muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/371, Karar No: 2014/8755, Tarih: 08.05.2014

Davalılar A.. D.. ve T.. D.. vekili, davacının iddialarının ve taleplerinin yerinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davacı İ.. Y.. tarafından yapılan masrafların kiracı sıfatı bulunan A.. D.. ve T.. D..'dan istenemeyeceği, davacı tarafın binanın ayıplı olduğunu iddia ettiği ancak öğrenci yurdunun açılmasının resmi makamlarca uygun görüldüğü, bu nedenle işletme ayıplı olmadığından devreden A.. D.. ve T.. D..'dan devir bedelinin de istenemeyeceği, davacı tarafın davalı mal sahibi İ.. B..'e ödemiş olduğu kira bedelini talep ettiği, ancak davacının kira ödediği süre sarfında binayı işgal ettiği, ödemiş olduğu bu para karşılığında binadan yararlandığı, bu şekilde karşılıklı edimlerin gerçekleşmiş olduğu, bu kira parasının geri alınması halinde davacının hem işgal etmiş olacağı, hem de parayı geri almış olması nedeni ile sebepsiz zenginleşmiş olacağı, bu nedenle ödenen kira parasının geri alınması talebinin yerinde olmadığı, binayı yıldırımdan ve yangından koruyan imalatların bina için zorunlu masraflardan olup, faturalar İ.. Y.. adına düzenlendiğinden bu zorunlu masraf tutarının mal sahibi davalı İ.. B..'den alınması gerektiği, davacı taraf kız yurdu için gerekli olan mobilya ve diğer mefruşat bedelini de talep etmiş ise de bu harcama kalemlerinin mevcut olması halinde aynen tesliminin istihkak yolu ile istenmesi gerektiği, nitekim mobilyaların, televizyonların rahatlıkla sökülüp götürülecek cinsten olduğu, bunların faydalı masraf adı altında bedelinin istenmesi talebinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın, davacı İ.. Y..'nün talepleri yönünden kısmen kabulü ile 1.551,70 TL yangın tertibatı gideri ile 1.652 TL yıldırımdan koruma tesisatı bedeli olmak üzere toplam 3.203,70 TL zorunlu masrafa ilişkin alacağın davalı İ.. B..'den dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak davacı İ.. Y..'ne verilmesine, davacının diğer istemlerinin reddine, davanın davacı İ.. M.. Basın Yayın Tur. İnş. Ltd. Şti'nin talepleri yönünden reddine, davalılar T.. D.. ve A.. D.. yönünden açılan davanın reddine, müdahil davacı Leyla Kılıç'ın harcı yatırılmış bir talebi bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacılar İ.. Y.. ve İ.. Müzik Bas. Yay. Tur. İnş. Ltd. Şti. vekili ile katılma yolu ile davalı İ.. B.. vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar İ.. Y.. ve İ.. Müzik Bas. Yay. Tur. İnş. Ltd. Şti. vekili ile katılma yolu ile davalı İ.. B.. vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmaması ile davalı bina maliki İ.. B.. ile davacılar arasında yapılmış bir kira sözleşmesi mevcut değilse de kira bedellerinin davacılar tarafından kiracı sıfatı ile ödenmesine ve davacı İsmail tarafından binaya yapılan ve bedelleri hüküm altına alınan esaslı değişiklik ve tadilatlara ödemenin yapıldığı malik İ.. B.. tarafından itiraz edilmemiş olmasına göre mümeyyiz davalı İ.. B.. vekilinin tüm, davacılar vekilinin ise aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Ancak, davacıların binanın kız yurdu olarak işletilmesi için gerekli olan mobilya ve mefruşat bedeline yönelik istemleri mahkemece, bu harcama kalemlerinin mevcut olması halinde aynen tesliminin istenmesi gerektiği belirtilerek reddine karar verilmiş ise de, dosyaya sunulan 20.12.2007 tarihli devir sözleşmesiyle davalı A.. D..'ın bina maliki İ.. B..'in de rızasıyla binadaki tüm demirbaşları dava dışı 3. kişilere devrettiği görülmüştür. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 763. maddesinde, bir taşınırın zilyetliğini iyiniyetle ve malik olmak üzere devralan kimsenin, devredenin mülkiyeti devir yetkisi olmasa bile zilyetlik hükümlerine göre kazanmanın korunduğu hallerde o şeyin maliki olacağı düzenlenmiştir. Bu durumda, davacıların dava konusu bina için aldıklarını ileri sürdükleri mobilya ve mefruşatları kötü niyetli oldukları ileri sürülmeyen dava dışı 3. kişilerden geri almaları mümkün olmadığından bunların bedellerini hukuki ilişkide bulundukları davalılardan talep etmelerinin yerinde olmasına göre, mahkemece davacıların bu yöndeki talepleri üzerinde durularak, davacılar tarafından alınmış olup da davalılara kalan ve bunlar tarafından da 3. kişilere devredilen mobilya ve mefruşatlardan dolayı davalıların, davacılara karşı olan hukuki sorumluluklarının tayin ve tespiti gerekirken, anılan istemin yazılı gerekçeyle reddi doğru görülmemiş olup, kararın bu nedenle davacılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı İ.. B.. vekilinin tüm, davacılar vekilinin ise diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 97,65 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı İ.. B..'den alınmasına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davacılara iadesine, 08.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19505, Karar No: 2017/345, Tarih: 11.01.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/19505 E.  ,  2017/345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi kötüye kullanma, hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Ceza verilmesine yer olmadığı, beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1) Görevi kötüye kullanma suçundan doğrudan zarar görmemesi nedeniyle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece Kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, müştekiye bu niteliği ve dolayısıyla Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca müşteki ...’nın tebliğnamedeki isteme uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2) Diğer temyiz isteklerine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Ceza Genel Kurulu’nun 23.10.2001 gün ve 9MD-229/230 sayılı ve 03.12.2002 gün ve 4MD-291/422 sayılı kararlarında da, aynı davada soruşturma veya koğuşturma aşamalarında tanık olarak dinlenmiş bulunanların o davada hakimlik yapmalarının yargılama yöntemine kesin biçimde aykırılık oluşturduğu ve bu halin mutlak bozma nedeni olduğu vurgulanmıştır. İncelemeye konu olayda kararı veren hakimin taraflarca tanık olarak gösterildiği anlaşılmakla, mahkeme hakiminin aynı zamanda olayın tanığı olması nedeniyle hakimlik görevini yapamayacağı halde yargılamaya katılarak, hüküm kurulması suretiyle CMK’nın 22/1-h maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve katılan ... ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, başkaca yönleri incelenmeksizin, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine. 11/01/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4795, Karar No: 2011/5925, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/4795 E.  ,  2011/5925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

