muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16178, Karar No: 2014/3088, Tarih: 25.02.2014

Davacıların eşi ve babası olan sigortalının iş kazası sonucu yardıma muhtaç bir şekilde % 100,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı olayda sigortalının % 20 davalı asıl ve alt işverenlerin ise toplam olarak % 80 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Olay tarihinde yürürlükte bulunan Borçlar Kanununun 47. maddesine göre manevi tazminat isteme hakkı doğrudan doğruya cismani zarara uğrayan kişiye aittir. Yansıma yoluyla aynı eylem nedeniyle manevi üzüntü duyanlar manevi tazminat isteyemezler. Ancak cismani zarar kavramına (B.K.46 ve 47) ruhsal bütünlüğün ihlali sinir bozukluğu veya hastalığı gibi hallerin girdiği bu maddelerde sadece maddi sağlık bütünlüğünün değil ruhsal ve sinirsel bütünlüğünde korunduğu öğretide ve Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir. Öyleyse bir kişinin cismani zarara uğraması sonucunda, onun (ana. baba. karı. Koca,evlat gibi) yakınlarından birinin de aynı eylem nedeniyle hukuken korunan ruhsal ve sinirsel sağlık bütünlüğü bozulmuşsa onlarında manevi tazminat isteyebilecekleri kabul edilmelidir. Bu durumda olanların zararları ile haksız eylem arasında uygun illiyet bağı mevcut olduğundan yansıma yoluyla değil, doğrudan zarara uğrama söz konusudur. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 26.4.1995 gün ve 1995/ 11-122,1995/430 23.9.1987 gün ve E.1987/9-183 K.1987/655 sayılı kararları da aynı esaslara dayanmaktadır. Nitekim yürürlükte bulunan Türk Borçlar Kanunun 56/2 maddesi ile de bu konuda düzenleme yapılarak “Ağır bedensel zarar görenin yakınlarına da manevi tazminat verilebileceği” hükme bağlanmıştır. Açıklanan nedenlerle yardıma muhtaç %100 oranında zarar gören sigortalının yakınları yararına manevi tazminat takdiri isabetlidir.

Hüküm altına alınan manevi tazminatın miktarına yönelik temyizlere gelince: Gerek mülga B.K'nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı T.B.K’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene, Yargıtay uygulamaları ve TBK’nun 56/son maddesi ile de ağır bedensel zarar görenin yakınlarına da uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile ödenmesine karar verebileceği, öngörülmüştür. Hakimin olayın özelliklerini göz önünde tutarak manevi zarar adı ile zarar görene verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Bedensel bütünlük eş deyişle vücut bütünlüğü kavramının fizik bütünlük yanında ruhsal bütünlüğü ve sağlığı da kapsadığı tartışmasızdır. Olayın özelliklerinin neler olduğu 22.6.1966, 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklanmıştır. Bunlar her olayda değişebilir. Bu nedenle hakiminin kararında bu özellikleri objektif ölçülere göre göstermesi gerekir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. (HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı K.. T.. yararına hüküm altına alınan 40.000,00-TL ile Bu ilkeler gözetildiğinde davacı eş S.. T.. yararına hüküm altına alınan 5.000,00-TL ile davacı çocuklardan her biri yararına hüküm altına alınan 1.000,00’er TL manevi tazminatın çok az olduğu açıkça belli olmaktadır.

Maddi tazminat gelince: Davacının % 100 oranında ve bakıma muhtaç şekilde iş göremezliğe uğradığı uyuşmazlık konusu olmayıp, bakıma muhtaç davacı için kaza

tarihinden başlamak üzere kalan ömür süresince asgari ücretin brütü üzerinden bakıcı gideri hesaplaması da doğrudur. Ne var ki davacının tüm yaşam süresi içinde bakıcı ücreti ödeyeceği varsayımına dayalı olarak asgari ücretin brütü esas alınarak hesap yapılmış olması karşısında, davacının halen ve bakiye ömrü içerisinde de sürekli bakıcı çalıştırmayıp aile içi bakım dayanışmasından yararlanacağı açık olmakla, hesaplanan bakıcı giderinden uygun bir oranda indirim yapılması gerekirken, hesaplanan bakıcı gideri tazminatının tamamının hüküm altına alınması da isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, manevi tazminatın takdirinde yanılgıya düşülerek ve özellikle manevi tazminatın az takdiri suretiyle yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, davacılar ve davalılardan U.. Sınai Yapı Ve Tic.A.Ş. yararlarına takdir edilen 1.100.00. TL. duruşma Avukatlık parasının karşılıklı olarak birbirlerine yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davacılar ve davalılara iadesine, 25/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14346, Karar No: 2014/20993, Tarih: 28.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/14346 E.  ,  2014/20993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2013

NUMARASI : 2013/66-2013/506

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya Tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12961, Karar No: 2014/13394, Tarih: 25.09.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/12961 E.  ,  2014/13394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akhisar 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 2012/608-2013/718

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Dava konusu taşınmazı üzerinde bulunan 28 zeytin ağacının 4.085 m² olan taşınmazın tamamına kapama zeytin bahçesi niteliği vermeyeceğinden gıda tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden dekara ağaç sayısı sorulup belirlendikten sonra, dava konusu taşınmaz üzerindeki ağaçların kapladıkları alan kapama zeytin bahçesi, geri kalan kısmın ise açık tarım arazisi olarak değerinin belirlenmesi gerekirken taşınmazın tamamının kapama zeytinlik olarak değerlendirilmiş olması,

2-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin değerlendirilmesinde bilirkişi kurulunca münavebeye alınan ürünlerin dekar başına asgari ve azami verimi ve üretim giderleri ile kg başına ortalama toptan satış fiyatları esas alınır. Şu kadar ki, üretim giderlerinin içerisine tarla kirası, masrafların faiz karşılığı ve genel idare giderleri dahil edilmemelidir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda sözkonusu giderler düşüldüğünde zeytinin üretim gideri 345,08 TL iken 476,00 TL alınarak değerlendirme yapılmış olması,

3-Dava konusu taşınmaz üzerindeki evin değerlendirme tarihi olan 2012 yılına ait Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca yayımlanan yapı birim fiyat listesine göre dört kata kadar dört kat dahil asansörsüz ve kalorifersiz konutların 3. sınıf A grubu yapılara dahil edildiği dikkate alınarak; ayrıca yıpranma payı düşülmek suretiyle değerlendirme yapılması gerekirken, dava konusu taşınmaz üzerindeki evin yıpranmasının ne olduğu ve hangi sınıfa dahil olduğu açıklanmadan m² fiyatının 320 TL'den hesaplanmış olması doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

4-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesi'nin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten, karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinden de hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 25.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18217, Karar No: 2013/15633, Tarih: 12.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/18217 E.  ,  2013/15633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı (alacaklı) vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, Denizli 3.İcra Müdürlüğü’nün 2009/455 sayılı takip dosyasından 4.12.2009 tarihinde trafik kaydına haciz ve muhafaza konulan 20 AS 639 plakalı aracı, 27.10.2008 tarihinde dava dışı borçludan satın aldığını 6.4.2011 tarihinde icra müdürlüğüne başvurarak haczin ve yakalama şerhinin kaldırılmasını istediklerini, müdürlükçe talebin 22.4.2011 tarihinde reddedildiğini red kararının tebliğ edilmediğini dava dilekçesinde haczin ve muhafazanın kaldırılmasını istemişlerse de taleplerini müdürlük işleminin iptali şeklinde ıslah ettiklerini belirterek kabulünü talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davacının şikayet hakkını süresinde kullanmadığını, iddianın istihkak davasına konu olabileceğini ancak istihkak davasının da süresinde açılmadığını, satışın muvazaalı olduğunu satıcı ile davacının aynı soyadını taşıdığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma toplanan delillere göre; 2918 Sayılı KTK'nun 20.maddesi gereğince davacı 3. kişinin dava konusu aracın maliki olduğu, satışın danışıklı olduğu iddiasıyla açılmış bir dava bulunmadığı gerekçesiyle davacının istihkak davasının kabulü ile haczin kaldırılmasına, davacı tarafından icra dosyasına yapılmış istihkak iddiası bulunmadığından davalı alacaklı tarafça satış işleminden haciz tarihinden önce haberdar olduğu iddia ve ispat olunamadığı, davanın açılmasında davalının kusuru bulunmadığı davanın açılmasına sebebiyet vermediğinden davalının yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmamasına karar verilmiş hüküm kısmında ise davacı lehine 1.674 TL vekalet ücretine hükmedilmiş davalı alacaklı vekili tarafından karar hem temyiz edilmiş hemde vekalet ücretinin tavzih yoluyla kaldırılması istenmiştir. Mahkemece 20.1.2012 tarihli tavzih ile hüküm fıkrasının 4.paragrafındaki davacı lehine hükmedilen vekalet ücreti kaldırılarak hüküm tavzih edilmiştir.

Dava İİK 96 ve devamı maddeleri gereğince 3.kişi tarafından açılmış istihkak davasına ilişkindir.

Dava İİK 96 ve devamı maddeleri gereğince 3.kişi tarafından açılmış istihkak davasına ilişkindir.

