muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9897, Karar No: 2021/13592, Tarih: 25.10.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/9897 E.  ,  2021/13592 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Kasten yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-e, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.02.2019 tarihli ve 2017/417 Esas, 2019/243 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 08.03.2021 tarihli ve 2020/20014 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.04.2021 tarihli ve 2021/38337 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Benzer bir olaya ilişkin, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 09.12.2019 tarihli ve 2019/2449 Esas, 2019/14546 Karar sayılı ilâmında "... TCK'nin 96/1. maddesinde "bir kimsenin eziyet çekmesine yol açacak davranışları gerçekleştiren kişi..." ibaresi yer almakta; yasada eziyet kabul edilen eylemler tanımlanmamaktadır. Madde gerekçesinde ise "eziyet olarak, bir kişiye karşı insan onuruyla bağdaşmayan ve bedensel veya ruhsal yönden acı çekmesine, aşağılanmasına yol açacak davranışlarda bulunulması gerekir. Aslında bu fiiller de kasten yaralama, hakaret, tehdit, cinsel taciz niteliği taşıyabilirler. Ancak, bu fiiller, ani olarak değil, sistematik bir şekilde ve belli bir süreç içinde işlenmektedirler. Bir süreç içinde süreklilik arzeder bir tarzda işlenen eziyetin özelliği, işkence gibi, kişinin psikolojisi ve ruh sağlığı üzerindeki tahrip edici etkilerinin olmasıdır. Bu etkilerin uzun bir süre ve hatta hayat boyu devam etmesi, eziyetin bu kapsamda işlenen fiillere nazaran daha ağır ceza yaptırımı altına alınmasını gerektirmiştir." denilmektedir.

Somut olayda, sanıkların sistematik ve süreklilik arz edecek biçimde mağdurun ellerini ve ayaklarını ters askıyla bağladıktan sonra üzerinde sigara söndürmeleri, ayak altlarına sopayla vurarak darp etmeleri şeklinde geçekleşen eylemlerinin TCK'nin 96. maddesinde düzenlenen eziyet suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,...bozulmasına..." şeklinde belirtildiği üzere,

Dosya kapsamına göre, her ne kadar anılan Mahkemesince, suça sürüklenen çocuğun mağdur ...'i ellerinden nevresim ile ranzaya bağlayıp, nevresimin ucunu yakarak mağdurun kendisini kurtarmasını bekleyerek sağ elinin yanmasına neden olduğu olaydan iki gün sonra, yine mağduru sopa ve hortum ile

Dosya kapsamına göre, her ne kadar anılan Mahkemesince, suça sürüklenen çocuğun mağdur ...'i ellerinden nevresim ile ranzaya bağlayıp, nevresimin ucunu yakarak mağdurun kendisini kurtarmasını bekleyerek sağ elinin yanmasına neden olduğu olaydan iki gün sonra, yine mağduru sopa ve hortum ile

vurmak suretiyle darp ettiği gerekçesiyle eziyet ve kasten yaralama suçlarından ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; suça sürüklenen çocuğun mağdur ...'i ranzaya bağlayıp nevresimin ucunu yakarak sağ elinin yanmasına neden olduğu olaydan sonra, çok kısa bir zaman aralığında sopa ve hortum vurmak suretiyle tekrar darp edilmesi şeklinde gerçekleşen eylemlerinin süreklilik arzeder bir şekilde işlendiği, suça sürüklenen çocuğun mağdurun yaralanmasına neden olan eylemlerini sistematik bir şekilde, süreklilik arz edecek şekilde ve belli bir süreç içinde gerçekleştirdiği, bu haliyle suça sürüklenen çocuğun eylemlerinin kül halinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 96. maddesinde düzenlenen eziyet suçunu oluşturduğunun kabulü gerektiği, ayrıca kasten yaralama suçundan mahkumiyetine hükmedilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuk hakkında mağdur ...'e yönelik kasten basit yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nin 86/2, 86/3-e, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; suça sürüklenen çocuğun mağduru ranzaya bağladığı nevresimin ucunu yakarak sağ elinin yanmasına neden olduktan sonra çok kısa bir zaman aralığında sopa ve hortum vurmak suretiyle tekrar yaralanması şeklinde gerçekleşen eylemlerinin süreklilik arzeder bir tarzda işlenmesi nedeniyle kül halinde eziyet suçunu oluşturmaktadır.

