muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/19088, Karar No: 2012/24191, Tarih: 02.11.2012

Davalı, davacıya işe başlatmama tazminatından gelir vergisinin kesilerek ödendiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, işe başlatmama tazminatından kesilen gelir vergisi için yapılan itirazın kısmen kabulüne ve icra inkar tazminat isteminin de reddine karar verilmiştir.

16.06.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı Kanun ile 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nda değişiklik yapılmış ve işe başlatmama tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Buna göre işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilmemeli, sadece damga vergisi kesilmesiyle yetinilmelidir. Aynı kanun ile 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'na eklenen geçici 77. maddede ise, “bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önceki dönemlerle ilgili olarak 22.05.2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 21. maddesi uyarınca işverenlerce işçiye ödenen işe başlatmama tazminatları, damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaz. Anılan dönemlere ilişkin işe başlatmama tazminatı gelir vergisi tevkifatına tabi tutulan mükelleflerin; tarha yetkili vergi dairelerine başvurmaları ve dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri şartıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun düzeltmeye ilişkin hükümleri uyarınca tahsil edilen gelir vergisinin red ve iade işlemleri yapılır” şeklinde kurala yer verilerek daha önce kesilen gelir vergisi ile ilgili iade esasları belirlenmiştir. Anılan düzenlemeye göre daha önce kesilen gelir vergisi tutarları vergi yükümlüsüne iade edilmelidir. Vergi yükümlüsü işçi olup, işçinin fazla ödenen vergiyi ilgili vergi dairesinden talep etme hakkı vardır. Kanunda, vergi sorumlusu olan işverene iadeye dair bir düzenlemeye yer verilmemiştir. İşçi haksız yere kesilen gelir vergisini ilgili vergi dairesinden talep edebileceğine göre, işverenin aynı tutardan sorumluluğuna dair karar verilmesi mükerrer sorumluluğuna yol açacaktır. Bu nedenle işverence işe başlatmama tazminatından kesilerek vergi dairesine yatırılan gelir vergisi yönünden işverenin sorumlu tutulması doğru olmaz.Dosya içeriğinden kesinleşen işe iade kararı sonrası davalı işverenin davacıyı işe başlatmaması üzerine 12.000,00 TL işe başlatmama tazminatının ödediği konusunda uyuşmazlık yoktur. Davalı tarafından kanuni süresi içinde damga ve gelir vergisi olmak üzere vergi dairesine 2.397,09 TL yatırıldığı savunulmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda işe başlatmama tazminatında ödenmesi gereken nihai miktar belirlenirken işverenin işe başlatmama tazminatından kestiği ve vergi dairesine ödediğini iddia ettiği gelir vergisi düşülmeden hesaplama yapıldığı görülmüştür.

Mahkemece, gelir vergisi kesintisi yapılıp yapılmadığına ilişkin belgeler ile yapıldıysa vergi dairesine yatırıldığına dair kayıtlar getirtilip denetlemeden karar vermesi yerinde değildir. İşverenin vergi kesintisi yapıp, vergi dairesine kesilen miktarları yatırdığının anlaşılması durumunda vergi yükümlüsü davacının işe başlatmama tazminatından kesilip vergi dairesine ödenen gelir vergisi miktarını bizzat davacının vergi dairesine başvurarak talep etmesi gerekeceği ve davalı işverenin mükerrer ödeme durumunda bırakacak şekilde karar verilmemesi gözönüne alınarak sonuca gidilmesi gerekir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1187, Karar No: 2014/12693, Tarih: 07.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/1187 E.  ,  2014/12693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malazgirt Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/08/2013

NUMARASI : 2012/165-2013/211

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın bulunduğu mahalde uygun emsal bulunmadığı belirtilerek 127 km gibi çok uzakta bulunan il merkezindeki daha düşük yüzölçümlü satışın emsal alınması doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkân tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın imar parseli olduğu belirtilmesine rağmen 1/1000 ölçekli mi, yoksa 1/5000, 1/25.000 ölçekli imar planı içinde bulunduğu açıkça belirtilmediğinden Belediye Başkanlığından araştırılarak 1/1000 ölçekli imar planında ise, paftası üzerinde dava konusu taşınmazın konumu da işaret ettirildikten sonra değerlendirme yapılması gerekirken eksik inceleme ile bedel tesbiti,

