muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2838, Karar No: 2020/774, Tarih: 03.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2838 E.  ,  2020/774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 29/11/2017 tarih ve 2016/651 E- 2017/1012 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 28/03/2019 tarih ve 2018/1241 E- 2019/410 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi (İHDS)” akdedildiğini, anılan sözleşmenin üçüncü kişilerin hak iddialarını düzenleyen 7. maddesinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, anılan sözleşmeden önce dağıtım faaliyetlerin davalı tarafından yürütüldüğü sırada kaza nedeniyle Diyarbakır 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/110 E. sayılı dosyasında açılan davanın kısmen kabulüne karar verildiğini ve davaya istinaden müvekkili tarafından icra dosyasına ödeme yapıldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak koşuluyla ödenen 100.234,72 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini ve İHDS hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, ayrıca davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, 24/07/2006 tarihli İHDS'nin 7. maddesi gereğince sözleşme öncesi dönemle ilgili davalardan doğan mali yükümlülüklerin TEDAŞ'a ait olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Karara karşı, davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 5.135,03 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 03/02/2020 tarihinde kesin olarak oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Enerji sektöründeki özelleştirmelerin 4046 sayılı Kanun hükümleri çerçevesinde Özelleştirme İdaresi Başkanlığı tarafından gerçekleştirileceği 4628 sayılı Yasa ile düzenlenmiş, 02.04.2004 tarih ve 2004/22 sayılı Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile TEDAŞ özelleştirme kapsam ve programına alınmış, davacı şirketinde dahil olduğu 20 şirket, Türkiye'deki dağıtım bölgelerinde dağıtım lisansına sahip olarak 01.03.2005 tarihi itibariyle sermayesinin tamamı TEDAŞ'a ait olmakla birlikte, TEDAŞ'tan ayrı birer tüzel kişiliğe sahip olarak faaliyete başlamıştır.

TEDAŞ tarafından 20 adet dağıtım şirketi kurulduktan sonra herbiri ile ayrı ayrı 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi imzalanmıştır.

Davacı şirket, tüm hisseleri davalı TEDAŞ'a ait olmak üzere 28.06.2013 tarihine kadar faaliyet göstermiş, bu süreçte özelleştirme işlemleri yürütülmüş, özelleştirmenin tamamlanmasıyla birlikte davacı şirketin hisselerinin tamamı Dicle Enerji Yatırım San. ve Tic. A.Ş'ne devredilerek 28/06/2013 tarihli hisse satış sözleşmesi akdedilmiştir.

Dava konusu ödeme, davacıya ait hisselerin tamamının kamuya ait olduğu, 28/06/2013 tarihli hisse satış sözleşmesinden önce yapılmıştır.

Özelleştirme aşamasında 28/06/2013 tarihinde Dicle Elektrik Dağıtım A.Ş tarafından düzenlenen ve beyan edilen devre esas mizan kayıtları temel alınarak “devre esas” bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirilmiş olup dava konusu ödeme bilançoda yer almaksızın işlemler ikmal edilmek suretiyle Dicle Elektrik Dağıtım A.Ş'nin özel sektöre devri gerçekleştirilmiştir.

Özelleştirme aşamasında 28/06/2013 tarihinde Dicle Elektrik Dağıtım A.Ş tarafından düzenlenen ve beyan edilen devre esas mizan kayıtları temel alınarak “devre esas” bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirilmiş olup dava konusu ödeme bilançoda yer almaksızın işlemler ikmal edilmek suretiyle Dicle Elektrik Dağıtım A.Ş'nin özel sektöre devri gerçekleştirilmiştir.

Bu halde, devre esas bilanço düzenlemeleri yapılmak suretiyle geçmişe yönelik borç ve alacak işlemleri kesinleştirildiğinden, davalı TEDAŞ'tan geçmiş döneme ilişkin herhangi bir talepte bulunulamaz.