07.06.2007 tarihinde borçlu firmanın kayıtlı adresine haciz işlemi için gidildiğinde, adreste başka bir firmanın faaliyet gösteriyor olmasının, tek başına ticareti terk ettiği anlamına gelmeyeceğinin kabulü nedeniyle tebliğnamedeki bu yönlü bozma istemine iştirak edilmemiştir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık

ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de: sanığın nüfus kaydı getirtilip dosya içerisine konulmadan mahkumiyetine hükmolunması,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün kısmen istem gibi BOZULMASINA, 17.10..2011 gününde oybirilğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3826, Karar No: 2023/4834, Tarih: 26.09.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/3826 E.  ,  2023/4834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/938 E., 2019/1987 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret / İstinaf başvurusunun reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Hayrabolu Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/83 E., 2019/28 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, Tekirdağ ili, Hayrabolu ilçesi, Hedeyli mahallesinde bulunan 611 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, kadastro çalışmaları sırasında taşınmazının 700 metrekarelik bölümünün aynı yerde bulunan ve davalı adına kayıtlı olan 870 parsel sayılı taşınmaz içerisinde tespit edildiğini Hayrabolu Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/347 Esas sayılı dava dosyasında yapılan keşif sonucunda öğrendiğini, taşınmazı 70-80 yıldır sınırlarında hiçbir değişiklik yapmadan zilyetliğinde bulundurduğunu ileri sürerek davalı adına kayıtlı 870 parsel sayılı taşınmaz içerisinde bulunan 700 metrekarelik bölümün tapu kaydının iptali ile adına kayıtlı 611 parsel sayılı taşınmaza eklenmek suretiyle tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı, davada hak düşürücü ve zamanaşımı sürelerinin geçtiğini, davacının tüm talep ve iddialarının esas bakımından da yerinde olmadığını, davacı tarafça taşınmazına tecavüz edilmesi nedeniyle müdahalenin men’i davası açtığını, davacının bu davayı sürüncemede bırakmak için eldeki tapu iptal ve tescil davasını kötü niyetli olarak açtığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3 üncü maddesinde düzenlenen hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3 üncü maddesinde düzenlenen hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu,17.07.1972 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında davacı adına kayıtlı olan 611 parsel sayılı taşınmazın 700 metrekarelik bölümün hata ile davalı adına tespit edildiğini uyuşmazlığın komisyon haritasının uygulanması sırasında yapılan kaymadan kaynaklandığını, bu tür uyuşmazlıklarda hak düşürücü sürenin söz konusu olmadığını, uyuşmazlığın esasının incelenerek davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; taşınmazın davalının akti halefi kayıt maliki adına tescil edildiği 25.01.1969 tarihi ile dava tarihi olan 28.02.2018 tarihi arasında 10 yıldan fazla zaman geçtiği, bu durumda davanın açıldığı tarihe kadar 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3 üncü maddesinde düzenlenen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçirilmiş olması nedeni ile davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiş ve istinaf dilekçesindeki taleplerini tekrarı ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadastrodan önceki nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3 üncü maddesi

3. Değerlendirme

1- Kadastro çalışması sonucunda, Tekirdağ ili, Hayrabolu ilçesi, Hedeyli mahallesinde bulunan 611 parsel sayılı taşınmaz tarla vasfıyla Halil Keskin adına tespit ve tescil edildikten sonra miras yoluyla gelen hak ve taksim nedeni ile davacı adına tescil edilmiştir.

2.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanununun 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3 üncü maddesi

3. Değerlendirme

1- Kadastro çalışması sonucunda, Tekirdağ ili, Hayrabolu ilçesi, Hedeyli mahallesinde bulunan 611 parsel sayılı taşınmaz tarla vasfıyla Halil Keskin adına tespit ve tescil edildikten sonra miras yoluyla gelen hak ve taksim nedeni ile davacı adına tescil edilmiştir.

2.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanununun 371 ... maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. SONUÇ:

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanununun 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 215,45 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.09.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.