muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2606, Karar No: 2020/1980, Tarih: 24.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2606 E.  ,  2020/1980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 04/04/2017 tarih ve 2016/77 E- 2017/149 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 22/02/2019 tarih ve 2018/791 E- 2019/183 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1984 yılından beri yayıncılık sektöründe faaliyet gösterdiğini, "esen yayınları" tescilsiz markasıyla ülke çapında geniş bir tanınırlığa ulaştığını, 32 yıldır tescilsiz kullandığı marka adını 41. sınıfa ilişkin mal ve hizmetler bakımından tescil ettirmek üzere davalı Kuruma yaptığı 2014/83000 başvuru numaralı ve "esen" ibareli marka başvurularının, davalı Kurumca 556 sayılı KHK 7/l-(b) bendi gereğince reddedildiğini, ret kararına karşı yapılan itirazın incelenmesi neticesi 2015-M-12755 sayılı YİDK kararı ile kısmen redde karar verildiğini, redde gerekçe 2013/59791 sayılı ve "esen yayınevi" ibareli markanın ofset matbaacılık sektöründe faaliyet gösteren diğer davalı Esen Ofset Matbaacılık San ve Tic. A.Ş. adlı firmaya ait olduğunun anlaşıldığını, davalı marka başvurusunda her ne kadar marka adına "yayınevi" ibaresini yer almış olsa da aslında ofset matbaacılık alanıyla sınırlı hizmetler bakımından faaliyet yürüttüğünü, Markalarının 41. sınıftaki tüm hizmetler bakımından değil de, yalnızca "Dergi, kitap, gazete v.b. gibi yayınlanmasına hazır hale getirilmesi, okuyucuya ulaştırılmasına ilişkin hizmetler (global iletişim ağları vasıtasıyla anılan hizmetlerin sağlanması da dahil)" hizmetler için tescilli olduğunu, müvekkilinin 1984 yılından beri başarıyla yürüttüğü yayıncılık faaliyetine ilişkin kimi hizmetlerin davalı firma lehine marka adı altında tescil edilmesinin büyük bir haksızlığa neden olacağını ileri sürerek davalı TPMK YİDK'nın 2015-M-12755 sayılı kararın iptali ile, 2013/59791 tescil nolu "esen yayınevi" ibareli markanın tescil edildiği 41. sınıfa ait eşya listesinin "okuyucuya ulaştırılmasına ilişkin hizmetler (global iletişim ağları vasıtasıyla anılan hizmetlerin sağlanması da dahil)" kısmının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin sektöründe uzun yıllardan beri kendi emeği, çabası ile Türkiye çapında "Esen Ofset Matbaacılık San. ve Tic. A.Ş." ve "Esen" olarak kendini tanıttığın, markasına yüksek tanınmışlık ve ayırt edicilik kazandırdığını, müvekkili firmanın ana sözleşmesinin tescil tarihinin 6 Nisan 1983 olduğunu, şirketin kurulduğu günden bu güne gerek ofset matbaacılık gerekse dergi, kitap, gazete vb. gibi yayınların basıma hazır hale getirilmesi hizmeti ile okuyucuya ulaştırılmasına ilişkin hizmetleri faaliyet konusu edindiğini, bu alanda ciddi yatırımlar gerçekleştirdiğini, davacı tarafın müvekkillerine ait ''esen'' ibareli ticari unvanı ve markasını taklit

etmekte olduğunu, müvekkilin basmış olduğu kitaplardan da görüleceği gibi yayıncılık faaliyetleriyle de bulunduğunu, 2008 yılında "Müteferrika", 2009 yılında "Akışkanlar Mekaniği II" 2010 yılında "Çanakkale Geçilmedi" 2010 yılında "Zihni Kullanmak - Ben Kimim?" adlı kitapların basımının müvekkili şirket tarafından yapıldığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesi, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraf markalarında ortak unsur olarak yer alan ibare “ESEN” kelimesi olup, kelimenin konumlandırılışının birbirinden farklı olduğu, 556 sayılı KHK madde 7/1-b anlamında iltibas olmadığı, gerçek hak sahibi olduğunu iddia eden davacının 6 Nisan 1984 tarihinde kurulduğu, davacının ESEN markasının 1997 yılından bu yana kullanıldığı, Esen markasının 2008 yılından beri kullanımına ilişkin kanıtlar sunan davalıya göre davacının 41. Sınıf hizmet yönünden marka üzerinde öncelik hakkı bulunduğu, mevcut delillere göre dava konusu 41/04 sınıf hizmetler yönünden davacının 8/3 anlamında davalıya göre gerçek hak sahipliğinin olduğu gerekçesi ile TPMK YİDK iptal talebi yönünden, davalı şirket hakkındaki davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, TPMK aleyhine açılan YİDK iptal talebinin kabulü ile TPMK YİDK'nın 29/12/2015 tarih 2015-M-12755 sayılı kararın iptaline, hükümsüzlük talebi yönünden, TPMK yönünden hükümsüzlük talebinin husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer davalı yönünden hükümsüzlük talebinin kabulü ile, davalı adına tescilli 2013/59791 sayılı ESEN YAYIN EVİ ibareli markanın 41. sınıfta "okuyucuya ulaştırılamasına ilişkin hizmetler (global iletişim ağları vasıtasıyla anılan hizmetlerin sağlanmasıda dahil)" yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı vekili ile davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı, davalı vekili ile davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

