muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9005, Karar No: 2022/9560, Tarih: 15.09.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/9005 E.  ,  2022/9560 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin çalıştığı işyerinde Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkındaki Yönetmelik uyarınca belirlenen değerlerin üzerinde gürültü ölçüldüğünü ve 8,5 saat çalışan davacının buna göre günde 7,5 saat çalıştırılmayı ve buna bağlı haklarının ödenmesini beklerken yeni bir ölçüm yapılacağı söylenerek uygulamaya devam edildiğini, toplu ... sözleşmesinin ilgili hükümlerine rağmen kısa çalışma primi ödenmediğini, ayrıca günlük 8,5 saat çalıştırıldığı ve ara dinlenmesi hariç günde yarım saat fazla çalışma yaptığı hâlde ücretinin ödenmediğini ileri sürerek günde 7,5 saati aşmayacak şekilde çalıştırılması gerektiğinin tespiti ile kısa çalışma primi ve fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; işyerinde Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkındaki Yönetmelik hükümleri dışındaki işler için haftanın beş günü, günde 8,5 saat olmak üzere 42,5 saat çalışma yapıldığını ve 45 saat üzerinden ücretinin ödendiğini, ölçümlerin usulüne uygun bir şekilde yapıldığını ve davacının 7,5 saat çalıştırılmasının maddi koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının fazla çalışma ile kısa çalışma primi alacaklarının ödenmediği sonucuna varılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının fazla çalışma ile kısa çalışma primi alacaklarının ödenmediği sonucuna varılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; Mahkemece verilen kararın eksik ve hatalı incelemeye dayalı olduğunu, itiraz ve savunmalarının nazara alınmadığını, delillerinin yeterince değerlendirilmediğini, zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin geçirildiğini, dava konusu alacakların belirlenebilir olması hâlinde belirsiz alacak ve kısmi dava açılamayacağını, İdarece yapılan işlemlerin mevzuat ve toplu ... sözleşmesi hükümlerine uygun olarak gerçekleştirildiğini, talep edilen alacaklar yersiz ve dayanaksız olduğu gibi talep edilen faiz türü ve faiz başlangıç tarihinin de kanuni dayanaktan yoksun olduğunu, kararda hüküm altına alınan alacak miktarlarının da doğru olmadığını ve davacının alacağı bulunmadığını belirterek kararın kaldırılması ile davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında, davacının çalıştığı işyerinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda neticeten; davacının Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak 7,5 Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamındaki işte çalıştığı ve söz konusu Yönetmelik uyarınca günde en fazla 7,5 saat çalıştırılabileceği, dosyada mevcut olan puantaj kayıtlarından davacının 8,5 saat çalıştırıldığı dönem belirlenmekle davacının günlük 7,5 saati aşan çalışması yönünden fazla çalışma alacağına hak kazandığı ve puantaj kayıtları ile ücret bordroları esas alınarak günlük yarım saat fazla çalışması için fazla çalışma alacağının belirlendiği, Yargıtay kararları doğrultusunda toplu ... sözleşmesi hükümleri de dikkate alınarak belirlenen fazla çalışma ücretinden sadece fazla çalışma süresine isabet eden saatler için ödenen verimliliği teşvik primi ve kısa çalışma priminin mahsubu gerektiği, bu doğrultuda verimliliği teşvik priminin mahsup edildiği ancak günlük 7,5 saati aşan çalışmalar için kısa çalışma primi hesaplanmadığından fazla çalışma alacağından mahsup edilecek kısa çalışma primi alacağı bulunmadığı, kısa çalışma priminin ödendiğinin ispat yükü üzerinde olan davalı tarafça ödemenin ispatlanamadığı, ıslah edilen alacakların zamanaşımına uğramadığı, uygulanan faiz türü ve faiz başlangıç tarihlerinde isabetsizlik bulunmadığı gerekçeleriyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekilince, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak 7,5 Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamında yer alan bir işte çalışıp çalışmadığı ve buna bağlı olarak fazla çalışma ücreti ile kısa çalışma primi alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17734, Karar No: 2013/19099, Tarih: 09.05.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/17734 E.  ,  2013/19099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Keşif sonucu düzenelenen 11.04.2011 tarihli bilirkişi raporunda dava konusu yerin orman boşluğu olduğu ve orman kadastrosunun yapılmadığını belirtmesi karşısında 6831 sayılı Yasanın 93/2. maddesi uygulanması suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 09.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4726, Karar No: 2015/33302, Tarih: 14.12.2015

**10. Ceza Dairesi         2015/4726 E.  ,  2015/33302 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2015/209486

Mahkeme : ANTALYA 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 20/04/2015 - 2015/82 esas ve 2015/137 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin yazılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK

ONANMASINA, sanık hakkında TCK'nın 39. maddesinin uygulanması gerektiğine yönelik Üye ..'ün karşı oyu ve oyçokluğuyla 14/12/2015 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

5237 sayılı TCK'nın birinci kitabının ikinci kısmının dördüncü bölümünde "suça iştirak" düzenlenmiş; "fail, azmettirme ve yardım etme" olmak üzere üç iştirak biçimi kabul edilmiştir.

TCK'nın 37. maddesinin 1. fıkrasında "suçun kanuni tanımında yer alan fiili birlikte gerçekleştiren kişilerden her biri, fail olarak sorumlu olur" denilerek "fail" tanımlanmıştır.

Aynı Kanunun 39. maddesinde ise, suçun işlenmesine yardım edenin cezasından indirim yapılması öngörülmüş ve "suçun işlenmesine yardım etme" kapsamındaki hareketler "suç işlemeye teşvik etmek veya suç işleme kararını kuvvetlendirmek veya fiilin işlenmesinden sonra yardımda bulunacağını vaat etmek, suçun nasıl işleneceği hususunda yol göstermek veya fiilin işlenmesinde kullanılan araçları sağlamak, suçun işlenmesinden önce veya işlenmesi sırasında yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırmak" şeklinde sayılmıştır.

Somut olayda sanığın, TCK'nın 188. maddesinin 3. fıkrasında seçimlik olarak sayılan hareketlerden herhangi birini gerçekleştirdiklerine; bu bağlamda suç konusu uyuşturucu maddenin temini, yüklenmesi, paketlenmesi, taşınması gibi bir fiile katıldıklarına ya da uyuşturucu maddeye ortak olduğuna ilişkin hiçbir delil bulunmamaktadır. Sabit olan fiili, haklarında mahkûmiyet hükmü kesinleşen diğer sanıklar Ümit Ayverdi, Ahmet Serin ve Murat Uşengül'ün suç konusu uyuşturucu maddeyi nakletmesi sırasında, başka birer araçla önden giderek, yol kontrolü yapmaktan ibarettir.

Böylece, uyuşturucu madde nakletme suçunun işlenmesine yardım eden sanığın cezasından TCK'nın 39. maddesi uyarınca indirim yapılmamış olması yasaya aykırıdır.

Açıkladığım nedenlerle; sanık hakkındaki hükmün, sanığın olaydaki konumunun "fail" olmayıp, TCK'nın 39. maddesi kapsamında "yardım eden" olduğu kanısını taşıdığımdan hükmün bu gerekçe ile bozulması görüşündeyim. 14/12/2015
Yargıtay — Esas No: 2013/7657, Karar No: 2014/7259, Tarih: 15.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/7657 E.  ,  2014/7259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen dilekçe yazım ücretine ilişkin kısmın çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.04.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8770, Karar No: 2018/4437, Tarih: 14.03.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/8770 E.  ,  2018/4437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyetlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan vekili, sanık ve suça sürüklenen çocukların temyiz dilekçelerinden temyiz itirazlarının kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu anlaşılarak bu kapsamla sınırlı olarak yapılan incelemede;

1) Suça sürüklenen çocuk ... hükümden sonra verdiği dilekçede sanık ...'nın haksız yere ceza almasını vicdani olarak dayanamadığından itiraf dilekçesi verdiğini, olaya karışan ...olduğu halde sanık ...'nın adının olaya karıştırıldığını, yüzleştirme yapılmadığından bu durumun şimdiye kadar anlaşılmadığını beyan etmesi karşısında, adı geçenin beyanı doğrultusunda gerekli araştırma yapılarak, sonucuna göre sanık ...'nın hukuki durumunun tayin ve takdiri lüzumu,

2)İddianamelerde sanığın ve suça sürüklenen çocukların üç farklı müştekiye karşı silahla basit kasten yaralama suçlarını işlediklerinin iddia edilmesine rağmen, sevk maddelerinin sanık ve suça sürüklenen çocuklar için üçer kez uygulanması yönünde açıklık bulunmadığının anlaşılması karşısında, TCK'nin 86/2,86/3-e maddelerinin üçer kez uygulanması ihtimaline binaen, sanığa ve suça sürüklenen çocuklara ek savunma hakkı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurularak 5271 sayılı CMK'nin 226. maddesine aykırı davranılması,

3) 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesinde yazılı sanığın ve suça sürüklenen çocukların geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sırasındaki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki etkileri gibi hususlar tartışılmadan, “ soruşturma ve kovuşturma aşamasında suçunu inkara yönelmesi dikkate alınarak” gerekçe gösterilerek yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile haklarında TCK'nin 62. maddesinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın, suça sürüklenen çocukların ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden 6723 sayılı Kanunun 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14/03/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10955, Karar No: 2011/15657, Tarih: 27.12.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/10955 E.  ,  2011/15657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı ve bir kısım davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, kira parasının tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali, temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi ve icra inkar tazminatına ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile itirazın 5.445 TL üzerinden iptaline, takibin devamına, kiralananın tahliyesine ve davalıların % 40 icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesi üzerine hüküm davalılar ..., ... ve ... vekili, davalı ... vekili ve davacı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere,mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalılar ..., ... ve ... vekili ve davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince ;

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere,mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalılar ..., ... ve ... vekili ve davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince ;

İcra takibinde ve davada dayanılan ve hükme esas alınan 1.5.2005 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kira parası 750 TL olarak belirtilmiş, sözleşmenin özel şartlar bölümü 4. maddesinde kiracıların yıllık kira bedelini peşin olarak ödemediği takdirde takip eden tüm kira bedellerinin muaccel hale geleceği, özel 5. maddesinde de ikinci ve üçüncü yıllarda kira artırımının enflasyon miktarı + % 10 olarak yapılacağı ve daha sonra kira devam ederse anlaşma halinde rayiçlere göre artırım yapılacağı kararlaştırılmıştır. Bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar. Davacı kira sözleşmesine dayanarak davalılar hakkında 8.6.2009 tarihinde ... İcra Müdürlüğü’nün 2009 / 4075 sayılı dosyasında yapmış olduğu icra takibiyle aylık 1.325 TL’den Mayıs 2009- Nisan 2010 arası aylar kira parası 15.900 TL ve 1.193.98 TL işlemiş faizinin tahsili için icra takibine başlanmış, takibe yasal süresi içinde itiraz eden davalılar ... ve ... davacıya hiçbir borçları olmadığını belirtmişlerdir. Sözleşmedeki kira artışına ilişkin düzenleme belli ve muayyen bir artışı içermemekle beraber kira parasının sözleşmedeki artış şartından farklı olarak artırılmak suretiyle ödendiği uyuşmazlık konusu değildir. Davalı ... takip konusu dönemden bir önceki dönemde yıllık kiranın 10.000 TL olduğunu savunarak bu hususta davacıya yemin teklif etmiş, davacı da 2008-2009 döneminde yıllık kiranın 10.000 TL olduğuna ilişkin bir anlaşma yapılmadığına, sözleşmede belirtilen şekilde artış yapıldığına dair yemin eda etmiştir. Kira parası miktarını kanıtlama yükümlülüğü davacıya aittir. Davacı bir önceki 2008-2009 dönemi kirası yönünden ve aylık 1.125 TL üzerinden davalılar hakkında ... İcra Müdürlüğü’nün 2008 / 5397 sayılı dosyası ile icra takibi yapmış, davalılar takibe itiraz etmemişler ve kira borçlarını icra dosyasına ödemişlerdir. Bu durumda 2008-2009 yılı kirasının aylık 1.125 TL, yıllık 13.500 TL olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda sözleşmedeki artış şartı belli ve muayyen olmadığından davacının takip konusu edilen 2009-2010 dönemindeki alacağının da aylık 1.125 TL, yıllık 13.500 TL olduğunun kabulü ile bu miktar üzerinden itirazın iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda 1 No’lu bentte yazılı nedenlerle tahliyeye ilişkin hüküm kısmının ONANMASINA, yukarda ( 2 ) No’lu bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün kira alacağına ilişkin kısmının BOZULMASINA ve onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılardan alınmasına, bozulan kısım için istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz eden davacıya iadesine, 27.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4854, Karar No: 2024/483, Tarih: 16.01.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/4854 E.  ,  2024/483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/149 E., 2016/176 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun'la değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca 15.01.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir. Sanığın erteleme kararına itirazı üzerine İzmir 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 06.02.2015 tarihli 2015/489 Değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verilmiştir.

B. Sanığın, kendisine yüklenen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmadığının bildirilmesi üzerine, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.02.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. İzmir 31. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.03.2016 tarihli ve 2016/149 Esas, 2016/176 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri özetle; mağdur olduğuna, kararın hukuka ve yasaya aykırı olduğuna, temyiz ettiğine, kararın bozulmasını talep ettiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR