muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13851, Karar No: 2022/2106, Tarih: 14.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/13851 E.  ,  2022/2106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5 . Hukuk Dairesi'nin davalı idare vekilinin istinaf isteminin esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce davalı idare vekili yönünden HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine, davacı vekili yönünden ise kısmen kabulü ile HMK’nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca kararın kaldırılarak yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; Arazi niteliğindeki ... İlçesi,... Mahallesi 106 ada 62 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu yöntemiyle değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun davalı idare vekili yönünden HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine, davacı vekili yönünden ise kısmen kabulü ile kapitalizasyon faizi %4 olmak suretiyle tespit edilen bedel üzerinden HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmaza 04/11/1983 tarihinden önce el atıldığı dikkate alındığında, el atma tarihi itibariyle maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, nispi vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 2019/2234 Esas - 2021/1185 Karar sayılı ilamının hüküm fıkrasının (8) numaralı bendinde yer alan (13.738,69.-TL. nispi) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (4.080.-TL maktu) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 14/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13650, Karar No: 2013/20856, Tarih: 09.10.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/13650 E.  ,  2013/20856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, müstehcenlik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında, yakınan ...'e yönelik hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK’nın 231/5. maddesi gereğince verilen “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına” ilişkin karara karşı itiraz yolu açık olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, sözkonusu itirazın ise mahalinde değerlendirilmiş olması karşısında; sanık ... savunmanının bu konudaki temyiz istemine ilişkin olarak; dosyanın incelenmeksizin mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

II-Sanık ... hakkında, yakınan ...'e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın tür ve miktarı bakımından, 5219 sayılı Yasa ile değişik 1412 sayılı CMUK’nın 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmayıp kesin nitelikte olduğundan, sanık ... savunmanının temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca tebliğname gibi REDDİNE,

III-Sanık ... hakkında müstehcenlik suçu ve yakınan ...'ye yönelik hırsızlık suçu ile yakınan ...'e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

09.12.2007 tarihli suç yeri araştırma ve inceleme raporu ile aynı tarihli görgü tespit tutanağına göre; sanığın,yakınan ...'ün 43 UH 534 plakalı aracının kapısını zorlayıp, direksiyon alt kısmındaki muhafaza kapaklarını tornavida veya benzeri bir aletle vidalarını söküp, kontak mekanizlarına bağlanan kabloları asılmak suretiyle yerinden çıkararak, direksiyon muhafazasını kırıp, düz kontak yoluyla aracı çaldığının anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki (2) nolu bozma istemli düşünce; sanık ... hakkkında verilen 03.01.2008 günlü bilirkişi raporu ile 21.04.2008 tarihli Başbakanlık Küçükleri Muzır Neşriyattan Koruma Kurulunca düzenlenen bilirkişi raporu ve dosya içeriğine göre, arama sonucu ele geçen dizüstü bilgisayar ve flash disk'e doğal olmayan yoldan yapılan cinsel davranışlara ilişkin görüntülerin sanık tarafından yüklenmesi eyleminin, toplumun örf, anane ve ahlak anlayışına aykırılık taşıyıp, müstehcen olması nedeniyle, tebliğnamedeki (3) nolu bozma istemli düşünce, benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre;suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre;suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların yargılama giderlerinden sebebiyet verdikleri oranda ayrı ayrı sorumlu tutulmaları gerektiği gözetilmeden, 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak; hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin ''yargılama giderinin sanıklardan eşit olarak tahsiline'' cümlesinin çıkarılarak yerine “sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderleri oranında ayrı ayrı sorumlu tutulmalarına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III-Sanık ... hakkında yakınan ...'e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmü incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre;suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a)Yakınan ...'ün, 06.03.2008 tarihli oturumda, sanık ... savunmanınca zararlarının kovuşturma evresinde giderildiğini belirtmesi; sanık ...'ın, 5237 sayılı TCK'nın 168.maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanmak istemediğine ilişkin beyanının olmaması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 168/2.maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulama koşullları oluştuğu halde, rızai ve eksiksiz iade sözkonusu olmadığı gerekçe gösterilerek anılan maddenin uygulanmamasına karar verilmesi,

b)5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların yargılama giderlerinden sebebiyet verdikleri oranda ayrı ayrı sorumlu tutulmaları gerektiğinin gözetilmeden, 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

IV Sanık ...'ın, yakınanlar ..., ... ve ...'e yönelik hırsızlık; sanık ...'in, yakınanlar ... ve ...'e yönelik hırsızlık ve sanık ...'ın yakınan ...'e yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

IV Sanık ...'ın, yakınanlar ..., ... ve ...'e yönelik hırsızlık; sanık ...'in, yakınanlar ... ve ...'e yönelik hırsızlık ve sanık ...'ın yakınan ...'e yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Aşamalarda atılı suçu kabul etmeyen sanıkların, savunmanlarının aksini çürütecek biçimde dosyada kuşkudan uzak, hukuka uygun, kuvvetli ve inandırıcı kanıtlar bulunmadığı; İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca suç işlemek için örgüt kurmak ve örgüte üye olmak suçundan haklarında teknik takip yapılıp, 09.04.2008 tarih, 2008/1405 soruşturma ve 2008/10601 karar nosu ile kovuşturmaya yer olmağına dair karar verilen sanıklarla ilgili olarak telefon dinleme tutanaklarında yakınanlar ... ve ...'nin araçlarının çalınmasına ilişkin delilin de olmaması karşısında; şüpheli durumun sanıklar lehine değerlendirilip, belirtilen eylemleriyle ilgili olarak beraatlerine karar verilmesi gerekirken, delilerin takdirinde yanılgıya düşülerek, mahkumiyetlerine karar verilmesi,

V-Kabule göre de;

Yakınan ...'in, 24.11.2007 tarihli kolluk beyanında, 21.11.2007 tarihinde 18.00 sıralarında aracının kapılarını kilitleyip, ikametinin önüne park ettikten sonra 24.11.2007 tarihinde 07.00 sıralarında aracının yerinde olmadığını ifade etmesi, 24.11.2007 günlü görgü ve tespit tutanağında, yakınan ...'in 08.45'te polis merkezine müracaatta bulunduğunun belirtilmesi karşısında; eylemin gece işlendiğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğunun karar yerinde gösterilip tartışılmadan, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143.maddesi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanları ile ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle kısmen isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/10/2013 tarihinde müstehcenlik suçu sanığı ...'la ilgili olarak üye ...'un karşı oyu yönünden oyçokluğu, diğer cihetlerden oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanık ...’nın dizüstü bilgisayarı ve flash belleğinde ele geçirilen ve sanık ... tarafından yüklenilen görüntülerde; çocukların kullanılmadığı, şiddet içerikli görüntülere yer verilmediği, ölmüş insan bedeni üzerinde cinsel ilişkilerde bulunulmadığı; ancak, anal ilişki, kadın kadına sevişme ve grup ilişkisi şeklindeki doğal olmayan cinsel ilişkilere yer verildiği anlaşılmıştır. Sanık ...’ın aleyhinde, bu görüntüleri kendisinin seyretmesi dışında başka bir amaçla bulundurduğuna dair delil elde edilememiştir. İnternet sitelerinde bu tür yayınlara kolayca ulaşmak mümkün olup, bunları salt bulundurmak suç oluşturmayacağından, adı geçen sanık hakkında atılı suçtan verilen mahkûmiyet kararının bozulması görüşündeyim.
Yargıtay — Esas No: 2014/932, Karar No: 2014/6055, Tarih: 06.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/932 E.  ,  2014/6055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ve müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12515, Karar No: 2012/10951, Tarih: 01.10.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/12515 E.  ,  2012/10951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Dosya kapsamına, sav ve savunmaya, mahkemece saptanan hukuki niteliğe göre uyuşmazlık, gerçek kişi ile Hazine ve köy tüzel kişiliği arasındaki yol ve yol boşluğu niteliğindeki yerin zilyetliğe dayalı tescili isteminden kaynaklanmaktadır. 2797 Sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 09.02.2012 gün ve 2012/1 sayılı kararı uyarınca temyiz incelemesi 8. Hukuk Dairesine ait olup, Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 01/10/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17919, Karar No: 2016/200, Tarih: 13.01.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/17919 E.  ,  2016/200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçun hükümlü tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Yapılan uyarlama yargılaması sonucunda, 765 sayılı TCK'nın lehe olduğunun belirlenmesi karşısında, önceki kararın aynen infazına karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken yeniden hüküm kurulması,

2)Hükümlü hakkında verilen hapis cezasının tekerrür nedeniyle artırım yapılmasına ilişkin kanun maddesinin yazılmaması,

3)Hükümlünün tekerrüre esas alınan ... Sulh Ceza Mahkemesi’nin 1999/651 Esas ve 2000/377 sayılı sabıka ilamında, 242,00 TL adli para cezası olup, cezasından 765 sayılı TCK'nın 81/2. maddesi ile 1/6 oranında artırım yapılırken, aynı Yasa'nın 81/3. maddesi gözetilmeden, sonuçta fazla hapis cezasına hükmolunması,

4)T.C.Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasa'nın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, hükümlüler için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin hükümlülerden alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin hükümlüden alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9929, Karar No: 2022/12082, Tarih: 12.10.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/9929 E.  ,  2022/12082 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 8. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 4. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit ve alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait ... Tersane Komutanlığı 38. ... Fabrika Müdürlüğü işyerinde tesfiyeci-planlayıcı (vargel) iş ve meslek kolunda çalıştığını, müvekkilinin Türk ... Sendikası üyesi olduğunu ve toplu iş sözleşmesinden yararlandığını, Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat Veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik'in (Yönetmelik) "Günde ancak 7,5 saat çalıştırılabilecek işler" başlıklı 4 üncü maddesinde "Gürültü düzeyi en yüksek maruziyet etkin değerini (8h=85 dB(A)) aşan işler" hükmünün yer aldığını, müvekkilinin çalıştığı fabrika ortamında Mart 2016 tarihinde gürültü ölçümlerinin yapıldığını ve ölçümlerde kişisel maruziyet değerinin egzost bölümünde 88,5 dB(A) değerinde, can salı bölümünde 87,69 dB(A) olarak ölçüldüğünü, müvekkilinin bu çıkan sonuçtan sonra 7,5 saat çalıştırılmayı ve buna bağlı haklarının ödenmesini talep ettiğini, ancak işyerinde yeniden ölçüm yapılacağının söylendiğini, ilk ölçümlerin ardından ..

... Kuvvetleri Komutanlığına görüşlerinin sorulduğunu ve tekrar ölçüm yapılması gerektiği cevabının alındığını, Komutanlığın hukuki uyuşmazlıklara neden olunmaması için ikinci ölçüme kadar Yönetmelik ve toplu iş sözleşmesi hükümlerinin uygulanması gerektiğini ifade ettiğini, ancak davalı işverenin bu emre karşılık ilk ölçümleri dikkate almayarak herhangi bir işlem yapmadığını, Mart 2016 tarihinden sonra herhangi bir iyileştirme yapılmadan çalışma planlarının hazırlandığını, çalışma planlarının vardiyalı çalışma şeklinde olduğunu, bu planların sadece Kasım 2016'da yapılan ikinci ölçümler sırasında uygulandığını, bunun nedeninin ise iş olmasına rağmen bir kısım tezgah ve makinelerin çalıştırılmayarak gürültü düzeyini düşürmeye yönelik olduğunu, nitekim bu ölçümlerde gürültü düzeyinin 85 dB(A)'nin altında çıktığını, ayrıca ölçümlerin ilk ölçümün aksine egzost postasında değil valf postasında yapıldığını, ölçüm esnasında cihaz bağlanan çalışanlara tezgahlarda çalıştırma yapılmadığını, kaldırma indirme işlemlerinin yaptırılmadığını ve kreynin çalıştırılmadığını, ölçüm sonrasında hazırlanan programın uygulatılmadığını, fabrikanın ne kadar onarım fabrikası olarak anılsa da üretim fabrikası değil bakım ve onarım kademesi olduğunu, müvekkilinin genel çalışma alanının fabrika içi değil gemilerin makine ve motor daireleri olduğunu, esas gürültü ölçümlerinin davacının çalışma saatinin çok büyük bir kısmını geçirdiği gemilerin makine dairelerinde ve çalışma sahalarında yapılmasının gerektiğini, ayrıca torna ve tesviye bölümünde ağır metallerle iş yapıldığını, davalının bu konu hakkında bir ölçüm yapmadığını, bu ağır metallere uzun süreli maruziyetin insan sağlığına önemli ölçüde zarar vereceğini, Yönetmelik'e göre günde 7,5 saat çalıştırılmasının zorunlu olduğunun, işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinin 52 nci maddesinin "kısa çalışma primi" başlıklı (c) bendinde Yönetmelik kapsamında istihdam edilen işçilerin fiili çalışma sürelerine %14 kısa çalışma priminin ödeneceğinin belirtildiğini, yine toplu iş sözleşmesinde fazla çalışmaların %80 zamlı olarak ödeneceğinin hükme bağlandığını, günlük 7,5 saatten fazla çalışmaların fazla çalışma olarak nitelendirilmesi gerektiğini, müvekkilinin 8,5 saat fazla çalıştırılmasından kaynaklı olarak günde yarım saat fazla çalışmalarının olduğunu iddia ederek müvekkilinin Yönetmelik kapsamında olduğunun tespiti ile fazla çalışma ücreti ve kısa çalışma prim alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın zamanaşımı yönünden reddi gerektiğini, İdarece yapılan inceleme neticesinde yürürlükteki 26. Dönem Grup Toplu İş Sözleşmesinin 25 inci Maddesi gereğince işyerlerinde normal çalışma süresinin Yönetmelik kapsamı dışındaki işler için günde 8,5 saat, haftada 5 gün ve 42,5 saat olduğunu, işçilere çalışmaları karşılığında haftada 45 saat üzerinden ücret ödendiğinin tespit edildiğini, işyerinde Mart 2016 tarihinde ... Çevre Analiz Laboratuvan tarafından gürültü ölçümlerinin yapıldığını, ölçüm sonuçlarından sonra iyileştirme yapılması maksadıyla gürültü düzeyinin üstünde olan fabrikaların incelenerek gürültü çıkaran tezgahların aynı anda çalıştırılmayacak şekilde iş planlamasının yapıldığını, normal çalışmaların yanında gece vardiyalarının da konulduğunu, Eylül 2016 tarihinde ikinci ölçümlerin yapılması amacıyla tekrar çalışılmaya başlandığını, ölçüm sonuçlarının 10 Ocak 2017 tarihinde geldiğini, atölyeler arasında farklılıklar olduğunu, ilk ölçüm sonuçlarına göre gürültü seviyesinin sınır değerlerin altına düştüğünün tespit edildiğini, ikinci ölçüm sonucunda gürültü düzeyinin sınır değerinin üzerinde çıkan yerlerde işçilerin Mart 2017 tarihinden itibaren 7,5 saat çalıştırılmaya ve toplu iş sözleşmesinden doğan kısa çalışma primi ödemesi yapılmaya başlandığını, ayrıca geriye dönük olarak 525 işçiye kısa çalışma primlerinin ödendiğini, davacı taraf ölçüm metot ve usullerinin hukuka uygun ve adil olmadığını beyan etmişse de ilgili firmaların yeterlilik belgelerine sahip olup akreditasyon sertifikasına sahip oluğunu, hukuka aykırı ölçüm yapılmasının mümkün olmadığını, davacının haftalık çalışmasının 45 saati aşmadığını, işyerinin gemi inşa ve onarım konusunda faaliyet gösterdiğini, tüm bölümlerde metallerle temas mecburiyetinin olduğunu, ağır metallerin kullanıldığı fabrika ve atölyelerde gerekli ölçümlerin yaptırıldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI