muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8123, Karar No: 2014/3946, Tarih: 11.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/8123 E.  ,  2014/3946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen dilekçe yazım ücretine ilişkin kısmın çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.03.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/5132, Karar No: 2004/6141, Tarih: 28.09.2004

5. Ceza Dairesi 2004/5132 E., 2004/6141 K.

**5. Ceza Dairesi 2004/5132 E., 2004/6141 K.**

**- ADLİ TIP İHTİSAS KURULU RAPORUNUN GEREKLİLİĞİ**- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 414 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 237 ]

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda; mahkumiyetine dair (Kartal Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 5.2.2003 gün ve 2002/560 Esas, 2003/50 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi re'sen istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Adli Tıp Kurumunca benzer olaylarda anüs yoluyla ırza geçme eyleminin bulgularının anüsü çepeçevre saran mühür tarzında ekomoz, anüsde dıştan içe seyirli derin yırtıklar ile sfinkter tonüsünde azalma hali olması gerektiği açıklanmış bulunmasına göre, nüfus kaydına nazaran 11 yaşını bitirmemiş bulunan mağdurenin muayenesine ilişkin Haydarpaşa Numune Hastahanesinin 9.3.2002 gün ve 2405 kayıt nolu raporunda "perianal hafif hiperemi mevcut, saat 11 hizasında (DDP'de) mukozal fissür mevcut" ve aynı hastahanece verilen 9.3.2002 gün ve 1142 kayıt nolu raporunda "İntraitusa yakın hafif hiperemi saptandı" şeklindeki görüşler ile Kartal Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 11.3.2002 gün ve 2002/786-m sayılı raporunda "Anal muayenede saat 11 hizasında yüzeysel laserasyon olduğu, tamamlanmış livata bulgusu olmadığı"nın bildirilmesi dikkate alınarak, mağdurenin dava dosyasıyla birlikte Adli Tıp Kurumuna gönderilerek muayenesinden sonra sözü edilen raporlardaki bulgular nazara alınarak olay tarihinde livata suretiyle ırzına geçilip geçilmediği, geçilmemiş ise ilk raporlarındaki bulguların ırz ve namusa tasaddi veya ırza geçmeye teşebbüs sırasında meydana gelip gelemeyeceği hususlarında Adli Tıp ilgili İhtisas Kurulundan görüş alındıktan sonra suçun niteliğinin tayin ve takdiri gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, re'sen temyize tabi hükmün bu sebepten dolayı istem gibi CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 28.9.2004-tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1268, Karar No: 2014/1310, Tarih: 28.01.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/1268 E.  ,  2014/1310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, kadastro çalışmaları sırasında boşluk olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 nolu Kararı ile kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin işbölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'nin görevi cümlesinden bulunmakla, gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 28.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6196, Karar No: 2021/4565, Tarih: 07.04.2021

**10. Ceza Dairesi         2017/6196 E.  ,  2021/4565 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BAYBURT Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : 1- Uyuşturucu madde ticareti yapma

2- İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

Hüküm : Fikri içtima gereğince "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A- Sanık ... hakkında “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararının ve 7242 sayılı Yasa ile yapılan değişikliğin, infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, Üye ... ve Üye ...’in karşı oyları ve oy çokluğu ile,

B- Sanık ... hakkında “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:

1- Kargo ile gönderilen suç konusu esrarın, sanığa ulaşmadan infaz koruma memurları tarafından ele geçirildiği olayda, sanığın 16,5 gramdan ibaret esrarı satacağına veya başkasına vereceğine ilişkin kuşkuyu aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı, suç konusu uyuşturucu maddenin sanığa ulaşmadan ele geçirilmiş olması nedeniyle sabit olan fiillerinin “ceza infaz kurumuna yasak eşya sokma” ve “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna teşebbüs” suçlarını oluşturduğu TCK'nın 297. maddesinin 1. fıkrasının 2. cümlesine göre fikri içtima kuralı gereğince daha ağır sonuç doğuran “ceza infaz kurumuna yasak eşya sokma” suçundan sözü edilen maddenin 2. fıkrası uyarınca artırma da yapılarak hüküm kurulması gerekirken, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Sanığın adli sicil kaydında bulunan Diyarbakır 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/349 esas ve 2008/417 karar sayılı ilamı yerine, sanık hakkında TCK'nın 31/3. maddesinin uygulanması nedeniyle TCK'nın 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacak Diyarbakır 2. Çocuk Mahkemesinin 2006/192 esas, 2007/41 karar sayılı ilamı ve Diyarbakır 2. Çocuk Mahkemesinin 2007/29 esas, 2007/119 karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması,

2- Sanığın adli sicil kaydında bulunan Diyarbakır 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/349 esas ve 2008/417 karar sayılı ilamı yerine, sanık hakkında TCK'nın 31/3. maddesinin uygulanması nedeniyle TCK'nın 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacak Diyarbakır 2. Çocuk Mahkemesinin 2006/192 esas, 2007/41 karar sayılı ilamı ve Diyarbakır 2. Çocuk Mahkemesinin 2007/29 esas, 2007/119 karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması,

3- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanunun 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, oy birliği ile 07/04/2021 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Ceza Muhakemesinin amacı maddi gerçeği bulmaktır. Dava konusu olayın gerçekleşip gerçekleşmediği, gerçekleşmiş ise nasıl gerçekleştiğini bulmak zorunda olan mahkeme tüm delilleri duruşmada ve gerekçelerinde ortaya koyarak tartışmak zorundadır.

Maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, kesin olarak suçu işlendiği belirlenen faili cezalandırmak ve kamu düzenini sağlamak görevinde olan ceza muhakemesinin bulunduracağı en önemli ilkelerinden biri "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın uzantısı olan evrensel nitelikteki "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir.

Bu ilke ışığında sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesi için, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilmesi zorunludur. Tam olarak aydınlatılmamış olaylar sanık aleyhine yorumlanamaz. Herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayalı biçimde hüküm kurulmalıdır.

Yüksek de olsa bir ihtimale dayalı cezalandırma yoluna gitmek gerçeğe ulaşmadan hüküm kurmak anlamına gelecektir.

Hakim, bir olguyu ispatlamak için ortaya konulmuş olan delilleri vicdani kanaatine göre serbestçe takdir edecektir. Yani, vicdani kanı, ihmal, kuşku veya tahmine dayalı değil, somut olaya ve delillere dayalı olacaktır. Deliller değerlendirilirken bir kül halinde değerlendirme yapılacaktır.

İkrar bile tek başına mahkûmiyet için yeterli değildir.

Sanık suçsuzluğunu ispat etmek zorunda değildir. Sanığın aleyhinde ve lehinde olan tüm delilleri toplama Cumhuriyet savcısının görevinde olduğu gibi bunu iddianamesinde de göstermek zorundadır. Mahkeme de leh ve aleyhe olan tüm delilleri tartışarak karar verecektir.

Bu açıklamalardan sonra somut olayımızı bakacak olursak;

İkrar bile tek başına mahkûmiyet için yeterli değildir.

Sanık suçsuzluğunu ispat etmek zorunda değildir. Sanığın aleyhinde ve lehinde olan tüm delilleri toplama Cumhuriyet savcısının görevinde olduğu gibi bunu iddianamesinde de göstermek zorundadır. Mahkeme de leh ve aleyhe olan tüm delilleri tartışarak karar verecektir.

Bu açıklamalardan sonra somut olayımızı bakacak olursak;

Açık kimliği tespit edilemeyen ... ismiyle, Diyarbakır'dan Bayburt Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan kullanıcı sanık ...'a gönderilen koli içerisinde bulunan yeleğin astar kısmına yerleştirilmiş halde suç konusu 16,5 gr esrarın ele geçirildiği olayda, ele geçirilen uyuşturucu maddeyi sanık ...'ın cezaevinde hükümlü olarak bulunan ...'a gönderdiği iddia ve kabul edilmiştir.

Toplanan delillere göre diğer sanık ... aşamalardaki beyanlarında sanık ...'tan uyuşturucu madde istediği şeklindeki isnadı kabul etmediği, sanık ...'ın da aşamalarda kullanıcı sanık ... ile telefon görüşmelerini kabul ettiği, ...'ın kendisinden yelek diktirmesini istediğini ancak kendisinin ...'ın isteğini yerine getirmediğini söylediği görülmektedir Yani her iki sanık da suçlamaları kabul etmemiştir.

Kargoyu gönderen ... isimli şahıs hakkında yapılan araştırmada, 28.09.2012 tarihli tutanağa göre olay tarihinde göndericinin kimliğinin sorulması yönünden bir zorunluluk bulunmaması nedeniyle, PTT görevlilerinin bu şahsın kimlik bilgilerini kayıt altına almadıkları, bu nedenle kargo göndericisinin tespit edilemediği anlaşılmıştır.

Bu halde sanık ... hakkında atılı suçu işlediğine dair aleyhine olabilecek tek delil sanık ... ile cezaevinde bulunan diğer sanık ... arasında geçen şüphe uyandıran telefon görüşme içerikleridir. Dosya kapsamına göre bu telefon görüşmesi, cezaevindeki telefon ile ...'ın annesi adına kayıtlı sabit hat arasında gerçekleşmiştir. Görüşmeden ...'ın sanık ...'tan cezaevine yelek göndermesini istediği anlaşılmaktadır. Bu görüşmede ...'a başka kişilerden de benzer gönderilerin olduğu da anlaşılmaktadır. Telefon görüşmesi 28.03.2012 tarihinde olmasına ve pazartesi kargoya verilmesinin istenilmesine rağmen suç konusu uyuşturucunun ele geçtiği koli olaydan yirmi gün sonra 20.04.2012 tarihinde ele geçmiştir.

Bu şüpheli görüşmelerde ...'ın sanıktan uyuşturucu göndermesini istediği kabul edilse bile mevcut delil durumuna göre sanığın bu uyuşturucuyu temin edip gönderdiği durumu kuvvetli şüphenin ötesine geçememektedir. Sanık telefon görüşmesini ...'ın ailesinin evinde yapmış bu görüşmeden kargo gönderme ihtimali olan aile bireyleri de haberdar olmuştur. Sanığın atılı suçu kabul etmemesine, uyuşturucuyu gönderen kişi kargo kayıtlarına göre kesin olarak belirlenememesine ve telefon görüşme içeriklerinde benzer gönderilerin başka kişiler tarafından da yapıldığının anlaşılmasına göre olaydan yaklaşık 20 gün önce yapılan şüphe uyandıran telefon görüşmelerinden sanığın ele geçirilen uyuşturucu madde ile irtibatını sağlamak ve aleyhine sonuç çıkarmak kesin olarak mümkün değildir.

Bu açıklamalar karşısında, sanığın savunmasının aksine cezaevine gönderilen uyuşturucu madde ile ilgisi olduğuna ilişkin kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi yerinde olmadığı düşüncesinde olduğumuzdan mahkûmiyet hükmünün onanması yönündeki Sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz. 07.04.2021
Yargıtay — Esas No: 2010/5867, Karar No: 2011/2051, Tarih: 05.04.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/5867 E.  ,  2011/2051 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'i kasten öldürmekten, ...'ı da kasten yaralamaktan sanıklar ... ile ..., işbu suçlara yardımdan sanıklar ... ile ...'ın yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine, sanıklar ..., ... ile ...'in yaralama suçundan beraatlerine ilişkin (...) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02/11/2009 gün ve 261/204 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii ile müdahiller vekili taraflarından istenilmiş, sanıklar ... ile ... müdafii duruşma da talep etmiş ve hüküm kısmen re'sen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; sanıklar ... ile ... hakkında duruşmalı, diğer sanıklar ile müdahillerin temyizleri üzerine incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ...'ın kasten insan öldürmek, sanık ...'in kasten insan öldürmeye yardım, sanık ...'in kasten insan öldürmeye yardım ve kasten bıçakla yaralamak suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde sanıklar ... ve ...'ın kasten insan öldürmek, sanık ...'in kasten insan öldürmeye yardım, sanık ...'in kasten insan öldürmeye yardım ve kasten bıçakla yaralamak suçlarının niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanıklar ... ve Şerif'in kasten bıçakla yaralamak suçlarının elde edilen delillerin mahkumiyetlerine yeterli olmamasından bahisle beraatlerine gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş oluduğundan, sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede sanıkların üzerlerine atılı suçu işlemediklerine, sübuta, öldürme kastının bulunmadığına, suç vasfına, tahrikin varlığına vesaireye yönelen, sanık ... müdafiinin sübuta, suç vasfına vesaireye yönelen, sanık ... müdafiinin sübuta, delillerin

değerlendirilmesine vesaireye yönelen, katılanlar ve katılan-mağdur ... vekilinin sanıklar hakkında takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasına, sanık ...'in asli iştirakten cezalandırılması gerektiğine, sanık ...'in katılan-mağdur ...'a yönelik eyleminin öldürmeye teşebbüs olduğuna vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 05/04/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

05/04/2011 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... 'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ... ile ... müdafii Avukat ...'ın yokluğunda 07/04/2011 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/14086, Karar No: 2014/22430, Tarih: 15.07.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/14086 E.  ,  2014/22430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 15. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/04/2013

NUMARASI : 2013/635-2013/150

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil, ücret alacağı ve yıllık ücretli izin alacağının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı, davalılar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesi uyarınca, mahkeme Kararlarının;

a) Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini,

b) Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini,

c) Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri,

ç) Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini,

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi, içermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur.

Basit yargılama usulüne tabi yargılamalara ilişkin olarak 6100 sayılı Kanun'un “Hüküm” başlıklı 321. maddesinde aynen;

(1) Tahkikatın tamamlanmasından sonra, mahkeme tarafların son beyanlarını alır ve yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Taraflara beyanda bulunabilmeleri için ayrıca süre verilmez.

(2) Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir. Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir” hükmü düzenlenmiştir.

321. maddedeki “hükme ilişkin tüm hususlar”dan kastedilen 6100 sayılı Kanun'un 297. maddesindeki unsurlardır. Madde gerekçesinde tefhimin hüküm özetinin yazdırılması olduğu açıklanmıştır.

321. maddedeki “hükme ilişkin tüm hususlar”dan kastedilen 6100 sayılı Kanun'un 297. maddesindeki unsurlardır. Madde gerekçesinde tefhimin hüküm özetinin yazdırılması olduğu açıklanmıştır.

Bu sebeplerle basit yargılamada da tefhim edilecek hüküm 6100 sayılı Kanun'un 297/2. maddesindeki unsurları taşımakla birlikte 6100 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca gerekçeli olmak zorundadır. Ancak mahkemelerin iş yoğunluğu ve buna bağlı olarak duruşma dosyalarının çokluğu sebebi ile gerekçenin duruşmada yazdırılamaması halinde gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir.

Bu kanuni şekil yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, hükmün infazında zorluklara ve tereddütlere, yargılamanın ve davaların gereksiz yere uzamasına, davanın tarafı bulunan kişi ve kurumların mağduriyetlerine sebebiyet verecek ve kamu düzeni ve barışını olumsuz yönde etkileyecektir (Hukuk Genel Kurulu - 2007/14-778 E, 2007/611 K,).

Halen yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

Taraflar hükmün tefhiminin 6100 sayılı Kanun'un 297/2. maddesinde sayılan unsurları taşımaması halinde hak ve borçlarını bilemeyeceklerinden temyiz süresini kaçırmamak, hak kaybına uğramamak için kararı gereksiz yere temyiz etmek zorunda kaldıkları bir gerçektir.

Bu sebeplerle hükmün tefhimi sırasında 6100 sayılı Kanun'un 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

6100 sayılı Kanun'un 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 esas, 1992/4 kararı gereğince bozma sebebidir.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece 14.03.2012 tarihle celsede davalılardan leyla Girit'e ait dosya tefrik edilmiş, kısa kararda hükmedilen alacaklardan davalının sorumlu olduğuna karar verilmiş, gerekçeli kararda davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları, kısa kararda maddi hata yapıldığından bahsedilmiştir. Mahkemece kısa karar gerekçeli karar çelişkisi yaratılmıştır. Böylece belirtilen 6100 sayılı Kanun'un 297, 298 ve 321. maddelerine aykırı davranılmıştır. Kararın salt bu sebeple sair yönleri incelenmeksizin bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı salt sebepten dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.