muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/18783, Karar No: 2023/1930, Tarih: 08.03.2023

a. Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi'' kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise; 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değiştirilen 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verilmesi,

b. Sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında veya 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca verilmiş bir "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararının denetim süresi içinde işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise; bu suç nedeniyle 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanık hakkında 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen dava açma şartlarının gerçekleştiğinin sabit görülmesi halinde yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde bir karar verilmesi, gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

2. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata aynı Kanun'un 23 üncü maddesinin bir ila sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 16 ıncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin; sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının sanığın bildirdiği adres yerine, doğrudan MERNİS adresine yapıldığı, dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğu ve 19.11.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği, kovuşturma şartlarının oluşmadığı dikkate alınarak, sanığa kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararına karşı 15 gün içinde Sulh Ceza Hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte kararın yeniden tebliğ edilmesi gerektiğinden, bu kapsamda inceleme konusu olayda sanığın uyuşturucu madde kullanımına devam ederek yükümlülüklerine uymaması eylemini, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı kesinleşmeden gerçekleştirdiği anlaşılmakla, sanık hakkında kovuşturma şartlarının oluşmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, kamu davasının

durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

durmasına ve gerekli tebligat işlemlerinin tamamlanarak, kararın infazına devam edilmesi için dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması,

3. 6545 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi ve aynı Kanun'un 85 inci maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 inci maddesinin ikinci fıkrası çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin infaz işlemlerinde, tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlamak üzere çıkarılan ilk uyarılı başvuru davetiyesinin tebliği üzerine, müracaatta bulunmayan şüphelinin, aynı Kanun'un 191 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar ettiğinin kabul edilebilmesi için; "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen başvuruda bulunmadığı takdirde, yargılamaya devam edilmesi gerektiğinden; inceleme konusu olayda ikinci uyarı yapılmadığı ve ısrar şartı gerçekleşmediği anlaşılmakla, tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararının infazının devamına karar vermek gerektiği gözetilmeyerek mahkûmiyet kararı verilmesi,

4. Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle 5271 sayılı Kanun'un başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "01.01.2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "...basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, 5271 sayılı Kanunda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit

yargılama usulü uygulanan olaylarda 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanığın hukuki durumunun, "Basit Yargılama Usulü" yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Nedenleriyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Çorlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.09.2015 tarihli ve 2015/437 Esas, 2015/1247 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10978, Karar No: 2015/9339, Tarih: 14.10.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/10978 E.  ,  2015/9339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26040, Karar No: 2017/22493, Tarih: 18.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/26040 E.  ,  2017/22493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAHİLİ DAVALI :.... Vek.Av....

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi dahili davalı ... vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ... Köyü 103 ada 22 parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Dahili davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16038, Karar No: 2014/15361, Tarih: 03.11.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/16038 E.  ,  2014/15361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin bir önceki geri çevirme kararının tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmıştır.

Bu nedenle; dosyada mevcut gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğüne ait veri cetvelinde, bilirkişi kurulu tarafından değerlendirilen ürünlerin verimi buğdayın 500 kg, 2.ürün mısırın 5000 kg, pamuk ürününün 500 kg, kırmızı biberin 1700 kg olarak gösterildiği halde, Dairemizin geri çevirme kararı üzerine dosya arasına alınan gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğüne ait veri cetvelinde ise sırası ile 500-900 kg,800-1400 kg, 350-550 kg ve 2000-3500 kg olarak bildirildiği böylece verilerin birbirinden farklı ve çelişkili olduğu anlaşılmakla; dava konusu taşınmazın bulunduğu ilçe genelinde bilirkişi tarafından münavebeye alınan buğday, buğday samanı, 2.ürün mısır, pamuk ve kırmızı bibere ait kuru-sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimini, ayrıntılı üretim giderini (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) ve kg başına ortalama satış fiyatını gösterir veri cetvelinin yukarıdaki çelişkiler giderilecek şekilde değerlendirme tarihi olan 2012 yılı itibariyle gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1145, Karar No: 2015/6988, Tarih: 15.05.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1145 E.  ,  2015/6988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA(KAPATILAN) 6. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/02/2013

NUMARASI : 2012/27-2013/40

Taraflar arasında görülen davada Antalya(Kapatılan) 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15/02/2013 gün ve 2012/27-2013/40 sayılı kararı onayan Daire’nin 18/09/2014 gün ve 2013/11526-2014/14016 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili ve davalılar N.. Ö.., E.. Ö.. ve S.. K.. vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, tarafların B.mevkinde özel bir hastane açılması amacıyla kurulan B.Özel Sağlık Hizmetleri A.Ş.'nin ortakları olup, 31.01.2006 tarihli şirket ana sözleşmesinin imzalanması anında tarafların gruplar halinde tanımlanarak Ö. Grubunun A grubu, Ü. grubunun da B grubu olarak tanımlandığını ve taahhütlerden de bu çerçevede sorumlu olmayı kararlaştırdıklarını, ayrıca tarafların şirket ana sözleşmesinin eki niteliğinde olup, hak ve yükümlülüklerini belirleyen özel sözleşmede, hastanenin 01.06.2007 tarihinde hizmete açılmasının Ö. Grubu tarafından kabul ve taahhüt edildiğini, müvekkillerinin tüm taahhütlerini yerine getirmesine rağmen davalıların mensubu olduğu Ö. Grubu tarafından sözleşmede kararlaştırılan taahhütlerin yerine getirilmemesi nedeniyle 01.06.2007 tarihi itibariyle hizmete açılması gereken hastanenin ruhsatnamesinin 23.02.2009 tarihinde alındığını, davalıların hukuka ve taraflar arasındaki sözleşmelere aykırı davranışları ile tarafların hissedarı oldukları şirkete ait hastanenin açılışını gerçekleştirmeyerek şirketin ve müvekkillerinin ciddi miktarda zarara uğramasına neden olduklarını ileri sürerek asıl davada, davalılardan kaynaklanan nedenlerle hastanenin faaliyete geçirilmesinde yaşanan gecikmeden doğan 01.06.2007-27.07.2009 tarihleri arasında şirketin uğradığı zarara mahsuben fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik, 25.000 TL'nin temerrüt tarihi olan 01.06.2007 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsili ile şirket tüzel kişiliğine verilmesini talep ve dava etmiş; açılan birleşen davada ise hastane ruhsatının alınması için gerekli 20.000 TL'nin davalılardan faiziyle tahsili istenmiştir.

Davalılar vekili, asıl ve birleşen davaların reddini istemiştir.

Davalılar vekili, asıl ve birleşen davaların reddini istemiştir.

Mahkemece davanın sözleşmeden kaynaklanan tazminat davası olması nedeniyle davalılar vekilinin zamanaşımı itirazının reddine karar verilerek devam edilen yargılama sonucu, taraflar arasında ana sözleşmeden ayrı olarak düzenlenen özel sözleşmenin geçerli olduğu, sözleşmenin tarafları olan davacı ve davalıları bağlayıcı nitelikte bulunduğu, davacı tarafın özel sözleşme ile yüklenmiş olduğu tüm edimleri yerine getirdiği, fakat davalı tarafın sözleşme ile üstlendiği hastane inşaatını tamamlayarak faaliyete geçirme yükümlülüğünü yerine getirmediği, bu nedenle Sağlık Bakanlığınca hastanenin ruhsatının iptal edildiği, davalı tarafın sözleşmeye aykırılığı nedeniyle özel hastane faaliyete geçirilip çalıştırılamadığı için şirketin zarar ve kar kaybına uğradığı, 27.12.2012 tarihli bilirkişi raporunda hesaplanan 01.06.2007-23.02.2009 ruhsat tarihleri arası döneme ilişkin olarak toplam 2.668.148 TL kar kaybı esas alınarak, davanın taleple bağlı kalınmak suretiyle kabulüne, davalılardan N.. Ş.. sözleşmeyi M. Turizm İşletmeleri A.Ş. adına ve bu şirketi temsilen imzaladığından sözleşme kendisini bağlamayacağı için bu davalı yönünden davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddinin gerektiği sonucuna varılarak, asıl davada davalı N.. Ş.. yönünden davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalılar N.. Ö.., E.. Ö.. ve S.. K.. yönünden davanın kabulü ile, 25.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak B. Özel Sağlık Hizmetleri A.Ş'ye verilmesine, davacıların fazlaya ilişkin talep ve dava hakkının saklı tutulmasına, birleşen davanın ise feragat nedeniyle reddine dair verilen karar davalılar N.. Ö.., E.. Ö.. ve S.. K.. vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 18/09/2014 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacılar vekili ve davalılar N.. Ö.., E.. Ö.. ve S.. K.. vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekili ve davalılar N.. Ö.., E.. Ö.. ve S.. K.. vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekili ve davalılar N.. Ö.., E.. Ö.. ve S.. K.. vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacılar ve davalı N.. Ş.. dışındaki davalılardan ayrı ayrı alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 15/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18201, Karar No: 2019/4523, Tarih: 14.03.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/18201 E.  ,  2019/4523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak ......dan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan ... vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak ......dan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ve davalılardan ... vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. ...... niteliğindeki ...... İli, ...... İlçesi, ...... Mahallesi, 8822 ada 7 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1)Acele el koyma dosyasında alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın emsalin % 50’si değerinde olduğu belirtilerek taşınmaza değer biçildiği halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda ise dava konusu taşınmazın aynı emsalin % 25’i değerinde olduğu kabul edilerek değer biçildiğinden alınan raporlar inandırıcı bulunmadığı gibi, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde olması gerektiği ve dava konusu taşınmazın bulunduğu ...... İlçesi, ...... Mahallesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğal olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu yönteme uyulmadan başka bir ilçede bulunan taşınmaz emsal alınmak suretiyle değer biçildiğinden yapılan karşılaştırma inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ...... Başkanlığı ve ...... Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi,

2)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare ile davalılardan ... vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.