muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2705, Karar No: 2019/1916, Tarih: 01.04.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/2705 E.  ,  2019/1916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Müdürlüğüne izafeten ...... İşletme Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 23/07/2014 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 26/12/2014 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve adli yardım talepli olarak davalılardan ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334 de “(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.” hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336 da ise “(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dilekçeye ekli ve dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalılardan ......’ın yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Karar başlığında davacı kurum adının hatalı yazılması, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan kararın ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının 44,40 TL'sinin davacıya, 310,50 TL'sinin de temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin alınan harçların bundan mahsubuna 01/04/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3105, Karar No: 2017/8128, Tarih: 31.10.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/3105 E.  ,  2017/8128 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62, 52, 52/4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımları düzenleyen TCK'nın 50. maddenin 1. fıkrasının (a) bendinin adli para cezasını, diğer bentlerinin ise diğer seçenek tedbirleri düzenlediği, yine aynı maddenin 5. fıkrasında bulunan “uygulamada asıl mahkumiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir” metninden de anlaşılacağı üzere adli para cezasının yaptırım, diğerlerinin tedbir olarak nitelendirildiği, kaldı ki; sanık hakkında yerel mahkemece TCK'nın 89/1. maddesinde düzenlenen seçenek cezalardan adli para cezasının seçildiği, yine aynı yasanın 52. maddesinde de adli para cezalarının taksitlendirilebileceği ve zamanında ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceği düzenlendiğinden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca hüküm fıkrasından ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine dair ihtaratın çıkarılması gerektiğine yönelik görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığın kazadan sonra yapılan ölçümde 100 promil alkollü olduğu tespit edilmesine ve bu tespit karşısında suçun bilinçli taksirle işlenmesine rağmen sanık hakkında TCK'nın 22/3. maddesinin uygulanmayarak eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusur durumuna ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 31/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6731, Karar No: 2013/9254, Tarih: 27.05.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/6731 E.  ,  2013/9254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava,temerrüt nedeniyle akdin feshi ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili dava dilekçesinde, ödenmeyen 2011 yılı ağustos ve eylül ayı kira bedelleri ile kira sözleşmesi gereği muaccel hale gelen kira alacağı için davalı kiracıya ihtarname keşide ettiklerini,ihtarnamede belirlenen 30 günlük süre içinde alacağın tamamının ödenmemesi nedeniyle temerrütün gerçekleştiğini belirterek temerrüt nedeniyle davacılar ile davalı arasındaki 01.08.2004 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin feshini, davalının kiralanandan tahliyesine karar verilmesini istemiştir.Davalı vekili, muacceliyet şartının gerçekleşmediğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Kiracı aleyhine düzenleme yasağı başlıklı 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 346.maddesinde; Kiracıya kira bedeli ve yan giderler dışında başka bir ödeme yükümlülüğü getirilemeyeceği, özellikle kira bedelinin zamanında ödenmemesi halinde ceza koşulu ödeneceğine veya sonraki kira bedellerinin muaccel olacağına ilişkin anlaşmaların geçersiz olduğu, 6101 Sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçmişe etkili olma başlıklı 2.maddesinde; Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kurallarının gerçekleştikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanacağı, aynı kanunun görülmekte olan davalara ilişkin uygulama başlıklı 7.maddesinde de; Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76'ncı, faize ilişkin 88'nci, temerrüt faizine ilişkin 120'nci ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138'nci maddesinin görülmekte olan davalara da uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. Kiracıyı koruma amacıyla getirilen TBK.nun 346.maddesindeki bu yasal düzenlemenin kamu düzenine ilişkin olduğu kuşkusuzdur. Bununla birlikte 6217 Sayılı Yasanın geçici 2.maddesinde değişiklik yapan 6353 Sayılı Yasanın 53.maddesine göre; kiracının Türk Ticaret Kanunun'da tacir olarak sayılan kişiler ile özel hukuk ve kamu hukuku tüzel kişileri olduğu işyeri kiralarında 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 323, 325, 331, 340, 343, 344, 346 ve 354'ncü maddelerinin 1.7.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süreyle uygulanamayacağı, bu halde kira sözleşmelerinde bu maddelerde belirtilmiş olan konulara ilişkin olarak sözleşme serbestisi gereği kira sözleşmesi hükümlerinin tatbik olunacağı da öngörülmektedir.

Taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin 5. maddesinde “kiranın 2 ay geç ödenmesi veya hiç ödenmemesi halinde diğer kira bedellerinin tümü muacceliyet kazanır” koşuluna yer verildiği görülmekte ise de; dosya kapsamından kiracının TTK.nu kapsamında tacir olup olmadığı anlaşılamamaktadır. Bu durumda mahkemece kiracının tacir olup olmadığı araştırılarak, tacir olması durumunda hakkında TBK.nun 346.maddesinin 1.7.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süre ile uygulanamayacağı gözetilmeli, tacir olmadığının anlaşılması halinde ise; yeni yasal düzenleme karşısında bu koşulun davalı kiracı yönünden geçersiz hale geldiği kabul edilerek değerlendirmenin takip tarihi itibariyle ödenmemiş muaccel kira alacağına göre yapılması, muacceliyet koşulu gereğince istenen aylar kirası yönünden alacak isteğinin reddine karar verilmesi gerekir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 27/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5652, Karar No: 2013/5077, Tarih: 18.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/5652 E.  ,  2013/5077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Kurum sigortalısının davalının kazı işlerini üstlendiği ... inşaat sahasında geçirdiği trafik kazası nedeniyle sigortalıya yapılan tedavi giderlerinin tahsiline ilişkin yaptığı takibe itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçeler ile davanın kabulüne, itirazın iptaline takibin devamına karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 26. maddesi uyarınca; "Hakim tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.Aynı Kanunun 294-301 maddelerinde ise mahkeme kararlarının nasıl olması gerektiği belirlenmiştir. Bu düzenlemelere göre Mahkeme, usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdirir. Yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar, hükümdür. Kanunun 297. maddesinin (2). fıkrasında “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”, hükümleri öngörülmüş olup, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması, zorunludur.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 294. Maddenin (4) fıkrasındaki “Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hâllerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir.” hükmü gereği zorunlu nedenlerle yalnız hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın sonradan belli süre içinde yazılması mümkündür. Bu gibi hallerde de Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294 ve 297’inci maddelerine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren kısa karar ile daha sonra yazılan gerekçeli kararın birbirine uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hâkimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141’inci maddesi ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Öte yandan, 10.04.1992 tarih, 1991/7 Esas ve 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme kararında da değinildiği gibi, hâkimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli karar uyum içinde olmalıdır. Öyle ki, İçtihadı Birleştirme Kararında bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece tefhim edilen kısa kararda “davacının davasının kabulüne,itirazın iptaline,takibin devamına,icra inkar tazminatı talebinin reddine” şeklinde hüküm kurulmuştur. Sonradan yazılan gerekçeli kararda ise, “davacının davasının reddine” şeklinde hüküm kurularak, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturacak şekilde hüküm kurulduğu görülmektedir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönleri incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 18.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2438, Karar No: 2018/3417, Tarih: 08.05.2018

**5. Ceza Dairesi         2016/2438 E.  ,  2018/3417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zincirleme biçimde görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Düşme (sanık ... hakkında), mahkumiyet (sanıklar Fuat ve Şükran hakkında)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İddianamede yer alan "Şikayetçi ...'un mülkiyetinde bulunan araziden toprak alınması iddiası ile ilgili Kuşadası Sulh Hukuk Mahkemesince tespit edilen bedelin tahsili amacıyla giriştiği icra takibi sonucunda belediyenin Kuşadası Halk Bankası şubesinde bulunan hesabına, bu hesabın açıldığı 03/01/2006 tarihinden önce alınan ve belediye gelirlerinden bazılarının haczedilemeyeceğine ilişkin 24/03/2005 günlü, 402 sayılı Encümen kararı üzerinde oynanarak, bu karara Encümen kararından sonra açılan banka hesap numarasının yazıldığı ve yine Encümen kararının alındığı tarihte yürürlükte bulunan ve bu kararda belirtilen Belediye Kanununun 5272 sayılı numarasının, karar üzerinde oynandığı tarihte yürürlükte bulunan 5393 sayılı numarayla değiştirildiği, bu yazıların Kuşadası Belediye Yazı İşleri Müdür vekili .... tarafından yazıldığı ve Kuşadası Belediye Başkanı ... tarafından imzalandığından sorumluluklarının bulunduğu," şeklindeki isnadın sübutu halinde eylemin kamu görevlisinin resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturabileceği, bu husustaki delilleri takdir ve tartışmanın ve davaya bakmanın 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesi uyarınca Ağır Ceza Mahkemesinin görevi kapsamında bulunduğu, bu eylem ile diğer isnatlar arasında hukuki ve fiili bağlantı bulunduğu da nazara alınarak dosyanın görevsizlik kararıyla Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı biçimde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekili ile sanık ... müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3238, Karar No: 2015/770, Tarih: 17.02.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/3238 E.  ,  2015/770 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, hakaret

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ..'in, mağdur ..'ı öldürme suçuna teşebbüsü ile hakaret suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasıfları tayin edilmiş, kusurluluğu etkileyen nedenlerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin vasfa, cezanın miktarına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık ve mağdur için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de,bu durum yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının yagılama giderine mahsus bölümünde yer alan ve sanıktan tahsiline karar verilen "533,00 TL" müdafii ücretinden ibaret yargılama giderinin hükümden çıkartılarak, toplam "1.466,05TL" olarak tesbit olunan miktarın "933,05 TL" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 17/02/2015 oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/20409, Karar No: 2024/3545, Tarih: 26.02.2024

**9. Hukuk Dairesi         2023/20409 E.  ,  2024/3545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1214 E., 2023/1616 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Rize İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/378 E., 2023/14 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 01.06.2022 tarihli ve 2021/2209 Esas, 2022/974 Karar sayılı kararıyla İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi uyarınca kaldırılmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince 06.04.2023 tarihli ek karar ile; kararı tamamlamak ve ek olmak üzere; davacının dava tarihi olan 19.03.2019 tarihi itibarıyla yevmiyesinin brüt 167,81 TL olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Kararların davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararların davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 1998 yılında Rize İl Özel İdaresinde çalışmaya başladığını, 2010 yılı Haziran ayında Yol-İş Sendikasına üye olduğunu, öncesinde Koop-İş Sendikası üyesi olduğunu ve toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlandığını, davacının 2011 yılında Rize Valiliğine geçmesine rağmen 15.07.2013 tarihine kadar Yol-İş Sendikası ile imzalanan toplu iş sözleşmesine göre özlük haklarının verilmeye devam edildiğini, davacının intibakı yapılırken önceki hizmetleri yok sayılarak yeni işe başlamış gibi kabul edildiğinden eksik derece ve kademeye bağlı olarak eksik ücret ödemesi yapıldığını, Rize İş Mahkemesinde bu yönde açtıkları davanın kabul edilerek kesinleştiğini, derece ve kademesinin tespit edildiğini, davalı Rize Valiliğinin bu kararın kendilerini bağlamadığını belirterek davacıya eksik ödeme yaptığını, ayrıca davacının 15.07.2013 tarihinden itibaren Koop-İş Sendikası üyesi olarak iş yerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerinden tam anlamıyla yararlandırılmadığını ileri sürerek davacının derece ve kademesinin doğru şekilde tespiti ile 15.07.2013 tarihinden itibaren Koop-İş Sendikası üyesi olarak iş yerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanma şeklinin tespiti ve aylık ücret, ikramiye, ilave tediye, yıpranma primi alacakları ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, müvekkili İdare ile Yol-İş Sendikası arasında 01.03.2011-28.02.2013 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinin 26.06.2012 tarihinde imzalandığını, davacı ve diğer işçilerin toplu iş sözleşmesi hükümlerine tâbi olduklarını, toplu iş sözleşmesinin 4 üncü maddesine göre bu maddeye dayanılarak başka işverenin veya aynı işveren olmakla birlikte Yol-İş Sendikası üyeliğinden önce başka işkolunda çalışılan çalışma süreleri için derece kademe ilerlemesi talebinde bulunulamayacağını, davacının ücretlerinin eksiksiz ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI