muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7631, Karar No: 2018/4960, Tarih: 26.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/7631 E.  ,  2018/4960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 51/1-6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığa atılı suçun tanımında seçimlik ceza bulunmamasına rağmen, kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, “Suç tanımında hapis cezası ile adli para cezası seçimlik olarak öngörüldüğünden sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının yasal zorunluluk nedeniyle TCK'nın 50/2. maddesi uyarınca TCK'nın 50/1-a maddesinde öngörülen seçenek yaptırım olan adli para cezasına çevrilmesine YER OLMADIĞINA” ve “Sanığın sosyal ve ekonomik durumu dikkate alınarak sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi dışında yer alan diğer seçenek yaptırımlara çevrilmesine takdiren YER OLMADIĞINA” şeklinde dosya kapsamı ile uyuşmayan gerekçeler ile karar verilmek suretiyle hükümde karışıklığa sebep olunması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-Hükmedilen hapis cezasının ertelenmesi esnasında uygulama maddelerinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 26.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/601, Karar No: 2019/2751, Tarih: 08.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/601 E.  ,  2019/2751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Adana(Kapatılan) 6. Tüketici Mahkemesince verilen 02/12/2015 tarih ve 2015/216-2015/993 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacılar vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin murisi ...'in 26/04/2013 tarihinde Halk Bankasından kulllandığı 32.000,00-TL kredi karşılığında kendisine hayat sigortası yapıldığı ve bunun karşılığında 2.255,90-TL sigorta bedeli kesildiği, murisin 20/09/2014 tarihinde vefat ettiği müvekkillerin bakiye kredi borcunun ödenmesi için başvuru yaptıklarında sigorta şirketinin murisin poliçenin düzenlenmesi sırasında ölümüne neden olan hastalığını gizlemiş olduğu gerekçesiyle ödeme yapmaktan imtina ettiği kredi borcunun taksitlerinin murisin ölümünden sonra müvekkilleri tarafından ödenmeye devam edildiği gerekçesiyle şimdilik 3.500 TL’nin davalı sigortaya başvuru tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, görev, aktif husumet ve davanın kısmi dava olarak açılamayacağına yönelik itirazlarıyla birlikte davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, Türk Ticaret Kanunun 1435 maddesine göre sigortalının sigortacı şirkete önemli hususları, bildiği ve bilmesi gerektiği konuları açıkça bildirilmekle yükümlü olduğu, Kanunun 1440/2 maddesinde sigortacı bildirim yükümlülüğünün ihlal edildiğini öğrendiği tarihten itibaren 15 gün içerisinde cayma hakkını kullanmak zorunda olduğu, dosyada Halk Emeklilik A.Ş. tarafından davacıların mirasçılarına keşide edilen 19/12/2014 tarih ve 1729 tazminat sayılı ihtarname ile ...'in böbrek yetmezliği nedeniyle hayatını kaybettiği bu nedenle sözleşmeden cayıldığı ve ödenen primlerin geri ödenmeyeceği bildirildiği, ayrıca davacı tarafça murisin kronik böbrek yetmezliği sebebiyle ölümünün daha öncesinde davalıya bildirildiği konusunda bir bilginin de mevcut olmadığı, bu hale göre davalı taraf cayma hakkını 15 günlük yasal süre içerisinde kullandığı, diğer taraftan davacıların murisinin 10 yıldır kronik böbrek hastası olduğu ve ilaç kullandığı, bu hastalığı bilmemesinin düşünülemeyeceği bu nedenle mevcut hastalığın sigortacı şirketten saklandığı gerekçesiyle davacıların tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Karar,davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Karar,davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 502 sayılı Yasa'nın 73/2. maddesi gereğince tüketici mahkemelerinde tüketici tarafından açılan davalar harçtan muaf olduğundan davacıdan harç alınmasına yer olmadığına 08/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11840, Karar No: 2012/15817, Tarih: 05.07.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/11840 E.  ,  2012/15817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 08/07/2009

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre  davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı kesinleşen işe iade kararı gereği ödenen işe başlatmama tazminatından kesilen gelir vergisi  miktarı için ayrı  yapılan icra takibi  ile ücret, ikramiye, temettü, yemek,  ve talep edilen diğer  alacaklar için ayrı icra takibi yaptığını ve davalının itirazı üzerine her iki icra dosyasındaki takibin durduğunu itirazların iptali davalarının birleştirilerek,  itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini  istemiştir

Davalı davacıya  işe başlatmama tazminatından gelir vergisinin kesilerek ödendiğini,  diğer alacaklarının bulunmadığından reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece işe başlatmama tazminatından kesilen  gelir vergisi için yapılan  itirazın iptaline takibin devamına, diğer alacaklar için  bilirkişi tarafından hesaplanan kısmi alacak miktarı üzerinden iptali ile  takibin devamına  ve  icra inkar tazminat istemi de reddine karar verilmiştir.

