muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6437, Karar No: 2022/19021, Tarih: 16.11.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/6437 E.  ,  2022/19021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Dairemizin 16.06.2021 tarihli bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine rağmen bozma ilamında belirtilen hususun yerine getirilmeyerek, suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi gereğince hırsızlık suçunu işlediği sırada akıl hastalığı veya zayıflığı nedeniyle eylemin hukuksal anlam ve sonuçlarını algılama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğini tamamen kaldıracak veya önemli ölçüde azaltacak şekilde akıl hastalığının ve cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu İlgili İhtisas Dairesi'nden rapor alındıktan sonra sonucuna göre hukuksal durumunun değerlendirilmesinin gerektiği gözetilmeden suça sürüklenen çocuk hakkında Tokat Dr. Cevdet Aykan Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen yetersiz rapora dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16.11.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12101, Karar No: 2023/8430, Tarih: 05.10.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/12101 E.  ,  2023/8430 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR: Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İzmir 3. Çocuk Mahkemesinin 22.04.2019 tarihli ve 2018/829 Esas, 2019/254 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 24.05.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 02.07.2022 tarihli ve 2022/5919 sayılı evrakı ile kanun yararına

bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.07.2022 tarihli ve KYB-2022/100149 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.07.2022 tarihli ve KYB-2022/100149 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Önceden açılan kamu davası sonunda suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen Eskişehir 1. Çocuk Mahkemesinin 18.07.2019 tarih 2019/360 Esas 2019/460 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün bozulması sebebi ile suça sürüklenen çocuğun incelemeye konu 16.07.2018 tarihindeki eyleminden dolayı 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası kapsamında doğrudan kamu davası açılamayacağı gibi söz konusu eylemin kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulü ile kesinleşmemesi sebebiyle ihlali mahiyetinde de olmadığı gözetilerek, sanığın gerçekleştirmiş olduğu 14.12.2015, 26.10.2016 ve 16.07.2018 tarihli eylemlerine ilişkin ortak bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi ile usulüne uygun tebliğ ve devamı işlemlerin icrası için kamu davasının durmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir. "

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 16.07.2018 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 05.11.2018 tarihli ve 2018/87514 Soruşturma, 2018/44900 Esas, 2018/1769 sayılı iddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması talebiyle İzmir 3. Çocuk Mahkemesine doğrudan kamu davası açıldığı, iddianamede; Eskişehir 1. Çocuk Mahkemesinin 2016/1114 Esas sayılı davasında mahkûmiyetine karar verildiği, yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususunun belirtildiği,

B. İzmir 3. Çocuk Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 22.04.2019 tarihli ve 2018/829 Esas, 2019/254 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 24.05.2019 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

C. Eskişehir 1. Çocuk Mahkemesinin 12.09.2017 tarihli ve 2016/1114 Esas, 2017/530 Karar sayılı kararının incelenmesinde:

Şüphelinin 14.12.2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 24.02.2016 tarihli ve 2015/40691 soruşturma sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve aynı maddenin üçüncü fıkrası uyarınca denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, şüphelinin 26.10.2016 tarihinde yeniden uyuşturucu madde ile yakalanması üzerine, Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/11832 Esas sayılı iddianamesi ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda; Eskişehir 1. Çocuk Mahkemesinin 12.09.2017 tarihli ve 2016/1114 Esas, 2017/530 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 3 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 16.10.2017 tarihinde kesinleştiği,

Kanun yararına bozma incelemesine konu İzmir 3. Çocuk Mahkemesinin 2018/829 Esas, 2019/254 Karar sayılı kararıyla ihbarda bulunulması üzerine, Eskişehir 1.Çocuk Mahkemesinin 18.07.2019 tarihli ve 2019/360 Esas, 2019/460 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına karar verildiği, kararın sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 30.12.2021 tarihli ve 2019/1953 Esas, 2021/1813 Karar sayılı kararı ile Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 24.02.2016 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanması kararında itiraz süresinin "15 gün" yerine "7 gün" olarak gösterilmek suretiyle şüphelinin yanıltıldığı, bu nedenle kararın kesinleşmediği, ihlâlden bahsedilemeyeceği, kamu davasının durmasına karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına kesin olarak karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

Anlaşılmıştır.

D. Dosya kapsamına göre; sanık hakkında önceden işlemiş olduğu aynı nev'iden suç nedeniyle açılmış bir kamu davası olduğundan, bu kez yargılama konusu 16.07.2018 tarihli suçtan dolayı 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden doğrudan kamu davası açılması üzerine, İzmir 3. Çocuk Mahkemesinin 22.04.2019 tarihli kararı ile sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş ise de,

Sanık hakkında 14.12.2015 tarihinde işlediği iddia olunan uyuşturucu madde kullanma suçundan dolayı Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 24.02.2016 tarihli ve 2015/40691 soruşturma sayılı, kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın kesinleşmesini takiben, sanığın erteleme süresi içerisinde 26.10.2016 tarihinde tekrar aynı nev'i suçu işlediğinden bahisle kamu davası açılması üzerine, Eskişehir 1. Çocuk Mahkemesinin 12.09.2017 tarih ve 2016/1114 Esas 2017/530 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 16.10.2017 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde 16.07.2018 tarihinde incelemeye konu dosyadaki suçu işlemesi üzerine Eskişehir 1. Çocuk Mahkemesinin 12.09.2017 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının mahkemenin 18.07.2019 tarihli 2019/360 Esas 2019/460 Karar sayılı kararı ile açıklanarak mahkûmiyetine karar verildiği, bu karara karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine de Ankara Bölge Adliye Mahkemesinin 18. Ceza Dairesinin 31.12.2020 tarihli kararı ile söz konusu kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair karara karşı itiraz yoluna başvuru süresinin "15 gün" yerine "7 gün" olarak belirtilmek suretiyle şüphelinin yanıltıldığı, usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair kararın kesinleşmediği ve bu nedenle 26.10.2016 tarihli eylemin ihlal oluşturmayacağı, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun yeniden tebliği ile kararın infazına devam edilebilmesine ilişkin kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere kamu davasının durmasına karar verilmesi gerekirken, mahkûmiyet kararı verilmesi nedeniyle hükmün bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla;

Önceden açılan kamu davası sonunda sanık hakkında verilen Eskişehir 1. Çocuk Mahkemesinin 18.07.2019 tarihli ve 2019/360 Esas 2019/460 Karar sayılı mahkûmiyet hükmünün bozulması nedeniyle, sanığın incelemeye konu 16.07.2018 tarihindeki eyleminden dolayı 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası kapsamında doğrudan kamu davası açılamayacağı gibi söz konusu eylemin kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının usulüne uygun şekilde kesinleşmemesi nedeniyle ihlâl olarak da sayılamayacağı gözetilerek, inceleme konusu 16.07.2018 tarihli eylem erteleme kararının kesinleşmesinden önce işlenmiş olacağından erteleme kararının 16.07.2018 tarihli eylemi de kapsayacağı dikkate alındığında, incelemeye konu dava bakımından kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceği gözetilerek, İzmir 3. Çocuk Mahkemesince, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin bozma kararından sonra Eskişehir 1. Çocuk Mahkemesince yapılan işlemlerin araştırılması, yeni bir esasa kaydedilmiş ise 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi kapsamında cezanın bireyselleştirilmesinde değerlendirilmesi yönünden birleştirme kararı verilmesi, dava yeni bir esas numarası almamış ise 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "kamu davasının düşmesine" ve yine ileride 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi kapsamında cezanın bireyselleştirilmesinde

değerlendirilmesi yönünden Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi değişik gerekçe ile yerinde görülmüştür.

Ayrıca, sanık hakkında 05.02.2017 tarihli aynı nev'i suçu nedeniyle Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 27.07.2017 tarihli ve 2017/516 sayılı iddianamesi ile doğrudan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Eskişehir 2.Çocuk Mahkemesinin 13.03.2018 tarihli ve 2017/427 Esas, 2018/129 Karar sayılı kararı ile sanığın cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 23.10.2019 tarihinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 2018/817 Esas, 2019/1247 Karar sayılı kararı ile kesinleştiği, istinaf incelemesinden geçerek kesinleştiğinden kanun yararına bozma yoluna gidilmeyeceği anlaşıldığından; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 2018/817 Esas, 2019/1247 Karar sayılı kararına karşı 5271 sayılı Kanun'un 308/A maddesi uyarınca itiraz yoluna gidilmesi için mahkemesince ihbarda bulunulması mümkün görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İzmir 3. Çocuk Mahkemesinin 22.04.2019 tarihli ve 2018/829 Esas, 2019/254 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2774, Karar No: 2011/7959, Tarih: 06.07.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/2774 E.  ,  2011/7959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARTAL 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/12/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden pay sahibi olduğu 8243 ada 3 parsel sayılı taşınmaza davalının haksız olarak bina ve şantiye yapmak, etrafını çevirmek suretiyle müdahale ettiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisile karar verilmesini istemiştir.Davalı,davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,  elatma olgusunun keşfen saptandığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraflar vekillerince tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 06.07.2011 Çarşamba günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat M.T.ile yine temyiz eden vekili Avukat E.D.geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü: Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil isteklerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu 8243 ada 3 parsel sayılı taşınmazda davacının dava dışı birçok kişi ile birlikte paydaş olduğu, davalının ise kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakkının bulunmadığı kayden sabittir.

Davacı, davalı şirketin anılan taşınmaza şantiye kurmak, etrafını çevirmek suretiyle müdahale ettiğini ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır.

Nevar ki, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm kurmaya elverişli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Davacı, davalı şirketin anılan taşınmaza şantiye kurmak, etrafını çevirmek suretiyle müdahale ettiğini ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır.

Nevar ki, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm kurmaya elverişli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Bilindiği üzere; çaplı taşınmaza elatmanın önlenilmesi davalarında öncelikle çap kaydının yada kayıtlarının getirtilerek tarafların tüm delilleri toplanılmalı, dosya keşife hazır hale geldikten sonra yapılacak uygulamada çekişmeli yer ile yanların ellerinde bulunan kısımların sınırları tarafların ortak beyanlarına göre açıklığa kavuşturulmalı, gerektiğinde bu yön taşınmaz başında dinlenecek yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalıdır. Daha sonra belirlenen bu durum gözönünde tutularak hazır bulundurulan kadastro fen memuru veya mühendisi sıfat ve yeteneğini taşıyan uzman bilirkişi veya bilirkişilere kadastro sırasında konan nirengi noktalarından, bunlar yoksa hem paftada hem arazide mevcut sabit noktalardan yararlanılarak takometrik aletlerle kadastral yöntemlere uygun biçimde ölçüm yaptırılmalı; bilirkişilerden uygulamayı yansıtan, infazı sağlamaya yeterli ve özellikle davacı tarafın taşınmazına bir tecavüzün bulunup bulunmadığını varsa miktarını açıkca gösteren kroki ve rapor alınmalıdır. Somut olayda; mahkemece yukarıda açıklandığı üzere duraksamaya yer bırakmayacak şekilde keşif yapılmamış, davalı tarafın bu yöndeki itirazları dikkate alınmadığı gibi müdahale olgusunun tümden sonlandırıldığı ileri sürülmesine rağmen  bu savunmada açıklığa kavuşturulmamıştır.

Öte yandan, 21.6.1944 tarih 13/24 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca davalının taşınmazda mülkiyetten kaynaklanan bir hakkı olmadığı halde davacının payına yönelik elatmanın önlenmesine karar verilmiş, davalı şirketin fuzuli şagil olduğu kabul edilirken ecrimisil isteği reddedilmiş, yıkım isteği yönünden olumlu yada olumsuz bir hükümde kurulmamıştır.

Ayrıca, kabul tarzı itibariyle de, gerekçeli kararın taraflara tebliğinden sonra davacının tavzih talebi üzerine kararda yer verilmeyen bazı yargılama giderlerinin hüküm fıkrasına dahil edilmiş olması hükmün değiştirilmesi niteliğinde olup, HUMK’nun 455 ve devam eden maddelerine de aykırılık teşkil ettiğinden yasal olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca, tarafların yukarıda değinilen hususlara yönelik temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden tarafların vekilleri için 825.00.-'şer TL. duruşma avukatlık parasının karşılıklı olarak alınıp birbirlerine verilmesine, 06.07.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8454, Karar No: 2011/1636, Tarih: 14.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/8454 E.  ,  2011/1636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18.02.2009 tarih ve 2007/49-2009/18 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “Porland” markasının sahibi olduğunu, davalı tarafından tescil ettirilen “Serland” markasına yapılan itirazın önce Türk Patent Enstitüsü Markalar Dairesi, ardından, Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu tarafından reddedildiğini ileri sürerek, itirazın reddine dair Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu kararının iptali ile davalı şirkete ait markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, “Serland” ve “Porland” ibarelerinin her ikisinin de 7 harften oluştuğu, son 4 harfinin aynı olduğu, görsel, işitsel, telaffuz harf sayısı, kompozisyonu, genel izlenim ve son hecedeki vurgu yönünden markaların birbirine benzediği, davalı markasının, davacının markalarının serisi gibi algılanabileceği gerekçesiyle davanın kabulü ile Türk Patent Enstitüsü Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulunun, itirazın reddine dair kararının iptali ile davalı şirket adına tescilli “Serland” markasının hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden ayrı ayrı alınmasına, 14.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20108, Karar No: 2013/4568, Tarih: 13.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/20108 E.  ,  2013/4568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, Resmi Belgede Sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir.İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK. nu sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK. nun 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.