muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9635, Karar No: 2012/6528, Tarih: 16.04.2012

Dava konusu haberin içeriği bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacının 30.07.2009 tarihinde düzenlediği basın toplantısında hakkındaki iddiaları cevaplandırırken ...... suikastı sanığı ......'ın ............nde öldürülmeden önce kendisi ile ...... yapmak isteyen gazeteci ......'a izin verilmemesine yönelik iddiaları cevapladığı esnada basın toplantısını izleyenlere gösterdiği dilekçe ile ......'ın ...... istemesi nedeniyle bu iznin verilmediğinin belirtildiği, davalı ... tarafından da ......'ın daha önce 07.01.1997 tarihinde...... Şubesinde tanıklar huzurunda verilen ifadesi altındaki imzalar ile davacının basın toplantısında kamuoyu ile paylaştığı dilekçe örneği altında bulunan imzaların gözle görünür biçimde birbirinden farklı olmasının şüphe uyandırmasının basın özgürlüğü çerçevesinde haber yapıldığı anlaşılmaktadır. Basının maddi gerçekliği araştırmak ve kanıtlamak yükümlülüğü bulunmamaktadır. Haber, verildiği andaki beliriş biçimine göre görünür gerçeklik kapsamında ise hukuka uygun kabul edilmelidir. Şu halde yayında hukuka aykırı bir yön bulunmayıp bu hali ile görünür gerçeklik kapsamındadır. Açıklanan gerekçelerle istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken istemin kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1464, Karar No: 2014/3750, Tarih: 11.02.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/1464 E.  ,  2014/3750 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/14112

MAHKEMESİ : Çorum 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/05/2010

NUMARASI : 2009/188 (E) ve 2010/220 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın eşi ve vasisi olan N. S. tarafından gönderilen temyiz dilekçesinde akıl hastalığının bulunduğunu belirtmesi ve dilekçe ekinde fotokopisini sunduğu Tokat Devlet Hastanesi Baştabipliğince düzenlenen 22/06/20011 tarih ve 2786 sayılı sağlık raporu ile Cumhuriyet Üniversitesi Sağlık Hizmetleri uygulama ve Araştırma Hastanesi Psikiyatri Anabilim dalı Başkanlığınca düzenlenen 26.08.2011 tarih ve 359-2011 sayılı sağlık kurulu raporunda sanığın cezai ehliyeti olmadığının ve TCK'nın 32/1. maddesinden yararlanacağının belirtilmesi karşısında, sanığın TCK'nın 32. maddesi gereğince suçu işlediği sırada akıl hastalığı veya zayıflığı nedeniyle eylemin hukuksal anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini tamamen kaldıracak veya önemli ölçüde azaltacak şekilde akıl hastalığının ve ceza ehliyetinin bulunup bulunmadığı saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. S.. ve vasisi Nuran Sürer’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle diğer yönleri incelenmeksizin tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 11.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9995, Karar No: 2018/2908, Tarih: 16.04.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/9995 E.  ,  2018/2908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.05.2017 gün ve 2016/347 Esas,2017/107 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesini gerçekleştiren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesince verilen 11.09.2017 günlü kararda üye hakim Kadir Erdal’ın ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25, Karar No: 2015/32563, Tarih: 16.10.2015

**10. Ceza Dairesi         2015/25 E.  ,  2015/32563 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2013/346039

Mahkeme : İSTANBUL (KAPATILAN) 12. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 02.05.2013- 2013/8 esas ve 2013/106 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın Avukat S.. D..'ı 01.08.2008 tarihli vekaletname ile müdafi tayin etmesi üzerine, sanığa daha önce CMK'nın 150. maddesi uyarınca İstanbul Barosu tarafından görevlendirilen Avukat F.. Y..'nun müdafilik görevinin sona erdiği, sanığın vekaletnameli müdafii olan Avukat S.. D..'ın ise kendisine 26/06/2013 tarihinde tebliğ edilen hükme yönelik temyiz başvurusunun bulunmadığı anlaşıldığından; müdafi sıfatı kalmayan ve bu nedenle hükmü temyiz etme yetkisi bulunmayan Avukat F.. Y..'nun temyiz isteğinin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 16.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6526, Karar No: 2011/7660, Tarih: 21.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/6526 E.  ,  2011/7660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıklar ... ve ...'in, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 337/a, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/1-a, 52. maddeleri uyarınca 1.800,00'er Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair ... İcra Mahkemesinin 03/02/2009 tarihli ve 2007/6449 Esas, 2009/139 sayılı kararını kapsayan dosya aleyhine, Adalet Bakanlığından verilen 26/06/2011 gün ve 2011/36219 sayılı kanun yararına bozma talebini içeren Yargıtay C.Başsavcılığının 15/08/2011 gün ve K.Y.B.2011/241851 sayılı tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle dosya incelendi.

Tebliğnamede;

1-Ticaret şirketlerinin müdürleri veya yetkililerinin, 2004 sayılı Kanunun 44. Maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün bulunmadığı, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 136. maddesinde sayılan kollektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinin müdür veya yetkilileri yönünden anılan Kanun'un 337/a maddesindeki suçun işlenmesinin mümkün olmadığı cihetle, sanıkların beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Sanıkların ... İcra Ceza Mahkemesinin 2007/6399, 6400, 6401, 6447,6448, 6449, 6450, 6451, 6452, 6453, 6454, 6455 ve 6456 esas sayılı dosyalarında 2004 sayılı Kanunun 337/a maddesi uyarınca yargılandıkları ve ceza aldıkları anlaşılmakla, sanıkların eyleminin tek suç olması sebebiyle söz konusu davaların birleştirilmesi ve tek ceza verilmesi gerekirken her dosya için ayrı ayrı mahkûmiyet hükmü kurulması isabetsiz olduğundan, anılan hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması gereğine işaret edilmiştir.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosyanın incelenmesinde; müşteki vekili şikayet dilekçesi ile ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanıkların cezalandırılmalarını talep ettiği, mahkemece sanıklar ... ve ...'in, 2004 sayılı İİK'nun 337/a, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/1-a, 52. maddeleri uyarınca 1.800,00'er Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair, verilen karara yönelik sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, Mahkemenin 22/6/2009 tarihli ek kararı ile, cezanın temyiz sınırının altında kaldığı gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu kararın temyizi üzerine Dairemizin 2010/4399-5733 Esas-Karar sayılı ilamı ile işin esasına girilmeden, para cezası miktarı temyiz sınırının altında kalması nedeniyle temyiz isteminin reddine dair hükmün onanmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

1-İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinde ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılmasını da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunundaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanununun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki KURU, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanunun 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanunun 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin onbeş günlük süre içinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasının müeyyidesidir. Bu durumda, Türk Ticaret Kanununun 136. maddesinde sayılan kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği, İcra ve İflas Kanununun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğü, gerçek kişi tacirler için geçerli olup, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı gerekçesiyle sanıkların beraatı yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi isabetsizdir.

Tebliğnamedeki (1) no'lu istemin kabul gerekçesi nedeniyle (2) no'lu istemi tartışmakta hukuki yarar görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğname yerinde görülmekle, ... İcra Mahkemesinin 03/02/2009 tarihli ve 2007/6449 esas, 2009/139 sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Bozma üzerine CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca yeniden uygulama yapılması gerektiğinden;

Ticareti terk usulüne aykırı davranmak suçundan dolayı sanıklar ... ve ...'in ayrı ayrı beraatlerine, haklarındaki mahkumiyet hükmünün çektirilmemesine, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzüre Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 21.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2019/3280, Karar No: 2020/2361, Tarih: 04.03.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/3280 E.  ,  2020/2361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Kargı Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 12/02/2019 tarih ve 2018/22 E. - 2019/23 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine-kabulüne dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 31/05/2019 tarih ve 2019/714 E. - 2019/726 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilleri ... ve ... ın müteveffa babaları ...’in Tuğrel Otomotiv ve Gıda San. Tic. Ltd. Şti’deki hisselerini 18/10/2017 tarihinde devir suretiyle iktisap ettiklerini, 19/10/2017 tarihinde şirket ortaklarınca yapılan toplantıda Tuğrel Otomotivin hisselerinin dağılımı noktasında karar alındığını ve 330 adet şirket payından 74 adetinin müvekkilleri adına tescil edildiğini, şirketin beş ortaklı bir şirket olduğunu, müvekkillerinin şirket ile ilgili ciddi sorunlar yaşadığını, kar payı alamadıklarını, şirket defterleri hakkında da bilgi sahibi olmalarının engellendiğini, şirket müdürünün yönetimde keyfiliğe kaçtığını, kanuni yükümlülüklerinin ve ana sözleşme ile kendisine yüklenen görevleri gereği gibi yapmaktan kaçındığını ve asli görevini yerine getirmediği, müvekkillerinin şirket ortaklığına ilişkin haklarını kullanmasına ve borçlarını yerine getirmesine de engel olduğunu ileri sürerek Tuğrel Otomotiv ve Gıda Sanayi Tic. Ltd. Şti.'nin haklı nedenlerle feshine ve tasfiyesine, şirkete tedbiren kayyım atanmasına karar verilmesini talep etmişlerdir.

Davalı vekili, iddia edilen dönemde şirketin kar elde etmediğini, limited şirketlerde genel kurulun müdürler tarafından toplantıya çağırıldığını, toplantının her yıl hesap döneminin sona ermesinden itibaren 3 ay içerisinde yapıldığını, haklı sebebin "ortaklık ilişkisinin dürüstlük kuralı yarınca olanaksız kılan hukuki olaylar" olarak tanımlandığını, limited şirketin feshine hükmedilebilmesi için şirketin devamını sağlayan unsurların ortadan kalkması gerektiğini, ayrıca TTK 621. maddesinde de belirtildiği üzere temsil edilen oyların en az üçte ikisinin ve oy hakkı bulunan esas sermayenin tamamının salt çoğunluğunun bir arada bulunması gerektiğini, bu davanın da kanunda aranan çoğunluk şartını bertaraf etmek üzere açıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacıların davasının TTK.636/3. maddesinde belirtilen haklı sebeplerin oluştuğu gerekçesiyle; davacıların davalı şirket ortaklığından çıkarılmasına, davacıların hissesine isabet eden her davacı için 91.795,57 TL ortaklıktan çıkma payının, kararın kesinleşme tarihi ile bankaya depo edilen miktarın davacılara ödenmesine karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekilleri istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuşlardır.

Bölge Adliye Mahkemesince, davada şirketin feshi talep edilmiş ise de haklı nedenlerin bulunduğu, ancak şirketin feshi yerine davacıların ortaklıktan çıkma paylarının tespiti ile tahsiline karar verildiği, işlem yapılabilmesi ayrıca TTK'nın 638. maddesi gereğince de şirket ortağının şirketten çıkma hakkını istemesi halinde haklı sebebin bulunması gerektiği, davacıların 18/10/2017 tarihinde noterde yapılan hisse devir sözleşmesi ile davalı şirketin hisselerini...'den devir aldıkları ve şirket karar defterine 19/10/2017 tarihinde kayıt edildiği ve 27 kasım 2017 tarihli Ticaret Sicil Gazetesinde ilan edildiği, davacıların şirkete ait aktif ve pasifler gelir gider tablosunun taraflarına teslimi için 16 ocak 2018 tarihinde ihtar çektikleri, bu davayı ise şirket hisselerini devir aldıktan yaklaşık 4 ay sonra açtıkları, davacıların basiretli bir şekilde şirket hisselerini devir alan kişiler olup şirketin durumunu kontrol ederek ve zarar ettiğini bilerek hisse almaları gerektiği, devir aldıktan sonra 4 ay içinde davacıların şirketinin feshini istemeleri için haklı sebeplerin doğmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı, şirketin zarar ettiğini de bilmeleri gerektiği karşısında dinlenen tanık anlatımı, dosya sunulan bilgi ve belgelerden de şirket ortaklığını çekilmez kılacak şekildeki husumet, şirketin işleyişi, yönetimi ve faaliyetleri hakkında bilgi vermemenin süreklilik kazanması, davacıların şirketten dışlanması, şirket yöneticilerin kişisel menfaatleri yönünde şirketi borca batık hale sürüklemesi, şirkete ihanet etmeleri gibi haklı nedenlerin de bulunmadığı gerekçeleriyle mahkemece haklı neden bulunmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken haklı neden varlığı kabul edilerek davacıların ortaklıktan çıkmasına karar verilmesi hatalı bulunmuş davalının istinaf başvurusunun kabulü ile, mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine, davacıların istinaf talebinin ise esastan reddine karar vermiştir.

Kararı, davacılar vekili ve katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili ve katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacılar vekili ve katılma yoluyla davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 04/03/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31526, Karar No: 2017/3591, Tarih: 29.03.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/31526 E.  ,  2017/3591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yüzüne karşı verilen hükmü süre tutum dilekçesi ile temyiz eden katılan vekiline gerekçeli kararın tebliğ edildiğine dair belgeye dosya içerisinde rastlanmadığından, tebliğ edilmiş ise tebligat evrakının gönderilmesi, tebliğ edilmemiş ise gerekçeli hükmün usulüne uygun olarak tebliğ edilerek, tebligat belgesi ve sunması halinde temyiz dilekçesi de eklenerek incelenmek üzere iadesinin sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 29.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.