muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5309, Karar No: 2024/6617, Tarih: 29.05.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/5309 E.  ,  2024/6617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1611 Esas, 2023/1134 Karar

3. Ona Makina Sanayi İthalat ve ihracat ve Ticaret Ltd. Şti. vd.

DAVA TARİHİ: 16.12.2022

KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Diyarbakır 7. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/640 Esas, 2023/190 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun’la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın bir kısım davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İlk Derece Mahkemesince 15.09.2023 tarihli ek karar ile istinaf başvurusunun süresinde olmadığından reddine karar verilmiştir.

Ek kararın bir kısım davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı bir kısım davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 346 ncı maddesi "İstinaf dilekçesi, kanuni süre geçtikten sonra verilir veya kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme istinaf dilekçesinin reddine karar verir ve 344 üncü maddeye göre yatırılan giderden karşılanmak suretiyle ret kararını kendiliğinden ilgiliye tebliğ eder. Bu ret kararına karşı tebliği tarihinden itibaren bir hafta içinde istinaf yoluna başvurulabilir. İstinaf yoluna başvurulduğu ve gerekli giderler de yatırıldığı takdirde dosya, kararı veren mahkemece yetkili bölge adliye mahkemesine gönderilir. Bölge adliye mahkemesi ilgili dairesi istinaf dilekçesinin reddine ilişkin kararı yerinde görmezse, ilk istinaf dilekçesine göre gerekli incelemeyi yapar" hükmünü içermektedir.

Kamulaştırma bedel tespit ve tescil davaları 4 ay içerisinde sonuçlanması gereken ivedi işlerden olduğundan adli ara verme süresi içinde görülecek ve bu davalara ilişkin temyiz süresi adli tatil sürecinde de işleyecektir.

Somut olayda İlk Derece Mahkemesi kararının bir kısım davalı vekiline 12.08.2023 tarihinde tebliğ edildiği; iki haftalık istinaf süresinin 26.08.2023 tarihinde dolduğu ve davalı tarafça istinaf süresi geçtikten sonra 06.09.2023 tarihli dilekçeyle hükmün istinaf edildiği anlaşıldığından, istinaf isteminin süre yönünden reddine ilişkin İlk Derece Mahkemesi ek kararına karşı yapılan istinaf itirazının esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar yukarıda anılan Kanun hükmüne uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bir kısım davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Temyiz eden davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10016, Karar No: 2015/31706, Tarih: 03.11.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/10016 E.  ,  2015/31706 K.**

**"İçtihat Metni"**

A.. K.. vekili avukat S.. V.. B.. ile S.. K.. vekili avukat Y.. E.. T.. aralarındaki dava hakkında Konya 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 11/06/213 tarih ve 2010/592-2013/440 sayılı hükmün Dairenin 28/01/2015 tarih ve 2014/11300-2015/1502 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 250.00 (ikiyüzelli) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 03/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5229, Karar No: 2007/7566, Tarih: 07.06.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/5229 E.  ,  2007/7566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay'ca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazın kadastro tesbit krokisi ile, çekişmeli taşınmazı komşu parsellerle birlikte gösteren, üzerinde değişiklik yapılmamış, arazi kadastro paftası ve bu paftadaki kırık noktalarının orijinal koordinatlarını içeren, kadastro müdürlüğü tarafından düzenlenmiş olan cetvelin getirtilerek,

2) Dava dosyası, yemini hatırlatılarak Harita Mühendisi Bilirkişi ... ...’a verilip, dosya içindeki kadastro haritası ve çekişmeli taşınmazın krokisine göre 103 ila 105 numaralı noktalar arasında yola sınır oval bir hat olduğu halde, bilirkişinin hükme dayanak yapılan krokisinde bu oval hattın düz çizgi olarak gösterildiği, bilirkişi raporunda noktaların koordinatlarında hata yapıldığından bahsedildiğine göre, bu oval hattın ne şekilde düz çizgi olarak çizildiği, koordinatlarındaki hatanın, bu oval hattın değiştirilmesini ve yola göre konumun değiştirilmesini ne şekilde haklı kıldığı sorulup, askı suretiyle ilan edilen kadastro tesbit tutanağındaki miktar ve tersimatın kesinleştiği, bu tersimata göre kırık noktalarının koordinatlarının yeniden hesaplanması gerekirken, Kadastro Müdürlüğünce yanlış belirlendiği anlaşılan koordinatlara göre yeniden kroki oluşturulmasının ne şekilde sağlıklı olduğu, daha önceki bilirkişi raporlarında aynı hatadan söz edildiği ve aynı hesaplama yöntemi kullanıldığı halde, niçin miktarların farklı farklı çıkığı konuları kendisine sorulup, infaza olanak veren, kesinleşen kadastro krokisinin değiştirilmeden, kesin hüküm krokisi yöntemince ablike edilmek suretiyle, bölümlerin miktarının buna göre hesaplattırılarak yeniden rapor ve kroki düzenlettirilerek,

bu dosya arasına konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 07/06/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/980, Karar No: 2016/9381, Tarih: 09.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/980 E.  ,  2016/9381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Osmancık Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/10/2014

NUMARASI : 2012/367-2014/1985

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu taşınmazlar ile somut emsal olarak alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenin emlak vergisine esas olan m² değerlerinin karşılaştırılmasında; emsal taşınmazın dava konusu taşınmazdan değerli olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha değerli olduğu kabul edilerek vergi değerine ters düşecek şekilde oranlama yapan bilirkişi raporu inandırıcı ve somut gerekçelere uygun değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkân

tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak rapor alınması, bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların satışına ilişkin belgeler ilgili Tapu Müdürlüğü'nden, emsallerin satış tarihleri itibarıyla fiili imar sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastral parseller mi oldukları, değerlendirme yılındaki taşınmazın ve emsal olarak incelenen taşınmazların emlak vergisine esas Arsa Metrekare Rayiç bedelleri ilgili belediyeden istenip dava konusu taşınmazın emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi raporu denetlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33086, Karar No: 2016/4896, Tarih: 07.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/33086 E.  ,  2016/4896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılardan Assan Alüminyum A.Ş.ye yükletilmesine, 07/03/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8874, Karar No: 2008/9790, Tarih: 25.09.2008

**1. Hukuk Dairesi         2008/8874 E.  ,  2008/9790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇEŞME ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/07/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı,kayden maliki bulunduğu 572 ada 1 parsel sayılı taşınmaza davalının depo yapmak suretiyle müdahale ettiğini ileri sürüp elatmanın önlenmesine ve muhtesatın yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalı,dava konusu yere belediyeye devredileceği ve satın alabileceği düşüncesiyle depo yaptığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,çekişme konusu taşınmazı davalının bina yapmak suretiyle işgal ettiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar,davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla,tetkik hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 572 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kayden davacıya ait bulunduğu, davalının taşınmazda kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakkının olmadığı, eksiğin tamamlanması yoluyla getirtilen kayıt ve belgelerden,anılan parselin yargılama sırasında imar uygulamasına tabi tutularak müstakil imar parsellerinin oluştuğu anlaşılmaktadır.

Davacı, 572 ada 1 parsel sayılı taşınmaza davalının yapılanmak suretiyle müdahale ettiğini ileri sürüp eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere;çaplı taşınmaza elatmanın önlenilmesi davalarında öncelikle çap kaydının yada kayıtlarının getirtilerek tarafların tüm delilleri toplanılmalı, dosya keşife hazırhale geldikten sonra yapılacak uygulamada çekişmeli yer ile yanların ellerinde bulunan kısımların sınırları tarafların ortak beyanlarına göre açıklığa kavuşturulmalı, gerektiğinde bu yön taşınmaz başında dinlenecek yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanmalıdır. Daha sonra belirlenen bu durum gözönünde tutularak hazır bulundurulan kadastro fen memuru veya mühendisi sıfat ve yeteneğini taşıyan uzman bilirkişi veya bilirkişilere kadastro sırasında konan nirengi noktalarından, bunlar yoksa hem paftada hem arazide mevcut sabit noktalardan yararlanılarak takometrik aletlerle kadastral yöntemlere uygun biçimde ölçüm yaptırılmalı; bilirkişilerden uygulamayı yansıtan, infazı sağlamaya yeterli ve özellikle davacı tarafın taşınmazına bir tecavüzün bulunup bulunmadığını varsa miktarını açıkca gösteren kroki ve rapor alınmalıdır. Somut olaya gelince; mahkemece yapılan araştırma ve uygulamanın hüküm vermeye yeterli ve elverişli olduğu söylenemez.Hemen belirtmek gerekir ki, mahkemece, 572 ada 1 parselin keşfen hangi imar parsellerine gittiği saptanmadığı gibi, taşınmaz üzerindeki yapının da hangi imar parselleri içerisinde kaldığı belirlenmemiş, imar parsellerinde davacı idarenin mülkiyetten kaynaklanan bir hakkının bulunup bulunmadığı da saptanmamıştır.

Hal böyle olunca; yukarıda değinilen ilkelerde gözetilmek suretiyle çekişmeye konu yapının hangi parsel yada parsellerde kaldığının yeniden yerinde uzman bilirkişiler marifetiyle yapılacak uygulama ile saptanması, tarafların iddia ve savunmalarının belirlenerek bu olgularla birlikte değerlendirilmesi, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.Davalının temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25..2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21972, Karar No: 2017/4391, Tarih: 10.05.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/21972 E.  ,  2017/4391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafii ile şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 10/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30551, Karar No: 2014/12036, Tarih: 30.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/30551 E.  ,  2014/12036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2013

NUMARASI : 2013/483-2013/624

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde, taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve doğalgaz boru hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın özellikleri, bilirkişi raporunda belirtilen hususlar ve aynı bölgeden Dairemize intikal eden dava dosyaları göz önünde bulundurulduğunda; net gelir metoduna göre tespit edilen bedeline % 70 oranında objektif değer arttırıcı unsur uygulanmak suretiyle değer biçilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15460, Karar No: 2023/4650, Tarih: 20.09.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/15460 E.  ,  2023/4650 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

...

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/50 E., 2022/364 K.

...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

...

KARARLAR : Önceki hükümlerin iptali ile mahkûmiyet

...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Hükümlü hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.07.2012 tarihli ve 2012/4460 Esas sayılı iddianamesiyle hükümlü hakkında şikâyetçinin iş yerine anahtarla girip, suça konu malları çaldığı iddiasıyla hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d, 53, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/2, 119/1-c, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.09.2012 tarihli ve 2012/480 Esas, 2012/527 Karar sayılı kararıyla hükümlü hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/2. maddesi uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, her iki suç için aynı Kanun'un 53/1. maddesi uyarınca hak yoksunluklarının uygulanmasına, aynı Kanun'un 58. maddesi uyarınca cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.09.2012 tarihli ve 2012/480 Esas, 2012/527 Karar sayılı kararının hükümlü müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 22. Ceza Dairesinin, 18.05.2016 tarihli ve 2015/13378 Esas, 2016/8443 Karar sayılı ilâmıyla hükümlünün hırsızlık eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d maddesine uyduğu belirtilerek ve bu husus aleyhe temyiz olmadığından eleştiri konusu yapılarak hükümlerin onanmasına karar verilmiştir.

4. Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.12.2016 tarihli ve 2012/480 Esas, 2012/527 Karar sayılı ek kararıyla hükümlü vasisinin talebi üzerine alınan adlî rapora da dayanılarak hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 32/2. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/2, 32/2. maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, her iki suç için aynı Kanun'un 57. maddesi uyarınca verilen cezaların ceza miktarlarınca güvenlik tedbiri olarak çektirilmesine karar verilmiştir.

5. Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.12.2016 tarihli ve 2012/480 Esas, 2012/527 Karar sayılı ek kararının hükümlü ve vasisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 03.11.2021 tarihli ve 2021/15453 Esas, 2021/18478 Karar sayılı ilâmı ile yargılamanın yenilenmesi sonucu verilen kararın duruşma açılarak, önceki hükmün iptali ile yeni bir hüküm kurulması gerektiğinden yok hükmünde olan karar için yapılan temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

6. Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2022 tarihli ve 2022/50 Esas, 2022/364 Karar sayılı kararıyla önceki hükümler iptal edilerek hükümlü hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 32/2 maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/2, 32/2. maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, her iki suç için aynı Kanun'un 57. maddesi uyarınca verilen cezaların ceza miktarlarınca güvenlik tedbiri olarak çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Hükümlü müdafiinin temyiz isteği; zamanaşımının dolduğuna, çalınan malların değerinin az olduğuna, hükümlü hakkında 5237 sayılı Kanun'un 32. maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

2. Hükümlü vasisinin temyiz isteği; hükümlü hakkında alınan adlî rapor uyarınca hükümlünün ceza almaması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Hükümlü hakkında alınan 23.11.2016 tarihli ve 9031 numaralı İstanbul Bakırköy Prof. Dr. Mazhar Osman Ruh Ve Sinir Hastalıkları Hastanesinin raporuyla hükümlünün işlediği fiillerin hukukî anlam ve sonuçlarını tam algılayamadığı ve bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin ve dolasıyla ceza sorumluğunun azalmış olduğu, 5237 sayılı Kanun'un 32/2. maddesinin uygulanması gerektiğinden Mahkemece hükümlü hakkında aynı Kanun'un 32/2 ve 57. maddeleri uygulanmıştır.

2. Hükümlü hakkında işleyen hukukî süreç itibarıyla zamanaşımı süresinin dolmadığı, çalınan malların değerinin az olmadığı, kesinleşen karar gereği gerekli lehe uygulamaların yapıldığı anlaşılmıştır.

3.Hükümlünün şikâyetçiye ait iş yerinde çalıştığı ve olay gününden bir kaç gün önce işten ayrıldığı, anahtarlardan birini şikâyetçiye verdiği, diğerini ise kendisinde sakladığı, iş yerine haksız yere elde tuttuğu bu anahtarla girdiğinin anlaşılması karşısında; hükümlünün hırsızlık eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d maddesinde yazılı suçu oluşturmasına karşın aynı Kanun'un 142/1-b maddesi uyarınca yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

4. İş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu için, yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulü ile yeniden yapılan duruşma sonucunda, önceki hükmün iptali ile yeniden kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. KARAR

1-İş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu için