muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4648, Karar No: 2025/169, Tarih: 09.01.2025

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; davalı şirketin daha önce sektör uçuş ücreti ödediğini, davacının kalan sektör uçuş ücretini istemesi üzerine bir elektronik posta ile bu ücret ödemesinin iptal edilmesinin yasal olarak geçerli olmadığını, davalı şirketin mali işler personeli Duygu Başarık'ın sektör uçuş ücretini sektör başına 35 dolar olarak ödediğini söylediğini, alacağın likit olduğunu ,%40'dan az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek, kararın düzeltilerek onanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili; tanık pilot ...'in pilotlara sektör uçuş parası olarak her ayın sonunda her bir sektör için 35 USD ödendiğini söylemiş ise de, diğer iki tanık pilotun işverenin teşvik maksadı ile sadece 9 aylık bir süre için bu ödemeyi yaptığını söylediğini, uçuş sektör tazminatı iddiasının bir tanık haricinde tanıklar tarafından da doğrulanmadığının raporda tespit edildiğini, imzalan sözleşmedeki noktalı kısma 35 USD ibaresinin sonradan eklendiğini, davacının kendi lehine yarattığı delille alacak talebinde bulunduğunu, davacının kötü niyetinin korunduğunu, uçuş sektör tazminatına ilişkin e-posta gönderdiği iddia olunan Nuri Paçon'un davacı tanığı olarak verdiği beyanında sözleşmelerde böyle bir tazminatın olmadığını, teşvik amaçlı 7-8 ay verildiğini onunda davacıya ödendiğini, sözlü olarak kaldırıldığını, işverenin teşvik amaçlı istediği zaman verebileceğini, süreklilik arzetmediğini beyan ettiğini, tanık beyanları dikkate alınmadan kim tarafından gönderildiği belli olmayan mail dikkate alınarak davacı lehine hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, taraflar arasında imzalanan 16. maddenin (F) bendinde işverenin işçilere teşvik amaçlı yapacağı ödemelerin kazanılmış hak oluşturmayacağının hüküm altına alındığını, 27.04.2021 tarihli raporda yapılan ödemenin teşvik amacıyla yapıldığı tezinin daha kuvvetli olduğunun belirtildiğini, bozma ilamında belirtilen tarih aralağı dışında sektör uçuş tazminatı adı altında bir ödeme yapılıp yapılmadığının araştırılmasının istenmediğini, bozma ilamına uygun araştıma yapılmadığını, raporların hükme esas teşkil edecek mahiyette olmadığını, tanık beyanlarıyla çelişen delillerin hükme dayanak gösterildiğini, kararın usul ve yasaya aykırı bulunduğunu belirterek, kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık,uçuş başı (sektör) ücreti alacağının tahsili ile ilgili yapılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık,uçuş başı (sektör) ücreti alacağının tahsili ile ilgili yapılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece; uyulan bozma ilamında gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yapılmasına, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşen kısımlara yönelik itirazlarının incelenemeyecek olmasına ve özellikle ,şimdiye kadar işlemde olan uçulan her sektör için ödenen ilave ücret uygulaması 1 Nisan 2011 tarihinden itibaren yürürlükten kaldırılmıştır şeklindeki yönetici pilotun attığı e-mail gözetildiğinde sözleşmede ücret kısmı boş bırakılmış ise de sektör ücreti ödeneceğine dair maddenin bulunduğu ve bu madde gereğince de 01.06.2010 ile 31.03.2011 tarihleri arasındaki sektör parasının ödendiği e-mailin atıldığı tarihten önce ödenmeyen sektör tazminatının, davalı tarafça karşılanmasının gerektiği hususlarının anlaşılmasına, bilirkişiler tarafından düzenlenen raporun hüküm kurmaya ve denetime elverişli bulunmasına göre, davacı vekili ve davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesi gereğince ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harçlarının temyiz edenlere yükletilmesine,

1086 sayılı Kanun’un 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

09.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15246, Karar No: 2014/2052, Tarih: 06.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/15246 E.  ,  2014/2052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı,veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

... Yazılımları Ltd. ticari ünvanlı şirketin 05/07/2006 tarih ve 29384 no'lu irsaliyeli faturasıyla katılana satıldığı ileri sürülen, anılan şirketin ortakları konumunda bulunduğu söylenen sanık ve katılanın imzalarını havi 29/12/2006 tarihli protokol gereği, şirket yed'inde bulunup katılana iadesi kararlaştırılan bilgisayar, notebook, monitor ve yazılımlarının 15/01/2007 tarihine kadar sahibi katılana iade edilmemesi eyleminin "nitelikli güveni kötüye kullanma" suçunu oluşturduğu idida edilen somut olayda;

Suça konu cihaz donanım ve yazılımların iade edilmek üzere sanığa teslim edildiğine dair delil bulunmadığından eşyaların mülkiyeti hususunda taraflar arasında çekişme bulunduğundan beraatine karar verilmesi gerektiğini takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 06/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9275, Karar No: 2018/6012, Tarih: 24.09.2018

**5. Ceza Dairesi         2018/9275 E.  ,  2018/6012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevi kötüye kullanma suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; Yalova Ağır Ceza Mahkemesiyle Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yalova Ağır Ceza Mahkemesinin 14/01/2016 tarih, 2015/282 Esas ve 2016/14 sayılı Kararı ile sanık ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, söz konusu kararın katılanın itirazı üzerine Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/95 D.iş sayılı Kararı ile kaldırıldığı, ardından Yalova Ağır Ceza Mahkemesinin 25/02/2016 tarihli 2015/282 Esas sayılı yazısı ile dosyanın esası hakkında karar verilmesi için Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesine gönderildiği, Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/03/2016 gün ve 2016/203 D.İş sayılı Kararı ile dosyanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği, akabinde Yalova Ağır Ceza Mahkemesinin 17/03/2016 tarihli, 2015/282 Esas ve 2016/14 sayılı görevsizlik Kararı ile dosyanın Dairemize gönderildiği gözetilerek incelenen dosya içeriğine göre; Yalova Ağır Ceza Mahkemesinin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararını itirazen inceleyip kaldıran Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı CMK'nın 271/4 madde ve fıkra hükmü uyarınca kesin nitelikte olup, ortada çözümü gereken bir uyuşmazlık doğmadığı ve sonradan verilen 17/03/2016 günlü kararın da hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu anlaşıldığından, incelenmeyen dosyanın mahalline iade edilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 24/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11789, Karar No: 2010/9657, Tarih: 06.04.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/11789 E.  ,  2010/9657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

DAVA : Davacı, iş güvencesi tazminatı, fark alacağının ödetilmesine karar

verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı Kdz. Ereğli İş Mahkemesinin 2009/62 E 2009/147 K. sayılı dava dosyasında davalı işveren hakkında işe iade davası açtığını, davanın kabulüne dair kararın kesinleştiğini, işverene müracaat ettiği halde işe başlatılmadığını işçi işe başlatmama tazminatının eksik ödendiğini ileri sürerek fark iş güvencesi tazminatı isteğiyle bu davayı açmıştır.

Mahkemece 5904 Sayılı Yasa ile 193 Sayılı Gelir Vergisi Yasasında yapılan değişiklik ile işe başlatmama tazminatının gelir vergisi istisnaları arasında gösterildiğinden, vergi yükümlüsü olan davacı – işçinin, vergi sorumlusu olan davalı işveren tarafından iş güvencesi tazminatından vergi kesintisi yapılarak vergi dairesine ödenmesi halinde ödenen vergi tutarını vergi dairesinden talep hakkı bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü süresi içinde davacı vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda uyuşmazlık dava konusu işe başlatmama tazminatı isteğinin reddi nedeni ile davacı yararına vekalet ücretine hükmedilip hükmedilmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Davalı işveren vergi sorumlusu olup, davacı vergi yükümlüsü adına anılan tazminattan gelir vergisine keserek ilgili vergi dairesine yatırmıştır. Davalı işveren uygulaması Maliye Bakanlığının 28.6.2005 gün ve GİB. 042/ 4207 -44/ 27873 sayılı ve 3.8.2007 gün ve B.7.1.GİB.0.03.43/4305-182/ 069750 sayılı Özelgelerine uygun olup sözü edilen yazılarda işe başlatmama tazminatının gelir vergisine tabi olduğu vurgulanmıştır. Danıştay 3 Dairesinin 15.2.2007 gün ve 2006/ 3799 E, 2007/ 414 K. sayılı kararı ve Dairemizin 25.4.2008 gün ve 2007/ 16610 E, 2008/ 10304 K. sayılı kararları işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilmeyeceği yönünde olsa da, soruna işveren açısından bakıldığında davalı işveren Maliye Bakanlığı Özelgelerine uymak durumundadır. Bu nedenle davalı işvereni kötüniyetli olduğundan söz edilemez.

