muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/19532, Karar No: 2010/2415, Tarih: 01.03.2010

Devlet Ormanlarının herhangi bir suretle yanmasından veya açıklıklarından faydalanılarak işgal, açma veya herhangi şekilde olursa olsun kesme, sökme, budama veya boğma yollarıyla elde edilecek yerlerle buralarda yapılacak her türlü yapı ve tesisler, şahıslar adına tapuya tescil olunamaz. Buralara doğrudan doğruya orman idaresince el konulur. Yanan orman alanlarındaki her türlü emval Orman Genel Müdürlüğünce değerlendirilir (03/07/2004 gün ve 5112 Sayılı Yasa ile değişik hali).

Yasa metninden açıkça anlaşıldığı gibi, hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım, inşaat ve hayvancılık yapmak amacı ile ağıl yapılamaz. Bu tür yerler özel mülk olamaz. Yönetim derhal el koyma hakkına sahiptir. Orman içi açıklıklardan yararlanabilmek için zorunlu olarak orman kullanılacaktır. Bu kullanım nedeniyle yeni açma, genişletme, yangın oluşması önlenemeyecek ve orman bütünlüğü bozulacaktır.

Ayrıca, bu tür taşınmazların öncesinin orman olma zorunluluğu yoktur. Zira, öncesi orman olan ve ormandan açılan taşınmazlar, 6831 Sayılı Yasanın 1. maddesi ve Yargıtay uygulamaları gereği oluşan kesin içtihatlara göre zaten orman sayılmaktadır. 17. maddede tanımı yapılan olgu, öncesi orman iken açılan yerlerle beraber ayrıca [HANGİ NEDENLE OLURSA OLSUN ORMAN İÇİ AÇIKLIKLARIN KAZANILAMAYACAĞI İLKESİNİ İÇERMEKTEDİR VE AMACI ORMAN BÜTÜNLÜĞÜNÜ KORUMAKTIR].

Yasa koyucu ayrı bir kavram oluşturmuş ve hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat ile özel mülke dönüşme yolunu kapamıştır. Bu itibarla, dava konusu taşınmazın memleket haritasında açık alanda gözükmesi bu olguyu değiştirmez. Etrafı ormanla çevrili olan taşınmazlar özel mülke dönüşüp, tarım ve inşaata açıldığında orman bütünlüğünün bozulacağı tartışmasızdır. Dairemizin bu yoldaki kararları Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca benimsenmiş ve yerleşik kararlar halini almıştır [Y.H.G.K.’nun 10.12.1997 gün ve 1997/20-830/1034, 10.12.1997 gün ve 1997/20-808/1039, 22.10.2003 gün ve 2003/20-665/614 sayılı ve yine orman kadastrosunun kesinleştiği tarihten sonra 20 yıldan fazla süre geçse dahi orman içi açıklık konumunda olan taşımazların zilyedlik yoluyla kazanılamayacağı konusundaki 11.10.2004 gün ve 2004/7-531-582 sayılı kararları].

Tapu ve zilyetlik yoluyla kişi ve kurumların ormandan toprak kazanmasını sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları da Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Ayrıca; Bu tür yerler yasa gereği orman sayıldığı için, orman içi açıklık ve boşlukların zilyetlik yolu ile kazanılmasına yasal olanak yoktur. Dolayısıyla bu yollarla ormandan toprak kazanımından söz edilemez.

Ayrıca; Bu tür yerler yasa gereği orman sayıldığı için, orman içi açıklık ve boşlukların zilyetlik yolu ile kazanılmasına yasal olanak yoktur. Dolayısıyla bu yollarla ormandan toprak kazanımından söz edilemez.

Mahkemece değinilen yönler gözetilerek, davacı Hazinenin davasının kabulü gerekirken, dava konusu taşınmazın özel mülke dönüşmesini sağlayacak biçimde davanın reddi yolunda hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 01/03/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/801, Karar No: 2007/17279, Tarih: 11.12.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/801 E.  ,  2007/17279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan bugün \*duruşmalı temyiz eden ... ile vekili Avukat ... Üçer geldi. Temyiz eden karşı taraf tebligata rağmen gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.12.2007
Yargıtay — Esas No: 2016/5852, Karar No: 2018/4794, Tarih: 19.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/5852 E.  ,  2018/4794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 19/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6741, Karar No: 2008/8948, Tarih: 23.06.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6741 E.  ,  2008/8948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, .... Köyü 102 ada 27 parsel sayılı 1597,14 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, fındıklık niteliği ile belgesizden, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığı ve orman olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın KISMEN KABULÜNE, krokide (A)=60,92 m2'lik bölümün orman niteliği ile Hazine, (B)=1536,22 m2'lik bölümünün tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması yapılmış ve 08.05.1979 tarihinde ilan edilmiş, ekip çalışmalarına yapılan itirazlar komisyonca incelenip karara bağlanmadığı, daha sonra 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre verilen yetkiye dayanılarak 1744 Sayılı Yasaya göre yapılan ekip çalışmalarına yapılan itirazların incelenerek karara bağlanması, aplikasyon ve 2/B uygulaması yapılmış, 24.11.1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada kısmen orman tahdit hattı dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23/06/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/483, Karar No: 2012/6234, Tarih: 29.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/483 E.  ,  2012/6234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13227, Karar No: 2014/16200, Tarih: 18.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/13227 E.  ,  2014/16200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2012