İstinaf Mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, taraf markalarında ortak unsurun “ESEN” kelimesi olmasına rağmen kelimenin konumlandırılışının birbirinden farklı bulunması nedeniyle dava konusu ibareler arasında 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesi anlamında iltibas olmadığı, bu itibarla 556 sayılı KHK'nın 7/1-b maddesine dayalı YİDK iptali davasının kabulüne karar verilmesinin yerinde bulunduğu, hükümsüzlük davası yönünden ise tarafların markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında iltibas bulunduğu, sunulan delillere göre davacının 41. sınıf hizmet yönünden marka üzerinde öncelik hakkının da bulunduğu, bu nedenle davalı adına tescilli markanın 41. sınıfta "okuyucuya ulaştırılamasına ilişkin hizmetler (global iletişim ağları vasıtasıyla anılan hizmetlerin sağlanmasıda dahil)" yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmesinde de bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili ile davalı Kurum vekili ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 24/02/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15856, Karar No: 2016/313, Tarih: 19.01.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/15856 E.  ,  2016/313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafakaların kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, tarafların anlaşmalı olarak boşandıklarını, davalı lehine 600,00 TL yoksulluk, müşterek çocuk lehine de 350,00 TL iştirak nafakasına hükmolunduğunu, davalının düzenli bir işe girdiğini, geliri ve maaşının bulunduğunu, ev kirası ödemediğini, kazancı ile rahatlıkla geçinebileceğini, yoksulluk durumunun ortadan kalktığını, ekonomik durumunda iyileşme olduğunu, müvekkilinin ise maddi yönden çok zor durumda kaldığını, çalıştırdığı dükkanı kapatmak zorunda kaldığını, yeniden evlendiğini, bakmakla yükümlü olduğu bir ailesinin bulunduğunu beyan ederek, iştirak ve yoksulluk nafakalarının kaldırılmasına ya da azaltılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili savunmasında, müvekkili olan davalının herhangi bir işte çalışmadığını, müşterek çocuk ...'nın da zaten reşit olduğunu, davacının hükmedilen nafakaları ödemediğini, nafakanın kaldırılması ya da azaltılması durumunda müvekkilinin mağdur olacağını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tarafların ekonomik durumlarında olağanüstü bir değişikliğin bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, verilen bu karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

TMK’nun 176/3.maddesi uyarınca; irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi ya da taraflardan birinin ölümü halinde kendiliğinden kalkar; alacaklı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması, yoksulluğunun ortadan kalkması ya da haysiyetsiz hayat sürmesi halinde mahkeme kararıyla kaldırılır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 1998/2–656–688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 1998/2–656–688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakacak olursak, dosyanın incelenmesinden; davalı kadının ev hanımı olup, babasından mahkemenin de kabulünde olduğu gibi, 797,81 TL yetim aylığı aldığı, 450 TL ev kirasını da yakınlarının yardımları ile ödeyebildiği, davacının da emekli olup, 607 TL emekli aylığı aldığı, buldukça günlük inşaat işlerinde çalıştığı, yeniden evlendiği, eşinin bakkal dükkanı işlettiği, tanık beyanlarına göre de, bu dükkanın davalıya ait olduğu anlaşılmıştır.

Nafaka alacaklısı kadının aldığı maaşın; yukarıda belirtilen zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılaması beklenemez. Başka bir anlatımla, davalının eline geçen toplam gelir miktarı, onu yoksulluktan kurtaracak mahiyette değildir. Davalının aldığı maaş, nafakanın kaldırılmasına değil, azaltılmasına etki edecek olgulardandır.

O halde, mahkemece yapılacak iş; tarafların sosyal ve ekonomik durumları, nafaka takdir edilirken taraflar arasında mevcut olan denge durumu da dikkate alınarak, nafakanın (çoğun içinde azı da vardır ilkesi gereğince) TMK'nın 4. maddesinde vurgulan hakkaniyet ilkesi gereğince, uygun bir miktarda indirilmesine karar vermek olmalıdır.

Yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde yoksulluk nafakasının kaldırılması talebinin reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33890, Karar No: 2014/17339, Tarih: 14.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2013/33890 E.  ,  2014/17339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın yüzüne karşı 18.09.2012 verilen hükme karşı yasal süresinden sonra 26.09.2012 tarihinde temyiz başvurusunda bulunan Sanık ... vasisinin bu konudaki isteğinin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21244, Karar No: 2020/20549, Tarih: 21.12.2020

**4. Ceza Dairesi         2017/21244 E.  ,  2020/20549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak;

Sanık hakkında düzenlenen Hayrabolu Devlet Hastanesi'nin 01.07.2010 tarihli raporunda hafif mental retardasyon nedeniyle cezai ehliyetinin olmadığı ve Tekirdağ Devlet Hastanesi'nin 29.08.2013 tarihli raporunda hafif mental retardasyon ve organik olmayan psikoz hastalıkları mevcut olup, akıl sağlığının yerinde olmadığı, öte yandan ATK 4. Adli Tıp İhtisas Kurulu'nun 30.04.2010 tarihli raporunda hafif derecede zeka geriliği denilen akıl zayıflığı sebebiyle cezai sorumluluğunun tam olmadığı, bununla birlikte ...,... Müdürlüğü'nün 22.05.2015 tarihli raporu ile ATK 3. Adli Tıp ihtisas Kurulu'nun 25.09.2013 tarihli raporunda hafif derecede zeka geriliği nedeniyle cezai ehliyetinin tam olmadığı, ATK 4. Adli Tıp ihtisas Kurulu'nun 06.11.2015 tarihli raporunda ise sanığın cezai ehliyetinin tam olduğunun bildirilmesi karşısında; sanık hakkında düzenlenen raporlar arasındaki çelişkinin giderilebilmesi amacıyla, sanığın dava dosyası ve tüm tedavi evrakı ile birlikte Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'na sevk edilerek, Adli Tıp Genel Kurulu'nda muayenesi yapıldıktan sonra, suçu işlediği sırada ve şimdiki hali itibariyle akli durumu ve ceza ehliyeti ile ilgili olarak TCK'nın 32/1-2. maddesi kapsamında rapor aldırılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16619, Karar No: 2021/10120, Tarih: 09.12.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/16619 E.  ,  2021/10120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... Taahhüt Inşaat ve San. Tic. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Hükmüne uyulan Yargıtay ... Hukuk Dairesi’nin 18/09/2018 tarih 2015/14859 Esas 2018/7873 Karar sayılı ilamında özetle “Mahkemece birleşen davaya karar başlığında yer verilmediği ve bu davada davacıların trafik sigortacısı ...Anonim Sigorta Şirketi hakkında destekten yoksun kalma tazminatı talebi hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmediği, yanılgılı değerlendirme ile davalı ... A.Ş hakkında ihbar olunan sıfatı nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesinin hatalı olduğu, kabule göre de; davacılar vekili dava dilekçesinde; maddi ve manevi tazminat taleplerine ilişkin davasını teselsül hükümlerine göre açtığı ve zararın tamamının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ettiği halde davalıların maddi zarardan, sürücü ve işletenin manevi zarardan müteselsilen sorumlu tutulmamasının doğru görülmediği, dava dilekçesinde davacılar için talep etmiş olduğu manevi tazminat talebi açık olmayıp, talep edilen manevi tazminatların ne kadarının annenin ölümü ne kadarının babanın ölümü nedeniyle talep edildiği belli olmadığı. Bu nedenle mahkemece, talep edilen manevi tazminat miktarlarının açıklattırılarak daha sonra karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde karar verilmiş olmasının doğru görülmediği, yine kabule göre de; olayın meydana geliş şekli, tarafların kusur durumu dikkate alındığında davacılar için takdir olunan manevi tazminatın az olduğu” hususlarına değinilmiş, Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, asıl davada davalı ....'ye karşı açılan maddi tazminat talebinin reddine,

davacıların mahkememizin işbu asıl davası ile birleşen Karakoçan AHM'nin 2013/429 E. Sayılı dosyalarındaki destekten yoksun kalmaya ilişkin davalarının kabulü ile davacı ... bakımından 2.996,60 TL'nin, davacı...bakımından 20.337,80 TL'nin, davacı ... bakımından 34.040,02 TL'nin davacı ... bakımından 40.822,52 TL destekten yoksun kalmaya dair maddi tazminatın asıl davanın davalıları ...Tahhüt İnş. ve San. A.ş'den olay tarihi olan 15/10/2012 tarihinden, birleşen davanın davalısı ... anonim Türk Sigorta Şirketinden ( sigorta poliçesi limiti ile sınırlı sorumlu olmak üzere ) dava tarihi olan 12/06/2013 tarihinden itibaren başlamak üzere işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, asıl davadan davalılar ... ve ... Tahhüt İnş. ve San. Tic. A.Ş'ye karşı açılan manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile davacı ... bakımından müteveffa anne ... için 10.000,00 TL, müteveffa baba ... için 10.000,00 TL olmak üzere toplam 20.000,00 TL'nin davacı ... bakımından müteveffa anne ... için 10.000,00 TL, müteveffa baba ... için 10.000,00 TL olmak üzere toplam 20.000,00 TL'nin davacı ... bakımından müteveffa anne ...için 10.000,00 TL, müteveffa baba ... için 10.000,00 TL olmak üzere toplam 20.000,00 TL'nin davacı ... bakımından müteveffa anne ...için 10.000,00 TL, müteveffa baba ... için 10.000,00 TL olmak üzere toplam 20.000,00 TL'nin olay tarihi olan 15/10/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ... ve ... Taahhüt İnşaat ve Sanayi Ticaret Şirketinden müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, asıl davada ihbar olunan Anadolu Sigorta A.Ş hakkında maddi tazminat istemi bakımından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, karar davalı .... Taahhüt Inşaat ve San. Tic. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, ve bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin inceleme yapılmasının mümkün olmamasına göre, davalı ... Taahhüt Inşaat ve San. Tic. Şti. vekilinin yerinde olmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 4.347,83 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ... Taahhüt Inşaat ve San. Tic. Şti.'den alınmasına 09/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11053, Karar No: 2014/873, Tarih: 20.01.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/11053 E.  ,  2014/873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Sanıklara atılı suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK.nun 165/1. maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan şekli ile altı aydan üç yıla kadar hapis ve bin güne kadar adli para cezası şeklindeki yaptırımlarının, her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, kanunda hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Kanunun 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda hüküm fıkrasında sanıklar hakkında uygulama maddesindeki temel cezalardan hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde farklı bir gerekçe gösterilmeden aynı gerekçelerle adli para cezasının, gün sayısının 5 gün yerine, 12 gün olarak belirlenmesi suretiyle fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK.nun 321. Maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; “5237 sayılı TCK.nun 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine, aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca takdire göre 1/6 oranında indirim yapılarak, sanıkların 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına, aynı Kanunun 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 80 TL olarak belirlenmesine” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2013/16041, Karar No: 2014/5433, Tarih: 20.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16041 E.  ,  2014/5433 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada Mahkemesi’nce verilen 11/07/2013 tarih ve 2012/336-2013/285 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin müflis hissedarı ve müdürü olduğunu, şirketin iflasına karar verildiği tarihe kadar çok sayıda proje gerçekleştirdiğini, söz konusu şirket tarafından yapılan işleri, davalıların internet sitelerindeki iş referansları arasına kendileri yapmışcasına koyduklarını, davalıların müvekkilinin tanınmışlığından yararlandıklarını, zira müvekkilinin şirketinin piyasada isim yaptığını ileri sürerek, haksız rekabetin durdurulmasını ve 20.000 TL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı husumet yönünden ve esastan davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, şirket müdürünün davayı şirket adına açtığı, dava dilekçesi ekindeki vekaletnamenin de şirket adına davacı müdür tarafından verildiği, davanın kendi adına açıldığı beyan edilmiş ise de, davacının internet sitesinde yer alan projeleri tamamladığı iddiasında bulunmadığı, açıkça bu işlerin şirket tarafından gerçekleştirildiğini belirttiği, iflasına karar verilen şirket yönünden davayı takip yetkisinin iflas idaresine ait olduğu, davacının davayı takip yetkisinin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.