muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6794, Karar No: 2018/12848, Tarih: 28.12.2018

**13. Hukuk Dairesi         2018/6794 E.  ,  2018/12848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki hakem heyeti kararına itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kanun yararına bozulması istenilmekle, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı banka vekili, ... İlçe Tüketici Hakem Heyeti'nin 30.06.2017 tarih ve 21 sayılı kararı ile kullanılan kredi nedeniyle dosya masrafı olarak alınan 561,75 TL'nin davalı tüketiciye iadesine karar verildiğini, kararın mükerrerlik nedeniyle hatalı olduğunu, zira, aynı alacak için bir başka tüketici hakem heyetince iade kararı verildiğini ileri sürerek; anılan Tüketici Hakem Heyeti kararının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, dava şartı yokluğundan davanın reddini karar verilmiş; miktar itibariyle kesin olan hüküm Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kanun yararına temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK.nun 294.maddesi gereğince mahkeme, yargılamanın sona erdiği duruşmada hükmü vererek tefhim eder. Hükmün tefhimi her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir. HMK.nun 297/2 maddesi gereğince hükmün sonuç kısmında taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. HMK.nun 298/2 maddesi gereğince de gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca, bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir görevdir.

Somut olayda, mahkemece, kısa kararda, " davacının davasının dava şartı yokluğundan usulden reddine " karar verildiği, gerekçeli kararın gerekçe kısmında ise " davacının davasının kabulü ile ... Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığı'nın 30.06.2017 tarih ve 17231 sayılı kararının iptaline" şeklinde hüküm kurulması gerekirken sehven söz konusu kısa kararın verildiğinin belirtildiği, yine gerekçeli kararın hüküm kısmında ise " ... Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığının 30.06.2017 tarih ve 17231 sayılı kararının icrasının durdurulmasına " dair hüküm tesis edilmiş olması, az yukarıda açıklanan kısa kararla gerekçeli kararın birbirine uygun olması gerektiğine ilişkin ilke ve yasa hükümlerine aykırı olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma talebinin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına temyiz talebinin kabulü ile ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 10.10.2017 tarih 2017/271 E., 2017/897 K. sayılı kararının sonuca etkili olmamak üzere KANUN YARARINA BOZULMASINA, 28/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17430, Karar No: 2014/10028, Tarih: 21.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/17430 E.  ,  2014/10028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması,malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın 2007 yılında şikayetçiye ait işyerinde çalıştığı, çalışmış olduğu süre içerisinde işyeri sahibi olan şikayetçinin sanığa kullanması için dizüstü bilgisayar verdiği, ancak daha sonra sanığın işyeri sahibi şikayetçi ile anlaşamayarak işten ayrıldığı, şikayetçiden maaş alacağı olduğundan bahisle kullanmış olduğu dizüstü bilgisayarı iade etmediği, sanığın bu eylemiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, tanıkların ve katılanın beyanı, sanığın alacağı kalmadığına ilişkin beyanını ve imzasını içeren yazı ile tüm dosya kapsamına göre, atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. Maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla "300 gün" ve "6000 TL" adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 gün" ve "100 TL" adli para cezası ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9803, Karar No: 2014/11434, Tarih: 10.06.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/9803 E.  ,  2014/11434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BATI 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/01/2013

NUMARASI : 2010/425-2013/19

Taraflar arasında görülen tapu iptali, tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekilince yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 10.06.2014 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat A ..Ş. ile temyiz edilenler vekili Avukat Mehmet H.A.. geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; kök muris Hayriye ve davacıların murisi Asım'ın 1085 ada 1 ve 2 nolu parselerdeki paylarının 17.12.1993 tarihli resmi akitle vekilleri Memnune tarafından; yine muris Hayriye'ye ait 1088 ada 3, 4, 5, 6, 7 ve 8 nolu parseller ile 1089 ada 4, 5, 6 ve 7 nolu parsellerin 31.10.2002 tarihli resmi akitle vekili Makbule Mualla tarafından davalılara satış suretiyle temlik edildiği, muris Asım'ın 17.2.2004 de öldüğü, mirasçı olarak çocukları davacıların kaldığı, kök muris Hayriye'nin ise 20.8.2009 da öldüğü ve davanın tarafları ile dava dışı kişilerin mirasçı olarak kaldığı anlaşılmaktadır.

Davacılar, her iki murise ait taşınmazların davalılara temlikinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı bedelsiz ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek tevhiden oluşan 4585 ada 1 ve 4586 ada 1 parseller üzerinden miras payları oranında tapu iptal ve tescil isteği ile eldeki davayı açmışlardır.

Gerçekten de; kök muris Hayriye'ye ait başka taşınmazlarında benzer usullerle yapılan temlikleri nedeniyle görülen davalarda muvazaa olgusu kanıtlandığı gibi eldeki davada yapılan araştırma ve inceleme sonucu Hayriye'nin gerçek iradesinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu benimsenerek davanın kabulüne karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Davalıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere; 6100 sayılı HMK’nun 297/2 maddesindeki düzenlemede “….taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” hükmüne yer verilmiştir. Anılan bu düzenleme karşısında uyuşmazlığın çözümlenmesine karar veren mahkemenin, davanın kanıtlanması durumunda infaza elverişli ve isteğe uygun karar vermesi kamu düzenini de ilgilendirmesi nedeniyle kendiliğinden gözönüne alınmasıda zorunludur.

Ne var ki; mahkemece kurulan hükmün infaza elverişli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Öte yandan; davacıların diğer mirasbırakanı Asım'ın 1085 ada 1 ve 2 nolu parselerdeki paylarına yönelik işlemlerin muvazaalı olduğu iddiası bakımından hüküm kurmaya yeterli araştırma ve inceleme yapıldığı söylenemeyeceği gibi; mahkemece yazılan kararda, iddia ve savunmaların ötesinde kararın gerekçe içerdiğini söyleyebilme olanağıda yoktur.

Bilindiği gibi; Anayasanın 141. maddesi hükmü gereği bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılması zorunludur. Tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 186. maddesine göre son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, aynı Yasanın 297. maddesi uyarınca kararını gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 294. madde de öngörülen biçimde tevhim etmesi asıldır.

Hükmün sonuç bölümünde de istek sonuçlarından her biri hakkında taraflara yüklenen borç ve hakların birer birer açıkça şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde yazılması zorunludur.

O halde; muris Asım'ın temliklerine ilişkin muvazaa iddiası bakımından tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda delillerin toplanması, gerekli inceleme ve araştırmanın yapılması, soruşturmanın eksiksiz tamamlanması ondan sonra bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru olmadığı gibi, tapu iptal ve tescile ilişkin kararında infaza elverişli ve isteğe uygun olmaksızın bilirkişi raporuna gönderme yapılmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş olmasıda isabetli değildir.

Davalıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28.12.2013 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.100.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 10.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3460, Karar No: 2024/3632, Tarih: 16.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/3460 E.  ,  2024/3632 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/2988 değişik iş

HÜKÜMLÜ : ...

İNCELEME KONUSU KARAR : İtirazın reddine

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Dolandırıcılık suçundan Bakırköy 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.03.2022 tarihli ve 2020/143 Esas, 2022/166 Karar sayılı kararıyla 2 yıl 6 ay hapis ve 5.000,00 Türk lirası adli para cezasına hükümlü ...'ın, bu cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine dair Bakırköy 3. İnfaz Hâkimliğinin 30.05.2023 tarihli ve 2023/4201 Esas, 2023/4218 Karar sayılı kararını müteakip, hükümlünün, 7456 sayılı 6/2/2023 Tarihinde Meydana Gelen Depremlerin Yol Açtığı Ekonomik Kayıpların Telafisi İçin Ek Motorlu Taşıtlar Vergisi İhdası ile Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 15 inci maddesi ile eklenen 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un Geçici 10/1 inci maddesi uyarınca, ceza infaz kurumuna dönmediği gerekçesiyle Bakırköy 3. İnfaz Hâkimliğinin 30.05.2023 tarihli kararının kaldırılmasına ve hükümlünün açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine ilişkin Bakırköy 4. İnfaz Hâkimliğinin 28.09.2023 tarihli ve 2023/8827 Esas, 2023/9663 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.11.2023 tarihli ve 2023/2988 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 26.03.2024 tarihli ve 94660652-105-34-135-2024-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve 2024/37736 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve 2024/37736 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5275 sayılı Kanun'un Geçici 10/1 inci maddesinde ''..31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır..'' şeklinde düzenleme bulunduğu,

Bakırköy 4. İnfaz Hâkimliğinin 28.09.2023 tarihli kararı ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un Geçici 10/1 inci maddesi uyarınca ceza infaz kurumuna dönüş yapmadığından bahisle hükümlü hakkındaki denetimli serbestlik tedbirinin kaldırılmasına ve açık ceza infaz kurumuna iadesine karar verilmiş ise de,

Bakırköy 4. İnfaz Hâkimliğinin 28.09.2023 tarihli kararı ile 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un Geçici 10/1 inci maddesi uyarınca ceza infaz kurumuna dönüş yapmadığından bahisle hükümlü hakkındaki denetimli serbestlik tedbirinin kaldırılmasına ve açık ceza infaz kurumuna iadesine karar verilmiş ise de,

Hükümlünün Marmara Açık Ceza İnfaz Kurumunda cezasını infaz etmekteyken, Bakırköy 3. İnfaz Hâkimliğinin 30.05.2023 tarihli ve 2023/4201 Esas, 2023/4218 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A. maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verildiği, anılan kararın 4 üncü maddesinin (a) fıkrasında, "5275 sayılı yasa geçici 9/5 maddesi uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle hükümlü 31.05.2023 tarihine kadar izinli sayılacağından, ceza infaz kurumundan ayrıldıktan sonra hükümlünün 31.05.2023 tarihi itibariyle (yeniden izinli sayılmasına ilişkin herhangi bir karar alınması halinde bu tarih itibariyle) aynı yasa geçici 9/3 maddesi uyarınca 5 gün içerisinde talebinde belirttiği denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmemesi" halinde koşullu salıverilme tarihine kadar olan cezasının infazı için açık ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verileceğinin ihtar edildiği, karardan önce 28.05.2023 tarihli resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren, 26.05.2022 tarihli ve 7407 sayılı Bankacılık Kanunu ile Bazı Kanunlarda ve 655 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 11 inci maddesi ile, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrasında yer alan “oniki kez” ibaresi “ondokuz kez” şeklinde ve altıncı fıkrasında yer alan “31/5/2022” ibaresi “31/7/2023” şeklinde değiştirilerek 31.07.2023 tarihine kadar Covid 19 izinlerinin uzatılmasının mümkün hale getirildiği, Ceza ve Tevkif Evleri Genel Müdürlüğünün 25.05.2023 tarihli ve 4635/74428 sayılı yazısı ile, 24.05.2023 tarihli bakan oluru ile Covid-19 izin sürelerinin 31.05.2023 tarihinden itibaren 2 ay süre ile uzatılmasının uygun görüldüğünün belirtildiği ve Cumhuriyet Başsavcılıklarına yazının bildirildiği, infaz hakimliği kararında Covid-19 izninin 31.07.2023 tarihi yerine 31.05.2023 tarihine kadar devam edeceğinin yazılması hatalı olduğu gibi, Bakırköy Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 29.08.2023 tarihli ve 2023/4703 NKL sayılı yazısından anlaşıldığı üzere hükümlünün 31.05.2023 tarihinde cezaevinden tahliye edildiğinin, Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle 31.07.2023 tarihine kadar izinli olduğundan dolayı müdürlüğe müracaatının gerçekleşmediğinin belirtildiği, denetimli serbestlik kararının hükümlüğe tebliğ edildiğine dair belgeye de rastlanmadığı, denetimli serbestlik kararının infazına da

başlanmadığından hükümlünün hak ve yükümlülüklerinden haberdar olmadığının kabulü gerektiği anlaşıldığından, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin, (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

2. 7242 sayılı Kanun’un 53 ncü maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası;

(5) Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle, açık ceza infaz kurumlarında bulunanlar ile kapalı ceza infaz kurumunda bulunup da açık ceza infaz kurumlarına ayrılmaya hak kazanan hükümlüler, 105/A maddesi kapsamında denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak cezasının infazına karar verilen hükümlüler ve 106 ncı madde veya diğer kanunlar uyarınca denetimli serbestlik tedbirinden yararlanan hükümlüler, 31/5/2020 tarihine kadar izinli sayılır. Salgının devam etmesi hâlinde bu süre, Sağlık Bakanlığının önerisi üzerine Adalet Bakanlığı tarafından her defasında iki ayı geçmemek üzere ondokuz kez uzatılabilir. Bu fıkra uyarınca izinli sayılanlar hakkında 95 ve 97 nci madde hükümleri uygulanır.

3. 7456 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun’a eklenen geçici 10 uncu maddenin birinci fıkrası;

(1) 31/7/2023 tarihi itibarıyla geçici 9 uncu maddenin beşinci fıkrası uyarınca Covid-19 salgın hastalığı nedeniyle izinde bulunan hükümlüler, izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kurumlara dönmek zorundadır.

Şeklinde düzenlenmiştir.

4. Hükümlünün, 05.08.2015 tarihinde işlemiş olduğu dolandırıcılık suçundan verilen ve kesinleşen 2 yıl 6 ay hapis cezasının infazı amacıyla Cumhuriyet Savcılığınca düzenlenen 16.05.2023 tarihli ve 2023/1-9589 sayılı müddetnameye göre, 04.05.2023 tarihinde cezasını infaz etmek üzere açık ceza infaz kurumuna alındığı ve aynı gün 5275 sayılı Kanun'un Geçici 9 ncu maddesi gereğince Covid-19 iznine çıkarıldığı, şartla tahliye tarihi 01.08.2024 olan hükümlü hakkında izinde bulunduğu sırada İnfaz Hakimliğinin 30.05.2023 tarihli ve 2023/4201 Dosya, 2023/4218 Karar sayılı kararı ile 5275 sayılı Kanun'un 105/A maddesi uyarınca şartla tahliye tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik uygulanarak infazına karar verildiği anlaşılmaktadır.

5. İnfaz Hakimliğince şartla tahliye tarihine kadar olan cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz edilmesine karar verilen hükümlünün, 5275 sayılı Kanunun’un geçici 10 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca izin bitimini takip eden onbeş gün içinde infaz işlemlerinin devam ettiği kuruma dönme zorunluluğu olduğu görülmektedir.

6. Dosya içerisinde, Marmara Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından düzenlenen ve hükümlüye tebliğ edilmesi gereken, hükümlünün izin belgesinin dosya içerisine alınması ve hükümlünün yokluğunda denetimli serbestlik kararı verilmiş olsa da denetimli serbestlik kararının kendisine tebliğ edilmemiş olma ihtimaline binaen izin belgesinde gösterilen izin bitim tarihinde Açık Ceza İnfaz Kurumuna müracaat edip etmediğinin ve müracaat etti ise ne gibi işlem yapıldığının araştırılmasında zorunluluk bulunmaktadır.

7. Ayrıca Marmara Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından düzenlenen ve hükümlünün 31.05.2023 tarihine kadar Bakırköy Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat etmesi gerektiğine dair “31.05.2023 tarihli ve 2023/7788 sayılı Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğüne Nakil ve Tebliğ Tebellüğ Belgesinin” hükümlüye usulüne uygun olarak tebliğ edilip edilmediği, edildi ise hangi tarihte tebliğ edildiği, ayrıca hükümlünün UYAP sisteminde kayıtlı GSM numarasına cezasının infaz durumu ile ilgili SMS gönderilip gönderilmediği, gönderildi ise hangi tarihte gönderildiği araştırılmaksızın, eksik inceleme sonucu verilen karar Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi açıklanan bu sebeple yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.11.2023 tarihli ve 2023/2988 değişik iş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.05.2024 tarihinde karar verildi.