Öte yandan 16.6.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununda değişiklik yapılmış ve işe başlatmama tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Aynı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununa eklenen geçici 77.maddede ise, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önceki dönemlerle ilgili olarak 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 21 inci maddesi uyarınca işverenlerce işçiye ödenen işe başlatmama tazminatları, damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaz. Anılan dönemlere ilişkin işe başlatmama tazminatı gelir vergisi tevkifatına tabi tutulan mükelleflerin; tarha yetkili vergi dairelerine başvurmaları ve dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri şartıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanununun düzeltmeye ilişkin hükümleri uyarınca tahsil edilen gelir vergisinin red ve iade işlemleri yapılır” şeklinde kurala yer verilerek daha önce kesilen gelir vergisi ile ilgili iade esasları belirlenmiştir. Anılan düzenlemeye göre daha önce kesilen gelir vergisi tutarları vergi yükümlüsüne iade edilecektir.

Somut olayda vergi yükümlüsü davacı işçi olup, davacının fazla ödenen vergiyi ilgili vergi dairesinden talep etme hakkı vardır. Yasa, vergi sorumlusu olan davalı işverene iadeye dair bir düzenlemeye yer vermemiştir. Bu durumda davalı işveren tarafında vergi tutarı kadar miktar biri vergi dairesine diğeri işçiye olmak üzere iki kez ödenmiş olacaktır. Yine mahkemece verilen karar kesinleştiği taktirde davacı işçi işe başlatmama tazminatı gelir vergisi tutarı kadar bir miktarı biri işverenden diğeri ilgili vergi dairesinden olmak üzere iki kez talep edebilir durumda olacaktır.

Mahkemece davanın reddine karar verilmesi isabetli ise de dava konusu isteğe ilişkin yasal düzenlemelerdeki değişikliğe ilişkin bir yasa hükmüne göre sonuca gidilmiş olmakla red sebebiyle kendisini vekille temsil ettirmiş olan davalı yarına vekalet ücretine hükmedilmemelidir. Mahkemece davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK’nun 436/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararda hüküm fıkrasında yazılı olan “ karar tarihindeki tarifeye göre hesaplanan 1440.00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine” sözcüklerinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2149, Karar No: 2025/872, Tarih: 10.02.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/2149 E.  ,  2025/872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/816 E., 2022/2123 K.

SUÇ : Kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tokat 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.01.2022 tarihli ve 2020/421 Esas, 2022/37 Karar sayılı kararı ile; sanıklar hakkında, maktule yönelik kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 87/4-2.cümle, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

2. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 15.09.2022 tarihli ve 2022/816 Esas, 2022/2123 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılanlar ... ve ... vekilleri ile sanıklar müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılanlar ... ve ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; suç vasfına, haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanma yeri bulunmadığına,

2.Sanık ... müdafinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, meşru savunma ve sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrikin derecesine, ... cezanın fazla olduğuna,

3.Sanık ... müdafinin temyiz sebepleri özetle; sanığın üzerine atılı suçun sabit olmadığına, eksik incelemeye, meşru savunma ve sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrikin derecesine, ... cezanın fazla olduğuna, ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu anlaşıldığından, temyiz sebeplerinin incelenmesinde, hükümlerde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Hukuka uygunluk nedenlerinden biri olarak 5237 sayılı Kanun'un 25/1. maddesinde düzenlenen meşru savunma, yargısal kararlarda ve öğretide; bir kimsenin, gerek kendisine gerek başkasına ait bir hakkı hedef alan, gerçekleşen ya da gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı, saldırı ile eş zamanlı olarak hâl ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde, kendisinden veya başkasından uzaklaştırmak mecburiyetiyle saldırıda bulunan kişiye karşı işlediği ve hukuk düzenince meşru kabul edilen fiiller olarak kabul edilmektedir. Savunmanın, meşru savunma şartlarının bulunduğu sırada başladığı, ancak orantılılık ilkesinin ihlal edilmesi nedeniyle meşru savunmanın gerçekleştiğinin kabul edilmediği durumlarda ise 5237 sayılı Kanun'un 27. maddesinde düzenlenen "Sınırın aşılması" söz konusu olabilmektedir. Buna göre somut olayda; sanık ... ve ...'ın, ...'ın annesi olan ...'yı ...'la birlikte yaşadıkları ikametin yakınına araçla bıraktıktan bir süre sonra ...'nın telefon ederek evlerinin arka kapısının camının kırık olduğunu ve içeride hırsız olabileceğini söylemesi üzerine sanık ... ve iş arkadaşı olduğu anlaşılan sanık ...'ın birlikte eve döndükleri, yolda 155 ihbar hattını arayarak bilgi verip ekip istedikleri, eve geldiklerinde arka kapı camının kırık olduğunun ve kapıdan eve girildiğini anlamaları üzerine; ...'ın eline bijon anahtarı, ...'ın ise kuru sıkı tabanca ve bıçak alarak eve girdikleri, arkalarından da ...'nın geldiği, üst kata kontrol amaçlı çıktıklarında, üst kattaki yatak odasından çıkan maktulün elinde bıçak olduğu halde sanıkların bulunduğu holde elindeki bıçağı savurmaya başladığı, sanık ...'ın bıçağı düşürebilmek ve kendisini korumak amacıyla elindeki bijon anahtarı ile maktulün sırt omuz bölgesine vurduğu, elinde bıçakla üzerine gelen maktul ile ... arasında arbede başladığı, ...'ın önce kuru sıkı tabanca ile havaya ateş ederek maktulü durdurmaya çalıştığı ancak maktulün elinde bıçak olduğu halde yaşanan arbedede adli raporlara göre ...'ın 5 ayrı yerinden aldığı bıçak darbeleri ile kesiler şeklinde basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, ...'ın da elindeki bıçakla maktulü otopsi raporuna göre; sol el 1. parmak ve 2. parmak arasından kesi niteliğinde ... tehlike oluşturmayacak biçimde ve sağ uyluk distal iç yan yüzde 10 cm derinlikte femoral arter ve veni tam kat kesi oluşturacak ve maktulün dış kanama sonucu hayatını kaybetmesine neden olacak şekilde yaraladığı, sanıkların maktulün kan kaybettiğini görmeleri üzerine bacağına kemerle turnike ve tampon yaparak 112 ve 155 hattını aradıkları ve tıbbi yardım gelmesini sağlamalarına rağmen maktulün kaldırıldığı hastanede büyük damar yaralanması ve dış kanama sonucu hayatını kaybettiği, maktulün üzerinden olay yeri olan evden aldığı anlaşılan kolye, küpe, zincir benzeri eşyalar ve nakit para bulunduğu anlaşılan olayda; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 981/1

. maddesi gereğince zilyetin, her türlü gasp veya saldırıyı kuvvet kullanarak defetmek yetkisini haiz olduğu, mülkiyet hakkına yönelik olan ve konusu suç teşkil eden eylemde, maktulün elindeki bıçağı savurması üzerine sanık ...'ın hırsızlık için evde olan ve bıçak kullanarak eylemi yağmaya dönüşen maktulün omzuna bijon anahtarı ile vurması, sanık ...'ın ise elindeki bıçakla arbede yaşayarak onu 5 yerinden kesi şeklinde yaralaması birlikte değerlendirildiğinde meşru savunmanın saldırıya ilişkin koşullarının gerçekleşmiş bulunduğu, savunmada zorunluluk bulunsa da savunmanın saldırı ile orantılı ve saldırıyı defedecek ölçüde olması gerektiği, kolluk kuvvetlerini aradıktan sonra evin dışında ilgili birimlerin gelmesini beklemeyen sanıkların her ikisinin birlikte maktulü darp etmelerinin ve ...'ın 6 cm genişlikte ve 15 cm derinliğindeki kuvvetli darbesinin ölçülülüğü aştığı ancak bu sınır aşımının içinde bulunduğu mazur görülebilecek korku, heyecan ve telaştan meydana geldiği kabul edilmesi gerektiği, bu nedenle sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 27/2. maddesinin uygulama koşullarının oluştuğu ve 5271 sayılı kanun'un 223/3-c maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi yerine, oluşa uygun düşmeyen yanılgılı değerlendirme sonucu sanıkların yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) nolu paragrafında açıklanan nedenlerle sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 15.09.2022 tarihli ve 2022/816 Esas, 2022/2123 Karar sayılı kararının "meşru savunmada sınırın kasten aşılması" nedeniyle 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Tokat 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4718, Karar No: 2018/4622, Tarih: 22.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/4718 E.  ,  2018/4622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin TEZ Mimarlık Ltd. Şti. işçisi olarak ... Genel Müdürlüğü ile Tez Mimarlık Ltd. Şti. arasında düzenlenen ihale sözleşmesine istinaden müteahhit şirkete bağlı olarak çalıştığını, çalıştığı süre boyunca ücretlerini müteahhit firmadan alamadığını, İş Kanunu'nun 36. maddesi gereğince davalının bu ücretlerin ödenmesinden sorumlu olduğunu, yapılan işin anahtar teslimi iş olduğunu belirterek ücret alacağının faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının Tez Mimarlık firmasında çalıştığını, husumet itirazlarının bulunduğunu, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, çözümlenmesi gereken ilk uyuşmazlık, kabulüne karar verilen ücret alacağına ilişkin davanın belirsiz alacak davası türünde açılıp açılamayacağı noktasındadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Kanun'un 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.