muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/18669, Karar No: 2022/4377, Tarih: 06.04.2022

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 191/4. maddesinde yer alan, “Kişinin, erteleme süresi zarfında; a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi, b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması, c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” şeklindeki ve Denetimli Serbestlik Hizmetleri Yönetmeliğinin 5/1. maddesinde yer alan, "(1) Hakkında herhangi bir tedbire hükmedilen kişi, karara uygun olarak müdürlüğün hazırladığı programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymak ve katlanmak zorundadır." ve aynı Yönetmeliğin 44. maddesinde yer alan, "(1) Yükümlülüğün yerine getirilmesi için uyulması gereken kurallar ile karara uygun olarak hazırlanan programa ve denetimli serbestlik personelinin bu kapsamdaki uyarı ve çağrılarına uyulmaması yükümlülüğün ihlali sayılır. Yükümlülüğün ihlal edilmesi durumunda vaka sorumlusunun teklifi üzerine yükümlü, komisyon tarafından veya kanunda yazılı hallerde komisyonun önerisi üzerine ilgili hâkim tarafından uyarılır. (2) Uyarı bir yazı ile yükümlüye tebliğ edilir. Gerektiğinde yükümlü, müdürlüğe davet edilerek yükümlülüklerine ilişkin hususlar ve ihlalin sonuçları vaka sorumlusu tarafından kendisine sözlü olarak da açıklanır. Yükümlünün gelmemesi durumunda daha önce yapılmış olan yazılı uyarı yeterli sayılır. (3) Denetimli serbestlik kararlarının infazında, yükümlülüğün bir yıl içerisinde iki defa ihlal edilmesi yükümlülüğe uymamada ısrar etme sayılır. Yükümlünün uyarılmasının ardından bir yıl içerisinde ikinci ihlalin tespit edilmesi halinde infaza son verilerek kayıt kapatılır. (4) Uyarı için yapılan tebligatta, bir yıl içerisinde yeni bir ihlal durumunun tespit edilmesi halinde tekrar bir uyarının yapılmayacağı, dosyanın kapatılarak gereği için mahkemeye gönderileceği yükümlüye ihtar edilir." şeklindeki düzenlemeler dikkate alındığında, somut olayda, 07/02/2019 tarihi itibari ile tedavi ve denetimli serbestlik kararının infazında uyulması gereken kuralların şüpheliye tebliğ edilerek infazına başlanıldığı, şüphelinin tedavinin gereklerine uymadığından uyarılmasına karar verildiği ve uyarı yazısının 19/07/2019 tarihinde şüpheliye tebliğ edildiği, şüphelinin tekrardan 15/10/2019 tarihindeki grup çalışma programına katılmaması sebebiyle bu halin ısrar niteliğinde olduğunun anlaşılması karşısında, kamu davasına devamla esastan inceleme yapılarak bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle durma kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/03/2021 tarihli ve 2020/21 esas, 2021/303 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Şüpheli ... hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 30/11/2018 tarihli ve 2018/83302 soruşturma, 2018/3857 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve şüpheli hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair kararın kesinleşmesini takiben, şüphelinin uyarılmasına karşın yükümlülüklerini ihlalde ısrar ettiği gerekçesiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonunda, Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/03/2021 tarihli ve 2020/21 esas, 2021/303 sayılı kararı ile, ısrar şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle kamu davasının durmasına karar verilmiştir.

İncelenen dosyada; Bursa Denetimli Serbestlik 30/01/2019 tarihli ve 2019/658 DS sayılı çağrı yazısının 02/02/2019 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, şüphelinin müdürlüğe başvurduğu, 07/02/2019 tarihinde Yükümlü Ön Bilgilendirme Formu imzalatılarak aynı tarihte hastaneye sevkedildiği, hastanede 6 oturumluk bağımlılık programına alındığı, hastanenin 23/05/2019 tarihli raporunda, programı tamamlamaması nedeniyle tedaviye uyumsuz olduğunun bildirilmesi üzerine uyarılmasına karar verildiği, 05/07/2019 tarihli uyarı yazısının 19/07/2019 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, uyarılmasından sonra 22/07/2019 tarihinde müdürlüğe başvurduğu, yeniden hastaneye sevkedildiği ve Hastanenin 06/09/2019 tarihli raporunda tedavisine gerek olmadığının bildirilmesi üzerine 24/09/2019 tarihinde denetim planı hazırlandığı, şüphelinin 15/10/2019 tarihli 2. vaka sorumlusu görüşmesine katılmasına rağmen aynı tarihli grup seminer çalışmasına katılmaması nedeniyle dosyanın kapatılmasına karar verilerek Bursa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, sanığın uyarılmasından sonra müdürlüğe başvurarak tedavinin gereklerini yerine getirmesinden sonra 15/10/2019 tarihinde yeniden yükümlülük ihlalinde bulunması karşısında; tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı aşamasında, yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa " yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen de başvuruda bulunmadığı veya yeniden yükümlülük ihlalinde bulunduğu takdirde denetimli serbestlik tedbirlerine uymamakta ısrar ettiğinin kabul edilebileceği anlaşıldığından, kovuşturma şartı olan “ısrar şartının” gerçekleşmemesi nedeniyle mahkemenin “durma” kararı kanuna uygun olup kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

D-) Karar :

Açıklanan nedenlerle; Bursa 23. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/03/2021 tarihli ve 2020/21 esas, 2021/303 sayılı kararına ilişkin kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine,

06/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15241, Karar No: 2011/1563, Tarih: 24.02.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/15241 E.  ,  2011/1563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacılar ile davalılardan ..., ..., Yüksel Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğü vekillerii tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacıların ve davalılardan Yüksek Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğü, ... ve ...'ın manevi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacıların yakınlarının iş kazası sonucu ölümü nedeniyle uğradıkları maddi ve manevi zararın giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacılardan eş ve çocuklar yararına Sosyal Güvenlik Kurumunca bağlanan gelirin, gelir bağlama tarihindeki ilk peşin sermaye değeri indirilerek bulunan maddi tazminata ve tüm davacılar yararına kararda yazılı manevi tazminata hükmedilmiştir. Manevi tazminatların takdirinde isabetsizlik yoktur. Ne var ki, maddi tazminatın belirlenmesinde yanılgıya düşüldüğü görülmektedir.

Davacılardan eş ve çocukların hesaplanan gerçek maddi zararlarından davanın niteliği gereği Sosyal Güvenlik Kurumunca bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin düşülerek karşılanmayan maddi zararlarının belirleneceği uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, gerçek maddi zarardan düşülmesi gereken Sosyal Güvenlik Kurumunca bağlanan gelirin, gelir bağlama tarihindeki ilk peşin sermaye değerinin mi, yoksa 506 sayılı Yasa'ya eklenen Ek 38. maddesi gereğince hüküm tarihine en yakın tarihteki artışlar nazara alınarak hesaplanan tüm peşin sermaye değerinin mi olduğu noktasındadır.

Sorunun çözümü için maddi zarar ile Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelir kavramı üzerinde durmak gerekir. Maddi zarar, sigortalının zararlandırıcı sigorta olayından önce ve sonraki durumu arasında oluşan farktan ibarettir. Başka bir anlatımla zararlandırıcı sigorta olayı olmazdan önce malvarlığı hangi durumda ise, o durumla zararlandırıcı sigorta olayı olduktan sonraki durum arasındaki farktır.

Sorunun çözümü için maddi zarar ile Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelir kavramı üzerinde durmak gerekir. Maddi zarar, sigortalının zararlandırıcı sigorta olayından önce ve sonraki durumu arasında oluşan farktan ibarettir. Başka bir anlatımla zararlandırıcı sigorta olayı olmazdan önce malvarlığı hangi durumda ise, o durumla zararlandırıcı sigorta olayı olduktan sonraki durum arasındaki farktır.

Öğretide, zararın hüküm tarihine göre hesaplanma gereği kabul görmüştür. Borçlar Kanunu'nun 46/II. maddesine göre hükmün verildiği anda cismanı zararın sonuçları tam ve kesinlikle belirlenemiyorsa hakim, hüküm tarihinden başlayarak iki yıl içinde hükmün değiştirilmesi hakkını saklı tutar. Federal Mahkeme de tazminatın belirleme anını kural olarak hüküm anı olarak belirlemiştir. Borçlar Kanunu'nun 46/II. maddesindeki bu hükümden de yararlanılarak denebilir ki maddi zararın saptanmasında hüküm gününün dayanak alınması ve hüküm günündeki duruma göre zarar tutarının hesaplanması gerekir.

Bu itibarla hüküm tarihine en yakın tarihteki verilerin nazara alınarak rapor tarihine kadar gerçekleşen zararın somut olarak hesaplanması gerekir. Bu husus "gerçek belli iken varsayıma gidilemez." ilkesinin de gereğidir. Zararın giderimine karar verilebilmesi için öncelikle zararın miktar olarak belirlenmesi gerekir. Zarar, tazminatın tavan noktasıdır. Hüküm altına alınacak tazminat, zararı aşamaz. Zarara neden olan olay nedeniyle olaydan zarar gören sigortalı ya da ölüm halinde hak sahipleri bir fayda da sağlamışsa, zararı doğuran olayla bağlantılı faydaların zarardan indirimi gerekir. Buna zararın denkleştirilmesi denir. Aksi halde zararlandırıcı olay, zarar gören tarafı zenginleştirir.

506 sayılı Yasa'nın 19. maddesinde iş kazası, meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü en az %10 azalmış olan sigortalılara sürekli iş göremezlik geliri, 23. ve 24 maddesinde meslek hastalığı veya iş kazası sonucu ölen sigortalıların eş ve çocukları ile ana ve babasına yasada belirlenen koşulların varlığı halinde iş kazası veya meslek hastalığı sigorta kolundan gelir bağlanacağı, 73/A maddesinde de tarifesine göre tesbit edilecek iş kazaları ile meslek hastalıkları sigortası priminin tamamının işverenler tarafından ödeneceği bildirilmiştir. Sigortalının primin ödenmesinde herhangi bir katkısı söz konusu değildir. Bu özelliği göz önünde tutulduğunda, iş kazası sigortasından bağlanan "gelirin" maddi zararın sigorta primleri işverenden alınmak suretiyle Sosyal Güvenlik Kurumunca karşılanmak amacına yönelik bir ödeme niteliğinde olduğu sonucuna varılır. Bu nedenle söz konusu gelir, işverenin genel hükümlere göre sorumlu olduğu "tazminat" kavramı içinde yer alır. İş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan zararın giderilmesi istemine ilişkin olarak açılan tazminat davaları nitelikçe sigortaca karşılanmayan zararın giderilmesi istemini amaçlamaktadır.

Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında zarar hesabının Sosyal Güvenlik Kurumunca bağlanan gelirin hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan artışlar nazara alınarak hesaplanan tüm peşin sermaye değeri düşülmek suretiyle yapılması gerektiğinin kabulü gerekir. Aksi takdirde, Borçlar Kanunu'nun genel ilkelerine ve özellikle 506 sayılı Yasa'nın 19., 23. ve 24. maddelerine ters düşülmüş olacak, zarardan bağlanan gelirin hüküm tarihine en yakın tarihteki artışlar nazara alınarak hesaplanan peşin sermaye değeri düşülmediği takdirde, sigortalı veya hak sahipleri aynı zarar için hem işverenden tazminatın tümünü almak hem de Kurumdan gelir almak yoluyla bağlanan gelirlerin ilk peşin değeri ile hüküm tarihine kadar yapılan artışları da kapsayan en son peşin değer arasındaki fark yönünden mükerrer yararlanma durumuna gelecektir. İşte buna engel olmak için hüküm tarihine en yakın tarihteki artışlar gözetilerek hesaplanan peşin sermaye değerinin düşülmesi zorunludur.

Öte yandan, Anayasa Mahkemesi'nin 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesiyle ilgili olarak verdiği iptal kararı Sosyal Güvenlik Kurumunun açacağı rücu davalarının konusunu oluşturan Kurum alacağına ilişkin olup, sigortalı tarafından işverene yönelik olarak açılan tazminat davalarında uygulanma olanağı yoktur. Kaldı ki Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Kurulu'nun 01.07.1997 gün ve 1992/3 Esas 1994/3 Karar sayılı kararının bağlayıcılığını koruduğu da açıktır. Sosyal Güvenlik Kurumunun işverene yalnızca bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri oranında rücu edebilmesi, davacı zararının hüküm tarihine en yakın tarihteki verilere göre hesaplanan en son peşin sermaye değeri miktarı kadar karşılandığı gerçeğini değiştirmez.

Somut olayda, mahkemece gelir bağlama tarihindeki ilk peşin sermaye değeri indirilmek suretiyle davacı eş ve çocukların maddi zararlarının belirlendiği ortadadır.

Yapılacak iş, 4447 sayılı Yasa'nın 16. maddesiyle 506 sayılı Yasa'ya eklenen Ek 38. maddesi gereğince hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan artışlara göre hesaplanan tüm peşin sermaye değeri Kurumdan sorulmak ve bildirilen miktar hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan ücret artışları nazara alınarak hesaplanan tazminattan indirilmek ve sonucuna göre bir karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3-Öte yandan, davacı eş ... ile davacı çocuklar Emre ve ... yararına 10.06.2009 tarihli kısa kararda ayrı ayrı 5.000,00.-TL manevi tazminata hükmedilmişken, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında maddi hata sonucu 5.00,00.-TL manevi tazminata hükmedilmesi de isabetsizdir.

O halde, davacılardan eş ..., çocuklar Emre ve ... ile davalılardan Yüksek Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğü, ... ve ...'ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

3-Öte yandan, davacı eş ... ile davacı çocuklar Emre ve ... yararına 10.06.2009 tarihli kısa kararda ayrı ayrı 5.000,00.-TL manevi tazminata hükmedilmişken, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında maddi hata sonucu 5.00,00.-TL manevi tazminata hükmedilmesi de isabetsizdir.

O halde, davacılardan eş ..., çocuklar Emre ve ... ile davalılardan Yüksek Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğü, ... ve ...'ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre temyiz eden tarafların yargılama giderlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 24.02.2011 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19086, Karar No: 2016/580, Tarih: 01.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/19086 E.  ,  2016/580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet (TCK'nın 158/1-j-son, 39/2-b, 62, 52/2-4, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 22.900 TL adli para cezası, 20 eşit taksit, belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

“...” sahte kimliğini kullanan meçhul bir kişinin Denizbank Bebek Şubesi’nden 27.500 TL tüketici kredisi çekerek ortadan kaybolduğu, bahse konu kredinin çekilmesi sırasında A... B... Elektrik Elektronik Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nde 4.000 TL maaşla üç yıldır müdür yardımcısı statüsünde çalıştığına dair 12/10/2005 tarihli bir belge ibraz etmiş olduğu, bahse konu belge üzerinde bu şirketin yetkilisi olan sanık ...’ın imzasının ve kaşesinin bulunduğu, bu şekilde sanık ...’ın “...” sahte kimliğini kullanan kişiye suçun işlenmesinde kullanılan araçları sağlamak suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçuna iştirak etmiş olduğu iddia ve kabul olunan olayda;

Sanığın, kimliği tespit edilemeyen kişinin işlediği dolandırıcılık suçuna iştirak ettiğine, suçta kullanılan belgeyi anılan suçta kullanılması için tanzim ettiğine dair dosya kapsamında cezalandırılmasına yeterli her türlü kuşkudan uzak ve somut bir delil bulunmaması karşısında, beraatine karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uygun olmayan gerekçeyle mahkumiyet hükmü kurulmuş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.02.2016 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

İncelenen dosya muhteviyatına göre; sanığın düzenlemiş olduğu sahte bordroyu sahte isim kullanan meçhul kişiye kredi çekmesi için verdiği, sanığın bu belgeyi başka bir amaç için düzenlediğine dair farklı bir savunmasının bulunmaması karşısında, nitelikli dolandırıcılık suçuna bilerek ve isteyerek iştirak ettiği kanaatine varıldığından sayın çoğunluğun bozma kararına muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2008/13369, Karar No: 2010/7033, Tarih: 25.05.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/13369 E.  ,  2010/7033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1. Duruşma tutanağında, okunduğu belirtilen sanık ...'e ait nüfus ve adli sicil kaydı ile sanık ...'e ait nüfus kayıt örneğinin dosyada bulundurulmaması,

2. 19.08.2006 günlü yazı içeriğinden ... Kapalı Cezaevine sevk edildiği anlaşılan sanık ...'in duruşmada hazır edilmesi için yazılan 08.11.2006 tarihli yazı gereğinin neden yerine getirilmediği araştırılmadan ve sanık hükmün tefhim olunduğu oturumda hazır bulundurulmadan yokluğunda yargılama yapılarak hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

3. 5237 sayılı TCY'nın 142/2-b maddesindeki suç için 5395 sayılı Yasanın 24. maddesi yollaması ile 5271 sayılı CMK. Değişik 253-254.maddelerine uygun olarak küçük olduğu anlaşılan sanık ...'in yasal temsilcisine ve yakınana uzlaşma önerisi yapılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 25.5.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14945, Karar No: 2011/13495, Tarih: 28.11.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/14945 E.  ,  2011/13495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılardan ... ve ... ile davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü 105 ada 1 parsel sayılı 1030 hektar 1476,19 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, orman niteliğiyle davalı hazine adına tespit edilmiştir. Davacılar, çekişmeli 105 ada 1 sayılı orman parselinin sınırları içinde taşınmazlarının bulunduğu iddiasıyla ayrı ayrı dava açmışlardır. Mahkemece, 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nin 45. maddesi gereğince davalar birleştirilerek yapılan yargılama sonucunda, davacı ...’nin davasının feragat nedeni ile reddine, davacı ... ve ...’nın davasının sübut bulmadığı gerekçesiyle reddine, davacı ... ...’nin davasının ise kabulüne ve ... ili, ... ilçesi, ... köyü, 105 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile teknik bilirkişiler ... ile ...’nün 30/06/2008 havale tarihli raporu ve ekindeki krokisinde (A) harfi ile gösterilen 148,72 m² ve (B) harfi ile gösterilen 6557,39 m² olmak üzere toplam 6706,11 m² yüzölçümlü taşınmazın tarla niteliği ile en son ada ve parsel numarasını takip eden ada ve parsel numarası altında davacı ... adına tapuya tesciline, krokide (A) harfi ile gösterilen 148,72 m² yüzölçümlü ve (B) harfi ile gösterilen 6557,39 m² yüzölçümlü taşınmazlar 105 ada 1 parsel sayılı taşınmazdan tefrik edildikten sonra kalan 10294770,08 m² yüzölçümlü taşınmazın aynı ada ve parsel sayısı altında orman niteliği ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacılardan ... ve ... ile davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı içinde bırakılmıştır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı içinde bırakılmıştır.

1) İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve yerel bilirkişi, tanık beyanları ile ziraatçı bilirkişi beyanları ile davacı ... lehine imar - ihya ve zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığı belirlenerek, davacı ... yönünden ise, çekişmeli taşınmazın kadastro paftası ve orman kadastro haritasındaki konumuna göre, komşu 163 ada 23 parsel gerçek kişiler adına tespit görmüş ise de, 163 ada 23 parselin de eylemli olarak orman olduğu belirlenerek çekişmeli taşınmazın 6831 sayılı Yasanın 17/2. ve Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 26/a maddesi kapsamında dört tarafı orman alanları ile çevrili orman içi açıklık konumunda bulunduğu, H.G.K.'nun 10.12.1997 gün 1997/20-830-1034 ve 17.02.1997 gün 1997/20,808-1039 ve 22.10.2003 gün 2003/20-665-614 ve 11.10.2004 gün 2004/7-531-582 sayılı kararlarında da açıklandığı gibi bu tür yerler kesinleşen orman kadastrosu dışında kalsa bile zilyetlikle kazanılamayacağından, özel mülk olarak tapuya tescil edilemeyeceği gözetilerek hüküm kurulmuş olduğuna göre, davacılar ... ve ...’in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile bu davacılar yönünden usul ve yasaya uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

2) Davalı Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarına gelindiğinde ise;

Mahkemece, davacı ...’nin dayandığı tapunun kapsamı dışında kalan ve krokide B ile gösterilen bölüm yönünden, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 13-a ve 14. Maddelerindeki iktisap koşullarının davacı yararına oluştuğu gerekçesiyle hüküm kurulmuş ise de; verilen karar dosyadaki bilgi ve belgelere uygun düşmemektedir.

Şöyle ki; davacı ... ...’nin dayandığı tapu kaydı doğuda 110 mesafede çalılık, kuzeyde 150 metre mesafede kır ve bayır, batıda dere ve güneyde dere okuması nedeniyle değişebilir sınırlı kayıtlardan olup, kayıt miktar fazlasının doğu ve kuzey yönündeki ormandan açıldığının kabulü gerekir. Tapu kaydı lehe olduğu kadar aleyhe de delil oluşturur. Çekişmeli taşınmaz bölgede orman kadastrosu yapılarak orman sınırları dışında bırakılacağı tarihe kadar orman niteliğinde olup bu niteliğini koruduğu sıradaki zilyetliğe değer verilemeyeceğine göre, kayıt miktar fazlasının ormana el atma suretiyle elde edildiğinin kabulü zorunludur. Bu nedenle; mahkemece, 3402 sayılı Yasanın 20/C maddesi gereği, teknik bilirkişiler ... ve ...’ün 10/06/2008 tarihli rapor ve rapora ekli krokilerinde (B) ile gösterdikleri 6557,39 m²’lik bölümün tapu miktar fazlası olduğu belirlendiğine göre, tapu miktar fazlası yönünden davacı ...’nin davasının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olan gerekçelerle davanın krokide (B) ile gösterilen bölümü yönünden de kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.