muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/20793, Karar No: 2011/6463, Tarih: 12.04.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/20793 E.  ,  2011/6463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tesbit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ayrıca, davacı idare harçtan bağışık olmadığı halde muaf olduğundan bahisle harca hükmedilmemesi doğru değilse de, karardan sonra bu noksanlık tamamlandığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın Hazine yerine, davacı idare adına tesciline karar verilmesi,

2-Bankaya bloke edilen kamulaştırma bedelinden davalılara ödenmemiş olan miktarların, adı geçenlerin mağduriyetlerinin önlenmesi bakımından adlarına açılacak üçer aylık vadeli hesaba yatırılmaması,

3-Davanın mahiyeti ve hükmedilen miktar nazara alındığında kendilerini vekille temsil ettiren taraflar lehine fazla vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2. bendinde yer alan (2942 sayılı Yasanın 19. maddesi uyarınca davacı ...) kelimelerinin çıkartılmasına, yerine (Hazine) kelimesinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (Bankaya bloke edilen kamulaştırma bedelinin davalılar adına açılacak üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına) ibaresinin yazılmasına,

C)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 8. ve 9. bentlerindeki (575,00) rakamlarının çıkartılmasına, yerine (25,00) rakamlarının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3484, Karar No: 2024/1622, Tarih: 09.05.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/3484 E.  ,  2024/1622 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; davalılardan 1997 doğumlu Muharrem'in, davacılardan 2001 doğumlu ...'a karşı Kasım 2011 tarihinde işlediği vücuda organ sokmak suretiyle cinsel istismar ve hürriyeti tahdit suçlarından dolayı açılan ceza davasında mahkumiyetine karar verildiğini, kararın henüz kesinleşmediğini, davalının suçu işlediği tarihte 18 yaşını doldurmamış olması nedeniyle anne ve babası olan diğer davalılarında olay nedeniyle uğranılan zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davacılardan ... için 500,00 TL maddi ve 60.000,00 TL manevi, Rabia ve Doğan için ayrı ayrı 20.000,00'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiş, 27.02.2019 tarihli ıslah dilekçesiyle davacılardan ... için maddi tazminat miktarını 146.489,10 TL'ye yükseltilmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili; davada Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğunu, suçlamayı kabul etmediklerini, taleplerin zamanaşımına uğradığını, kusur ve sorumluluklarının bulunmadığını, tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalılar vekili; davada Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğunu, suçlamayı kabul etmediklerini, taleplerin zamanaşımına uğradığını, kusur ve sorumluluklarının bulunmadığını, tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalılardan Muharrem'in, hakkında açılan ceza davasında; davacı ...'a karşı vücuda organ sokmak suretiyle cinsel istismar suçunu işlediğinden hapis cezası ile, kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçunu işlediğinden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair verilen kararın kesinleştiği, Adli Tıp Kurumu Başkanlığının 31.10.2018 tarihli sağlık kurulu raporunda davacı ...'ın yaşadığı cinsel istismara bağlı travma sonrası stres bozukluğu arızası nedeniyle %12,1 oranında meslekte kazanma gücünü kaybetmiş sayılacağının tespit edildiği, hesap bilirkişisinin hazırladığı 22.02.2019 tarihli raporda 146.489,10 TL maddi tazminatın hesaplandığı, davacı ...'ın olay sonrası tedavi gördüğü, sürekli tedirginlik yaşadığı ve olayın duyulması ve uyum sağlayamaması sebebiyle sık sık okul değiştirmek zorunda kaldığı, davacı babanın yaşadığı manevi çöküntü sebebiyle işe gidemediği için işten çıkartıldığı, davacı annenin sinir krizleri geçirdiği ve psikolojik olarak yıprandığı, davacıların kendi evleri olmasına karşın davalı taraf ile yakın yerde oturmaları sebebiyle taşınıp kiraya çıktıkları ve davacıların manevi, ruhi ve ahlaki değerlerinin tahrip olduğu gerekçesiyle, davacı ... için 10.000,00 TL manevi ve 146.489,10 TL maddi, davacılar anne baba lehine ayrı ayrı 5.000,00 'er TL manevi tazminatın yasal faizi ile davalılardan müştereken müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacılar vekili; manevi tazminatların düşük takdir edildiğini, maddi ve manevi tazminatlara olay tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerektiğini ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalılar vekili; taleplerin zamanaşımına uğradığını, görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunu, manevi tazminatta reddedilen miktar yönünden müvekkili davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, davalıların kusurlarının bulunmadığını, davacı ...'ın sağlık raporlarının çelişkili olduğunu, Adli Tıp Kurumunun hazırladığı raporu kabul etmediklerini savunarak, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; ev başkanı olan anne ve baba ile haksız fiili işleyen çocuğa karşı açılan davada özel mahkeme olan Aile Mahkemesinin görevli olduğu, ceza mahkemesi kararının 22.03.2018 tarihinde kesinleştiği, Kasım 2011 tarihinde gerçekleşen olay nedeniyle tazminat davası 14.10.2014 tarihinde açıldığından zamanaşımı süresinin dolmadığı, davalıların müşterek çocukları Muharrem'in cinsel istismar eyleminin suç ve aynı zamanda ahlak dışı, ayıp ve yüz kızartıcı olduğu, bu tür eylemde bulunanların toplum tarafından dışlandığı, toplumun bu kişilere karşı müsahama göstermediği, bu eyleme maruz kalan kişinin ve yakınlarının zarar göreceğinin anne ve baba tarafından çocuklarına küçük yaştan itibaren öğretilmesi gerektiği, küçüğün aldığı eğitim ve telkinlerle üzerine atılı suçu işlememesini bilmesi gerektiği halde, davalı anne ve baba objektif özen ödevini yerine getirmediği ve çocuklarının cinsel istismar suçunu verdikleri eğitim ile engelleyemedikleri için sorumlu oldukları, Adli Tıp Kurumu raporunun Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümlerine uygun şekilde önceki tedavi evrakları ve raporlar incelenerek ve kişinin kurumca bizzat muayene edilerek düzenlendiği, Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı tarafından düzenlenen rapor, 04.09.2018 tarihli epikriz ile Adli Tıp Kurumu raporu arasında çelişki bulunmadığı, haksız fiil tarihinde yaşı küçük olan çocukların efor kaybı tazminatının hesaplanmasına yönelik durumlar arasında farklılık bulunmadığından hesap raporuna itirazların yerinde olmadığı, ancak manevi tazminat talebinin reddedilen kısmı yönünden kendisini vekille temsil ettiren davalılar lehine vekalet ücretine hükmolunması gerektiği, davacı ...'ın maruz kaldığı eylemin davacıları derinden yaralayacak vahim nitelikte olduğu, kişilik haklarının zedelendiği, olay tarihi, olayın gelişimi, davacı ...'ın olay tarihindeki yaşı, meydana gelen maluliyetin oranı, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, ülkenin ekonomik koşulları nazara alınarak davacılar yararına hükmedilen manevi tazminat miktarlarının düşük tayin edildiği, maddi ve manevi tazminat miktarlarına olay tarihinden itibaren faiz işletilmesinin talep edildiği, uyuşmazlığın haksız eylemden kaynaklandığı, tazminat davasının niteliği tibariyle belirsiz alacak davası olduğu, faizin olay tarihinden itibaren işletilmesine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulüne İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden davanın kısmen kabulü ile davacılardan ... için 146.489,10 TL maddi ve 40.000,00 TL manevi, davacılar anne ve baba için ayrı ayrı 20.000,00'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacılar vekili; davacı ... yönünden 40.000,00 TL'ye hükmedilen manevi tazminatın 60.000,00 TL'ye yükseltilmesini talep ederek, Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanmasını istemiştir.

2. Davalılar vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, anne ve baba olan davalıların ev başkanı sıfatıyla yasal gözetim ve özen görevini yerine getirmeleri nedeniyle davalı küçüğün verdiği zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 ve devamı maddeleri,

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 369 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

Temyiz olunan kararda belirtilen gerekçeye, davacı küçük lehine hükmedilen manevi tazminatın hakkaniyet ilkesi gereğince yerinde olmasına göre, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz eden davalılara yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,09.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6929, Karar No: 2016/7745, Tarih: 15.06.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/6929 E.  ,  2016/7745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nın 158/1-g, 31/3, 52, 51 maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay hapis ve 260,00 TL adli para cezası, erteli, 2 yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına,

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak ;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 20 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "20 GÜN", "13 GÜN" ve "260 TL." terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 GÜN", "3 GÜN" ve "60 TL" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8883, Karar No: 2007/14122, Tarih: 26.11.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/8883 E.  ,  2007/14122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı Belediye, kendilerine ait taşınmazın 33.445 m2.lik kısmının 2942 sayılı yasa uyarınca Danıştay kararı sonucu davalı Bakanlığa devredildiğini, davalının bedelin ve faizinin bir kısmını ödediğini, ancak 6183 sayılı yasaya göre ödenmesi gereken 668.954.795.768 Tl. faizi ödemediğini ve takibe de itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptali ile icra inkar tazminatını tahsilini istemiştir.

Davalı Bakanlık davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece 410.000.000.000 Tl.na yönelik itirazın iptaline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davanın konusu davacı Belediye tarafından davalı Bakanlığa devredilen taşınmazın bedelinin tahakkuk eden faizine ilişkindir. 3533 sayılı yasanın 1. maddesinde “Umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve Belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyeye veya umumi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanları bu kanunda yazılı tahkim usulüne göre halledilir” yazılıdır. Hal böyle olunca mahkemece davaya hakem sıfatıyla bakılması gerektiği için görevsizlik kararı verilmesi gerekir. Mahkemenin değinilen bu yönü göz ardı ederek yazılı şeklide hüküm kurmuş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, 26.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5637, Karar No: 2025/2389, Tarih: 24.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/5637 E.  ,  2025/2389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI: 2022/2426 E., 2023/757 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık ... müdafiilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun'un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 299/1. maddesi gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.04.2022 tarihli ve 2021/300 Esas, 2022/240 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 29/1, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b. Sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2, 29/1, 62/1 ve 53/1. maddeleri uyarınca 5 yıl 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 21.03.2023 tarihli ve 2022/2426 Esas, 2023/757 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik;

a. Sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme ilişkin sanık ... müdafiinin istinaf başvurusunun 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesinin koşulları oluşmadığı halde sanık lehine uygulanması nedeniyle eksik ceza tayini eleştirilmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine,

b. Sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükme ilişkin sanık müdafiilerinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde; aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile; sanık hakkında mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35, 29, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... müdafiilerinin temyiz sebepleri özetle; meşru savunma veya meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin yasal koşullarının oluştuğu ancak gerekçesiz olarak uygulanmadığına, “kuşkudan sanık yararlanır” ilkesi gereğince sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, teşebbüsün derecesine, sanık lehine olan hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; meşru savunma veya meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin yasal koşullarının oluştuğuna, delillerin hatalı değerlendirildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükümlere esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin sanık ... tarafından öldürme kastı ile gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanık ... yönünden meşru savunma ya da meşru savunmada sınırın aşılması hükümlerinin yasal uygulanma koşullarının oluşmadığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, suçta kullanılan tabancanın öldürmeye elverişli oluşu, isabet yerleri ve sayısı, hedef alınan bölgeler, mağdur ...'ın sanık ... tarafından sol kol, sağ uyluk ortası ve boynunun sol tarafından yaralandığı, mağdurun sağ bacakta peroneal sinir harabiyetine neden olan yaralanmasının organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olduğu, sanık ...'in olay sonrasında sergilediği tutum ve davranışlar nazara alındığında sanık ... yönünden suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde Bölge Adliye Mahkemesince eleştirilen husus ve bozma nedeni dışında hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Tüm dosya kapsamına göre; mağdur ... ile tanık ... arasında lastik alışverişinden kaynaklı husumet bulunduğu, olay günü sanık ... ile tanıklar ..., ... ve ...'nun birlikte alkollü içki içtikleri sırada tanık ...'ın telefonunun arandığı, tanık ... ile mağdur ... ve sanık ... arasında telefon ile görüşme gerçekleştiği, tanık ...'nın görüşme bittikten sonra sinirli bir şekilde yanında bulunan sanık ... ile tanıklar ... ve ...'e ''hadi gidiyoruz'' şeklinde sözler söylediği, birlikte tanık ...'ın dükkanına gittikleri, bu esnada tanık ...'nin dükkanda olmadığı, dükkanda mağdur ... ve sanık ...'ın bulunduğu, tanık ... ile mağdur ... arasında tartışma çıktığı, tartışma sırasında sanık ...'in yanında bulundurduğu silahı çekerek ateş etmeye başladığı, atışlar sonucunda hedef aldığı mağdur ...'ın bacak ve ense bölgesinden, sanık ...'ın ise elinden yaralandığı, babası mağdur ...'ın yaralandığını gören ve kendisine doğru da ateş edilen sanık ...'ın yanında bulundurduğu silahı çıkararak sanık ...'e ve etrafa doğru ateş etmeye başladığı, sanık ...'ın ateş etmesi sonucu ...'in karın ve bacak bölgesinden hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı olayda; sanık ...'ın kendisinin ve babası ...'ın vücut bütünlüğüne ve yaşam hakkına yönelen ve devam eden haksız saldırıya karşı eş zamanlı olarak tabanca ile sanık ...'e doğru ateş ederek karşılık verdiği, ...'in almış olduğu isabetler sonucu olay yerinden kaçtığı anlaşıldığından, sanığın başka türlü def etme imkanı bulunmayan saldırıdan orantılı bir savunma ile kurtulmaya çalıştığı, vücut dokunulmazlığına ve yaşam haklarına yönelen ve devam eden haksız saldırıyı saldırı ile eş zamanlı olarak def eden sanık lehine 5237 sayılı Kanun'un 25/1. maddesinde düzenlenen meşru savunma koşullarının gerçekleştiği ve bu nedenle 5271 sayılı Kanun'un 223/2-d maddeleri uyarınca beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yetersiz, dosya kapsamı ile örtüşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde haksız tahrik altında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

a. Sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçuna ilişkin mahkumiyet hükmü yönünden;

Gerekçe bölümünde (1) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 21.03.2023 tarihli ve 2022/2426 Esas, 2023/757 Karar sayılı kararında sanık ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

b. Sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçuna ilişkin mahkumiyet hükmü yönünden;