muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/11211, Karar No: 2010/1948, Tarih: 22.02.2010

Somut olayda davalı gerçek kişiler aleyhine açılan maddi tazminat davasında davanın kısmen kabulü ile her birinden ayrı ayrı 1.080.00 YTL’nin tahsiline karar verilmiştir. Temyiz eden bir kısım davalılar aleyhine ayrı ayrı hükmedilen tazminat miktarı, yukarıda anılan Kanun hükmü uyarınca temyiz sınırının altında kaldığından bir kısım davalılar vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince gelince; Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

3-Dava, davacıya tahsis edilen güzergahta izinsiz şekilde yolcu taşındığı iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir. Davacı vekili, davalı ...’nin şikayete rağmen müvekkiline tahsis edilen güzergahta diğer davalı gerçek kişilerin izinsiz taşıma yapmalarını engellemediğini iddia ederek tazminat talebinde bulunmuştur. Mahkemece, hiçbir gerekçe gösterilmeden bu davalı hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir. Davacı vekili, davalı Valiliğin görevini yapmadığını ileri sürmüştür. Kamu hizmeti görmekle yükümlü olan bu davalı, görevi nedeniyle verdiği zararlardan dolayı özel hukuk hükümlerine tabi değildir. Hizmet kusurundan dolayı açılan davalar, İdari Yargılama Usulü Hakkındaki Kanunu’nun 2 nci maddesi hükmü uyarınca tam yargı davası olarak ikame edilmesi gerekmektedir. Görev kuralları kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece kendiliğinden dikkate alınması zorunludur. Bu durum karşısında, davalı Valilik hakkındaki davada yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekilinin temyiz isteminin reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, alınmadığı anlaşılan 17.15 TL temyiz harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 22.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12019, Karar No: 2016/4626, Tarih: 14.06.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/12019 E.  ,  2016/4626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira alacağının tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece itirazın kaldırılması talebinin kısmen kabulüne ve temerrüt nedeni ile kiralananın tahliyesine karar verilmesi üzerine karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Davalının alacağa ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

HMK'nun 26.maddesi (1086 sayılı HUMK'nun74.maddesi) gereğince “Hakim,tarafların talep sonuçları ile bağlıdır. Ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre talep sonucundan daha azına karar verebilir.”

Davacı alacaklı 18.03.2015 tarihli takip talebi ile sözleşmedeki muacceliyet koşuluna da dayanarak ödenmeyen 2015 Ocak-Eylül ayları arası kira paraları toplamı olan 7.200 TL nin tahsilini talep etmiştir. Davalıya ödeme emri 22.05.2015 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı 28.05.2015 tarihli itirazında, takip tarihi itibariyle 2015 Ocak, Şubat ve Mart ayları kira paralarının muaccel olduğunu, bu aylar kira bedellerinin de ödendiğini belirterek borca itiraz etmiştir. Davacı 18.06.2015 tarihinde açtığı dava ile takipten sonra ödenen 1.600 TL nin 2015 Ocak Şubat ayları kira bedeline sayıldığını belirterek, 2015 Mart-Nisan-Mayıs ve Haziran ayları kira bedeli toplamı olan 3.200 TL yönünden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece karara esas alınan bilirkişi raporunda; davalının, takip tarihi itibariyle ödenmeyen 2015/1-3 aylar kira bedeli aylık 764,05 TL den toplam 2.292,15 TL borcu olduğu belirtilmiştir. Mahkemece rapor doğrultusunda 2.292,15 TL yönünden itirazın kaldırılmasına ve bu miktarın %20 si olan 458,43 TL icra inkar tazminatının davacıya ödenmesi ile takipten sonra ödenen 1.600 TL nin icra dosyasında dikkate alınmasına karar verilmiş ise de, davacı vekili dava dilekçesinde Ocak ve Şubat ayına ait kira bedelinin müvekkilinin hesabına yatırıldığını, Mart ayının kira bedelini yatırmadığını bildirerek itirazın kaldırılmasına ve tahliyeye karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, taleple bağlı kalınarak Mart ayı kira bedeli üzerinden itirazın kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken Ocak ve Şubat ayları kirası yönünden de itirazın kaldırılmasına karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Davalı vekilin tahliye kararına yönelik temyiz itirazlarına gelince: Davacı alacaklı 18.03.2015 tarihinde başlatmış olduğu haciz ve tahliye istemli icra takibinde ödenmediği iddia olunan kira bedellerinin tahsilini istemiştir. Ödeme emrinin davalı borçluya 22.05.2015 tarihinde tebliğ edilmesinden sonra yasal otuz günlük ödeme süresi beklenmeden 18.06.2015 tarihinde açmış olduğu dava ile kiralananın tahliyesini istemiştir. Bu durumda davanın İİK.nun 269/1.maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken ve TBK'nun 315/2. maddelerinde yazılı 30 günlük sürenin dolması beklendikten sonra açılması gerekirken, yasal ödeme süresi dolmadan , temerrüt koşulları oluşmadan açılan tahliye davasının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde tahliyeye karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366. maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine 14/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4901, Karar No: 2022/14979, Tarih: 31.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/4901 E.  ,  2022/14979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda arazi vasfındaki Hatay İli, Kumlu İlçesi, Kötüköy Köyü 5 parsel sayılı taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

Anayasa Mahkemesinin 27.11.2020 tarihli ve 31317 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanun'la Değişik Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak fark kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve fark bedelin derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 1. bendinin 1-2 fıkrasının ikinci paragrafında yer alan (kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına) kelimelerinin çıkartılmasına, yerine (üçer aylık vadeli hesapta işlemiş nemaları ile birlikte derhal) kelimelerinin yazılmasına, (13/02/2012 tarihinden) ibaresinden sonra gelen (karar) kelimesinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin karar tarihi olan 31.10.2022) ibaresinin yazılmasına, (kararın kesinleşmesinin ardından) kelimelerinin çıkartılmasına, yerine (derhal) kelimesinin yazılmasına,

b) 1. bendinin 5. fıkrasında yer alan (kararın kesinleşmesinden sonra) ibaresinin çıkartılarak, yerine (derhal )kelimesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/41, Karar No: 2021/765, Tarih: 27.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/41 E.  ,  2021/765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Türk Ceza Kanunu'nun 207. maddesinde yer alan özel belgede sahtecilik suçunda, gerçeğe aykırı belge düzenleme olarak tanımlanan içerik (fikri) sahteciliğine yer verilmemiş, yalnızca, "belgeyi sahte düzenleme" hareketine yer verilmiştir. İçerik sahteciliğinde belgeyi düzenleyen olarak görülen kişi gerçek olduğu halde, belgenin içeriği gerçeğe aykırıdır. Maddede sadece taklit suretiyle sahte belge düzenleme veya gerçek bir belgede ekleme veya çıkarma suretiyle sahtecilik, başka bir deyişle maddi sahtecilik eylemlerine yer verilmiştir. Maddenin gerekçesinde belgenin sahte olarak düzenleme hareketi açıklanırken; "özel belge esasında mevcut olmadığı halde, mevcutmuş gibi sahte üretilmektedir" ifadesiyle de eylemin maddi sahteciliği kapsadığı belirtilmiştir. Buna göre salt yalan beyanı içeren özel belge, açıklanan ve unsurları gösterilen özel belgede sahtecilik suçunun maddi konusunu oluşturmamaktadır. Somut olayda; katılan Tekirdağ Un San. Tic. Ltd. Şti. ile Tuerk Makine Sanayii Ticaret Ltd. Şti. arasında silobas üretimine ilişkin sözleşme imzaladıkları bu işin sanık ...’ın yetkilisi olduğu... Petrol Tic. ve San. Ltd. Şti.’ne verildiği, sanığın bu silobasa ilişkin olarak verdiği araç uygunluk belgesinde yüksekliğinin 4050 mm olarak yazıldığı, ancak yapılan muayenede aracın gerçek yüksekliğinin 4250 mm olduğunun tespit edildiği olayda; sanığın eyleminin içerik sahteciliği olarak kabul edilmesi gerektiği, içerik sahteciliğinde, 5237 sayılı TCK'nin 207. maddesinde düzenlenen özel belgede sahtecilik suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilerek sanığın atılı suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 27.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6330, Karar No: 2020/3434, Tarih: 10.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6330 E.  ,  2020/3434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1 ve 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre; olay günü saat 20:00 sıralarında yanında müteveffanın da yolcu olarak bulunduğu, sanığın sevk ve idaresindeki aracı ile seyir halindeyken yapmış olduğu fren neticesinde aracının direksiyon hakimiyetini kaybederek, istikametine göre yolun solunda bulunan yaklaşık 5 metre derinliğindeki dere yatağına girmesi şeklinde meydana gelen ve bir kişinin ölümü ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölmesine neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17493, Karar No: 2015/31271, Tarih: 25.11.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/17493 E.  ,  2015/31271 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/127582

MAHKEMESİ : Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2010/182 (E) ve 2013/6 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık

Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 08.09.2010 tarih ve 2010/3497 esas, 01.02.2012 gün ve 2012/515 esas sayılı iddianameleriyle sanık M.. D.. hakkında da dava açıldığı, adı geçen sanık ile ilgili herhangi bir karar verilmediği anlaşıldığından bu hususta karar verilmesi ile gerekçeli kararın hüküm kısmında beraat kararı verilen sanıklardan M.. K..'in, M. olarak yanlış yazılan isminin mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüş, katılan SGK vekilinin 13.02.2013 havale tarihli dilekçe içeriğinden temyizinin sanık H.. S.. dışında haklarında beraat kararı verilen sanıklara yönelik olduğu kabul edilmiştir.

I) Sanık H.. S.. dışındaki sanıklar hakkında verilen beraat kararına yönelik katılan SGK vekilinin, sanık H.. S.. hakkında “nitelikli dolandırıcılık” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik müdafiinin, sanık Ş.. Y.. hakkında ise verilen beraat kararına karşı müdafiinin, sanığa vekalet ücreti verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz istemiyle sınırlı olarak yapılan incelemede;

Sanık H.. S.. dışındaki sanıklar hakkında verilen beraat kararına yönelik, elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, sanıklar H.. S.. ve Ş.. Y.. açısından ise; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

5237 sayılı Yasa’da 765 sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için, bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. Keza ilgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK'nun sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak 5237 sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nun 158/1. fıkrasına eklenen “……Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” cümlesi ile 19.10.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 160. maddesinin 2. fıkrasında “suçun, zimmetin açığa çıkmasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlenmesi halinde faile on iki yıldan az olamamak üzere hapis ve yirmibin güne kadar adli para cezası verilir; ancak, adli para cezasının miktarı bankanın uğradığı zararın üç katından az olamaz.” şeklindeki düzenlemelerde göstermektedir ki istisnai para cezası hesabı yeni ceza sisteminde bazı suç türleri için benimsenmiştir. 5377 sayılı Yasanın 19. madde ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçesinde de belirtildiği üzere 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nun 52. maddesinin 1. fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklinde adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Yasanın 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir. Bu açıklamalardan sonra 5237 sayılı TCK'nun 158. maddenin 1. fıkrasının (e), (f) ve (J) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer somut olayda suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nun 61

.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir. Bu açıklamalardan sonra 5237 sayılı TCK'nun 158. maddenin 1. fıkrasının (e), (f) ve (J) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer somut olayda suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nun 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi 20-100 TL. arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; o takdirde madde de öngörülen 5 ila 5.000 tam gün arasında belirlenecek gün sayısı üzerinden varsa artırım maddeleri uygulanarak tespit olunan sonuç gün ile bir gün karşılığı 20-100 TL. arasında takdir edilecek miktar çarpımı yapılacak ve bulunan miktar suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az ise adli para cezası asgari bu miktara yükseltilerek bu miktar üzerinden indirimler yapılarak sonuç adli para cezası belirlenecektir. Somut olayımızda; 5237 sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün 5377 sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nun 158/1-e son bendi uyarınca para cezası tayin olunurken, 2000 tam gün üzerinden suç zincirleme olarak işlendiğinden 43. madde uyarınca mahkemece takdir olunan 1/2 oranında artırım yapıldığında ortaya çıkan 3000 gün ile bir gün karşılığı mahkemece takdir olunan 20 TL'nin çarpımı halinde hükmolunacak ceza miktarının 60.000 TL. olacağı bu miktarın sağlanan haksız çıkarın iki katından az olmadığı da gözetilerek, bu miktar üzerinden etkin pişmanlık ve takdiri indirim maddeleri olan 168 ve 62. maddeler uygulanarak sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde uygulama yapılarak fazla ceza tayini, sanık Şafak açısından ise; 1136 sayılı Kanun'un 168 ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca, beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıklar H.. S.. ve Ş.. Y.. müdafilerinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Yasanın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık H.. S.. hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükümde adli para cezasının miktarına ilişkin olarak uygulamaların hükümden çıkartılarak yerlerine sırasıyla, “2000 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nun 43. maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapılarak 3000 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince beher günü takdiren 20 TL hesabı ile paraya çevrilerek sanığın 60.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 29.06.2005 gün 5377 sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nun 158/1-e son bendi uyarınca bu miktarın sağlanan haksız çıkarın iki katından az olmadığı da gözetilerek, sanık tarafından gösterilen etkin pişmanlık nedeniyle TCK'nun 168/2. maddesi gereğince cezasından 1/2 oranında indirim yapılarak 30.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, duruşmadaki iyi hali lehine takdiri indirim nedeni olarak kabul edilerek TCK'nun 62. maddesi uyarınca cezasının 1/6 oranında indirilmesi ile netice adli para cezasının 25.000 TL” olarak belirlenmesi ile verilen beraat hükmünün sonuna "sanık Ş.. Y..'ın kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 2.640,00 TL vekalet ücretinin hazineden alınıp sanığa verilmesine" fıkrasının eklenmesi suretiyle sanıklar Ş.. Y.. ve H.. S.. hakkındaki hükümlerin DÜZELTİLEREK, beraat kararı verilen diğer sanıklar hakkındaki hükümlerin ise doğrudan ONANMASINA,

II) Sanık H.. S.. hakkında “kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği” suçundan verilen karara karşı müdafiinin temyiz itirazlarına gelince;

Sanığın muhasebeciliğini yaptığı şirket ve şahıslar adına, buralarda fiilen çalışmadıkları halde haklarında beraat kararı verilen sanıklar adına gerçeğe aykırı işe giriş bildirgesi, iş sözleşmesi, işçi puantaj cetvelleri düzenleyerek SGK'da kayıt oluşmasına ve sigortalılığa ilişkin belgeler düzenlemesi şeklinde gerçekleşen eyleminin; işe giriş bildirgesi verme yükümlülüğünün 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 8. maddesi uyarınca işverene ait olması, düzenlenen belgelerin 3568 sayılı Serbest Muhasebecilik, Serbest Mali Müşavirlik ve Yeminli Mali Müşavirlik Kanunu'nun 2-A maddesinde belirtilen “muhasebecilik ve mali müşavirlik mesleğinin konusu” kapsamındaki işlerden olmaması nedeniyle, aynı Yasa'nın 47. maddesine göre, anılan meslek mensuplarının görevleri sırasında veya görevleri sebebiyle işledikleri suç kapsamında sayılamayacağı cihetle, eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 207/1. maddesi kapsamında özel belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,