muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5310, Karar No: 2019/343, Tarih: 22.01.2019

Anayasanın 40. maddesinin ikinci fıkrası ve 6100 sayılı Kanunun 297. maddesinin “ç” bendi uyarınca, hükümde, kanun yolları ve süresinin gösterilmesi bir zorunluluk olduğu gibi HMK 297/2. fıkrasında “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” vurgusu yapılmıştır. Yargı kararlarına karşı başvurulacak kanun yolu ile süresinin hükümde açıkça ve doğru olarak gösterilmemiş olması bu hakkın etkin bir şekilde kullanılmasını doğrudan engelleyecek ve hak arama hürriyetinin ihlal edilmesine sebep olacaktır.

Her ne kadar kanun yolu ve süresi, ilgili kanun maddelerinde açıkça belirtilmiş ise de, yargı organlarının yanlış yönlendirmesi sonucunda ilgililerin hak kaybına uğramayacağının kabul edilmesi gereklidir.

Karardaki yanlış yönlendirmenin hak kaybına yol açacağı açıktır, kanun yolunun ve kanun yoluna başvurma süresinin yanlış gösterilmesi bozma sebebi olmalıdır. Hakimin lehe verdiği karar hak sahibinin hak kaybına yol açacak şekilde yorumlanamaz. Kararın hüküm kısmı bir bütün olarak temyize tabidir.

Bu gibi hallerde, usul kurallarının mahkemeye erişim hakkını kısıtlayacak şekilde katı uygulanmaması, mahkemenin kanun yolu ve süresini hatalı belirlemesi halinde, kararda belirtilen süreye uyularak yapılan kanun yolu başvurusunun, adil yargılanma hakkı ve mahkemeye erişim hakkı kapsamında süresinde yapıldığının kabul edilmesi gerektiği görüşünde olduğumdan, temyiz başvurusu süresinde kabul edilerek, temyiz incelemesinin yapılması gerektiğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.

KARŞI OY YAZISI

Mahkemece verilen kararda, dosyanın daha önce Yargıtay incelemesinden geçip bozulmuş olması nedeniyle 8 gün içinde temyize tabi olmasına rağmen, kısa ve gerekçeli kararda yasa yolu olarak “istinaf yasa yolu açık olmak üzere 15 gün” olarak belirtilmiştir. Bu karar, istinafa başvuran davalı ... .'a 13/10/2016 tarihinde tebliğ edilmiş, davacıya ise davalının istinaf başvuru dilekçesi 03/11/2016 tarihinde tebliğ edilmiştir. Taraflar bu kararı 8 gün geçtikten sonra ancak mahkemenin kararında belirttiği süre olan 15 gün dolmadan istinaf etmişlerdir.

Buradaki ihtilaf; esasen temyize tabi bir kararın, mahkemece yanlış değerlendirme yapılarak istinafa tabi olduğunun kararda bildirilmesi ve davalıların da mahkeme kararında belirtilen kanun yoluna belirtilen süre içinde istinaf başvurusu yapmış olması nedeniyle bu başvurunun süresinde ve usulüne uygun olup olmadığından kaynaklanmaktadır.

Anayasanın 40. maddesinde “(Ek fıkra: 3/10/2001-4709/16 md.) Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır.” hükmü yer almaktadır.

Anayasanın 40. maddesinde “(Ek fıkra: 3/10/2001-4709/16 md.) Devlet, işlemlerinde, ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını ve sürelerini belirtmek zorundadır.” hükmü yer almaktadır.

Yine, 6100 sayılı HMK'nın “Hükmün Kapsamı” başlıklı 297. maddesinin “ç” bendinde; “Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresinin” kararda yer alması gerektiği belirtilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi de kararlarında, kanun yollarına başvuruyu adil yargılanma hakkı kapsamında değerlendirmektedir.

Yukarıda da belirtildiği üzere bir kararın istinafa veya temyize tabi olup olmadığını belirleme görevi hâkime verilmiştir. Hâkim, hükmünün hangi kanun yoluna tabi olduğunu ve süresini kararında doğru olarak belirtmek zorundadır.

Bir hükmün hangi kanun yoluna tabi olduğunu belirlemek hukuki bir muhakemeyi gerektirmektedir. Nitekim bu konuda zaman zaman Yargıtay ile Bölge Adliye Mahkemeleri ya da ilk derece mahkemeleri arasında da görüş ayrılıkları olmaktadır.

