muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/27743, Karar No: 2014/12612, Tarih: 26.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/27743 E.  ,  2014/12612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın müdürü olduğu ve hafriyat ve nakliyat işleri ile iştigal etmek üzere kurulan şirket hakkında, 01.08.2005 tarihinde yapılan yoklamaya göre, işyerinin 50 m2 olduğu, çalışan işçisinin bulunmadığı, şirketin kuruluşu olan 29.07.2000 tarihini takip eden 01.08.2005 tarihli ve devam eden günlerdeki yoklamalarda işyeri adresinin boş olduğu ve hiçbir yetkilisine rastlanmadığı, iştigal alanı olan nakliyat ve hafriyat işlerinde kullanılacak demirbaş kayıtlarında araç ve makinası görülmediği gibi bu araçların kiralandığına dair bir kayıt ve belgenin bulunmadığı, 2005 takvim yılının 2005/7 ile 2005/12. dönemleri arasında yüksek matrahlı KDV beyannamesi verilmesi, Ba ve Bs formlarının verilmemesi, 2005-2006 yıllarında toplam 50 cilt fatura bastırılmış olması ve bu faturaların bizzat sanık tarafından teslim alınmış olması karşısında; 2005 yılında zincirleme şekilde sahte fatura düzenlediği sabit olmakla tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiş, hükmolunan hapis cezasının kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.06.2014 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

- ... … Ltd. Şti’nin, bildirilen adresinde faaliyet göstermemesi ve yetkilisi olan sanığa, şirket ve ikametgah adreslerinde ulaşılamaması nedeniyle, tarh dosyası üzerinden (dosyadaki bilgi formu ve yoklama fişleri ile) ve harici tespitlerle (bir süre şirketin muhasebeciliğini yapan... ve şirkete belge basan anlaşmalı matbaa yetkililerinin beyanları ile) yapılan inceleme sonucunda düzenlenen 13.06.2008 gün ve 548/47 sayılı Vergi Tekniği Raporu’nda (VTR), mükellef şirketin 2005, 2006 ve 2007 yıllarında sahte belge düzenlediğinin belirtilmesi üzerine, sanığın yetkilisi olduğu şirket hakkında her takvim yılı için üç ayrı Vergi Suçu Raporu (VSR) hazırlanmıştır. Vergi Dairesi Başkanlığının 21.07.2008 tarih ve 4148 sayılı mütalaasında; mükellef şirketin 2005 yılı hesaplarının incelenmesi sonucunda, ekli VSR’na göre şirket müdürü ...’ın kaçakçılık fiilini işlediğinden, hakkında dav açılması için 213 sayılı VUK’nun 367. maddesi gereğince mütalaa verilmiştir.

İddianamede, suç tarihi 2005 olarak gösterilip, “ayrıntıları vergi suçu, vergi tekniği ve vergi inceleme raporlarında belirtildiği üzere … vergi mükellefi olan "... … Ltd. Şti’nin 2005 yılına ait defter ve belgelerinin incelemesi sonucunda; raporun (VTR) II-C/1 bölümünde dökümü yapılan toplam 115 adet faturanın gerçeği ifade etmeyen sahte faturalar oldukları, şüpheli ...'ın adı geçen şirketi sahte fatura ticareti yapmak için kurduğu ve 2005 yılında değişik tarihlerde sahte faturaları kullanmak suretiyle 6.345,82 YTL. kurumlar vergisi, 3.770,57 YTL katma değer vergisi, 5.711,24 YTL. kurumlar geçici vergisi ile 1.480,69 YTL stopaj gelir vergisini ziyaa uğrattığı bu şekilde vergi kaçakçılığı suçunu işlediği” belirtilerek dava açılmıştır. (İddianamede, sanığın eylemi vasıflandırılırken, 2005 yılında değişik tarihlerde sahte faturaları “kullanmak” ifadesine yer verilse de vergi kaybına neden olduğu belirtilen 115 faturanın tamamı, VTR’nda gösterildiği gibi sanığın yetkilisi olduğu şirketin, 2006 ve 2007 yıllarında değişik mükelleflere düzenlediği faturalardır.)

Yapılan inceleme sonucu tanzim edilen ve mükellef şirket ile yetkili müdürü olan sanık hakkında ayrıntılı bilgiler içeren Vergi Tekniği Raporu’nda; sanığın 2005, 2006 ve 2007 yıllarında sahte belge düzenlediği belirtilmiş ise de raporda listelenip, ayrıntılı bir şekilde gösterilen (ve iddianamede de “raporun II-C/1 bölümünde dökümü yapılan toplam 115 adet fatura” olarak dava konusu ettiği) faturaların hepsi 2006 ve 2007 yıllarına aittir. 2006 yılına ait faturaların ilki 28.07.2006, sonuncusu 27.12.2006 tarihlidir. 2007 yılına ait faturaların ilki ise 05.01.2007, sonuncusu da 23.02.2007 tarihlidir. Görüleceği gibi, VTR’nda tek tek gösterilen ve iddianamede de dört ayrı vergi yönünden vergi ziyaı oluşturduğu belirtilerek dava konusu edilen 115 adet faturanın hiç biri 2005 tarihli değildir. VTR’nun SONUÇ kısmında da, dökümü yapılan 115 adet faturanın sahte olduğu belirtildikten sonra, “şirketin sahte fatura ticareti için kurulduğunun kabul edilerek, mükellef şirkete ait faturalara rastlanılması halinde ‘sahte faturalar’ şeklinde değerlendirilmesi gerektiği” görüş ve sonucuna varılmıştır.

Mahkemece, sanığın savunmasının alınmasından başka, aldırdığı bilirkişi raporu ile yetinip, idarece düzenlenen rapor ve eklerindeki tespit ve beyanlar doğru kabul edilip, savunmaya itibar edilmeyerek, 2005 yılı içerisinde düzenlenen faturaların tamamı gerçeğe aykırı kabul edilerek, 213 sayılı VUK’nun 359/b-1 maddesi gereğince mahkumiyet karar verilmiş, Daire çoğunluğunca, kararın bozulmasına ilişkin tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmeyerek mahkumiyet kararı onanmıştır.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle bu karara katılamıyorum:

Aşağıda açıklanan gerekçelerle bu karara katılamıyorum:

1. Konusu vergi suçu olan dosyada, Ceza Genel Kurulu’nun kararı (8.4.1991, 1991/9-81 E., 1991/111 K.- AKİP) ile buna benzer bir çok kararda belirtildiği gibi, ceza yargılamasında delil serbestliği ilkesi başlığı altında toplayabileceğimiz ve yasanın gerekçesinde açıklanan temel prensiplere göre; her şey delil olabilir. İlgililer delil ileri sürebilecekleri gibi, hâkim de kendiliğinden delil araştırabilir, hatta zorunlu olarak araştırması gerekir. Delil ileri sürmede zaman kısıtlaması olmaz. İspat külfeti sanığa yüklenemez. Delil değerlendirmede hâkimi bağlayan üstün delil söz konusu olmaz. Hâkim, tüm delilleri serbestçe değerlendirebilir. Vicdani kanaat, ceza yargılamasının temel ilkesidir. Bu ilkelerin birinden dahi vazgeçmek, ceza yargılamasının temel felsefe ve yapısına aykırı davranmak anlamını taşır.

2. VUK’nun 359. maddesindeki sahte veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme veya kullanma suçları da TCK’nda düzenlenen sahtecilik suçlarına benzer, sahteciliğin özel bir türüdür. Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturalar, bizatihi suçun maddi konusudur. VUK’nun İkinci Kitabının İkinci Kısmında defter ve belge düzenine ilişkin usul ve esaslar on bölüm halinde düzenlenmiş, 229-231. maddelerde faturanın tanımı, şekli ve nizamı ayrıntılı biçimde gösterilmiştir. Buna göre, anılan suçun oluşabilmesi için, düzenlenen sahte faturaların yasada öngörülen zorunlu bilgileri içermesi gerekir. Sanığın düzenlediği iddia olunan faturaların aslı veya onaylı örnekleri dosya içinde bulunmadığı gibi, suça konu faturaların düzenlendiği hususu bile sabit değildir. Vergi denetmeni bile VTR’nda, “mükellef şirkete ait başka faturalara rastlanılması halinde ‘sahte fatura’ olarak değerlendirilmesi gerektiğini” belirtirken, 2005 yılında düzenlenmiş fatura tespit edilmemesine rağmen, bazı bulgu ve belirtilerden hareketle, varsayıma dayalı olarak mahkumiyet kararı verilmiştir. Ceza hukukunda şüphe sanık yararına yorumlanır. Mahkumiyet kararı verilebilmesi için, sanığın suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, hukuka uygun elde edilmiş kesin deliller bulunmalıdır.

