muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/25022, Karar No: 2013/15591, Tarih: 30.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/25022 E.  ,  2013/15591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 203/1, maddesi gereğince 1'er yıl hapis 53. maddeleri gereği belli hakları kullanmaktan yoksun bırakma

Kibsaş Karadeniz İnş. Beton San. A.Ş yönetim kurulu başkan ve üyesi olan sanıkların, bu şirkete ait Umurbey Belediyesi sınırları içerisinde bulunan işyerinin 14.08.2008 tarihinde mühürlenerek kapatılmasına rağmen, 15.08.2008 tarihinde yapılan denetimde mührün bozularak faaliyete devam ettikleri iddiası ile açılan davada; hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen diğer sanık ...’ın yargılandığı Gemlik 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/378 esas, 2009/685 karar sayılı dosyasında bulunan 12.04.2007 gün, 78 sayılı “yönetim kurulu kararı” ile şirketin Bursa bölgesindeki sevk ve idaresini teminen işverenin tüm yetki ve sorumluluklarını haiz olmak üzere Bursa bölgesi genel müdür yardımcılığına ...'ın, Gemlik Hazır Beton Tesisi müdürlüğüne Serdar Çabuk'un atandığı, ... 26.08.2008, 27.03.2008 ve 29.03.2010 tarihli ifadelerinde, mühürlemeye konu işletmenin kendisinin sorumluluğunda olduğunu, mühürleme yapıldığı sırada şirkette bulunduğunu, mühürlemeye rağmen üretim faaliyetinin durdurulması yönünde herhangi bir talimat vermediğini açıkça belirtmiş olması karşısında; İstanbul, Yalova, Kocaeli ve Bursa illerinde faaliyette bulunan ve bünyesinde birden fazla şirket bulunan şirketler grubunun yönetim kurulu başkanı ve üyesi olup, dosyada örnekleri bulunan Ticaret Sicil Gazetelerindeki bilgilere göre (A) grubu imza yetkisi sahibi olan sanıkların, diğer sanık ...'a, 15.08.2008 tarihinde yapılan denetimden bir gün önce yapılan mührün bozulması talimatını vererek suça iştirak ettikleri yönünde savunmalarının aksini kanıtlayan herhangi bir somut delil bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2643, Karar No: 2025/4738, Tarih: 16.06.2025

**1. Ceza Dairesi         2025/2643 E.  ,  2025/4738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/1873 Değişik İş

SUÇ : Kasten yaralama

İNCELEME KONUSU

KARAR : Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik itirazın kabulü ile sanığın beraatine dair

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Basit yargılama usûlü uygulanmak suretiyle verilen ilk karara katılan vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine genel hükümlere göre yapılan yargılama neticesinde duruşma açılarak verilen Tekirdağ 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2023 tarihli ve 2023/51 Esas, 2023/437 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2-son, 29, 62, 52. maddeleri uyarınca 1.500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından yapılan itirazın kabulüne, sanığın beraatine dair merci Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.11.2023 tarihli ve 2023/1873 Değişik İş sayılı kararının kesin olmakla 29.11.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 21.04.2025 tarihli ve 2024/21207 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2025 tarihli ve KYB-2025/51750 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2025 tarihli ve KYB-2025/51750 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 21.04.2025 tarihli ve 2024/21207 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2025 tarihli ve KYB-2025/51750 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.04.2025 tarihli ve KYB-2025/51750 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2. maddesinde yer alan, 'İtiraz yerinde görülürse merci, aynı zamanda itiraz konusu hakkında da karar verir.' şeklindeki düzenleme ile Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/03/2020 tarihli ve 2016/11-1150 esas, 2020/148 sayılı kararında yer alan '...Dolayısıyla, kanunda yer alan 'İtiraz yerinde görülürse merci, aynı zamanda itiraz konusu hakkında da karar verir.' hükmü, itirazı kabul eden mercinin sadece 'itiraz konusu' hakkında karar vermesi şeklinde anlaşılmalıdır. Buna karşın bu hüküm itiraz konusu dışında dosyanın esası hakkında da yargılamayı sonuçlandıracak (örneğin görevsizlik kararını kaldıran mercinin dosyanın esası hakkında karar vermesi ya da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararı kaldıran mercinin hükmü açıklaması gibi) bir karar vermesi gerektiği şeklinde yorumlanmamalıdır.' şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, mercii tarafından itirazın yerinde bulunup, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasını müteakip, yine aynı mercii tarafından yargılamayı yapan mahkeme yerine geçmek suretiyle işin esasına hükmedilmesinin olanaklı olmadığı gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinde düzenlenen “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması” müessesesinin uygulanabilmesi için, aynı maddenin altıncı fıkrasında belirtilen objektif ve subjektif koşulların bulunması ve yapılan yargılama sonucunda sanığın isnad edilen suçu işlediğinin belirlenmesi gerekmekle, 5271 sayılı Kanun'un 231/12. maddesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı karar tarihi itibariyle itiraz yoluna başvurulabileceği hüküm altına alınmıştır.

2. Olağan kanun yollarından olan itiraz, 5271 sayılı Kanun'un 267 ilâ 271. maddeleri arasında düzenlenmiş olup aynı Kanun'un, "İtiraz olunabilecek kararlar" başlıklı 267. maddesinde yer alan; "Hâkim kararları ile kanunun gösterdiği hâllerde, mahkeme kararlarına karşı itiraz yoluna gidilebilir." şeklindeki düzenleme gereği kural olarak sadece hâkim kararlarına karşı gidilebilecek olan itiraz yoluna, kanunlarda açıkça gösterilmiş olunması kaydıyla mahkeme kararlarına karşı da başvurulması mümkündür.

5271 sayılı Kanun'un 270 ve 271. maddelerine göre, itiraz incelemesi kural olarak duruşmasız ve dosya üzerinden yapılacak, merci gerekli görürse Cumhuriyet savcısı, müdafii veya vekili de dinleyebilecektir. Bunun yanında merci, yazı ile cevap verebilmesi için itiraz istemini Cumhuriyet savcısı ve karşı tarafa bildirebilecek, kendisi de inceleme ve araştırma yapabileceği gibi gerekli gördüğünde bunların yapılması konusunda emir de verebilecektir.

05.04.2023 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 7445 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 231/12. maddesinde yer alan; “(12) Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edilebilir. İtiraz mercii, karar ve hükmü inceler; usul ve esasa ilişkin hukuka aykırılık tespit ettiği takdirde, gerekçesini göstererek karar ve hükmü kaldırır ve gereğinin yapılması için dosyayı mahkemesine gönderir.” şeklindeki hüküm gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına itiraz halinde itiraz merciince, usule ve esasa ilişkin inceleme yapılması gerektiği, hukuka aykırılığın tespiti hâlinde ise karar veya hükmün kaldırılarak dosyanın gereği için mahkemesine gönderileceği hüküm altına alınmıştır.

3. 5271 sayılı Kanun'un 231/12. maddesindeki 7445 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişiklik yapılmadan önce verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 22.01.2013 tarihli ve 2012/10-534 Esas, 2013/15 Karar sayılı kararında da; “İtiraz mercii, o yer Cumhuriyet Savcısının suç vasfına yönelik aleyhe başvurusu üzerine incelemesini sadece şekli olarak değil, hem maddi olay hem de hukuki yönden yapmalı, gerekli gördüğünde cevap vermesi için itirazı sanık müdafiine tebliğ etmeli ve Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafiini dinlemeli, yine ihtiyaç duyduğu konular varsa gerekli araştırma ve incelemeyi yapmalı ya da bunların yapılmasını sağlamalı ve bunun sonucunda da TCK'nun 191/2. maddesi gereğince verilen tedavi ve denetimli serbestlik kararının isabetli olup olmadığına karar vermelidir.” şeklindeki gerekçesiyle itirazın hem maddi hem hukuki yönden ele alınması ve her yönden hukuka uygunluğunun denetlenmesi gerektiğine karar vermekle mezkûr kararda aynı zamanda “…Dolayısıyla, kanunda yer alan 'İtiraz yerinde görülürse merci, aynı zamanda itiraz konusu hakkında da karar verir" hükmü, itirazı kabul eden merciin sadece 'itiraz konusu' hakkında karar vermesi şeklinde anlaşılmalıdır. Buna karşın bu hüküm itiraz konusu dışında dosyanın esası hakkında da yargılamayı sonuçlandıracak (örneğin görevsizlik kararını kaldıran merciin dosyanın esası hakkında karar vermesi ya da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararı kaldıran merciin hükmü açıklaması gibi) bir karar vermesi gerektiği şeklinde yorumlanmamalıdır. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 26.10.2010 gün ve 182-209 sayılı kararında; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yapılan itirazı inceleyen merciin, itirazı yerinde görmesi halinde dosyayı hükmün açıklanması için yargılamayı yapan asıl mahkemesine göndermesi gerektiği kabul edilmiştir.” şeklindeki gerekçe ile itirazı kabul eden merciin dosyayı gereği için mahkemesine iade etmesi gerektiği vurgulanmıştır.

4. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyasının değerlendirilmesinde; sanık hakkında Mahkemece kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin itirazı üzerine merci tarafından itirazın kabulüne, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kaldırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 271/2. maddesindeki itirazı yerinde gören merciinin aynı zamanda itiraz konusu hakkında karar vereceğine ilişkin düzenleme kapsamında sanığın beraatine karar verilmiş ise de; 5271 sayılı Kanun'un 231/12. maddesi uyarınca itirazı inceleyen merciin itirazı yerinde görmesi halinde dosyayı gereği için mahkemesine iade etmesi gerektiği dikkate alınmadan sanığın beraatine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.11.2023 tarihli ve 2023/1873 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8969, Karar No: 2012/13211, Tarih: 23.05.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/8969 E.  ,  2012/13211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı, daha önce hükmedilen iştirak nafakasının günümüz koşullarında yeterli olmadığını, üniversite öğreniminin devam ettiğini ileri sürerek artırılmasını istemiş, mahkemece; dava tarihi itibariyle davacının reşit olduğu kendi adına yardım nafakası davası açabilecekken hukuki yanılma ile iştirak nafakası davası açıldığı bu anlamda dava şartı noksanlığından davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

TMK’nun 182/2.maddesi uyarınca, velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılması esası kabul edilmiştir. Bununla birlikte 328/1.maddesine göre de kural olarak ana-babanın bakım borcunun çocuğun ergin olmasına kadar devam edeceği vurgulanmıştır.HUMK.nun 76.maddesi (HMK. m.33) ve 04.06.1958 gün ve 15/6 sayılı YİBK'na göre olayları izah taraflara, kanunları resen uygulamak ve dolayısıyla hukuki nitelendirmede bulunmak hakime ait bir görevdir.

Somut olayda, davacı dava tarihi itibariyle reşittir. Böylece yasa gereği iştirak nafakası son bulmuştur. Dolayısı ile artırılması istenebilecek bir iştirak nafakası bulunmamaktadır.

Bununla birlikte davacı vekili dava dilekçesinde üniversiteye kayıt yaptırdığını ancak maddi imkansızlıklar nedeniyle kaydını dondurduğunu belirterek nafakanın artırılması yönünde talepte bulunmuştur. Bu istem MK’nun 364.maddesi kapsamında yardım nafakası olup, buna göre, herkes yardım etmediği taktirde yoksulluğa düşecek olan üst ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür.Mahkemece, hukuki yanılgı sonucu davanın iştirak nafakasının artırılması olarak nitelendirilmesi isabetli bulunmamıştır. O halde mahkemece yapılacak iş somut olayda yardım nafakasına hükmedilebilmesi için gerekli şartların oluşup oluşmadığını etraflıca araştırmak, sonuca göre karar vermektir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4854, Karar No: 2025/108, Tarih: 08.01.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/4854 E.  ,  2025/108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/174 E. 2024/147 K.

Mahkeme kararı bir kısım davalılar vekili tarafından duruşmalı temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, duruşma isteminin değerden reddine ve temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 155 ada 41 parsel sayılı taşınmazın genel yola bağlantısının bulunmadığını belirterek, davalıya ait 155 ada 56 parsel sayılı taşınmazdan uygun görülecek güzergahtan geçit hakkı kurulmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ...; davanın reddini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulü ile; Düzce ili, Yığılca ilçesi, ... köyünde bulunan davacıya ait 155 ada 41 parsel lehine fen bilirkişileri ... ve ... tarafından düzenlenen 31.01.2022 tarihli raporda ekli krokide hesaplanan 1. alternatife göre 155 ada 56 No.lu parsel içerisinden (A) harfi ile gösterilen Yeşil renk ile taralı 3 metre genişliğinde yaklaşık 120,75 metre uzunluğunda 361,82 m2'lik kısımdan geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... mirasçıları vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 18.09.2023 tarihli ve 2023/3056 Esas, 2023/3845 Karar sayılı ilamıyla, mahkemece 31.01.2022 tarihli fen bilirkişi raporunda belirtilen 2. alternatif üzerinden geçit hakkı tesisine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle üzerinde ev ve çeşme bulunan 1. alternatiften mülkiyet hakkını kısıtlayacak şekilde geçit hakkı tesis edilmesi doğru görülmemiş, karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bozma ilamı doğrultusunda, davanın ..., ..., ... ve ... yönünden reddine, davanın ... mirasçıları yönünden kabulüne, Düzce ili, Yığılca ilçesi, ... köyünde bulunan davacıya ait 155 ada 41 parsel numaralı taşınmaz lehine fen bilirkişisi Gökhan Çavuşoğlu ile fen bilirkişisi ... 'nun 31.01.2022 tarihli raporunda 2. alternatif yol olarak belirtilen ve ekli mavi renk ile renklendirilerek krokisinde (B) harfi ile gösterilen 155 ada 56 No.lu parselden 3 metre genişliğinde 113,60 metre uzunluğunda ve 343,01 m2'lik alandan geçilerek geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde bir kısım davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Bir kısım davalılar vekili temyiz dilekçesinde;

1.Müvekkillerinin taşınmazlarının geçit hakkına uygun olmadığını,

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde bir kısım davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Bir kısım davalılar vekili temyiz dilekçesinde;

1.Müvekkillerinin taşınmazlarının geçit hakkına uygun olmadığını,

2.Davacının subjektif arzusuna bakılarak geçit hakkının tesis edilemeyeceğini, geçit hakkının kişiler lehine değil taşınmazlar lehine kurulacağını beyan etmektedir.

C. Gerekçe

1. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, geçit hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı HMK’nin geçici 3. maddesinin ikinci fıkrasının atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı HUMK’un 428. maddesi ile 439. maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birisinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; bir kısım davalılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bir kısım davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı fazla alınan onama harcının yatıranlara iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

08.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9180, Karar No: 2012/14652, Tarih: 02.07.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/9180 E.  ,  2012/14652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak zeminine, resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı da düşülerek binaya, değer biçilmesi yöntem bakımından doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal olarak incelenen satışlar aynı mahalleden, yakın yıllardaki satış olmasına rağmen, bir kısım emsallerin emlak vergisine esas asgari rayiç değerinden satıldığı gerekçesiyle emsal kabul edilmemesine karşın, aynı değerdeki bir başka emsal satışının ise; somut emsal olarak incelenmesi nedeniyle rapor inandırıcı ve hüküm kurmaya yeterli değildir.

Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde ödeyene iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5231, Karar No: 2021/3385, Tarih: 05.04.2021

**17. Hukuk Dairesi         2020/5231 E.  ,  2021/3385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

6100 sayılı HMK'nun 310. maddesi "Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 16.03.2021 tarihli dilekçe ile davadan feragat etmiş olup, yerel mahkemece (İtiraz Hakem Heyeti'nce) davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere, İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne) GERİ ÇEVRİLMESİNE 05/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.