NUMARASI : 2010/74-2012/504

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacılar vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 8.4.2014 Salı günü davacılar Fahrettin, Asım, Fadime, Aytekin, G.. G.., S..Ö.. ve D.. D.. vekili Av. A.. A.. geldi. Davalılar tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacılar vekili dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle iade edilen dosya ikmal edildikten sonra tekrar gelmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortacısı olduğu aracın davacı F.. G.. idaresinde bulunan araca çarpması nedeniyle davacının yaralandığını,uzun süre tedavi gördüğü halde felç olduğunu, oğlu A.. G..’in işini bırakarak babasına baktığını, gelir kaybı olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere Fahrettin için araç hasarı, tedavi ve diğer giderler, geçici ve daimi işgöremezlik tazminatı için 50.000 TL., Asım için, 5.000 TL. maddi tazminatın davalılardan, Fahrettin için 50.000 TL., diğer davacılar eş ve çocuklar için ayrı ayrı 5.000 TL. manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile geçici işgöremezlik tazminatı talebini 20.087,44 TL. ve daimi işgöremezlik tazminatı talebini 70.731,82 TL., araç hasarı bedelini 4.000 TL. olarak ıslah etmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili ve diğer davalılar vekili kusur oranı ve tazminat miktarını kabul etmediklerini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı F.. G..’in yaralanması nedeniyle geçici işgöremezlik tazminatı 20.087,44 TL. ve daimi işgöremezlik tazminatı 70.731,82 TL.nın davalılardan tahsiline, davacı A.. G..’in maddi tazminat talebinin şartları oluşmadığından reddine, davacı Fahrettin için 10.000 TL., diğer davacılar için ayrı ayrı 1.000 TL. manevi tazminatın davalılar işleten ve sürücüden tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Davacı vekili dava dilekçesi ile davacı F.. G..’in yaralandığını, uzun süre tedavi gördüğü belirterek araç hasarı, tedavi gideri ve diğer giderler, geçici ve daimi işgöremezlik zararı olarak 50.000 TL. maddi tazminat talep etmiş, yargılama aşamasında ıslah dilekçesinde geçici ve daimi işgöremezlik tazminatı ve araç hasarı bedeli yönünden dava dilekçesini ıslah etmiştir. Mahkemece davacının geçici ve daimi işgöremezlik taleplerinin kabulüne karar verilmiş ise de dava dilekçesinde belirtilen tedavi giderleri, araç hasarı talepleri ile ilgili olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiştir. Davacı vekili dava dilekçesinde 50.000 TL. olarak maddi tazminat talep etmiş, ancak her bir zarar kalemi için talep ettiği miktarları ayrı ayrı belirtmemiştir. Mahkemece davacıya dava dilekçesi açıklattırılarak tazminat talep ettiği zarar kalemleri ve miktarları ayrı ayrı belirlenip sonucuna göre,ıslah dilekçesi ile talep edilen miktarlar da dikkate alınarak karar verilmesi gerekirken bu yönde araştırma yapılmadan yine davacı tarafından talep edilen tedavi giderleri ve araç hasarı yönünden olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması da doğru görülmemiş kararın bu yönlerden bozulması gerekmiştir.

3-Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de göz önünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, TMK.'nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacılar için takdir olunan manevi tazminatların düşük olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacıların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.100,00 TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacılara verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3880, Karar No: 2023/4564, Tarih: 21.06.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/3880 E.  ,  2023/4564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/83 E., 2014/307 K.

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bakanlık vekilinin temyiz isteği yönünden; 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'na yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 Karar sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı belirlenmiştir.

Sanıklar müdafilerinin temyiz istekleri yönünden; Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği

yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.12.2014 tarihli, 2014/83 Esas, 2014/307 Karar sayılı kararı ile, sanıkların nitelikli cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, 102 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 62 nci maddesi uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 01.11.2017 tarihli ve 14-2017/69715 sayılı bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar Müdafilerinin Temyiz İstekleri

Sanıklar ile katılanın olay gecesinde rızasıyla ilişkiye girdiklerine, bu nedenle hükümlerin bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 01.11.2017 tarihli ve 14-2017/69715 sayılı bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar Müdafilerinin Temyiz İstekleri

Sanıklar ile katılanın olay gecesinde rızasıyla ilişkiye girdiklerine, bu nedenle hükümlerin bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılan ... ile sanıklardan ...'in daha önceden aynı okulda olduklarından dolayı tanışıyor oldukları, katılanın diğer sanık ...'ü de olay tarihinden bir süre önce arkadaş ortamında tanıdığı, olay günü sanıkların arkadaşları olan R.T'nın işlettiği ... isimli bayan kuaför dükkanında bulundukları akşam saatlerinde katılanın da saçlarını yaptırmak üzere bu kuaföre geldiği, bir süre sohbet ettikten sonra hep birlikte alkol alıp uyuşturucu madde kullandıkları, bir süre sonra bulundukları işyerinin üst katından fazla gürültü yapmaları nedeniyle şikayet gelmesi üzerine saat 23.00 sularında sanıkların yanlarında katılan bulunduğu halde ticari bir taksiye binerek...Mahallesinde bulunan tanıklar Ö.Y ve İ.K'nın birlikte kaldıkları bekar evine gittikleri, orada da uyuşturucu kullanmaya devam ettikleri, sanık ...'ün cep telefonu ile araması üzerine bulundukları eve tanık D.C'ın da geldiği, onun da alkol aldığı, bir ara kendinden geçtiği, bir süre sonra gecenin ilerleyen saatlerinde sanık ... ile katılanın konuşmak için yan odaya geçtikleri, katılanın almış olduğu uyuşturucu maddenin etkisi altında çekyat üzerinde oturduğu sırada sanık ...'ün katılanın rızası dışında onun bu durumundan istifade ile cinsel ilişkide bulunduğu, o sırada lavabo ihtiyacı için odanın önünden geçen sanık ...'in bu ilişkiyi gördüğü, bir süre sonra sanık ... ile katılanın tekrar diğer arkadaşlarının yanına gittikleri, bir süre birlikte oturduktan sonra bu kez sanık ...'in katılanı yanına alarak yan odaya geçtikleri, sanık ...'in de katılanın uyuşturucu maddenin etkisi altında iken ve onun rızası dışında bu durumundan istifade ederek cinsel ilişkide bulunduğu, tanık D.'in lavaboya giderken yan odada bulunan katılan ile sanık ...'in cinsel ilişkide bulunduklarını ve diğer sanık ...'ün de aynı oda içerisinde ayakta olduğu halde onları seyretmekte olduğunu gördüğü ve hemen tekrar geldiği odaya geri döndüğü, daha sonra sanık ...'ün kendisine ait cep telefonu ile sanık ... ile katılanın cinsel ilişkiye dair görüntülerini kaydettiği, bir süre sonra herkesin uykuya daldığı, sabah olduğunda sanıkların hep birlikte o evden ayrıldıkları kabul edilmiştir.

2. Her ne kadar sanıklar savunmalarında katılana yönelik herhangi bir zorlama yapmaksızın tamamen katılanın rızası dahilinde onunla cinsel ilişkide bulunduklarını belirtmişler ise de, katılanın aşamalardaki tüm ifadelerinde her iki sanık ile de cinsel ilişkide bulunmak istemediğini, kendisinin alkol ve uyuşturucu maddenin etkisi altında olması nedeniyle sanıkların bu eylemini gerçekleştirdiklerine dair beyanlarının, katılanın kanında uyuşturucu madde bulunduğuna ilişkin Adli Tıp Kurumu raporu, sanıkların arkadaşı olan C.K'ın hazırlık aşamasında polis merkezinde alınan 02.12.2013 tarihli ifadesinde "...... bana ...\*\*\*'i ... ile birlikte defalarca siktik, kız zaten aşırı derecede alkol ve uyuşturucu madde aldığından tepki gösteremedi..." şeklindeki ve Cumhuriyet savcılığında alınan 25.12.2013 tarihli ifadesinde "...... \*\*\* saat:11.00 sularında yanıma geldi, bana cep telefonundaki görüntüleri gösterdi. ...'yı ... ile birlikte cinsel ilişkiye girdiklerini söyledi. ...'nın aşırı alkollü olduğunu, uyuşturucu madde kullandığından tepki gösteremediğini söyledi..." şeklindeki beyanları ve dosya içerisinde bulunan cep telefonu ile çekilen görüntülerin bulunduğu CD'ye ilişkin düzenlenen görüntü izleme tutanağının katılanın beyanlarını doğruladığı, bu CD'nin Mahkeme heyetince de izlenmesi neticesinde sanıkların katılan ile cinsel ilişkide bulundukları sırada katılanın kendinden geçmiş bir halde olup, kendisine yapılan fiile karşı fiziksel olarak bedenen karşı koyamayacak bir vaziyette olduğunun müşahade edilmesi karşısında, sanıkların suçtan kurtulmaya yönelik savunmalarına itibar edilmeyerek her iki sanığın da katılanın tamamen uyuşturucu maddenin etkisi altında olduğundan kendisini bedenen savunamayacak bir halde bulunduğu sırada tamamen katılanın rızası dışında organ sokmak suretiyle cinsel saldırıda bulundukları kanatine varılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Şikayetçi Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'na yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 Karar sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı belirlenmiştir.

B. Sanıklar Müdafilerinin Temyiz İstekleri Yönünden