muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15971, Karar No: 2022/5929, Tarih: 24.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/15971 E.  ,  2022/5929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 556 sayılı KHK'ya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7. maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK’nun 253. ve 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

2- 24/11/2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle anılan maddenin yeniden değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12964, Karar No: 2012/5183, Tarih: 22.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/12964 E.  ,  2012/5183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/07/2009

Davacı vekili; müvekkili davacının davalı işyerinde güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, davalı tarafından yapılan feshin haksız olduğunu, işyerinde yeni işçi alımları olduğunu, feshin İş Kanunu'nun 18 ve 19. maddelerine aykırılık teşkil ettiğini belirterek, feshin geçersizliğine, müvekkilinin işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili; davacının iş sözleşmesinin tazminatları ödenmek suretiyle feshedildiğini, güvenlik hizmetinin İSO kapsamında sertifikalı ve akredite olmuş Özel Güvenlik Şirketinden alımı yoluna gidildiğini, bu nedenle asıl işe yardımcı işlerden olan koruma güvenlik hizmetlerinde çalışanlara kıdem ve ihbar tazminatları ödenmek suretiyle geçerli nedenle hizmet sözleşmelerinin feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından davacının eğitime tabi tutularak başka bir pozisyonda çalıştırılabileceği halde, feshin son çare olması ilkesine uyulmadığının tesbit edildiği, bu suretle feshin geçersiz olduğunun anlaşıldığı gerekçesi ile ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden,  davacının işyerinde çelikhane işçisi olarak çalışmaya başladığı, işyerinin faaliyet alanı itibariyle tozlu bir ortam olduğu, davacının astım-bronşit hastası olduğunun anlaşılması üzerine çalışmasına güvenlik görevlisi olarak devam ettiği, güvenlik hizmetinin bu konuda uzman nitelikte olan  bir firmadan dışarıdan hizmet alımı ile sağlanmaya başlanması üzerine davacının iş sözleşmesinin feshedildiği anlaşılmaktadır. İşyerinde, davacının sağlık durumu ve doktor raporları dikkate alınarak, uygun bir görev verilmesinin mümkün olup olmadığı yönünden araştırma gerekli ise de, Dairemizin 2011/1872 E. - 1006 K. ve 22.09.2011 tarihli onama ilamına konu dosyada davacı işçinin işe iadesi istemi ile açmış olduğu davada mahkemece işçinin işe iadesine karar verilmesi  üzerine   9.  Hukuk  Dairesinin   09.11.2009   tarihli  ilamı  ile   "davacının  mevcut

rahatsızlığı ile yapabileceği iş ve ortamın sağlığı  için elverişli olup olmadığı konusu tıp doktorluğu uzmanlığı gerektirmektedir. Mahkemece görüşü alınan bilirkişinin aynı zamanda iş güvenliği uzmanı olması varılan bu sonucu değiştirmez. Bu nedenle işyerinde doktor bilirkişi aracılığı ile keşif yapılarak  sonucunda göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur. Temyiz edilen kararın yukarıda yazılı sebepten bozulmasına..."  karar verlidiği, mahkemece bozma ilamına uyularak davalı işyerinde doktor bilirkişi ile yapılan keşif sonucu alınan raporda belirtildiği üzere davacının büro ve idari bölümler dışında aldığı sağlık kurulu raporuna istinaden davalı işyerinin hiçbir bölümünde sağlığı için elverişli bir ortam bulunmadığı, büro ve idari bölümün üretimle ilgisinin bulunmadığı, ayrı bilgi ve eğitim gerektirdiği gibi bu bölümlerde eleman ihtiyacı bulunmadığı, feshin geçerli nedene dayandığı gerekçesi ile davacının davasının reddine karar verilmiştir. Dolayısı ile emsal dosya içeriği  ile de sabit olduğu üzere davalı işyerinin  iştigal konusunun demir-çelik endüstrisi olduğu, bu işyerlerinin tamamen tozlu ortam olduğu, astım-bronşit hastasının böyle bir ortamda çalıştırılmasının uygun olmadığı düşünüldüğünde, davacının tozlu ortamın bulunduğu işyerinde başka bir pozisyonda çalıştırılabilmesinin olanaklı olmadığı bellidir. Bu halde, astım-bronşit hastası olduğu ve tozlu ortamlarda çalışmasının uygun olmadığına dair doktor raporu olan davacı için feshin son çare olması ilkesine uyulmamış olduğundan sözedilemez.

Mahkemece bu hususlar ve iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayandığı  gözetilmeksizin davanın reddine karar vermek gerekirken olaya uygun düşmeyen gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalı bulunmuştur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/3. maddesi gereğince  Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

SONUÇ:

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK                ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 230,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

Kesin olarak 22.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17655, Karar No: 2012/4655, Tarih: 13.02.2012

**3. Ceza Dairesi         2009/17655 E.  ,  2012/4655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yaralama olayından iki ... önce müşteki ve yakını ...'in oğlunu dövdüklerini ve ...'in kendisini bıçakladığını, olay günü de karşılaştığında bu olayı hatırlayıp sinirlenerek müştekiye yumruk attığını savunması karşısında; bu olaya ilişkin yargılama dosyası getirtilerek denetime olanak verecek şekilde incelenip inceleme sonucunun tutanağa geçirilmesi ve gerekirse sanığın savunmasında bahsini ettiği oğlu Mustafa ile müştekinin yakını ...'in tanık olarak dinlenmelerinin de düşünülmeyerek sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 13.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/337, Karar No: 2013/15522, Tarih: 21.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/337 E.  ,  2013/15522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, suçun unsurlarının oluşmadığına ve cezanın ertelenmemesine yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak:

1- Sanık hakkında hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının aynı gerekçe ile alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- Adli para cezasına esas alınan birim gün sayısı ile bir gün karşılığı 20 TL'den çarpılması sırasında uygulanan yasa, madde ve fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

3- Hükümden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan ''yaptırım'' ibaresinin ''tedbir'' olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında; hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde kısa süreli hapisten çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde 5237 sayılı TCK.nun 50/6. maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceğinin ihtarına karar verilmesi,

4- Sanık hakkında hükmedilen adli para cezası taksitlendirilirken 5237 sayılı TCK.nun 52/4, 5275 sayılı Yasanın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzüğün 51. maddelerine aykırı olarak sanığın aleyhine ve infaz yetkisini kısıtlar şekilde para cezasının kararın kesinleşmesinden itibaren takside bağlanmasına karar verilmesi,

