muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2383, Karar No: 2023/6080, Tarih: 23.10.2023

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazların dava dışı asıl borçlu Ender Köybaşı'nın davalı bankadan kullandığı ve kullanacağı kredilerin teminatını oluşturduğu, davacın ipotek yükümlü olarak taşınmazları devir aldığı, dava dışı asıl borçluya kullandırılan yeni kredi borcunun kapatılmadığı, banka açısından teminat şartlarının devam ettiği, ipoteğin kaldırılması şartlarının oluşmadığı, bu nedenle davanın reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesi kararının usul, yasa ve dosya kapsamı ile uyumlu olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde, istinaf aşamasındaki itirazlarını yineleyerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, dava dışı kişiye davalı banka tarafından kullandırılan kredinin teminatı olarak davacının sonradan devir ile maliki olduğu taşınmazı üzerinde tesis edilen ipoteğin fekki talebine ilişkin olup, uyuşmazlık ipotek verilen krediye konu borcun kapatılmasından sonra dava dışı şahsa kullandırılan kredilerden dolayı davalı bankanın ipotek hakkının devam edip etmediğidir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 881 ve devamı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12471, Karar No: 2011/3250, Tarih: 08.04.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/12471 E.  ,  2011/3250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki kayıt düzeltimine ilişkin davada Ankara 15.Asliye Hukuk ve Ankara 11. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava nüfusta kayıt düzeltimine ilişkindir.

Ankara 15. Asliye Hukuk Mahkemesince, dava konusu uyuşmazlığın soybağına ilişkin olduğu belirtilerek görevsizlik kararı verilmiştir.

Ankara 11. Aile Mahkemesi ise davanın irs ve nesebi ilgilendiren yanlış nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkin olduğunu belirterek, görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Dava ile davacı ... Baysal'ın, İ...'ın evlilik dışı beraberliğinden olduğu halde nüfus kayıtlarına ... ile ...ın çocuğu gibi kayıt edildiği bildirilip, davacının gerçekte babası olan... ile soybağının kurularak, eski nüfus kaydının iptaline ve nüfus kayıtlarının gerçeğe uygun olarak düzeltilmesine karar verilmesi istenmiştir.

İstek, nüfusta baba olarak görünen Adnan Baysal yönünden soybağının reddine( TMK 286/2. md.), gerçekte baba olduğu iddia edilen ... yönünden ise babalık davası ( TMK 282 ve devamı maddeleri, TMK301 ve devamı maddeleri) niteliğindedir. Babalığın tespiti, tanıma ve soybağının kurulmasına yönelik düzenlemeler TMK'nun 2. kitabında yer almış olup, bu konularda görevli mahkeme Aile Mahkemesidir. Bu durumda uyuşmazlığın Aile Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Ankara 11. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 08.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3236, Karar No: 2024/3389, Tarih: 10.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/3236 E.  ,  2024/3389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/1647 değişik iş

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Kasten yaralama ve kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da kullanmak suçlarından Samsun İnfaz Hakimliğinin 12.04.2023 tarihli ve 2023/3542 Esas, 2023/3438 Karar sayılı içtima kararı ile 1 yıl 11 ay 22 gün hapis cezasına hükümlü ...'nın, bu cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına dair Sinop İnfaz Hâkimliğinin 31.07.2023 tarihli ve 2023/1676 Esas, 2023/1675 Karar sayılı kararını müteakip, hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurmadığından bahisle anılan kararın kaldırılarak açık ceza infaz kurumuna iade edilmesine dair Samsun İnfaz Hâkimliğinin 08.09.2023 tarihli ve 2023/10648 Esas, 2023/10520 Karar sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.10.2023 tarihli ve 2023/1647 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 11.03.2024 tarihli ve 94660652-105-55-3671-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.04.2024 tarihli ve 2024/31829 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.04.2024 tarihli ve 2024/31829 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, Sinop Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 25.07.2023 tarihli ve 2023/1992 sayılı müddetnameye göre, hükümlünün Samsun İnfaz Hakimliğinin 12.04.2023 tarihli ve 2023/3542 Esas, 2023/3438 Karar sayılı içtima kararı ile verilen 1 yıl 11 ay 22 gün hapis cezasının infazına 25.07.2023 tarihinde başlandığı, koşullu salıverilme tarihinin 13.11.2024, bihakkın tahliye tarihinin ise 11.07.2025 olduğu,

