muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2396, Karar No: 2018/3242, Tarih: 21.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/2396 E.  ,  2018/3242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi,kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 21/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15337, Karar No: 2017/2792, Tarih: 10.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/15337 E.  ,  2017/2792 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 06/10/2015 tarih ve 2015/302-2015/610 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, aleyhine 08/10/2008 tarihinde davacıların çalışırken elektrik akımına kapılması sonucu ölmesi nedeniyle açılan dava sonucunda müvekkilince toplam 112.593,22 TL ödeme yapıldığını, oranındaki hissesinin satıldığını ve bu yolla özelleştiğini, ile müvekkili arasında imzalanan sözleşme gereği karara bağlanan tazminat davasının sorumluluğunun ve diğer davalı şirkette olduğunu, müvekkili kurumun yapmış olduğu ödemenin 100.600,00 TL’siniuhdesindeki teminat mektubunun paraya çevrilmesi yolu ile karşılandığını, bakiye 11.993,23 TL'lik kısmının ödenmediğini ileri sürerek 11.993,23 TL'nin ödeme tarihi olan 06/02/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ayrılmaz bir parçası olmaya devam ettiğini, bunu bilen davacı şirketin fiili devir tarihine kadar mesuliyetinin kendilerine ait olduğunu kabul ettiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı i. davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre sözleşmenin imzalanmasından sonra ortaya çıkabilecek her türlü cezai ve hukuki sorumluluğun ait olacağının kararlaştırıldığı, ancak davacı tarafça davalıya gönderilen 26.10.2010 ve 24/01/2011 tarihli yazılarda fiili devir tarihine kadar hisselerin tamamı davacıya ait olduğundan davacı ile davalı ayrılmaz bir bütün olduğu bilgilerine yer verildiği, her ne kadar 24/07/2006 tarihinde işletme hakkı davalı devredilse de fiili devir tarihine kadar dağıtım faaliyetinin davacı şirket tarafından yerine getirildiği, davalı sorumlu tutulmayacağı, diğer davalının da sayılı dosyasında hükme esas alınan bilirkişi raporunda meydana gelen kaza ile ilgili olarak davalı %60 kusurlu olduğu ve 100.600,00 TL tutarında teminat mektubunun paraya çevrildiği, davalıdan kusurunun üzerinde tahsil yapıldığı gerekçesiyle tüm davalılar yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 10/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13345, Karar No: 2020/5432, Tarih: 21.10.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/13345 E.  ,  2020/5432 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Görevi kötüye kullanma suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 257/2 ve 62/1. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Eskişehir 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/10/2017 tarihli ve 2017/617 esas, 2017/1012 sayılı kararına yönelik sanık müdafii ve katılan vekili tarafından yapılan itirazların reddine ilişkin mercii Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/11/2017 tarihli ve 2017/1508 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği nazara alınarak yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, olay tarihinde doktor olarak görev yapan sanığın, kolundaki yaralanma sonucu oluşan kırık nedeniyle kendisine müracaat eden katılana yanlış tedavi uyguladığından bahisle, katılanın iyileşme sürecinin uzamasına ve mağdur olmasına neden olduğu kabul edilerek mahkemesince, 5237 sayılı Kanunun 257/2. maddesi uyarınca ihmal suretiyle görevi kötüye kullanmak suçundan mahkûmiyetine karar verilmiş ise de; benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 14/03/2017 tarihli ve 2017/14316 esas, 2017/7499 karar sayılı ilâmında, "... doktor olan sanıkların özel hastanede çalışanı olmaları nedeni ile de, eylemlerinin görevi kötüye kullanma suçuna vücut vermeyeceği anlaşıldığından,..." şeklinde belirtildiği üzere, somut olayda, suç tarihinde Özel Acıbadem Hastanesinde ortopedi ve travmatoloji uzmanı olarak görev yaptığı anlaşılan ve hatalı tedavi uygulaması nedeniyle katılandaki kırığın geç iyileşmesine neden olmak suretiyle katılanın mağdur olmasına neden olduğu Adlî Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun 03/01/2014 tarihli ve 9613 sayılı raporu ile belirlenen sanığın, anılan Kanunun 89. maddesinde düzenlenen taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçu yerine, 257/2. maddesi uyarınca görevi kötüye kullanma suçundan mahkûmiyetine karar verilemeyeceği gözetilmeksizin, itirazın belirtilen nedenle kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 10/10/2019 gün ve 94660652-105-26-11640-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.10.2019 gün ve 2019/10095 sayılı ihbarnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre; olay tarihinde Özel Acıbadem Hastanesinde Ortopedi ve Travmatoloji uzmanı olarak görev yapan sanık doktor tarafından, sağ kolu kırılan 7 yaşındaki mağdura eksik ve hatalı tedavi uygulaması nedeniyle kırığın geç iyileşmesine neden olmak suretiyle işlev zaafiyeti olabileceği iddiası ile taksirle yaralama suçundan açılan davanın yargılaması sonucunda, Eskişehir 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.11.2014 tarih, 2014/337 E., 2014/319 sayılı kararı ile TCK’nın 89/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararı verildiği, söz konusu kararın sanık müdaafii tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 06.04.2017 tarih, 2015/17126 E., 2017/2899 K. sayılı kararı ile Adli Tıp 2. İhtisas Kurulunun 03.01.2014 tarihli raporunda; “ Dr. Özçelik tarafından hastanın koluna daha önce konulmuş olan alçıyı çıkarıp oluşan kırık yönünden değerlendirme yapmamasının tıbbi eksiklik olarak nitelendirildiği, ancak kırık fark edildikten sonra ilgili hekim tarafından hastanın gereken tedavi, takip ve konsültasyonlarının yapılmış olduğu, oluşan humerus lateral kondilindeki kırık geç teşhis edilmiş olmakla birlikte, bu tür kırıklarda tedavi gecikmesine bağlı oluşabilecek "cubitus valgus deformitesi, eklem hareket kısıtlılığı, sinir lezyonu" gibi istenmeyen durumların ortaya çıkmadığının anlaşıldığı, dolayısıyla kırığın herhangi bir sekel bırakmadan iyileşmiş olduğu, teşhisteki gecikme sonucu küçüğün kolunda kalıcı bir fonksiyonel kısıtlılık gelişmediğinin” bildirilmiş olması karşısında, sanığın eyleminin TCK'nın 257/2. maddesindeki ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçu kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulduğu, Eskişehir 8.Asliye Ceza Mahkemesi 31.10.2017 tarih, 2017/617 E.,2017/1012 K. sayılı kararı ile bozma ilamına uyarak, sanık doktor hakkında TCK’nın 257/2,62/1 ve CMK’nın 231/5-6.maddeleri uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verdiği, bu karara sanık müdafii ve katılan vekili tarafından yapılan itirazın, Eskişehir 1.Ağır ceza Mahkemesinın 28.11.2017 tarih ve 2017/1508 değişik iş sayılı kararı ile reddine karar verildiği anlaşılmakla;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 20.06.2019 tarihli ve 2016/7-1413 esas, 2019/489 karar sayılı ilamında vurgulandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik itiraz başvurusu üzerine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, CMK'nın 231. maddenin 6. fıkrasında yer alan suça ve sanığa ilişkin objektif uygulama koşullarının var olup olmadığı ile sınırlı olarak yapılması durumunda hak arama özgürlüğü ile 4 Kasım 1950 tarihli İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşme’nin (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin) 13. maddesindeki etkili başvuru hakkının ihlal edilebileceği ve ayrıca ceza muhakemesi hukukunun maddi gerçeğe ulaşma amacıyla da bağdaşmayan sonuçlara neden olabileceği göz önüne alındığında, itiraz merciinin CMK’nın 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının bulunup bulunmadığına dair yapılacak şekli denetim dışında esas bakımından da (suçun sübutu, suç nitelendirmesinin doğru yapılıp yapılmadığı, mevcut delillerin mahkumiyete yeterli nitelikte bulunup bulunmadığı, eksik inceleme sonucu karar verilip verilmediği, hükmedilen hapis ve/veya adli para cezası yanında, uygulanmasına karar verilen güvenlik tedbirleri, vekalet ücreti gibi hususlarda yerel mahkeme kararının isabetli olup olmadığı vb. konularda) değerlendirme yapması ve açıklanmayan hükmün içeriğindeki hukuka aykırılıkları denetlemesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada; sanık müdafinin, olay tarihinde sanığın özel bir hastanede doktor olarak görev yapması nedeni ile görevi ihmal suçunun faili olamayacağı, mağdurdaki kırığın herhangi bir sekel bırakmadan iyileşmesi nedeni ile beraat kararı verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçelere dayalı olarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğine ilişkin itirazı üzerine, itiraz merciince, CMK'nın 231. maddesinde sayılan koşulların bulunup bulunmadığının tespiti yanında, itiraza konu karar hem maddi hem de hukuki yönden değerlendirilerek, hukuka aykırılık saptanması halinde gerekçesi de gösterilmek suretiyle itiraz kabul edilip, yeniden karar verilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, sadece CMK'nın 231. maddesindeki koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği hususuyla sınırlı ve şekli olarak inceleme yapılıp, maddi olay ve hukuki yönden irdelemeye yer vermeyen yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş olup,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen ihbarnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Eskişehir 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/10/2017 tarihli ve 2017/617 esas, 2017/1012 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/11/2017 tarihli ve 2017/1508 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/728, Karar No: 2014/13165, Tarih: 12.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/728 E.  ,  2014/13165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, idari yargı görevli olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; Dava konusu taşınmaza fiilen el atılmamakla birlikte, taşınmazın dere koruma alanı olarak ayrıldığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın görev yönünden reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3326, Karar No: 2010/4335, Tarih: 13.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/3326 E.  ,  2010/4335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... 1-Aydın Güzelhisar Vergi Dairesi 2-Ankara Yeğenbey Vergi Dairesi 3-Ankara Veraset ve Harçlar Vergi Dairesi 4-Ankara Kazan Vergi Dairesi 5-İstanbul Sarıgazi Vergi Dairesi 6-İstanbul Ereköy Vergi Dairesi 7-Kayseri Kaleönü Vergi Dairesi 8-İzmir Bornova Vergi Dairesi 8-Kocaeli Alemdar Vergi Dairesi 9-Kocali Alemdar Vergi Dairesi 10-Samsun Zafer Vergi Dairesi 11-Muğla Milas Vergi Dairesi 12-İstanbul Nakil Vasıtaları Vergi Dairesi 13-Sakarya Kaynakca Vergi Dairesi 14-Sakarya Kanarca Vergi Dairesi 15-Sakarya Hendek Vergi Dairesi 16-Tarsus Şehit Kerim Vergi Dairesi 17-Tarsus Şehit Kerim Vergi Dairesi18-Erciyes Vergi Dairesi vek.Av. ... ile davalı Müflis Köy-Tür Entegre Tavukçuluk.San.Tic.A.Ş.vek.Av. ... arasında görülen dava hakkında Ankara 2.İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 28.5.2009 gün ve 158-523 sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 22.10.2009 gün ve 7793-9752 sayılı ilamına karşı davacılar vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK.nun 366.maddesi ve HUMK’nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, 13.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/28119, Karar No: 2019/6577, Tarih: 08.04.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/28119 E.  ,  2019/6577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... mahallesi 6591 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davacı idarenin harçtan muaf olmadığının düşünülmemesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının harca yönelik 3. fıkrasının hükümden çıkartılmasına, yerine (Alınması gereken 29,20 TL harçtan peşin alınan 27,70 TL'nin mahsubu ile bakiye 1,50 TL harcın davacı idareden alınarak Hazineye irat kaydına,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idare ve bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 08/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4060, Karar No: 2018/13044, Tarih: 20.12.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/4060 E.  ,  2018/13044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ...... açılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde ......çılar ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, ......bırakan ...'e ait ...... açılıp okunması istemine ilişkindir.

Mahkemece; ...... açılmış sayılmasına karar verilmiş; hüküm ......çılardan ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

TMK'nun 596. maddesinde; .........yi teslim alan sulh hakiminin,  bilinen ......çılar ve diğer ilgilileri ...... açılması sırasında diledikleri takdirde hazır bulunmak üzere çağıracağı, belirlenen günde .........yi açacağı ve hazır bulunanlara okuyacağı hüküm altına alınmıştır.

Diğer taraftan, 6100 sayılı HMK’nın 27. maddesinde de; davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgililerinin kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip oldukları, bu hakkın yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunması, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içerdiği açıklanmıştır.

Açıklanan madde hükümleri uyarınca; yargılamanın sağlıklı bir şekilde sürdürülebilmesi için, tarafların ve diğer ilgililerin yargılamadan haberdar edilerek duruşmaya çağırılması gerekir. Bu da çıkarılacak davetiyenin, Tebligat Kanunu hükümlerine uygun olarak tebliği ile mümkündür.

Somut olayda, ......çılardan ..., ... ve ...'a ...... açılacağı günü bildirmek amacıyla çıkartılan tebligat parçalarında "muhatap hazır bulunmaması sebebiyle aynı konutta oturan ehil kardeşi ... imzasına tebliğ edildi." şeklinde tebliğlerin yapıldığı, ancak tebliğ evraklarında tebliğ yapılacağı sırada ......çıların adreste bulunmama sebepleri araştırılmadığı görülmüştür. Bu nedenle, yapılan tebligatlar usulsüzdür.

Buna göre, mahkemece; adı geçen ......çılara ......... hakkında diyeceklerini bildirmeleri için, 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun tebligat yapılması ve ondan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yapılan usulsüz tebligatlar sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.un 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.