Keza, 28.06.2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi'nin 9.3 maddesinde de “alıcının, basiretli bir tacir gibi davranmak suretiyle” ...... şirketlerin sözleşme tarihi itibariyle mevcut ve fiziki durumunu bilerek hisseleri devir ve teslim aldığı, şirketler hakkında kendisine verilen bilgilerin gerçek durumu yansıtmadığı veya benzer iddiaları ileri süremeyeceği, hisselerin devrinin gerçekleşmesinin ardından, ayıba ve zapta karşı tekeffül hükümleri başta olmak üzere yürürlükteki mevzuat kapsamında herhangi bir fiili veya hukuki nedene dayanarak talepte bulunamayacağı .....” hükmü karşısında da davalının sorumluluğundan söz edilmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan 28.06.2013 günlü sözleşmenin 9.4 maddesinde düzenlenen “şirketlerde yapılmış olan her türlü işlemden kaynaklanan borç ve yükümlülüklerden, kayıtlara intikal etmemiş olsa dahi şirketlerin sorumlu olduğu, bu hususlarda alınmış karar ve yapılmış sözleşmelerle ilgili olarak alıcının ve şirketlerin idare ve TEDAŞ'ı ilzam edecek hiçbir başvuru ve rücu hakkı bulunmadığı” hükmü de davalının sorumluluğunun olmadığını göstermektedir.

Ayrıca, özelleştirme sürecinde, taraflarca takip edilen dosyalara ilişkin listeler hazırlanarak tesbit tutanakları düzenlenmiş olup, dava konusu ödemeye ilişkin dava ve icra dosyası bu tutanaklarda yer almamaktadır.

Hisselerin tamamının kamuya ait olduğu 28/06/2013 tarihi öncesi, yapılan ödeme nedeniyle davacının (devir öncesi) 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi'ne istinaden yine hisselerinin tamamı kamuya ait bulunan davalı TEDAŞ'tan dava konusu alacağı talep etmesi nasıl mümkün değil ise, 28.06.2013 tarihli hisse devir sözleşmesi ile tamamen el değiştiren davacının, kendisi tarafından yapılmayan ödemeyi, kesinleşen devre esas bilançolarda yer almaması nedeniyle davalıdan talep etmesi de hukuken mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Aksi düşüncenin kabulü, davacı yönünden sebepsiz zenginleşme, davalı yönünden ise ikinci kez aynı parayı ödeme sonucu doğuracaktır.

Sonuç olarak, taraflar arasındaki uyuşmazlığın 24.07.2006 tarihli İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi kapsamında bulunmaması nedeniyle 28.06.2013 günlü Hisse Satış Sözleşmesi hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden, 28.06.2013 günlü sözleşmeden önce gerçekleşen dava konusu ödemeden dolayı, 28.06.2013 sözleşmenin 9.3 ve 9.4 maddeleri gereğince davalının sorumluluğu bulunmadığından davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile dava reddedilmek üzere kararın bozulmasına karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin davalının temyiz isteminin reddiyle yazılı gerekçe ile kararın onanmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2008/6568, Karar No: 2012/9710, Tarih: 19.12.2012

