muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2064, Karar No: 2017/10517, Tarih: 04.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/2064 E.  ,  2017/10517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; Başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35089, Karar No: 2017/3649, Tarih: 03.05.2017

**7. Ceza Dairesi         2014/35089 E.  ,  2017/3649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, aracın müsaderesine yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Katılan ... İdaresi vekili ve sanık ...'ün, sanıklar hakkındaki mahkumiyet hükümlerine yönelik temyizlerinin incelenmesinde;

Suçta ele geçen eşyanın TCK.nun 54/4. maddesi gereğince müsadere edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ... ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca,

Hükmün suçta ele geçen eşyanın müsaderesine ilişkin paragrafından "TCK.nun 54." ibaresi çıkarılıp yerine gelmek üzere "TCK.nun 54/4." ibaresinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Katılan ... İdaresi vekilinin nakil aracına yönelik temyizine gelince,

Kaçak eşya naklinde kullanılan aracın sanık ...'e ait olduğu, dosya arasında bulunan fotoğrafa göre, suçta ele geçen 41 toptan ibaret, 1.640 metre yabancı menşeili kaçak suni deri kumaşın nakil aracının taşıma kapasitesine göre miktar veya hacim bakımından ağırlıklı bölümünü oluşturduğunun anlaşılması karşısında 5607 sayılı Kanunun 13/1-b maddesinde belirtilen şartların oluştuğu, müsaderenin TCK.nun 54. maddesinde belirtilen hakkaniyet kuralınada aykırı olmadığı cihetle nakil vasıtasının müsaderesi yerine iadesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8777, Karar No: 2014/9236, Tarih: 09.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/8777 E.  ,  2014/9236 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerin murisi ve desteği Keremcem'in davalıların işleteni ve sürücüsü olduğu aracın karıştığı trafik kazası sonucu hayatını kaybettiğini, davalı sürücünün tam kusurlu olduğunu belirterek davacı anne ve baba için 1.000,00'er TL maddi ve 25.000,00'er TL manevi ve davacı 7 kardeş için 5.000,00'er TL manevi tazminatın olayın meydana geldiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı davalılardan müşterek müteselsilen tahsilini talep etmişlerdir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın kısmen kabulü ile maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminatın anne ve baba için 10.000,00'er TL, kardeşler için 3.000,00'er TL,diğer kardeşler için 2.000,00'er TL manevi tazminat olmak üzere 36.000,00 TL tazminatın davalılar ..., ... müşterek müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm; davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1.229,16 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 9.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3540, Karar No: 2011/5034, Tarih: 15.04.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/3540 E.  ,  2011/5034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.07.2009 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 24.12.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalı arsa malikleri ile davalı yüklenici arasında Ankara 39. Noterliğinde 10.12.2004 tarihinde düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalı yüklenici ... Ltd. Şti.’ne bırakılan 5 parsel sayılı taşınmazdaki 2 numaralı mesken niteliğindeki bağımsız bölümün Ankara 32. Noterliği’nde düzenlenen 09.02.2009 günlü taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile yüklenici tarafından satışının vaat edildiğini, yükleniciye karşı edimlerini yerine getirdiğini, tapunun devredilmediğini ileri sürerek, 5 parsel sayılı taşınmazdaki 2 numaralı bağımsız bölümün adına tescilini istemiştir.

Davalı yüklenici yanıt vermemiş; davalı arsa malikleri ise, yüklenicinin edimini yerine getirmediğini, iskan ruhsatının alınmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuşlardır.

Dava, arsa sahibi ile yüklenici arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm temlik alan davacının tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yüklenicinin şahsi hakkını üçüncü kişiye temlik etmesi halinde üçüncü kişinin ifa talep edip edemeyeceğinin saptanmasında öncelikle yüklenicinin edimini

(eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yüklenicinin şahsi hakkını üçüncü kişiye temlik etmesi halinde üçüncü kişinin ifa talep edip edemeyeceğinin saptanmasında öncelikle yüklenicinin edimini

(eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yükleniciden sözleşmede ona bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü temlik alan üçüncü kişinin, arsa sahibini (borçluyu) ifaya zorlayabilmesi için öncelikle temlik işlemini ve işlemin sıhhatini kanıtlaması gerekir. Fakat temlik işlemi kanıtlanmış olunsa da ifa talebinin muhatabı olan arsa sahibi ifaya derhal uymak zorunda değildir. Gerçekten Borçlar Kanununun 167. maddesi hükmüne göre “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir.” Buna göre temliki öğrenen borçlu temlik olmasaydı önceki alacaklıya karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan üçüncü kişiye) karşı da ileri sürebilir hale gelir. Temlikin konusu yüklenicinin arsa payı karşılığı arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden hak kazanmadığını üçüncü kişiye temlik etmesi arsa sahibi bakımından önemsizdir. Diğer taraftan yüklenici arsa sahibine karşı öncelikli edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye temlik etmişse, üçüncü kişi Borçlar Kanununun 81. maddesinden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Somut olayda, davacı Ankara 32. Noterliğinde düzenlenen 09.02.2009 günlü taşınmaz satış vaadi sözleşmesine dayanarak tapu iptali tescil isteminde bulunmuştur. Davacının kişisel hakkını sağlayan bu sözleşmenin dayanağı davalı yüklenici ile davalı arsa malikleri arasındaki Ankara 39. Noterliğinde düzenlenen 10.12.2004 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesidir. Bu sözleşmede yüklenicinin edimleri arasında 5 parsel sayılı taşınmaza bina yapılıp, iskan ruhsatı alınarak arsa maliklerine teslimi bulunmaktadır. Ankara 10.Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2009/647 D.iş dosyasındaki 22.07.2009 günlü inşaat bilirkişisi raporundan, davalı yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yüklendiği edimlerin bir kısmını tam ve eksiksiz olarak yerine getirmediği anlaşılmaktadır. Davalı arsa maliklerinin 29.12.2010 tarihli dilekçesinde, eldeki davanın açılmasından sonra davacının taşınmazda anılan bilirkişi raporunda belirtilen bir kısım eksikleri tamamladığı belirtilmektedir. Bu nedenle, dava konusu taşınmazda uzman bilirkişilerin katılımı ile keşif yapılarak taşınmazda eksik ve ayıplı işlerin bedelleri saptanmalı, inşaat seviyesinin katlanılabilir bir seviyede bulunduğunun belirlenmesi halinde bu bedelin depo ettirilmesi için davacıya süre verilmelidir.

Bunun yanında, davalı taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca iskan ruhsatının alınması da yüklenicinin sorumluluğundadır. Davacının iskan ruhsatının alınması için girişimde bulunduğu ve gerekli harçları yatırmasına rağmen, bir kısım imza eksikleri nedeniyle ruhsatı alamadığı belediye yazılarından anlaşılmaktadır. Davacı yüklenicinin halefi durumunda bulunduğundan, iskan ruhsatını alabilmesi için iskan ruhsatını verecek merciye doğrudan yazılacak yazı ile davacıya yetki verilip, bu işlemin sonucu beklenilmelidir.

Mahkemece, davacı tarafından yukarıda açıklanan eksiklikler tamamlandığında davanın kabulüne karar verilmesi, tamamlanmaması halinde şimdiki gibi davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de, HUMK’nun 417. maddesinde, yargılama giderinden davada haksız çıkan tarafın sorumlu olacağı düzenlenmiştir. 29.05.1957 tarihli, ve 4/16 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca da, vekalet ücreti yargılama giderlerindendir. Somut uyuşmazlıkta, dava reddedildiği, davada kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına HUMK’nun 417. maddesi gereğince vekalet ücretine hükmedilmemesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıran taraflara iadesine, 15.04.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1849, Karar No: 2021/10992, Tarih: 06.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1849 E.  ,  2021/10992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkının tespiti ve bu hakkın davacı adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkının tespiti ve bu hakkın davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde görülmemiştir. Ancak;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak fark kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a)2b- numaralı bendinde yer alan (üçer aylık vadeli mevduat hesabında nemalandırılarak, kararın kesinleşmesinden sonra) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (üçer aylık vadeli hesapta işlenmiş nemaları ile birlikte derhal) kelimesinin yazılmasına,

b)3 numaralı bendinde yer alan (kararın kesinleşmesine) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (Yargıtay 5. Hukuk Dairesi'nin ilam tarihi olan 06.10.2021 tarihine) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9707, Karar No: 2017/612, Tarih: 06.02.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/9707 E.  ,  2017/612 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Eldeki davada, kazanın, davalı şirket tarafından işletilen taş kırma eleme tesisi işletmesinde 31.07.2011 tarihinde, stok sahasında kamyon şöförü olarak çalışan kazalının yönetimindeki ... plakalı kamyonla geri geri gelerek kum boşalttığı sırada, sertleşmiş kum yığınının yarılması ile 7 m yükseklikten kamyonun aşağı devrilmesi sonucu meydana geldiği, dosyada alınan kusur raporunda davalı işveren şirket % 70 oranında, işveren vekili ... % 5 oranında, şantiye sorumlusu formen ... % 5 oranında ve kazalı işçinin % 20 oranında kusurlu olduğunun tespit edildiği ,anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Kanunun 21'inci maddesinin 1 ve 4’üncü fıkralarıdır. 5510 sayılı Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücu edilebilecektir.

