muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2657, Karar No: 2024/5290, Tarih: 03.07.2024

...'nin çocuklara ayakkabı almak için halaları ...'e kredi kartı verdiğini ve halanın da "...artık şifreyi öğrendim kartı abime vermem..." dediğini duyduklarını, nitekim müvekkilinin eşi ...'nin vefat ettiği gece itibariyle ortak çocukların altın hesapları ve maaş hesaplarındaki paraların davacılar tarafından peyderpey çekildiğini, bu hususta müvekkilince Menemen Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2020/5601 numaralı soruşturma dosyası ile şikayette bulunulduğunu, müvekkili ve muris ...'nin ortak çocukları için biriktirmekte olduğu döviz hesabında bulunan altınların 23.05.2020 tarihinde murisin ölüm tarih ve saatine kadar kullanmakta olduğu sonu 44 93 ile biten numaralı Vodafone hatta ait mobil bankacılıktan satışı gerçekleştirildiğini, hesapta bulunan 73.773,60 TL bakiye ise altın satışını takip eden her gün düzenli olarak ATM ve QR kod yardımı ile çekildiğini, bahse konu hesapta mevcutta 9.703,60 TL bakiye kalmış bulunduğunu, Ayrıca ...'ye ait Türkiye Ziraat Bankası A.Ş. Biga Şubesi'nde "12295344-5007" müşteri numaralı maaş hesabında bulunan 8.095,65 TL ise ...'nin vefatının ardından 22.05.2020 tarihinde 4.000,00 TL ve 27.05.2020 tarihinde 4.000,00 TL olmak üzere çekildiğini, müvekkili ve eşinin çocukların geleceği için biriktirdiği paralar içerisinde işbu dosya davacıları da bulunan şüpheliler tarafından söz konusu hesaplardan çekildiğini ve geri ödenmediğini, müvekkiline eşi ...'nin ölüm haberini hala ... "...O...spu, abim öldü, sok g.tüne..." cümlesiyle verdiğini, ne kadar üzücü ve yıkıcıdır ki ; müvekkiline, eşi için son görevi olan, cenaze törenine katılması merhum eşinin ailesi olan davacılar tarafından izin verilmediğini, müvekkilinin eşi ... geçirdiği rahatsızlık sebebiyle psikolojik olarak zayıf olduğu için ailesi tarafından anlatılan her kötü söyleme inandırıldığını ve müvekkilinin bu süreçte yanında olmasına izin vermediğini, müvekkil ...'nin eşinin cenazesine katılmasına izin verilmediği gibi davacılar tarafından "...Cenazeye gelmeyecekler, gelirlerse kan çıkar..." şeklinde tehdit edildiğini, müvekkili bayram tatili olması ve sokağa çıkma yasağı olmasına rağmen her koşulda cenazeye katılarak çocuklarını götürmek istemesine rağmen tehditlerden dolayı çocuklarını götüremeyip, cenazeye katılamadığını, tüm bunların üzerine ...'nin ölümünden sonra merhumun ailesi müvekkili ...'yi asla aramadıklarını ve sadece mesaj atarak ... ile görüşmek istediklerini, müvekkilinin çocuklar istediği sürece kendisinin gözetimi altında görüşebileceklerini ancak çocukları görüşmek istemezse çocukları asla zorlamayacağını söylediğini, bunun üzerine davacı taraf müvekili ...'nin abisi ...'yı arayarak sert ifadelerle ..

...'nin ölümünden sonra merhumun ailesi müvekkili ...'yi asla aramadıklarını ve sadece mesaj atarak ... ile görüşmek istediklerini, müvekkilinin çocuklar istediği sürece kendisinin gözetimi altında görüşebileceklerini ancak çocukları görüşmek istemezse çocukları asla zorlamayacağını söylediğini, bunun üzerine davacı taraf müvekili ...'nin abisi ...'yı arayarak sert ifadelerle ...'nın telefonu açmasını söylediklerini, davacı tarafların müvekkilini arayarak torunlarını görmek istediklerini hiç bir zaman beyan etmediklerini, müvekkili her zaman çocuklarına babaanne ve dedelerine gitmek isteyip istemediklerini sorduğunu, çocukları istemediği sürece onları asla zorlamayacağını sadece kendi kontrolünde çocuklarını gösterebileceğini her seferinde vurguladığını, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (4721 sayılı Kanun) madde 324 anne ve babanın çocuk ile kişisel ilişki kurmasını "ana ve babadan her biri, diğerinin çocuk ile kişisel ilişkisini zedelemekten, çocuğun eğitilmesi ve yetiştirilmesini engellemekten kaçınmakla yükümlüdür. Kişisel ilişki sebebiyle çocuğun huzuru tehlikeye girer veya ana ve baba bu haklarını birinci fıkrada öngörülen yükümlülüklerine aykırı olarak kullanırlar veya çocuk ile ciddî olarak ilgilenmezler ya da diğer önemli sebepler varsa, kişisel ilişki kurma hakkı reddedilebilir veya kendilerinden alınabilir. Olağanüstü hâller mevcutsa, çocuğun menfaatine uygun düştüğü ölçüde çocuk ile kişisel ilişki kurulmasını isteme hakkı diğer kişilere, özellikle hısımlarına da tanınabilir. Ana ve baba için öngörülen sınırlamalar üçüncü kişiler için kıyas yoluyla uygulanır." şeklinde üçüncü kişilerin çocukla ilişki kurmasını açıkladığını, burada belirtilen maddelerden de çocukla kurulan kişisel ilişki çocuğun bedensel, ruhsal ya da ahlaki gelişimine zarar veriyor ya da tehdit ediyorsa, çocuğun huzurunun, yararının tehlikeye girmesine neden oluyorsa çocukla kişisel ilişki kurulması hakkının ve bu yöndeki talebin reddi gerektiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı ve eşinin 04.02.2008 tarihinde evlendikleri, evliliklerinden ... ve ... isimli ortak çocuklarının bulunduğu, evlilikleri devam ederken çocukların babası olan ...'nin 22.05.2020 tarihinde vefat ettiği, ... vefat etmeden önce davalı ile aralarında boşanma davalarının bulunduğu, davacıların çocuklar ile aralarında kişisel ilişki tesis edilebilmesi için somut davayı açtıkları, hem davacılar hem davalı ile çocukla hakkında sosyal inceleme raporu aldırıldığı, davalı annenin çocukların bakımlarını sağlıklı bir şekilde yerine getirdiği, ihtiyaçlarını eksiksiz olarak karşılamaya çalıştığı, herhangi bir ihmal ve istismar durumunun olmadığı, çocukların mevcut yaşam koşullarından memnun oldukları, bununla birlikte davacılar ile görüşmek istemedikleri, davacıların kendilerine kötü davrandıklarını beyan ettikleri, söz konusu beyanlarını ağlayarak ve kaygı düzeyleri yüksek bir şekilde dilek getirdikleri, çocukların her ikisinin de ayrı ayrı öyküler kurmak suretiyle yaşadıklarını dile getirdikleri ve herhangi bir yönlendirme etkisinde kalmadıkları, her ne kadar çocukların görüşlerinin aksine olacak şekilde karar verilmesi mümkün ise de çocukların anlatımlarının tanık beyanları ile de örtüşüyor olması, çocukların ruhsal durumları ve menfaatlerinin davanın taraflarının menfaatlerinden üstün olması, kişisel ilişki tesisinde çocukların üstün yararının en önde gelen kriter olarak değerlendirilmesi, bu aşamada çocuklar ile davacılar arasında şahsi ilişki kurulması ile sağlanacak fayda karşısında çocukların daha önce davacıların yanında yaşadıkları olumsuz durumların etkisinde çıkamamış olmaları, şahsi münasebet tesisinin sürekli gündemde olmasının yaratmış olduğu sağlıksız ortam nedeniyle çocukların zorla şahsi ilişkiye yönlendirilmelerinin ilerde önlenemeyecek ruhsal travmaların oluşmasına sebebiyet verebileceğinin tespit edildiği ve ilerleyen zamanlar mevcut koşulların değişmesi halinde her zaman bu hususta dava açılabileceği, çocukların üstün yararları ve görüşleri dikkate alınarak davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde; davanın reddinin hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde; davanın reddinin hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; üçüncü kişilerin, koşulları gerçekleştiği takdirde çocukla kişisel ilişki kurma hakkının mevcut olduğu, davacıların küçüğün babaannesi ve dedesi olup torunlarını sevme, onunla kişisel ilişki kurulmasını isteme hakları bulunduğu, anne ile davacılar arasında anlaşmazlık bulunmasının, davacıların torunu ile kişisel ilişki kurmasına engel teşkil etmemesi gerektiği, babasını kaybetmiş çocuğun bu eksikliğini gidermesi için babaanne ve dedesi ile vakit geçirmesinin onun yararına olacağı, ancak bu kişisel ilişkinin, torunun "aile bağlarını" güçlendirmeye ve geliştirmeye, onların da torun sevgilerini tatmaya elverişli olacak yeterlilikte ve velâyet görevinin kullanılmasında sıkıntıya neden olmayacak şekilde olması gerektiği, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, reddedilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf talebinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılarak davanın kabulüne, 2010 doğumlu ... ve 2013 doğumlu ... ile davacılar arasında her ayın 1 inci hafta sonu Pazar günü saat 10.00 ile saat 17.00 arası, Dini Bayramların 3 üncü günleri saat 10.00 ile saat 17.00 arası kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; somut duruma, üstün yararı bulunan çocukların davacılar ile görüşmek istemediklerine ilişkin ısrarlı beyanlarına, dosya kapsamında tanzim edilen bilirkişi raporlarına, İlk Derece Mahkemesince yapılan tespitlere ve davanın haksızlığına ilişkin sübut bulan delillere tamamen aykırı verilen kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ortak çocuklar ve davacılar arasında kurulan kişisel ilişkinin ortak çocukların üstün yararına ve dosya kapsamına uygun olup olmadığı, davanın kabulü şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanunu'nun 325 inci maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 3 üncü, 9 uncu ve 12 nci maddeleri. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesinin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanunu'nun 325 inci maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 3 üncü, 9 uncu ve 12 nci maddeleri. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesinin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9124, Karar No: 2020/2079, Tarih: 15.06.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/9124 E.  ,  2020/2079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, icra müdürlüğünce düzenlene sıra cetvelinde ilk sırada yer alan davalı alacağının gerçekte var olmadığını, davalı ile borçlu arasında muvazaa olduğunu ileri sürerek davalının sıra cetvelinden çıkarılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalının takip nedeninin araç satım sözleşmesinden kaynalandığını, davalının ortağı olan dava dışı ...’den aldığı aracın bedelini tahsilne yönelik başlatılan takip olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; araç satışını davalının yapmadığı, gerçek kişilerin alacağı tahsili için vekil ya da kendilerinin takip başlatması gerektiği, alacağın temlik edildiğine ilişkin takip tarihinden önce düzenlenmiş bir belge olmadığı, davalının dava dışı borçludan alacaklı olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne, davalıya ayrılan payın davacıya ödenmesine artan tutar olması halinde ise davalıya ödenmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 15.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16234, Karar No: 2019/511, Tarih: 17.01.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/16234 E.  ,  2019/511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1-...... niteliğindeki taşınmaza, ...... karşılaştırılması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu ...... İli, ...... İlçesi, ...... Mahallesi 1066 ada 73 parsel sayılı taşınmaza değer biçilirken, farklı mahallede ve uzak mesafede bulunan taşınmazın emsal alınması doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların 2015 yılında, .........Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri ilgili ...... Müdürlüğünden getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi oldukları ilgili ......... Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup, alınacak cevaplara göre bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulduğundan alınan rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ......... Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir ...... ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında bulunan haciz şerhinin hükmedilen bedele yansıtılmaması;

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 17/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1689, Karar No: 2016/8352, Tarih: 17.03.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/1689 E.  ,  2016/8352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla çalışma ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının işyerinde fazla çalışma yaptığı halde ücreti ödenmediği iddiası ile fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 119. maddesi uayrınca davacının somutlaştırma yükümlülüğünü yerine getirmediği davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

6100 sayılı Kanun'un 194. maddesinde, somutlaştırma yükü düzenlenmiş olup, maddenin birinci fıkrası uyarınca, taraflar dayandıkları vakıaları, ispata elverişli bir şekilde somutlaştırmakla yükümlüdür. Madde gerekçesinde, maddenin ihdas amacının, uygulamada genel geçer ifadelerle somut vakıalara dayanmadan davaların açılıp yürütülmesinin önüne geçmek olduğu belirtilmiştir. Gerekçenin devamında, "Bir davada, ispat faaliyetinin tam olarak yürütülebilmesi, mahkemenin uyuşmazlığı doğru tespit ederek yargılama yapabilmesi, karşı tarafın ileri sürülen vakıalara karşı kendini savunabilmesi için, iddia edilen vakıaların açık ve somut olarak ortaya konulması gerekir. Genel geçer ifadelerle, somut bir şekilde ortaya koymadan iddia veya savunma amacıyla vakıalarınileri sürülmesi durumunda, yargılamanın sağlıklı bir şekilde yürütülmesi mümkün olmayacağı gibi, vakıaların anlaşılması için ayrıca bir araştırma yapılması ve zaman kaybedilmesi sözkonusu olacaktır. Taraflar, haklarını dayandırdıkları hukuk kuralının aradığı şart vakıalara uygun, somut vakıaları açıkça ortaya koymalıdırlar. Bu vakıaların somut olarak ileri sürülmesi, ilgili taraf için bir yüktür; bu yükü yerine getirmeyen sonuçlarına katlanacaktır." şeklindeki ifadelere yer verilerek somutlaştırma yükünün anlam ve önemi vurgulanmıştır.

6100 sayılı Kanun'un 119/1-e. maddesi uyarınca da, davacının iddiasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerinin dava dilekçesinde yer alması zorunludur. 6100 sayılı Kanun’un 25. maddesi gereğince de hâkim, tarafların ileri sürmediği vakıaları ve söylemediği bir şeyi dikkate alamaz, hatırlatmada dahi bulunamaz ve hâkimin kendiliğinden delil toplaması da mümkün değildir. Kanunda vakıaların açık ve somut olarak gösterilmesi yeterli görülmemiş, 6100 sayılı Kanun’un 119/1-f hükmünde ayrıca, açık ve somut olarak gösterilmesi gereken her bir vakıanın hangi delille ispat edileceğinin de belirtilmesi aranmıştır. Keza, bu durum, yukarıda açıklanan 194. maddenin ikinci fıkrasının da tereddüt uyandırmayacak derecede açık hükmünün bir gereğidir.

Bu hükümler birlikte değerlendirildiğinde, davacı, dilekçesinde talebinin dayanağı olan vakıaları tek tek, açık ve somut olarak göstermek ve her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceğini de somut olarak belirtmek durumundadır. Bu eksiklikleri gidermenin yolu, 119. maddenin 2. fıkrasındaki süreyi vermek değildir. Zira, 6100 sayılı Kanun'un 119. maddesinde dilekçedeki eksiklik halinde ne yapılması gerektiği maddenin 2. fıkrasında belirtilmiştir. Bu fıkraya ve maddenin gerekçesine bakıldığında, Kanun koyucunun, dilekçedeki bazı eksikliklerin bir haftalık süre verilerek tamamlanması, tamamlanmadığı takdirde de davanın açılmamış sayılması gerektiğini kabul ettiği görülmektedir. Bunlar, 119. maddenin 1. fikrasının (b), (c), (ç), (ğ), (h) bentlerindeki hallerdir. Bunun dışındaki hallerde ne yapılacağı 119. maddede belirtilmeyip ya ilgili özel kanun hükmüne (örneğin, dava değerinin gösterilmemesi halinde Harçlar Kanunu hükümleri) veya diğer hükümlere başvurulması gerekmektedir. Dilekçede vakıaların hiç ya da somut olarak gösterilmemesi ve delillerle bağlantı kurulmaması halindeki özel düzenleme ise 194. maddedir. Dolayısıyla bu hükümden hareketle sorun çözülmelidir.