muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5909, Karar No: 2017/5823, Tarih: 23.03.2017

İş aktinin esaslı unsurlarından biri olan ve işçinin iş görme ediminin temelini oluşturan ücrete ilişkin işçi aleyhine her türlü değişiklik esaslı değişiklik niteliğini taşır.Bu değişikliği salt sözleşmeyle kararlaştırılan ücretin altında bir ücret ödenmeye başlanması olarak kabulü meselenin dar olarak yorumlanmasıdır.Kanaatimizce iş sözleşmesinin başlangıcında, asgari ücretin üzerinde tespit edilen ücretin uzun yıllar hiç ücret artışı yapılmadan ödenmeye devam edilmesi de ücret yönünden bir düşürme, esaslı değişiklik ve iş şartlarının uygulanmaması sonucunu doğurmaktadır.

Ülkemiz gibi henüz enflasyonla mücadelenin devam ettiği yılda en az bir kez hatta zaman zaman yılda iki kez asgari ücretin devlet eliyle artırılarak belirlendiği durumlarda işçinin ücretinin asgari ücretin altında olmadığı düşüncesiyle artırılmaması objektif iyi niyet kuralları ile bağdaşmaz.Zira işçi işe başlarken mesleki kıdemi tecrübesi dikkate alınarak yüksek ücretle işe başlamış hayatın olağan akışı gereği sözleşmenin kuruluşundaki şartları korumak saiki ile yıllar içinde ücretine zam yapılmasını beklemek hakkıdır.Salt yazılı bir sözleşme ile ücret artışının başlangıçta kararlaştırılmamış olması yada yazılı bir sözleşme yapılmamış olması sebebiyle işçinin aynı ücretle uzun yıllar çalışmaya zorlanması kabul edilemez.

İşletmelerin ve çalışma hayatının devamlılığı ve sürdürülebilirliği açısından kural olarak işverenin işçiye ücret zammı yapma zorunluluğu bulunmamaktadır. Ancak iş sözleşmesinin taraflara karşılıklı olarak haklar bahşedip, borçlar yüklemeside gözetildiğinde nasıl işveren ücret artışına zorlanamaz ise işçi de aynı ücretle uzun süre çalışmaya zorlanmamalıdır. Asgari ücretle çalışan bir işçinin bile aldığı ücret miktarı, devlet eliyle yapılan düzenlemeler nedeniyle her yıl düzenli olarak artmakta iken İşçinin uzun süre salt ücreti, asgari ücretin altına düşmediği düşüncesiyle aynı ücretle çalışmaya katlanması beklenmemelidir. Aksinin kabulü halinde sözleşmesinin kuruluşunda belirlenen ücret enflasyon sebebiyle eriyecek çalışanın hayat standardını düşürecek emsali olan bir işçinin aldığı ücretinin altında bir ücretle çalışmaya zorlanacaktır. Bu durum çalışan yönünden iş şartlarının uygulanmaması niteliğinde olup 4857 sayılı Yasanın 24II-f bendi gereğince haklı fesih imkanı vermelidir.

Somut olayda dinlenen davacı ... anlatımlarından davalı şirketin işlerinin azalması nedeniyle son 3-4 yıldır çalışanların maaşlarına zam yapılmadığı anlaşılmaktadır. Davacı dava dilekçesinde fesih gerekçelerinden biri olarak uzun süre maaşına zam yapılmamasına dayanmış olup bu sebeple davacı işçi feshinin haklı nedene dayandığı kabul edilerek kıdem tazminatı talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken Mahkemece yazılı gerekçelerle kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup kararın bozulması gerektiğinden onama yönündeki çoğunluk görüşüne katılmamaktayım.23.03.2017

