muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6290, Karar No: 2023/2068, Tarih: 10.07.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, danışmanlık sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 19 uncu maddesinin birinci fıkrasına göre; bir sözleşmenin türünün ve içeriğinin belirlenmesinde ve yorumlanmasında, tarafların yanlışlıkla veya ... amaçlarını gizlemek için kullandıkları sözcüklere bakılmaksızın, ... ve ortak iradeleri esas alınır.

2. 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 35 ... maddesinin birinci fıkrası; ''Kanun işlerinde ve hukuki meselelerde mütalaa vermek, mahkeme, hakem veya yargı yetkisini haiz bulunan diğer organlar huzurunda ... ve tüzel kişilere ait hakları dava etmek ve savunmak, adli işlemleri takip etmek, bu işlere ait bütün evrakı düzenlemek, yalnız baroda yazılı avukatlara aittir.'' şeklindedir.

3. Değerlendirme

Davacı tarafça davaya dayanak olarak sunulan 18.11.2009 tarihli ''Danışmanlık Sözleşmesi'' başlıklı adi yazılı sözleşmenin incelenmesinde; danışmanın davacı ..., iş sahiplerinin ... ... Genel Gıda A.Ş., ... ve ... olduğu, sözleşmenin konusunun, iş sahiplerinin, 2009 yılı Kasımdan bu tarihe kadar ... Madencilik A.Ş. ile ilgili devam eden davaları nedeniyle takip edilmesi gereken evrakların takibi ve anonim şirketlerin yapısı ile ilgili konularda davacının danışmanlık tecrübelerinden faydalanılması olduğu anlaşılmıştır.

Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince sözleşmenin 1136 sayılı Kanun'un 35 ... maddesine aykırı olduğu ve kesin hükümsüzlük nedeniyle geçersiz olduğu belirtilerek davanın reddine karar verilmişse de sözleşmenin yukarıda yer verilen hukuk kuralları gereği yorumlanmasında, iş sahipleri ile dava dışı ... Madencilik A.Ş. arasında devam eden davalar nedeniyle takip edilmesi gereken evrakların takibi ve anonim şirketlerin yapısı ile ilgili konularda danışmanın tecrübelerinden faydalanmak amacıyla düzenlendiği, evrakların takibinin yapılması için baroya kayıtlı avukat olmanın zorunlu olmadığı, sözleşmenin Avukatlık sözleşmesi niteliğinde olmadığı, davacı tarafça Avukatlık faaliyetine yönelik bir işlem yapıldığına dair de bir iddiada bulunulmadığı anlaşılmakla, söz konusu danışmanlık sözleşmesinin geçerli olduğu kabul edilerek, sözleşme hükümlerinin değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırı olup, davacının temyiz talebinin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

8.400 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine

10.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7231, Karar No: 2012/3412, Tarih: 02.05.2012

**1. Ceza Dairesi         2010/7231 E.  ,  2012/3412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Töre saikiyle öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- “05.03.2010” olarak yazılan karar tarihinin, “09.03.2010” olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, resen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süreye göre tahliye talebinin reddine, 02/05/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11976, Karar No: 2021/6852, Tarih: 13.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/11976 E.  ,  2021/6852 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/3-d. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına dair

Taksirle yaralama suçundan sanıklar hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair karar, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 14.05 sıralarında, Afyonkarahisar Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğüne bağlı hükümlülerin çalıştırıldığı demir atölyesinde bulunan 120 tonluk abkant pres makinesinde sac bükme işini yapan katılan ... ile sanık ...'in birlikte çalıştıkları sırada ayak pedalıyla makinaya start veren ve acil durumlar karşısında da acil stop butonuna kumanda eden sanık ...'in, katılanın "tamam" komutu karşısında ayak pedalı vasıtasıyla prese start verdiği sırada kayan sac parçasını düzeltmek isteyen katılanın ellerini prese uzatmasi neticesinde sanık ...'in acil stop butonuna basmasıyla presin kalkmasını sağladığı ancak bu sırada katılanın sağ elde 3. 4. ve 5. parmağından, sol elde ise 3. ve 4. parmaklarından yaralandığı, Cezaevi Müdürlüğü tarafından gönderilen ihbar evrakı kapsamında bulunan doktor raporlarına göre sol el 3 parmağın dipten ampute, diğer parmaklarında ise hareket kısıtlılığı olduğu ve ameliyat sonrası tedavisinin devam ettiğinin belirtildiği, dosya kapsamında bulunan bilgi ve belgelere göre katılanın 15/08/2012 tarihinde sigortalı olarak Afyon Açık Cezaevi İş Yurdu Müdürlüğünde demir doğramacı olarak çalışmaya başladığı, katılanın yaklaşık bir buçuk yıldır bu atölyede çalıştığı ancak kazanın gerçekleştiği abkant pres makinasında ilk kez olayın gerçekleştiği gün çalışmaya başladığı, kişisel koruyucu donanımlarından iş önlüğü, koruyucu gözlük ve eldivenlerinin kendisine teslim edildiği ve kullanıldığı, katılan tarafından demir atölyesinde çalışmalarda dikkat edilecek uyarı ve talimatların tebliğ edildiği ve katılan tarafından imzalandığı, olayın meydana geldiği 120 tonluk abkant pres üzerinde çalışanlara yönelik ikaz ve uyarı levhalarının bulunduğunun anlaşıldığı olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Soruşturma aşamasında dosyaya eklenen 03/03/2014 havale tarihli bilirkişi raporu ile yargılama aşamasında dosyaya eklenen 16/12/2015 havale tarihli bilirkişi raporlarında, açık cezaevi atölyesinde ağır ve tehlikeli işler sınıfında yer alan faaliyetlerin yürütüldüğü, her ne kadar 6331 sayılı İş Kanununun "Kapsam ve İstisnalar" başlıklı 2. maddesinin 2. fıkrasının (d) bendi gereğince "hükümlü ve tutuklulara yönelik infaz hizmetleri sırasında, iyileştirme kapsamında yapılan iş yurdu, eğitim, güvenlik ve meslek edindirme faaliyetlerinin" bu kanun hükmülerinin uygulanmayacağının düzenlenmiş ise de atölye çalışanlarının daimi olarak risk altında bulundukları, çalışanların sağlık ve güvenliklerinin korunmasının cezaevi müdürlüğünün görevleri arasında bulunduğu, ağır ve tehlikeli sınıfta yer alan ve her an olası tehlikelerle karşı karşıya kalan çalışanları makina başında çalıştırılmaya başlamadan önce ciddi bir eğitim sürecinden geçirilmesi, iş sağlığı ve güvenliği eğitimi yanı sıra kullanacağı makinayı tanıması, ne şekilde kullanacağı, olası tehlikeleri ve bu tehlikelerden kaçınma yollarının öğretilmesi gerektiğinin belirtildiği görülmekle, öncelikli olarak Afyonkarahisar Açık Ceza İnfaz Kurumu Bakanlık Personellerinin Görev Taksim Cetveline göre iş yurtlarından ve bu yurtlardaki atölyelerde çalışanların can güvenlikleri yanı sıra tüm atölye ve iş kollarında gerekli denetim ve kontrollerin yapılması hususunda sorumlu olduğu anlaşılan cezaevi ikinci müdürü Celalettin Demir hakkında suç duyurusunda bulunularak dava açılması halinde dosyaların birleştirilmesi sonrasında, Afyonkarahisar Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından atölye çalışanı işçilere resmi olarak kayıt altına alınmış ve belgelendirilmiş şekilde bir iş sağlığı ve güvenliği eğitimi verilip verilmediği, atölyede bulunan cihazlara ilişkin eğitim yahut kurs eğitimi verilip verilmediğinin araştırılması ve buna ilişkin eğitim evrakının dosyaya eklenmesi ile dosyanın bir bütün olarak yeniden bilirkişiye tevdii edilmesi ile atölyede çalışan mahkumların iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması bakımından alınması gereken tedbirlerinin neler olduğu, iş güvenliğinin teminine yönelik malzeme ve ekipmanlarının bulunup bulunmadığı, atölyede alınan önlemlerin yeterli olup olmadığı, denetim ve kontrollerin yerine getirilip getirilmediği hususlarının araştırılması sonrasında sanıkların hukuki durumlarının tespit ve tayini gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2- Dosya kapsamı incelendiğinde katılanın yaralanmasına ilişkin olarak soruşturma ve yargılama aşamasında alınmış bir doktor raporu bulunmadığı, yalnızca cezaevi müdürlüğü tarafından gönderilen ihbar evrakı kapsamında bulunan sağlık raporlarının olduğu ancak bu raporların da katılanın cezasının infazının devamının mümkün olup olmadığı amacına yönelik olarak alındığının ve katılanın yaralanmasının kapsamı ve niteliği hakkında gerekli değerlendirmeleri içermediği görülmekle, katılanın muayenesi ile birlikte parmaklarındaki yaralanmasının özellikle duyu ve organların işlevinin zayıflaması ya da yitirilmesi niteliğinde olup olmadığına ilişkin değerlendirme içeren bir rapor düzenlenerek neticesine göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanıkların üzerilerine atılı taksirle yaralama eylemi bakımından kusurlarının bulunmaması nedeniyle CMK’nın 223/2-c. maddesi gereğince beraat kararı verilmesi gerekirken, CMK’nın 223/3-d. maddesi gereğince yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13/10/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4141, Karar No: 2016/4213, Tarih: 06.04.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/4141 E.  ,  2016/4213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkin olup mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, dava konusu 910 ve 911 parsel sayılı taşınmazlarda kayden paydaş olduğunu, ... olan baba adının tapu kayıtlarında sehven ... olarak yazıldığını ileri sürerek tapu kayıtlarının nüfus kaydına uygun olarak “... oğlu ...” olarak düzeltilmesi isteği ile eldeki davayı açmıştır.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş ise de temyiz aşamasında eksiğin tamamlatılması yoluyla 01/02/2016 tarihinde getirtilen tedavül kaydından 910 ve 911 parsel sayılı taşınmazlarda kayıt maliki ...'nın tapu kaydındaki "..." olan baba adının nüfus kayıtlarına uygun olarak "Mehmet" yazılmak suretiyle davalı idarece düzeltildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda; 910 ve 911 parsel sayılı taşınmazlarda idarece re'sen yapılan kayıt düzeltme işlemi ile tapu kaydı nüfus kaydına uygun hale getirildiğine göre davanın konusuz kaldığı gözetilerek "karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde hüküm kurulması için karar bozulmalıdır.

Davalı tarafın temyiz itirazı değinilen yön itibariyle yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 06.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5028, Karar No: 2011/7276, Tarih: 16.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5028 E.  ,  2011/7276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'ın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

12.11.2009 tarihli haciz işlemi sırasında düzenlenen tutanakta, borçlunun adresinden taşındığı belirtilmekte olup, bu durum tek başına ticareti terk anlamına gelmeyeceğinin kabulü nedeniyle şikayetin süresinde olduğu sonucuna varılmıştır. Ancak;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 16.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/624, Karar No: 2013/14766, Tarih: 03.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/624 E.  ,  2013/14766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; müştekinin kapısını çalıp Belediye'de sosyal yardım memuru olduğunu, ihtiyaç sahiplerine (belirleyip) yardım dağıttıklarını söyleyen ve hileli söz ve davranışlarıyla şikayetçiyi alabileceğine inandıran sanığın, parmağındaki yüzüğü maddi durumunun kötü olduğunu, sözde yardım dağıtmak için gelecek arkadaşlarına göstermek adına çıkarmasını istemesini müteakip ağırlığını ölçmek bahanesiyle yüzüğün kendisine teslim edilmesinin ardından mağdureden su istemesi ve onun su getirmek için yanından ayrılmasını fırsat bilerek aldığı yüzükle birlikte ortadan kaybolması eyleminin “dolandırıcılık” suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 03/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.