Hükümlünün kalan cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, Covid-19 izninde olan hükümlünün izin süresinin bitiş tarihi olan 31.07.2023 tarihinden itibaren 5 gün içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmemesi halinde açık ceza infaz kurumuna gönderileceğine dair Sinop İnfaz Hâkimliğinin 31.07.2023 tarihli kararının hükümlünün yokluğunda verildiği anlaşılmakla,

Her ne kadar Samsun İnfaz Hâkimliğinin 08.09.2023 tarihli kararı ile hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmediğinden bahisle açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de,

Her ne kadar Samsun İnfaz Hâkimliğinin 08.09.2023 tarihli kararı ile hükümlünün yasal süre içerisinde denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmediğinden bahisle açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilmiş ise de,

Hükümlünün denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle tahliyesine dair Sinop İnfaz Hâkimliğinin 31.07.2023 tarihli ve 2023/1676 Esas, 2023/1675 Karar sayılı kararının iadeli taahhütlü olarak gönderildiği, anılan kararın 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri uyarınca usulüne uygun olarak tebliğ edildiğine dair bir tebligatın dosya içerisinde bulunmadığı gibi hükümlü tarafından sunulan 26.09.2023 tarihli itiraz dilekçesinde 06.02.2023 tarihinde yaşanan deprem nedeniyle evinin ağır hasar aldığını ve sonrasında yıkıldığını, bu nedenle evinde oturmadığını bildirerek buna ilişkin belgeleri dilekçesi ekinde sunduğu nazara alındığında,

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 22.09.2021 tarihli ve 2021/10167 Esas, 2021/12656 Karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, koşullu salıverme tarihine kadar kalan cezanın denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine yönelik hakimlik kararın hükümlüye tebliğ edilmesinde zaruret bulunduğu halde, anılan kararın usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği ve dolayısıyla hükümlü hakkında itiraza tabi olarak verilen denetimli serbestlik tedbirine ilişkin kararın kesinleşmediği cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(5) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci fıkrası;

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün, 1 yıl 11 ay 22 gün hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Savcılığınca düzenlenen 25.07.2023 tarihli ve 2023/1992 sayılı müddetnameye göre, 25.07.2023 tarihinde cezasını infaz etmek üzere ceza infaz kurumuna alındığı, 27.07.2023 tarihinde açık ceza infaz kurumuna ayrılmasına karar verildiği ve aynı gün 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9 ncu maddesi gereğince Covid-19 iznine çıkarıldığı, şartla tahliye tarihi 13.11.2024 olan hükümlü hakkında izinde bulunduğu sırada İnfaz Hakimliğinin 31.07.2023 tarihli ve 2023/1676 Dosya, 2023/1675 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca cezasının şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. İnfaz Hakimliğince şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilen hükümlünün, 5275 sayılı Kanunun’un geçici 10 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kuruma dönme zorunluluğu olduğu görülmektedir.

5. İnfaz Hakimliğince şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilen hükümlünün, 5275 sayılı Kanunun’un geçici 10 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kuruma dönme zorunluluğu olduğu görülmektedir.

6. Dosya içerisinde, Sinop Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından düzenlenen ve hükümlüye tebliğ edilmesi gereken, bila tarihli, 2023/378 sayılı hükümlünün 27.07.2023 tarihinde saat 13.30 da izne ayrıldığına ve 15.08.2023 tarihinde saat 13.30 da izinden dönmesi gerektiğine ilişkin izin belgesi olduğu ancak belgenin imzasız olduğu anlaşılmakla, hükümlünün hukuki durumunun değerlendirilebilmesi

açısından, görevliler ve hükümlü tarafından imzalanan izin belgenin aslı yada onaylı suretinin ve izin belgesinin hükümlüye verildiğine ilişkin bilgi ve belgelerin dosya içerisine alınması, Sinop Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü İdare ve Gözlem Kurulu Başkanlığının 31.07.2023 tarihli ve 2023/1199 karar sayılı Denetimli Serbestliğe Ayırma Kararının hükümlüye tebliğ edilip edilmediğinin araştırılması, hükümlünün yokluğunda İnfaz Hakimliği tarafından denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle cezasının infazına karar verildikten sonra bu kararın izin talep dilekçesinde gösterdiği adrese iadeli taahhütlü olarak gönderilmesine rağmen adreste bulunamaması nedeniyle geri iade edildiği dosya içeriğinden anlaşılmakla, hükümlünün izin belgesinde gösterilen izin bitim tarihinde Açık Ceza İnfaz Kurumuna müracaat edip etmediğinin araştırılması, ayrıca hükümlünün UYAP sisteminde kayıtlı GSM numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili SMS gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği araştırıldıktan sonra hükümlünün hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin, eksik inceleme sonucu verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan bu sebeple yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 30.10.2023 tarihli ve 2023/1647 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4813, Karar No: 2023/6093, Tarih: 09.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/4813 E.  ,  2023/6093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/260 E., 2015/54 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Suça sürüklenen çocuk hakkında İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 22.04.2013 tarihli iddianamesi ile çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.02.2015 tarihli ve 2013/260 Esas, 2015/54 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 15.02.2018 tarihli ve 14-2015/128852 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafii Temyiz İsteğinde

Özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, soruşturma aşamasında dinlenen tanık ...’ın yargılama aşamasında dinlenmediğini, mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğunu, aldırılan raporlara göre mağdurenin halen bakire olduğunu, fiili livata bulgusunun olmadığı, mağdurenin anne ve babasının da mağdurenin kendilerine cinsel birliktelik yaşamadıklarını söylediğini, soyut beyanlardan başka delil olmadığını, kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Katılan Mağdure Vekili Temyiz İsteğinde

Özetle; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, soruşturma aşamasında dinlenen tanık ...’ın yargılama aşamasında dinlenmediğini, mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğunu, aldırılan raporlara göre mağdurenin halen bakire olduğunu, fiili livata bulgusunun olmadığı, mağdurenin anne ve babasının da mağdurenin kendilerine cinsel birliktelik yaşamadıklarını söylediğini, soyut beyanlardan başka delil olmadığını, kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Katılan Mağdure Vekili Temyiz İsteğinde

Özetle; dosyada mevcut Adli Tıp Kurumu 6. Adli İhtisas Kurulunun 27.6.2014 tarihli raporunda mağdurede "Major depresyon" tespit edilmesine rağmen aynı raporun devamında hukuki kanaate ilişkin yorum yapmak kaydıyla Mahkemeyi etkilemeye yönelik olarak "bu psikiyatrik tablonun yaş farkı fazla olmayan mağdur ve sanığın hile, şiddet ce zorlama olmaksızın erken yaşta cinsel deneyim yaşamasına bağlı olabileceği gibi olay sonrası gelişen psikososyal stres ve çatışmalar nedeniyle ortaya çıkabileceği" gibi bir yorumda bulunmasının ve yerel mahkemenin de bu yoruma göre karar oluşturmasının adli tıp ve hukuk bilimiyle bağdaşmadığını, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrasının uygulanmamasının usul ve esasa aykırı olduğunu, kararın bozulmasını talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince; ''Sanık savunması, mağdurun hazırlık beyanı, sanığın nüfus ve adli sicil kayıtları, Haydarpaşa Numune Eğitim Araştırma Hastanesi'nin 25.03.2013 tarihli muayene raporu, Kartal Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 26/03/2013 tarihli ve 26/03/2013 tarihli 3945 sayılı raporu, Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulu'nun 23/12/2013 tarihli 4815 karar sayılı raporu, ... Ruh ve Sinir Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin 26.12.2013 tarih ve 2098 protokol nolu raporu, Adli Tıp Kurumu 6. Adli Tıp İhtisas Kurulu’nun 27/06//2014 tarihli raporu, sanık ve mağdur arasında husumetin bulunmayışı, olayın oluş seyri ve tüm dosya kapsamından, sanığın suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik beyanlarına itibar edilmeyerek; Müştekiler ... ve ...'nın kız çocuğu olan 10.09.1999 doğumlu mağdur ...'nın ... ... İlköğretim Okulu 8. Sınıfta okuduğu, mağdur ...'nın aynı sınıfta okuyan kız arkadaşı ... ...'ın erkek arkadaşı olan 06.04.1997 doğumlu 15-18 yaş gurbundaki sanık ... ile internetten tanıştıkları, mağdur ...'nın arkadaşı ... ... ile arasının bozulması üzerine, ... ...'dan intikam almak için sosyal paylaşım sitesi olan facebook'tan internetten sık sık sanık ... ile görüştükleri, olay günü olan 03.10.2012 tarihinde mağdur ...'nın cep telefonu ile SMS mesajı atarak sanık ... ile İçerenköy'de bir börekçide buluştukları, sanık ...'ın mağdur ... ile börekçiden çıkıp arkadaşı olan tanık ...'ın İçerenköy ... Caddesi ... Sokak No:10/2 adresindeki evine götürdüğü, mağdur ... ve sanık ...'ın tanık ...'ın evinde başka bir odada başbaşa kalınca sanık ...'ın mağdur ...'yı öptüğü, organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulunduğu, mağdurun eylem nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu, ancak bu psikiyatrik tablonun yaş farkı fazla olmayan mağdur ve sanığın hile, şiddet veya zorlama olmaksızın erken yaşta cinsel deneyim yaşamasına bağlı olabileceği gibi olay sonrası gelişen psikososyal stres ve çatışmalar nedeniyle de ortaya çıkabileceği, bunlar arasında tıbben ayrım yapılamayacağının bildirildiği anlaşıldığından sanık hakkında organ sokmak suretiyle cinsel istismar ve cinsel amaçlı alıkoymak suçlarından 5237 sayılı yasanın 103/2,31/3,62,109/1,109/3-f,109/5,31/3,62 maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilerek'' şeklindeki gerekçeyle hüküm kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Mağdurenin aşamalardaki çelişkili beyanları, savunma, 25.03.2013 günlü anal muayene raporunda anal bölgenin doğal görünümünde, perinenin (mensturasyon kaynaklı) kanamalı olduğunun tespit edilmesi ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuğun mağdureye yönelik istismar eylemlerini organ sokmak suretiyle gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayıp, mevcut haliyle sübuta eren eyleminin çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddenin birinci fıkrasına göre cezalandırılması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur. Anılan nedenle onama talep eden Tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.02.2015 tarihli ve 2013/260 Esas, 2015/54 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii ile katılan mağdure vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19295, Karar No: 2022/4990, Tarih: 18.04.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/19295 E.  ,  2022/4990 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Mahkûmiyet; Bursa 13. Ağır Ceza Mahkemesinin

08/07/2020 tarihli 2019/3318 esas ve 2020/1049 sayılı kararı

2- İstinaf başvurusunun eleştirili esastan reddi; Bursa Bölge

Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 08/07/2020 tarihli

2019/3318 esas ve 2020/1049 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf isteminin eleştirili esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine 18/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.