muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7183, Karar No: 2011/7884, Tarih: 23.11.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bu yönden bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Ancak;

2- Müşteki vekili tarafından mahkemeye sunulan 25.12.2009 tarihli şikayet dilekçesinde, borçlu şirket hakkında İİK'nun 337/a maddesine aykırılık suçunun yanında ayrıca İİK'nun 331 ve 333/a maddelerinden de şikayette bulunulmasına rağmen, İİK'nun 331 ve 333/a maddelerine aykırılık suçlarından dolayı hüküm kurulmaması,

3- Hükmün esasını oluşturan ve 09.06.2009 tarihli tefhimle geçerlilik kazanan kısa kararda yargılama giderleri hakkında karar verilmediği halde, gerekçeli kararda yargılama giderine hükmedilmesi suretiyle hükmün karıştırılması,

Usul ve yasaya aykırı olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün kısmen istem gibi BOZULMASINA, 23.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/753, Karar No: 2017/508, Tarih: 24.01.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/753 E.  ,  2017/508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı tarafça istenilmekle, daha önceden belirlenen 24.01.2017 duruşma günü için tebligat üzerine temyiz eden davalı adına gelen olmadı. Aleyhine temyiz olunan davacı vekili Av.... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00' e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 1.480 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacı tarafa verilmesine, 14.196,60 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2012/12844, Karar No: 2012/13645, Tarih: 26.09.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/12844 E.  ,  2012/13645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu 3. kitap "Miras Hukuku" hükümlerinden kaynaklanan davacının miras hissesi için davalı ağabeyi tarafından düzenlenen adi senede dayalı alacağın tahsili için girişilen icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkin olup, dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 2.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 26.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4017, Karar No: 2019/857, Tarih: 13.02.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/4017 E.  ,  2019/857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Dairemizin 29/03/2018 tarih 2016/16612 Esas 2016/1642 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 13/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12756, Karar No: 2018/17710, Tarih: 06.09.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/12756 E.  ,  2018/17710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 4. İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtay'a gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'da ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı harçlar kanununda düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Bölge adliye mahkemesince verilen karar istinaf kanun yoluna değil temyiz kanun yoluna tabi olmakla; kararı temyiz eden davalı ... vekilince temyiz yoluna başvurma harcı yerine istinaf yoluna başvurma harcı adı altında 98,10-TL yatırıldığı, nispi temyiz karar harcı yerine de nispi istinaf karar harcı yatırıldığı anlaşılmasına göre; anılan davalı tarafa temyiz yoluna başvurma harcı ile nispi temyiz karar harcının (sayman mutemedi alındısında harç adı doğru yazılmak ve sehven yatırılan harçlar talep halinde iade edilmek üzere) kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 366. maddesi uyarınca temyiz kanun yolu bakımından kıyasen uygulanacak 344. maddesi gereğince davalı tarafa muhtıra çıkartılarak kanuni süre beklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın ... Bölge Adliyesi Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06/09/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1788, Karar No: 2016/12075, Tarih: 12.05.