muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5938, Karar No: 2021/140, Tarih: 14.01.2021

**2. Hukuk Dairesi         2020/5938 E.  ,  2021/140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Niğde İl Müdürlüğü

DAVA TÜRÜ : Korunma Kararının Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm hakkındaki korunma kararı kaldırılan Songül Baş tarafından 26.08.2020 tarihli ek karar ve asıl hüküm yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Hakkındaki korunma kararı kaldırılan Songül Baş, temyiz dilekçesinde adli yardım talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334-340. maddelerinde düzenlenmiş olup, adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında yapılırsa bu talep Yargıtayca incelenir ve talep hakkında duruşma yapmaksızın karar verilebilir. Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler (HMK m. 334/1). Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır (HMK m.336/2). Temyiz eden Songül Baş temyiz harç ve giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin herhangi bir belge sunmamıştır. Bu sebeple adli yardım talebi yerinde görülmemiş, reddine karar verilmiştir.

2- Hükmü temyiz eden Songül Baş temyiz yoluna başvurma harcı ile maktu temyiz karar harcını yatırmadığından ve harç ödenmedikçe müteakip işlem olan temyiz incelemesine başlanamayacağından, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 434/3. maddesi uyarınca işlem yapıldıktan sonra gönderilmek üzere,

3-01.09.1994 tarih 1994/363 D.iş Esas, 1994/353 Karar sayılı kararın davacı kuruma ve hakkında verilmiş olan korunma kararı kaldırılan Songül Baş'a tebliğine ilişkin dosyada bir bilgi ve belge bulunmamaktadır. Tebliğ edilmiş ise tebliğ evrakının eklenmesi, aksi takdirde kararın davacı kuruma ve hakkındaki korunma kararı kaldırılan Songül Baş'a usulüne uygun olarak tebliğinin sağlanması ve temyiz sürelerinin de beklendikten sonra Dairemize geri gönderilmesi için dosyanın mahalli mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple temyiz eden Songül Baş'ın adli yardım talebinin REDDİNE, 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 14.01.2021 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/24976, Karar No: 2014/20707, Tarih: 27.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/24976 E.  ,  2014/20707 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Trabzon 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 26.11.2013

No : 2013/652-2013/165

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28880, Karar No: 2013/22339, Tarih: 25.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/28880 E.  ,  2013/22339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının davalı işyerinde güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, şirketin güvenlik müdürü ...'in başka bir güvenlik görevlisi ... Karagöz tarafından Taksim Metrosu girişinde darpedilmesi olayında davacının kasten veya görevinin gerektiği dikkate ve özeni ihmal ederek saldırgana yardım ettiğine dair kuvvetli şüphe uyandıran davranışları sebebiyle iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, işyerinde Güvenlik Müdürü olarak çalışan ...'in Taksim Metrosu girişinde işyerinde çalışan başka bir güvenlik görevlisi olan ... Karagöz tarafından darpedilmesi olayına, davacının güvenlik müdürünün otelden çıkış saatini arkadaşı olan sanığa bildirmek suretiyle katıldığı sebep gösterilerek davacının iş sözleşmesinin feshedildiği, bu olayla ilgili davacı hakkında herhangi bir dava açılmadığı ve darp olayına ilişkin Sulh Ceza Mahkemesinin dosyasında şahit olarak ifade verdiği, çalışanların otelden çıkış saatinin belli ve olağan saatler olduğu, davacının bu eyleme sanık ile birlikte suç işlemek niyetiyle katıldığı yönünde şüphe dışında somut bir delilin bulunmadığı, ayrıca güvenlik müdürünün darp edilmesi sebebiyle darpedilen kişi, otelde çalışan güvenlik şefi ve davacının hep birlikte iş sözleşmelerine son verildiği ve fesihte ölçülük ilkesinin aşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorunadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorunadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. Maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğinden, davacının 02.02.1995-13.10.2012 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde güvenlik görevlisi olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin, davacının, işyerinde güvenlik müdürü olarak çalışan ...'in Taksim Metrosu girişinde işyerinde çalışan başka bir güvenlik görevlisi olan ... Karagöz tarafından darpedilmesi olayında, davacının güvenlik müdürünün otelden çıkış saatini bildirdiği ve güvenlik görevlisi olarak görevinin gereklerini yerine getirmediği ve benzeri gerekçelerle işverence geçerli sebeple feshedildiği, davacının ceza dosyasındaki beyanında, güvenlik müdürünü gözetlemediğini, işten çıkarılan ...'i telefonu ile arayarak neden işi bırakıp gittin dediğini beyan ettiği, ... Karagöz'ün ceza dosyasında, davacının kendisini olaydan sonra aradığını, neden böyle oldu geçmiş olsun dediğini, müdürün çıkış saati ile ilgili beyanda bulunmadığını beyan ettiği, güvenlik müdürü ...'in ceza dosyasında davacının, ... işyerinden ayrıldıktan sonra kendisine baktığını gördüğünü, sonradan neden baktığını sorduğunda güvenlik şefine baktığını söylediğini, telsiz veya cep telefonu ile şefine ulaşabileceği halde bunu yapmadığını, kendisini darb eden ...'e kendisinin çıkış saati ile ilgili bilgi verdiğini düşündüğünü beyan ettiği, davacının işverene verdiği savunmasında, ...'in işi bıraktığını Şef Yusuf'un söylemesi üzerine kamera odasına geldiğini, odanın kapalı olması üzerine Yusuf'u anons ettiğini, Yusuf'un lobide olduğunu düşünerek lobiye gittiğini, Yusuf'un orada olmadığını, geri döndüğünü, o arada ne olduğunu öğrenmek için ...'i aradığını, ...'in Aydoğan Bey'in çıkış saatini bildir dediğini, kendisinin bildirmeyeceğini söylediğini, çok sinirli olduğunu, Aydoğan Bey'e olayı söylemeyi düşündüğünü, ancak ...'in bişey yapmayacağını düşünerek olayı Aydoğan'a bildirmediğini, Aydoğan Bey'in iş çıkışını kaçırdığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının iş tanımında, otelin misafir ve personelinin güvenliğini görev alanı içinde sağlamak olduğunun belirtildiği, öte yandan davacının savunmasında belirttiği üzere, işten çıkarılan işçinin güvenlik müdürünün işten çıkış saatini bildirmesini söylediğini, kendisinin söylemeyeceğini beyan ettiği, ancak bu durumu güvenlik müdürüne bildirmediği anlaşılmış olup, amiri konumundaki güvenlik müdürüne, görevde olmasına rağmen bu olayı bildirmeyerek görev tanımında belirtilen ilkelere aykırı davranışta bulunduğu, bu usulsüz eyleminin geçerli sebeple fesih şartlarını oluşturduğu gözetilmeden davanın reddi yerine kabulüne dair yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-24,30 TL Karar ve ilam harcından peşin alınan 21,15 TL harçın mahsubu ile eksik kalan 3,15 TL'nin davacıdan alınarak hazineye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 276,00 TL yargılama giderinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari ücret tarifesince 1.320,00 TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Davanın kesinleşmesi için gerekli tebliğ masraflarıda kullanıldıktan sonra bakiye kalan gider avansının ilgilisine iadesine,

7-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 25.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23192, Karar No: 2018/9401, Tarih: 18.09.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/23192 E.  ,  2018/9401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, boşanmaya ilişkin olup, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun, üçüncü kısmı hariç, ikinci kitabında yer almaktadır. Görev, kamu düzenine ilişkindir. Mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun, 5133 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (TMK m. 118-395) kaynaklanan bütün davaların, aile mahkemeleri kurulan yerlerde bu mahkemelerce bakılacağını; aynı Yasanın 2. maddesi de, aile mahkemesi kurulmayan yerlerde bu kanun kapsamına giren dava ve işlerin asliye hukuk (aile) mahkemelerinde bakılacağını hükme bağlamıştır. Şu halde Aile Mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde davanın Aile Mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerekir (HGK 16.11.2005 tarih ve 2/673-617 sayılı kararı). Bu açıklama karşısında; davaya “Aile Mahkemesi” sıfatıyla bakılması gerekirken, bu husus düşünülmeden Asliye Hukuk Mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre, temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.09.2018 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2018/2402, Karar No: 2019/1401, Tarih: 27.02.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/2402 E.  ,  2019/1401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK’nın 155/2, 62, 52/2-4, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmü O yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan şirketin nakliyesini üstlendiği dolum tesislerinden motorin yükleyen ve aracı mühürlenen sanığın Habur'a ulaştığında motorine başka bir madde karıştırılması nedeniyle evsafının bozuk olduğunun tespit edildiği, sanığın kendisine teslim edilen yükü kendi yararına kullanıp daha sonradan yüke başka bir madde karıştırdığı, bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, dosya kapsamına göre mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak,

a-Sanığa verilen 200 gün karşılığı adli para cezasının bir günü 20,00 TL den olmak üzere 4.000TL olması gerektiği halde sanığa 8.000 TL adli para cezası verilmek suretiyle fazla ceza tayini,

b-Sanık hakkında tayin edilen adli para cezası, TCK'nin 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilirken, taksit aralığının “aydan aya” denilmek suretiyle belirsiz olarak gösterilmesi,

c-28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca adli para cezalarının ödenmemesi halinde kamuya yararlı bir işte çalışma kararı verilebileceği de gözetilerek hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde para cezasının ödenmemesi halinde kalan cezanın hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısının ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK"un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin bölüme ''200 gün adli para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi gereğinde günlüğü 20 TL'den 4.000TL adli para cezası ile cezalandırılması" şeklinde değiştirilmesine , hükmün TCK'nin 52/4 maddesinin uygulanmasına ilişkin paragrafında "20 eşit takside " ifadesinden önce gelmek üzere "aydan aya" kelimelerinin çıkarılarak yerine " birer ay ara ile " ifadesinin eklenmesi ve yine aynı paragraftan "ödenmeyen para cezasının hapse çevrileceği hususunda sanığın uyarılmasına (uyarıldı)" ifadesinin çıkartılarak yerine “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilebileceğinin ihtarına” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15827, Karar No: 2021/2179, Tarih: 27.01.2021

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/15827 E.  ,  2021/2179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, tehdit

HÜKÜMLER : Ceza verilmesine yer olmadığına ve akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirine hükmedilmesine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık hakkında TCK’nin 32/1. maddesinin uygulandığının anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 150/2. maddesi gereğince akıl hastası olduğu anlaşılan sanığa zorunlu müdafii tayin edilmesi ile savunmasının müdafii huzurunda alınması gerekirken, sanığa müdafii atanmayarak savunma hakkı kısıtlanması suretiyle karar verilmesi,

2) Sanık hakkında açılan kamu davaları üzerine iddianamenin kabulü ile kovuşturma evresinin başlaması nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 175. maddesinin 2. fıkrası uyarınca duruşma günü belirlenerek, hazır bulunması gereken kişilerin çağrılması ve CMK’nin 182 ve devamı maddeleri gereğince duruşma yapılması gerektiği gözetilmeden, duruşma açılmadan ve taraf teşkili sağlanmadan tensip kararı ile dosya üzerinden yazılı şekilde karar verilmesi,

3) Sanığın akıl hastalığı nedeniyle yargılamaya konu eylem yönünden 5237 sayılı TCK'nin 32/1. maddesi kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği hususunda, tam teşekküllü ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesi sağlık kurulundan, üniversite hastanelerinin ruh sağlığı ve hastalıkları ana bilim dalı başkanlıklarında usulüne göre teşkil edilmiş heyetten ya da Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan rapor aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yöntemince rapor aldırılmadan Ataköy Ruh ve Sinir Hastalıkları Hastanesinden alınan tek hekim raporu esas alınarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

4) Mağdur hakkında Eleşkirt Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 05.12.2015 tarihli adli raporda "sol kolda ulna ve radius kemiğinde kırık" olduğunun belirtildiği ancak tespit edilen mevcut kırıkların hayati fonksiyonlarına etki derecesinin belirtilmemesi karşısında, mağdurun tedavi evrakları, geçici ve kesin raporlarıyla birlikte en yakın Adli Tıp Kurumuna sevk edilerek meydana gelen yaralanma ile ilgili 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddelerindeki tüm unsurları kapsayacak şekilde kesin raporu aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

5) Akıl hastalığı nedeniyle hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ve güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilen sanığa, 5271 sayılı CMK'nin 325/1. maddesi uyarınca yargılama giderlerinin yükletilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yargılama giderinin kamu üzerinde bırakılması,