muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8516, Karar No: 2014/21713, Tarih: 30.10.2014

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6576, Karar No: 2008/9156, Tarih: 01.05.2008

12. Hukuk Dairesi 2008/6576 E., 2008/9156 K.

**12. Hukuk Dairesi 2008/6576 E., 2008/9156 K.**

**- İCRA KEFİLİ

- İCRANIN GERİ BIRAKILMASI

- ZAMANAŞIMI**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 71 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 38 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 39 ]

**"İçtihat Metni"**

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklının kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla Ç…

…. C.. Ç…

….. hakkında başlattığı takipte keşideci konumunda olan takip borçlusunun takibin kesinleşmesinden sonra İİK'nun 71/son maddesi koşullarında icra mahkemesine yaptığı başvuruda mahkemece İİK'nun 71/son maddesi göndermesiyle aynı Kanun'un 33/a maddesi nedeniyle icranın geri bırakılmasına karar verilmesi yerinde ise de, (TTK.726.mad.) A.N…

…. Ç…

…..'in icra kefili olduğu ve örnek 53 tebliğ suretiyle hakkındaki takibin kesinleştiği incelenen icra dosyasından anlaşılmıştır.

İcra kefilinin taahhüdü kambiyo taahhüdü niteliğinde bulunmadığından kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipteki dayanak belgenin TTK'nun hükümleri gereğince uygulanması gereken 6 aylık zamanaşımına tabi değildir. İcra kefilinin borcunun kaynağı icra kefaletinden kaynaklandığı bu nedenle İİK'nun 38.maddesinde belirtilen ilam niteliğinde bulunduğu tartışmasız olup, bu gibi hallerde İİK'nun 39.maddesinde belirtilen 10 yıllık zamanaşımına tabi olduğu gözetilmeksizin icra kefili hakkında da icranın geri bırakılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 01.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2147, Karar No: 2024/6449, Tarih: 10.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/2147 E.  ,  2024/6449 K.**

**"İçtihat Metni"**

TUTUKLU

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2 E., 2023/196 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

I.HUKUKİ SÜREÇ

A. Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 18.08.2022 tarihli ve 2022/55282 Soruşturma, 2022/26836 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası ile 53 üncü, 54 üncü, 55 inci, 58 inci ve 63 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Gaziantep 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 02.12.2022 tarihli ve 2022/425 Esas, 2022/412 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 10 yıl hapis ve 20.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında hak yoksunlukları ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

C. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 20.01.2023 tarihli ve 2023/2 Esas, 2023/196 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

2. Sanığın atılı suçtan cezalandırılabilmesi için yeterli delil bulunmadığına,

3. Arama ve el koyma kararlarının hukuka aykırı olduğuna,

4. Hükmün yeterli gerekçe içermediğine,

5. Sanığın savunma hakkının kısıtlandığına,

6. Sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

2. Sanığın atılı suçtan cezalandırılabilmesi için yeterli delil bulunmadığına,

3. Arama ve el koyma kararlarının hukuka aykırı olduğuna,

4. Hükmün yeterli gerekçe içermediğine,

5. Sanığın savunma hakkının kısıtlandığına,

6. Sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Dava konusu olay, sanığın ikametine gelen şahıslara uyuşturucu madde sattığı yönündeki duyum üzerine ikametinde gerçekleştirilen aramada poşet içine gizlenmiş vaziyette kişisel kullanım miktarının üzerinde uyuşturucu madde ele geçirildiği ayrıca alüminyum folyoya sarılı bir miktar uyuşturucu madde ile hassas terazi bulunduğu, yapılan kriminal incelemede ele geçen maddelerin metamfetemin içerdiğinin tespit edildiği, hassas terazide de metamfetamin kalıntısı bulunduğu iddialarına ilişkindir.

2. Dava dosyasında; olay tutanağı, kriminal inceleme raporu, arama ve el koyma kararı ile bunların onanmasına ilişkin karar, tanık beyanları, sanık ifade ve savunmaları mevcuttur.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince, sanık ...'un ikametinde uyuşturucu madde sattığı yönünde kolluk kuvvetleri tarafından elde edilen bilgiler üzerine soruşturma başlatıldığı, usulünce yapılan arama sonucunda sanığın ikametinde kişisel kullanım sınırının üzerinde uyuşturucu madde ile hassas terazi ele geçirildiği, sanığın ikametinde ele geçirilen uyuşturucu maddenin metamfetamin içerdiği, hassas terazide de metamfetamin kalıntısı bulunduğu, bu durumun, sanığın uyuşturucu madde satışı yaptığına yönelik kuvvetli delil niteliğinde olduğu, sanığın, bekçilerden kaçan birinin yere poşet atması üzerine poşeti kendisinin aldığına, poşetten uyuşturucu maddenin çıktığına yönelik savunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, sanığın uyuşturucu maddeleri satmak amacıyla hassas terazi aldığını ancak satış yapmadığını söyleyerek kısmi ikrarda bulunduğu, sanığın hiç satış yapmadığına yönelik savunmasının kendisini suçtan kurtarmaya yönelik olduğu, tüm bu hususlar nazara alındığında sanığın üzerine atılı uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçunu işlediği kanaatine varıldığı, ele geçirilen uyuşturucu maddelerin miktarı göz önüne alındığında ceza tayininde alt sınırdan uzaklaşıldığı belirtilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesinin kararında hukuka aykarılık bulunmadığı gerekçesi ile sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesinin kararında hukuka aykarılık bulunmadığı gerekçesi ile sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına, sübutuna, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararlarda gösterilip tartışıldığı, sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin saptandığı, vicdanî kanının dava dosyası içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, açıklanan gerekçeler, tüm dava dosyası kapsamına göre usul ve kanuna uygun bulunmuş, hükümlerde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 20.01.2023 tarihli ve 2023/2 Esas, 2023/196 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gaziantep 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6094, Karar No: 2015/16184, Tarih: 10.11.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/6094 E.  ,  2015/16184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Andırın Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2013/86-2013/322

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ..... Köyü 373 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan 10.11.2015 gününde temyiz eden davalı vekili Av.F.ile aleyhine temyiz olunan davacı vekili Av.G.Y. geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Yargıtay uygulamalarına göre, dikkate alınması gereken özel bir neden bulunmadığı takdirde ciddi istatistiki bilgilere dayandığı bilinen gıda tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğü verilerinin (dekar başına verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatı) değerlendirmeye esas alınması gerekir. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, genel idari giderler ve sermaye faizi gibi giderler dahil edilmemelidir.

Bu itibarla; dosyada mevcut 2011 yılı Andırın Gıda Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğü verilerine göre, münavebeye alınan ürünlerden buğday, şeker pancarı, fiğ, turp ve mısırın üretim giderlerinin sırasıyla ortalama olarak 257,36 TL, 260,92 TL, 162,99 TL, 426,37 TL ve 318,16 TL olduğu belirtildiği halde buna sermaye faizi (%21,75) eklenmek suretiyle bedel tespit edilmesi doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasanın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tesbiti için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tesbiti için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesinin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten, karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğindende kararın bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13288, Karar No: 2014/16807, Tarih: 30.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/13288 E.  ,  2014/16807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık müdafiinin yüzüne karşı 24.09.2013 tarihinde tebliğ olunan kararı, CMUK'un 310/1. maddesinden öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 02.10.2013 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 30.04 .2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12348, Karar No: 2018/2534, Tarih: 26.02.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/12348 E.  ,  2018/2534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma-Ziynetlerin İadesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Boşanma veya evliliğin iptaline ilişkin kararlarda; Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, baba ve ana adları ile kadının evlenmeden önceki soyadı ve aile kütüğünde kayıtlı olduğu yer bilgileri ile evlilik içinde doğmuş çocuklar ve bunların kimlik bilgilerine yer verilmesi zorunludur (5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu m. 27- HMK m. 297/1 b). Mahkeme; hükümde taraflarca açılan boşanma davalarını kabul etmiş ve fakat tarafların doğum yeri ve tarihi ile baba ve ana adları ile kadının evlenmeden önceki soyadı ve aile kütüğünde kayıtlı olduğu yer bilgilerine yer verilmemiştir. İnfazda duraksamaya yol açacak şekilde, Nüfus Hizmetleri Kanununun 27. maddesi hükmüne aykırı hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre yeniden hüküm tesisi zorunlu hale gelen asıl dava ve karşı boşanma davası ve fer'ilerine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.02.2018(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2018/2807, Karar No: 2018/10197, Tarih: 27.09.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/2807 E.  ,  2018/10197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı erkek tarafından 16.12.2009 tarihinde Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayalı boşanma davası açılmıştır. Kadın tarafından 03.04.2013 tarihinde Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayalı açılan birleşen boşanma davasına karşı, erkek tarafından 29.04.2013 tarihinde yine Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayalı karşı boşanma davası açılmış, dosyaların birleştirilerek yapılan yargılaması sonucunda mahkemece “tarafların boşanmaya yönelik taleplerinin kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Yerel Mahkemece verilen 05.02.2014 tarihli bu hüküm; Yargıtayca “ mahkemenin, yargılamayı sona erdirdiği oturumda hangi davayı kabul ettiği anlaşılamamıştır. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297/2. maddesinde gösterildiği şekilde hüküm sonucunu belirtmeyen böyle bir beyanla hüküm tefhim edilmiş ve hukuki varlık kazanmış sayılamaz. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 371/1-ç maddesindeki hükmün sonucunu etkilemeyen usul yanlışlıklarının bozma sebebi yapılamayacağına ilişkin kural, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 294/3. ve 297/2. maddesine uygun şekilde tefhim edilen hükümlerle ilgilidir. Yukarıda açıklanan nedenler karşısında, ortada hukuki varlık kazanmış bir karar mevcut olmadığından anılan maddesinin uygulanması da söz konusu bulunmamaktadır. Bu bakımdan, yeniden yargılama yapılarak Hukuk Muhakemeleri Kanununun 294/2-3 ve 297/2. maddelerinde, 10.04.1992 günlü ve 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında gösterildiği şekilde hüküm verilmek üzere temyiz olunan kararın bozulmasına, bozma sebebine göre, diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekmiştir” şeklinde usulden bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyulmuş, son kararla “ asıl dava ve birleşen davada boşanma talepleri yönünden verilen karar temyiz edilmeyerek kesinleştiğinden boşanma yönünden karar verilmesine yer olmadığına” dair karar verilmiştir.Yukarıda belirtilen bozma kararında ortada hukuki varlık kazanmış bir kararın mevcut olmadığı, yeniden yargılama yapılarak hüküm verilmesi gerektiği açıkça belirtilmiş, temyiz ve bozma sınırlandırılmamıştır. Kanunun sarih maddesine aykırılığa dayanan (HUMK m. 439/2) bu nitelikte bir bozma ile hüküm tamamen ortadan kalkmıştır. Öyleyse; bozmadan sonra boşanma ve ferileri konusunda yeniden hüküm tesis edilmelidir. Bu husus gözetilmeden, boşanma taleplerinin kesinleştiği kabul edilerek hüküm tesis edilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulması gerekli hale gelen boşanma davaları ile ferileri hakkında tarafların temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.09.2018 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2016/10097, Karar No: 2016/8206, Tarih: 01.12.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/10097 E.  ,  2016/8206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (üç kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (üç kez)

HÜKÜM : Mahkûmiyet (üçer kez)

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı (üç kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (üç kez) suçlarından açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, suça sürüklenen çocuğun atılı suçlardan (üçer kez) mahkumiyetine dair kurulan hükümlerin temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 29.08.2016 günlü, 2016/298859 sayılı tebliğnamede, suça sürüklenen çocuk hakkında mağdurlardan ...'ye yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümler ile mağdurlar ... ve ...'ya yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan (iki kez) kurulan hükümlerle ilgili görüş bildirilmesine karşılık, mağdurlar ... ile ...'ya karşı işlediği kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan (iki kez) kurulan hükümlerin onanması veya bozulması yönünde herhangi bir görüş bildirilmediği anlaşıldığından, anılan hususta ek tebliğname tanzim edilmek suretiyle söz konusu eksikliğin giderilmesinden sonra Dairemize iade edilmesi için esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.