muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4505, Karar No: 2018/5799, Tarih: 25.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4505 E.  ,  2018/5799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanıkların ortağı ve yetkilisi oldukları... Petrol İnşaat Otomotiv Nakliyat Gıda Maddeleri Tekstil Turizm San. Tic. Ltd. Şti hakkındaki 03.11.2010 tarih ve VDENR-2010-111/126 sayılı vergi suçu raporunda, mükellef şirket ortakları ve yetkililerinin sahte fatura düzenleme eylemlerine dair tespitlerin nelerden ibaret olduğunun ayrıca tanzim edilen vergi tekniği raporu, kurumlar vergisi ve ilgili yıllara ilişkin vergi inceleme raporlarında izah edildiği belirtilmesine rağmen, söz konusu raporlar getirtilip incelenmeden eksik araştırma ve inceleme ile sanıklar hakkında mahkumiyet hükümleri kurulması,

2-Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içerisinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanıkların düzenlediği iddia olunan faturalardan, kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanıklar hakkında "2005, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından kamu davası açılmış olup, sahte fatura düzenlenme suçlarının her takvim yılı için birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde sanıklar hakkında hangi yıldan olduğu da belirtilmeden tek bir mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeyen hükümlerin BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, bozma ilamının kararı temyiz etmeyen diğer sanıklara teşmiline, 25.06.2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanıklar ... ve...haklarında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

KARŞI OY

Sanıklar ... ve...haklarında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359. maddesindeki “Kaçakçılık suçu”, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipidir.2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlar dan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanunda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanunununa göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda Faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelemesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin içeriğin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde tanımlanan suçun hiç bir şekilde cezalandırılamıyacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde düzenlenen “vergi kaçakçılığı “suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 227. mad.3.f ile 230 maddelerinde öngörülen “faturanın şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tesbiti için fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içinde bulunmasının zorunlu olduğu görüşüne ve fatura bulunamadığı durumlarda sanığın üzerine atılı suçun oluşmadığı görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/9594, Karar No: 2015/11689, Tarih: 15.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/9594 E.  ,  2015/11689 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ürün teslimi sırasında yanlış yazılan davacının ve babasının isminin düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davalı ...'ya ürün teslimi sonrasında düzenlenen ilgili tevkifat listesinde yanlış yazılan davacının, kendi ve baba isminin düzeltilmesi istemine ilişkin ise de, niteliği itibariyle davanın nihai amacının sigortalılık haklarına ilişkin olduğu anlaşılmaktadır.

Bir sübjektif hakkı dava etme yetkisi kural olarak o hakkın sahibine aittir. Bu nedenle, o hakka ilişkin bir davada davacı olma sıfatı (aktif husumet ehliyeti) da o hakkın sahibine aittir. (..., Medeni Usul Hukuku, 22. Baskı, Ankara 2011, s. 234;... Hukuk Muhakemeleri Kanunu Şerhi, Ankara 2012, s. 530; ... Medeni Muhakeme Hukuku Ders Kitabı, 2. Bası, İst. 2011, s. 311- 312).

Bir sübjektif hak kendisinden davalı olarak istenebilecek olan kişi, o hakka uymakla yükümlü (borçlu) olan kişidir.

Yukarıdaki açıklamalardan anlaşılacağı üzere, bir sübjektif hakkın sahibinin ve o hakka uymakla yükümlü olan kişinin kimler olduğu (yani bir davada, davacı ve davalı sıfatının kimlere ait olduğu) tamamen maddî hukuka göre belirlenir. Bu nedenle, bir kişinin belli bir davada gerçekten davacı veya davalı sıfatına sahip olup olmadığı hususu, usul hukuku sorunu olmayıp, dava konusu (sübjektif) hakkın özüne ilişkin bir maddi hukuk sorunudur.

Sıfatın usul hukuku bakımından önemi şudur: Bir davanın tarafları o davada gerçekten (davacı veya davalı olarak) taraf sıfatına sahip değilse, mahkeme, dava

konusu hakkın esası hakkında inceleme yapıp karar veremez. Mahkeme, davanın sıfat (husumet) yokluğundan reddine karar verir. Bu karar, davanın mesmu olmadığına ilişkin bir karar olmayıp, gene davanın esasına ilişkin bir karardır .

Mahkemenin sıfat (husumet) yokluğunu kendiliğinden (re'sen) gözetmesi gerekir. Çünkü, sıfat yokluğu, bir def’i değil, davada taraf olarak gözüken kişiler arasında dava konusu hakkın doğumuna engel olan bir itirazdır. Hâkim, kendisine sunulan dava malzemesinden bir itiraz sebebinin varlığını (sıfat yokluğunu) öğrenirse, bunu kendiliğinden gözetir. Nitekim aynı ilkeler, Hukuk Genel Kurulu’nun 18.04.2007 gün ve 2007/5-233 E., 2007/221 K.; 04.03.2009 gün ve 2009/10-34 E. 2009/104 K.; 03.02.2010 gün ve 2010/4-4 E., 4 K.; 08.02.2012 gün ve E:2011/21-789, K:2012/62 sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Eldeki davada, davalı olarak görünen ...’nun taraf sıfatı olmadığı gözetilerek hakkında husumetten red kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ile ayrıca aidiyetin tespiti konusunda yapılan araştırma ve incelemede hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Davacının, ... ‘dan gelen tevkifat listesinde, 1995 eylül ayına ilişkin düzenlenen ofis alım fişinde, davacının adı ..., baba adı,... doğum tarihi ise, 01.01.1946 görünmekle birlikte, 1999 eylül ayına ilişkin ofis alım fişinde, adı Döne, baba adı Halim, doğum tarihi ise, 01.01.1962 olarak görünmektedir. Nüfus kayıt örneğinde davacının adı, Döner, baba adı ..., doğum tarihi ise, 10.10.1962 olduğu anlaşılmıştır. Nüfus Müdürlüğü’nden gelen cevabı yazı içeriğinden, 1962 doğumlu ... kızı ... adlı kişinin araştırıldığı belirgindir. Mahkemece, Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğünden, hatalı kayıtta yani 01.01.1962 ve 01.01.1946 doğumlu ... kızı ... adında bir kişi olup olmadığı tespit edilmeli, yine jandarma aracı kılınarak davacının nüfusa kayıtlı olduğu köyde 1946 doğumlu ... kızı ... olup olmadığı yönünde bir araştırma yapılmalı, ayrıca 1995 ve 1999 yılları için davacının teslim ettiği ürünle ilgili(haşhaş) üretim için davacıya izin verilip verilmediği araştırılmalı ve böylece 1995 ve 1999 yıllarındaki tevkifat kesintisinin davacıya ait olup olmadığı hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmaksızın açıklığa kavuşturulmalıdır.

Anılan maddî ve hukukî olgular gözetilmeksizin eksik araştırma, inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı gerekçelerle karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ...'ne iadesine, 15.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17456, Karar No: 2013/15686, Tarih: 16.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/17456 E.  ,  2013/15686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dav... İstanbul 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.04.2012 tarih ve 2009/827-2012/81 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı TMSF (İng Bank A.Ş.'den borcu üstlenen) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin Yurtbank A.Ş.' de mevduat hesabı olduğunu, banka personelinin aldatması ve kasti yönlendirmesi ile paralarını off-shore hesabına yatırdıklarını, ancak paranın hiçbir zaman off-shore hesabına gitmeyip, Yurtbank A.Ş.'nin uhdesinde kaldığını, mudilerin banka personelinin hileli yönlendirmesiyle akdin icrasına neden olunduğu için akdin geçerli olmadığını, müvekkillerinin paralarının tahsili için Kıbrıs'ta dava açtıklarını aciz vesikalarını ibraz edeceklerini, ileri sürerek müvekkili Gülser için 17.656 TL'nin, müvekkili Ertolga için 2.120 TL'nin 20.12.1999 tarihinden itibaren reeskont faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ING Bank A.Ş. ve TMSF vekili, davacıların ayrı hesap açıp ayrı havale işlemleri yaptırdıklarını, bu nedenle davanın davacılar açısından tefriki gerektiğini, davalı banka ile offshore bankasının farklı tüzel kişilikler olduğunu, aralarında organik bağ bulunmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını, davacıların kendi iradesi ile off shore bankasını tercih etmiş olup sorumluluğun kendilerine ait olduğunu, talep edilen faiz miktarının fahiş olup yatırılan paranın vadesiz hesapta olduğu gözetilerek uygulanacak faiz oranının vadesiz hesaplara uygulanan faiz oranı olması gerektiğini, faiz başlangıç tarihinin ise dava tarihi olması gerektiğini, savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Davalı Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu vekili, davalıla... İnşaat A.Ş., ... Lastik Fabrikası A.Ş., As Yapı A.Ş. ve... Taah. A.Ş. vekili ve Müflis ... İflas İdaresi Memurları ayrı ayrı davanın reddini istemişlerdir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemiş, bir kısmına ise dava dilekçesi tebliğ edilememiştir.

Davalı Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu vekili, davalıla... İnşaat A.Ş., ... Lastik Fabrikası A.Ş., As Yapı A.Ş. ve... Taah. A.Ş. vekili ve Müflis ... İflas İdaresi Memurları ayrı ayrı davanın reddini istemişlerdir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemiş, bir kısmına ise dava dilekçesi tebliğ edilememiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, paranın davacıya ödenmeyip bankaya el konulduğu tarih ile dava tarihi arasındaki uygulanması gereken 10 yıllık genel zamanaşımı süresinin geçmediği, davacıların BDDK tarafından el konulup TMSF'ye devrinden önce Yurt Bank A.Ş.'nin...Şubesi'nin vadesiz hesap açtığı yanlar arasında tartışmasız olduğu, dosyaya eklenen belgelere göre anılan off shore şirketinin aciz içinde olduğu, Yurt Securty Off Shore Ltd'ye Yurt Bank A.Ş. tarafından gönderilen paraların aslında fiilen Kıbrıs'a aktarılmadığı, Yurt Bank A.Ş.'nin hakim ortaklarına ait bir kısım şirketlere kredi olarak verilmek üzere kullandırıldığı, bu durumun ceza dosyası kapsamı ile de belirlendiği, bu durumda bir güven kurumu olarak faaliyet gösteren Yurt Bank A.Ş.'nin müşteri olan davacıları bu durumu bilerek Off Shore yönlendirdiği, dava konusu bedelin tahsil edilememesinden davalı bankanın sorumlu olduğu, gerekçesiyle, davalı TMSF, ..., ... Holding, BDDK,... Taahhüt Ticaret Sanayi ve Yatırım Konsorsiyumu A.Ş., As Yapı Endüstresi A.Ş., ... Turizm İnş. A.Ş., ...,... ..., ..., ..., ... hakkındaki davanın H.M.K. 150 md sine göre açılmamış sayılmasına, davalılar ..., ... Lastik Fabrikası A.Ş., ... İnşaat San ve Tic A.Ş, hakkında atiye bırakılan dava nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, davacı ...'in 17.654,00 TL ve davacı ...'in 2.077,00 TL alacağına 20/12/1999 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faizi ile birlikte davalı ... adına borcu üstlenen TMSF'den alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, karar verilmiştir.

Kararı, TMSF ( İng Bank A.Ş'den borcu üstlenen ) vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına davalının sorumluluğunun BK'nın 41., 55. ve TTK'nın 336'ncı maddelerinde kaynaklanması ve davacının zararının parasını Off Shore Bankasından tahsil etme olanağının kalmadığının anlaşıldığı andan itibaren zamanaşımı süresinin başlamasına göre borcu üstlenen vekilinin davacı ...'e yönelik tüm, davacı ......e yönelik ise aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Ancak, davacı ......in rızası olm...n off shore bankasına gönderilen tutar 16.324,21 TL olduğuna göre, mahkemece bu miktara hükmedilmek gerekirken 17.654, 00 TL'ye hükmedilmesi ayrıca davacının reeskont faizi istemine rağmen mahkemece avans faizine hükmedilmesi de doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

2- Ancak, davacı ......in rızası olm...n off shore bankasına gönderilen tutar 16.324,21 TL olduğuna göre, mahkemece bu miktara hükmedilmek gerekirken 17.654, 00 TL'ye hükmedilmesi ayrıca davacının reeskont faizi istemine rağmen mahkemece avans faizine hükmedilmesi de doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle TMSF (İng Bank A.Ş.'den borcu üstlenen) vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle TMSF (İng Bank A.Ş.'den borcu üstlenen) vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, temyiz eden davalı TMSF harçtan muaf olduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, 16.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2443, Karar No: 2022/4466, Tarih: 05.04.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/2443 E.  ,  2022/4466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Alacaklının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Karar temyiz edene 21/10/2021 tarihinde tefhim edildiği halde temyiz dilekçesi belirli süre geçirildikten sonra, 09/11/2021 tarihinde verilip kaydettirilmiştir. Süre aşımı bakımından temyiz dilekçesinin (REDDİNE), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

2-Borçluların temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çerçevesinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle bozma gereğine ve usule uygun mahkeme kararının İİK'nin 366. ve HUMK'nin 438. maddeleri uyarınca ONANMASINA, alınması gereken 80,70 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/04/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29682, Karar No: 2018/3442, Tarih: 19.04.2018

**12. Hukuk Dairesi         2016/29682 E.  ,  2018/3442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından münhasıran yediemin ücretinin tahsili için taşınır rehninin paraya çevrilmesi yoluyla başlatılan icra takibinde, şikayetçi vergi dairesinin icra mahkemesine başvurusunda; MTV alacağı olduğunu, aracın satış bedelinin sıra cetveli yapılmadan dosya alacaklısına ödenmesine ilişkin müdürlük kararının yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek kararın iptali ile sıra cetveli hazırlanmasını talep ettiği, mahkemece, İİK'nun 138/2. maddesi gereğince şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Yedieminlik ücreti takip masraflarından olup, İİK'nun 59. maddesinde; "Takip masrafları borçluya aittir. Alacaklı, yapılmasını talep ettiği muamelenin masrafını ve ayrıca takip talebinde bulunurken borçlunun 62. maddeye göre yapabileceği itirazın kendisine tebliğ masrafını da avans olarak peşinen öder. Alacaklı ilk ödenen paradan masraflarını alabilir" hükmüne yer verilmiştir.

Paranın paylaştırılmasına ilişkin İİK'nun 138/2. maddesi gereğince haciz, paraya çevirme ve paylaştırma gibi bütün alacaklıları alakadar eden masraflar önce satış tutarından alınır ve artan para takip masrafları ve işlemiş faizler dahil olduğu halde alacakları nispetinde paylaştırılır.

İcra ve İflas Kanun'undaki bütün bu düzenlemeler doğrultusunda yedieminlik ücretinin takip masraflarından olduğu ve satış tutarından öncelikle alınacağı anlaşılmaktadır. Bu sebeplerle, yedieminlik ücreti, ancak takip masrafı olarak muhafaza tedbirinin uygulandığı takip dosyasından talep edilebilir. Yedieminlik ücretinin, muhafaza tedbirine konu takip dosyasından başka bir dosyada ayrı bir takip konusu yapılması halinde, yedieminlik ücretinin öncelikle ödenmesi mümkün değildir.

Somut olayda, tahsili istenen yedieminlik ücreti, muhafaza tedbirinin uygulandığı takip dosyasından ayrı olarak başka bir takibe konu yapılmış, takip itiraz edilmeksizin kesinleşmiş ve paraya çevirme aşaması tamamlanmıştır. Bu durumda, yedieminlik ücretinin satış bedelinden öncelikle ödenmesi mümkün olmayıp, satış tutarının, bütün alacaklıların alacağını tamamen ödemeye yetmeyeceğinin anlaşılması halinde, icra dairesince alacaklıların bir sıra cetveli yapılması gerekir.

O halde mahkemece, İİK'nun 17/2. maddesi uyarınca, icra müdürlüğüne İİK'nun 140. maddesi gereğince sıra cetveli yapılmasının emrolunmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

O halde mahkemece, İİK'nun 17/2. maddesi uyarınca, icra müdürlüğüne İİK'nun 140. maddesi gereğince sıra cetveli yapılmasının emrolunmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15395, Karar No: 2018/4961, Tarih: 24.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15395 E.  ,  2018/4961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 24/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.