bulunmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davalı tarafından dava konusu idari para cezasının iptali yoluna başvurulmadığı anlaşılmaktadır. Şu durumda, idari para cezası iptal edilmediğinden kesinleşmiş olup, davacı kesinleşen idari para cezasının ilamsız icra takibi ile tahsilini isteyebilir.

Yerel mahkemece açıklanan yön gözetilmeyerek davacı köy ihtiyar heyetinin idari para cezası uygulama yetkisinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/10/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.30/10/2013
Yargıtay — Esas No: 2017/1084, Karar No: 2018/2695, Tarih: 12.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/1084 E.  ,  2018/2695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29.12.2015 tarih ve 2015/116-2015/876 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalının özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi (İHDS)” akdedildiğini, anılan sözleşmenin üçüncü kişilerin hak iddialarını düzenleyen 7. maddesinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, anılan sözleşmeden önce dağıtım faaliyetlerin davalı tarafından yürütüldüğü sırada davalıya ait elektrik kablolarının kopması ve üçüncü kişiye ait aracın üzerine düşmesi üzerine aracın ağır şekilde hasarlanması neticesinde müvekkili aleyhine açılan tazminat davası sonucunda müvekkili tarafından icra dosyasına 3.790,00 TL ödeme yapıldığını ileri sürerek bu meblağın ve 65,58 TL temyiz harç ve masrafının ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; alacağın zamanaşımına uğradığını, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini ve İHDS hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, ayrıca davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu alacağın İHDS’den önce meydana gelen olay nedeniyle oluştuğu, davalı tarafın dava dışı kişiye vermiş olduğu zararın davacı tarafça karşılandığı, İHDS’nin 7. maddesi gereğince davacının ödemiş olduğu parayı ve temyiz harç ve masrafını davalıdan tahsil etme hakkının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 3.855,58 TL’nin dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Rücu hakkı başkasına ait bir borcu yerine getiren kişinin malvarlığında meydana gelen kaybı gidermeye yönelen tazminat niteliğinde bir talep hakkı olup, davacının mal varlığındaki eksilme, ödeme tarihinde gerçekleştiğinden ödeme gününden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmekteyse de söz konusu yanlışlık yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden mahkeme kararının düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının hüküm fıkrasının birinci bendinde yer alan “Dava tarihinden” ibaresinin silinerek, yerine “Ödeme tarihi olan 30.12.2009 tarihinden” ibaresinin eklenmesine, kararın bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 197,52 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 12.04.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY

Enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile ... özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davacı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, Türkiyedeki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı ....'a ait olmakla birlikte, ...'tan ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamıştır.

... tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı ...'a ait olmak üzere 28/05/2013 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı ... Enerji Dağıtım ve Perakende Satış Hizmetleri devredilerek 28/05/2013 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 28/05/2013 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce yapılmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı ...'a ait olmak üzere 28/05/2013 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı ... Enerji Dağıtım ve Perakende Satış Hizmetleri devredilerek 28/05/2013 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 28/05/2013 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce yapılmıştır.

Özelleştirme aşamasında... tarafından düzenlenen ve beyan edilen devre esas mizan kayıtları temel alınarak “devre esas” bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirilmiş olup dava konusu ödeme bilançoda yer almaksızın işlemler ikmal edilmek suretiyle...'ın özel sektöre devri gerçekleştirilmiştir.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı ...'tan geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Keza, 28/05/2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi'nin 9.3 maddesinde de “alıcının, basiretli bir tacir gibi davranmak suretiyle” ...... şirketlerin sözleşme tarihi itibariyle mevcut ve fiziki durumunu bilerek hisseleri devir ve teslim aldığı, şirketler hakkında kendisine verilen bilgilerin gerçek durumu yansıtmadığı veya benzer iddiaları ileri süremeyeceği, hisselerin devrinin gerçekleşmesinin ardından, ayıba ve zapta karşı tekeffül hükümleri başta olmak üzere yürürlükteki mevzuat kapsamında herhangi bir fiili veya hukuki nedene dayanarak talepte bulunamayacağı .....” hükmü karşısında da davalının sorumluluğundan söz edilmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan 28/05/2013 günlü sözleşmenin 9.4 maddesinde düzenlenen “şirketlerde yapılmış olan her türlü işlemden kaynaklanan borç ve yükümlülüklerden ,kayıtlara intikal etmemiş olsa dahi şirketlerin sorumlu olduğu, bu hususlarda alınmış karar ve yapılmış sözleşmelerle ilgili olarak alıcının ve şirketlerin idare ve....'ı ilzam edecek hiçbir başvuru ve rücu hakkı bulunmadığı” hükmü de davalının sorumluluğunun olmadığını göstermektedir.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 28/05/2013 tarihi öncesi yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı ...'tan dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 28/05/2013 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.