muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2848, Karar No: 2023/3405, Tarih: 04.04.2023

II. CEVAP

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde özetle; 2942 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi uyarınca açılan bedel tespit ve tescil davası neticesinde kamulaştırma bedelinin bloke edildiğini, 2942 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesine 19.04.2018 tarihinde 7139 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile eklenen "idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hakim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakil olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmesine" ilişkin düzenlemenin 27.11.2020 tarihli ve 31317 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 16.07.2020 tarihli ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı Anayasa Mahkemesi ilâmı ile iptal edildiğini; ayrıca bedel tespit ve tescil davası üzerinden dosyanın karara bağlanmasıyla birlikte aleyhine ve kanuna açık aykırılık hallerinde kanun yoluna başvuru imkanı bulunduğu belirtilerek müvekkil idare yönünden usulî müktesep hak doğduğundan ve idarenin üzerine düşen kanunî yükümlülüklerini yerine getirdiğinden açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirtmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 2942 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan bedelin kararın kesinleşmesi ile ödenebilir olduğu gözetildiğinde, vadeli hesapta nemalandırılan bu bedele kesinleşme tarihine kadar faiz uygulanması gerektiği halde karar tarihine kadar yasal faiz uygulanmasına karar verilmesinin hatalı olduğu kanaatine varılarak karar tarihi ile kesinleşme tarihi arasında tahsili yapılamayan kamulaştırma bedeli yönünden davacının yasal faiz talep etmekte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; üçer aylık hesapta nemalandırılan bedelin nemasıyla birlikte ödenmesine karar verilmesi nedeniyle faiz bakımından kesin hüküm oluşmasının yanında aynı bedel için iki defa faiz işletilemeyeceğini, kaldı ki davalı idarenin kamulaştırma bedelini depo etmekle kanuni yükümlülüğünü yerine getirdiğini, depo edilen bedelin semeresinin bankadan talep edilmesi gerektiği için davalı idareye husumet yöneltilemeyeceğini, mahkemece verilen kararın kesinleşmesi ile artık taraflar lehine usulî kazanılmış hakların oluştuğunu, bu hakkı ihlal edecek şekilde istemin kabulüne karar verilemeyeceğini, davacının faiz konusunda ek dava açmasının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup bu nedenle vekâlet ücreti takdirinin doğru olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile eldeki dava, hüküm altına alınmayan faiz alacağının tahsili istemine ilişkin olup 2942 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi uyarınca açılan kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescil davasının devamı ve asıl hakkın ferisi niteliğinde olduğundan, Anayasa Mahkemesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/34 Esas 2022/21 Karar sayılı kararı ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrasının birinci cümlesinin “kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin davalar” yönünden iptaline karar verildiği gözetildiğinde kesinlik sınırına ilişkin düzenlemenin somut uyuşmazlıkta uygulanamayacağı belirtilerek işin esasına girilerek inceleme yapılmış olup davalı idare tarafından açılan bedel tespit ve tescil davasında yapılan yargılamada İlk Derece Mahkemesince verilen kararda üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen bedele dava tarihinden dört ay sonrasından karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine dair hüküm kurulduğu ve bu karara karşı tarafların mevcut haliyle faize ilişkin hükmü de kabullenerek istinaf yoluna başvurmadığı, bunun üzerine İlk Derece Mahkemesi kararının kesinleştiği gözetildiğinde, davacı açısından artık hüküm altına alınmamış bir faiz alacağından bahsedilemeyeceğinden davalı idare vekilinin istinaf başvuru talebinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin davanın kabulüne ilişkin kararı kaldırılarak davanın reddine dair yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen kararın miktar itibari ile kesinlik sınırının altında olduğu anlaşılmasına rağmen Bölge Adliye Mahkemesince işin esasına girilmesinin doğru olmadığını, davalı idare tarafından faiz taleplerinin karşılanmaması nedeni ile eldeki davanın açıldığını belirterek davanın reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, 2942 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi uyarınca üçer aylık hesapta nemalandırılan kamulaştırma bedeline mahkeme karar tarihi ile kararın kesinleşme tarihi arasında kalan süre için belirlenecek yasal faiz alacağının davalı idareden tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 ncu maddesi.

3. Anayasa Mahkemesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/34 Esas, 2022/21 Karar sayılı kararı.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 ncu maddesi.

3. Anayasa Mahkemesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/34 Esas, 2022/21 Karar sayılı kararı.

3. Değerlendirme

1. Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava, hüküm altına alınmayan faiz alacağının tahsili istemine ilişkin olup 2942 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi uyarınca açılan kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescil davasının devamı ve asıl hakkın ferisi niteliğinde olduğundan Anayasa Mahkemesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/34 Esas, 2022/21 Karar sayılı kararı ile 6100 sayılı Kanun'un 341 nci maddesinin ikinci fıkrasının birinci cümlesinin “kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin davalar” yönünden iptaline karar verildiği gözetildiğinde kesinlik sınırına ilişkin düzenlemenin somut uyuşmazlıkta uygulanamayacağı belirtilerek Bölge Adliye Mahkemesince işin esasına girilmesi yerindedir.

3. Davalı idare tarafından açılan bedel tespit ve tescil davasında yapılan yargılamada İlk Derece Mahkemesince verilen kararda üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen bedele dava tarihinden dört ay sonrasından karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine dair hüküm kurulduğu ve bu karara karşı tarafların istinaf yoluna başvurmaması üzerine İlk Derece Mahkemesi kararının kesinleştiği gözetildiğinde davacı açısından artık hüküm altına alınmamış bir faiz alacağından bahsedilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacılardan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/323, Karar No: 2007/335, Tarih: 06.06.2007

Hukuk Genel Kurulu 2007/2-323 E., 2007/335 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2007/2-323 E., 2007/335 K.**

**- BOŞANMA**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 162 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 166 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "boşanma" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Büyükçekmece 3.Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 30.05.2005 gün ve 2004/619 E. 2005/351 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2.Hukuk Dairesinin 19.12.2005 gün ve 2005/15074 E. 2005/17785 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacı Türk Medeni Kanununun 162.maddesine dayalı olarak dava açmıştır. Delillerin bu çerçevede değerlendirilmesi gerekirken yanlış nitelendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Yerel mahkemece, ilk kararında TMK.'nun 162.maddesine göre inceleme yapıldığı yönünde herhangi bir açıklama olmadığı halde, bozmadan sonra verilen direnme kararında hem TMK. madde 166' ya hem de TMK.'nun madde 162.'ye göre araştırma yapıldığı ve her iki maddeye göre delillerin toplandığı belirtilmiştir.

Bu durumda, Yerel Mahkemece direnme kararı olarak nitelendirilen temyize konu kararın, gerçekte bir direnme kararı değil; bozmaya eylemli uyma sonucunda oluşturulmuş, yeni bir hüküm niteliğinde olduğu kabul edilmelidir.

Kurulan bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevi Hukuk Genel Kurulu'na değil, Özel Daireye aittir. Bu nedenle dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 2.HUKUK DAİRESİNE gönderilmesine, 06.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2359, Karar No: 2016/8366, Tarih: 07.11.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/2359 E.  ,  2016/8366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatlarına ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanıklardan ...’nun, .... Ağız ve Diş Sağlığı merkezine yaptığı müracaatında diğer sanık ...’nin kimlik bilgilerini kullanıp, muayene olarak devleti 112,00 TL zarara uğratmak suretiyle dolandırıcılık suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda; birbirlerine hiç benzemediği tespit edilen sanıkların denetim yükümlülüğü bulunan hastane yetkililerince yapılacak basit bir inceleme ile kimliklerine bakıldığı takdirde bu durumun hemen tespit edileceğinin anlaşılması karşısında; yasal unsurları oluşmayan dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçların yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, beraat kararlarının kanuna aykırı olduğuna ilişkin katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 07.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3223, Karar No: 2012/19152, Tarih: 07.06.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/3223 E.  ,  2012/19152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaçakçılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61/8.maddesi uyarınca sanıklar hakkında öncelikle gün adli para cezası belirlenmesi ve artırım ve indirimlerin gün para cezası üzerinden yapıldıktan sonra sonuç gün para cezasının bir gün için tayin olunan miktar ile çarpımı ile belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanıklar hakkında doğrudan verilen adli para cezası ile hapis cezasından çevrilen adli para cezasının infaz rejimlerinin farklı olması sebebiyle içtima ettirilemeyecekleri gözetilmeden her iki cezanın içtimaına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların ve üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07/06/2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7772, Karar No: 2016/8058, Tarih: 25.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/7772 E.  ,  2016/8058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya üzerinden yapılan incelemede;

1) Davalı ... vekili tarafından verilen temyiz dilekçesinde incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edildiği, mahkemece temyiz eden davalı ... vekilinden 150 TL gider avansı alındığı yazılı ise de, dosya içerisinden Yargıtay duruşma davetiyelerinin tebliği için posta pullarının çıkmadığı tutanakla saptanmıştır,

Davalı ... vekili tarafından verilen gider avansının içinde duruşma giderinin de yer alıp almadığı ile gider avansından bakiye kalan miktarın ne olduğunun bildirilmesi ve var ise duruşma pullarının ikmali için,

2) Davalı ... vekili olarak duruşmalara kabulüne karar verilen ve tebligatları alan ...'nin dosya içerisinde vekaletnamesine rastlanılamamıştır. Adı geçen vekile ait vekaletname ibraz edildiğinde, dosyaya konularak, temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için,

3) Davalı ... vekili, yasal süresi içerisinde vermiş olduğu temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuş, bu nedenle mahkemece temyiz harçları alınmadan dosya Dairemize gönderilmiştir.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK’ nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı kanunun 336/3 maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve talep hakkında duruşma yapılmaksızın karar verilebilir.

Davalı vekilinin adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; davalının, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından, davalı vekilinin adli yardım talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Şu durumda; hükmü temyiz eden davalı vekilince karşılanması gerekli olan temyiz harçları yatırılmadığından, müteakip işlem olan temyiz incelemesine başlanamayacaktır.

Bu nedenle, temyiz eden davalı tarafın; kanun yoluna başvuru giderlerine dahil olan temyiz harçları ile posta masraflarının tamamlaması için HUMK. nun 434/3. maddesine göre işlem yapılması için,

Dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 25.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12841, Karar No: 2010/9641, Tarih: 11.10.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/12841 E.  ,  2010/9641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işverene ait işyerinde 1998 tarihinden bu tarihe kadar çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacının tüm davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalıya ait işyerinde 1998 yılından itibaren 01.10.2003 tarihine kadar hizmet akdine dayalı olarak sürekli çalıştığını ileri sürerek eksik bildirilen çalışmalarının tespitini istemiştir.

Mahkemece istemin kısmen kabulü ile davacının Kuruma bildirilen çalışmaları dışında davalı şirkete ait üç ayrı iş yerinde 1999 yılında 177 gün, 2000 yılında 314 gün, 2001 yılında 276 gün, 2002 yılında 239 gün , 2003 yılında 242 gün sürekli çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı belirgin olarak 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesidir. Anılan maddede yönetmelikle tesbit edilen belgeler işveren tarafından verilmeyen sigortalılar çalıştıkları hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde dava açacakları hükmü öngörülmüştür. .

Davanın yasal dayanağı belirgin olarak 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesidir. Anılan maddede yönetmelikle tesbit edilen belgeler işveren tarafından verilmeyen sigortalılar çalıştıkları hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde dava açacakları hükmü öngörülmüştür. .

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının Uyuşmazlık konusu dönem içinde ...Gıda San Tic A.Ş adına tescilli 1051471 sicil nolu iş yerinde 1998/3 döneminde 31 gün, ... Ltd Şti adına tescilli...sicil nolu iş yerinde 01.05,1999-03.07.1999 tarihleri arasında 52 gün, ...İnş Ltd. Şti adına tescilli 1...sicil nolu iş yerinde 20.04.2001-19.06.2001 tarihli iş yerinde 2001/1 dönemde 5 gün, 2001/2 döneminde 2 gün, davalı...İnş. Turz Ltd. Şti adına tescilli 11055070 sicil nolu iş yerinde 23.08.2000-31.12.2000 tariihleri arasında 2000/2 dönem 6 gün, 2000/3 dönemde 40 gün, 11075830 sicil nolu iş yerinde 20.06.2001-31.10.2001 tarihleri arasında 2001/2 dönem 13 gün, 2001/3 dönem 10 gün, ... sicil nolu iş yerinden 08.02.2002-31.10.2002 tarihleri arasında 2002/1 döneminde 22 gün, 2002/2 döneminde 48 gün, 2002/3 döneminde 26 gün, aynı inşaat ile bağlantısı bulunan 1064333.16 sicil nolu iş yerinden 01.11.2002- tarihinden itibaren 2002/3 dönem 25 gün, çalışmaları Kuruma bildirildiği, davalı şirkete ait iş yerlerinde 2000 yılı Ağustos ayında 6 gün, Eylül ayında 10 gün, Ekim ayında 10 gün, Kasım ayında 10 gün, Aralık ayında 10 gün, 2001 yılı Nisan ayında 5 gün, Mayıs ayında 5 gün, Haziran ayında 3 Temmuz ayında 5 gün Ağustos ayında 5 gün, Eylül ayında 5 gün, Ekim ayında 5 gün, 2002 yılı Şubat ayında 7 gün,Mart ayında 8 gün, Nisan ayında 7 gün, Mayıs ayında 11 gün, Haziran ayında 12 gün, Temmuz ayında 12 gün, Ağustos ayında 13 gün, Eylül ayında 13 gün, Ekim ayında 13 gün, Kasım ayında 15 gün. Aralık ayında 10 gün, 2003 yılı Şubat ayında 4 gün, Mart ayında 7 gün, Nisan ayında 10 gün çalışması ile ilgili davacının imzasını taşıyan puantaj cetvellerinin bulunduğu, davacının puantaj cetvelindeki imzaların kendisine ait olduğunu ancak imzalarken içeriğinin gösterilmediğini beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Gerçekten, davacının, işyerindeki çalışmaları işe giriş bildirgelerine, aylık ve üç aylık bordrolara dayanılarak Kuruma kısmi olarak bildirilmiş ve bildirime uygun olarak da primleri ödenmiştir. Öte yandan işe giriş bildirgesi ve bordrolar davacı çalışmalarının işyerinde kesintili geçtiğinin karinesidir. Karinenin tersinin ise eşdeğerdeki belgelerle kanıtlanması gerektiği söz götürmez. Bu gibi durumlarda çalışma olgusunu ortaya koyabilecek inandırıcı ve yeterli kanıtlar aranmalı, kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Mahkemece imzalı puantaj cetvelleri bulunmayan süreler ile ilgili olarak verilen tespit kararı doğrudur. Ne var ki; imzalı puantaj cetvellerinin bulunduğu aylarda puantajlarda gösterilen süre dışında davacının çalıştığı yazılı belge ile kanıtlanamadığından puantaj cetvelinin düzenlendiği aylarda puantaj cetvelinde gösterilen günlerin dışında kalan sürenin reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş, davacının davalı şirkete ait iş yerlerindeki 1.8.2000-31.12.2000, 1.4.2001-31.10.2001, 1.2.2002-31.112.2002 ve 1.2.2003-30.4.2003 çalışma dönemi yönünden davalı işverence düzenlenen puantaj cetvellerinde davacının imzalarının bulunması ve imzaların davacı tarafından kabul edilmiş ve aksinin yazılı belge ile ısbatlanamamış olduğu da gözetilerek davacının imzasını içeren bu puantaj cetvellerine geçmiş sürelerin dışındaki sürelerle ilgili olarak istemin reddine, karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan işverene iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine,

11.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/645, Karar No: 2019/5023, Tarih: 05.12.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/645 E.  ,  2019/5023 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ve... Ortaklığı (As Yapı İnş.) ile davalı ... Toplu Konut İnş. Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı ... 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 22.12.2017 gün ve 2017/603-374 sayılı hükmü onayan Dairemizin 05.12.2018 gün ve 2018/3849-4879 sayılı ilamı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 384,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davacıya yükletilmesine, 05.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.