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/1788 E.  ,  2016/12075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 17. İŞ (SOSYAL GÜVENLİK) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ücret alacağı, bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının işyerinde ütücü olarak 02.01.2011 tarihinden 19.09.2012 tarihine kadar çalıştığını, son 4 aylık maaşının ödenmediğini, ödenmeyen maaş alacaklarını, fazla mesai ve diğer haklarını talep etmesi üzerine iş akdinin sona erdirildiğini, müvekkilinin çalıştığı sürece ücretli izin haklarını kullanamadığını, resmi bayram ve genel tatillerde işyerinde çalıştığını, kabul anlamına gelmemekle birlikte müvekkilinin işi bırakarak iş akdini eylemli olarak feshettiği kanaati oluşur ise terditli olarak haklı sebeple işi bıraktığına karar verilerek ihbar tazminatı haricindeki alacakların hüküm altına alınması gerektiğini, aylık ücretlerinin, fazla mesai alacaklarının ödenmediğini, sigortasının eksik yatırıldığını, davalıların aynı adreste mukim ortakları arasında organik bağ söz konusu olan firmalar olduğunu, her iki firmanın birlikte işveren olduğunu iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve ödenmeyen ücret alacaklarının faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili özetle; öncelikle alacakların zamanaşımına uğradığını ve müvekkili ..... ..yönünden husumet yokluğu nedeniyle davanın reddi gerektiğini savunmuş, esasa dair beyanlarında ise; davacının müvekkili şirkete işçi olarak çalışmak üzere başvurduğunda kendisinin emeklisi olduğunu, bu yönü ile yeniden sigortalı olarak çalışmak istemediğini, ödenecek sigorta katkı payının kendisine ücreti ile birlikte ödenmesini ve ihtiyaç halinde bulunduğunu beyan ettiğini, davacının müvekkili şirkette muhtelif aralıklarla çalıştığını, ayrıldığı sürelerde talebi üzerine tazminat ve tüm hak edişlerinin ödendiğini, bu ödemelerin bir kısmının yazılı imzası ile sabit olduğunu, 10.01.2001 tarihinden 31.12.2008 tarihine kadar çalışmasının karşılığında yapılan kıdem ve ihbar tazminatı hesaplaması sonucunda hak edişlerinin tamamını tahsil ettiğini, tazminatlarını alarak şirketten ayrılmasını takip eden 1,5 ay sonra 17.09.2009 tarihinde tekrar başvuruda bulunduğunu ve yeniden işe alındığını, 25.03.2010 tarihine kadar ütücü olarak çalışmaya devam ettiğini, anılan tarihte tazminatlarını alarak kendi arzusuyla tekrar işten ayrıldığını, davacının 2001 tarihinden ayrıldığı 2010 tarihine kadar hep kendi arzusu ile istifa ettiğini, buna rağmen tazminatlarını aldığını, dava sonunda herhangi bir alacağının doğması halinde kendisine yapılmış olan tazminat ödemelerinin mahsup edilmesi gerektiğini, 25.03.2010 tarihinde işten ayrıldıktan bir müddet sonra tekrar çalışma talebi ile müvekkili şirkete geldiğini ve 12.09.2012 tarihine kadar ütücü olarak çalıştığını ancak bir süre çalıştıktan sonra yaşının ilerlemiş olması ve sağlık sorunları nedeniyle çalışma gücü olmadığından bahisle son olarak şirketten istifaen ayrıldığını, işyerinde fazla mesai yapılmadığını, genel tatillerde herhangi bir çalışma yapılmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Somut uyuşmazlıkta; davacı davalılar aleyhine “organik bağ” nedeniyle müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları iddiasıyla dava açmış ise de; davacının davalılardan .... nezdinde deri konfeksiyon üretim işinde ütücü olarak görev yaptığı, bu şirketin deri konfeksiyon üretimi faaliyetini yürüttüğü , diğer davalı şirketin ise ithalat ihracat işi yaptığı ve üretimle bir ilgisinin olmadığı anlaşılmaktadır.

2-Somut uyuşmazlıkta; davacı davalılar aleyhine “organik bağ” nedeniyle müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları iddiasıyla dava açmış ise de; davacının davalılardan .... nezdinde deri konfeksiyon üretim işinde ütücü olarak görev yaptığı, bu şirketin deri konfeksiyon üretimi faaliyetini yürüttüğü , diğer davalı şirketin ise ithalat ihracat işi yaptığı ve üretimle bir ilgisinin olmadığı anlaşılmaktadır.

İki ayrı şirketin aynı kişilere ait olması, doğrudan doğruya organik bağ olgusunu ve buna bağlı olarak işçilik alacaklarından sorumluluğu doğurmayacağından ve somut uyuşmazlıkta, birlikte isitihdam da olmadığından, davalı ... ve ....’nin davacının hak ve alacaklarından sorumlu olmayacağı anlaşılmakla, bu davalı aleyhine açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddi gerekirken, yazılı gerekçe ile sorumluluğuna karar verilmesi hatalıdır.

3-Davacı vekili dava dilekçesinde terditli beyanda bulunarak, iş akdinin davalı işverence haksız olarak feshedildiğini iddia etmiş, ancak müvekkilinin işi bırakarak iş akdini eylemli olarak feshettiği kanaati oluşur ise terditli olarak haklı sebeple davacının işi bıraktığına karar verilerek ihbar tazminatı haricindeki alacaklarının hüküm altına alınması gerektiğini iddia etmiştir.Davalı işveren ise davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını savunmuştur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden de davacının iş akdini ücret alacaklarının ödenmemesi nedeniyle eylemli olarak haklı nedenle feshettiği anlaşılmaktadır. Kıdem tazminatının kabulü yerinde ise de, iş akdini kendisi fesheden işçi ihbar tazminatına hak kazanamayacağından ihbar tazminatının reddi yerine kabulü hatalıdır.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 12/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11013, Karar No: 2010/8696, Tarih: 08.07.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/11013 E.  ,  2010/8696 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine icra takibi yaptığını, takibe konu çekin 22.2.2008 tarihinde dava dışı çek hamili ...tarafından bankaya ibrazından sonra banka kaşesi üzerine imza atılmak suretiyle davalıya verildiğini, davalının yetkili hamil olmadığını, bu arada müvekkilinin kendisine tebliğ olunan çek fotokopisinde yetkili hamil görünen davalı adına vekillerine dava konusu çek nedeniyle toplam 1.750.00.-TL ödediğini, dava konusu çeki eline geçiren davalının, kendisine alacağın temliki hükümlerinde bir ciro olmadığından kendisini alacaklı konumuna getirmek için araya ciro sıkıştırdığını kötüniyetle icra takibi yaptığını iddia ederek, davalıya borçlu olmadıklarının tespiti ile davalının tazminata mahkum edilmesini ve ödenen 1.750.00.-TL'nin ödeme tarihinden itibaren reeskont faizi ile beraber istirdadına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında takip konusu çek her ne kadar ibrazdan sonra ciro edilmişse de, bu hususun alacak hakkına bir halel getirmeyeceğini, davacının itirazının çek arkasındaki ciroya ilişkin olup, çeki ödediğini veya çekin hükümsüz kaldığını iddia etmediğini, davacının iddiasının alacağın esasına değil, takip hukukuna ilişkin bir itiraz olduğunu, süresinde takibe itiraz edilmediğini, çekteki cironun bankaya ibrazdan sonra veya önce atılmış olması arasında hiçbir fark bulunmadığını savunarak davanın reddi ile lehlerine tazminata hükmolunmasını istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre takip konusu çekin, ibrazından sonra karşılıksız kaşesinin üstüne davalının ismi yazılarak ve davalı tarafından imza edilerek ciro yapıldığını, bu hususun çekişmesiz olduğu, hamiline yazılı bir çekin bankaya ibrazından sonra ciro edilmeksizin başkasına elden devrinin olanaksız olup, ibrazdan sonra alacaklının çekte hak sahibi olabilmesi için TTK.nun 705.maddesi uyarınca adına alacağın temliki hükümlerini doğuran bir cironun bulunması gerektiği, somut olayda temlik eden son hamil tarafından temlik iradesini ortaya koyan bir ciro bulunmadığı, bu nedenle davalıya yapılmış usulüne uygun bir temlik bulunmadığından davalının, davacı aleyhine takip yapmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 08.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27647, Karar No: 2015/996, Tarih: 04.02.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/27647 E.  ,  2015/996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yasal koşulları oluşmadığı halde 5237 sayılı TCK'nın 150/2. maddesi ile uygulama yapılarak eksik ceza tayini karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden sanık hakkında hükmolunan “463,00 tl zorunlu müdafii giderinin” çıkarılarak, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.02.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6517, Karar No: 2025/3011, Tarih: 25.03.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/6517 E.  ,  2025/3011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2708 E., 2024/1168 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/717 E., 2022/986 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek vekili tarafından ası davanın reddi, karşı davanın kabulü, kadın lehine hükmedilen tazminatlar yönünden; davalı-davacı kadın vekili tarafından ise katılma yoluyla kadın lehine hükmedilen tazminat miktarı yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.