muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/16204, Karar No: 2024/661, Tarih: 22.01.2024

Sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85 inci maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında Mahkemelerce verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri kararı ya da aynı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı var ise, hükmedilen tedbirin infazı sırasında ya da hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile hükmedilen erteleme süresi içerisinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan işlenen ilk eylem, anılan Kanun hükümleri, açık bir şekilde 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesi hükümleri çerçevesinde hareket edilmesi gerektiğini düzenlediğinden, ihlal niteliğinde sayılacaktır ve Mahkemelerce yargılamaya devam olunarak hüküm kurulacaktır. Hükmedilen tedbirin infazı sırasında ya da hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile hükmedilen erteleme süresi içerisinde ihlalin gerçekleşmemesi halinde ise Mahkemelerce sürenin olumlu geçtiğinin tespiti üzerine düşme kararı verilecektir. Ancak, sanık hakkında anılan geçiş hükümlerinin uygulanmasından sonra, kullanmak için uyuşturucu madde suçundan işlenen soruşturma ve kovuşturma konusu edilebilen sonraki eylem ile ilgili olarak, sanık lehine olması nedeniyle, 5237 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları doğrultusunda kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi gerektiği Dairemizce kabul edilmektedir.

Tüm bu açıklamalar ışığında, 20.10.2014 tarihli suç nedeniyle Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca, 28.11.2014 tarihli ve 2014/77260 Soruşturma, 2014/522 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar verilmesinin kanuna uygun olduğu, ancak kararın, doğrudan şüphelinin MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak 16.12.2014 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre tebliğinin 7201 sayılı Kanun hükümlerine aykırı olduğu, kararın tebliğinin usulsüz olması nedeniyle kararın kesinleşmediği, erteleme kararının usulüne uygun şekilde kesinleşmemesi nedeniyle beş yıllık erteleme süresinin işlemeye başlamayacağı, dolayısıyla ihlal kabul edilen eylemin erteleme süresi içerisinde işlendiğinden sözedilemeyeceği, mahkemesince kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere, 5271 sayılı

Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca, "kamu davasının durmasına" karar verilerek, erteleme kararının usulüne uygun şekilde tebliği ve kesinleşmesi ile infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi, Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma istemi değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

2. Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2019 tarihli ve 2019/126 Esas, 2019/304 Karar sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

2. Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2019 tarihli ve 2019/126 Esas, 2019/304 Karar sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

Sanık hakkında Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.09.2014 tarihli ve 2014/149 Esas, 2014/243 Karar sayılı kararı ile, sanığın mahkûmiyetine ve 5320 sayılı Kanun'un geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası dikkate alınarak 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmesini takiben, anılan kararın 12.03.2015 tarihinde kesinleşmesinden sonra, sanığın denetim süresi içerisinde 19.03.2017 tarihinde kasıtlı bir suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, yeniden yapılan yargılama sonucunda, sanık hakkında 20.10.2014 tarihinde işlediği suçtan Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca 28.11.2014 tarihinde erteleme kararı verildiği, erteleme kararı verilmesine kadar sanığın işlediği suçların tek suç olarak değerlendirilmesi gerektiği, dosyaların birleştirilerek görülmesi ve yargılamaya konu 02.02.2014 tarihli suçun ayrı bir suç oluşturmayacağı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiş ise de, yukarıda belirtildiği üzere, sanık hakkında zorunlu olarak 6545 sayılı Kanun uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile benzer hukuki sonuçları doğuracağı, böylece denetim süresi içerisinde işlenen 19.03.2017 tarihli uyuşturucu kullanmak suçundan dolayı sanık hakkında verilen hükmün, açıklanmasına karar verilmesi gerekirken sanığın beraatine karar verilmesi, Kanun'a aykırı ise de;

Kanun yararına bozma incelemesi sırasında gelinen aşamada;

Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.10.2018 tarihli ve 2018/401 Esas, 2018/782 Karar sayılı mahkûmiyet kararına konu 19.03.2017 tarihli eylem nedeniyle, daha önce hakkında verilen erteleme kararının ihlali nedeniyle 17.06.2015 tarihli iddianame ile Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesine açılan kamu davasına dayanılarak, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan kamu davası açılmıştır. Yukarıda açıklandığı üzere, erteleme kararının tebliğinin usulsüz olması nedeniyle "durma" kararı verilmesi gerektiği gerekçesiyle Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2019 tarihli ve 2019/63 Esas, 2019/865 Karar sayılı kararının Kanun'a aykırı olduğu belirlenmekle kararın kanun yararına bozulmasına karar verileceğinden, bu durumda Bursa 2. Asliye Ceza

Mahkemesinde görülen dava yönünden doğrudan dava açılması koşulları gerçekleşmediğinden, Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesince "hükmün açıklanmasına yer olmadığına" karar verilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onuncu fıkrası hükümlerinin uygulanması gerekmektedir.

Mahkemesinde görülen dava yönünden doğrudan dava açılması koşulları gerçekleşmediğinden, Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesince "hükmün açıklanmasına yer olmadığına" karar verilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onuncu fıkrası hükümlerinin uygulanması gerekmektedir.

Açıklanan nedenlerle, "hükmün açıklanmasına yer olmadığına" karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile sanığın beraatine karar verilmesi, Kanun'a aykırı olup, sanık lehine verilmiş olan ve davanın esasını çözen "beraat" kararından dolayı yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere, hukuka aykırılığa işaret edilerek kanun yararına bozma istemi değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

3. Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.10.2018 tarihli ve 2018/401 Esas, 2018/782 Karar sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.10.2018 tarihli ve 2018/401 Esas, 2018/782 Karar sayılı mahkûmiyet kararına konu 19.03.2017 tarihli eylem nedeniyle, daha önce hakkında verilen erteleme kararının ihlali nedeniyle 17.06.2015 tarihli iddianame ile Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesine açılan kamu davasına dayanılarak, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan kamu davası açılmıştır. Yukarıda açıklandığı üzere, erteleme kararının tebliğinin usulsüz olması nedeniyle "durma" kararı verilmesi gerektiği gerekçesiyle Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2019 tarihli ve 2019/63 Esas, 2019/865 Karar sayılı kararının Kanun'a aykırı olduğu belirlenmekle kararın kanun yararına bozulmasına karar verileceğinden, bu durumda Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinde görülen dava yönünden doğrudan dava açılması koşulları gerçekleşmediğinden, 19.03.2017 tarihli eylem, erteleme kararının kesinleşmesinden önce işlenmiş hale geleceğinden ve erteleme kararının kesinleşmesinden önce işlenmiş tüm eylemlerin tek suç olarak kabul edilmesi ve cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşma gerekçesi olacağı dikkate alındığında,

Mahkemece, Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2019 tarihli ve 2019/63 Esas, 2019/865 Karar sayılı kararının kanun yararına bozulmasından sonra davanın alacağı esas numarasının tespiti ile işbu davanın, Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin davası ile birleştirilerek sanığın tüm eylemlerinin birlikte değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, mahkûmiyetine karar verilmesi Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma istemi değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

4. Manavgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.01.2020 tarihli ve 2018/680 Esas, 2020/7 Karar sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

4. Manavgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.01.2020 tarihli ve 2018/680 Esas, 2020/7 Karar sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

Manavgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.01.2020 tarihli ve 2018/680 Esas, 2020/7 Karar sayılı mahkûmiyet kararına konu 09.12.2018 tarihli eylem nedeniyle, daha önce hakkında verilen erteleme kararının ihlali nedeniyle 17.06.2015 tarihli iddianame ile Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesine açılan kamu davasına dayanılarak, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan kamu davası açılmıştır. Yukarıda açıklandığı üzere, erteleme kararının tebliğinin usulsüz olması nedeniyle "durma" kararı verilmesi gerektiği gerekçesiyle Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2019 tarihli ve 2019/63 Esas, 2019/865 Karar sayılı kararının Kanun'a aykırı olduğu belirlenmekle kararın kanun yararına bozulmasına karar verileceğinden, bu durumda Manavgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinde görülen dava yönünden doğrudan dava açılması koşulları gerçekleşmediğinden, 09.12.2018 tarihli eylem, erteleme kararının kesinleşmesinden önce işlenmiş hale geleceğinden ve erteleme kararının kesinleşmesinden önce işlenmiş tüm eylemlerin tek suç olarak kabul edilmesi ve cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşma gerekçesi olacağı dikkate alındığında,

Mahkemece, Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2019 tarihli ve 2019/63 Esas, 2019/865 Karar sayılı kararının kanun yararına bozulmasından sonra davanın alacağı esas numarasının tespiti ile işbu davanın, Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin davası ile birleştirilerek sanığın tüm eylemlerinin birlikte değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yerinde olmayan gerekçe ile kamu davasının durmasına karar verilmesi Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma istemi değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2019 tarihli ve 2019/63 Esas, 2019/865 Karar sayılı kararı, Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2019 tarihli ve 2019/126 Esas, 2019/304 Karar sayılı kararı, Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.10.2018 tarihli ve 2018/401 Esas, 2018/782 Karar sayılı kararı ve Manavgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.01.2020 tarihli ve 2018/680 Esas, 2020/7 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2019 tarihli ve 2019/126 Esas, 2019/304 Karar sayılı "beraat" kararı yönünden; 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi

uyarınca yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere, gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Bursa 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2019 tarihli ve 2019/126 Esas, 2019/304 Karar sayılı "beraat" kararı yönünden; 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi

uyarınca yeniden yargılama yapılmamak ve aleyhe sonuç doğurmamak üzere, gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.11.2019 tarihli ve 2019/63 Esas, 2019/865 Karar sayılı kararı, Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.10.2018 tarihli ve 2018/401 Esas, 2018/782 Karar sayılı kararı ve Manavgat 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.01.2020 tarihli ve 2018/680 Esas, 2020/7 Karar sayılı kararı yönünden; 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemelerine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17658, Karar No: 2014/21291, Tarih: 28.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/17658 E.  ,  2014/21291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2013/130-2013/913

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16186, Karar No: 2016/14386, Tarih: 02.11.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/16186 E.  ,  2016/14386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından, her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılması Anayasa hükmüdür (TCA m. 141/3). Mahkemenin, tarafların açıklamalarını dikkate alarak değerlendirmesi ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesi hukuki dinlenilme hakkının da (HMK m.27) gereğidir. Yargı organları her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirilip, sabit görülen maddi vakıaları ve bunlardan çıkardıkları sonuç ve hukuki sebepleri gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Somut olaya gelince; mahkeme gerekçeli kararında, boşanmaya sebep olan olaylarda davacı-davalı erkeğin, tam kusurlu olduğunu kabul etmiş, fakat açıkça erkeğin kusurlarının neler olduğunu belirtmemiş, bu husus gerekçede tartışılmamıştır. Bu haliyle karar yeterli gerekçeden yoksun olup, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297/1-c maddesindeki unsurları içermemektedir. Bu bakımdan gerekçesiz karar oluşturulması usule aykırı bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.02.11.2016(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/21779, Karar No: 2023/6041, Tarih: 04.07.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/21779 E.  ,  2023/6041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/9 E., 2016/93 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca 17.07.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın, erteleme süresi zarfında 19.11.2015 tarihinde yeniden kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediğinin anlaşılması üzerine soruşturma dosyası birleştirilerek, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.12.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.02.2016 tarihli ve 2016/9 Esas, 2016/93 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; suçlamayı kabul etmediğine, kendisinin ve ailesinin mağdur olacağına, herhangi bir olaya karışmayacağına, karara itiraz ettiğine ve beraat kararı verilmesini talep ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR (İlk Derece Mahkemesinin kabulüne göre)