muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/25120, Karar No: 2014/20689, Tarih: 27.10.2014

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede

belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2865, Karar No: 2021/1596, Tarih: 17.02.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/2865 E.  ,  2021/1596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Töre saikiyle öldürme, çocuğu töre saikiyle öldürme

HÜKÜMLER : 1) Sanık ... hakkında;

a) maktul ...'yı töre saikiyle öldürmek suçundan 5237 sayılı TCK'nin 82/1-k, 53/1-2-3, 63 -mahkumiyet

b) Sanığın töre saikiyle çocuk olan ...'yı öldürmek suçundan 5237 sayılı TCK'nin 82/1-e-k, 53/1-2-3, 63-mahkumiyet

2) Sanık ... hakkında:

a) Sanığın ...'yı töre saikiyle öldürmek suçundan 5237 sayılı TCK.nin 82/1-k, 53/1-2-3, 63-mahkumiyet

b) Sanığın töre saikiyle çocuk olan ...'yı öldürmek suçundan 5237 sayılı TCK'nin 82/1-e-k, 53/1-2-3, 63-mahkumiyet

3) Sanıklar ..., ve ... hakkında maktuller ... ve ...’ ya yönelik eylemi sebebiyle Tasarlayarak Kasten Öldürme suçundan

TCK'nin 81/1 atfı ile 82/2-a-e-k, 53, 54, 63, C.M.K.’nin 223/2-e -ayrı ayrı beraatine,

4) Sanıklar ... ve ... hakkında maktuller ... ve ...’ya yönelik eylemi sebebiyle Tasarlayarak Kasten Öldürmeye Yardım Etme suçundan TCK'nin 81/1 atfı ile 82/2-a-e-k, 39/2-c atfı ile 39/1, 53, 63, 5271 sayılı C.M.K.’nin 223/2-e maddesi ayrı ayrı beraatine

5) Sanıklar ... ve ... hakkında maktuller .. ve ...’ya yönelik Tasarlayarak Kasten Öldürmeye Azmettirme suçundan TCK'nin 38/1 atfı ile 81/1, 82/2-a-e- k, 53, 5271 sayılı C.M.K.’nin 223/2-e-ayrı ayrı beraatine,

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... ve müdafii, Sanık ... müdafii, Katılanlar vekili, kısmen resen temyize tabi,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ... hakkında maktul ... ve çocuk yaştaki maktul ...’a yönelik töre saikiyle öldürme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı kabul ve takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, sanıklar ..., ve ... hakkında maktul ... ve çocuk yaştaki maktul ...’a yönelik yardım etmek suretiyle töre saikiyle öldürme, sanıklar ... ve ... hakkında maktul ... ve çocuk yaştaki maktul ...'a yönelik töre saikiyle öldürmeye azmettirme suçlarından elde edilen delillerin mahkumiyete yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece kabul ve takdir kılınmış, bozma üzerine incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanık ... ve müdafiinin; sanığın öldürme eylemini gerçekleştirmediğine, delillerin mahkumiyete yeterli olmadığına, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, Cumhuriyet savcısının

S/3

S/3

sanıklar ..., hakkında tasarlayarak öldürme suçundan hüküm kurulması gerektiğine, katılanlar vekilinin; beraat eden sanıklar için delillerin mahkumiyete yeterli olduğuna, beraat kararının yasaya aykırı olduğuna, mahkum olan sanıklar ..., hakkında tasarlayarak öldürme suçundan hüküm kurulması gerektiğine, ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 17/02/2021 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15622, Karar No: 2008/19451, Tarih: 06.11.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/15622 E.  ,  2008/19451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kars İcra Mahkemesi

TARİHİ : 31/12/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü : Taraf vekillerinin yüzlerine karşı verilen kısa kararda alacaklı aleyhine %10 para cezasına hükmedilmediği halde adı geçenin tebliğ edilmeyen gerekçeli kararda %10 para cezasına da hükmedilmesi nedeniyle, alacaklının temyiz isteminin süresinde kabulü gerekir.