Üçüncü kişinin rücû alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı halinde rücu alacağından sorumludur.

İş kazası, meslek hastalığı ve hastalığın üçüncü kişinin kusuru sonucunda meydana gelmesi halinde rücû edilecek miktar ise; sigortalı ya da hak sahiplerine yapılan ödemelerin tümünün, bağlanacak gelirlerin ise başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, kusur karşılığından oluşmaktadır. Sigortalının iş kazası

veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla sebebiyet vermeleri halinde; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 61 ve 62’nci (818 sayılı Mülga Borçlar Kanununun 50 ve 51) maddeleri uyarınca teselsül hükümlerine göre birlikte sorumlulukları söz konusu olacaktır. Bu halde, Türk Borçlar Kanunu’nun 62’inci maddesi uyarınca kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin diğer müteselsil sorumlulara karşı rücû hakkı baki kalmak koşuluyla, her bir sorumlu yönünden kusurlarına düşen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına hükmedilebilecektir.

Somut olayda, davacı Kurumun ıslah dilekçesinde teselsüle dayandığı nazara alındığında, mahkemece yukarıdaki belirtilen ilkeler gözetilerek teselsül sorumluluğunun belirlenmesi gerekirken, aksi yönde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5098, Karar No: 2015/22673, Tarih: 17.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/5098 E.  ,  2015/22673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Düzce İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2014

NUMARASI : 2012/620-2014/1137

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının 15.05.2011-10.08.2012 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının nizalı dönemdeki çalışmalarının yarı zamanlı olduğu kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalıya ait işyerinden hizmet bildiriminin yapılmadığı, davalı işveren adına Kurumda kayıtlı bir işyeri bulunmadığı, ücret bordroları ile dönem bordrolarının olmadığı, tanık beyanlarının alındığı, davacının davalının felçli olan eşine baktığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının dava konusu edilen dönemde davalının felçli olan eşine baktığı ve davalının savcılıkta verdiği ifadede, davacının 1 yıldır eşine baktığının kabul edildiği, tanık dinlendiği ancak tanık beyanlarından davacının felçli eşe yarım gün baktığı hususunda kesin delil sayılacak beyanlarının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

O halde; davacının nizalı dönemde felçli bir kişiye yarım gün bakarak tüm ihtiyaçlarının gidermesi ve bunun yanı sıra evin işleri ile ilgilenmesi hayatın olağan akışına aykırı olduğu gözetilmeksizin çalışmasının yarım zamanlı olduğu kabul edilerek hizmetinin tespitine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Yapılacak iş, davacının dava konusu dönemdeki çalışmalarının tam zamanlı olduğu kabul edilerek hizmetlerinin tespitine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı'ya iadesine

aşağıda yazılı temyiz harcının davalı'ya yükletilmesine,

17.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1008, Karar No: 2017/4651, Tarih: 01.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/1008 E.  ,  2017/4651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 50/4, 52/4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi, katılan ... müdafii ve katılan ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafi, katılan ... müdafii ve katılan ...' in sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli nitelikteki hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin hüküm fıkrasında uygulama yeri bulunmayan TCK'nın 50/4. maddesine yer verilmesi,

2- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmolunan kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, sanık hakkında belirlenen tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine ve uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6 aykırı davranılması,

3-Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin hüküm fıkrasında, TCK'nın 52/4. maddesi gereğince, tayin olunan adli para cezasına ilişkin taksitlerden birinin ödenmemesi halinde, geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtar edilmesi yerine, infazı kısıtlar şekilde taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edilmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlar aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 2. bendinin 2. paragrafının çıkartılarak, yerine “Sanığa verilen 6 ay kısa süreli hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 180 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3.600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılması, taksitlendirmeye ilişkin 2. bendin 3. paragrafından “bakiye taksitlerin hep birlikte tahsil edilmesine,” ibaresinin çıkarılarak, yerine “kalan kısmın tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” ibaresinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.