muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11398, Karar No: 2013/7715, Tarih: 27.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/11398 E.  ,  2013/7715 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle Yaralama

Hüküm :TCK'nın 89/4, 50/1-a, 52/4, 53/6 maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tam kusurlu olarak kazaya sebebiyet veren sanık hakkında temel ceza tayin edilirken asgari hadden uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma konusu yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve para cezasını ödeyecek ekonomik güce sahip olmadığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.) Sanık hakkında hükmolunan 6 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi ve bir gün karşılığı adli para cezasının belirlenmesine esas TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesi ile TCK'nın 52/2-3. maddesine aykırı davranılması,

2.) 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesi gereğince adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında infazı kısıtlayacak şekilde aylık taksit miktarlarının belirlenmesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 4. paragrafının çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 180 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3.600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesine, hükmün 5. paragrafında yer alan “ayda 720 TL olmak üzere 5 ayda ve 5 eşit taksitte” ibaresinin, “aylık taksitler halinde 5 taksitte” şeklinde değiştirilerek, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13835, Karar No: 2011/6298, Tarih: 24.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/13835 E.  ,  2011/6298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

... olarak görülen davada Edremit 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.10.2009 tarih ve 2008/475 - 2009/650 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, 28.08.2008 tarihinde evinde meydana gelen hırsızlık olayında, numarasını bildirdiği çeklerin çalındığını ileri sürerek, söz konusu çeklerin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiş, daha sonra bir kısım çeklere yönelik talebinden feragat etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davacının bir kısım çek yapraklarının ve koçanının evden çalındığı, bu çeklerden bazılarının icra takibine konu edildiği ve ibraz edenlerin belirlendiği, bu çeklere ilişkin davacının talebinden feragat ettiği, diğer çekler yönünden ise keşideci olan davacının iptal davası açma hakkının bulunmadığı gerekçesiyle, bir kısım çekler yönünden feragat nedeniyle davanın reddine, diğer çekler yönünden talep hakkı olmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 24.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11317, Karar No: 2012/16545, Tarih: 18.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/11317 E.  ,  2012/16545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.06.2010 gün ve 2009/115-2010/177 sayılı kararı bozan Daire’nin 04.04.2012 gün ve 2010/14581-2012/5266 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin bitkisel yağ ve margarin alanında üretim yapan Türkiye’nin önde gelen sanayi kuruluşlarından olduğunu, müvekkilinin 312 ürün ve ambalaj çeşidine sahip olup, ürün yelpazesinde kahvaltılık ve yemeklik margarin, pastacılık yağları, endüstriyel yağlar, rafine ayçiçek ve mısırözü yağları, riviera ve sızma zeytinyağları bulunduğunu, müvekkilinin esas itibariyle 29. 30 ve 32. sınıflara giren başta “her çeşit yemeklik yağlar ve benzer emtia'' olmak üzere çok çeşitli gıda maddelerinin üretimi ve satışı konusunda faaliyet gösterdiğini, bu bağlamda esas unsuru BİZİM ibaresi olan bir çok markayı tescil ettirdiğini, BİZİM ibareli markaların halk tarafından bilinirliğinin üst düzeyde olduğunu, bu nedenle müvekkiline ait 149680 numaralı BİZİM ibaresinden oluşan markanın tanınmış marka statüsüne alınması için davalı kuruma yaptığı başvurunun reddedildiğini, oysa 556 Sayılı KHK’nın 7/I-i hükmünün uygulanması için gerekli şartların oluştuğunu, müvekkilinin BİZİM seri markalarının tüm toplumda bilinir olduğunu, bu konuda çok yoğun bir reklam kampanyasının yürütüldüğünü, söz konusu markayı taşıyan ürünlerin sadece Türkiye’de değil yurt dışı piyasalarında da yer aldığını ileri sürerek TPE YİDK’nın 2009-M-628 sayılı kararının iptalini, 149680 numaralı BİZİM ibareli markanın tanınmış marka olduğunun kabulünü talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, dava konusu markanın tanınmışlık için gerekli kriterleri taşımadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının BİZİM ve bunu esas unsur olarak içeren markalarının 556 Sayılı KHK’nın 8/4 hükmü çerçevesinde zeytinyağı, mısırözü yağı, ayçiçek yağı, hazır çorba, kahvaltılık ve yemeklik margarinler için tanınmışlığının aşikar olduğu, her ne kadar bilirkişi raporunda YİDK kararının hukuka uygun olduğu belirtilmiş ise de, tanınmış marka olarak kabulün asgari şartının ilgili sektörde tanınmış olmak olduğu, bu şart gerçekleşmiş ise KHK'nın 7/1-i maddesi anlamında tanınmışlığın da kabulünün gerektiği, gerekçesi ile davanın kabulüne, TPE YİDK’nın 23/02/2009 tarih 2009/M-628 sayılı kararının iptaline, davacının BİZİM markasının tanınmış olduğunun tespitine dair verilen karar davalı TPE vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 04.04.2012 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 18.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3654, Karar No: 2017/6236, Tarih: 20.02.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/3654 E.  ,  2017/6236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının irad kaydedilmesine, 20/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25738, Karar No: 2014/22934, Tarih: 17.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/25738 E.  ,  2014/22934 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/246578

Mahkemesi : Karacabey Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 10/04/2012

Numarası : 2011/457 - 2012/520

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık S.. D..'in, suç tarihinde Karacabey Belediyesinde görevli bir memur olduğu, sanık hakkında 19.01.2009 ve 19.06.2009 tarihli yapı ruhsatlarında imzasının bulunması nedeniyle 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan hakkında dava açıldığı, her ne kadar yargılama neticesinde sanık hakkında suç kastının bulunmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiş ise de; sanık S.. D..'in Karacabey Belediyesindeki statüsü ve görev tanımının araştırılması, verilecek yapı ruhsatlarında kararların oluşumu noktasında görev ve etkisinin bulunup bulunmadığının, yapı ruhsatı verilen yerlerin yasal durumu ile ilgili olarak kendisine verilmiş bir araştırma yükümlülüğünün bulunup bulunmadığının saptanması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Haklarında dava açılan sanıklardan K.. G..'in Karacabey Belediyesinde görevli teknik ressam olduğu, sanık A.. T..'ın da fen işleri müdür vekili olduğu, her iki sanığın da, izinsiz yapılan binanın yapı ruhsatlarında imzalarının bulunmadığı, ancak sanıkların binanın bağımsız bölümleri hakkında düzenlenen 08.01.2010 ve 18.02.2010 tarihli kullanma izin belgelerinde imzalarının olduğu, her ne kadar sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmış ise de; sanıkların 2863 sayılı Kanunun 65/c. maddesinde düzenlenen, “2863 sayılı Kanuna aykırı olarak imar izni vermek” suçunu oluşturacak eylemlerinin bulunmadığı, zira bu suçu oluşturacak eylemler olan yapı ruhsatlarının düzenlenmesinde sanıkların imzalarının olmadığı, ancak sanıkların ilgili Koruma Bölge Kurulu'nun yazısına rağmen davaya konu binanın bağımsız bölümleri hakkında yapı kullanma izin belgelerini imzalamaları karşısında; TCK'nın 257. maddesinde düzenlenen görevi kötüye kullanma suçunu işledikleri kabul edilerek bu suçtan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

3-Sanıklar E.. K..'un suç tarihinde Karacabey Belediye Başkanı, S.. T..'ın da Karacabey Belediyesinde mimar olarak görev yaptığı, Bursa Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 20.09.1996 tarih ve 5427 sayılı kararıyla korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olarak kabul edilen, Bursa ili, Karacabey ilçesi, 44 pafta, 225 ada,.. sayılı parselde yer alan Hükümet Konağı'na cephesi bulunan, özel mülkiyete ait .. sayılı parsele ilgili Koruma Bölge Kurulu'ndan izin alınmadan bina yapıldığına dair ihbar dilekçesi üzerine, olayın araştırılması için mahallinde ilgili Koruma Bölge Kurulu görevlilerince incelemenin yapıldığı, yapılan inceleme neticesi düzenlenen 09.09.2009 tarihli raporda, .. sayılı parselde bulunan korunması gerekli taşınmaz kültür varlığına cephesi bulunan, bu nedenle ancak ilgili Koruma Bölge Kurulu'ndan alınacak izinle inşai faaliyette bulunulabilecek konumda bulunan .. sayılı parsele, ilgili Koruma Bölge Kurulu'ndan izin alınmadan bodrum+zemin+3 kat olarak yapılan binanın bitme aşamasına geldiğinin, Karacabey Belediyesi tarafından 19.01.2009 ve 19.06.2009 tarihli yapı ruhsatlarının verilmesiyle inşaatın yapıldığının tespit edildiği, söz konusu rapor üzerine, Bursa K.. K..'nun 12.09.2009 tarih ve 5059 sayılı kararıyla, izinsiz yapıyı yapanlar ve yapılmasına sebep olan sorumlular hakkında suç duyurusunda bulunulmasına, ayrıca inşai faaliyetin durdurulması için ilgili Belediye'ye yazı yazılmasına karar verildiği, bu yazı üzerine Karacabey Belediyesi görevlilerince olay yerinde yapılan incelemede inşaatın tamamen bitmiş olduğunun ve bu nedenle durdurulacak bir inşai faaliyetin bulunmadığının tespit edilmesi üzerine, Belediye görevlileri olan teknik ressam, mimar ve fen işleri müdür vekili tarafından 18.12.2009 tarihli tutanağın düzenlendiği, bahse konu tutanakta, ilgili Koruma Bölge Kurulu'nun yazısının 13.10.2009 tarihinde tebliğ alındığı, bu tarihten sonra yapılan incelemede inşaatın bitmiş olduğu ve durdurulabilecek inşai faaliyetin kalmadığı, yapı hakkında tanzim edilen ilk kullanma izin belgesinin 03.09.2009 tarihinde düzenlendiği, mal sahipleri ile Belediye arasında hukuki sorunların oluşmaması için biten tüm bağımsız bölümler için yapı kullanma izin belgesinin verilmesinin uygun olacağı kararının alındığı, tutanak altına alınan bu karar sonrası 27 sayılı parsele yapılan binanın 10-11-12 sayılı bağımsız bölümlerine 08.01.2010 tarihinde, 1-2-3-4-5-6-7-8 sayılı bağımsız bölümleri için de 18.02.2010 tarihinde Belediye tarafından yapı kullanma izin belgesinin düzenlendiği, bunun üzerine Karacabey Cumhuriyet Başsavcılığı'nca İçişleri Bakanlığı'ndan davaya konu binaya yapı ruhsatı ve kullanma izin belgesi veren Karacabey Belediye Başkanı E.. K.. ile bu ruhsat ve belgelerde imzası bulunan Belediye görevlileri hakkında soruşturma izni istendiği, İçişleri Bakanlığı'nca 10.02.2011 tarihinde soruşturma izninin verilmesi ve yapılan itirazın Danıştay 1. Dairesi'nce 13.07.2011 tarihinde reddedilmesi üzerine, Karacabey Belediye Başkanı E.

.. K.. ile bu ruhsat ve belgelerde imzası bulunan Belediye görevlileri hakkında soruşturma izni istendiği, İçişleri Bakanlığı'nca 10.02.2011 tarihinde soruşturma izninin verilmesi ve yapılan itirazın Danıştay 1. Dairesi'nce 13.07.2011 tarihinde reddedilmesi üzerine, Karacabey Belediye Başkanı E.. K.., Fen İşleri Müdür Vekili A.. T.., Mimar S.. T.., Teknik Ressam K.. G.. ve Memur S.. D.. hakkında soruşturmaya başlandığı ve 22.09.2011 tarihinde sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı, dosya kapsamında örnekleri bulunan 19.01.2009 tarihli yapı ruhsatı ve 19.06.2009 tarihli yapı tadili ruhsatında sanıklardan mimar S.. T.. ile belediye başkanı E.. K..'un imzasının bulunduğu, her ne kadar sanıklar verdikleri ifadelerinde, davaya konu binanın bulunduğu arazinin tapu kaydında ve imar planında, arazinin koruma alanında bulunduğuna dair bir şerhin bulunmadığı, ilgili Koruma Bölge Kurulu'nun 12.09.2009 tarihli yazısının kendilerine tebliğinden sonra inşai faaliyete devam edilmediği, bu tarihte inşaatın zaten bitmiş olduğu beyan edilmiş, mahkemece de yargılama neticesinde sanıklarda suç kastının bulunmadığı gerekçesiyle sanıkların beraatlerine karar verilmiş ise de; .. sayılı parselde yer alan tescilli Hükümet Konağı'nın korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olduğunun kabul edildiği Bursa Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 20.09.1996 tarih ve 5427 sayılı kararının mahallinde 29.10.1996 tarihinde ilan edildiği ve buna dair tutanağın dosya kapsamında mevcut olduğu, her ne kadar ..sayılı parsele ait tapu kaydında bir şerh bulunmasa da, .. sayılı parselin komşusu olan.. sayılı parselin tapu kaydında, üzerinde bulunan Hükümet Konağı binasının korunması gerekli bir anıt yapı olduğuna dair şerhin bulunduğu, yine korunması gerekli taşınmaz kültür varlıklarına cephesi olan arazilere yapılacak inşai faaliyetler için, ilgili Koruma Bölge Kurullarından izin alınması gerektiğinin, Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulu'nun 05.11.1999 tarih ve 664 sayılı ilke kararı ile kabul edildiği, Yüksek Kurullarca alınan ilke kararlarının da Resmi Gazetede ilan ediliyor olması karşısında, sanıklar E.. K.. ve S.. T..'ın davaya konu binanın koruma alanı içerisinde kaldığını bilmediklerine dair savunmalarının kabul edilemeyeceği ve davaya konu binanın yapıldığı alanın koruma alanı içerisinde kaldığını bildiklerinin kabul edilmesi gerektiği, tüm dosya kapsamından sanıklar E.. K.. ve S.. T..'ın eylemleri ile 2863 sayılı Kanunun suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 65/c. 6498 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrası 65/2. maddelerinde düzenlenen “2863 sayılı Kanuna aykırı olarak imar izni vermek” suçunu işledikleri anlaşılmakla, sanıklar E.. K.. ve S.. T..'ın bu suçtan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde sanıkların beraatlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, sanıkların beraatlerine ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5388, Karar No: 2014/21604, Tarih: 30.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/5388 E.  ,  2014/21604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 24. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/11/2013

NUMARASI : 2013/261-2013/47

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.