**1. Ceza Dairesi         2008/6568 E.  ,  2012/9710 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2008/120565

MAHKEMESİ : Karşıyaka 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 12/12/2007, 2007/373 (E) ve 2007/732 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, bozma nedeni saklı kalmak kaydıyla sanık Hüseyin'in kasten yaralama suçunun sübutu kabul, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin vasfa ilişen, müdahil vekilinin eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Olay günü apartman boşluğunu temizleme nöbeti kendisinde olan sanığın, apartmanı yıkamak için dairelerin zillerine basarak, kapı önündeki çöplerin alınmasını istediği, mağdurun evinin ziline bastığında kapıyı mağdurun eşi Gülşen'in açtığı, sanığın kapı önündeki çöpü almasını istediğinde tanık Gülşen'in bağırmaya başladığı, sesler üzerine kapıya çıkan mağdur ile sanık arasında tartışma çıktığı, konuşmak için aşağıya indiklerinde sanığın mağdur Enver'i, sol koltuk altında, sol kol arka üst kısmında, sol dirsek dış alt kısmında, göğüste solda altta 10.kaburga hizasında, sol dirsek arka kısmında, sol arka yan bölgede olacak şekilde bıçak ile yaraladığı, gürültü üzerine olay yerine gelen tanık E.. D..'in araya girip şahısları ayırdığı, sol pnömotoraksa neden olan yaralanması nedeniyle mağdurun hayati tehlike geçirdiği, hangi yaralanmanın ayrı ayrı göğüs boşluğuna nafiz olup olmadığı yönünde ayrıntılı tıbbi kayıt olmadığının Adli Tıp Kurumu Karşıyaka Şube Müdürlüğünün 10.09.2007 tarihli raporu ile tespit edildiği olayda, hedef alınan vücut bölgeleri, meydana gelen zararın ağırlığı, suçta kullanılan aletin niteliği, engel durumun varlığı dikkate alındığında, sanığın eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşılmakla,kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması yerine,suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmekle, sanık müdafii ve müdahil vekilinin temyiz itirazlarının bu itibarla kabulüyle hükmün tebliğnameki düşünce gibi farklı gerekçeyle (BOZULMASINA), 19/12/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6054, Karar No: 2012/7252, Tarih: 08.10.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/6054 E.  ,  2012/7252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KATILAN-SANIKLAR : ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten çocuğu öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama, mala zarar verme, 6136 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Katılan-Sanık ... için:

-..., ... ve ...'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan CMK.nun 223/2-e maddesi uyarınca beraatine,

-...'yı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK.nun 81/1, 35/2, 29, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası.

-...'u kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK.nun 82/1-e, 35/2, 29, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezası.

-...'yi kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK.nun 81/1, 35/2, 29, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası.

-...'i kasten yaralama suçundan TCK.nun 86/2, 62/1, 52/2-4 maddeleri uyarınca 2.000 TL adli para cezası.

-6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK.nun 62/1, 52/2-4, 53/1-2-3, 54/1, 63. maddeleri uyarınca 10 ay hapis, 500 TL adli para cezası.

Katılan-Sanıklar ..., ...,

.../...

..., ... için:

-...'yu kasten yaralama suçundan TCK.nun 86/2, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 2.000 TL adli para cezası.

-TCK.nun 151/1, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 2.000 TL adli para cezası.

Katılan-Sanık ... için:

-...'yı kasten yaralama suçundan TCK.nun 86/2, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 2.000 TL adli para cezası.

Katılan-Sanık ... için:

-...'ı kasten yaralama suçundan TCK.nun 86/2-3-e, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 3.000 TL adli para cezası.

-...'yu kasten yaralama suçundan TCK.nun 86/2, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 2.000 TL adli para cezası.

-TCK.nun 151/1, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 2.000 TL adli para cezası.

Suça Sürüklenen Çocuk ... için:

-...'yı kasten yaralama suçundan TCK.nun 86/2, 31/3, 62/1, 52/2-4, 63. maddeleri uyarınca 1.320 TL adli para cezası.

Suça Sürüklenen Çocuk ... için:

-...'yu kasten yaralama suçundan TCK.nun 86/2, 31/3, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 1.320 TL adli para cezası.

-TCK.nun 151/1, 31/3, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 1.320 TL adli para cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ...'nun mağdur ...'i yaralama, sanık ...'ın mağdur ...'ı yaralama, Sanık ...'nın mağdur ...'ı yaralama, sanıklar ...,

.../...

..., ..., ..., ... , ... 'in mağdur ... 'yı yaralama ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyetlerine dair kurulan hükümler yönünden;

-...'yu kasten yaralama suçundan TCK.nun 86/2, 31/3, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 1.320 TL adli para cezası.

-TCK.nun 151/1, 31/3, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 1.320 TL adli para cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ...'nun mağdur ...'i yaralama, sanık ...'ın mağdur ...'ı yaralama, Sanık ...'nın mağdur ...'ı yaralama, sanıklar ...,

.../...

..., ..., ..., ... , ... 'in mağdur ... 'yı yaralama ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyetlerine dair kurulan hükümler yönünden;

Anayasa Mahkemesinin 23/07/2009 gün ve 65/114 sayılı kararıyla 1412 sayılı 21/07/2004 tarihli 5219 sayılı Kanunla değişik CMUK.nun 305/1. maddesinin iptal edildiği, iptal kararının 07/10/2010 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girdiği ve bu tarihten 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14/04/2011 tarihine kadar yeni bir düzenleme yapılmaması nedeniyle hem hapisten çevrilen, hem de doğrudan verilen adli para cezalarına ilişkin hükümlerin, miktarlarına bakılmaksızın temyize tabi olduğu anlaşılmakla, belirtilen suçlar yönünden doğrudan verilen adli para cezalarının, 28.12.2010 olan hüküm tarihi de dikkate alınarak, hükümlerin kesin nitelikte bulunduğuna ilişkin tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmediğinden; esas hakkında görüş içeren ek tebliğname düzenlenmesi yönünden dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/10/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2021/22321, Karar No: 2023/3501, Tarih: 02.05.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/22321 E.  ,  2023/3501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Resmi belgede sahtecilik, kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçuna teşebbüs

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.05.2015 tarihli ve 2013/235 Esas, 2015/202 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında, resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı ... Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 53 üncü uyarınca 2'şer yıl 1'er ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına; kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 158 ... maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 62, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1'er yıl 15'er gün hapis ve 2.500,00'er TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özet olarak; suç tarihinde şirket müdürü olan sanık ... (...)'nın çalıştığı şirketin menfaatini korumakla yükümlü ve görevli olması gözönüne alındığında şirket zararına yaptığı tüm eylem ve işlemlerin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, dolandırıcılığa teşebbüs suçundan hüküm kurulması nedeniyle bozulması görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...'nın temyiz isteği; dosyada katılan olarak bulunan ...'ın katılan sıfatının bulunmadığına, çünkü şirkette kendi müdürlük görevini sona erdiren ve ...'ı müdür olarak yetkilendiren genel kurul kararının sahte imzalarla alınmış yok hükmünde olduğuna, davanın sonucuna doğrudan etkili olacak dava ve soruşturma sonuçlarının beklenmediğine, suça konu bononun düzenlendiği tarihte şirketteki yetkisinin devam ettiğine ve resen gözetilecek nedenlerle usul ve yasaya aykırı kararların bozulması talebine ilişkindir.

2. Sanık ...'un temyiz isteği; verilen cezaların usul ve yasaya aykırı olduğuna ve bozulması talebine ilişkindir.

2. Sanık ...'un temyiz isteği; verilen cezaların usul ve yasaya aykırı olduğuna ve bozulması talebine ilişkindir.

3. Katılan vekilinin temyiz isteği; her iki sanık için her iki suçtan verilen mahkumiyet hükümlerinin en üst hadden verilmesi gerektiği halde, ... bir artırım yapılmadığına, dolandırıcılık suçu için teşebbüs hükümlerinin uygulanarak eksik ceza verildiğine ve sanık ... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması gerekirken dolandırıcılık suçuna teşebbüs suçundan hüküm kurulması nedenleriyle hükümlerin bozulması talebine ilişkindir.

4. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; sanık ... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu yerine dolandırıcılık suçuna teşebbüs suçundan hüküm kurulması nedeniyle kararın bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde katılan şirketin yetkilisi olan sanık ...'nın, katılan şirketle bir ticari ilişkisi bulunmadığı halde, sanki böyle bir ilişkisi varmış gibi içerik itibarıyla sahte suça konu bonoyu düzenleyerek, sanık ...'a verdiği, sanık ...'in de katılan şirket aleyhine icra takibi başlattığı iddiasıyla, her iki sanık hakkında resmi belgede sahtecilik, sanık ... hakkında kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçuna teşebbüs ve sanık ... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçlarından kamu davaları açılmıştır.

2. Sanık ... soruşturma evresindeki beyanında, suça konu bonoyu şirketin diğer ortaklarının bilgisi dahilinde düzenlediğini, mahkemedeki savunmasında ise, şirketin işleri kötüye gidince sanık ...'tan borç para alarak şirkete verdiğini, karşılığında sanık ...'e suça konu bonoyu verdiğini, sahtecilik ve dolandırıcılık kastı olmadığını beyan etmiştir.