3-Kabule göre de;

a-Değerlendirmenin yapıldığı yıl itibari ile dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak,

3-Kabule göre de;

a-Değerlendirmenin yapıldığı yıl itibari ile dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazların, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırılarak,

b-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen M..ili K.. mah. .. ada,.. parsel sayılı taşınmazın, bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorularak,

Raporlar değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/291, Karar No: 2013/17986, Tarih: 18.12.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/291 E.  ,  2013/17986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili borçlunun, ... İli, Merkez İlçesi, ... Köyü ... Mevkii, 2263 Parsel, K Blok ,D:2 adresindeki taşınmaz ile ...Yağ San.Tic.Ltd. Şti.'nin bir kısım hisselerini kendi hesabına fakat eşi olan diğer bir davalı ... adına satın alarak tescil ettirdiğini, davalı ...'in bu konuda aracılık ettiğini, her iki işlemde de nam-ı müstear durumunun mevcut olup devirlerin muvazaalı şekilde yapıldığını ileri sürerek borçlunun, dava konusu taşınmaz ile hisselerin devrine yönelik tasarrufların iptali ile bunların ... adına yapılmış sayılmasını, talep ve dava etmiştir.

Davanın ilk ikame edildiği Çeşme Asliye Hukuk Mahkemesi, 10.05.2005 tarihinde yetkisizlik karar vermiş, dosyanın gönderildiği Tuzla Asliye Hukuk Mahkemesi, 2006/879 sayılı Esas numarasına kaydettiği dosya hakkında 03.10.2007 tarihinde HUMK 13. maddesi uyarınca, dava konusu taşınmazın Tekirdağ'da bulunması nedeniyle, bu taşınmaz hakkındaki davayı tefrik ettikten sonra, 2007/1003 sayılı esasına kaydederek yetkisizlik kararı verip, dosyayı ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'ne göndermiş, yargılamaya bu mahkemece devam edilmiştir.

Davalı ... duruşmalara katılmamış ve davaya cevap vermemiş, diğer davalılar vekilleri davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, aciz vesikası bulunmadığı ve davalı ...'ın iyi niyetli olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, davanın İİK.'nun 277 vd. Maddeleri uyarınca açılmış olan tasarrufun iptaline ilişkin olmasına, bu tür davalarda aciz belgesinin dava şartı olarak öngörülmesine ve davanın her aşamasında sunulabilecek olmasına ve kararda yazılı diğer gerekçelere göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 5,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 18.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7948, Karar No: 2019/4552, Tarih: 11.04.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/7948 E.  ,  2019/4552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı erkek 07.12.2018 tarihinde temyiz dilekçesi vermiş ve temyize ilişkin talepleri yanında temyiz harç ve masraflarının devlet fonundan karşılanması talebinde bulunmuştur. Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 334 - 340. maddelerinde düzenlenmiş olup, aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adli yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabilir ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir. Davalının adli yardım talebini içeren dilekçesi ve dosya kapsamındaki belge ve bilgiler birlikte değerlendirildiğinde; kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken kanun yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine varıldığından, davalının adli yardım talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

2-Davalının temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davalıya yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 11.04.2019 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2011/2265, Karar No: 2011/5605, Tarih: 22.11.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/2265 E.  ,  2011/5605 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında; 765 sayılı TCK'nın 459/ilk-2-son, 59/2, 72; 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri gereğince, mahkumiyet,

2- Sanık ... hakkında; 765 sayılı TCK'nın 459/1-2-son, 59/2, 72; 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri gereğince, mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm sanıklar müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafilerinin müvekkillerinin kusurunun bulunmadığına, katılan vekilinin az ceza verildiğine ve verilen cezanın paraya çevrilmemesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suç tarihi itibariyle temel adli para cezasının 450.00.-TL'den fazla olamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince hüküm fıkrasında temel ceza ile birlikte sanık ... hakkında hükmedilen adli para cezasının 450.00.-TL tayini ile, 765 Kanunun 459/son . maddesi gereğince kusur oranında indirilerek 112 TL adli para cezası, 59/2. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 93 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 647 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca sonuç 25 gün hapis cezasının, günlüğü 12 TL’den paraya çevrilmesi ile bulunan 300.00 TL’nin 765 sayılı TCK’nın 72. maddesi ile toplanarak sonuç adli para cezasının 393.00 TL olarak belirlenmesine ;

Sanık ... hakkında hükmedilen adli para cezasının 450.00.-TL tayini ile, 765 Kanunun 459/son maddesi gereğince kusur oranında indirilerek 168 TL adli para cezası, 59/2. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak belirlenen temel ceza ile birlikte 140 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

647 sayılı Kanunun 4. maddesi uyarınca sonuç 1 ay 7 gün hapis cezasının, günlüğü 12 TL’den paraya çevrilmesi ile bulunan 444.00 TL’nin 765 sayılı TCK’nın 72. maddesi ile toplanarak sonuç adli para cezasının 584.00 TL olarak belirlenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün, isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5024, Karar No: 2015/17074, Tarih: 13.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/5024 E.  ,  2015/17074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/12/2014

NUMARASI : 2013/180-2014/722

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

Bu itibarla, HUMK.'nun 2494 sayılı Kanunla değişik 434/3. maddesinde "temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir" hükmü yer almaktadır.

Davacı idare vekilinin temyiz dilekçesi temyiz defterine kaydedilirken Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 25.01.1985 gün ve 1984/5 esas 1985/1 sayılı kararı uyarınca temyiz harcının hesaplanarak temyiz edenden istenip istenmediği araştırılarak harç istenmiş ve yatırılmış ise makbuzunun, istenmesine rağmen harç yatırılmamış ise, bu konuda mahkeme kalemince tanzim edilen belge varsa bu belgenin dosya içine konularak birlikte gönderilmesi için,

Mahkeme kalemince belge tanzim edilmemiş ise HUMK. nun 2494 sayılı Kanunla değişik 434/3. maddesi uyarınca, temyiz harcının süresinde yatırılması için muhtıra tebliğ edilip, harcın yatırılmaması durumunda 434/son maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere, dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12695, Karar No: 2010/20455, Tarih: 02.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/12695 E.  ,  2010/20455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9278, Karar No: 2021/15849, Tarih: 23.12.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/9278 E.  ,  2021/15849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Şöyle ki;

Anayasa Mahkemesi'nin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak, bozma sonrası tespit edilen ve karar kesinleştiğinde hak sahibine ödenmesine karar verilen fark bedeline dava tarihinden dört ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (6) numaralı bendinin hükümden çıkarılarak yerine (Bozma sonrası depo edilen 36.283,56-TL'ye 13/01/2018 tarihinden, Yargıtay 5. Hukuk Dairesi'nin karar tarihi olan 23/12/2021 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine, fark bedelin yasal faizi ve üçer aylık vadeli hesapta biriken neması ile birlikte derhal ödenmesine ) cümlesinin yazılmasına

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3351, Karar No: 2024/10223, Tarih: 19.12.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/3351 E.  ,  2024/10223 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3380 Esas, 2023/1663 Karar

DAVA TARİHİ : 26.12.2017

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/36 Esas, 2022/269 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Denizli ili, Pamukkale ilçesi, Bağbaşı Mahallesi 84 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın müvekkili idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Dahili davalılar murisinin vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın arsa vasfında olduğunun kabulü ile emsal satışlara göre değer biçilmesini, aksi kabul edildiği takdirde kapitalizasyon faizinin %4 objektif değer artışının %200 oranında alınması gerektiğini ileri sürmüştür.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalılara ödenmesine, dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri