muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3097, Karar No: 2019/1834, Tarih: 21.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/3097 E.  ,  2019/1834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın katılanın sürücü belgesini, kendisinin sürücü belgesi gibi ibraz ederek katılan adına trafik ceza tutanağı düzenlenmesine neden olduğu iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın aşamalardaki savunmalarında trafik cezası uygulaması sırasında katılan ...'nın sürücü belgesini kullanmadığını, suçlamaları kabul etmediğini beyan etmesi karşısında;

1- Gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

a) ... plakalı aracın suç tarihinde ruhsat sahibi olduğu belirlenen ... 'nun sanığın savunması doğrultusunda CMK’nin 48. maddesi gereğince çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi ve suça konu aracın suç tarihinde kimin kullanımında olduğunun sorulması,

b) Sanık ve katılanın suç tarihinde kullandıkları cep telefonu numaraları tespit edilerek suç tarihinde sinyal bilgilerini de içeren HTS kayıtları istenerek iddia ve savunmaların doğruluğunun araştırılması,

c) Sanık ve katılandan temin edilen imza ve yazı örneklerinin, suça konu trafik ceza tutanağı ve bu tutanağın düzenlendiği sırada düzenlenen sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin tutanak asılları ile birlikte incelemeye gönderilerek tutanak altındaki imzaların sanığa veya katılana ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

d) Suç tarihi ve öncesine ait katılan ve tanık ...'ın SGK kayıtları alınıp katılan ve tanık ...'ın gerçekten sanığın yanında işçi olarak çalışıp çalışmadıklarının tespit edilmesi,

e) ... plakalı aracın alkollü araç kullanmaktan işlem yapılmasından sonra kime, nerede, ne şekilde teslim edildiğinin sorulması, aracı teslim aldığı tespit edilen kişinin de CMK’nin 48. maddesi gereğince çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi,

f) Sanığın suç tarihi itibariyle sürücü belgesinin bulunup bulunmadığı, sürücü belgesi bulunuyorsa bu sürücü belgesi ile suç tarihi öncesinde hakkında cezai işlem uygulanıp uygulanmadığının sorulması,

Sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tespit edilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması;

2- Kabule göre de; sanığın, katılana ait gerçek sürücü belgesini trafik polislerine ibraz edip kendisini ... olarak tanıtarak katılan adına trafik ceza ve sürücü belgesinin geri alınması tutanaklarının düzenlenmesine neden olmasından ibaret eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 206. maddesinde düzenlenen "resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan" suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz talebi bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 21.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24293, Karar No: 2018/12778, Tarih: 25.06.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/24293 E.  ,  2018/12778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R –

Dava ve birleştirilen dava; kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.Mahkemece, yol ve kaldırım olarak el atılan 92,56 m²'lik kısım için davanın kabulüne, imar planında Anaokulu olarak ayrılan kısım için ise pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine kararı verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki ... ilçesi, ... mahallesi, 990 parsel numaralı taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve yol ve kaldırım olarak fiilen el atılan kısmının bedeline hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;Taşınmazın imar planında Anaokulu tesis alanı olarak ayrılıp fiilen el atılmadığı anlaşılan 167,57 m²'lik kısmı için imar uygulamasına başlandığı kabul edilerek proje bütünlüğü gereği bu bölümün bedeline de hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yalnızca fiilen el atılan kısım bedeline hükmedilmesi ile yetinilerek, bu kısma ilişkin talebin pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi,Doğru görülmemiştir.Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11073, Karar No: 2021/13704, Tarih: 27.10.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/11073 E.  ,  2021/13704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : 1) Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/06/2020

tarih ve 2019/459 (E) ve 2020/181 (K) sayılı

kararıyla; sanık ...'nın TCK'nin 81/1, 35,

29, 53, 63. maddeleri gereğince 6 yıl 8 ay hapis

cezası ile cezalandırılmasına dair kararı.

2) Yargıtay 1. Ceza Dairemizin 25.05.2021 tarih ve 2020/4943 Esas, 2021/8985 Karar sayılı kararıyla hükmün onanmasına dair kararı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dairemizin 25.05.2021 tarih ve 2020/4943 Esas, 2021/8985 Karar sayılı hükmün onanmasına dair ilamına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 10.09.2021 tarih ve 3-2020/82625 sayılı itiraznamesi ile;

Sanık ... hakkında mağdur Tahir'e yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81/1, 35, 29 ve 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına dair Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesince kurulan hükme yönelik olarak sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, yapılan incelemede, Dairemizin 25.05.2021 tarih ve 2020/4943 Esas, 2021/8985 Karar sayılı kararıyla hükmün onanmasına karar verildiği,

Dairemizin onama yönündeki kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 10.09.2021 tarihinde "sanık ...'nin eyleminin haksız tahrik altında kasten yaralama olduğu" gerekçe gösterilmek suretiyle itiraz yoluna başvurulduğu anlaşılmakla,

05.07.2012 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesine eklenen 2 ve 3. bentler ile aynı Kanun'un 101. maddesi gereğince dosyanın itirazen incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizce verilen hükmün onanmasına ilişkin karar usul ve yasaya uygun olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçeleri yerinde görülmediğinden İTİRAZIN REDDİNE, dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27/10/2021 gününde Üye Sayın ...'in itirazın kabulüne karar verilmesi yönündeki karşı oyu ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık ...'nin mağdur ...'i tabanca ile yaraladığı olayda sanığın eyleminin haksız tahrik altında kasten nitelikli yaralama olduğunu düşündüğümden sanığın haksız tahrik altında adam öldürmeye teşebbüsten cezalandırılmasına dair Dairemizin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki; olay yerini ve olayın oluş şeklini gören kamera kayıtları dosyada mevcut olup tarafımızdan incelenmiştir.

KARŞI OY:

Sanık ...'nin mağdur ...'i tabanca ile yaraladığı olayda sanığın eyleminin haksız tahrik altında kasten nitelikli yaralama olduğunu düşündüğümden sanığın haksız tahrik altında adam öldürmeye teşebbüsten cezalandırılmasına dair Dairemizin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki; olay yerini ve olayın oluş şeklini gören kamera kayıtları dosyada mevcut olup tarafımızdan incelenmiştir.

Bu olay öncesinde minibüs simsarı olan her iki tarafın yolcu alma, almama nedenleriyle tartıştıkları ancak bu tartışmanın kavgaya dönüşmediği, olay sırasında mağdurun bir minibüse sırtını dayamış halde bir kişi ile konuşurken sanığın kameraya uzak bölgeden park halindeki araçların önünden yürüyerek mağdurun bulunduğu bölgeden geçtiği sırada mağdurun yanındaki 3. kişinin arkasından 3.kişiyi kendisine siper ederek eli ile sanığın kafasına doğru yumruk salladığı sanığın geri çekildiği ancak mağdurun bir veya iki kez daha hamle yaptığı, sanığın da belinden silahını çekerek mağdurun ayaklarına doğru ateş ettiği mağdurun sanığın üzerine yürümeye devam etmesi tekme salladığı, sanığın da geriye doğru giderken üzerine yürüyen mağdura toplam 5 el ateş etmesi sonucu mermilerden birinin mağdurun batın alt kısmına gelerek kalın ve ince barsak yaralanmasına, neden olduğu hayati tehlike geçirdiği diğer mermilerin ise mağdura isabet etmediği sabittir.

Mağdur, sanığın doğrudan kendisine küfredip üzerine saldırdığını ve silahla kendisini vurduğunu söylemiş ise de kamera kayıtlarından yolundan yürümekte olan sanığa ilk saldıranın mağdur olduğu görülmekle maddi delillerden olan kamera kaydı ile uyuşmayan mağdur beyanlarına itibar edilemez.

Mağdur, sanığın doğrudan kendisine küfredip üzerine saldırdığını ve silahla kendisini vurduğunu söylemiş ise de kamera kayıtlarından yolundan yürümekte olan sanığa ilk saldıranın mağdur olduğu görülmekle maddi delillerden olan kamera kaydı ile uyuşmayan mağdur beyanlarına itibar edilemez.

Sanıkta kafada 1 kesi, sol kolda bilekten dirseğe uzanan cilt kesisi, sağ kolda, 1-7 cm uzunluklarında birden çok cilt kesileri vardır. Kamera kayıtlarında mesafe uzak ve görüntü kalitesi yetersiz olduğundan mağdurun elinde sanığın savunmasında anlattığı şekilde kesici ve delici bir alet görülmemekle beraber mağdurun ilk hamleyi sanığın kafasına doru yapması, sanığın kafasında da sadece kesici aletle yapıldığı anlaşılan kesi izi olması ve sanıkta diğer kesilerin de bulunması alınan rapora göre kesilerin oluş saati itibariyle olayın saati ile zaman olarak uyumlu olmaları bir arada değerlendirildiğinde oluşan tüm kesilerin mağdur tarafından yapılıp yapılmadığı tam olarak belirlenemese de mağdurda kesici bir alet olduğu, sanığın başındaki kesi ile kolundaki kesilerden bir veya birkaçının mağdur tarafından meydana getirildiği (Kesici alet olmadan kafaya yumrukla darp halinde kesi değil ekimoz olması gerekirken adli rapora göre kesi mevcuttur.) kanaatine varılmakla taraflar arasında öldürmeyi gerektirir boyutta husumet olmaması, birbirlerine çok yakın olan taraflardan önce mağdurun sanığa kesici aletle saldırıldığı ve birden çok kez darp ettiği halde sanığın yakın mesafeden toplam 5 atış yaptığı 4'ünün isabet etmediği, görüntülerden namlunun ayaklara, yere doğru olduğunun görüldüğü, olaydan yaklaşık 5 saat sonra teslim olan sanığın tabancasında 3 tane dolu fişek olduğu, görüntülere göre araya giren kimse olmamasına rağmen sanığın öldürme kastı ile hareket etse tabancasında halen dolu mermileri olduğu sanığın eylemlerine devam edip rahatlıkla mağduru öldürebileceği halde eylemlerine devam etmeyip oradan tabancası ile kaçarak uzaklaştığı kameralardan görülen olayda sanıkta mağdura yönelik öldürme kastının bulunmadığını kendisini kesici aletle yaralayan mağduru elindeki silahla vurduğu ve bu eylemi nedeniyle haksız tahrik altında yaralamadan sorumlu olması gerektiğini düşündüğümden Dairemizin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/186, Karar No: 2013/182, Tarih: 30.04.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/8-186 E.  ,  2013/182 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2011/63864

Yargıtay Dairesi : 8.  Ceza Dairesi

6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanık S.Ç..in aynı kanunun 15/1, TCK'nun 31/3, 52, ve 54. maddeleri uyarınca 4 ay hapis ve 260 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ve müsadereye ilişkin, Kayseri Çocuk Mahkemesince verilen 22.09.2010 gün ve 936-772 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 27.09.2012 gün ve 11795-28759 sayı ile;

“UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 30.01.2011 tarihinde suça sürüklenen çocuğun vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, müsadereye konu eşya da bulunduğu gözetilerek TCK.nun 64/1. maddesi uyarınca hukuki durumunun yeniden tayininde zorunluluk bulunması” nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 21.11.2012  gün ve 63864 sayı ile; sanık hakkındaki kamu davasının ölüm nedeniyle düşmesine ve münhasıran müsadereye tabi olan suç eşyasının müsaderesine Özel Dairece hükmedilmesi gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 20.12.2012 gün ve 32541-39051 sayı ile; itirazının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; çıkartılan nüfus kaydında sanığın temyiz aşamasında öldüğünün belirtilmesi halinde yapılması gereken işlemin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Temyiz aşamasında Özel Dairece UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak çıkarılan nüfus kayıt örneğinde, sanığın yerel mahkeme hüküm tarihinden sonra 30.01.2011 tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlünün ölümü halinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderlerine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

5237 sayılı TCK’nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlünün ölümü halinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderlerine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

Buna göre, kamu davası açılmadan önce şüphelinin ölmesi halinde kovuşturma imkanının bulunmaması nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığı kararı, kamu davası açıldıktan sonra sanığın ölmesi halinde ise mahkemece düşme kararı verilecektir. Ölümün ceza ilişkisini sadece ölen kişi bakımından sona erdirdiğinden iştirak halinde işlenen suçlarda diğer sanıklar hakkında davaya devam edilecek, sanığın ölümü niteliği itibarıyla müsadereye tâbi eşya ve maddi menfaatler hakkında davaya devam olunarak müsadere kararı verilmesine engel olmayacaktır. Sanığın ölümü ceza ve infaz ilişkisini düşürürken, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşmiş olan hükümlünün ölümü sadece hapis ve henüz infaz edilmemiş adli para cezalarının infaz ilişkisini ortadan kaldıracaktır. Buna bağlı olarak ölümden önce tahsil edilmiş bulunan para cezaları mirasçılarına iade edilmeyecek, buna karşın tahsil edilmemiş bulunan para cezaları da mirasçılardan istenmeyecek, bunun yanında müsadereye ve yargılama giderlerine ilişkin hükümler ölümden önce kesinleşmiş olmak kaydıyla infaz olunacaktır.

Görüldüğü gibi, suç teşkil eden bir fiilin işlenmesiyle fail ile devlet arasında doğan ceza ilişkisi, bu fiili işleyen sanığın ya da hükümlünün ölümüyle cezaların şahsiliği ilkesi nedeniyle başkası sorumlu tutulamayacağından, düşmektedir. Ölüm, bir vakıa olan suçu ortadan kaldırmayacak, suçtan sorumlu tutulacak kişi olmadığından, devletin suçla birlikte ortaya çıkan cezalandırma sorumluluk ve yetkisini sona erdirecektir.

Temyiz aşamasında sanığın öldüğüne ilişkin bir iddianın ortaya çıkması ya da UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) vasıtasıyla alınan nüfus kaydında öldüğü bilgisinin yer alması veya sanık adına tebliğnamenin tebliğ edilmesi için çıkarılan evrakın öldüğünden bahisle iade edilmesi gibi durumlarda, ölümün kamu davasının düşürülmesini gerektiren bir neden olduğu da göz önüne alınarak, ölüm nedeniyle düşme kararının temyiz merciince dosya üzerinde yapılan inceleme sırasında verilmesi yerine, ölüm bilgisi nedeniyle diğer yönleri incelenmeyen hükmün bozulmasına karar verilerek yerel mahkemelerce mahallinde yapılan araştırmada sanığın öldüğünün kesin olarak belirlenmesinden sonra düşme kararı verilmesinin sağlanması gerekmektedir. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 05.03.2013 gün ve 131-75, 13.03.2012 gün ve 360-95 ile 06.05.2008 gün ve 97–101 sayılı kararlarında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak alınan nüfus kayıt örneğinde, sanığın hükümden sonra 30.01.2011 tarihinde öldüğü bilgisi yer aldığından, gerekli araştırmanın yapılarak sonucuna göre TCK’nun 64 ile 5271 sayılı CMK'nun 223. maddeleri uyarınca müsaderesine hükmolunan eşyayı da kapsayacak şekilde gereken hükmün mahkemesince verilmesinin temini için hükmün bozulmasına dair Özel Daire kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4278, Karar No: 2025/542, Tarih: 23.01.2025

**8. Hukuk Dairesi         2024/4278 E.  ,  2025/542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma isteminin miktar itibari ile reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu taşınmazların bulunduğu yörede 1979-1984 yılları arasında 2613 sayılı Kadastro ve Tapu Tahriri Kanunu uyarınca yapılan ve 05.03.1984 ile 07.05.1984 tarihleri arasında ilan edilen tesis kadastrosu, 6831 sayılı Orman Kanunu (6831 sayılı Kanun) gereğince yapılan ve 05.12.1980 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 1744 sayılı 6831 sayılı Kanunu'nun Bazı Maddelerinin Değiştirilmesine ve Bu Kanuna 3 Ek Madde ile Bir Geçici Madde Eklenmesine Dair Kanun'la (1744 Sayılı Kanun) değişik 2/B çalışması ile 6831 sayılı Kanun gereğince yapılan ve 28.10.1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşen sınırlandırılması yapılmamış ormanların kadastrosu, aplikasyon ve 3302 sayılı 31.08.1956 tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'la (3302 sayılı Kanun) değişik 2/B Çalışması bulunmaktadır.

Davacılar vekili dava dilekçesinde; ... ve ... çocuklarından ...'in mirasçı olup ... ve ...'nin diğer çocuklarının çocuksuz olarak vefat etmeleri nedeni ile tüm ... ve ...'nin çocuklarının mirasçıları olduğunu, müvekkillerinin kayıtların eski olması, kendi mirasçıları müteveaffa ...'den gelen herhangi bir taşınmazının olmaması nedeni ile ... ve ... mirasçıları ... dışındaki çocuklarından kendilerine taşınmaz kaldığını öğrenemediklerini, kayıtların Osmanlıca olması bölgede daha önce yapılan kadastro çalışması sırasında Osmanlıca kayıtları tercüme edilmeden, osmanlıca kayıtlardaki veraset durumu incelenmeden, yolsuz tescil yapmak sureti ile tapulama çalışmalarının sonuçlanması neticesinde de mirasçılarına ait taşınmazlara ulaşılamadığını, müvekkillerinin 2018 yılında mirasçılık belgesi almak için müracaat ettiklerinde öğrendiklerini, bu nedenlerle müvekkillerinin murislerine ait taşınmazlar osmanlıca tapu kayıtlarında bulunduğu halde kadastro çalışmalarında nazara alınmadan kanuna aykırı biçimde askıya çıkartılan parseller ve parsel numarası almayan boşlukların müvekkiller adına tescili için işbu davayı açmak zorunda kaldıklarını, bu nedenlerle öncelikle taşınmazlar üzerine ihtiyati tedbir şerhinin işlenmesine, bu kayıtların zeminde tespitine, osmanlıca tapu kayıtlarında müvekkillerinin murisleri adına kayıtlı olduğu halde yok sayılarak yolsuz tescile maruz kalan taşınmazların tespitine ve müvekkillerin mirasçılık belgesindeki hisseler oranında tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... İdaresi vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazların orman olduğunu, ormanların Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden olduğunu, orman olan yerlerde zaman aşımı ile mülk edinilemeyeceğini, ... ilçesi Merkez Mahallesinde 6831 sayılı Kanun'un 1744 sayılı Kanun ile değişik 2 nci maddesi gereğince çalışma yapılarak 05.12.1980 tarihinde ilan yapıldığını ve çalışmanın kesinleştiğini, 3302 sayılı Kanunla değişik 2/B maddesi çalışışmasının ise 28.10.1987 tarihinde yapıldığını ve kesinleştiğini, dava konusu taşınmazların çoğunun orman içerisinde kaldığını, işbu davanın öncelikle hak düşürücü süre yönünden, daha sonra ise taşınmazların orman olması nedeniyle esastan reddi gerektiğini beyan etmiştir.

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazlarla ilgili olarak yapılan tesis kadastrosu üzerinden 10 yıldan fazla zaman geçtiğini, öncelikle dava konusu taşınmazların orman olduğundan bahisle husumet, zamanaşımı ve hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, yenileme kadastrosunun ise 2021 yılında yapıldığını ve yenileme kadastrosu ile mülkiyet uyuşmazlıklarının çözülemeyeceğini bu sebeplerle yasal dayanaktan yoksun, haksız ve yersiz açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.