4- Sanık hakkında hükmedilen adli para cezası taksitlendirilirken 5237 sayılı TCK.nun 52/4, 5275 sayılı Yasanın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzüğün 51. maddelerine aykırı olarak sanığın aleyhine ve infaz yetkisini kısıtlar şekilde para cezasının kararın kesinleşmesinden itibaren takside bağlanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 1. fıkrasında yer alan adli para cezasına esas alınan 6 günün 5 güne, TCK.nun 62. maddesi uygulamasıyla belirlenen 5 günün 4 güne, günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek sonuç 100 TL adli para cezasının ise 80 TL'ye indirilmesi; hükme adli gün para cezasının 5237 sayılı TCK.nun 52/2. madde ve fıkrası uyarınca adli para cezasına çevrildiği ibare- sinin ilavesi; hükümden seçenek yaptırım olan adli para cezasının ödenmemesi duru- munda hapis cezasının kısmen veya tamamen infazına karar verileceğine yönelik fıkranın çıkarılması ve TCK.nun 52/4 maddesinin uygulandığı bölümden “karar kesinleştikten itibaren” ibaresinin çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 21.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13865, Karar No: 2022/21349, Tarih: 21.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/13865 E.  ,  2022/21349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 30/01/2014 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 10/07/2014 günü yeniden işlemeye başladığı ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21/01/2020 tarihli ve 2017/15-618 E., 2020/16 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere zamanaşımı hesabında “Aynı fiilden dolayı tekrar yargılamayı gerektiren hallerde, mahkemece bu husustaki talebin kabul edildiği tarihten itibaren fiile ilişkin zamanaşımı süresi yeni baştan işlemeye başlar.” şeklindeki 5237 sayılı TCK’nın 66/5. maddesinin kanun yararına bozulmasına karar verilen hükümler yönünden uygulama yerinin bulunmadığı, zira kanun yararına bozulan hüküm sonrasında yerel mahkemelerce yapılan yargılamanın yeniden yapılan bir yargılama olmayıp önceki yargılamanın devamı niteliğinde olması nedeniyle “tekrar muhakeme” veya “tekrar yargılama” ibareleri ile kastedilenin yargılamanın yenilenmesi kurumu olduğu, buna göre suça sürüklenen çocuk hakkında mahkumiyet hükmünün kesinleştiği 07/11/2017 tarihi ile kanun yararına bozma tarihi olan 13/04/2022 tarihi arasında da zamanaşımının durduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan cezanın 4.500,00 TL adli para cezası olduğu ve infazın bu miktar üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kazanılmış hak oluşturduğundan bahisle suça sürüklenen çocuğun 4.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan cezanın 4.500,00 TL adli para cezası olduğu ve infazın bu miktar üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kazanılmış hak oluşturduğundan bahisle suça sürüklenen çocuğun 4.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “ CMUK 326-son amir hükmü uyarınca kazanılmış hak ilkesi gözetilerek suça sürüklenen çocuğun neticeten 4500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ilişkin kısmın çıkarılarak yerine "CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 8 ay 22 gün hapis cezasının 4.500,00 TL adli para cezası üzerinden infazına ” ibaresi eklenmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/12/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9617, Karar No: 2015/25107, Tarih: 07.04.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/9617 E.  ,  2015/25107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanığın suça konu çeki daha önce de kendisi ile nakit alışveriş yapan ve mal isteyen ... aldığı, kontrol amacıyla şirket çalışanlarınca bankaya götürüldüğünde çekin sahte olduğunu öğrendiği, şirketinin çok büyük bir şirket olduğu yönündeki savunması ve ... ün açık kimlik ve adres bilgileri ile telefon numarasını sunması, dosya kapsamında suça konu çek üzerinde herhangi bir imza ve yazı incelemesi yapılmamış olması, çek üzerindeki keşideci ve cirosu bulunan diğer kişilerin araştırılmamış olması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenebilmesi bakımından, öncelikle çekte keşideci ve ciranta olarak gözüken kişilerin tespiti ve tanık olarak dinlenmeleri, çekte yer alan imza ve yazıların aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sonucuna göre diğer deliller ile birlikte sanığın hukuki durumunun tayin edilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün belirtilen sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6424, Karar No: 2016/2694, Tarih: 17.02.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/6424 E.  ,  2016/2694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı, dava dilekçesinde, kayınvalidesi ...'un hastalığı ve yaşlılığı nedeniyle kısıtlanmasını istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 17.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7166, Karar No: 2020/2302, Tarih: 01.06.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/7166 E.  ,  2020/2302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen kayıtlar ile dosya içeriğinden mahkemece kısa kararın açıklandığı oturumda aynı yargı çevresindeki cezaevinde başka suçtan hükümlü olduğu belirlenen ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 196. maddesi gereğince duruşmadan bağışık tutulma talebi bulunmayan sanığın, duruşmada hazır edilmeksizin yokluğunda yargılama yapılarak mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair esası incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3751, Karar No: 2016/5771, Tarih: 09.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/3751 E.  ,  2016/5771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

I-Davacı vekili, müvekkilinin, mülga .... Genel Müdürlüğü'ne bağlı ..... .... Genel Müdürlüğü'nde işe başladığı tarihten kadrolu işçi statüsüne geçirildiği 2001 yılına kadar geçici/mevsimlik işçi statüsünde çalıştırıldığını, bu dönemde her yıl yeni bir geçici/mevsimlik iş sözleşmesi ile işe başladığını ve yıl sonunda işten ayrıldığını, 2001 yılında aynı müdürlükte daimi/kadrolu işçi statüsüne geçirildiğini, ancak kadrolu işçi statüsüne alındığında geçici mevsimlik işçilikte geçen sürelerin kıdem hesabında dikkate alınmadığını, sanki işe yeni başlamış bir işçi gibi, başlangıç derece ve kademesinden işe başlatıldığını, kadrosu dışındaki işlerde çalıştırıldığını, 2005 yılında .... Müdürlüğünün lağvedilmesi ile tüm hak ve alacakları ile beraber İl Özel İdaresi'ne devredildiğini, aynı işverene bağlı hizmetlerinin kıdem süresinde birleştirilmediğini belirterek davacının mevsimlik işçilikte geçen hizmet süresinin dikkate alınması sureti ile yeni derece ve kademesinin tespitine, buna bağlı olarak fark ücret, akdi ikramiye, ilave tediye, yıpranma primi, kıdem tazminatı farkı ve kadro dışındaki işlerde çalıştırılmasından kaynaklı fark ücret, eşit davranma ilkesine aykırılık nedeni ile tazminat alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davacının derece ve intibakının yasa ve TİS hükümlerine göre usulüne uygun olarak yapıldığını, taleplerinin haksız olduğunu, alacakların zamanaşımına uğradığını, 2011/2013 dönemini kapsayan TİS hükümlerine göre talepte bulunmasının mümkün olmadığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Dava devam ederken ...'nin tüzel kişiliğinin sona ermesi nedeni ile dava kendisine teşmil edilen .... ....si vekili, davada taraf sıfatlarının bulunmadığını, 6360 sayılı Yasa'nın 3/2.maddesine göre kapatılan il özel idaresinin taraf olduğu davaların il özel idaresinin yetki, görev, taşınmaz veya personelinin devredildiği kuruma ait olduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, “...Yargılama sırasında Özel İdare ilga edilmiş buna ilişkin yasa ve yasa yorumlayan Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 11.12.2014 tarih ve 2014/18710 esas, 2014/22489 Karar sayılı kararı gereği davacının emekli olmadan önce çalışmış olduğu ..... İl Özel İdaresinin tüzel kişiliğinin yasayla kaldırılarak ..... Büyükşehir Belediyesi'ne devredildiği nazara alınarak 6360 sayılı Yasanın 3/2. Maddesine göre ..... Büyükşehir Belediyesi'nin davalı tarafta yer alması sağlanmıştır." gerekçesi ile bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davada husumetin kime yöneltileceği ihtilaflıdır.

Davada husumetin kime yöneltileceği ihtilaflıdır.

6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'nun 1.maddesinde, “(1) Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür. (2) Adana, Ankara, ....., Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır. (3) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır. (4) İstanbul ve Kocaeli il mülki sınırları içerisinde bulunan köylerin tüzel kişiliği kaldırılarak bağlı bulundukları ilçe belediyesine mahalle olarak katılmıştır. (5) Birinci, ikinci ve dördüncü fıkrada sayılan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliği kaldırılmıştır. (6) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illerin bucakları ve bucak teşkilatları kaldırılmıştır.”

3./2.maddesinde, “(2) Mevzuatla il özel idarelerine yapılan atıflar bu Kanun kapsamında tüzel kişiliği kaldırılan il özel idareleri için ilgisine göre bakanlıklara, bakanlıkların bağlı veya ilgili kuruluşları ile bunların taşra teşkilatına, ....ye, valiliklere, büyükşehir belediyelerine ve bağlı kuruluşlarına veya ilçe belediyelerine yapılmış sayılır. Tüzel kişiliği kaldırılan il özel idarelerine 22/2/2005 tarihli ve 5302 sayılı İl Özel İdaresi Kanunu ve diğer mevzuatla verilmiş olan yetki, görev ve sorumluluklar ilgisine göre bu kurum ve kuruluşlar tarafından kullanılır ve yerine getirilir. Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur.”