muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3327, Karar No: 2022/1797, Tarih: 09.03.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/3327 E.  ,  2022/1797 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1, 53/6, 63.maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafiileri ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 03:00 sıralarında, sanığın sevk ve idaresindeki Belediyeye ait kamyon ile Kıbrıs Köyünden çakıl taşı getirmek için boş vaziyette meskun mahalde, gece vakti düz eğimli devamlı çift çizgi ile bölünmüş asfalt kaplama yolda sağ şeritte ilerlerken önünde aynı istikamette ve aynı şeritte ilerleyen bir aracı yasak olmasına rağmen sollamak için kurallara aykırı olarak sol şeride geçtiği ve rampa yukarı sollama yapmak için sol şeritte çıktığında, karşı istikametten ve kendi şeridinde gelen ...’un sevk ve idaresindeki araç ile çarpıştığı, çarpmanın etkisiyle ...’un kullandığı aracın kendisine göre yolun sağında bulunan taş duvarı yıkıp, dere yatağına yuvarlandığı, sürücü ... ile aynı araçta yolcu olarak bulunan ...'ün öldüğü, ... ve ...'un ise basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralandıkları, sollama yasağı olduğunu gösteren düz çizgiye rağmen sollama yaptığı kabul ve tespit edilen sanık hakkında bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu ve kazanın meydana gelmesinde tamamen kusurlu olduğunun kabul ve tespit edildiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafilerinin sanığın kusuru bulunmadığına, alkollü ehliyetsiz ve aşırı hızlı olan ölen sürücünün tamamen kusurlu olduğuna, şerit ihlali yapanın sanık olmadığına, ATK raporunu kabul etmediklerine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna; katılanlar vekilinin tayin edilen cezanın az olduğuna, kararın usul ve yasaya uygun olarak ve hakkaniyet gereği verilmemiş olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 09.03.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12440, Karar No: 2022/8512, Tarih: 28.11.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/12440 E.  ,  2022/8512 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Gaziantep 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.04.2018 tarih ve 2017/504 - 2018/244 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : TCK'nın 220/7 maddesi delaletiyle TCK'nın 314/2, 220/7-son, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62/1, 53 maddeleri maddeleri uyarınca kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi,

Bölge adliye mahkemesince sanık hakkında; silahlı terör örgütüne yardım etme suçuna ilişkin kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen 5. maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyizin sebeplerine göre dosya incelendi gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanıyı oluşturan duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Tüm dosya kapsamına göre; sanığın silahlı terör örgütüne yardım etme suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, incelenen dosyaya göre örgüte yardım etme suçundan verilen hükümde bir isabetsizlik yok ise de; sanığın, temyiz aşamasında 26.09.2022 tarihli dilekçesi ile etkin pişmanlıktan yararlanmak istediğini bildirip bu yönde bilgi vermesi karşısında, sanığın duruşmada hazır edilerek beyanlarının alınıp, vereceği bilgilerin örgütsel faaliyet ve konumuna uygun faydalı bilgiler olup olmadığı eldeki bilgiler ile örtüşüp örtüşmediği ilgili birimlerden sorulup değerlendirilerek sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 221/4-2. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Gaziantep 10. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7340, Karar No: 2018/11577, Tarih: 10.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/7340 E.  ,  2018/11577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için, temyiz harç ve giderlerinin temyiz eden tarafından mutlaka tam olarak yatırılması gerekir.

Temyiz giderleri, dava dosyasının Yargıtaya gönderilmesi ve temyiz incelemesinden sonra Yargıtay tarafından dosyanın mahkemeye iadesi için gereken giderler ile temyiz incelemesi sırasında Yargıtayda ve temyiz incelemesi sonrası yerel mahkemede yapılması gereken tebligatlar için gerekli giderleri kapsar.

Temyiz harçları ise (mahkemece alınması gereken temyiz harçları) başvurma harcı ile karar ve ilam harcından oluşmaktadır.

Başvurma harcı Harçlar Kanunu'nda düzenlenmiş, her yıl miktarı değişen maktu bir harç olup temyiz eden tarafından yatırılması zorunludur.

Nispi harca tabi davaların kabulüne ilişkin kararların temyizi halinde, mahkemece hükmedilen miktar üzerinden hesaplanan nispi karar ve ilam harcının dörtte biri nispi temyiz karar harcı olarak yatırılmalıdır. Dava nispi harca tabi değil ise, maktu temyiz karar harcı yatırılması gerekir.

Somut olayda, mahkemece verilen karar davalılar tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesine karşın, her iki davalı adına tek maktu temyiz karar harcı ile temyiz kanun yoluna başvurma harcı yatırılmıştır. Bu itibarla, eksik temyiz harçlarının (nispi temyiz karar harçları ile temyiz yoluna başvurma harcı) kanunda öngörülen yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçilmiş sayılacağı konusunda 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi uyarınca davalılar vekiline muhtıra çıkartılarak kanuni süre beklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5663, Karar No: 2022/14353, Tarih: 20.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/5663 E.  ,  2022/14353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Talep, kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın Hazine adına tescili istemli davada verilen kararın tavzihi istemine ilişkindir.

Mahkemece, tavzih isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede; 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu’nun 45. maddesi ile genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların Hazine adına tescil olunacağı düzenlendiğinden, dava konusu taşınmazın Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken, davacı idare adına tesciline karar verildiği anlaşıldığından, hükmün talep doğrultusunda tavzih edilmesi gerekirken, tavzih talebinin reddine karar verilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

24/12/2019 tarihli ek kararın 1. bendinin tümüyle çıkartılmasına yerine (Davacı idare vekilinin tavzih talebinin kabulü ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 4 nolu bendindeki (kısım) kelimesinden sonra gelen ‘’üzerinden davacı idare lehine daimi irtifak hakkı tesisine ve tapuya tesciline’’ ifadesinin çıkarılmasına, yerine (kullanım hakkı Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna ait olmak üzere Hazine lehine daimi irtifak hakkı tesisine ve tapuya tesciline) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 20.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/21256, Karar No: 2007/10360, Tarih: 19.06.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/21256 E.  ,  2007/10360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Sakarya 1.Aile Mahkemesi

TARİHİ        :28.9.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-#Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece uyulan dairemiz bozma ilamında gösterildiği gibi davalı kocadan kaynaklanan davacı kadının kişilik haklarına saldırı teşkil eden maddi bir olayın varlığı kantılanmamış ve Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi koşulları oluşmamıştır. Davacı kadının manevi tazminat isteminin reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Velayeti anneye bırakılan 20.7.1994 doğumlu ............ ile baba arasında ayın hangi haftaları olduğu belirtilmeksizin 15 günde bir kişisel ilişki düzenlenmesi infazda güçlük yaratacak nitelikte olduğu gibi, davacı anne ile davalı babanın ayrı şehirlerde oturdukları da gözetilerek, küçüğün yaşı da dikkate alınıp yatıya kalacak şekilde baba ile daha uygun süreli kişisel ilişki tesisi gerektiğinin düşünülmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün 2. ve 3.bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının 1. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.19.06.2007 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2016/14937, Karar No: 2018/2789, Tarih: 09.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/14937 E.  ,  2018/2789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 27/10/2015 gününde verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın zamanaşımı nedeniyle reddine dair verilen 04/03/2016 günlü kararın Yargıtay’ca adli yardım talepli olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

6100 sayılı HMK madde 334 de “(1) Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler. (2) Kamuya yararlı dernek ve vakıflar, iddia ve savunmalarında haklı göründükleri ve mali açıdan zor duruma düşmeden gerekli giderleri kısmen veya tamamen ödeyemeyecek durumda oldukları takdirde adli yardımdan yararlanabilirler. (3) Yabancıların adli yardımdan yararlanabilmeleri ayrıca karşılıklılık şartına bağlıdır.” hükmü getirilmiştir. Aynı kanun madde 336 da ise “(2) Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır. (3) Kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talebi bölge adliye mahkemesine veya Yargıtaya yapılır. (4) Adli yardım talebine ilişkin evrak, her türlü harç ve vergiden muaftır.” şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının yukarıda belirtilen kanun hükmünün öngördüğü şartları taşıdığı anlaşıldığından, adli yardım talebinin kabulüne karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Davalı kurumun kendisini vekille temsil ettirdiği ve davalı lehine vekalet ücretine hükmedildiği halde, mahkemece karar başlığında davalı vekilinin gösterilmemiş olması mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde görülmekle bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan kararın ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 09/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/30858, Karar No: 2024/11448, Tarih: 10.10.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/30858 E.  ,  2024/11448 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1. 5275 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 6545 sayılı Kanun'un 81 inci maddesiyle yapılan değişiklik gözetilmeden, hükmolunan adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde hapse çevrileceğine karar verilmiş ise de adlî para cezasının ödenmemesi halinde izlenecek yöntemin, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilmesi nedeniyle hususun gözetilmemesi,

2. Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (e), (f), (j), (k) ve (l) bentlerinde belirtilen nitelikli hâllerde hapis cezası yanında hükmolunan temel gün adli para cezasının suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olamayacak şekilde belirlenip bu miktar üzerinden artırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca taktir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği, buna göre suçtan elde edilen menfaatin 200,00 TL olduğu ve alt sınırda hüküm kurulduğu da gözetilerek temel cezanın 20 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenip, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci maddesi uyarınca 1/6 indirim yapıldığında bulunacak 16 gün adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası kapsamında bir gün karşılığı 20,00 TL üzerinden çarpılarak hesaplanmak suretiyle sanığın 320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde neticeten 2000,00 TL adli para cezasına hükmedilmek sureti ile fazla ceza tayin edilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının adli para cezasına ilişkin, 1. bendindeki "120 gün" ibaresi çıkartılarak yerine "20 gün", 2. bendindeki "100 gün" ibaresi çıkartılarak yerine "16 gün", 4. bendindeki "2.000,00 TL" ibaresi çıkartılarak yerine "320,00 TL" ibarelerinin eklenmesi, "ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin" ibaresinin çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5803, Karar No: 2023/1391, Tarih: 20.02.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/5803 E.  ,  2023/1391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/659 E., 2016/802 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

(Kapatılan) 2. Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 08.11.2016 tarihli ve 2016/97 Esas, 2016/1490 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında emre itaatsizlikte ısrar suçundan 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 87 nci maddesinin maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 35 inci maddesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (A) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca neticeten 1.500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kendisinde mevcut olan pnömotoraks (sağ akciğer sönmesi) hastalığından dolayı nöbet yerine gidemediğine, bu hastalığından dolayı operasyon geçirdiğine ve araştırıldığı takdirde olay tarihinden önceki (1gün veya 1 hafta) nöbet çizelgesinde kendisine hastalığından dolayı nöbet yazılmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Suç tarihinde 06.00-09.00 saatleri arasında cephanelik nöbet hizmeti bulunan sanığın, nöbete gitmesi için devriye onbaşısı tarafından uyandırılıp nöbetçi astsubay ve nöbetçi subay tarafından defalarca ikaz edilmesine rağmen nöbete gitmeyeceğini belirtip nöbet hizmetine hiç gitmediği maddi vakıa olarak anlaşılmıştır.

2.Sanık mahkeme huzurunda alınan savunmasında özetle; olay tarihinde askerliğini yaptığını, kendisinde sağ akciğer sönmesi hastalığı olduğundan bu konuda ameliyat geçirdiğini, nöbet için gideceği cephaneliğin ise 1,5 km uzaklıkta olduğunu ve yürüyerek gitmesi gerektiğini, rahatsızlığına ilişkin belgelerin askerliğini yaptığı kurumda mevcut olduğunu, rahatsızlığı nedeniyle nöbet görevini yerine getiremediğini, suç işleme kastının olmadığını, öncelikle beraatini, Mahkemece mahkumiyet verilecek ise hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve lehe hükümlerin uygulanmasına karar verilmesini kabul ettiğini beyan etmiştir.

3.Olay günü nöbetçi astsubayı olan tanık K.Y ve devriye onbaşısı olan tanık M.A.D mahkeme huzurunda ve usulüne uygun alınmış yeminli beyanları da sanığın kendisine nöbete gitmesi gerektiği şeklindeki emrin tekrarına rağmen emrin gereğini yerine getirmediği yönünde ve maddi vakıa ile uyumludur.

4.Olay gününe ilişkin nöbet çizelgesi ve olay tespit tutanağı ve dosya kapsamında bulunan bütün bilgi ve belgeler incelenerek değerlendirilmiştir.

5.Sanığa ait güncel adli sicil kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan incelemede; sanığın defalarca nöbete gitmesi hususunda ikaz edilmesine rağmen nöbete gitmeyeceğini belirtip nöbet hizmetini yerine getirmediği maddî vakıa olarak sabit olup, Mahkemece, olayın açıklanan şekilde geliştiği kabul edilerek, suçun vasıflandırılmasında hukuka aykırı bir durum görülmemiştir.

Ancak; sanığın aşamalardaki ifadelerinde, akciğer rahatsızlığının bulunduğu, bununla ilgili ameliyat geçirdiği, hastalığına ilişkin belgelerin askerlik yaptığı kurumda mevcut olduğunu bildirdiği ortaya konulmakla beraber bu durumu gösteren hiçbir bilgi ve belgenin dava dosyasında mevcut olmadığı görülmüş, yalnızca dosya kapsamında bulunan sanığa ait terhis belgesinde sanığın çeşitli tarihlerde, çeşitli sağlık kuruluşlarından yatak istirahati ve hava değişimi aldığı belirlenmiştir. Dosya münderecatına göre sanığın hava değişimine gönderilmesi, hava değişimi sonrası kontrol ve muayenesinin ne şekilde yapıldığının anlaşılamaması, operasyon geçirmiş olması ve hastalığının nevi göz önüne alındığında,

hastalığının askerliğe elverişlilik durumunu etkileyip etkilemediğinin hiç araştırılmamış olması eksik kovuşturma yönünden kanuna aykırılık teşkil etmektedir. Zira emre itaatsizlikte ısrar suçu askerliğe elverişli kişiler tarafından işlenebilen sırf askerî suç niteliğindeki suçlardan olduğundan, suç tarihinden önce askerliğe elverişsizlik durumunun belirlenmesi hâlinde dava konusu eylem işlenemez suç haline gelecektir.

Sanığın Türk Silahlı Kuvvetleri, Jandarma Genel Komutanlığı ve Sahil Güvenlik Komutanlığı sağlık kurulu raporu vermeye yetkili en yakın sağlık kuruluşuna sevk edilerek beyan ettiği hastalığı yönünden suç tarihinde askerliğe elverişli olup olmadığının ve ceza ehliyetinin bulunup bulunmadığının sağlık kurulu raporu ile tespit ettirilmesinden sonra sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Malkara 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.11.2016 tarihli ve 2016/659 Esas, 2016/802 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2023 tarihinde karar verildi.