muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10265, Karar No: 2022/914, Tarih: 23.02.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/10265 E.  ,  2022/914 K.**

**"İçtihat Metni"**

İlk Derece Mahkemesi : Gaziantep 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.09.2018 tarih ve 2018/94 - 2018/250 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım etme

Hüküm :TCK'nın 314/3 ve 220/7 delaletiyle 314/2, 220/7-son cümle, 3713 Sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62/1, 53/1-2-3 maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet kararına yönelik istanaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım etme suçuna ilişkin kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddesinin 1/f bendinde belirtilen süre içerisinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Silahlı terör örgütüne yardım etme suç tarihinin sanığın yardım mahiyetindeki son eylem tarihi yerine ilk eylem tarihinin yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Gaziantep 9. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.02.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20255, Karar No: 2018/17300, Tarih: 13.11.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/20255 E.  ,  2018/17300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : O yer Cumhuriyet savcısı, katılan sanık müdafii

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2) Katılan sanık ... hakkında sanık ...'ı yaralaması nedeniyle kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

3) Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Sanık hakkında Ersin ve Yücel'i tehdit etmesi nedeniyle TCK'nin 106/2-a ve 43/2. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile dava açıldığı halde, gerekçesi de belirtilmeden sanığın sadece Yücel'i tehdit etmesi eylemi nedeniyle hüküm kurulduğu nedenle, sanığın cezasında TCK'nin 43/2. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

b) Adli sicil kaydında hükmün açıklanmasının geri bırakılması dışında sicil kaydı bulunmayan sanık hakkında hükmedilen hürriyeti bağlayıcı cezanın sanığın sabıkalı oluşu dikkat alınarak, ilerde suç işlemekten çekinmesine sebep olunacağı yolunda mahkemede olumlu bir vicdani kanaat hasıl olmaması sebebiyle yasal olmayan ve yetersiz gerekçeyle ertelenmesine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve seçenek yaptırımlara çevrilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

c) Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesi uygulanmamış ise de, hak yoksunluğu kasıtlı suçtan verilen hapis cezasının kanuni sonucu olup, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı da dikkate alınarak uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının ve katılan sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20207, Karar No: 2014/2864, Tarih: 20.02.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/20207 E.  ,  2014/2864 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... vd. ile davalılar ... vd. aralarındaki nüfus kaydında ana ve baba adının düzeltilmesi davasına dair ... 6.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 05.11.2012 günlü ve 2012/428-607 sayılı hükmün onanması hakkında Dairece verilen 21.03.2013 günlü ve 2013/850-4357 sayılı ilama karşı davalı ... vd. vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar, mirasbırakanları ....nin torunları 17.12.1984 doğumlu .... kendi çocukları gibi nüfusa tescil ettirdiklerini, ... mirasbırakanların oğlu ... ile eşi ... çocuğu olduğunu belirterek ... ana ve baba adının düzeltilmesini istemişler, davanın kabulüne dair hüküm Dairemizce onanmış ise de; mirasbırakanların oğlu .... mirasçılarından ... davada yer almamıştır. Hüküm adı geçenlerin haklarını da etkiler nitelikte bulunduğundan mahkemece mirasçılar ...'in davada taraf olarak yer almalarının sağlanması, gösterdikleri takdirde delillerinin toplanması ve sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, eksik hasımla davanın kabulü yönünde kurulan hüküm isabetsiz olduğundan, davalının karar düzeltme isteminin açıklanan nedenle kabulüne, Dairemizin 21.03.2013 gün ve 2013/850-4357 sayılı onama kararının kaldırılmasına ve mahkeme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle BOZULMASINA, temyiz onama harcı ile karar düzeltme harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine, 20.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22884, Karar No: 2013/6516, Tarih: 09.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/22884 E.  ,  2013/6516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanma

...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; katılanın şirketinde çalışan sanığın tahsil ettiği paraları şirket yetkilisine ve şirkete teslim etmediği, paralar ile birlikte ortadan kaybolduğu, paraları harcadığı olayda, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna dair mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Hüküm kurulurken suçun "hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma" yerine "görevi kötüye kullanma" şekilinde yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği halde mahkemece adli para cezasının gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın üzerinde 365 gün olarak tayin edilmesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nun 61. maddesine aykırı davranılması,

2-Hükmolunan adli para cezası tayininde 5237 sayılı TCK'nın 61/8.maddesi hükmü karşısında adli para cezası hesaplanırken bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik arttırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması ve cezanın, sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması sonucu belirlenmesi gerektiği halde temel cezanın belirlenmesinden sonra gün para cezasının paraya çevrilip artırım ve indirimlerin bu miktar üzerinden yapılması,

2-Hükmolunan adli para cezası tayininde 5237 sayılı TCK'nın 61/8.maddesi hükmü karşısında adli para cezası hesaplanırken bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik arttırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması ve cezanın, sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması sonucu belirlenmesi gerektiği halde temel cezanın belirlenmesinden sonra gün para cezasının paraya çevrilip artırım ve indirimlerin bu miktar üzerinden yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nun 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık aynı kanunun 322.maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden; TCK.nun 155/2.maddesi uyarınca kurulan hükümde yer olan 365 gün adli para cezasının 5 gün olarak tayin edilmesi, aynı yasanın 43/1.maddesi gereğince ¼ oranında artırılarak adli para cezasının 6 güne çıkartılması ve aynı Yasanın 62.maddeleri uygulanması ile adli para cezasının 5 güne indirilmesi, aynı yasanın 52/2.maddesine göre sonuç adli para cezasının 100 TL'ye indirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/741, Karar No: 2014/13568, Tarih: 15.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/741 E.  ,  2014/13568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2013

NUMARASI : 2013/411-2013/581

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan K.. E.. vd. Vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar K.. E.. vd. Vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde, taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve doğalgaz boru hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın özellikleri, bilirkişi raporunda belirtilen hususlar ve aynı bölgeden Dairemize intikal eden dava dosyaları göz önünde bulundurulduğunda; net gelir metoduna göre tespit edilen bedeline ( % 100) oranında objektif değer arttırıcı unsur uygulanmak suretiyle değer biçilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan K.. E.. vd. vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7627, Karar No: 2022/1349, Tarih: 23.02.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/7627 E.  ,  2022/1349 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

...

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 04.05.2016 tarihinde verilen dilekçeyle tapu iptali ve tescil ile muhdesatın aidiyetinin tespitinin talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın kabulüne dair verilen 26.03.2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalılar Maliye Hazinesi ve kayyım vekilleri tarafından talep edilmiştir. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nce davalı Hazine ve kayyım vekillerinin istinaf taleplerinin kabulü ile mahkeme kararının kaldırılmasına, terditli olarak açılan davada tapu iptal ve tescil ile kamulaştırma bedelinin davacıya aidiyetinin tespiti taleplerinin reddine, taşınmaz üzerindeki yapıların tespiti talebinin ise kabulüne, davaya konu 19 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki, 16/04/2018 tarihli fen bilirkişi raporunda belirtilen tek katlı dükkan ve müştemilatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine,fen bilirkişisi raporunun kararın eki sayılmasına dair verilen kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

6100 sayılı HMK’nin 334.maddesi: “ (1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır. ” hükmünü ihtiva etmektedir.

Mahkeme kararına karşı, kanun yolu aşamasında davacılar vekili tarafından adli yardım talepli olarak temyiz başvurusunda bulunulmuş ancak adli yardım talebine ilişkin belgeler ve araştırma sonucu eklenmemiş olup, mahkemece temyiz eden tarafa muhtıra tebliğiyle adli yardım talebine esas bilgi ve belgelerin sunulması için uygun bir süre verilmesi; ayrıca mahkemece kanun yolu giderlerini kendileri ve ailelerinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olup olmadıkları hususu zabıta marifetiyle araştırılarak toplanan bilgi ve belgeler ışığında adli yardım talebi hakkında karar vermek üzere dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 23.02.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1952, Karar No: 2011/10585, Tarih: 12.09.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/1952 E.  ,  2011/10585 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin abone olduğunu, davalı idarenin düzenlediği 5.9.2005 tarihli tutanağa dayanarak müvekkili aleyhine kaçak elektrik tüketim tahakkuku yapıldığını sözkonusu tutanakta (s) fazının kayıt yapmadığının tespit edildiğini, tahakkukun EPMH. Yönetmeliğinin 20. maddesi uyarınca yapılması gerektiğini (s) fazındaki sorunun tüketimi etkilemediğini belirterek müvekkilinin ödediği fatura bedelinin fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak 6.500 TL’nin ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte istirdadına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili, 3.4.2008 tarihli ıslah talebi ile 5.101,51 TL’nin de istirdadını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kaçak elektik kullandığını, tahakkukun yönetmelik hükümlerine uygun olduğunu bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda; mühürsüz pano açılarak sayacın (s) fazının aktif olarak kayıt yapmadığı 5.9.2005 tarihli tutanakla tespit edildiği, davacının kaçak elektrik kullandığı, EPDK. mevzuatına göre yapılan hesaplama ile tahakkukun 801,59 TL olması gerektiği gerekçeleriyle davanın kabulüne 11.601,51 TL’nin her bir taksidin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 12.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3753, Karar No: 2013/1442, Tarih: 28.02.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/3753 E.  ,  2013/1442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün incelenmesinde; delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Olay tarihinde avukat olan müştekinin bürosunda, sanık ile aralarında husumet bulunan müvekkilleriyle görüştüğü sırada sanığın büronun camına sert bir cisimle vurduğu, olay yerinden ayrılırken büro dışına çıkan müştekiye hitaben “bana Zafer derler, ben bu adı boşa almadım, adam öldürmedim, size burada avukatlık yaptırmayacağım, burayı yakar yıkarım, ananızı avradınızı sinkaf ederim” diyerek üzerine yürüdüğü olayda; sanığın amacının, müştekinin aralarında husumet bulunan ...'nun avukatlığını yapmasını engellemek olduğu kabul edilerek görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkümiyet kararı verilmiş ise de; müştekinin sanığa yönelik olarak kullanacağı ve sanığın direnmesine neden olabilecek bir görevi bulunmadığının anlaşılması karşısında 5237 sayılı TCK'nın 265/1-2 maddesinde düzenlenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığı, ancak şartlarının varlığı halinde TCK'nın 117. maddesinde düzenlenen iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçunun veya 106. maddesinde düzenlenen tehdit suçunun oluşabileceğinin karar yerinde tartışılmaması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9276, Karar No: 2013/9766, Tarih: 12.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/9276 E.  ,  2013/9766 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c. maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

18.04.2008 tarihinde davaya katılmalarına karar verilen ..., ..., ..., ...ve ...'ün adının gerekçeli karar başlığında belirtilmemiş olması mahallinde giderilebilir yazım eksikliği, şikayetçi olmadığını ve davaya katılmak istemediğini beyan eden ...'ün adının katılan olarak belirtilmiş olması ise mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiş, 18.04.2008 ve 19.12.2008 tarihli duruşma tutanaklarında katip imzası bulunmamakta ise de her iki tutanağın da hakim tarafından imzalanmış olması ve tutanağın sahteliğine dair bir iddia da bulunmaması nedeniyle tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda suç açısından failin taksirinin bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılanlar vekilinin eksik inceleme yapıldığına, yetersiz bilirkişi raporuna dayanarak sanık hakkında beraat kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 12.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.