KARŞI OY

KARŞI OY

İş hukukuna yön veren temel ilke ve düşüncelerin başında "İşçinin Korunması" gelmektedir. İşçinin korunması ihtiyacı ve amacı İş Hukukunu doğurmuş ve geliştirmiş bulunmaktadır. Bu ihtiyacın bugün de aynı önemi ve anlamı taşıdığı açıktır. Zira işçinin başkasına bağlı ve onun talimatına uygun olarak çalışması durumu değişmemiştir. İşçinin bağımlılığı her şeyden önce iktisadî bağımlılık niteliğindedir. Bu durum, daha işçinin işe girdiği anda ortaya çıkar. Özellik gösteren durumlar dışında, serbest meslek sahibi olarak hayatını kazanabilmek olanağı bulamayan kişi başkasının yanında çalışmak zorundadır. Üretim araç ve olanaklarını elinde bulunduran işveren ise iktisadî yönden kendisinden iş isteyen kişiden daha güçlü durumdadır. Bunun sonucu olarak, işveren iş arayan kişiyi kendisi için çok elverişli koşullarla işe almak isteyecektir. Uzun süre bekleyemeyen veya daha iyi bir iş bulamayan işçi, genellikle işverence kendisine dikte edilen koşullarla çalışmak zorunda kalacaktır. İş Hukuku, günümüzde de işçiyi koruma amacına dayanmaktadır. Ancak, işçiyi koruma amacının yanında, İş Hukukunun her geçen gün artan ölçüde görülen özellikle rekabete yönelik işletmecilik esaslarının ve istihdamı göz önüne alan iktisadi düzenin şekillendirilmesine yardımcı olma amacı ortaya çıkmıştır. İş Hukuku işyerinin verimliliğini gözeten ve yönlendiren işlevi ile iktisadi düzeni sağlayan hukukun önemli bir parçası durumuna gelmiştir. İş Hukuku ile iktisadî düzen karşılıklı bir etkileşim içinde olduğundan, işçinin korunması ilkesi bu düzen ile bağdaştığı ölçüde uygulama alanı bulacaktır.

Süresiz fesih bildirimi ile sözleşmenin derhal sona erdirilmesinde haklı bir nedenin varlığı aranmaktadır. Süresiz fesih bildiriminde haklı bir nedene dayanıldığının açıklığa kavuşturulması gerekir. Bununla beraber, haklı nedenin bildirimde somut olarak belirtilmesi zorunlu olmasa da karşı taraf sorduğunda haklı nedenin açıklanması ve uyuşmazlık halinde sözleşmeyi fesheden tarafın haklı nedenin varlığını ispat etmesi gerekir.

Kanunda gösterilen feshi haklı kılan nedenlerden birinin doğumu ile sözleşme kendiliğinden sona ermez; sözleşmenin sona ermesi isteniyorsa, feshin karşı tarafa bildirilmesi gerekir. Haklı nedenin doğması sadece sözleşmeyi sona erdirebilme hakkını ve olanağını sağlar. İşçi ya da işveren bu hakkı kullanıp kullanmamakta serbesttir. Nitekim bu nokta, 24 ve 25. maddelerin başındaki, işçi ve işverenin bu maddelerde yazılı hallerde dilerlerse sözleşmeyi feshedebileceklerine ilişkin sözlerle açıklığa kavuşturulmuştur.

İş Kanununun 24 ve 25. maddelerinde fesih nedenleri sağlık, ahlâk ve iyiniyet kurallarına uymayan haller ve benzerleri, zorlayıcı nedenler şeklinde gruplandırılmıştır. Kanun ikinci gruba girenleri saymak ve somut bir şekilde göstermekle beraber, bendin başlığına koyduğu “ve benzerleri” ifadesiyle bu hallerin kapsamını belirli bir ölçüde genişletmiştir.

İş Kanununun 24 ve 25. maddelerinde fesih nedenleri sağlık, ahlâk ve iyiniyet kurallarına uymayan haller ve benzerleri, zorlayıcı nedenler şeklinde gruplandırılmıştır. Kanun ikinci gruba girenleri saymak ve somut bir şekilde göstermekle beraber, bendin başlığına koyduğu “ve benzerleri” ifadesiyle bu hallerin kapsamını belirli bir ölçüde genişletmiştir.

Kural olarak; işverenin işçiye ücret zammı yapma zorunluluğu yoktur. Meğer ki; iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi veya personel yönetmeliği gibi pozitif bir düzenleme olsun. Ancak iş sözleşmesinin özelliklerinden karşılıklı borç yüklemesi de dikkate alındığında, işverenin uzun bir zaman işçiye hiç ücret zammı yapmaması, bu hakkın kötüye kullanılması niteliğini kazanabilir ve işçiye iş sözleşmesini haklı nedenle fesih yapma hakkı verir. Özellikle; işçinin işe girerken ki ücreti zaman içinde enflasyon nedeni ile erimesi ve artık kendisinden 5-6 yıl öncesinde takdir edilen ve hiç artış yapılmayan ücretle çalışmasının beklenemiyecek bir duruma gelmesi, örneğin işe girerkenki ücreti emsal ücret iken emsallerin altına düşmesi gibi durumlar da Borçlar Kanunundaki işlem temelinin çökmesi buraya da uygulanabilir. Uyarlama davasının dahi açılabileceği bu anlamda düşünülebilinir. İşçinin zaman içinde hiç ücret zammı yapılmamış olması nedeniyle eline geçen ücret miktarının alım gücünün erimesi ve işe girerkenki zamanın altına düşmesi, örneğin başlangıçta özellikle işe girerken mesleki kıdemi, eğitimi gibi nedenlerle asgari ücretin üzerinde, iki üç katı ve emsalleri iken, dört - beş yıl hiç zam yapılmamış olması nedeniyle asgari ücreti seviyesine ve emsallerinin dahi altına düşmüş olması durumunda işçiden bunu kabul etmesi beklenemez. Emsal bir ücretle işe giren bir işçinin zaman içerisinde kıdemi arttıkça ücretinin artması beklenir. Oysa, örneğin meslek sahibi olan bir mühendisi beş sene önce işe alıp beş yıldır çalışıyor olması halinde, ücretin zam yapılmaması nedeniyle çok aşağıya düşmüş, kıdemsiz yeni işe giren bir kişi ile aynı seviyeye gelmiş olması durumunda, işçinin hem kıdeminin ve hemde başlangıçta yüksek ücretle çalışmasını gerektiren eğitim ve mesleki tecrübesinin yok sayılması/sıfırlanması durumuna gelecektir. Ülkedeki enflasyon ortamı gereği işçinin maaşına zam yapılacağını beklemesi olağan olup, bu enflasyon ortamında işverenin çalışanların ücretlerine uzun süre zam yapmaması doğruluk bağlılığa uymaz. Davacı, işe başlatılırken eğitimi, mesleki kıdemi, tecrübesi dikkate alınarak yüksek ücretle işe başlatılmıştır. Sonraki yıllarda vasıfsız elaman olarak asgari ücretle işe alınan çalışanlara her yıl yılda 1 veya 2 kez zam yapılması sonucunda vasıfsız elemanın maaşı birkaç yıl sonra davacının maaşına denk gelebilecek hatta geçebilecektir. Bu durum kalifiye, kıdemli elamanı cezalandırmak anlamına gelecektir.

Ayrıca davacının maaşına uzun süre zam yapmama çalışma şartlarında esaslı değişiklik de oluşturacaktır. Zira işe başladığı tarihteki çalışmanın esaslı unsuru olan ücrette uzun süre hiç zam yapılmamasından dolayı enflasyon ortamı gereği zamanla satın alma gücünde azalma olması nedeniyle çalışma şartlarında esaslı değişiklik yapılması anlamına da gelir ki bu durumda işçiye haklı fesih hakkı verir.

Yine işverenin uzun süre çalışanların ücretlerine hiç ücret zammı yapmaması, işlem temelinin çökmesi ve dürüstlük kuralına aykırılık olarak nitelendirilecektir. Ücretteki değer kaybı işçiden beklenemiyecek seviyede düşerse, işçinin yapacağı fesih haklı fesih olacaktır.

Somut olayda davacının ve diğer çalışanların maaşlarına uzun süredir zam yapılmadığı sabittir. Davacının bu nedenle iş akdini feshi yukarıda açıklanan nedenlerle haklı fesih niteliğinde olduğundan davacının kıdem tazminatı talebinin kabulü gerekkirken mahkemece verilen red kararının bozulması yerine onanması yönündeki Dairemiz çoğunluk görüşüne katılamamaktayım.23.03.2017
Yargıtay — Esas No: 2016/13884, Karar No: 2018/13462, Tarih: 30.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/13884 E.  ,  2018/13462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz isteminin incelemesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin hükümden önce 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...’ın temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik olarak o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından yapılan aleyhe temyiz isteminin incelemesinde;

Sanık ...’ın hırsızlık eylemi sırasında müşteki ...’a ait ikametin balkonunda PVC kapı ve pencereyi zorlayarak ikametten içeri girmeye çalıştığı sırada müşteki tarafından farkedilmesi üzerine balkondan atladığı, bu sırada ayağı kırılan sanık ...’ın olay yerinde bulunan diğer sanıklar ... ve ... tarafından yardım edilerek olay yerinden uzaklaştırıldığının bizzat müştekinin kızı olan tanık ... tarafından görüldüğü ve sanıklar ... ve ...’ın tanık ... tarafından teşhis edildiklerinin anlaşılması karşısında; sanıklar ... ve ...’ın hırsızlık suçuna iştirak ettikleri yönünde mahkumiyetlerine yeterli kesin ve inandırıcı yeterli delil bulunduğu halde, sanıkların mahkumiyetine yeterli kesin ve yeterli delil bulunmadığından bahisle yazılı şekilde beraatlerine karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın aleyhe temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18786, Karar No: 2014/21309, Tarih: 28.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/18786 E.  ,  2014/21309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2014

NUMARASI : 2013/780-2014/243

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5883, Karar No: 2013/188, Tarih: 18.01.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/5883 E.  ,  2013/188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleşen sıra cetvelindeki sıraya şikayetin bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde birleşen dosyada şikayetçi ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl ve birleşen şikâyetler, sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, bu dosyayla birleştirilmesine karar verilen 2007/409 E., 2008/521 K. sayılı dosyanın sıra cetvelindeki alacağa itiraz edilmiş olduğundan bahisle tefrik edildiği ve görevsizlik kararı verildiği, dosyanın gönderildiği ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen görevsizlik kararının Yargıtay 19. HD. Başkanlığı’nca “davacının iddiasının alacağın varlığının şüpheli olduğu ve ipoteğin kapsamı dışında bulunduğu noktasında olup alacağın esas ve miktarı ile birlikte sıraya da itiraz niteliğinde olduğundan davayı bir bütün halinde inceleme görevinin Asliye Hukuk Mahkemesi’nin görevinde olduğu” gerekçesiyle bozulması üzerine, mahkemece, bozmaya uyularak görevsizliğe ve dosyanın talep halinde görevli ve yetkili ... Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi’ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, birleşen dosyada şikayetçi ... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, birleşen dosyada şikayetçi ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, birleşen dosyada şikayetçi ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 18.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15333, Karar No: 2014/13666, Tarih: 30.09.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/15333 E.  ,  2014/13666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2013

NUMARASI : 2012/332-2013/249

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ve bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi uyarınca; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde, kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak kamulaştırma bedelinin tespiti gerekir.

Bu esaslara göre, gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için ana amaç; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmazlara örnek teşkil edebilecek nitelikte ve dava konusu taşınmazlar ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir.

Dairenin geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen belediye başkanlığı cevap yazısından, değerlendirme tarihi itibariyle dava konusu taşınmazların ıslah imar planı uygulaması sonucu oluşmuş bir ıslah imar parseli olduğu, emsal olarak alınan .. ada 16 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle kadastro parseli olduğu anlaşılmaktadır. İzmir gibi büyük şehirlerde yukarıda açıklanan bu özellikler itibarıyla dava konusu taşınmazlara daha yakın konumda ve değerlendirme tarihine yakın satış tarihli taşınmaz satışlarının bulunması mümkün olduğu halde hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaz ile yukarıda açıklanan özellikler itibarıyla benzer özellikler taşımayan 1719 ada 16 parselin satışının somut emsal alınmış olması doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

2-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.