muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/305, Karar No: 2012/5491, Tarih: 22.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/305 E.  ,  2012/5491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13339, Karar No: 2008/14744, Tarih: 27.11.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/13339 E.  ,  2008/14744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1-HUMK.nun 434/3. fıkrası hükmüne göre, temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Bunların eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren hakim veya mahkeme başkanı tarafından verilecek yedi günlük kesin süre içinde tamamlanması aksi halde temyizden vazgeçilmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlandığı takdirde mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilir. Esas 1984/5 ve Karar 1985/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca harca tabi olmasına rağmen mahkeme kalemince harç hesap edilip ilgilisinden istenilmeden ve dolayısıyla harç alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da sözü edilen fıkrada öngörülen eksik harç ödenmesi halinde yapılacak işlemle ilgili kuralın kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteğinin temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerekir.

Temyize konu temyiz isteminin reddine ilişkin kararın temyiz dilekçesinde 22.09.2008 tarihli hakim havalesi mevcut olup, dilekçenin temyiz defterine kaydedilip edilmediği anlaşılamamış ve harcının yatırılmadığı görülmüştür. Anılan dilekçe hakkında yukarıda belirtilen şekilde işlem yapılması gerekir.

2-06.06.2008 günlü ve 26898 mükerrer sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5766 sayılı Kanunun 11. maddesi ile 492 sayılı Harçlar Kanununda değişiklik yapılmıştır. Buna göre 06.06.2008

tarihinden itibaren Yargıtaya yapılacak temyiz başvurularından 60,00 YTL olarak belirlenen başvuru harcı alınacaktır. Yapılan incelemede yasanın öngördüğü harcın ilgilisinden alınmadığı anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda 1 ve 2 nolu bentlerde gösterilen şekilde işlem yapılmak ve eksiklikler giderilmek üzere dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.11.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13475, Karar No: 2014/4839, Tarih: 21.04.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/13475 E.  ,  2014/4839 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2012/205295

Mahkemesi : Kadirli 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 06.04.2012

Numarası : 2011/657-2012/194

Suç : İftira

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın beyanı, sanığın savunması, 09.09.2011 tarihli ev arama tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, Osmaniye T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu aracılığı ile Kadirli Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderdiği 08.09.2011 tarihli dilekçesinde katılan S.. A..'ın evinde kaçak silah bulundurduğunu ihbar ettiği ve ikametinde yapılan arama sonucunda herhangi bir suç unsuruna rastlanılmadığı anlaşıldığından, işlemediğini bildiği halde katılana suç isnadında bulunan sanığın sübuta eren ve unsurları yönünden oluşan iftira suçundan mahkumiyeti yerine, yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan S.. A.. vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 21.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/30376, Karar No: 2021/3666, Tarih: 24.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/30376 E.  ,  2021/3666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 19.06.2009 tarihi itibariyle duran zamanaşımının, kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 27.02.2011 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Soruşturma ve kovuşturma aşamasına ait tüm belgeler getirtilmeden eksik incelemeye dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 24.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27113, Karar No: 2015/2722, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/27113 E.  ,  2015/2722 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2035, Karar No: 2021/3643, Tarih: 29.03.2021

**15. Ceza Dairesi         2021/2035 E.  ,  2021/3643 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından meçhul şüpheli hakkında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 23/10/2019 tarihli ve 2019/101065 soruşturma, 2019/9563 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, suç yeri bakımından dosyanın Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 11/11/2019 tarihli ve 2019/178063 soruşturma, 2019/20736 sayılı yetkisizlik kararından sonra, bu kez suç yeri bakımından dosyanın İzmir Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 25/11/2019 tarihli ve 2019/31136 soruşturma, 2019/2768 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair mercii Ankara 31. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/12/2019 tarihli ve 2019/915 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 18/11/2020 gün ve 94660652-105-35-16763-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak soruşturma dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/01/2021 gün ve 2021/1131 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 11/11/2019 tarihli ve 2019/178063 soruşturma, 2019/20736 sayılı yetkisizlik kararını üzerine, ortaya çıkan yetki uyuşmazlığı hakkında, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi olan Ankara Batı Ağır Ceza Mahkemesince bir karar verilmesi gerektiği cihetle, yetki konusunda karar verilmesine yer olmadığına dosyanın yetkili ağır ceza mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilerek dosyanın Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, ancak bu defa Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının kendisini yetkisiz görerek yetkisizlik kararı ile dosyayı Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla; mercii Ankara 31. Ağır Ceza Mahkemesinin, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen yetkisizlik kararından sonra Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen (3.) yetkisizlik kararının hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğunu gözeterek, yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve dosyanın Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilmesine karar vermesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, Ankara 31. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/12/2019 tarih ve 2019/915 D.İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 29/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5552, Karar No: 2018/11014, Tarih: 30.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/5552 E.  ,  2018/11014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 345/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 30/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4968, Karar No: 2015/12967, Tarih: 03.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/4968 E.  ,  2015/12967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 16. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/03/2014

NUMARASI : 2012/166-2014/50

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/03/2014 gün ve 2012/166-2014/50 sayılı kararı bozan Daire’nin 22/12/2014 gün ve 2014/12277-2014/20149 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Ç....Çelik Endüstrisi A.Ş'ye kredi kullandırdığını, diğer davalıların kredi sözleşmesinin müşterek borçlusu ve müteselsil kefili olduklarını, kredi borçlusu davalı lehine Union Bank Switserland'a hitaben toplam 1.173.200 USD aval kredisi tahsis edilip gerekli taahhütlerin müvekkili bankaca verildiğini, davalıların poliçe bedellerini yatırma taahhütlerini yerine getirmemelerine rağmen 07.03.1988 tarihinde muhabir bankanın talep ettiği 2.092.094 USD'nin aval veren olarak müvekkilince transferinin gerçekleştirildiğini, bu itibarla müvekkilinin kredi sözleşmesinden doğan alacağı oluştuğunu, kısmi tahsilattan sonra davalıların borçlarının 923.620.339 TL'ye düştüğünü, davalıların borçlarını ödemek yerine açtıkları menfi tespit davasının halen devam ettiğini, menfi tespit davasının açıldığı 21.03.1998 tarihinde alacaklarının 957.149.318 TL'ye ulaştığını ileri sürerek müvekkilinin 21.03.1988 tarihi itibariyle 957.149.318 TL olan kredi alacağının 21.03.1988 tarihinden dava tarihine kadar işlemiş olan ve dava tarihinden tahsil tarihine kadar işleyecek olan Genel Kredi Sözleşmesi ve Ek Taahhütname hükümleri gereğince üçer aylık devrevi faiz hesabıyla müvekkilince uygulanan en yüksek kredi faizi, %5 BSMV'si ve giderleriyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili, 08.06.1998 tarihli ıslah dilekçesi ile dava tarihi itibariyle alacaklarının 41.752.118.834.643 TL'ye ulaştığını belirterek şimdilik 11.112.000.000.000 TL'nin üçer aylık devre faizi hesabıyla müvekkilince uygulanan en yüksek kredi faizi ve BSMV'si ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce davalılar yararına bozulmuştur.

Taraf vekilleri bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce davalılar yararına bozulmuştur.

Taraf vekilleri bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 57,60 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenlerden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 03/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12898, Karar No: 2016/7564, Tarih: 11.05.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/12898 E.  ,  2016/7564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili, dava dilekçesinde; davacı küçük ...10.05.2011 tarihinde evlerinin bulunduğu ...İli, Merkez... köyünün yakınında ve yol üzerinde bulunan ve dava dışı 3. şahsa ait kullanılmayan ve yaklaşık 10 yıldır terk edilmiş halde bulunan şantiye içindeki yüksek gerilim trafo panosuna yaklaşması sonucu elektrik çarpması nedeniyle hayati tehlike geçirecek şekilde ağır şekilde yaralandığını; bu olay sonucu, davacı küçük H...vücudunun çeşitli yerlerinde derin, kalıcı yanık izleri oluştuğunu ve vücudunda kalıcı maluliyet meydana geldiğini; olayda, davalı tarafın denetim ve gözetim eksikliği olduğunu, davacı küçük ..atfedilecek bir kusur olmadığını; davacı Hilal'in tedavi süresince ağır ameliyatlar geçirdiğini, davacılar anne, babası ve kardeşlerinin onu kaybetme korkusu yaşadıklarını, davacı küçüğün hayati tehlikeyi atlatmasına rağmen sakat kalması ve vücudunun estetiğinin bozulması nedeniyle, birlikte yaşadığı ailesinin derin bir üzüntüye maruz kaldıklarını belirterek; davacı küçük .. için 30.000.TL, davacı anne... ve baba ... için ayrı ayrı 10.000'er TL, kardeşler ..' in her biri için 5.000 'er TL olmak üzere toplam 65.000.TL manevi tazminat ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davacı küçük .. için 1.000.TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; 01.12.2014 tarihli dilekçesi ile maddi tazminat istemini 108.982,71 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; tazminat talebinin zamanaşımına uğradığını, olayın meydana geldiği yerdeki trafonun davadışı ...' ye ait olup, dava dışı şirketin sorumluluğunda bulunduğunu; davacı anne ve babanın, davacı küçüğü gözetim yükümlülüğünü ihlal ettiklerini savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile; davacı küçük ..için 108.482,71.TL maddi, 15.000.TL manevi tazminatın, davacılar ... ve ...'ın her biri için 5.000'er TL, davacılar ..' ın her biri için 2.500'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacılara ödenmesine, davacıların fazlaya ilişkin manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile; davacı küçük ..için 108.482,71.TL maddi, 15.000.TL manevi tazminatın, davacılar ... ve ...'ın her biri için 5.000'er TL, davacılar ..' ın her biri için 2.500'er TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacılara ödenmesine, davacıların fazlaya ilişkin manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

Dava; elektrik çarpması nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun 47.maddesi (TBK'nun 56.md.) gereğince; hakimin, özel durumları gözönünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; 10.01.2001 doğumlu davacı küçük ...n, hayvanları otlattığı sırada dava dışı...'ye ait terk edilmiş vaziyette bulunan şantiyedeki, içerisinde sayaç olmayan elektrik panosundaki elektrik akımına kapıldığı, dava dışı şantiye sahibi şirketin elektriğin kesilmesi için 02.06.2000 tarihli dilekçe ile davalıya başvuruda bulunmuş olması da dikkate alınarak davalının olayda % 100 oranında kusurlu olduğunun bilirkişi heyetince tespit edildiği, tarafların meydana gelen olay nedeniyle, davacı küçüğün %20 oranında kalıcı işgöremezlik halinin oluştuğuna ilişkin itirazı olmadığı anlaşılmaktadır.

O halde; olayın meydana geliş şekli, yaralanmanın derecesi, tarafların kusur oranı ve sosyal ekonomik durumları ile olayın davacılarda yarattığı üzüntü dikkate alındığında, davacı küçük.. ve davacı anne ... ile davacı baba ... için hakkaniyete uygun bir miktarda tazminata karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu düşük miktarda manevi tazminata karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

O halde; olayın meydana geliş şekli, yaralanmanın derecesi, tarafların kusur oranı ve sosyal ekonomik durumları ile olayın davacılarda yarattığı üzüntü dikkate alındığında, davacı küçük.. ve davacı anne ... ile davacı baba ... için hakkaniyete uygun bir miktarda tazminata karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu düşük miktarda manevi tazminata karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.