3. Dairenin bir çok kararında, vergi tekniği raporlarında sanıkların işyeri ve ikametgah adreslerinde bulunamaması, faaliyette olduklarına dair bilgi elde edilememesi, Ba/Bs formlarının verilmemesi, buna karşın yüksek matrahlı KDV Beyannamelerinin verildiği belirtilse de, 213 sayılı VUK'nun 227/3 ve 230. maddelerinde öngörüldüğü üzere anılan suçun oluşabilmesi için düzenlenen sahte faturaların yasada öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerektiği, düzenlendiği iddia olunan faturaların aslı veya onaylı örneklerinin veya fatura bilgilerinin dosyada yer almaması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenebilmesi bakımından; faturaların asılları ve onaylı suretleri getirtilerek yasada öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin incelenmesi, gerektiğinde faturalardaki imza ve yazıların sanıklara ait olup olmadığı hususunda imza incelemesi yaptırılması, faturaları kullananlar belirlenip sanıktan alınıp alınmadığı hususunda ifadelerine başvurulmasından sonra sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği vurgulanmıştır. (11. CD., 18.02.2013, 2013/863 E., 2013/2607 K., 28.04.2014, 2014/3335 E., 2014/8130 K., 08.04.2014, 2012/23259 E., 2014/6705 K. 12.06.2014, 2012/27758 E., 2014/11593 K.)

3. Somut olayda, dava konusu 2005 yılında, düzenlendiği iddia edilen hiçbir fatura tespit edilmemiştir. Bu konuda delil olabilecek tek veri, 2005 yılı Temmuz-Aralık aylarına ilişkin olarak vergi dairesine verilen KDV Beyannameleridir. Bilindiği gibi, Türk vergi sistemi beyan esasına dayalı olup, ancak gerektiği zaman beyanların doğruluğu araştırılıp inceleme konusu olabilmektedir. Verilen Beyannamelerin ekinde düzenlenen veya kullanılan fatura

veya fatura bilgilerine yer verilme zorunluluğu bulunmamaktadır. Hiç fatura düzenlenmediği halde beyanname verilmiş olabilir. Kaldı ki, Vergi Tekniği Raporu’nda gösterildiği gibi; mükellef şirketin 2006 yılında düzenlediği faturaların ilki 28.07.2006 tarihlidir. Bir başka ifadeyle, 1 Ocak-27 Temmuz 2006 tarihine kadar düzenlenmiş fatura tespit edilememiştir. (Dairece her takvim veya vergilendirme dönemi ayrı suç kabul edildiğinden, 2006 yılı faturaları için sanık hakkında ayrıca dava açılıp mahkumiyet kararı verilmiş olup, Dairenin 2013/5551 Esas sayılı dosyası olarak tevziye hazır beklemektedir.)

Bu davaya konu 2005 yılında düzenlenen faturaların sahteliği kabul edilse bile bunların tamamının 1 Haziran 2005 tarihinden önce düzenlenmiş olma ihtimali mevcuttur. Bu durumda da inceleme tarihi itibariyle dava zamanaşımı süresi dolmuştur.

Bu davaya konu 2005 yılında düzenlenen faturaların sahteliği kabul edilse bile bunların tamamının 1 Haziran 2005 tarihinden önce düzenlenmiş olma ihtimali mevcuttur. Bu durumda da inceleme tarihi itibariyle dava zamanaşımı süresi dolmuştur.

4. Şirketin faaliyet gösterdiği işyerini sanığa kiraya veren ..., vergi denetmenine verdiği ifadede, sanığın kira bedelini ödemediği için tahliye kararı çıktığını, taşınmazın beş altı ay kadar kullanıldığını beyan etmiş, keza 2005 yılı beyannamelerini düzenleyip vergi idaresine veren muhasebeci ... da vergi denetmenine, ...şirketinin muhasebe kayıtlarını tutma ve beyannamelerini düzenlemeyi içeren sözleşme yapmadığını, defter kayıtlarını da tutmadığını, 2005 yılında verilen beyannameyi kendisinin düzenlediğini, sanığın kendisine verdiği bilgileri esas alarak geçici vergi ve KDV beyannameleri düzenlediğini, (tehdit edildiği için bu beyannamleri düzenlediğini) beyan etmiştir. Görüldüğü gibi, karara etkisi açısından beyanları önemli olan iki önemli tanık dinlenmeden karar verilmiştir.

5. Mahkemece, bilirkişi olarak seçilen yeminli mali müşavir’den rapor alınmışsa da bilirkişi raporunda, vergi idaresinin iddialarını tekrarlamaktan öte, hâkimin bilgisini aşan, dosyaya yenilik katan bir tespit yer almamaktadır. Bilirkişiye ait tek özgün ifade, “sahte fatura düzenlemek için kurulan firmalar her sektöre rahatlıkla fatura satabilmek için ünvanlarını oldukça geniş tutmaktadırlar” şeklindeki genelleme/varsayımdan ibarettir.

Daire çoğunluğunun kararında, sanığın atılı suçu işlediğine delil olarak gösterilen tespitlerin tamamı, vergi denetmeninin tespitleri olup, sahte fatura düzenlendiğini gösteren, mahkumiyete yeter kesin deliller değildir.

Açıklanan nedenlerle, yerel mahkemece verilen mahkumiyet kararının onanmasına ilişkin çoğunluk kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/19334, Karar No: 2010/1154, Tarih: 20.01.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/19334 E.  ,  2010/1154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/04/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu şirket hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan icra takibinde örnek 10 ödeme emri borçlu şirket yetkilisi İ. K.. imzasına 19.12.2008 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmiştir. Borçlu şirket vekili 29.12.2008 tarihinde icra mahkemesine verdiği dilekçe ile gecikmiş itirazda bulunmuştur. Gecikmiş itirazın dayanağı olarak 23.12.2008 tarihli özel rapor sunulmuş olup anılan rapor Tekirdağ İl Sağlık Müdürlüğünce onaylanmış ise de hangi tarihte onaylandığı belli değildir.

Söz konusu raporda "Bel ağrısı ve yürüyememe şikayeti ile müracaat eden İ. k.. yapılan muayenesinde sonucu reçetesi verilerek 3 gün mutlak yatak istirahati uygundur" denilmektedir. Raporda öne sürülen rahatsızlığı (bel ağrısı)nın icra dairesine  gidip borca itiraz edilmesini veya vekil atamasını engelleyici olduğu belirlenmemiştir. Öte yandan borçlu şirketin diğer yetkilisi H. K..'nın il dışında olduğu iddia edilerek gidiş-dönüşe ilişkin otobüs biletleri ibraz edilmiş ise de, ödeme emri tebligatını alan borçlu şirket yetkilisinin, takipten Hasan koca'yı haberdar etmesi ve bu kesintinin de muhabere yolu ile bulunduğu yer icra müdürlüğünden takibe itiraz etmesi veya şirkete vekil tayin etmesi mümkündür. Aksinin kabulü ise kötü niyete prim tanımak olur.

Bu nedenlerle gecikmiş itirazın reddi yerine kabulüne karar verilerek itirazın incelenmesi doğru değildir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 20.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5835, Karar No: 2020/8688, Tarih: 13.10.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/5835 E.  ,  2020/8688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin davalı idarenin esastan reddi ile davacılar vekilinin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince yapılan istinaf başvurusunun davalı idarenin karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun davalı idarenin esastan reddi ile davacı vekilinin kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesinin kararı kaldırmak suretiyle yeniden hüküm kurulmuş bu karar davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.Dosyada bulunan kanıt ve belgelere kararın dayandığı gerekçelere göre; ... Mahallesi 105 ada 47 parsel sayılı taşınmaz emsal kıyaslaması yapılarak değer tespit edilmesinde ve proje bütünlüğü nedeniyle taşınmazı imar planında yolda kalan ve el atılmayan kısmının da bedeline hükmedilerek 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine,

13/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10381, Karar No: 2018/2905, Tarih: 16.04.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/10381 E.  ,  2018/2905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine dair Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12.06.2017 gün ve 2016/132 Esas, 2017/173 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince gerçekleştirilen soruşturma ve kovuşturma evrelerine ait işlemleri içeren dava dosyasının Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemine (UYAP) sistemine kaydedilmemesi nedeniyle bilhassa kovuşturmaya ilişkin olup ıslak imza atılmayan duruşma tutanakları ile gerekçeli kararda elektronik imza bulunup bulunmadığı hususunda tereddüt yaşandığından, söz konusu dava dosyasının varsa imza eksiklikleri de giderilmek suretiyle sisteme aktarım işlemi yapıldıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13145, Karar No: 2009/12243, Tarih: 08.10.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/13145 E.  ,  2009/12243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde 01.10.1998-05.02.2005 tarihleri arası çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ile davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacının temyizine gelince:

Davacı, 1.10.1998-5.2.2005 tarihLeri arasında davalılara ait iş yerinde geçen ve Kuruma eksik bildirilen sürelerin tesbitini istemiştir.

Mahkeme, davanın kısmen kabulü bildirilmeyen 5.1.1999-30.4.1999 tarihleri arasındaki 20,1.5.1999-31.8.1999 tarihleri arasında bildirilmeyen 20 gün olmak üzere toplam 40 günlük sürenin tesbitine karar verilmiş ise de dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçelerle varılan sonuç doğru değildir.

Dosyadaki belgelerden davacının ilk kez davalı iş verenlere ait 11034133 sigorta sicil nolu iş yerinden 15.10.1998 tarihinde bildiriminin yapıldığı ve bu iş yerinden 18.12.1998 tarihinde çıkışının ,1144475 sayılı iş yerinden 5.1.1999 tarihinde girişinin 25.11.1999 tarihinde çıkışının yine aynı iş yeri için 18.2.2000 tarihinde girişinin 30.11.2000 tarihinde çıkışının,48550 sigorta sicil sayılı iş yerinden 6.1.2001 tarihinde girişinin 30.9.2003 tarihinde çıkışının 110796771 sayılı iş yerinden ise 1.12.2003 tarihinde girişinin 30.1.2005 tarihinde ise çıkışının yapıldığı ,bildirimi yapılan tüm bu iş yerlerinin davalılara ait adi ortaklık yada Limited şirketi olduğu davalı iki ortağın davacıyı ya adi ortaklıkta yada ortağı oldukları Limited şirketleri yanında sigortalı gösterdikleri ve faaliyet adreslerinin aynı olduğu anlaşılmıştır.Her ne kadar davalılara ait iş yerlerinden davacının 5 kez işe girişi 5 kez de çıkışı bildirilmiş ise de dosyada yer alan davacıya ait şahsi sicil dosyasında davalılar tarafından düzenlenen işe giriş bildirgelerine rastlanmamıştır.

Dinlenen davalı işveren tanıklarından ... 1997 tarihinden bu yana davalılar yanında çalıştığını davacının 1998 yılında çalışmaya başlayıp 2005 yılı 2.ayına kadar çalışmasına devam ettiğini davacının tahsilatçı olarak çalıştığını önceleri adi ortaklıkta daha sonrada şirketin kurulması ile birlikte şirket yanında çalışmaya devam ettiğini beyan etmiş diğer işveren tanıkları ...2000 yılından bu yana davalı iş yerinde çalıştığını davacının kendisinden önce çalışmaya başladığının 2005 yılı başlarında işten ayrıldığının belirtmişlerdir.

Bordro tanıkları... ...ve ... ise ,her üç tanığın çalışma süreleri toplamda ihtilaflı dönemin tamamını kapsar durumda olup davacının 1998 yılından 2005 Şubat ayına kadar kesintisiz olarak davalı iş verenlerin tahsilat işlerini yaptığını bildirmişlerdir.

Bu durumda gerek bizzat davalı iş veren tanığı anlatımlarından gerek bordro tanıklarının ve komşu iş yeri tanıklarının ifadelerinden davacının davalılara ait adi ortaklık ve Ltd. şirketler yanında 15.10.1998 tarihinden 5.2.2005 tarihine kadar kesintisiz olarak çalıştığı açıkça ortadadır.İş veren tarafından bildirimin kesintili yapılması sonuca etkili olmayıp davacının 15.10.1998-5.2.2005 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığının kabulü ile bildirimi yapılmayan tüm süreler yönünden davanın kabulü gerekirken kararda belirtildiği şekliyle kısmen kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde bulundurulmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine 8.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15607, Karar No: 2019/2001, Tarih: 01.04.2019

**20. Ceza Dairesi         2015/15607 E.  ,  2019/2001 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme : GİRESUN Ağır Ceza Mahkemesi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

...... sayılı CMK gereğince baro tarafından görevlendirilen müdafiye Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinden ayrık olarak "Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Görevlendirilen Müdafii ve Vekillere Yapılacak Ödemelere İlişkin Tarife" gereğince Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenecek meblâğ yargılama giderlerinden olmayıp Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c. maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocukların adaletin selameti gerektiriyorsa mahkemece görevlendirilecek bir avukatın yardımından "para ödemeksizin" yararlanabilmeleri hakları bulunduğu gözetilmeden, zorunlu müdafiye ödenen ücretin yargılama gideri olarak sanığa yükletilmesi,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi ve eksikliğin giderilmesi mümkün bulunduğundan;

Hükmün yargılama giderlerine ilişkin bölümünde yer alan “SSÇ'nin sarfına neden olduğu 172,00 TL soruşturma aşamasındaki müdafii yargılama giderinin SSÇ'den tahsiline ” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılması, Suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.