İİK'nun 96/3 maddesine göre “malın haczine muttali olan borçlu veya 3.kişi ıttıla tarihinden itibaren yedi gün içinde istihkak iddiasında bulunmadığı takdirde aynı takipte bu iddiayı ileri sürmek hakkını kaybeder” bu hükümle borçlu veya 3.kişinin haczi öğrendiği tarihten itibaren yedi gün içinde istihkak iddiasında bulunabileceği öngörülmüştür. Maddede öngörülen yedi günlük istihkak iddiasında bulunma süresi hak düşürücü süre niteliğinde olduğundan icra müdürlüğü ve icra hakimliği tarafından res'en göz önünde tutulması gerekir. Ancak istihkak iddiasında bulunmak istihkak davası açmak için koşul değildir. İstihkak iddiasında bulunmak istemeyen kişi, haczi öğrendiği tarihten itibaren yedi gün içinde doğrudan doğruya İcra Hukuk Mahkemesine istihkak davası açabilir.

Somut olayda davacının dava dışı borçludan 27.10.2008 tarihinde satın aldığı 20 AS 639 plakalı aracın trafik kaydına Denizli 3.İcra Müdürlüğünün 2009/455 takip sayılı dosyasından alacaklının 16.1.2009 tarihli talebi üzerine 22.1.2009 tarihinde haciz konulmuştur. Davacı 3.kişi vekili 2.4.2009 tarihli icra müdürlüğüne verdiği dilekçesi ile mahcuz 20 AS 639 Plakalı araca yakalama çıkarılıp çıkarılmadığının, çıkarılmamış ise aracın müvekkili ...'ya iadesini istemiş;icra müdürülüğünce 2.4.2009 tarihli kararla davalı ...'nın takip dosyasında taraf olmadığı ve herhangi bir ilişiği tespit edilemediği gibi ancak alacaklı veya borçlunun yasal olan talepleri doğrultusunda müdürlükçe işlem yapılabileceğinden ... vekilinin talebinin reddine karar verilmiştir.Alacaklı vekili 3.12.2009 tarihli dilekçesi ile anılan araç kaydına yakalama şerhi konularak satışını talep etmiş araç kaydına 4.12.2009 tarihinde yakalama şerhi işlenmiş, araç 9.2.2011 tarihinde trafik ekiplerince yakalanarak 3.3.2011 tarihinde fiilen haczedilmiştir. Davacı 3.kişi vekili 6.4.2011 tarihli dilekçesi ile araç üzerindeki haczin ve yakalamanın kaldırıllmasını istemiş; icra müdürülüğü 22.4.2011 tarihli kararı ile icra müdürlüğünün haczi kaldırma yetkisi bulunmadığından 3.kişinin talebinin reddine karar vermiş; davacı 3.kişi vekili tarafından 16.6.2011 tarihinde eldeki dava açılmıştır.

Dosyadaki mevcut maddi ve hukuki olgulardan davacı 3.kişinin 22.1.2009 tarihli haczi 2.4.2009 tarihinde; 4.12.2009 tarihli yakalama şerhini 9.2.2011 tarihli yakalama ile öğrendiği halde eldeki davayı 7 günlük hak düşürücü süreyi geçirerek 16.6.2011 tarihinde açtığı anlaşıldığından davanın hakdüşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle hüküm tesisi isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yerolmadığına 12.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2927, Karar No: 2018/2653, Tarih: 15.03.2018

**12. Hukuk Dairesi         2017/2927 E.  ,  2018/2653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

26.9.2004 tarih ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri'nin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'a paralel olarak, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun temyiz ve karar düzeltmeye ilişkin hükümlerinde değişiklik yaparak istinaf ve temyiz ile ilgili hükümleri yeniden düzenleyen 18.3.2005 tarih ve 5311 sayılı Kanun ile İcra İflas Kanunu'na eklenen geçici 7. maddeye göre, 5311 sayılı Kanun hükümleri Bölge Adliye Mahkemeleri'nin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilen kararlar hakkında uygulanır.

Şikayetçi borçlunun ihalenin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, Rize İcra Hukuk Mahkemesi'nin 22.9.2016 tarih ve 2016/185 E. - 2016/196 K. sayılı kararı ile istem haczedilmezlik şikayeti olarak nitelendirilerek şikayetin reddine karar verildiği, borçlu tarafından, şikayetin reddine dair ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulduğu, ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nin 25.11.2016 tarih ve 2016/126 E. - 2016/121 K. sayılı kararı ile; ilk derece mahkmesinin gerekçesi yerinde olmakla birlikte istemin ihalenin feshi olarak vasıflandırılması halinde de şikayetin sürede olmadığı belirtilerek ret kararının yerinde olduğundan bahisle borçlunun istinaf başvurusunun HMK'nun 353/1-b-1. maddesi gereğince esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b-2. maddesinde; davanın esasıyla ilgili olarak, yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, duruşma yapılmadan karar verileceği hükmü yer almaktadır.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesi'nce, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesinde hata edildiği tespit edildiği takdirde, HMK’nın 353/1-b-2. maddesi gereğince, istinaf isteminin kabulü ile gerekçenin düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesi değiştirildiği halde istinaf isteminin esastan reddine karar verilmesi isabetsizdir.