Suça sürüklenen çocuk hakkında mahkemece aynı zamanda eziyet suçundan 5237 sayılı TCK’nin 96/2-a, 31/3, 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedilmiş, cezanın ertelenmesine karar verilmiş ve karar Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 24.06.2020 tarihli, 2020/1013 Esas ve 2020/14058 Karar sayılı ilamı ile onararak kesinleşmiştir.

Böylece, suça sürüklenen çocuk hakkında ayrıca kasten basit yaralama suçundan da mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.

Suça sürüklenen çocuk hakkında mahkemece aynı zamanda eziyet suçundan 5237 sayılı TCK’nin 96/2-a, 31/3, 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedilmiş, cezanın ertelenmesine karar verilmiş ve karar Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 24.06.2020 tarihli, 2020/1013 Esas ve 2020/14058 Karar sayılı ilamı ile onararak kesinleşmiştir.

Böylece, suça sürüklenen çocuk hakkında ayrıca kasten basit yaralama suçundan da mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.

Bu nedenle, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.02.2019 tarihli ve 2017/417 Esas, 2019/243 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince KANUN YARARINA BOZULMASINA, hüküm fıkrasındaki yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmü yerine “Suça sürüklenen çocuğun eylemlerin bütün halinde eziyet suçunu oluşturması ve suça sürüklenen çocuk hakkında eziyet suçundan Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.02.2019 tarihli ve 2017/417 Esas, 2019/243 Karar sayılı kararı ile verilen mahkumiyet kararının onanarak kesinleşmiş olmasına göre; suça sürüklenen çocuk hakkında kasten basit yaralama suçundan açılan dava yönünden karar verilmesine yer olmadığına” ibaresinin eklenmesi suretiyle kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmünün tüm sonuçları ile ortadan kaldırılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.10.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3800, Karar No: 2020/6883, Tarih: 04.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2020/3800 E.  ,  2020/6883 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22.04.2016 tarihinde verilen dilekçeyle önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın kabulüne dair verilen 09.01.2018 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından talep edilmiştir. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce istinaf talebinin esastan reddine dair verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce 06.10.2020 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce 13.07.2020 tarihinde davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, 6100 sayılı HMK'nın 362/1-a maddesi gereğince kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyiz talebi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nin 06.10.2020 tarihli ek kararı ile davalı avukatının 21.08.2020 tarihli temyiz dilekçesinin, HMK'nın 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nın 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davalı vekili temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nin 13.07.2020 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının HMK 362/1-a maddesi gereğince kesin olarak esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 362/1-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davalı vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 06.10.2020 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 04.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8303, Karar No: 2011/1136, Tarih: 03.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/8303 E.  ,  2011/1136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.05.2009 tarih ve 2008/176-2009/530 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kooperatifin tasfiye halinde olduğunu ve konut dağıtımlarının tamamlandığını, ancak vergi dairesi tarafından müvekkili kooperatifin sosyal ihtiyaçları gidermenin üstünde ortaklara pay dağıtması nedeniyle kar elde ettiğinden bahisle müvekkiline vergi borcu tahakkuk ettirildiğini, ayrıca tasfiye işlemlerinin tamamlanması için giderler de yapıldığını, davalının yükümlülüğünü bilmesine rağmen borcunu ödemediğini, yapılan icra takibine de kötüniyetli olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, davalının itirazının iptaline, takibin devamına ve %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı kooperatif genel kurulunun en son 30.12.2006 tarihinde yapıldığını, bu genel kurulda aidatların tespitine ilişkin bir madde bulunmadığını, ödenmesi gereken borç kalemlerini içeren tahmini bir bütçe yapılarak ortak aidatlarının tayin ve tespitine ilişkin usul ve yasaya uygun bir karar alınmadığından icra takibi ile talep edilen 3.600,00 TL’nin hukuki bir dayanağının bulunmadığını, bu meblağın ne kadarının vergi borcu, ne kadarının SSK prim borcu, ne kadarının genel gider olduğunun da belli olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, genel kurul kararı ile belirlenmeyen parasal yükümlülüklerin kendilerine tebliğ edilmedikçe kooperatif ortakları tarafından bilinmesinin mümkün olmadığı, incelenen kooperatif kayıtları uyarınca açık ve belli olan 1.685,92 TL borcun davalıdan bu aşamada istenebileceği sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulü ile davalının icra takibine konu 1.685,92 TL asıl alacağa yaptığı itirazının iptali ile takibin anılan miktar yönünden devamına, fazlaya ilişkin kısım ile alacak miktarı yargılamayı gerektirdiğinden inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kooperatif tarafından ödenen vergiler ve yapılan genel giderlerin tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Davacı kooperatif ödediği vergileri ve tasfiye giderlerini karşılamak amacıyla davalı ortak hakkında icra takibine geçmiş ise de anılan

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, kooperatif tarafından ödenen vergiler ve yapılan genel giderlerin tahsili amacıyla yapılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Davacı kooperatif ödediği vergileri ve tasfiye giderlerini karşılamak amacıyla davalı ortak hakkında icra takibine geçmiş ise de anılan

alacak kalemleri ile ilgili olarak genel kurullarda ortakların yükümlülüklerini tespit eden, yapacakları ödemeleri belirleyen bir karar alınmamıştır. Ortakların kooperatife karşı olan akçalı yükümlülüklerinin tespitinde tek yetkili organ genel kurul olup, genel kurulun bu hususa ilişkin yetkisinin devri mümkün değildir. Genel kurulda ortaklardan alınacak aidat miktarları ile bunların geciktirilmesi halinde ödenmesi gereken gecikme faizi oranlarının ayrıca ve açıkça kararlaştırılmış olması gerekir. Kooperatifler Kanunu 42 ve anasözleşmenin 23 ncü maddelerine göre ortaklar kooperatife karşı ancak genel kurullarda karar altına alınmış bulunan miktarlar itibariyle sorumlu olup, anılan maddelerde borcun niteliği konusunda bir ayrım da yapılmamıştır. Buna göre, vergi, SSK primi gibi kamu borçlarına ilişkin olsa bile genel kurul kararı olmaksızın yönetim kurulunun kendiliğinden ortaklara borç çıkararak talepte bulunması mümkün değildir.Somut olayda, son yapılan genel kurul toplantısında bile kooperatif ortaklarının ödemekle yükümlü oldukları miktarı tespit eden bir kararın alınmadığı, bu konuda tasfiye kuruluna yetki verildiği anlaşılmıştır. Tasfiye kuruluna verilen bu yetkinin münhasıran genel kurulun yetkisinde olan bir hususun devrine ilişkin olması nedeniyle sözkonusu karar geçerli bulunmamaktadır. Bu durumda, genel kurul kararına dayanmayan, bu nedenle de ortağı bağlayıcı yönü bulunmayan icra takibine konu borçtan dolayı davalının sorumlu olmadığı anlaşıldığından hukuki dayanağı olmayan icra takibine davalı tarafından yapılan itirazın haklı olduğunun kabulü ile davanın tamamen reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde vergi borcundan davalıya isabet eden miktar yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş olup, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 03.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/29064, Karar No: 2010/3645, Tarih: 16.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/29064 E.  ,  2010/3645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

DAVA :Taraflar arasındaki, ihbar, kıdem tazminatı, iş güvencesi tazminatı farkı, izin ücreti ile boşta geçen süreye ait ücret alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 16.02.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat Oya Türkoğlu ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi işe başlatmama tazminatının eksik ödendiğini ileri sürerek eksik olan kısmın ödetilmesi yönünde talepte bulunmuş, davalı işveren hakların tam olarak ödendiğini ileri sürerek isteğin reddini savunmuştur. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda işverence 2.1.2006 tarihinde yapılan ödeme sırasında işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesildiği belirtilmiş ve hak kazanılan tutardan işçiye yapılan ödemenin neti düşülerek aradaki fark belirlenmiştir. Yerel mahkeme tarafından işe başlatmama tazminatı farkı isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda uyuşmazlık işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilip kesilmeyeceği noktasında toplanmaktadır. Davalı işveren vergi sorumlusu olup, davacı vergi yükümlüsü adına anılan tazminattan gelir vergisine keserek ilgili vergi dairesine yatırmıştır. Davalı işveren uygulaması Maliye Bakanlığının 28.6.2005 gün ve GİB. 042/ 4207 -44/ 27873 sayılı ve 3.8.2007 gün ve B.7.1.GİB.0.03.43/4305-182/ 069750 sayılı Özelgelerine uygun olup sözü edilen yazılarda işe başlatmama tazminatının gelir vergisine tabi olduğu vurgulanmıştır. Danıştay 3 Dairesinin 15.2.2007 gün ve 2006/ 3799 E, 2007/ 414 K. sayılı kararı ve Dairemizin 25.4.2008 gün ve 2007/ 16610 E, 2008/ 10304 K. sayılı kararları işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilmeyeceği yönünde olsa da, soruna işveren açısından bakıldığında davalı işveren Maliye Bakanlığı Özelgelerine uymak durumundadır. Bu nedenle davalı işvereni kötüniyetli olduğundan söz edilemez.

Öte yandan 16.6.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununda değişiklik yapılmış ve işe başlatmama tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Aynı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununa eklenen geçici 77 maddede ise, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önceki dönemlerle ilgili olarak 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 21 inci maddesi uyarınca işverenlerce işçiye ödenen işe başlatmama tazminatları, damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaz. Anılan dönemlere ilişkin işe başlatmama tazminatı gelir vergisi tevkifatına tabi tutulan mükelleflerin; tarha yetkili vergi dairelerine başvurmaları ve dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri şartıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanununun düzeltmeye ilişkin hükümleri uyarınca tahsil edilen gelir vergisinin red ve iade işlemleri yapılır” şeklinde kurala yer verilerek daha önce kesilen gelir vergisi ile ilgili iade esasları belirlenmiştir. Anılan düzenlemeye göre daha önce kesilen gelir vergisi tutarları vergi yükümlüsüne iade edilecektir.

Somut olayda vergi yükümlüsü davacı işçi olup, davacının fazla ödenen vergiyi ilgili vergi dairesinden talep etme hakkı vardır. Yasa, vergi sorumlusu olan davalı işverene iadeye dair bir düzenlemeye yer vermemiştir. Bu durumda davalı işveren tarafında vergi tutarı kadar miktar biri vergi dairesine diğeri işçiye olmak üzere iki kez ödenmiş olacaktır. Yine mahkemece verilen karar kesinleştiği taktirde davacı işçi işe başlatmama tazminatı gelir vergisi tutarı kadar bir miktarı, biri işverenden diğeri ilgili vergi dairesinden olmak üzere iki kez tahsil edebilir durumda olacaktır. Davacı işçi vergi iadesi tutarını ilgili vergi dairesinden talep edebileceğine göre mahkemece bu şekilde mükerrer yararlanmaya dair hüküm kurulması hatalıdır. Mahkemece, işçi adına vergi dairesine yatırılan tutarın işçi tarafından geri alınabileceği düşünülerek, mükerrer yararlanmaya yol açmamak için sözü edilen miktarın işverenden tahsili yönünde hüküm kurulmamalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, Davalı yararına takdir edilen 750.00 TL.duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4247, Karar No: 2010/11869, Tarih: 21.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/4247 E.  ,  2010/11869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile bir kısım davalılar vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili ile bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bir kısım davalılar vekili Av....'ın temyiz dilekçesi süre geçtikten sonra verildiğinden davalıların temyiz dilekçesinin reddine karar verildikten sonra davacı idare vekilinin temyizi yönünden yapılan incelemede;

Çay bahçesi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, davacı idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına, 21.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.