Bu nedenle, öncelikle Kars 1.İcra Mahkemesinin temyiz talebinden süre yönünden reddine ilişkin 22.1.2008 tarih, 2007/6 esas - 2007/8 karar  sayılı kararının ve Dairemizin bu ek kararının onanmasına ilişkin 01.05.2008 tarih ve 2008/6579-9153 sayılı kararının kaldırılmasına oybirliği ile karar verilip, Kars 1.İcra Mahkemesinin 31.12.2007 tarih, 2007/6-85 sayılı kararının temyiz incelemesine geçildi;

Mahkemece tefhim edilen kısa kararda alacaklı aleyhine %10 para cezasına hükmedilmediği halde gerekçeli kararda para cezasına hükmedildiği, bu şekilde kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki yaratıldığından 10.4.1992 gün ve 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, önceki kararla bağlı olmaksızın ve çelişkinin giderilmesi bakımından bir karar verilmek üzere mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 06/11/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15827, Karar No: 2013/1494, Tarih: 07.02.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/15827 E.  ,  2013/1494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ VE YIKIM

Taraflar arasındaki davadan dolayı .... Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 16.12.2011 gün ve 66-484 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

1) Dava konusu 5441 ada 1 parsel sayılı taşınmazın oluşumuna esas imar uygulamasına ilişkin imar dağıtım cetvellerinin (şuyulandırma cetvellerinin) ilgili Belediyeden temin edilmesi,

2) Çekişmeli taşınmazın ve komşularının imar uygulaması öncesi ve sonrası krokilerinin çakıştırılmış haliyle, başka bir ifadeyle kadastral parseller ile imar parsellerinin çakıştırılmış krokilerinin getirtilerek evraka eklenmesi,

Ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26548, Karar No: 2017/4040, Tarih: 10.04.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/26548 E.  ,  2017/4040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacının dava dilekçesinin deliller kısmında "Aile nüfus kaydı örneği, sosyal ekonomik durum araştırması ,vs”delil demekle delillerini somutlaştırmadığı anlaşılmaktadır. 6100 sayılı HMK’nın “Dava Dilekçesinin İçeriği” başlıklı 119/1-e-f maddesinde; "davacı, dava dilekçesinde, iddiasının dayanağı olan bütün vakıların sıra numarası altında açık özetlerini ve iddia edilen her bir vakıanın hangi somut delillerle ispat edileceğini açıkça göstermek zorundadır” hükmü bulunmaktadır. Somut olayda davacı kadın açıkça tanık deliline dayanmadığı halde, mahkemece davacının tanıkları dinlenerek davalı erkeğe kusur yüklenmesi doğru olmadığı gibi, tarafların boşanmalarını gerektirir bir vakıanın varlığıda kanıtlanamamıştır. Bu husus gözetilmeden gerçekleşen bu durum karşısında delil olarak dayanılmayan tanık beyanlarını esas alınarak davalı erkeğe kusur yüklenilmesi ve bu kusur belirlemesine bağlı olarak davanın kabulü doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma nedenine bağlı olarak diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.04.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/18174, Karar No: 2016/1304, Tarih: 08.02.2016

**1. Hukuk Dairesi         2015/18174 E.  ,  2016/1304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakanı “...” in paydaşı olduğu 141 ada 15 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında isminin lakabıyla birlikte “... (...) ... ” olarak yazıldığını baba adı “... in ise yazılı olmadığını ileri sürerek, isminin “...” olarak ve baba adı “Hacı Ahmet” in eklenmesi suretiyle mirasbırakanın tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar, Dairece; “......Somut olayda, tapu kaydında paydaş olan kişinin artık nüfus siciline tescili ve dolayısıyla tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin nüfus kaydına uygun hale getirilmesi mümkün olmadığına göre tapu kayıtlarında intikal yaptırılabilmesi için mahkemece dava konusu taşınmazın tapu kaydında paydaş olarak görünen "... (...) ...n: kızı"” ile davacı tarafın mirasbırakanı “ ... kızı ...”in aynı kişi olduğunun tespitine şeklinde tespit hükmü kurulması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda tespit hükmü kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...'in raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 08.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2793, Karar No: 2011/5997, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/2793 E.  ,  2011/5997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ın beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

18.4.2008 tarihinde yapılan haciz işlemi sırasında, düzenlenen tutanağa göre kayıtlı olunan adresten taşınmadan söz edilmiş olup, taşınma işleminin ticareti terk anlamına gelmeyeceğinin kabulü karşısında tebliğnamedeki kararın bu yönlü bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Ancak;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 4. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.