Davalı davacıya  işe başlatmama tazminatından gelir vergisinin kesilerek ödendiğini,  diğer alacaklarının bulunmadığından reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece işe başlatmama tazminatından kesilen  gelir vergisi için yapılan  itirazın iptaline takibin devamına, diğer alacaklar için  bilirkişi tarafından hesaplanan kısmi alacak miktarı üzerinden iptali ile  takibin devamına  ve  icra inkar tazminat istemi de reddine karar verilmiştir.

16.06.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı Kanun ile 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nda değişiklik yapılmış ve işe başlatmama tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Buna göre işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilmemeli, sadece damga vergisi kesilmesiyle yetinilmelidir. Aynı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununa eklenen geçici 77 maddede  ise, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önceki dönemlerle ilgili olarak 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 21 inci maddesi uyarınca işverenlerce işçiye ödenen işe başlatmama tazminatları, damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaz. Anılan dönemlere ilişkin işe başlatmama tazminatı gelir vergisi tevkifatına tabi tutulan mükelleflerin; tarha yetkili vergi dairelerine başvurmaları ve dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri şartıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun düzeltmeye  ilişkin  hükümleri   uyarınca  tahsil  edilen  gelir  vergisinin  red ve iade işlemleri                                                                            yapılır” şeklinde kurala yer verilerek daha önce kesilen gelir vergisi ile ilgili iade esasları belirlenmiştir. Anılan düzenlemeye göre daha önce kesilen gelir vergisi tutarları vergi yükümlüsüne iade edilmelidir. Vergi yükümlüsü işçi olup, işçinin fazla ödenen vergiyi ilgili vergi dairesinden talep etme hakkı vardır. Kanunda,  vergi sorumlusu olan işverene iadeye dair bir düzenlemeye yer verilmemiştir. İşçi haksız yere kesilen gelir vergisini ilgili vergi dairesinden talep edebileceğine göre, işverenin aynı tutardan sorumluluğuna dair karar verilmesi mükerrer sorumluluğuna yol açacaktır. Bu nedenle işverence işe başlatmama tazminatından kesilerek vergi dairesine yatırılan gelir vergisi yönünden işverenin sorumlu tutulması doğru  olmaz.

Dosya içeriğinden kesinleşen işe iade kararı sonrası  davalı işverenin davacıyı işe başlatmaması üzerine işe başlatmama tazminatının ödediği konusunda uyuşmazlık yoktur. Davalı tarafından dosyaya sunulan “mahkeme kararına isitinaden ödenecek tazminat hesabı” tablosunda işe başlatmama tazminatından gelir vergisi ile damga vergisi kesinti  yapılarak ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda işe başlatmama tazminatında ödenmesi gereken nihai miktar belirlenirken işverenin vergi dairesine ödediğini iddia ettiği  gelir vergisi düşülmeden hesaplama yapıldığı  görülmüştür.

Mahkemece gelir vergisinin vergi dairesine yatırıldığına dair kayıtlar getirtilip denetlemeden karar vermesi  yerinde değildir. İşverenin vergi dairesine kesilen miktarları yatırıldığının anlaşılması durumunda vergi yükümlüsü davacının işe başlatmama tazminatından kesilip vergi dairesine ödenen gelir vergisi miktarını bizzat davacının vergi dairesine başvurarak talep etmesi gerekeceği ve davalı işvereni mükerrer ödeme durumunda bırakacak şekilde karar verilmemesi göz önüne alınarak sonuca gidilmesi gerekir .

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin ödenen temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1572, Karar No: 2008/7202, Tarih: 16.04.2008

2. Ceza Dairesi 2008/1572 E., 2008/7202 K.

**2. Ceza Dairesi 2008/1572 E., 2008/7202 K.**

**- KANUN YOLUNUN BELİRLENMESİNDE YANILMA**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 264 ]

- 5395 S. ÇOCUK KORUMA KANUNU [ Madde 20 ]

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık M.... B....'in yapılan yargılaması sonucunda; adli kontrol tedbiri uygulanmasına dair (BİSMİL) Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 9.5.2006 tarihli hükmün Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenmekle ve dosya Yargıtay C.Başsavcılığının 30.l.2008 tarihli tebliğnamesiyle dairemize gelmekle yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü.

Sanık hakkında 5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanununun 20.maddesi gereğince verilen tedbir kararının, aynı kanunun 14. maddesi uyarınca itiraza tabi olup, 5271 sayılı CMK’nun 264. maddesi hükmü dikkate alınarak, sanık müdafiinin yasal süre içerisinde verdiği temyiz dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilip bu hususta merciince karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 16.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1171, Karar No: 2014/12755, Tarih: 07.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/1171 E.  ,  2014/12755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malazgirt Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/08/2013

NUMARASI : 2012/124-2013/184

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Mahkemece dava konusu taşınmazın bulunduğu mahalde uygun emsal bulunmadığı belirtilerek 127 km gibi çok uzakta bulunan il merkezindeki daha düşük yüzölçümlü satışın emsal alınması doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Dava konusu taşınmazın imar parseli olduğu belirtilmesine rağmen 1/1000 ölçekli mi yoksa 1/5000, 1/25.000 ölçekli imar planı içinde mi bulunduğu açıkça belirtilmediğinden Belediye Başkanlığından araştırılarak 1/1000 ölçekli imar planında ise, paftası üzerinde dava konusu taşınmazın konumu ve resmi kurumlarla ticari öneme sahip yerlere mesafesi de işaret ettirildikten sonra değerlendirme yapılması gerekirken eksik inceleme ile bedel tesbiti,

3)Kabule göre de;

a) Değerlendirmenin yapıldığı yıl itibari ile dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların. Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak.

3)Kabule göre de;

a) Değerlendirmenin yapıldığı yıl itibari ile dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların. Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak.

b) Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen M.... İli K... M... .. ada .. parsel sayılı taşınmazın, bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,

Raporlar değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13448, Karar No: 2010/17282, Tarih: 25.10.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/13448 E.  ,  2010/17282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, davalı babasının evi terk ederek kendisine ve annesine bakmadığı ileri sürülerek aylık 2000,00 TL yardım nafakasının tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

TMK’nun 364.maddesine göre, herkes yardım edilmediği taktirde yoksulluğa düşecek olan alt ve üst soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür.

Hukuk Genel Kurulunun 7.6.1988 gün 656 E,688 K.sayılı ilamında "... yeme, giyinme, barınma, sağlık ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların..." yoksul kabul edilmesi gerektiği vurgulanmıştır.

Somut olayda, dava açıldığı tarihte davacının çalıştığı ve bu çalışması sonucunda gelir elde ettiği ispatlanmış değildir. Yine, sunulan doktor raporlarına göre çeşitli rahatsızlıkları nedeniyle tedavi gördüğü de anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davalı babanın elde ettiği gelire göre hakkaniyete uygun bir miktar yardım nafakasına hükmedilmesi gerekirken davacının hastalığının çalışmasına engel olmadığı ve bir tekstil firmasında çalıştığı gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1071, Karar No: 2025/2115, Tarih: 21.05.2025

**6. Hukuk Dairesi         2025/1071 E.  ,  2025/2115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1672 E., 2025/88 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/168 E., 2024/362 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin ... İnşaat A.Ş’nin ihraç etmiş olduğu XS0558618384 kodlu, 10.11.2015 vadeli, %9,5 yıllık getirili 200.000,00 USD itibari değere sahip tahvili satın aldığını, tahvilin, hali hazırda Yapı ve Kredi Bankası A.Ş. Euroclear saklama kuruluşunda müvekkiline ait bulunan 80989701 numaralı hesapta saklandığını, vade tarihi geçmesine rağmen müvekkiline hiçbir kupon ödemesinin yapılmadığını, davalı şirket aleyhine iflas takibi başlattıklarını, davalı şirket tarafından ödeme emrine itiraz edildiğini, itirazın haksız olduğunu ileri sürerek davalının takibe itirazının kaldırılarak iflasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili şirketin 10.11.2020 tarihli uluslararası tahvil sözleşmesi ve ekleri ile Lüksemburg'da tahvil ihraç ettiğini, tahvil sözleşmesi ve ekleri gereğince tahvili elinde bulunduranların tahvil sözleşmesinin şartları ile bağlı olduklarını tahvil sözleşmesinde tahvillerle ilgili dava, hukuki eylem ve işlemleri incelemeye ve çözümlemeye İngiliz Mahkemelerinin yetkili olduğu ve İngiliz Hukukunun uygulanacağının kararlaştırıldığını, davacının iflas talebinin dinlenebilmesi için öncelikle alacaklı olduğunu ispatlaması gerektiğini, alacak ispatının ancak tahvil sözleşmesi uyarınca İngiliz Mahkemelerinden İngiliz Hukuku'na göre alınan bir mahkeme kararı ile olabileceğini, alacağın zamanaşımına uğradığını, yine tahviller konusunda işlem yapma yetkisinin ancak tahvil sözleşmesinin tarafları ve orada yetkilendirilen yabancı finans kuruluşları olduğunu, davacının alacak iddiasını, Yapı ve Kredi Bankası A.Ş'den edinilen geçmiş tarihli adi nitelikli belge nüshasına dayandırdığını, bu belgenin alacağın varlığını ve davacının davaya konu tahvilin yetkili hamili ve talep yetkisine haiz olduğunu ispata yeterli olmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasında ticari ilişki bulunduğu, tahvil ana para alacağı için 10 yıllık, faiz yönünden 5 yıllık zamanaşımı süresinin geçerli olduğu, bu nedenle davalı vekilinin husumet ve zamanaşımı itirazının yerinde olmadığı, İflas hukuku ile ilgili kurallar devletin egemenlik hakkına ilişkin olup, kamu düzenini ilgilendirdiğinden taraflarca uygulanacak hukukun seçiminin yapılamayacağı, Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2021/69 Esas, 2022/650 Karar sayılı dosyasında aynı tahvil sözleşmesine dayalı olarak açılan davada davacının tahvil sözleşmesi uyarınca tahvilin kayıt sahipliğini ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddedildiği, kararın istinafı üzerine, taleplerin esastan reddine karar verildiği, istinaf ilamının temyizi üzerine de Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin 2024/101 Esas, 2024/608 Karar sayılı ilamı ile de kararın onandığı, bu kararın eldeki dosya açısından emsal teşkil ettiği ve kuvvetli delil niteliği taşıdığı, buna göre eldeki davada davacı vekiline, ... Global Markets Deutschland AG tarafından doğrulanmış, hak sahipliğini gösteren belgeyi sunması için 4 haftalık kesin süre verildiği, ancak kayıt tutmakla görevli kuruluş tarafından, davacının haksahipliğini doğrulayan bir kayda rastlanılmadığı, Yapı ve Kredi Bankası A.Ş. Euroclear saklama kuruluşunda bulunan .... numaralı hesapta .... kodlu eurobonda ait 16.05.2018 tarihli portföy durum raporunun, davacının iddiasını kanıtlaması için yeterli olmadığı, böylece davacının tahvil sözleşmesi uyarınca hak sahipliğini ispatlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı ... ile dava dışı yabancı kuruluşlar arasında 10.11.2020 tarihli tahvil sözleşmesi ve ek 30.09.2015 tarihli tahvil sözleşmesi imzalandığı, ek tahvil sözleşmesi ile İngiliz Mahkemelerinin yetkili olduğunun ve İngiliz Hukukunun uygulanacağının düzenlendiği, İİK'nın 154/son maddesindeki iflas kararının mutlaka borçlunun muamele merkezinin bulunduğu ticaret mahkemesinde açılacağına ilişkin kesin yetki kuralının alacağın tespiti aşamasına ilişkin olmadığı, davacı tarafça, öncelikle ek tahvil sözleşmesinde belirlenen yargı yerinde alacağının varlığını ispatlayacak bir karar alınması ve bu karara dayanılarak Türkiye'de borçlu aleyhine iflas yolu ile takip yapılması ve iflas davası açılması gerektiği, gerek bölge adliye mahkemesi, gerek Yargıtay 23. Hukuk Dairesi ve Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin kararlarının bu yönde olduğu, İlk derece Mahkemesince Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2021/69 Esas, 2022/650 Karar sayılı Yargıtay’ca onanan ve kesinleşen kararına dayalı olarak eldeki davanın reddine karar verilmiş ise de, davacı tarafça, öncelikle ek tahvil sözleşmesinde belirlenen yargı yerinde alacağının varlığını ispatlayacak bir karar alınması ve bu karara dayanılarak Türkiye'de borçlu aleyhine iflas yolu ile takip yapılması ve iflas davası açılması gerektiğinden İlk derece Mahkemesi kararını gerekçe yönünden düzelterek yeniden esas hakkında karar verilerek davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri