muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/31460, Karar No: 2022/5623, Tarih: 22.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/31460 E.  ,  2022/5623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 18.01.2021 tarih, 2018/2133 Esas, 2021/23 Karar sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilen mahkemenin 03.03.2015 tarihli hükmünün yalnızca sanık tarafından temyiz edilmesi nedeniyle, sanık hakkında 5607 sayılı Yasa uyarınca temel ceza belirlendikten sonra CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkı gözetilerek, sanığın cezasının 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç ceza olarak 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca,

Hükmün aleyhe bozma yasağına ilişkin bendindeki "- Mahkememiz ilk hükmü olan 2 yıl 6 ay hapis ve 4 gün adli para cezası sanığın daha lehine olup aleyhe temyiz bulunmayıp sanık için kazanılmış hak ihtiva ettiğinden sanığın sonuç ceza olarak 2 yıl 6 ay hapis ve 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nun 52/2. maddesi gereğince, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan 4 tam gün birim sayısının sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önüne alınarak günlüğü takdiren 20,00 TL'den paraya çevrilerek sanığın 80,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, takside yer olmadığına, sanık hakkında sonuç ceza olarak 2 yıl6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, " ibaresinin çıkartılarak yerine gelmek üzere "CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca sanığın cezasının kazanılmış hak nedeniyle 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası üzerinden infazına,” ibaresinin eklenmesi ile sair hususların aynen bırakılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/33394, Karar No: 2013/4919, Tarih: 04.03.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/33394 E.  ,  2013/4919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27.08.2012 havale tarihli ve 2007/189 sayılı yazısı ve ekindeki belgelere göre; sanık ...'in gerekçeli kararın tebliği tarihinde Ceyhan M Tipi Kapalı Cezaevi'nde tutuklu olarak bulunduğunun, bu durumun sanığın mahkemeye cezaevinden göndermiş olduğu 25.05.2012 havale tarihli dilekçeden anlaşıldığının ve bu nedenle sanığın infazının yazı ekindeki 05.07.2012 tarihli ek karar ile durdurularak, sanığın temyiz talebi süresinde kabul edilip temyiz incelemesi için Yargıtay'a gönderildiğinin anlaşılması karşısında; sanık ...'in temyiz talebi hakkında ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10359, Karar No: 2020/866, Tarih: 04.02.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/10359 E.  ,  2020/866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı Hazine vekili, ... İlçe Merkezinde ve ... Gölü kıyı kenar çizgisi içerisinde, ... Belediyesi tarafından muhtelif zamanlarda doldurma ve kurutma yoluyla yaklaşık 512.000,00 m2 arazi kazanıldığını, Belediye tarafından kıyıda yapılan dolgu işlemlerinin Kıyı Kanunu’nun 7. maddesi gereğince gerekli izinler alınmadan yapıldığını, dolgu alanlarının Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki alanlardan olduğunu, bu alanlar üzerinde davalı tarafından yapılan bina ve tesislerin, restoran, büfe, çay bahçesi, işyeri v.b amaçlarla kullanıldığını, ... Gölü’nün Türkiye’nin ikinci en büyük tatlı su gölü ve doğal içme suyu havzası olduğunu, bu nedenle ... Gölü kıyılarında doldurma ve kurutma yapılamayacağı gibi yapılmış dolgular için de Kıyı Kanunu uyarınca izin verilmesinin söz konusu olamayacağını, ... Belediyesi tarafından, ... İlçe sınırları dahilinde kıyıda ve kesinleşmiş kıyı kenar çizgisi içiresinde kalan dolgu alanlarının Belediyeye devrinin yapılması için talepte bulunulduğunu ancak bu talebin Maliye Bakanlığınca ret edildiğini açıklayarak, ... Belediyesi tarafından, ... İlçe Merkezinde ve ... Gölü Kıyı Kenar Çizgisi içerisinde kıyıların izinsiz doldurulması suretiyle elde edilen arazilerde, davalı tarafından yapılan bina ve tesislerin kal’ine ve davalının bu yerlere elatmasının önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, dava konusu alanın kıyı içinde kalmadığını, davanın belediye başkanlığı aleyhine açılması gerektiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 4721 Sayılı TMK’nin 2. maddesine göre herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorunda olduğu, davalının hukuken geçerli kira sözleşmesine istinaden dava konusu yeri kullandığı, ... Belediye Başkanlığı ile Hazine arasında derdest olan Isparta İdare Mahkemesinin 2015/461 esas sayılı dosyasının konusunun eldeki dava dosyasından farklı olduğu, dava konusu alanın malikinin kim olduğu hususun muğlak olduğu, davalının kira sözleşmesi ile dava konusu yerin dolaysız feri zilyedi bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunduğu iddia edilen taşınmaza ilişkin el atmanın önlenmesi ve kal isteğine ilişkindir.

Bilindiği üzere, 3621 Sayılı Kıyı Kanunu’nun, Doldurma ve Kurutma Yoluyla Arazi Kazanma ve Bu Araziler Üzerinde Yapılabilecek Yapılar başlıklı 7. maddesinde;

Dava, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunduğu iddia edilen taşınmaza ilişkin el atmanın önlenmesi ve kal isteğine ilişkindir.

Bilindiği üzere, 3621 Sayılı Kıyı Kanunu’nun, Doldurma ve Kurutma Yoluyla Arazi Kazanma ve Bu Araziler Üzerinde Yapılabilecek Yapılar başlıklı 7. maddesinde;

“Kamu yararının gerektirdiği hallerde, uygulama imar planı kararı ile deniz, göl ve akarsularda ekolojik özellikler dikkate alınarak doldurma ve kurutma suretiyle arazi elde edilebilir.

Bu gibi yerlerde doldurma veya kurutmayı yapacak ilgili idarenin valiliğe iletilen teklifi, valilik görüşü ile birlikte Çevre ve Şehircilik Bakanlığına gönderilir. Bakanlık, konusuna göre ilgili kuruluşların görüşünü de almak suretiyle teklifi inceler. Uygun bulunması halinde ilgili idare tarafından uygulama imar planı hazırlanır. Bu yerler için yapılacak planlar hakkında 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanunu hükümleri uygulanır. Ancak bu planlar Çevre ve Şehircilik Bakanlığı tarafından; 12/3/1982 tarihli ve 2634 sayılı Turizmi Teşvik Kanunu kapsamında kalan alanlardaki planlar, anılan Kanun'un 7 nci maddesine göre ve 4737 sayılı Kanun kapsamında kalan alanlardaki planlar ise anılan Kanunun 4/A, 4/C ve 4/Ç maddelerine göre tasdik edilir. Doldurma ve kurutma işlemleri yürürlükteki mevzuat hükümlerine göre yapılır. Bu araziler Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır, özel mülkiyet konusu olamaz.

Bu alanlar üzerinde 6 ncı maddede belirtilen yapılar ile yol, açık otopark, park, yeşil alan ve çocuk bahçeleri gibi teknik ve sosyal altyapı alanları düzenlenebilir” hükmü getirilerek, dolgu suretiyle elde edilen alanların devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu açıklanmıştır.

Ancak, yargılama sırasında, gerek davacı Hazine gerekse de Mahkemenin 2015/281 esas sayılı dosyasında davalı bulunan ... Belediye Başkanlığı tarafından, dava konusu alanların Belediyeye devri için talepte bulunulduğu, talebin reddi nedeniyle, ret işleminin iptali için Isparta İdare Mahkemesi’nin 2015/461 Esas sayılı dosyası ile dava açıldığı belirtilmiş olmakla, 6100 sayılı HMK'nin 165. maddesi gereğince, İdare Mahkemesi tarafından verilecek hükmün eldeki davada verilecek kararı etkileyeceği anlaşıldığından, Isparta İdare Mahkemesi’nin 2015/461 Esas sayılı dosyasının sonucunun beklenilmesi, anılan davanın kesin olarak karara bağlanmasından sonra toplanan ve/veya toplanacak bütün deliller birlikte değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, değinilen husus gözardı edilerek yazılı olduğu üzere ret karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı Hazine vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 04.02.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11706, Karar No: 2025/6770, Tarih: 17.04.2025

**2. Ceza Dairesi         2022/11706 E.  ,  2025/6770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1797 E., 2021/2039 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/1-e-f maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, İzmir 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.10.2019 tarihli ve 2019/612 Esas, 2019/871 Karar sayılı dosyasında verilen hükümlere yönelik sanığın istinaf istemi üzerine yapılan inceleme neticesinde, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 22.09.2020 tarihli ve 2020/229 Esas, 2020/1708 Karar sayılı kararı ile, sanığın savunmasının zorunlu müdafii huzurunda alınması gerektiğinden bahisle hükümlerin bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararında belirtilen hukuka aykırılığın aynı Kanun’unun 280/1-e-f maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği anlaşılmakla, buna göre Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 22.09.2020 tarihli ve 2020/229 Esas, 2020/1708 Karar sayılı kararı ile bozma üzerine İzmir 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.04.2021 tarihli ve 2020/554 Esas, 2021/302 Karar sayılı kararlarının hukukî değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 280/1-g maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

5271 sayılı Kanun'un 280/1-g maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği Tebliğnâme'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/680, Karar No: 2023/3337, Tarih: 20.06.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/680 E.  ,  2023/3337 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Anadolu 18. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/718 E., 2021/1027 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kadının davasının reddine, erkeğin davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.... erkek vekili dava dilekçesinde özetle; kadının Türkmenistan uyruklu olduğunu, tarafların birbirlerini yeterince tanımadan evlendiklerini, aralarında kültür farklılıkları olduğunu, davacının Türkmenistan'da olmadığı ve Türkiye'ye dönmek zorunda kaldığı dönemlerde ortak çocuğu eski kocasının annesinin bakımına terketmiş olduğunu ve eski kocası ile sıklıkla evlilik birliğine yakışmayacak şekilde görüştüğünü, erkeğin Türkiye'ye gelmek durumunda kaldığı dönemlerde ve ayrı yaşamaya başladığı tarihten bu yana evli bir kadına yakışmayacak şekilde barlara giderek tanımadığı erkeklerle içki içtiğini, ortak çocuğu başka bir şehirde ailesi yanına göndererek bekar bir kadın hayatı sürdüğünü, erkeğe ortak çocuğu göstermediğini belirterek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, çocuğun velâyetinin babasına verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.... erkek vekili birleşen davaya verdiği cevap dilekçesinde; iddiaları reddettiğini, kadının, evlilik birliğinin ve ortak çocuğun kendisine yüklediği annelik vazifelerini yerine getirmediği, erkeğe ve ailesine ağır ve çirkin hakaretler ettiği, sürekli yalan beyanları, saldırgan ve agresif tavır ve davranışları olduğu, annelik duygu ve şefkatinden uzak olduğu, ortak çocuğu erkeğe ya da ailesi fertlerine bırakıp gece hayatına karıştığı, alkollü vaziyette eve döndüğü, gece gezmeleri sonrası nereden geldiğini açıklamadığı yüklü paralarla geldiği, canı isteyince ortak konutu ve çocukları terk ettiği, canı istediği zaman geri döndüğü, kadının eski eşi ile sık sık görüştüğü, eski erkek arkadaşları ile öpüştüğünü gösteren fotoğraflarını sakladığı, fiziksel, duygusal, psikolojik, ekonomik şiddet içeren ve sadakat yükümlülüğüne aykırı, güven sarsıcı, muhtemelen zina boyutundaki davranışları nedeniyle temelinden sarsılmış olduğu, müvekkilin tek bir kusuru dahi bulunmadığı, davacı müvekkilinin, müşterek konutu ve Türkmenistan’dan ayrılmasını terk misali gösteren iddiaların da doğru olmadığını, yıpranan müvekkilin, evlilik birliğinin kadın ile devamında bir fayda olmadığı kanaati ve çalışmakta olduğu projenin sona ermesi nedeniyle Türkiye’ye dönüş yaptığı, bu durumun terk olarak nitelendirilmesi mümkün olmadığı, davacı müvekkilinin, çalışma olanağı kalmayan, üstelik sorunlu bir evlilik nedeniyle Türkmenistan’da kalmasını beklemek ne taraflar, ne de ortak çocuk için sağlıklı olmadığı gibi, bu durumun çarpıtılması da kabul edilemeyeceği, asıl dava yönünden maddî ve manevî tazminat talepleri saklı kalmak üzere asıl davanın kabulüne, kadının açtığı birleşen davanın reddine, küçük Nisa Deniz’in, dava süresince tedbiren geçici velâyetinin ve hükümle birlikte ise kesin velâyetinin, babaya verilmesine, küçük Nisa Deniz yararına dava tarihinden başlamak, hükmün kesinleşmesinden itibaren iştirak nafakasına dönüşmek üzere aylık 2.000,00 TL tedbir nafakasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın birleşen dava dilekçesinde özetle; tarafların Türkmenistan'dan belirli bir süre beraber yaşadıklarını ancak Türkiye'de tarafların hiç bir arada yaşamadıklarını, erkeğin üzerine düşen tüm sorumlulukları yerine getirmediği, çocuğuyla ilgilenmediği, davacıya fiziksel ve psikolojik olarak şiddet uyguladığı, sürekli hakaret ettiği ve aşağıladığı, haksız ithamlarda bulunduğu, ailevi sorumluluklarından kaçtığı, başka kadınlarla yazışmaları olduğu, eşini ve çocuğunu terk ederek Türkiye'ye döndüğü, çocukla erkeğin iletişim kurmasını istediğinden Türkiye'ye gelmiş ise de erkeğin görüşmek istemediği, bir seferinde de Bodrum'da fiziksel şiddet uyguladığı belirtilerek, davanın 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin müvekkiline verilmesini, ortak çocuk yararına aylık 2.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 100.000,00 TL maddî ve 150.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kadının erkeğe hakaret ettiği saygı göstermediği ve eski erkek arkadaşı ile olan fotoğrafları sakladığı, erkeğin annesine hakaret ettiği ve eski eşi ile görüşmeye devam edip eşi ile kıyaslama yaptığı ve çocuğu sürekli göstermemekle tehdit ettiğinin sabit olduğu, kadın tanıklarının, kadından duyduklarını anlattıkları ve bizzat görgüye dayalı somut beyanların bulunmadığı, evlilik birliğinde gelinen noktada kadının tam kusurlu olduğu, erkeğe isnad edilen kusurların ispat edilemediği esas davada fiilen biten evliliğin hukuken devamına imkan kalmadığı bu haliyle kadının boşanma davasının, erkeğin davasının kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin davacı erkeğin velâyet talebinin bulunmaması ve yaşının küçük olması sebebiyle sosyal inceleme raporu dikkate alınarak anneye verilmesine, baba ile velâyeti anneye verilen çocuk arasında her ayın 1. ve 3. haftası Cumartesi günü saat 10.00'dan Pazar günü 18:00'a kadar, dini bayramların 2. günü saat 10:00'dan ertesi günü saat 18.00'e kadar, sömestr tatillerinin ilk haftası 1. Günü saat: 10.00'dan 7. Günü saat: 18.00 arası, Temmuz ayının 1. günü saat 10:00'dan 30. günü saat 18:00'a kadar baba yanında kalmak şeklinde kullanılmak üzere kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocuk Nisa yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 200,00 TL tedbir nafakasının karar tarihi itibariyle kaldırılmasına, erkeğin tazminat ve yoksulluk nafakası talebi bulunmadığından bu hususlarda karar verilmesine yer olmadığına, kadının tazminat ve yoksulluk nafakası talebinin kadının tam kusurlu olması sebebiyle yasal şartları oluşmadığından reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesinin hatalı olduğu, sadece erkek tanıklarının beyanlarının hükme esas alındığı, erkeğin kusurlu olduğu, ortak çocuk için iştirak nafakasının miktarının yetersiz olduğu, tazminat taleplerinin ve yoksulluk nafakası talebinin reddinin de hatalı olduğunu beyanla asıl davanın kabulü, birleşen davanın reddi, kusur belirlemesi, nafaka ve tazminat taleplerinin reddi, iştirak nafakası miktarı yönlerinden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflarca inkar edilmeyen ve her iki davada delil olarak sunulan mesaj içerikleriyle karşılıklı hakaret ettikleri, erkeğin ise kadına aynı zamanda hakaret ve aşağılama içeren mesajlar gönderdiği, kadının çocuğu göstermemekle, erkeğin ise çocuğu vermediği takdirde maddî katkıda bulunmamakla birbirlerini tehdit ettikleri, kadının erkeği eski eşiyle kıyasladığına ilişkin kusurlar kanıtlanmış olmasına rağmen, erkeğe kanıtlanan kusurlarının yüklenilmemesi, sunulan delillerle somut olarak kanıtlanmayan ve soyut nitelikte bulunan diğer kusurların ise kadına yüklenilmesinin isabetli görülmediği, gerçekleşen kusurlu davranışlarının niteliğine göre de boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit derecede kusurlu olup, kadının tam kusurlu kabul edilmesi ile kadının yasal koşulları gerçekleşen boşanma davasının reddine karar verilmesi isabetli görülmediği, açıklanan şekilde yüklenen kusurların niteliği ve kusur derecesinin düzeltilmesi suretiyle boşanmaya neden olaylarda tarafların eşit derecede kusurlu bulundukları, boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurlu olduğu anlaşılan taraflar yararına maddî ve manevî tazminata ilişkin yasal koşulların oluşmadığı, kusur belirlemesine bağlı olarak, düzenli ve sürekli geliri bulunmayan, ihtiyaç içerisinde ve boşanma sonrasında da yoksul duruma düşüceği anlaşılan kadının yoksulluk nafakası taleplerinin reddine karar verilmesi isabetli görülmediği gerekçesi ile istinaf başvurusunun reddedilen boşanma davası, yoksulluk nafakası yönlerinden kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin birleşen dava ve birleşen davanın reddine ilişkin hükmün yargılama gideri ve vekâlet ücretine ilişkin fer'ileriyle kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle kusur gerekçesinin düzeltilmesine, kadının birleşen boşanma davasının kabulüne, kadın yararına, boşanma hükmünün kesinleşme tarihinden geçerli olmak üzere 50.000,00 TL toptan yoksulluk nafakasına kadın yararına yargılama gideri ve vekâlet ücretine, kadının diğer istinaf taleplerinin ise 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar