muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13181, Karar No: 2014/25736, Tarih: 11.11.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/13181 E.  ,  2014/25736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2013

NUMARASI : 2013/282-2013/842

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1023, Karar No: 2022/2852, Tarih: 06.04.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1023 E.  ,  2022/2852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 26.11.2020 tarih ve 2020/18 E. - 2020/319 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından duruşmalı, davacı vekilince duruşmasız olarak istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 40.415 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili adına başta 8 ve 21. sınıf züccaciye ürünlerinde tescilli "TAÇ" esas unsurlu markaların bulunduğunu, davalının www.tac.com.tr alan adını müvekkili markaları ile iltibas oluşturacak şekilde kullandığını, arama motorlarına taç çatal, taç tencere gibi kelimeler yazıldığında ilk sıralarda davalının kullanımındaki www.tac.com.tr internet sitesinin çıktığını, bu halde "TAÇ" markasının davalıya ait sanıldığını, davalının, müvekkiline ait markayı internet ortamında ticari etki oluşturacak şekilde kullanmak suretiyle marka hakkına tecavüz fiilini işlediğini, davalının tencere emtiasında "TAÇ" kelimesiyle aynı anlama gelen "CROWN" ibaresini kullandığını, davalının bu eylemleri ile müvekkilinin ticari itibarını zedeleyip markasına büyük zarar verdiğini, eylemlerin aynı zamanda haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek davalının, müvekkiline ait "TAÇ" unsurlu markalarına tecavüz ettiğinin, haksız rekabetinin tespitini, bu tecavüz ve haksız rekabetin önlenmesini, "CROWN" ibaresini davalının mal ve hizmetleri ve tanıtım vasıtaları üzerinde markasal kullanmasının yasaklanmasını, engellenmesini, davalıya ait www.tac.com.tr web sayfasına erişimin engellenmesini, şimdilik 10.000.- TL maddi, 5.000.- TL manevi tazminatın tahsilini, kararın ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin tescilli ve tanınmış "TAÇ" unsurlu markalarının bulunduğunu, tescilli markanın kullanılmasının engellenemeyeceğini, müvekkilinin bu markayı alan adı, anahtar sözcük ve yönlendirici kod olarak kullanabileceğini, müvekkilinin anahtar sözcük olarak "taç çatal, taç tabak, taç tencere" gibi bir kullanımının bulunmadığını, kullandığı anahtar kelimelerin tescil kapsamındaki ürünlere ilişkin olduğunu, arama motorlarına tırnak içinde "taç çatal", "taç tencere" gibi kelimeler yazıldığında ilk sıralarda müvekkilinin ürünlerinin çıkmadığını, 35. sınıftaki mağazacılık hizmetleri tesciline bağlı olarak www.tac.com.tr web sitesinde farklı markalara ait tabak, çanak, tencere gibi bir çok ürünün satışının gerçekleştirildiğini, CROWN ibaresinin esas marka olarak değil bir ürün gamını tanımlamak için kullanıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, anılan işaretlerin internet ortamında yönlendirici kod olarak kullanılmasının davacının marka hakkına tecavüz oluşturduğu, maddi tazminat yönünden davacı yanın 6769 sayılı SMK 151/2-b kapsamında talepte bulunduğu, davalının doğrudan davacı markasını taşıyan herhangi bir ürün satışının olmadığı, davalının dava tarihi olan 02.06.2015 tarihinden geriye doğru üç yıllık dönemde 2012, 2013 ve 2014 yıllarında tac.com.tr üzerinden kendi markaları olan "Linens", "Pierre Cardin" ve "Bianca Luna" markalarıyla mutfak ürünleri satışından elde ettiği brüt kazancının 28.079,34 TL olduğu, ancak davalı markalarının da tanınmış marka olduğu, bozma ilamında belirtildiği şekilde "tencere setleri", "çatal bıçak seti", "yemek takımı", "tencere grubu" gibi sözcüklerin "TAÇ" ibaresi ile birlikte değişik işlevlerde yönlendirici işaret olarak kullanılması olgusunun bu satışlara ve kazanca etkisinin tam olarak tespitinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davacının davasının kısmen kabulüne, davalının www.tac.com.tr web sitesinde davacı şirketin "TAÇ" ibareli marka tescilleri kapsamında yer alan "tencere setleri" , "çatal, bıçak seti", "yemek takımı", " tencere grubu " gibi sözcüklerin "TAÇ" ibaresi ile birlikte ancak değişik işlevlerde yönlendirici işaret olarak kullanmasının davacının marka haklarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine, bu şekildeki kullanımın durdurulmasına, önlenmesine ve tecavüzün bu şekilde giderilmesine, karar kesinleştiğinde masrafı davalıdan karşılanarak hüküm özetinin ülke çapında yayınlanan trajı en yüksek üç gazetenin birinde ilanına, TBK'nın 50-51 maddeleri gereği ihlalin niteliği, süresi, markaların kazanca etkisi gözetilerek davacı yararına 15.000,00 TL maddi tazminat, davalının yukarıda değinilen eylemi, aynı zamanda davacının markadan doğan manevi haklarını ihlal ettiğinden, ihlalin niteliği, süresi, tarafların ekonomik durumları ve manevi tazminatın amacı gözetilerek davacı yararına 5.000,00 TL manevi tazminata, davacının fazlaya dair taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin 3 numaralı bent, davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetin engellenmesi, maddi ve manevi tazminatın tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamına müteakip, maddi tazminat taleplerinin değerlendirilmesi amacıyla 05.09.2020 tarihli bilirkişi raporu alınmış ve davalının 2012, 2013 ve 2014 tarihi itibariyle tespit olunan tecavüz eylemi nedeniyle elde ettiği kazanç hesaplaması yapılmış, her ne kadar bilirkişi tarafından tecavüz olgusunun bu satışlara ve kazanca etkisinin tam olarak tespitinin mümkün olmadığı belirtilmiş ise de mahkemece takdiren tazminat miktarı belirlenerek hüküm kurulmuştur. Ancak, anılan raporda, dava tarihinden itibaren geriye doğru üç yıl için hesaplama yapıldığı belirtilmiş ise de 2014 yılı sonundan dava tarihine karar olan sürece ilişkin bir değerlendirme yapılmadığı gibi bu dönemde satış yapılıp yapılmadığına ilişkin bir belirleme de hüküm içerisinde yer almamıştır. Bu durumda, davalının 2015 yılı kayıtları üzerinde de anılan inceleme yapılarak dava tarihine kadarki ihlal eylemleri neticesinde elde ettiği kazancın belirlenmesi ve ulaşılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm verilmesi doğru olmamıştır.

3- Bozma sebep ve şekline göre, taraf vekillerinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü kararın davacı taraf lehine BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının ŞİMDİLİK İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden taraflara iadesine, 06/04/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12976, Karar No: 2021/12813, Tarih: 01.12.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/12976 E.  ,  2021/12813 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticaretini yapma

Hüküm :1- Mahkumiyet; Bursa 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/05/2019 tarih, 2019/58 esas ve 2019/163 sayılı kararı

2-İstinaf başvurusunun esastan reddi; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 17/09/2019 tarih, 2019/3551 esas ve 2019/1477 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenlerin sıfatı, başvurularının süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteminin 696 sayılı KHK'nın 100. maddesi ve 7079 sayılı Kanunun 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi uyarınca takdiren reddine karar verilerek, duruşmasız olarak inceleme yapılmıştır.

CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak sanık ve müdafiinin temyiz isteminin CMK'nın 294/2. maddesi kapsamında hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede;

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf isteminin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki tahliye talebinin reddine,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 01/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4205, Karar No: 2014/4261, Tarih: 28.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/4205 E.  ,  2014/4261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2012

NUMARASI : 2012/78-2012/449

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesince, “(Değişik fıkralar: 17/10/1980 - 2320/1 md.)İşçilerin kıdemleri, hizmet akdinin devam etmiş veya fasılalarla yeniden akdedilmiş olmasına bakılmaksızın aynı işverenin bir veya değişik işyerlerinde çalıştıkları süreler gözönüne alınarak hesaplanır. İşyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde işçinin kıdemi, işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanır. 12.07.1975 tarihinden, itibaren işyerinin devri veya herhangi bir suretle el değiştirmesi halinde işlemiş kıdem tazminatlarından her iki işveren sorumludur. Ancak, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.” hükmünce davalı İzmir Konak Belediye Başkanlığının hüküm altına alınan kıdem tazminatı tutarından sorumluluk süresinin on yıl olduğunun anlaşılmasına göre davalıların temyiz itirazlarının reddiyle, kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 28.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6556, Karar No: 2014/25134, Tarih: 09.12.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/6556 E.  ,  2014/25134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 6. Aile Mahkemesi

TARİHİ :13.12.2013

NUMARASI :Esas no: 2012/1205 Karar no:2013/1558

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 09.12.2014 günü temyiz eden davalı Z.. G.. vekili Av. Ç. Y. A. ve karşı taraf davacı M.. G.. ile vekili Av. H. K. T.geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı tarafından gösterilen tanıkların beyanlarında geçen hadiselerin bir bölümü, davacıdan aktarılan beyanlar olup, görgüye dayalı değildir. Sabit görülemez. Bir kısım tanık beyanlarında geçen hadiselerden sonra da, davacı koca tarafından Gölbaşı’nda ayrı bir ev açılmış, kadın koca tarafından bu eve davet edilmiş ve tarafların bir süre Gölbaşı'ndaki bu evde birlikte yaşadıkları anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca; mahkemece davalı kadına kusur olarak yüklenen ve geçimsizlik nedeni sayılan davranışların davacı koca tarafından affedildiği, en azından hoşgörü ile karşılandığının kabulü gerekir. Taraflar arasında yaşanan en son hadise, davalı kadının annesinin ayağına sıcak çay dökülmesi nedeni ile annesini ziyarete gitmesi ve davacı koca tarafından boşanma davası açılmasından ibarettir. Affedilen ve hoşgörü ile karşılanan olaylar nedeniyle boşanma kararı verilemez. Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca boşanma kararı verilebilmesi için az da olsa davalı kadının kusurlu davranışlarının varlığının kanıtlanması gerekir. Davalı kadından kaynaklanan kusurlu davranışların varlığı kanıtlanamadığına göre, davanın reddi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, duruşma için taktir olunan 1.100,00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 09.12.2014 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/13403, Karar No: 2024/23100, Tarih: 30.09.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/13403 E.  ,  2024/23100 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturcu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1, 43/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 14.07.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 2022/20679 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2023 tarihli ve KYB-2023/59097 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.06.2023 tarihli ve KYB-2023/59097 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Sanık hakkında 03.04.2013 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçu nedeniyle Aydın 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 04.09.2013 tarihli ve 2013/726 Esas, 2013/1099 Karar sayılı kararı ile tedavi denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verilmesini müteakip, Aydın 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.01.2015 tarihli ve 2013/150 Esas, 2013/168 Karar sayılı ek kararı ile sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyması nedeniyle davanın düşmesine karar verildiği;

Bilahare, 22.09.2017 ve 20.12.2017 tarihlerinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçu nedeniyle yapılan yargılama neticesinde Aydın 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.05.2018 tarihli ve 2017/954 Esas, 2018/636 Karar sayılı kararı ile; sanığın 03.04.2013 tarihinde işlediği aynı neviden suç nedeniyle açılan davada Aydın 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.01.2015 tarihli ve 2013/150 Esas, 2013/168 Karar sayılı ek kararı ile davanın düşmesine karar verilmiş olması nedeniyle sanığın daha önce 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesiyle değişik 5237 sayılı Kanunun 191. maddesi hükümlerinden yararlandırılmadığından bahisle davanın durmasına karar verildiği;

Diğer taraftan, inceleme konusu 15.01.2021, 12.11.2020, 28.01.2021 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği iddiasıyla sanık hakkında yapılan soruşturma sonucunda ise, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/6. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilmeden 09.02.2021 tarihli iddianameyle kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda da Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.07.2021 tarihli ve 2021/321 Esas, 2021/1710 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1, 43/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün istinaf edilmeden kesinleştiği,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde yer alan, "Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir." şeklindeki, 191/3. maddesinde yer alan, "Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4. maddesinde “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklindeki ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesinde yer alan, "Türk Ceza

Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler karşısında, mahkemece kovuşturma şartının henüz gerçekleşmediği kanaatine varılması durumunda 5271 Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi uyarınca durma kararı verilmesi gerektiği,

Somut olayda, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/6. maddesi gereğince dava açılmış olmasına rağmen dayanak alınan davada sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı bulunmadığından bahisle durma kararı verilmiş olması karşısında; anılan kanun maddesi gereği kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden durma kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 15.01.2021 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2021 tarihli ve 2021/1248 Soruşturma, 2021/888 Esas, 2021/745 sayılı iddianamesi ile Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesine, 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı, iddianamede; daha önce şüpheli hakkında 01.01.2018 tarihinde Aydın 2. Asliye Ceza Mahkemesine 2018/61 Esas sayılı davanın açıldığı, 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan dava açılması gerektiği hususunun belirtildiği,

B. Yine şüpheli hakkında 12.11.2020 tarihli aynı nitelikteki suçu nedeniyle Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 09.04.2021 tarihli iddianamesi ile doğrudan açılan kamu davasının ve 28.01.2021 tarihli aynı nitelikteki suçu nedeniyle Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 24.05.2021 tarihli iddianamesi ile doğrudan ve birleştirme talepli açılan kamu davasının aynı mahkemenin 2021/321 Esas sayılı davası ile birleştirilmesine karar verildiği,

B. Yine şüpheli hakkında 12.11.2020 tarihli aynı nitelikteki suçu nedeniyle Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 09.04.2021 tarihli iddianamesi ile doğrudan açılan kamu davasının ve 28.01.2021 tarihli aynı nitelikteki suçu nedeniyle Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 24.05.2021 tarihli iddianamesi ile doğrudan ve birleştirme talepli açılan kamu davasının aynı mahkemenin 2021/321 Esas sayılı davası ile birleştirilmesine karar verildiği,

C. Yapılan yargılama sonucunda, Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 06.07.2021 tarihli ve 2021/321 Esas, 2021/1710 sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı TCK'nın 191/1, 43/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

D. Sanık hakkında 03.04.2013 tarihli aynı nitelikteki suçu nedeniyle Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 03.06.2013 tarihli ve 2013/4601 Soruşturma, 2013/3049 Esas, 2013/1322 sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasında, Aydın 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 04.09.2013 tarihli ve 2013/726 Esas, 2013/1099 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verilmesi ve kararın 08.10.2013 tarihinde kesinleşmesini takiben, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyduğunun bildirilmesi üzerine, Aydın 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.01.2015 tarihli ve 2013/150 Esas, 2013/168 sayılı ek kararı ile, "davanın düşmesine" karar verildiği,

E. Yine, sanık hakkında, 22.09.2017 tarihli aynı nitelikteki suçu nedeniyle Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 27.11.2017 tarihli ve 2017/21053 Soruşturma, 2017/6945 Esas, 2017/5057 sayılı iddianamesi ile açılan ve 20.12.2017 tarihli aynı nitelikteki suçu nedeniyle Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 01.01.2018 tarihli ve 2017/29935 Soruşturma, 2018/11 Esas, 2018/11 sayılı iddianamesi ile açılan kamu davalarının birleştirilmesinden sonra, Aydın 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.05.2018 tarihli ve 2017/954 Esas, 2018/636 sayılı kararı ile 22.09.2017 ve 20.12.2017 tarihli eylemler nedeniyle açılan kamu davasının durmasına karar verildiği,

Anlaşılmıştır.