muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11530, Karar No: 2023/5739, Tarih: 20.06.2023

Sanığın 11.05.2015 tarihli eylemini, İstanbul 60. Asliye Ceza Mahkemesince kanuni zorunluluk üzerine verilen ve 27.11.2014 tarihinde kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde gerçekleştirmesi nedeniyle, 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca ayrı bir soruşturma ve kovuşturma yapma yasağı bulunduğu ve bu suçun sadece ilk suçtan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali sayılabileceği,

kanunî zorunluluk üzerine verilmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde işlendiği anlaşılan eylem nedeniyle açılan kamu davasında "düşme" kararı verilip mahkemesine ihbarda bulunulması ve 01.12.2015 tarihli eylem bağımsız suç haline geleceğinden bu eylem yönünden kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmek üzere Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

Mahkemesince "düşme" kararı verilip ihbarda bulunulması gerekmekte ise de; ihbar üzerine, İstanbul 60. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.09.2019 tarihli ve 2019/483 Esas, 2019/272 Karar sayılı kararı ile, hükmün açıklanmasına karar verildiği gözetilerek yeniden ihbarda bulunulmayıp yalnızca düşme kararı verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

F. Kabule göre de;

Mahkemesince "düşme" kararı verilip ihbarda bulunulması gerekmekte ise de; ihbar üzerine, İstanbul 60. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.09.2019 tarihli ve 2019/483 Esas, 2019/272 Karar sayılı kararı ile, hükmün açıklanmasına karar verildiği gözetilerek yeniden ihbarda bulunulmayıp yalnızca düşme kararı verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

F. Kabule göre de;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasında; "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." düzenlemesi ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsendiği dikkate alındığında; tebligatın öncelikle bilinen en son adrese, MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin birinci ve sekizinci fıkraları ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, somut olayda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın doğrudan şüphelinin MERNİS adresine 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğinin usulsüz olduğu, bu nedenle kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmediği, erteleme kararı usulûne uygun şekilde kesinleşmeden tedbirin infazına başlanamayacağı gibi beş yıllık erteleme süresinin de işlemeye başlamayacağı, mahkemece, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca "durma" kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden mahkûmiyet kararı verilmesi de, Kanun’a aykırıdır.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Yukarıda (E) bendinde açıklanan nedenle, İstanbul 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.12.2016 tarihli ve 2016/97 Esas, 2016/620 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2. Yukarıda (E) bendinde açıklanan nedenle, İstanbul 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.12.2016 tarihli ve 2016/97 Esas, 2016/620 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32644, Karar No: 2017/4272, Tarih: 13.04.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/32644 E.  ,  2017/4272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığa atılı suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan şekli ile altı aydan üç yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adli para cezası şeklindeki yaptırımlarının, her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, kanunda hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Kanun'un 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda hüküm fıkrasında sanık hakkında uygulama maddesindeki temel cezalardan hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde farklı bir gerekçe gösterilmeden aynı gerekçelerle adli para cezasının, gün sayısının 5 gün yerine, 30 gün olarak belirlenmesi suretiyle fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; “5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan gün para cezasının 5 gün olarak, aynı Kanun'un 62.maddesi gereğince yapılan indirim sonucu 4 gün para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 30 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 120 TL olarak belirlenmesine” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/429, Karar No: 2013/704, Tarih: 11.02.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/429 E.  ,  2013/704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sırasında tedbirin kaldırılmasına ilişkin talebin ilamda yazılı nedenlerden dolayı reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davalılardan ... ve ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların aracı kurum olan ... Menkul Kıymetler A.Ş.'nin yöneticileri olduklarını, aracı kurum şirketin tedrici tasfiye halinde olduğunu, 2499 sayılı SPK'nın 46/k maddesi uyarınca tedrici tasfiyeye giren aracı kurum yöneticilerinin iflasının istenebileceğini ileri sürerek, davalıların iflasına ve malvarlıklarının devrinin önlenmesi için ihtiyati tedbir konulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ...'nın hatalı blokajı nedeniyle şirketin mali durumunun bozulduğunu ve tedrici tasfiyesine karar verildiğini, tedrici tasfiye kararı verilmesi halinde yöneticilerin iflâsını isteme yetkisinin mutlak olmadığını, aracı kurum müşteri borçlarının tamamen karşılandığını, tedbir kararlarının müvekkillerinin tüm ticari faaliyetlerini bertaraf edecek nitelikte olduğunu savunarak, davanın reddini ve tedbirlerin kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, SPK'nın aldığı tedrici tasfiye kararının yerindeliğinin bu davada yargılama konusu olmadığı gibi, SPK'nın 46/h. maddesi uyarınca davalılar vekilinin tedbirlerin kaldırılmasına yönelik isteğin yerinde olmadığı gerekçesiyle, talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar .. ve ..... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılardan .. ve ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılardan . ve ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere ....02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3704, Karar No: 2017/6249, Tarih: 20.02.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/3704 E.  ,  2017/6249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki Mahallesi, 516 ada, 147 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının irad kaydedilmesine, 20/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/354, Karar No: 2010/6413, Tarih: 06.07.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/354 E.  ,  2010/6413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak iddiasının reddi davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, Tekirdağ 2.İcra Müdürlüğü’nün 2008/3993 Esas sayılı dosyasından 28.04.2008 tarihinde yapılan haciz sırasında davalı ... İhracat Ltd.Şti.'nin istihkak iddiasında bulunduğunu belirterek İİK ... maddeler gereğince davalı 3. kişinin istihkak iddasının reddine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı 3. kişi vekili borçlunun taraf gösterilmesi gerektiğini, haciz yapılan ve üzerinde soğuk hava deposu ve eklentileri ile arsası olan taşınmazı haczedilen teferruatlarla birlikte borçludan 14.01.2008 tarihinde satın aldıklarını ve buraya şube açtıklarını haczedilen menkullerin mütemmim cüz olduğunu işyerinden ayrı haczedilemiyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davaya dahil edilen borçlu şirket yetkilisi ... haczedilen menkullerin müvekkil şirkete ait olduğunu bunların devredilen eşyalar arasında olmadığını belirterek davayı kabul ettiğini beyan etmiştir.

Mahkemece iddia ve toplanan delillere göre; takip konusu borcun haciz yapılan işyerinin devrinden önce doğduğu ispatlanamadığından, İİK 44 ve BK 179. maddelerin uygulanamıyacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, İİK 99.madde gereğince alacaklı tarafından 3.kişinin istihkak iddiasının kaldırılması istemine ilişkindir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, takip konusu borcun, 14.01.2008 tarihli işyeri devrinden önce doğduğunun ispatlanamaması nedeniyle İİK 44, BK 179 maddelerin uygulanma olanağı bulunmamasına göre davacı alacaklı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,55 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı alacaklıdan alınmasına 6.7.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3993, Karar No: 2022/14654, Tarih: 19.09.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/3993 E.  ,  2022/14654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 08.02.2012 tarihinden, denetim süresi içinde ikinci suçun işlendiği 30.05.2012 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

"Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.11.2014 tarihli, 2013/830 Esas ve 2014/502 karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; CMK'nin 213/.11 maddesine göre hükmün açıklanmasına dair kararda,"

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, CMK'nin 34 ve 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine imkan sağlayacak biçimde açık ve gerekçeli olması, gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerekirken; açıklanan ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeyen hükmün BOZULMASINA, 19.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9734, Karar No: 2014/6135, Tarih: 06.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9734 E.  ,  2014/6135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1208, Karar No: 2014/12704, Tarih: 07.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/1208 E.  ,  2014/12704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malazgirt Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/08/2013

NUMARASI : 2012/111-2013/198

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın bulunduğu mahalde uygun emsal bulunmadığı belirtilerek 127 km gibi çok uzakta bulunan il merkezindeki daha düşük yüzölçümlü satışın emsal alınması doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkân tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın imar parseli olduğu belirtilmesine rağmen 1/1000 ölçekli mi, yoksa 1/5000, 1/25.000 ölçekli imar planı içinde bulunduğu açıkça belirtilmediğinden Belediye Başkanlığından araştırılarak 1/1000 ölçekli imar planında ise, paftası üzerinde dava konusu taşınmazın konumu da işaret ettirildikten sonra değerlendirme yapılması gerekirken eksik inceleme ile bedel tesbiti,

3-Kabule göre de;

a-Değerlendirmenin yapıldığı yıl itibari ile dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak,

3-Kabule göre de;

a-Değerlendirmenin yapıldığı yıl itibari ile dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak,

b-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen M.. ili K.. m.. ..ada, .. parsel sayılı taşınmazın, bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,

Raporlar değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8811, Karar No: 2022/5477, Tarih: 22.03.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/8811 E.  ,  2022/5477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK'nın 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Vekaletnamesinde davadan feragate yetkisi olan davacı vekili Av.... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 08/02/2022 tarihli dilekçe ile davadan feragat ettiğini bildirdiğinden, davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere saklanma kararını veren İstanbul Anadolu 3.Asliye Ticaret Mahkemesine) İŞLEMSİZ İADESİNE, temyiz dilekçesinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 22/03/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11106, Karar No: 2011/14834, Tarih: 04.10.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/11106 E.  ,  2011/14834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çal Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :25.12.2008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, soybağı (babalık) ile ilgili olmayıp, davacının davalılar Zekeriya ve Ayşe'nin çocuğu olmadığı, davalılar Mehmet ve Zeliha'nın evliliğinden olma çocuğu olduğu iddiasını içeren, aynı zamanda çocuğun hem baba hem de ana adının düzeltilmesini gerektiren 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36.maddesine dayalı olarak açılmış bir nüfus kayıt düzeltim davası niteliğindedir.

Bir davanın nüfus kayıt düzeltim davası mı, yoksa soybağına ilişkin bir dava mı olduğunun ayrımını yapmak çoğu zaman güçlük taşıyabilir. Ancak, ayrım önemlidir. Soybağına ilişkin davalar (tanımanın iptali, soybağının reddi, babalık tespiti) bir hak düşürücü süreye bağlanmıştır (TMK.md.289,291,300,303). Oysa, nüfus kayıt düzeltim davaları bir süreye bağlanmamıştır. Ana yönünden soybağı ilişkisi doğumla kurulur (TMK.md.281/1). Ana yönünden genetik bağın kanıtlanması gerekmez; doğum olayının kanıtlanması gerekli ve yeterlidir. Bu nedenle, nüfus kaydında ana adının değiştirilmesi istemi (ananın farklı bir kişi olduğu iddiası) soybağının düzeltilmesi işlemi niteliğinde olmayıp, nüfus kayıt düzeltiminin konusunu oluşturur. Nüfus kaydında kişinin hem ana hem de baba adının değiştirilmesinin istendiği durumlarda, gerçekte bir soybağı çekişmesi mevcut değildir. Bu gibi olaylarda durum, tüm taraflarca baştan beri bilinmekte; gizlenen bir nedenle (davaya konu olayda olduğu gibi, "çocuk sahibi olamama" olgusu) çocuk bir başka evliliğin ürün olduğu halde, diğer bir evliliğin ürünüymüş gibi nüfusa tescil ettirilmekte; başından beri babalık yönünden bir kuşku bulunmamaktadır. Oysa, bir soybağı düzeltimine ilişkin davada babalık yönünden başından itibaren bir kuşku mevcuttur. Bu farklılıklar karşısında; nüfus kaydındaki hem ana hem de baba adının değiştirilmesini istendiği böyle bir durumda; gizlenen nedenin kanıtlanması (gizlenen nedenin kanıtlanması için yeterli delil gösterilmemiş veya sunulan deliller inandırıcı bulunmamışsa genetik incelemeye de başvurulması gerekebilecektir) yeterli olacaktır. Soybağının düzeltilmesine yönelik davalarda ise; çoğu zaman bir örtülü neden sözkonusu olmayacağı gibi; hakimin re’sen araştırma ilkesinin (TMK.md.284/1) sonucu olarak, kanuni karineleri (TMK.md.287,288.290.302) göz önünde tutarak genetik araştırma yapması (6100 s.HMK.md.292, TMK.Md.284/2) da zorunlu olacaktır. Bu açıklamaların sonucu olarak, temyize konu davanın bir nüfus kayıt düzeltim davası niteliğinde olduğunun kabulü gerekir.

Yapılan bu değerlendirmeler karşısında; davalılardan Mehmet bakımından davanın babalık davası (TMK.md.301-303) olarak nitelenerek davanın ayrılmasına karar verilmesi doğru olmamıştır. Mahkemece davanın bütünüyle bir nüfus kayıt düzeltimi davası olarak kabul edilerek, delillerin bu çerçevede değerlendirilmesi ve gerektiğinde genetik araştırma da yapılarak; gerçekleşecek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.04.10.2011 (Salı)