Olayımızda verilen hüküm esasında istinafa tabi bir hükümdür. Ancak daha önce dosya Yargıtay’a gelip bozulduğu için yerel mahkemece verilen karar doğrudan Yargıtay’a gönderilmesi gerekmektedir. Mahkemece bu husus yanlış muhakeme edilerek istinafa tabi olduğu kararına varılmıştır. Mahkemenin dahi yanlış bir değerlendirme yaptığı bir konuda hukuk eğitimi almamış kişilerin kararda yazanın aksine doğru bir değerlendirme yapmasını beklemek hakkaniyete uygun düşmeyeceği gibi, mahkemenin kararında bildirdiği kanun yoluna başvuran tarafın başvurusunu hak kaybına yol açacak şekilde aleyhine değerlendirip kanun yoluna müracaatını engelleyecek biçimde yorumlamak adil yargılanma hakkının da ihlali niteliğindedir.

Kanun yolu süresinin yanlış bildirilmesinden farklı olarak kanun yolunun yanlış yazılmış olması, bu hususun tespitinin bir hukuki muhakemeyi gerektirmesi nedeniyle kanun yoluna başvuran kişinin aleyhine değerlendirilemeyeceği ve adil yargılama ilkesine aykırılık teşkil edeceği, bu nedenlerle yapılan kanun yolu başvurusunun süresinde olduğu kanaatinde olduğumdan temyiz süresinin geçirildiğine dair çoğunluk görüşüne katılmayarak temyiz incelemesinin yapılması gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/16527, Karar No: 2014/22988, Tarih: 08.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/16527 E.  ,  2014/22988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2013

NUMARASI : 2011/1261-2013/175

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı sendikanın seçilmiş Sakarya şube başkanı olduğunu, müvekkiline haksız bir suçlama yapılarak sendikanın olağanüstü genel kurula götürüldüğünü ve bu suretle müvekkilinin görevden uzaklaştırıldığını, bunun üzerine açılan dava sonucunda olağanüstü genel kurulun iptal edildiğini ileri sürerek müvekkilinin görevden uzaklaştırıldığı Şubat 2009 tarihinden itibaren hak ettiği ve kendisine ödenmeyen yöneticilik ücretlerinin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 02.07.2006 tarihinde yapılan olağan genel kurul sonucunda yönetim kurulu üyeliğine seçildiği, tüzüğe göre görev süresinin dört yıl olduğu, ancak davacının 04.04.2009 tarihli olağanüstü genel kurul ile görevden uzaklaştırıldığı ve bu genel kurulun da mahkemece iptaline karar verildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 28. maddesinin altıncı fıkrasında, sendikaların, gelirlerini, bu Kanunda ve tüzüklerinde gösterilen faaliyetler dışında kullanamayacağı ve bağışlayamayacağı hususu belirtilmiştir.

6356 sayılı Kanun'un 8. maddesinde de, sendika tüzüklerinde, sendika yöneticilerinin ücretleri ile ilgili usul ve esasların yer alması gerektiği belirtildikten sonra, aynı kanunun 11. maddesinde de, yönetim kurulu, denetleme kurulu ve disiplin kurulu üyelerine verilecek ücret, tazminat, ödenek ve yolluklar ile sosyal hakların belirlenmesi konusundaki görev ve yetkinin genel kurulda olduğu ifade edilmiştir.

Sendika tüzüğünün 18. maddesinin “m” bendinde ise, sendika ve şubelerde görev alan yöneticilere verilecek ücretler ile ödenek, yolluk ve tazminatların tespit edilmesi konusu, genel kurulun görev ve yetkileri arasında sayılmıştır.

Yine tüzüğün 63. maddesinin “a” bendinde, sendika ve şubelerin yönetim kurulu üyeleri ile başkanlarına verilecek ücretler, her türlü ödenek ve sosyal yardımların sendika merkez genel kurulunda tespit edileceği düzenlemesi yer almıştır.

Sendika tüzüğünün 18. maddesinin “m” bendinde ise, sendika ve şubelerde görev alan yöneticilere verilecek ücretler ile ödenek, yolluk ve tazminatların tespit edilmesi konusu, genel kurulun görev ve yetkileri arasında sayılmıştır.

Yine tüzüğün 63. maddesinin “a” bendinde, sendika ve şubelerin yönetim kurulu üyeleri ile başkanlarına verilecek ücretler, her türlü ödenek ve sosyal yardımların sendika merkez genel kurulunda tespit edileceği düzenlemesi yer almıştır.

Sendika ile sendika yöneticileri arasındaki ilişkinin kural olarak vekalet ilişkisi olduğu kabul edilmelidir. Ücret, vekalet sözleşmesinin zorunlu unsuru değildir. Buradan hareketle sendikalarda profesyonel sendika yöneticisi ve amatör sendika yöneticisi olmak üzere iki tip yöneticinin söz konusu olduğunu söylemek gerekir. Sendika yöneticilerine verilecek ücretler ile sağlanacak diğer menfaatleri belirleme yetkisi ise münhasıran genel kuruldadır.

Öte yandan, kural olarak ücret, çalışma karşılığıdır.

Somut olayda, davacı, 01.07.2006 tarihli genel kurul ile sendika Sakarya şubesi yönetim kurulu üyesi ve şube başkanı seçilmiş, daha sonra 04.04.2009 tarihinde yapılan şube olağanüstü genel kurulunda seçilemeyerek görevi bu tarih itibariyle son bulmuştur. Her ne kadar 04.04.2009 tarihli olağanüstü genel kurul iptal edilse de, davacı belirtilen tarihten itibaren fiilen çalışmamıştır. Yukarıda ayrıntılı olarak izah edildiği üzere, ücret çalışma karşılığı olduğu gibi, sendika tüzük ve bütçe hükümlerine göre de, fiilen yapılacak görev karşılığında ücret ödemesi öngörülmüştür. Diğer taraftan, bütçenin 7. maddesinde yer alan düzenlemeye göre de “Sendika merkez ve şubelerinde profesyonel olarak görev alıp müteakip şube veya merkez genel kurullarında seçime girmeyen yada seçilemeyenlere, genel kuruldan sonraki bir aylık ücretleri ile süreye ilişkin ikramiyeleri ödenir”.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular karşısında, davacının, sadece genel kuruldan sonraki bir aylık ücret yönünden alacağının bulunduğu, bunun haricinde fiilen çalışmadığı dönem yönünden herhangi bir ücret alacağının söz konusu olmadığı tartışmasızdır. Bu itibarla, mahkemece, sadece bir aylık ücretin hüküm altına alınarak fazlaya dair talebin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17943, Karar No: 2014/8308, Tarih: 24.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/17943 E.  ,  2014/8308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Atılı suçun niteliğine göre suçtan zarar görmediği halde davaya katılmasına karar verilen gümrük idaresi lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen dilekçe yazım ücreti kısmının çıkarılması, diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.04.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/29350, Karar No: 2024/6835, Tarih: 30.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/29350 E.  ,  2024/6835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KARAR TARİHİ : 26.05.2010

EK KARAR TARİHİ : 27.10.2023

SAYISI : 2010/147 E., 2010/715 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İade

Sanığın temyiz isteminin Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.10.2023 tarihli ve 2010/147 Esas, 2010/715 Karar sayılı ek kararına yönelik olduğu; ek kararın, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın temyiz isteminin reddine dair ek kararda herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın isteme aykırı olarak ONANMASINA, 30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20997, Karar No: 2017/3128, Tarih: 06.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/20997 E.  ,  2017/3128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11052, Karar No: 2019/15498, Tarih: 03.10.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/11052 E.  ,  2019/15498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 03/10/2019 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir.Ancak;

7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası tespit edilen fark bedel davalı taraf adına vadeli hesaba yatırıldığı halde bu bedelin karar kesinleşene kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına yeni bir bent olarak; (Bozma sonrası tespit edilen fark bedel 176.570,40 TL’nin 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince karar kesinleşinceye kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalılar yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 2.037,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 03/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6645, Karar No: 2022/1362, Tarih: 01.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/6645 E.  ,  2022/1362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11.HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Denizli Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 15.10.2019 tarih ve 2019/880 E- 2019/1058 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 19.06.2020 tarih ve 2020/480 E- 2020/721 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 16.03.2009 tarihli yevmiye ile davalı Özenler Petrol Ltd. Şti’den üzerinde petrol istasyonu bulunan taşınmazı satın aldığını, satın alınan tarihte üzerinde sadece Petrol Ofisi lehine ipotekten kaynaklı takyidatın olduğunu, ipotek borcu dahil davalı Özenler şirketine toplam 3.758.000,00 TL ödendiğini, davalı Gold Maden A.Ş.’nin davalı Özenler Petrol Ltd. Şti.’den alacaklı olduğundan bahisle cari hesap ekstresine dayanarak 17.08.2009 tarihinde Denizli 4. İcra Dairesi’nin 2009/8623 (yeni esas 2015/1368) sayılı dosyasında ilamsız takip başlattığını, borçlunun ödeme emrini elden almak suretiyle takibin kesinleştiğini, Gold Maden A.Ş. tarafından müvekkiline ve diğer davalıya karşı tasarrufun iptali davasının açıldığını, davaın kabulü sonrası verilen onama kararına karşı karar düzeltme kanun yoluna başvurulduğunu, bahsedilen davada Gold Maden A.Ş. ile Özenler Petrol Ltd. Şti arasındaki muvazaa iddialarının dikkate alınmadığını, eksik inceleme yapıldığını, bu sebeple işbu davanın açıldığını, Gold Petrol A.Ş. yetkilisinin muvazaayı teyid eden beyanlarının değerlendirilmediğini, diğer davalı Özenler Petrol Ltd. Şti.’nin değil borçlu bilakis Gold Maden şirketinden alacaklı olduğunun resmi yazılara göre sabit olduğunu, bu delillere rağmen, mahkemece, tek taraflı cari hesap dikkate alınarak karar verildiği, davalı Özenler şirketinin ticaret sicil gazetesinden kaydının silindiği dolayısıyla aktif dava ehliyetinin olmadığını davaya devam edilebilmesi için ihyasının gerektiğini ileri sürülerek davalılar arasında borç doğuran hukuki işlemlerin muvazaalı olduğunun tespiti sonucu Denizli 4. İcra Dairesi’nin 2015/1368 sayılı icra takibinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince tensiple birlikte, Denizli Asliye Ticaret Mahkemesinin 2015/384 – 2015/797 sayılı kararının Yargıtay aşamasından geçerek kesinleştiği, bahsekonu dosya davacısının Gold Maden Mermer .. A.Ş. davalıların Özenler Petrol ... Ltd. Şti. İle Çelikkol Mermer .. Ltd. Şti olduğu, davanın muvazaa iddiasına dayalı tasarrufun iptaline ilişkin olduğu, davalı Özenler şirketi tarafından davalı Çelikkol şirketine yapılan satışa ilişkin tasarrufun iptaline ve davacıya Denizli 4. İcra Dairesi’nin 2009/8623 sayılı dosyasından kaynaklanan alacaklarının tahsili için cebri icra yetkisi verilmesine karar verildiği, işbu dosyada davacı kesinleşen dosyada ise davalı olan Çelikkol şirketi ile gerek bu dosyada gerekse kesinleşen dosyada davalı olan Özenler şirketi arasında muvazaalı tasarruf nedeniyle muvazaalı tasarruf ve satış işlemlerinin iptali ile alacaklı Gold şirketine cebri icra yetkisi verildiği, bu kez Çelikkol şirketinin Gold şirketi ile Özenler şirketi arasında muvazaalı ilişki olduğunu ileri sürerek takibin iptalini talep ettiği, TMK’nın 2. maddesi gereği herkesin haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kuralına uymak zorunda olduğu, bir hakkın açıkça kötüye kullanımını hukuk düzenin korumadığı, Denizli Asliye Ticaret Mahkemesinin 2015/384- 2015/797 sayılı ilamının bu dava yönünden kesin hüküm teşkil ettiği gerekçesiyle davanın HMK’nın 114/1-i ve 115/2 maddeleri uyarınca dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiştir.

Hükme karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, tasarrufun iptali davasının dinlenebilmesi için davacının borçludaki alacağının gerçek olması, borçlu hakkındaki icra takibinin kesinleşmiş olması, iptali istenen tasarrufun borçtan yapılmış olması ve borçlu hakkında alınmış kesin veya geçici aciz belgesinin bulunması gerektiği, Denizli Asliye Ticaret Mahkemesinin 2015/384 Esas 2015/797 Karar sayılı ilamının incelenmesinden; davacı Gold Maden ... Ltd. Şti. tarafından davalılar Özenler Petrol Turizm .... Ltd. Şti. ile Çelikkol Mermer .... Ltd. Şti.'ne karşı İİK'nın 277 vd. maddeleri uyarınca tasarrufun iptali davası açıldığı, yapılan yargılama sonunda davanın kabulü ile davacı şirkete Denizli 4. İcra Müdürlüğünün 2009/8623 Esas sayılı takip dosyasında satış ve cebri icra yetkisi verildiği, verilen kararın Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 2016/3285 Esas 2018/12449 Karar sayılı 19/12/2018 tarihli ilamıyla onandığı, UYAP ekran görüntüsüne göre kararın karar düzeltme safhasından geçerek kesinleştiğinin anlaşıldığı, Denizli Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2015/384 Esas 2015/797 Karar sayılı dava dosyasında alacağın muvazaalı olmadığı yönündeki karar bu dava dosyası yönünden kesin hüküm teşkil ettiğinden mahkemece davanın usulden reddine dair verilen kararın doğru olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.