3. Sanık ... soruşturma evresindeki ilk beyanında; o dönem paraya ihtiyacı olduğunu ve sanık ...'den 100.000,00 TL borç para istediğini, sanık ...'nin de suça konu bonoyu düzenleyerek verdiğini, aldığı parayla iş yeri açacağını; sonraki beyanında ise; sanık ...'nin katılan şirketten alacaklı olduğunu söyleyerek kendisine bir şey imzalattığını, ancak ne imzaladığını tam olarak bilmediğini, sanık ...'nin şirketten parasını alabilmek için böyle bir senet düzenlediğini beyan etmiş; sanık Mahkemedeki savunmasında ise; suça konu bonoyu sanık ...'ya daha önce verdiği borç para karşılığında ondan aldığını, borç parayı sanık ...'nın yetkilisi olduğu Sibvaleo Sağlık Bitkisel Ürünler.... Ltd. Şti. için verdiğini beyan etmiştir.

4. Antalya 15. İcra Müdürlüğünün 2012/26029 Esas sayılı dosyası getirtilmiş ve incelenmesinde; alacaklının ..., borçlunun Sibvaleo.... Limited Şirketi, 21/11/2012 tarihinde alacaklı vekilinin borçlu şirket hakkında yapılan takibin sehven açıldığı gerekçesiyle takipten feragat ettiği anlaşılmıştır.

4. Antalya 15. İcra Müdürlüğünün 2012/26029 Esas sayılı dosyası getirtilmiş ve incelenmesinde; alacaklının ..., borçlunun Sibvaleo.... Limited Şirketi, 21/11/2012 tarihinde alacaklı vekilinin borçlu şirket hakkında yapılan takibin sehven açıldığı gerekçesiyle takipten feragat ettiği anlaşılmıştır.

5. Antalya 6. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/416 Esas sayılı dosyasının getirtildiği ve incelenmesinde; davacı ...'nın (...) vekili vasıtasıyla davalı ... ...'a karşı açtığı menfi tespit davası olduğu, alınan 31.10.2014 tarihli bilirkişi raporunda, suça konu 100.000,00 TL bedelli bononun şirketin ticari defterlerinde yer almadığının belirtildiği görülmüştür.

6. Mahkemece sanıkların baştan itibaren fikir ve eylem birliği içerisinde katılan şirketi dolandırmak kastıyla hareket ettiklerinin ve sanık ...'nın (...) eyleminin de katılan şirkete karşı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu değil dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu ve bu şekilde her iki sanığın sahte olarak düzenlenen bonoyu sahteliğini bilerek kamu kurumu olan icra dairesinde takibe koyduklarının sabit olduğu kabul edilerek, temyize konu mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Sanık ..., (...) her ne kadar suç tarihinde şirkette yetkili müdür olarak görev yapmakta ise de, diğer sanık ... ile birlikte en başından itibaren dolandırıcılık kastı ile hareket ederek, sahte bono düzenleyip icra takibine konulmasını sağlamak suretiyle, katılan şirketten menfaat temin etmeye çalıştığı anlaşılmakla, Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

B. Sanıklar, Katılan Vekili ve Cumhuriyet Savcısının Temyizi Yönünden

5237 sayılı ... Ceza Kanunu'nun 53 üncü maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

1. Sanıkların aşamalarda ve birbirleriyle çelişkili savunmaları, katılan şirket yetkilisinin beyanı, bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre, sanıklar hakkında atılı suçların sübutu ve sanıkların baştan itibaren fikir ve eylem birliği içerisinde katılan şirketi dolandırmak kastıyla hareket ettiklerine yönelik Mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı, eylemlerle orantılı teşdit uygulandığı, yapılan icra takibinden feragat edilmesi nedeniyle dolandırıcılık suçunun teşebbüs aşamasında kaldığı anlaşıldığından sanıklar, katılan vekili ve Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, temyize konu kararlarda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR